__MAIN_TEXT__

Page 1

Nu vee met l k EX nu TR tse A ls!

JUBILEUMEDITIE

90 jaar Hilversumse Montessorischolen Oude tijden herleven

Na 90 jaar: still going strong

Zuid en Centrum vieren feest!


UIT DE OUDE DOOS...

Busdienst 1931 Dat de behoefte aan een montessorischool in Zuid niet ongegrond is, blijkt uit een krantenartikel van 17 september 1931, waarin wordt geschreven over een busdienst ‘georganiseerd tusschen Hilversum-Zuid (omgeving Gijsbrecht van Amstelstraat) en het schoolgebouw Middenlaan 12 v.v.‘ Het artikel vervolgt... ‘Voorzoover ons bekend is, is de Hilversumsche Montessorischool de eenige school voor bijzonder Onderwijs in Nederland, welke in het bezit is van een autobus en daarmee een geregelden dienst onderhoudt teneinde verafwonende leerlingen de gelegenheid te geven op makkelijke en billijke wijze de school te bereiken.‘

ingezonden mededeling

Hollanddesigns Grafische vormgeving Hilversum zorgt voor een opvallend concept en een aantrekkelijk design. In één oogopslag verleiden, interesseren, informeren, boeien. Dat is de kracht van visuele vormgeving. Offline en online. Hollanddesigns Grafische vormgeving bezit de creatieve en technische vaardigheden om optimaal te verbeelden wat je wilt overbrengen. Fris, eigentijds en helder. Zo maakt Hollanddesigns je wensen voor iedereen zichtbaar. hollanddesigns.nl creatieve oplossingen | verrassend inzicht | hollandse nuchterheid


90 jaar Hilversumse Montessorischolen

Jubileum

Wat een feest! De Hilversumse Montessorischolen bestaan alweer 90

jaar!

In deze 90 jaar is er natuurlijk aardig wat gebeurd op onze scholen. Denk aan het montessorionderwijs, van alleen maar materialen naar het gebruik van methodes, van krijtbord naar digiborden, van leitje naar Chromebook. Het is bijna te veel om op te noemen. Omdat we er op beide scholen een groot feest van willen maken, zijn we als teams gaan samenwerken. We hebben met hulp van (oud-)collega’s, (oud-)leerlingen, directie, ouders en alle 28 klassen een mooi jubileummagazine gemaakt. Een jubileum is een feest voor de kinderen die nu op school zitten. Om dit te vieren, gaan we met z’n allen een opera opvoeren in theater Gooiland, onder begeleiding van de Nederlandse Reisopera. Er is gekozen voor ‘De Toverfluit’ van W.A. Mozart en ‘Zomernachtsdroom’ van William Shakespeare. Ook aan de leerkrachten is gedacht. Na een heerlijk diner zijn zij naar opera ‘La Traviata’ geweest, ook uitgevoerd door de Nederlandse Reisopera. Hopelijk vormt de gezamenlijke viering van ons jubileum het begin van een nog mooiere samenwerking. Op naar de 100!

Montessorischool Centrum Hilversum

Graag willen we Martin Hollander en Raissa Luif bedanken voor hun medewerking. Zij hebben de teksten opgemaakt en geredigeerd en ervoor gezorgd dat dit magazine er zo mooi uitziet. De redactie wenst jullie allemaal een prachtig jubileumfeest toe!

Bob van Hensbergen, Montessorischool-Centrum Tiarda van Haarlem-Buma, Montessorischool-Zuid

COLOFON Uitgever Stichting Hilversumse Montessorischolen Ter gelegenheid van het het 90-jarig bestaan - 2017 Hoofdredactie/coördinatie Bob van Hensbergen Tiarda van Haarlem-Buma Eindredactie: Raissa Luif Concept, vormgeving en druk Martin Hollander - hollanddesigns.nl Jubileumcommissie Tiarda van Haarlem-Buma, Sanne Anema, Rosa Akkermans, Alex de Kruijff, Inge Fontijn, Mieke Sinkeldam, Baukje v.d. Wissel, Bob van Hensbergen, Saskia Bos, Noortje Aarts en Wendel Metz.

Boven van links naar rechts: Tiarda van Haarlem-Buma, Sanne Anema, Rosa Akkermans, Alex de Kruijff Onder van links naar rechts: Inge Fontijn, Mieke Sinkeldam, Baukje v.d. Wissel, Bob van Hensbergen, Saskia Bos, Noortje Aarts, Wendel Metz (niet op de foto, Judith Polen)


90 jaar Hilversumse Montessorischolen

ALEX DE KRUIJFF MONTESSORISCHOOL-CENTRUM

Waar blijft de tijd?! Mijn eerste kennismaking met het montessorionderwijs was begin jaren 70, toen ik nog student was en een stageplaats kreeg op Montessorischool-Centrum. De school bestond uit een basisschool met zes klassen in een gebouw aan het Melkpad, een kleuterschool met twee klassen in een villa aan de Tesselschadelaan en een peuterspeelzaal in de pastorie achter de kerk aan de Tesselschadelaan.

I

k liep stage bij de hoofdmeester, de heer Alting, die zelf een bovenbouwgroep leidde. Er heerste een prettige sfeer, de kinderen werkten in groepjes en er liep tijdens de les een konijn rond in de klas! De school had ook kippen en een moestuintje. Leuk als je dan jaren later, met tien jaar (speciaal)onderwijservaring, directeur wordt op de school waar je ooit stage liep! Toen ik in 1985 directeur werd, was er op bestuurlijk en organisatorisch gebied een onrustige periode achter de rug en was er behoefte aan rust en stabiliteit. Van de nieuwe directeur werd verwacht dat wel even te realiseren, terwijl hij slechts één middag van zijn lestaken in de bovenbouw werd vrijgesteld om de nieuwe koers in gang te zetten. Met

4

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

vereende krachten is dat uiteindelijk gelukt en is de school uitgegroeid tot een grote, stabiele montessorischool met veertien groepen, ongeveer 360 kinderen en dertig teamleden. De peuterspeelzaal is vanwege ruimtegebrek ondergebracht bij de BSO in ons oude schoolgebouw aan de Tesselschadelaan.

DE BIJENKORF WAS ER NIETS BIJ Het gebouw aan het Melkpad telde zes lokalen, een centrale hal en een plein rond het gebouw. In de tuin stonden hoge bomen en het was elk jaar een feest wanneer het herfst werd. Met alle takken en bladeren werden de mooiste hutten gebouwd en volledig ingericht! Met de kerst werd door enkele ouders de centrale hal volledig in kerstsfeer gebracht, de Bijenkorf was er niets

bij! Dat was voor de leerkrachten en kinderen altijd een grote verrassing! De onderbouw zat met twee en later drie groepen in de villa waar nu BSO het Spektakel zit. Een sfeervol gebouw, vooral met kerst. Uit veiligheidsoverwegingen moesten we daar de kerstbomen met echte kaarsjes vervangen door kunstbomen met elektrische lampjes. Eind jaren 80 werd de eerste computer geïntroduceerd. Van de gemeente kregen wij één grote computerkast en een toetsenbord. Zelf zorgden wij voor een oud televisietoestel als beeldscherm. Dit werd op een karretje gezet en met een opdrachtenboekje van klas naar klas gereden. Als je geluk had, kwam je eens in de twee weken aan de beurt om ermee te werken.


90 jaar Hilversumse Montessorischolen

De administratie werkte nog op een typemachine, die later werd vervangen door een elektrisch exemplaar. Een kopie maken was niet mogelijk. Wel kon je op een speciaal blad typen en dat in een stencilmachine vermenigvuldigen. Het was een hele kunst om dat te doen zonder blauwe drukinkt op je vingers te krijgen! Door de verhuizing naar het huidige gebouw aan de Naarderstraat 100 werd de langgekoesterde wens vervuld om alle groepen en de peutergroep in één gebouw onder te brengen. Ook werd het mogelijk de school, na verbouwingen, te laten groeien tot de huidige omvang. Wat altijd belangrijk gevonden werd, is ook hier gerealiseerd: een extra lokaal voor handvaardigheid en een eigen theater/gymzaal! Naast de basisvakken is er op school altijd veel aandacht geweest voor creativiteit en culturele vorming. Zo werd er bijvoorbeeld elk jaar een zomerfeest georganiseerd. Vaak in het bos achter Anna’s Hoe-

ve, waar de leerkrachten de feestdag afsloten met een theatervoorstelling in het openluchtamfitheater. Dat was altijd heel indrukwekkend!

FEEST IN ‘MAFFIA-SFEER’ Een ander hoogtepunt was het 75-jarig jubileumfeest van de Hilversumse Montessorischolen. Naast allerlei activiteiten voor de kinderen was er ook een fantastisch feest voor alle ouders en teamleden van beide Montessorischolen. Het was een feest in Italiaanse sferen met een diner voor het team in de kerk naast de school en een feest met allerlei activiteiten in ‘maffia-sfeer’ in het theater naast onze school, waar nu De Vorstin is gebouwd. Ik werk inmiddels 42 jaar fulltime in het onderwijs. Dat is lang, maar verveelt eigenlijk nooit. Samen met een vast team wordt er gezorgd voor kwalitatief goed onderwijs en daarnaast is er veel aandacht voor culturele vorming en creativiteit. Bij de organisatie wordt het team ondersteund door vele hulpouders, waardoor het haalbaar is om naast

de reguliere schoolzaken vele extra activiteiten te organiseren. Er zijn altijd nieuwe ontwikkelingen gaande en met kinderen blijft het werk altijd boeiend en uitdagend. Kinderen kunnen soms heel verrassend reageren. Met een verjaardag gaan de kinderen de klassen rond en komen ze ook altijd even bij mij langs. Een keer vroeg een jarige na de felicitatie: ‘Alex, hoe oud ben jij eigenlijk?’ Ik antwoordde voor de grap: ‘O, al heel oud.’ ‘Dat kun je wel zien!’ was de reactie. Door het optrekken van de pensioengerechtigde leeftijd blijf ik nog enige tijd met plezier als directeur aan de Stichting Hilversumse Montessorischolen verbonden. Met gepaste trots kan ik constateren dat de Hilversumse Montessorischolen een goede ontwikkeling hebben doorgemaakt en nog steeds vernieuwingen doorvoeren, zonder de montessorivisie uit het oog te verliezen. ‘Goede wijn behoeft geen krans!’ Alex de Kruijff

Koning Alex en koningin Máxima (Tatjana) bezoeken Montessorischool-Centrum op de eerste Koningsspelen in 2012.

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

5


90 jaar Hilversumse Montessorischolen

BAUKJE VAN DER WISSEL MONTESSORISCHOOL-ZUID

De kracht van montessorionderwijs Mijn jeugd bracht ik door in Roden, een Drents dorp onder de rook van Groningen. Ik groeide op in een stabiel gezin met een vader, moeder en een oudere broer. Ik heb altijd al wat met onderwijs gehad. In mijn lagereschooltijd speelde ik graag schooltje. Mijn vriendinnetjes waren goed in turnen, ik niet. De oplossing lag voor de hand. Ik was de juf en gaf de gymles.

A

ls puber ging ik naar de havo. Ik zat op een weinig inspirerende school. De meeste docenten namen de leerlingen voor lief. Van enige gelijkwaardigheid was geen sprake. Als kritische puber probeerde ik hier doorheen te prikken. Ik stond regelmatig aan de verkeerde kant van de deur. ‘Compensatie wegens gebrek aan lengte’, noemde mijn broer dit. Op de havo speelde ik met de gedachte om kinderrechter te worden. Hier had ik vwo voor nodig. Maar nog twee jaar op deze school trok me niet.

TOE AAN EEN UITDAGING Mijn vader bood uitkomst. Als schoolpsycholoog kende hij de rector van het Montessori Lyceum in Amsterdam. Zo kwam het dat ik op een mooie zomerdag met mijn vader richting Haarlem reed. De rector bekeek mijn

6

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

cijferlijst, keek mij aan en sprak de woorden: ‘Zo, jij bent toe aan een uitdaging, wat dacht je ervan om in 6 vwo te beginnen?’ Dit was wat ik nodig had. Ik voelde mij gezien. Maar het was ook spannend. Een klas overslaan, kon ik dit waarmaken? Na de zomervakantie vertrok ik richting Amsterdam. Het onderwijssysteem was er totaal anders. Vaak hadden we een blokuur. Dit blokuur werd keuzewerktijd genoemd. Voor elk vak moest je een aantal opdrachten maken. In de keuzewerktijd bepaalde je zelf de volgorde waarin je de opdrachten deed. Wanneer je klaar was om een toets of mondeling te doen, gaf je dat aan bij de docent. Hier kreeg je een cijfer voor. In de middag hadden we middagwerktijd. Dan kon je de vakken volgen waar je minder goed in was. Ik volgde econo-


90 jaar Hilversumse Montessorischolen

mie. Tijdens de middagwerktijd werkte je in een lokaal met medeleerlingen. Er waren meerdere docenten die een ronde deden om uitleg te geven. Er werd altijd thee gezet en de sfeer was gezellig. We overlegden veel en zo ontdekte ik de kracht van het samenwerken. Ter voorbereiding op het examen gingen we zelfs op economieweekend. In Egmond aan Zee werkten we in een kampeerboerderij aan de examenstof. Dit ging in dezelfde gemoedelijke sfeer. Het was een bijzonder jaar, omdat ik een andere kant van het onderwijs leerde kennen én ik ontdekte Amsterdam. Bijzonder ook omdat de kanker definitief doorbrak bij mijn moeder en ik voor het eerst kennismaakte met intens verdriet. Gelukkig heeft ze nog net mee kunnen maken dat ik mijn diploma haalde. Met het vwo-diploma lag de weg naar de rechtenstudie open. Ik ging naar Maastricht. De studie liep niet lekker. Ik had tijd en ruimte nodig om het gemis van mijn moeder een plek te geven. Vanaf mijn vakantieadres op Hawaii belde ik mijn vriend (nu mijn man) met de mededeling dat ik de pabo wilde gaan doen. Deze beslissing kwam recht uit mijn hart.

WORTELTREKKEN Na het afronden van de pabo mocht ik beginnen op een montessorischool in Bussum. Ik kreeg een middenbouw (groep 3, 4 en 5) en begon tegelijk met de tweejarige nascholing. Niet alle materialen kende ik al. Zo moet ik bepaald glazig hebben gekeken toen een kind mij vroeg

Kralendecanoom

om het ‘kralencondomenkleed’. Later kwam ik erachter dat dit het kralendecanomenkleed moest zijn. Het kralendecanoom was een doos met kralenstaafjes waarmee je de tafels uit kon leggen op een kleed. Mijn eigen rekeninzicht kreeg dankzij het knoopjesbord ook nog een boost. Eindelijk leerde ik worteltrekken. Ik genoot van het persoonlijke contact met de kinderen. Het was een uitdaging om ze steeds een stapje verder te brengen in hun ontwikkeling. Werken was een feestje. Zeven jaar later maakte ik de overstap naar Hilversum. Toen ik in 2000 begon, zwaaide Bea de scepter over Montessorischool-Zuid. Op dat moment kende onze school nog een midden- en bovenbouw met drie leeftijden in de klas. Het montessorimateriaal raakte verouderd, er kwamen methodes en zo raakten we in de spagaat tussen het individuele montessorionderwijs en de reguliere methodes. Om de tijd beter te verdelen tussen leerkrachtgebonden lessen en zelfstandig werken, werd er in 2001 gekozen voor twee leeftijden in de klas. Naast groepsleerkracht was ik ook bouwcoördinator. Gaandeweg trok ik meer taken naar mij toe. Op een gegeven moment had ik het gevoel dat ik mijn groep erbij ging doen. Het was tijd voor een vervolgstap. In 2010 volgde ik Bea op als directeur. Leidinggeven op een montessorischool doe ik vanuit het bekende motto ‘help me het zelf te doen’. We kennen elkaars sterke kanten en gunnen elkaar de ruimte om deze in te zetten. We accepteren elkaars zwakheden. Met elkaar vormen we een lerende organisatie, met leerlingen, leerkrachten en ook steeds meer met ouders. Wat is het succes van het montessorionderwijs dat al zo lang bestaat? Dat er vertrouwen is in wat leerlingen kunnen, dat we met elkaar de verantwoordelijkheid dragen, dat er ruimte is voor een persoonlijke benadering. Dat leerden de eerste Hilversumse montessorianen in 1927, dat leerde ik dertig jaar geleden op het Montessori Lyceum en dat leren de leerlingen nu. We voelen ons gezien en we weten: ik mag er zijn!

Mijn eerste schooldag

Baukje van der Wissel

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

7


Oud-leerling nu ouder

Annelies Hollander: Kaasbroodjes bij oma Miep Mijn naam is Annelies Hollander (1973) en ik heb samen met mijn broer Martin (1971) op de Montessorischool-Zuid gezeten vanaf het jaar 1980-1981.

I

k begon daar in de 2e klas (groep 4), nadat ik eerst in de Bijlmermeer (Amsterdam) op de montessorischool had gezeten waar mijn moeder werkte. Toen mijn moeder (Beatrijs) een nieuwe baan als kleuterjuf kreeg op de Montessorischool-Centrum in Hilversum (de kleuterschool zat eerst op de locatie waar nu de bso Bink zit), zijn mijn broer en ik naar de Montessorischool-Zuid gegaan. Deze school bestond toen uit een paar noodgebouwen aan de rand van hei en bos aan de Kolhornseweg. Ik kan me herinneren dat we regelmatig naar het bos en de grasvelden gingen, die achter de school gelegen waren. In 1981 werd het nieuwe schoolgebouw aan de J.P. Coenstraat geopend, waar ik nog een paar leuke jaren heb doorgebracht. Vele montessorimaterialen, zoals de roze toren en de bruine trap, waar ik toen al lesjes mee kreeg, zijn nu nog steeds in gebruik! Bezigheden die wij toen in de pauzes en na schooltijd deden, waren knikkeren, wedstrijdjes met het skateboard (de een zat op het skateboard en de ander duwde), hinkelen, elastieken en springtouwen.In die tijd was er nog geen continurooster, maar je kon tussen de middag wel overblijven. Ik bleef vaak over, alleen niet op de maandag. Dan ging ik met mijn beste vriendinnetje en haar tweelingzus naar hun oma, om daar te lunchen. We werden altijd met een kleine Mini opgehaald, waar ook nog drie honden achterin zaten. Oma Miep maakte voor ons altijd de lekkerste ‘kaasbroodjes’: gebakken boterhammen met kaas in een koekenpan met veel te veel boter. Daar smulden we elke week weer heerlijk van.

8

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

De Montessorischool-Zuid had geen eigen gymzaal en wij gymden toen in de gymzaal van de Goudenregenschool, waar we onder begeleiding naartoe wandelden. In de winter hadden we vaak sneeuwballengevechten met de kinderen van die school. Ik heb een leuke tijd gehad op de Montessorischool-Zuid en in 1985, na de zesde klas (groep 8) ben ik naar het ATC gegaan. Mijn moeder heeft heel wat jaren als kleuterjuf gewerkt, waarvan 28 jaar op de Montessorischool-Centrum. Toen ze vanaf januari 2009 met pensioen ging, heeft juf Tatjana haar klas overgenomen. Nog steeds kun je mijn moeder tegenkomen op school, als leesoma of als paashaas!

Ik, 7 jaar oud, mijn eerste jaar op de MontessorischoolZuid, groep 4

Mijn twee oudste dochters, Liza en Sarah (nu 24 en 20 jaar oud) hebben ook op de MontessorischoolCentrum gezeten en nu ook de jongste twee, Rick (groep 6 Susan/Marije) en Lois (groep 4 Bob). Ik samen met mijn broer, 1982 Schooljaar 1983-1984 - Ik sta hier en ik zat bij juf Leonie in de klas,


Oud-leerling nu ouder

Annemieke Kreuning-Schaefer: De jaren 80: vloerbedekking, koffietaak en mime Ik was van 1980 tot 1987 leerling op Montessorischool-Zuid. Ik herinner mij een kleine, gezellige school (zeven klassen). Het gebouw (nu de ‘oudbouw’ genoemd, oef) was gloednieuw en erg modern voor die tijd. Alle klassen hadden vloerbedekking (niet praktisch, wel huiselijk). We mochten de vloerbedekking zelf schoonhouden met een ‘rolveger’. In de praktijk werd het stof dus alleen maar verplaatst! Als je geluk had dan mocht je de ‘koffietaak’ doen: dat betekende zelf koffie zetten (of geholpen worden het zelf te doen) en het dan rondbrengen naar alle juffen (en één meester) op een rond dienblad met een soort stok in het midden waaraan je het blad vasthield. Je kon het blad dus ook rondslingeren en sommige kinderen konden dat met kopjes en al! Ik had gelukkig voldoende zelfkennis om dat niet te proberen. De gymlessen waren al bij de Goudenregenschool die toen nog Hugo de Grootschool heette, maar we kregen ook bewegingsles in het gymzaaltje van de kleuters (wat we het speellokaal noemden). Deze lessen stonden bekend als ‘mimelessen’. Geen idee waarom dat zo genoemd werd, het was een soort vrij bewegen op muziek, wellicht vergelijkbaar met de euritmie van de vrijeschool (het was in die tijd overigens not done om montessorionderwijs met de vrijeschool te associëren, maar als je terugkijkt, zaten montessorischolen destijds wel in de ‘macrobiotische hoek’). Wij waanden ons als eighties kids de Kids from Fame met danslessen op school! We zaten met drie leerjaren in een groep, dus 3-4-5 en 6-7-8 bij elkaar en van ieder twee parallelklassen. De versiering met sint en kerst was uitbundig met ieder jaar een ander

thema, nog niet gehinderd door brandvoorschriften of een gebrek aan hulpouders. De school had een regiofunctie voor bewuste kiezers voor montessori: er zaten kinderen uit Hollandsche Rading, Kortenhoef, Loosdrecht... Mijn verbazing was groot toen ik de klassenlijst van mijn oudste kind kreeg toen hij op deze school begon: wij waren de enigen met een 1223-postcode (we hebben nu netjes een 1216). Er zaten nog nauwelijks kinderen op hockey, het gros zat op basketbal bij De Dunckers. Na schooltijd kon je op school blokfluit- en schaaklessen volgen. De pauze tussen de middag leek eindeloos lang te duren; sommige kinderen gingen naar huis, maar de meesten ‘bleven over’ aan lange tafels in de gang onder toezicht van de overblijfvaders (ja ook vaders!) en -moeders. Nadat ik van school ging, bleef Montessorischool-Zuid nog steeds onderdeel van mijn leven. Mijn moeder, Bea Schaefer, was van 1981 tot en met 2009 directeur van de school (en werkte er al vanaf 1967). Zodoende hoorde ik veel verhalen over school in de tijd dat ik nog thuis woonde en hielp ook vaak bij open dagen, feesten en partijen, type- en kopieerwerk in de vakantie en later kookte ik voor de dinertjes die mijn moeder jaarlijks organiseerde voor de ouderraad. Na onze studententijd zijn Bas en ik vanwege werk in Hilversum gaan wonen. De keuze voor Montessorischool-Zuid was snel gemaakt voor onze kinderen. Philip maakte nog net mee dat zijn oma directeur was. Gek hoor, dat zijn tijd op Montessorischool-Zuid er nu ook alweer op zit. Jules (groep 7) en Olivia (groep 2) spelen nog wel op het Bea Schaeferplein. Annemieke Kreuning-Schaefer

Rosalie van Raam: Ontdekdozen met Smarties In mijn schoolperiode was de Montessorischool-Centrum gevestigd aan het Melkpad.

D

e school had zes lokalen. Er waren drie lokalen voor de middenbouw en drie lokalen voor de bovenbouw. Toen ik in 1984 in groep 3 kwam, de 1e klas van de lagere school, zat ik bij meester Ronald. Dit was een superleuke meester die ook gitaar speelde. Ik heb hem natuurlijk uitgenodigd op mijn partijtje, maar helaas had hij al andere plannen. In groep 4 en 5 heb ik les gehad van juffrouw Fanny, die toen ik naar de bovenbouw ging, verhuisde naar Lelystad. De Flevopolder was toen net afgegraven. Van haar weet ik nog dat ik de tafels ging oefenen met het tafelbord (je ziet de tafel 3 x 3 en dan denk jij 9 en schuift het gele schuifje omhoog en kijkt of

het goed is). Ik was de tafel van drie aan het oefenen en had het bord op mijn tafel laten liggen. Toen kregen we de overhoring van de tafel van drie en verweet ze mij dat ik had afgekeken op dat bord dat op mijn tafel lag, wat echt totaal niet waar was. Ze schreef met grote rode letters ‘GESPIEKT’ op mijn blaadje en dat moest ik thuis laten zien en laten ondertekenen. Wat was ik kwaad, want ik had niet afgekeken, dat kwam niet eens in mij op. De bovenbouw heb ik bij meester Pieter gezeten. Dat was echt super. Mijn broertje, Bram van Raam, zat bij Alex, die toen een duobaan had met Anneke Brandon. Pieter was toen nog de directeur. Later is Alex de directeur geworden. Simonette was de strenge juf, daar wilde je als kind liever niet bij in de klas. Ik was altijd heel bang voor haar. Inmiddels zitten mijn kinderen

ook op de Montessorischool-Centrum, mijn oudste heeft bij Simonette in de klas gezeten. Van mijn angst is niets meer over, wat een superleuke en lieve juf was dat. Inmiddels is zij met pensioen. Wat ik mij goed herinner van mijn schooltijd in de bovenbouw zijn de ontdekdozen. En dan vooral die van proeven. Daar zaten namelijk Smarties in. Die ontdekdoos heb ik wel vijf keer gedaan, meestal samen met mijn vriendin Marije de Vries. Ik heb een superfijne Montessori-tijd gehad, of ik veel heb geleerd dat durf ik niet te zeggen. Spelling, wanneer je een d, t of dt moet schrijven, dat heb ik pas later tijdens mijn studie Organische Chemie geleerd. Ditzelfde geldt voor breuken en procenten. Montessorischool-Centrum 1984 - 1990 Rosalie van Raam

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

9


Oud-leerling nu ouder

Eva van Westerop: ‘Wat de juf zegt, is waar’

Juf Nelleke

Eva 4 jaar

Enige tijd geleden kwam mijn jongste zoon, Olav, uit school met een nieuw inzicht. Hij zit in de onderbouw van de Montessorischool-Centrum bij zijn lievelingsjuf, Sanne. ’Wist jij,’ vroeg Olav, terwijl hij met zijn vingers een minuscuul driehoekje maakte, ’dat Nederland in het echt maar zó klein is?’ Ik wist het.

L

ang geleden, in 1979, heb ik namelijk precies hetzelfde lesje gehad van juf Nelleke, mijn juf op de kleuterschool van de MontessoriCentrum. Eerst had Nelleke met de waterbak en zand laten zien dat er ‘Land en Water’ bestaat op aarde. Toen toonde ze ons de wereldbol: een blauwe bol met daarop de werelddelen van zandkleurig schuurpier. Eén van die werelddelen was Europa met daarin een heel klein stukje land waarop wij woonden: Nederland. Natuurlijk heb ik dat niet precies zo

onthouden. Zoals Maria Montessori zegt: kinderen in de onderbouw ervaren de wereld vooral door hun zintuigen en nemen indrukken op met hun ‘absorberende geest’. Mijn indruk uit die tijd is het beeld van die wereldbol en de watertafel. En van mijn juf Nelleke die zo lief was, met blonde krulletjes waar de zon altijd doorheen scheen. Het lesje over land en water heb ik later zelf weer mogen geven in mijn kleuterklassen op de montessorischool in Amersfoort. Uitgebreid met nieuwe materialen, zoals vormen die je zelf met water kunt vullen en waarbij je kunt leren wat een eiland is of een archipel. Want volgens Maria Montessori leren jonge kinderen graag moeilijke woorden. Het besluit om juf te worden, nam ik toen ik in de middenbouwklas van Anne Bauk zat. Ik kon mij geen leuker beroep indenken: met lang haar en mooie nagels thee met suiker drinken, terwijl je gezellig een kind een lesje zat te geven. En in de pauze even naar de stad om nieuwe schoenen te kopen. Thuis oefende ik vast hoe ik precies zoals Anne Bauk

in mijn thee kon roeren. Of een boek voorlezen, want dat kon ze ook heel goed. Bovendien waren er op school geweldig leuke extra’s zoals mime van Els, handenarbeid van Jean en Hetty-dans. In de bovenbouw kwam ik in de klas bij Simonette. Eén van mijn leukste herinneringen uit die tijd is dat wij als klas zelfstandig de verjaardag van de juf mochten voorbereiden. Wij verzorgden niet alleen het programma compleet met quiz over Simonette, maar deden ook zelf de inkopen. Pas als volwassene heb ik mij gerealiseerd hoe leerzaam dit was: verantwoordelijkheid krijgen en toepassen in de praktijk wat je in de klas hebt geleerd. Vorig jaar mocht mijn oudste zoon, Simon, met zijn klasgenoten de verjaardag van juf Ada organiseren. Die middag zat Ada rustig in de teamkamer te wachten terwijl in haar klaslokaal achtentwintig kinderen boven elkaar uit riepen, met tafels schoven, op bureaustoelen stonden om slingers op te hangen en ballonnen op te blazen. Op het digibord hing met plakband een groot bord waarop het feestprogramma stond aangekondigd. Dankbaar ben ik dat ik als kind, als juf én als moeder van Simon en Olav van het montessorionderwijs heb mogen genieten. Het heeft mij veel mooie ervaringen en inzichten gegeven. Eén van die inzichten is hoe belangrijk de juf of meester is voor het kind. Wat juf zegt is waar, daar kun je als ouder niet tegenop. Dus als je kind uit school komt en vertelt dat Nederland in het echt maar zó klein is… dan ís dat ook zo. Eva van Westerop

10

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR


Oud-leerling nu ouder

Fleur van Heijst: Het hele gezin verkleed Als kind heb ik een heerlijke tijd mogen beleven op Montessorischool-Centrum toen deze nog aan het Melkpad stond, een gezellig schoolgebouw met een heerlijk plein, veel groen en in het schoolgebouw een centrale ruimte waar zich ook de bibliotheek bevond, vergelijkbaar met nu op de Naarderstraat, waar ook een centrale ruimte is.

O

p school was het heerlijk zelf te mogen kiezen waar ik de dag mee begon en het kleurrijke materiaal waar ik mee mocht ‘spelend leren’ was een succes, al had ik wel zo mijn dagen dat ik boekjes verslond en dan natuurlijk enige sturing kreeg om maar weer eens een werkje te pakken.

Handenarbeid was wel mijn meest favoriete vak. Het lokaal, dat zich buiten het schoolgebouw bevond in een apart gebouwtje op het schoolplein, rook heerlijk naar verf en klei en ik was als kind helemaal in mijn element met mijn knutselwerkjes. Het mooiste compliment dat ik in mijn rapport kreeg van mijn favoriete juf, Anneke Brandon, was dat ik beschikte over ‘gouden handjes’.Ook herinner ik mij de leuke feesten die er werden gehouden, met thema‘s als jungle of indianen. Er werd dan veel aandacht besteed aan hoeden of maskers die je onder schooltijd knutselde, en de juffen en meesters deden dan net zo uitbundig mee... Het was dan ook wel even slikken toen ons gezin als enige helemaal verkleed kwam naar het indianen- en cowboyfeest bij mijn jongste zoon op school (een andere school). Ik was dat immers zo gewend van mijn eigen schooltijd. Helaas vielen wij erg op, mijn man zei nog gekscherend: ‘Het lijkt wel alsof wij als gezin ingehuurd zijn!’ Het is dus vast heel montessori om je helemaal in te leven en er vol voor te gaan! Het zijn dan ook fijne herinneringen aan deze leuke feesten, waar iedereen aan meedeed! Ook vond ik het super toen ik in groep 8 zat en de Montessorischool ging verhuizen naar de Naarderstraat, dat wij onze oude lokalen helemaal mochten onderkliederen. Muren en vloeren, alles werd bewerkt met stift. Het was geweldig om dat als kind te mogen doen! Toen we gingen verhuizen, wisselde onze zoon Lucas van school. We kwamen er echter al snel achter dat dit niet de juiste keuze was, Lucas miste het montessori-onderwijs en de sfeer en ook zijn favoriete vakken handenarbeid van juf Nanette en muziek van meester Majel. Lucas zit inmiddels in de bovenbouw en beleeft weer veel plezier aan het montessorionderwijs. Zeer gelukkig zijn wij dan ook dat Lucas hier alsnog zijn basisschooltijd kan volbrengen. Fleur van Heijst

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

11


Oud-leerling nu ouder

Marieke van Hoey Smith-Frederik: Werkstukken maken op de typemachine Toen Hugo een maand of twee oud was, hebben we hem al aangemeld bij de Montessorischool-Zuid. Voor mij was dit een makkelijk keuze, omdat ik hier zelf op school heb gezeten en ik met een warm gevoel terugkijk op mijn basisschoolperiode.

V

oor mijn man was de keuze wat moeilijker, omdat hij geen ervaring heeft met montessorionderwijs. Gelukkig was hij na de rondleiding op school ook akkoord, omdat hij de sfeer op school erg prettig vond en de uitleg die we kregen hem overtuigde. Inmiddels zit Hugo in groep 2 van de MaCli-klas. Voor mij was het eerste schooljaar van Hugo een feest der herkenning. Wat zijn er veel dingen die dertig jaar later nog precies hetzelfde zijn. Allereerst al de kleuterentree waar ik als klein meisje ook naar binnen ging en de grote hal waar ik ook zoveel leuke herinneringen aan heb. Maar ook de kapstokken zijn volgens mij nog dezelfde als waar ik mijn jasje aan hing. In de klas is ook nog veel hetzelfde; het eigen plantje, de groepjes waar je in zit, het keukentje en natuurlijk alle mooie montessorimaterialen. Er zijn ook dingen die ik eigenlijk al was vergeten en die dan toch opeens voor herkenning zorgen, zoals bijvoorbeeld de honderd-rol. Wat ik ontzettend fijn vind, is dat de sfeer voor mijn gevoel nog net zo prettig is als toen ik er naar school ging. Er is veel aandacht

12

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

voor hoe we omgaan met elkaar en met onze omgeving. Iedereen krijgt de ruimte om zichzelf te zijn en wordt in zijn waarde gelaten. Hugo heeft het dan ook ontzettend naar zijn zin op school. Er zijn natuurlijk ook dingen veranderd. De meest opvallende verandering is wel de enorme aanbouw op het oude schoolgebouw. In mijn tijd stonden er een aantal noodlokalen op het plein, omdat de school uit zijn jasje was gegroeid. Een andere verandering is natuurlijk de grote aanwezigheid van computers. Ik maakte mijn werkstukken nog op de typemachine en nu staat er zelfs al bij de kleuters een computer in de klas. Ook de indeling van de klassen is nu anders. In mijn tijd waren er drie groepen, de onderbouw, middenbouw en bovenbouw. In de onderbouw zat ik bij juf Kaysa in de klas. Wat was het dan ook een leuke verrassing toen Kaysa vorig jaar bij Hugo in de klas inviel. In de middenbouw, dat was toen groep 3 t/m 5, zat ik bij juf Conny en juf Ingrid in de klas en in de bovenbouw, groep

6 t/m 8, bij juf Bea en juf Sonja. Zoals ik al schreef, kijk ik met een warm gevoel terug op mijn basisschoolperiode. De dingen die bij mij opkomen als ik terugdenk aan die tijd zijn de spreekbeurten, dictee, tafels opzeggen bij de juf, de roze toren, het muziekproject waarbij ik een tijdje een dwarsfluit mee naar huis kreeg, topo oefenen in de hal, de steeds wisselende taakjes (mijn favoriet was de deurtaak waarbij je de voordeur mocht opendoen als er werd aangebeld), de vele (creatieve) projecten, de groene, blauwe en rode kaart en natuurlijk de afscheidsmusical in groep 8. Onze dochter Lauren gaat volgend jaar beginnen op school en onze zoon Casper pas in 2021. Dat betekent dat wij gelukkig nog heel lang kunnen genieten van al het leuks dat de Montessorischool-Zuid te bieden heeft!

Marieke van Hoey Smith-Frederik


Oud-leerling nu ouder

Saskia Hoes: Verstoppertje in de bosjes In 1984 startte ik in de – toen nog – 1e klas van de Montessorischool-Zuid. Eerst in de klas van Marlieke de Haas en daarna in de bovenbouwgroep van Jo Dassen en Bea Schaefer.

M

ontessorischool-Zuid was toen nog maar een klein schooltje, we pasten met z’n allen in wat nu de oudbouw wordt genoemd. Er was dus ruimte zat buiten, daarom had iedere klas een eigen tuintje, waarin we bij lekker weer lunchten en waar kinderen die zin hadden om even te bewegen, de moestuin bijhielden. Daarnaast speelden we verstoppertje in ‘de bosjes’, zoals we het groen dat het schoolplein omzoomde, noemden. De slingerpaadjes die daar doorheen liepen, waren een spannende pauzebestemming. Tenminste, als je niet mee wilde doen met een van de groepsactiviteiten die op het schoolplein georganiseerd werden. Zoals oefenen voor een recordpoging Double Dutch touwtje springen (met twee touwen tegelijk). Voetbal, trefbal of zelfs schaatsen, als het schoolplein in een vorstperiode weer eens onder water was gezet. Een kleine school betekende ook dat er minder ondersteuning aanwezig was. We hadden geen conciërge en het schoolhoofd stond zelf ook nog de helft van de week voor de klas. Gelukkig leerden montessorikinderen heel zelfstandig te zijn. De leerlingen van de bovenbouw hadden daarom naast de gebruikelijke afstoftaakjes, ook heel verantwoordelijke taken. Bijvoorbeeld de telefoontaak, waarbij je na precies drie keer overgaan de telefoon moest opnemen met de woorden ‘Goedemorgen, u spreekt met een leerling van de Montessorischool-Zuid’. Of de deurtaak, waarbij je als de bel ging, de deur voor leveranciers en ouders diende te openen om hen vervolgens naar de juiste plek te begeleiden. Mijn favoriete taak was de koffieof thee-taak. Dan mocht je met je maatje samen koffie zetten en in alle klassen voor de leerkrachten rondbrengen. Ik deed dat zo vaak, dat ik precies wist wat iedere leerkracht op verschillende momenten van de dag graag dronk. De verschillen tussen de school in mijn jeugd en de school Mijn eerste schooldag, bij de oude hoofdingang

Gymles in de Goudenregenschool / Hugo de Grootschool

nu zijn groot. De school is vrijwel verdubbeld in het aantal leerlingen, de klassen zijn teruggebracht van drie naar twee leerjaren per groep en de vrijheid om zelf te bepalen wat je wilde doen, is al lang zo groot niet meer. Toch zijn er ook overeenkomsten. Sommige montessorimaterialen worden nog gebruikt, in december komen de oude podiumblokken altijd weer tevoorschijn (Is er nog iemand die precies weet hoe het in elkaar gezet moet worden, zodat je er helemaal van de ene naar de andere kant onderdoor kunt kruipen?) en nog altijd zie je de gezellige drukte in de hal. In de ene hoek wordt druk overlegd over een samenwerkopdracht, ergens anders spelen kinderen samen op een kleedje in de bouwhoek en weer verderop wordt hardop het lezen geoefend. Ik herinner me nog goed dat de school 60 jaar bestond. Dat werd met een volle feestweek gevierd. We leerden over de ideeën van Maria Montessori en schreven de hele week met kroontjespen. Wat was het lastig om daarmee netjes te schrijven! We vormden een montessorikinderkoor, hielden een fancy fair met zelfgebakken taarten en Oud-Hollandse spelletjes op het schoolplein en sloten de week af met een barbecue voor alle kinderen en hun ouders en een heuse disco in de hal van de school. ‘La Isla Bonita’ van Madonna was de hit die die avond eindeloos gedraaid werd. Nu vieren we het 90-jarige jubileum. Ook nu wordt er groots uitgepakt, zelfs met een voorstelling in Gooiland! Het wordt ook nu vast weer een prachtig feest. Ik wens iedereen heel veel plezier! Saskia Hoes Montessorischool-Zuid 1984-1990 / 2011-nu JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

13


Bea Schaefer: ‘Houd oog voor de menselijke maat’

‘Inmiddels sta ik als oma op het schoolplein te wachten op de kleinkinderen’

Bea, Annemieke, Philip, Jules en Olivia: drie generaties op één school.

14

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR


90 jaar Hilversumse Montessorischolen

‘Een kort stukje voor in de jubileumkrant’ was de opdracht. Dat bleek niet zo’n eenvoudig verzoek als je aan 90 jaar montessorionderwijs in Hilversum, 43 jaar actief hebt meegewerkt. Waar begin je? Toch maar even bij het begin van Montessorischool-Zuid.

I

n 1960 werd op initiatief van ouders in Hilversum-Zuid een montessorikleuterschool gestart aan de Kolhornseweg bestaande uit twee klassen. In 1964 mochten daar van het gemeentebestuur drie noodlokalen voor lagereschoolonderwijs bij komen aan de J.P. Coenstraat. Vanaf die tijd waren er in Hilversum dus twee montessorischolen onder hetzelfde schoolbestuur. Vanaf 1967, rechtstreeks van de kweekschool (zo heette de pabo in die tijd), mocht ik deel uitmaken van het team, toen nog bestaande uit vijf leerkrachten. Van 1967 tot 1972 heb ik met veel plezier lesgegeven in een bovenbouw, toen klas 4, 5, 6 (groep 6, 7, 8). Daarna heb ik zes montessorischolen in de regio begeleid, waaronder ook Montessorischool-Zuid. In 1981 werd ik directeur van Zuid tot aan mijn pensioen in december 2009. De school is in de loop der jaren sterk veranderd en met de tijd meegegaan. Van twee min of meer aparte onderdelen (de kleuterschool en de lagere school) werd Montessorischool-Zuid in 1985 een basisschool door de Wet op het Basisonderwijs. Het voert te ver om alle uitbreidingen van de school hier de revue te laten passeren, maar de school is in de jaren uitgegroeid tot een basisschool met 15 klassen. In de jaren 70 en 80 schreven wij verslagen met de hand. We profileerden ons door het geven van mimelessen, volksdansen en ‘nuttige en fraaie handwerken’. We hadden vanaf het begin vakleerkrachten en dat was heel bijzonder. We maakten gebruik van gastdocenten en ouders hielden in de bovenbouw presentaties over hun beroep. Leerkrachten waren zonder computer opgegroeid, zij haalden met flink studeren in de jaren 80 hun ‘digitale rijbewijs’. We hadden naast het schoolplein een grote moestuin, die de leerlingen moesten onderhouden. Groot was de teleurstelling toen de buurtbewoners de met zorg gekweekte groenten in het weekend al hadden geoogst! Van realistisch

Groep 8 uit 1987. Bea links op de foto en Annemieke rechtsonder (gele trui).

rekenen hadden we nog nooit gehoord. We rekenden met het beroemde montessorimateriaal (deelbak, vermenigvuldigbord etc. (voor de kenners)). We werkten uitsluitend met montessorimateriaal, aangevuld met (voor die tijd) nieuw materiaal ontwikkeld door de landelijke montessoriwerkgroep Materiaal Individualiserend Onderwijs, zoals de rekenkaarten en de taalset waar ik een van de auteurs van was. De kinderen liepen tot halverwege de jaren 70 op sloffen in de school (rust en reinheid). Alle feesten werden uitbundig gevierd. De klassen traden maandelijks voor elkaar op met een muziek-, dans- of toneelvoorstelling. In de jaren 90 deed de computer zijn intrede in de klas en werd het basisonderwijs steeds verder geprofessionaliseerd: toetsen (leerlingvolgsysteem), het schoolplan, de schoolgids, de kerndoelen, groepsplannen, kwaliteitszorg, communicatie, pr (om maar een paar voorbeelden te noemen). Als leerkracht en directeur moest je van allerlei zaken buiten het vertrouwde lesgeven iets weten. Gelukkig konden wij altijd rekenen op de expertise van de ouders die ons ondersteunden, niet alleen bij de feesten en partijen, maar ook bij beleidszaken, communicatie en (helaas ook soms nodig) bij calamiteiten. De ouders dicht bij de

school houden was altijd een van mijn speerpunten. Mijn dochter zat in de jaren 80 op school en ik mocht in schooljaar 2008-2009 nog net meemaken dat ik een kleinzoon op school had. Inmiddels sta ik als oma op het schoolplein te wachten op de kleinkinderen uit groep 7 en groep 2 (de oudste is al naar het voortgezet onderwijs). Als ik om mij heen kijk zie ik bijna allemaal onbekende gezichten. Na acht jaar zit er precies een nieuwe generatie op school. Soms ineens een bekend gezicht, dan blijkt een oud-leerling ook weer kinderen op school te hebben of een ouder (inmiddels mede-opa of -oma) van deze oud-leerling waar ik nog mee heb samengewerkt in bestuur, MR of ouderraad. De veranderingen en de ontwikkelingen in het onderwijs zijn in de jaren na mijn pensioen in rap tempo doorgegaan. We leven in een andere tijd… Toch heeft de toegenomen honger naar gegevens en resultaten ook iets beangstigends. Als je te gericht bent op absolute gegevens dan mis je veel van wat niet in schema’s past; namelijk de menselijke maat, warmte, liefde en aandacht. De aandacht voor het individu moet in deze tijd niet aan onze aandacht ontsnappen! Bea Schaefer

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

15


MARIA MONTESSORI

‘Help mij het zelf te doen’ Op Montessorischool-Centrum en Montessorischool-Zuid wordt er gewerkt volgens de ideeën van Maria Montessori. Maria Montessori werd op 31 augustus 1870 geboren in Italië. Na haar middelbareschooltijd besloot ze te gaan studeren voor ingenieur, wat in die tijd voor vrouwen erg ongewoon was. Later koos ze voor een studie medicijnen. Ze werd daarmee een van de eerste vrouwelijke medicijnenstudenten van Italië en in 1896 de eerste vrouwelijke arts.

A

l snel begon ze zich in te zetten voor ‘de rechten van het kind’. Ze vond dat het kind recht heeft op onderwijs en opvoeding, gericht op een volledige en vrije ontwikkeling, waardoor het kind de kans heeft een gelukkig mens te worden en te zijn wie hij werkelijk is. Pas in 1907 kreeg Maria Montessori de mogelijkheid om al haar ideeën in praktijk te brengen. Ze stichtte in de arme wijk San Lorenzo in Rome haar eerste schooltje, genaamd ‘Casa dei Bambini’, oftewel ‘het huis van de kinderen’. Ze kon eindelijk aan de slag met haar ideeën en experimenteerde met haar materialen op de kinderen uit deze wijk. De resultaten waren verbluffend, ze raakte steeds meer en meer gefascineerd en ontwikkelde zich tot een pedagoge met een onderscheidende visie op de ontwikkeling van het kind. Maria Montessori was er van overtuigd dat de eerste levensjaren van het kind van het grootste belang zijn. Als we worden geboren zijn we nog lang niet ‘af’. Vanaf het moment van de geboorte heeft het kind een lange weg van ontwikkeling te gaan, zowel in lichamelijk als in geestelijk opzicht.

16

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

Alle ontwikkelingen die het kind gedurende de eerste levensjaren doormaakt, vinden plaats in wisselwerking met de omgeving waarin het kind opgroeit. Ouders, broertjes en zusjes, andere familieleden, maar ook het land en de cultuur waar het kind ter wereld komt, maken deel uit van die omgeving. Allerlei indrukken prikkelen het kind om zich te ontwikkelen. Het is be-

Breukencirkels


90 jaar Hilversumse Montessorischolen

Maria Montessori was ervan overtuigd dat de eerste levensjaren van het kind van het grootste belang zijn Maria Montessori op Italiaans briefgeld en postzegel

Maria Montessori met de taalsymbolen

Taaldoos

langrijk dat deze prikkels een positief karakter hebben en tegemoetkomen aan de basisbehoeftes van het kind. Een kind heeft behoefte aan veiligheid en liefde, en aan interessante bezigheden waarmee hij of zij de wereld kan ontdekken. Een goed voorbereide omgeving (het klaslokaal) is in belangrijke mate bepalend voor de ontwikkeling. Centraal in de ideeën over de begeleiding van kinderen naar de volwassenheid staat datgene wat

het kind zélf behoeft. De meest geciteerde uitspraak van Maria Montessori is niet voor niets: ‘Help mij het zelf te doen’. Dat haar ideeën nog steeds actueel zijn, blijkt wel uit de vele montessorischolen die er tegenwoordig zijn én er nog steeds bij komen. Maria Montessori overleed in 1952, vlak voor haar 82e verjaardag. Ze ligt begraven in Noordwijk, Nederland.

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

17


Clim en Marleen Montessorischool-Zuid

18

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR


Inge Montessorischool-Zuid

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

19


Joyce Montessorischool-Centrum

20

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR


Lieneke en Krista Montessorischool-Centrum

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

21


Natasja en Madeleen Montessorischool-Zuid

‘Ik schilder het getal 90 in vrolijke regenboogkleuren, want de school is jarig!’

Met de cilinderblokken maakten twee kleuters het getal 90 op een werkkleedje.

Welke letter horen we aan het begin van het woord negentig? En aan het einde?

22

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

Schrijven met schelpen.


Sanne Montessorischool-Centrum

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

23


Suzan en Marjo Montessorischool-Zuid

24

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR


Tatjana en Carla Montessorischool-Centrum

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

25


Bob Montessorischool-Centrum

Speciale - 90 Jubileumkoekjes Koken en bakken is helemaal van deze tijd. Daarom hebben wij heel speciale koekjes gebakken. Echte -90- jubileumkoekjes. Een groepje van zes kinderen heeft onder begeleiding van twee moeders deze heerlijke koekjes gebakken. Het was nog niet zo makkelijk om een goed deeg te krijgen en al helemaal niet om alle sommen die bij de koekjes horen te bedenken. Toch is het ze gelukt, en hoe! Ze smaken heerlijk! Durven jullie het ook aan om zoveel sommen te bedenken en daarna natuurlijk ook zelf deze heerlijke koekjes te bakken? Bereiden 25 min. Wachten 30 min. Oventijd 20 min. Wat heb je nodig voor ongeveer 20 koekjes: - Koekjes-stekers in alle cijfers en tekens. - 1 ei - 150 gram koude boter - 100 gram basterdsuiker - 200 gram bloem - Deegroller en bakpapier Splits het ei en gebruik alleen de eidooier. Meng vervolgens alle ingrediënten tot het deeg een korrelige structuur heeft. Kneed de deegkruimels met koele handen tot een samenhangend deeg. Rol tot een bal en verpak in vershoudfolie en laat het 30 min. in de koelkast rusten. Verwarm de oven voor op 175 °C. Bestuif het werkblad met wat bloem en rol het deeg uit tot een lap van ca. 40 x 40 cm en 3-4 mm dik. Steek met behulp van uitsteekvormpjes cijfers uit het deeg. Kneed het resterende deeg tot een bal en rol opnieuw uit tot al het deeg gebruikt is. Leg de cijferkoekjes op enige afstand van elkaar op een met bakpapier beklede bakplaat. Bak de koekjes in het midden van de oven in 15-20 min. lichtbruin en gaar. Neem ze van de bakplaat en laat afkoelen, bij voorkeur op een rooster. Eet en reken smakelijk!

Tip: • Houd het deeg koel, niet teveel kneden met warme handen! • Je kunt de koekjes 3 dagen van tevoren bereiden. Bewaar in een luchtdichte trommel.

26

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR


Chandra Montessorischool-Zuid

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

27


Elise en Mariska Montessorischool-Centrum

Ook onze Montessorischool gaat met de tijd mee...

Het is zover! De stichting bestaat 90 jaar. Hoe zullen de ontwikkelingen de komende 90 jaar eruit gaan zien? De kinderen op onze school gaan dat waarschijnlijk wel meemaken...  Tegenwoordig is de digitale wereld ook niet meer uit onze klassen weg te denken.

28

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

We maken gebruik van Digiborden Chromebooks, iPads, Blue-bots, 3D-printers en andere nieuwe ontwikkelingen. Op naar de 100 jaar!  Hoe gaat de digitale wereld er dan uitzien?  Klas Elise en Mariska


Frederiek en Miriam Montessorischool-Centrum

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

29


Iris Montessorischool-Centrum

30

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR


Kelly Montessorischool-Zuid

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

31


Noortje Montessorischool-Centrum

Zoek de verschillen! De verschillen tussen vroeger en nu: Toen hadden ze een kroontjespen, nu hebben we een vulpen. Toen gingen ze naar huis om te eten, nu blijven we op school. Vroeger hadden ze een krijtbord en nu hebben we een digibord. Vroeger hadden ze de tafels in groepjes van twee en nu in groepjes van zes en vier.

32

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

Vroeger zocht je alles op in boeken en nu op de iPad en Chromebook. Vroeger hadden ze niet zulke vrolijke kleren als nu. De meisjes hadden vlechtjes in hun haren en twee strikjes. De jongens hadden hun haar strak naar ĂŠĂŠn kant gekamd. De juf had haar haren in een knotje. Als je niet goed luisterde, sloeg de juf

met een stok. Je kon niet zomaar met elkaar gaan kletsen, dan werd de juf boos. Als je niet luisterde, dan kreeg je strafwerk. Dat is nu niet meer. Vroeger hadden ze geen laatjes en nu wel. Vroeger moesten ze alleen werken en nu mogen we samenwerken


Rosa Montessorischool-Zuid

Samen op naar de 100 jaar JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

33


Sylvia Montessorischool-Zuid

34

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR


Joliek Montessorischool-Zuid

Kerstdiner • Lieve juf en meesters • Knutsellokaal • klas B • 4/5 • Joliek/Ellen • Plantjes • 90 • Ecoraad • Lunteren schoolkamp • Op bezoek bij je oude klas • Kleedjes • Taakjesbord • Wereldbol • Documentatiecentrum • Lichtjestocht • Poortjes/afscheid groep 8 • IPC • Plusrekenaars • Taalset • 90 • Plusklas • 90 • Tafelgroepje • Wisselen op donderdagmiddag

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

35


Tiarda Montessorischool-Zuid

36

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR


Yvonne Montessorischool-Zuid

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

37


Judith Montessorischool-Zuid

90 jaar volgens Klas Judith is: 9 decennia 1080 maanden 4696 weken 32.872 dagen 788.923 uren 47.335.389 minuten 2.840.123.340 seconden

38

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR


Kuno Montessorischool-Zuid

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

39


Negentig jaar

Leonie Montessorischool-Centrum

40

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

Gedicht door groep Leonie Deze montessorischool bestaat nu negentig jaar En dat gaan wij vieren met elkaar. We gaan feesten als beesten En we gaan het vieren als de dieren. Wij maken daarvan een groot feest, Dus veel plezier terwijl jij dit leest. Negentig jaar is reden voor taart En ik vind het ook wel een gedicht waard. Er hangen al overal slingers en ballonnen. Het feest is nu echt begonnen. Ballonnen hoog, slingers laag, Want dan hebben we een feest vandaag. Daarom zeg ik yeey voor het feest vandaag. De ballonnen stijgen op: nu is het feest begonnen. Het feest is begonnen wij gaan feesten. Ik hoop dat jij ook lekker gaat feesten. Ik denk dat ze nu wel een cadeau verdienen. Dan gaan we nu het cadeau bedienen. Wij gaan feesten Als podiumbeesten. Plezier, dat hebben wij hier. Ik zit hier op school en daar heb ik veel lol. Je krijgt een pakje Met een gebakje. Deze school bestaat nu al negentig jaar En dat vieren wij met een vriendelijk gebaar. De basisschool Is mijn grootste idool. Het ligt naast de kerk, Een montessorischool met heel leuk werk. Dit wordt een leuk jaar Als een babbelaar. Deze school bestaat al negentig jaar. Best lang al, superraar. Ik zie dat de klas Heel mooi was. Tegen een cadeau Zeg ik geen HO! Ik zit op school Met elk jaar lol. Deze school is het beste op aarde En het heeft ook een speciale waarde. Dit is een jubileumkrant En het feest loopt echt uit de hand. Je krijgt een cadeau Met een goed basisniveau. Onze school bestaat nu negentig jaar, En er is geen één stomme leraar. Onze Montessori bestaat 90 jaar en Dat vieren wij met elkaar.

(Anne) (Eline) (Boris) (Jacob) (Chloé) (Valérie) (Louay) (Esmee) (Maaike) (Kyan) (Nick) (Yvie) (Frédérique) (Mare) (Eliana) (Mik) (Wolf) (Féline) (Anna)

(Luca) (Jorja) (Florence) (Renée) (Ella) (Diego)


Mieke Montessorischool-Centrum

Het leukste montessorimateriaal door de bovenbouw van Mieke Tijs: keerbord van Pythagoras en zelfstandig werken. Emile: de roze toren en het samenwerken. Elvire: kralenstaafjes en Pythagoras-bord en samenwerken. Yenna: de nieuwe Taal: Doen!-kast. Jente: werkjes uit de Taal: Doen!-kast. Gabriel: roze toren en samenwerken. Simon: de nieuwe taalkast en het is leuk om de gehele kast te doen. Sem: ik vind Taal: Doen! het leukst, omdat de werkjes leuk zijn en ik in groep 7 groen af had. Lucas: ik vind het Pythagoras-bord uit de middenbouw het leukst. Milla: ramen lappen en helpen in de onderbouw. Sofie: natuurwerk uit de middenbouw en de Taal: Doen!-kast. Elin: het biologiewerk in de middenbouw. Babette: ik vind de doosjes uit de taalkast leuk en werk graag samen en teken erbij. Eva: het honderdbord. Amy: het honderdbord en helpen in een andere klas. Caroline: de kralentrap. Lisa: koper poetsen en ramen lappen en helpen bij juf Joyce. Wouter: alles met rekenmateriaal. Rayan: ramen lappen. Casper: ramen lappen. Floris: ramen lappen. Flemming: roze toren. Fleur: taaldoosjes. Antoni: Taal: Doen!- kast. Kiki: samenwerken met vriendinnen. Koen: ramen lappen.

Bijzonder dat veel kinderen zich een onderbouwmateriaal herinneren. Zelf zat ik ooit als vierjarige een halfjaar op Montessorischool-Zuid, toen nog aan de Kolhornseweg. Ik herinner mij de kralentrapjes en de geur van koperpoets. Je gepoetste werk mocht dan op je tafel op een kleedje. Helaas niet afgemaakt en naar een reguliere kleuterschool gegaan. Ik herinner mij nog hoe gefrustreerd ik als kleuter was, omdat je daar nog geen letters en moeilijke werkjes mocht doen in het eerste jaar. Na zeuren bij de juf is het goed gekomen. Zo mooi dat kinderen zich hier geheel in hun eigen tempo mogen ontwikkelen. Door mijn ervaring als kleuter voor Montessori gekozen en nog steeds blij dat ik op deze school mag werken. Uiteraard hebben mijn eigen kinderen, en nu zelfs een kleinkind, ook deze weg mogen volgen. Ik hoop dat de kinderen in mijn klas ook geen remming door mij ervaren. Natuurlijk is hier ook alle ruimte voor een kind dat moeite heeft met de lesstof. Materialen zijn dan heel stimulerend.

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

41


Richard Montessorischool-Centrum

Wetenschap en techniek in het montessorionderwijs groep Richard bovenbouw Montessorischool-Centrum INTERVIEW MET MARIA MONTESSORI (vrij vertaald vanuit het Italiaans)

Hoe denkt u over het vakgebied wetenschap en techniek in combinatie met het montessorionderwijs? In het vakgebied wetenschap en techniek komt het principe ‘hart, hoofd en handen’ heel mooi tot uitdrukking, dus ik ben daar een groot voorstander van. Bovendien vergroot het de zelfredzaamheid van kinderen, doordat ze vaardigheden kunnen ontwikkelen door te ontdekken. Principes die prachtig passen in het montessorionderwijs. Wat zou u meer willen zien in het huidige montessorionderwijs? Kinderen moeten meer ruimte en mogelijkheden krijgen

WAT HEEFT DE MONTESSORISCHOOL VOLGENS JOU NODIG OM ‘UP TO DATE’ TE BLIJVEN? Carmen meer Chromebooks en techniek Mila digitale robothulp Willemijn aquarium in de klas Jaromir meer techniek Romy digitale robothulp/touchtable Feline voor elke klas een 3D-printer Felipe VR-bril Thijs meer Chromebooks Reinier moderne gymzaal Sofia meer boeken in de bieb/e-readers Emmy betere wc’s Tijn meer schoolreisjes Yves betere gymzaal en kleedkamers Florien meer speeltoestellen op het plein Jurriaan een Minecraft-server Milan een Minecraft-server Sergio meer schoolkampen Selim meer Chromebooks Jeremy meer schoolreisjes/uitstapjes Marwa meer gymlessen en meer digitaal Romee grotere gymzaal Bobbi meer creatieve lessen Tristan iedereen een persoonlijk Chromebook Fonz meer creatieve lessen Bruno iedere klas een 3D-printer Nathan meer schoolkampen Fiene beter meubilair

42

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

om hun vaardigheden te ontwikkelen. De 21st century skills zijn daarvoor in kaart gebracht en juist het montessorionderwijs leent zich er prima voor om een onderwijsomgeving te creëren waarin deze vaardigheden aan bod komen. Kunt u een vakgebied noemen dat nog niet aan bod komt, maar waarvan u denkt dat het past binnen het huidige onderwijs? Sociaal mediagebruik (in combinatie met normen en waarden) en kooklessen zijn twee vakgebieden waarvan ik denk dat dit in het huidige tijdperk past.


Sabrina Montessorischool-Centrum

Schooldag over 90 jaar Het is 09.45 uur, Alexander gaat naar school. Hij zit in groep 8. Hij springt in de buis en belandt op zijn stoel met stoelverwarming. Een apparaat scant zijn vinger en zijn 8D-scherm komt omhoog. Hij begint met rekenen. Wanneer hij een vraag heeft, stelt hij hem aan zijn robot die altijd naast hem staat. Deze heeft hij zelf gemaakt bij techniek. Als zijn rekenwerk af is, gaat hij Duits oefenen, want hij heeft na de pauze een toets. Zijn vriend Ralf overhoort hem. Wanneer iedereen klaar is met rekenen gaan ze naar de gymzaal. De gymleraar drukt op de knop en allerlei obstakels komen uit de muren en de vloer, dat betekent dus tien tellen in de rimboe!Na de gym gaan ze terug naar de klas en zijn robot brengt eten. Na het eten gaan ze naar buiten. Na de pauze hebben ze de toets Duits. Zijn robot kijkt direct de toets na. Hij heeft een 8,6. Hij wil over drie maanden naar het vwo op het Laurent Simons College samen met zijn vriend Ralf. Na de toets hebben ze weer pauze en eten ze weer. Na de pauze hebben ze toekomst. Dit vind bijna iedereen het leukst. Ze krijgen op het einde een toets mee naar huis. Daarna zetten ze hun 8D-scherm uit en gaan naar huis door de buizen. Bedacht door: Klas Sabrina

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

43


Susan en Marije Montessorischool-Centrum

18 positieve punten Montessorischool-Centrum: Noor: Winky: Finn: Nena: Anna: Kobus: Bente: Carmen: Iza: Hassan: Tom: Rink: Ties: Hidde: Jacey: Robbe: Linde: Jasmijn:

44

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

Jessica, goede dyslexiehulp lieve juffen en meesters en een groot schoolplein programmeren, lang handenarbeid planten verzorgen, eigen werk kiezen ze leggen goed uit, Donald Duckjes, leuke boeken, gym de voetbalkooi je mag veel, altijd leerzaam leuke activiteiten veel tekenopdrachten, lang buiten spelen kindvriendelijke juffen en meesters programmeren en EHBO muziekfestival om de drie weken mag jouw groepje tosti eten, je mag zelf naar de bibliotheek bijna niemand wordt gepest, leuke boeken groep 6, 7 en 8 zit door elkaar gemixt, leuke lessen goede regels, goed materiaal veel extra groepjes, goeie goededoelenacties digibord


Wendel en Nils Montessorischool-Zuid

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

45


Oud-leerlingen

Roos Sep: ‘Ik mis mijn oude school’ Ik ben Roos Sep. Ik zit nu in 4 vwo van het A. Roland Holst College. Ik heb van 2006 tot 2014 op Montessorischool-Centrum gezeten en ik heb zelfs nog op de kinderopvang gezeten van de Montessorischool, die toen in het lokaal zat waar juf Iris nu zit. Dus bij elkaar heb ik wel ongeveer tien jaar op de Montessorischool gezeten.

T

oen ik na de zomervakantie van 2014 eindelijk naar de middelbare school ging, was ik wel blij met de vernieuwing, maar ik miste mijn oude school wel. In de eerste twee jaar ben ik nog een paar keer teruggegaan naar mijn oude klas, maar mijn vroegere klasgenoten zitten nu ook allemaal op de middelbare school. Ik kom nog steeds af en toe op school, want mijn broertje zit nu in groep 3 bij juf Noor. Zelf heb ik bij juf Joyce, juf Frederiek (en Anna), juf Susan en juf Ada gezeten. Mijn broertje heeft ook bij Joyce gezeten en ik vind het heel leuk om te horen wat hij heeft gedaan, omdat dat herinneringen bij me oproept. Hij heeft bijvoorbeeld ook les van Majel en ik weet dat ik dat vroeger heel leuk vond en altijd heel enthousiast meedeed. Ik herinner me zelfs de liedjes nog die Majel me heeft geleerd, zoals ‘Dom’, ‘Michiel de Ruyter’ en ‘Lootjes trekken’.

Ik vond het vroeger heel leuk als je met kerst of verjaardagen dansjes of toneelstukjes mocht instuderen en opvoeren. Ik kan me een paar van deze dansjes zelfs nog (gedeeltelijk) herinneren. Ik deed ze meestal samen met twee vriendinnen met wie ik nog altijd goed bevriend ben en met één van hen zit ik nog steeds in de klas. Op mijn middelbare school doen ze voor kerst één keer in de twee jaar een kerstmusical, daar heb ik vorig jaar aan meegedaan. Op de middelbare school gaat het nu erg goed; ik heb een hele leuke

vriendengroep en ik haal goede cijfers. Het is wel een beetje anders dan op de basisschool; je hebt elk uur les van een andere docent, in een ander lokaal en over een ander onderwerp, je spreekt de docenten aan bij hun achternaam en in de vierde zit je elke les met andere mensen in de klas. Dit was in het begin wel even wennen, maar ik vind het nu erg prettig. Ik vind de Montessorischool een topschool en ik hoop dat hij nog minstens 90 jaar blijft bestaan! Roos Sep

46

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR


Oud-leerlingen

Eline van Kamperdijk: Meer muziekles op school Mijn eerste dag in groep 1 op de MontessorischoolZuid is me heel goed bijgebleven: na lang te hebben uitgekeken om eindelijk naar groep 1 te mogen, liep ik zenuwachtig naar binnen terwijl ik mijn moeders hand steeds steviger vasthield.

D

e klas waar ik heen moest, was aan het einde van de gang, dus dat was wel een eindje lopen. Je zag al die grote kinderen uit groep 3 en 4. Zij hadden les in de lokalen aan de andere kant van de gang; tegen hen keek ik wel op. Eenmaal in de klas aangekomen, gingen we allemaal in de kring zitten om met elkaar kennis te maken. Dit was toch wel spannender dan ik had verwacht. Het werd nog spannender toen m’n moeder naar huis ging en me alleen achterliet met de juf en mijn nieuwe klas… Maar gelukkig was iedereen heel lief en had ik het reuze naar mijn zin. Het was zelfs zo leuk dat toen m’n moeder me ‘s middags weer kwam ophalen, ik echt niet van plan was om mee naar huis te gaan; ik was net leuk bezig met de blokken. In de acht jaar dat ik op school heb gezeten, hebben we veel gedaan en ik weet helaas ondertussen niet alles meer. Wat mij echter altijd goed is bijgebleven, is het heksenfeest. Dit is een feest dat één keer in de vier jaar plaatsvindt. Ik zat in groep 5. Iedereen was verkleed in de raarste en engste heksen- en spokenkostuums. En de hele

school was in heksensfeer door de enge versieringen. En ook de juffen en meesters waren verkleed in heksen-outfit… Nu doe ik de vooropleiding docent muziek aan het conservatorium in Utrecht (HKU). Het lijkt mij super om muziek te mogen onderwijzen op basis- en middelbare scholen. Ik geef nu al met heel veel plezier pianoles aan kinderen. Muziek maken en luisteren vind ik het leukste om te doen. Ik vind daarom ook dat er meer muziekles moet worden gegeven op basis- en middelbare scholen: muziek is goed voor mensen. Gelukkig hebben wij op de basisschool aardig wat gedaan aan muziek. Het project dat we hadden toen ik in groep 5 zat, vond ik het leukste: iedereen kon een muziekinstrument kiezen en daar kregen we dan les in met een klein groepje. Na een paar lessen zouden we voor iedereen spelen. Ik had de dwarsfluit gekozen en vond het echt leuk om te spelen. Maar je kon ook kiezen uit viool, djembé, keyboard, gitaar, klarinet en nog veel meer instrumenten. Ook de losse muzieklessen vond ik geweldig: zingen met je hele klas. De gekste liedjes kwamen langs. En nu ga ik deze liedjes zelf leren aan kinderen…! Eline van Kamperdijk Montessorischool-Zuid, 2004 - 2012

Maas Bakker: ‘Vooral het honderdbord was superleuk’ Ik ben Maas Bakker en ik heb op de MontessorischoolCentrum gezeten. Nu zit ik in de 2e klas op het ATC. Vroeger heb ik niet altijd op de Montessori gezeten.

E

erst heb ik in Rotterdam gewoond en daar ook op school gezeten. Dat was in groep 1 en 2. Dat was ook een school met montessorionderwijs. Dat vond ik toen al superleuk en het paste heel goed bij mij. Toen ik daarna naar Hilversum verhuisde, ben ik naar de Wilge gegaan (een andere school). Ik heb daar een jaar gezeten, maar

het was er eigenlijk nooit zo leuk als op mijn eerste school. Toen ben ik op de helft van groep 3 naar Montessori-Centrum gegaan. Ik had een week om te kijken of ik het daar naar mijn zin zou hebben. Na de eerste dag kwam ik erachter dat ik het veel leuker vond om weer op een montessorischool te zitten, vooral het honderdbord vond ik superleuk. Wat ik zelf heel fijn vind aan het montessorionderwijs is dat je zelf mag bepalen hoever je werkt. Als je iets al goed snapt, kun je alvast doorwerken of een werkje uit een hogere klas maken. Ook vind ik het leuk dat er veel materia-

len in het lokaal zijn, zoals de roze blokkentoren en het honderdbord. Ik heb ook hele goede vrienden gemaakt bij wie ik nu nog steeds in de klas zit en mijn broertje zit nu ook op de Montessori in groep 7. Ik vind het heel leuk dat ik dit stukje kon schrijven en ik hoop dat de kinderen het nu heel leuk gaan hebben op mijn oude school. Maas Bakker

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

47


Oud-leerlingen

Nils Monteban: ‘De mooiste jaren van mijn leven’ Ik ben Nils, ik zit nu in de brugklas, maar hiervoor zat ik op Montessorischool-Centrum. Vandaar dit stukje. De Montessori is mij zeker goed bevallen!

M

ijn allerleukste herinnering is toen we in groep 6 naar Drievliet gingen, dat vond ik gewoon echt superleuk! Jammer dat ik daarna in de bus heel erg misselijk was… Toen we in de middenbouw naar dierenpark Rhenen gingen, vond ik dat ook heel leuk! Het leukste dier? De leeuw natuurlijk! Daarnaast vond en vind ik het heel erg leuk om aan werkstukken, topografieopdrachten en taal te werken. Staartdelingen, dat ging dan weer wat minder indrukwekkend. Maar het belangrijkste is dat ik ze nu dus wel snap. Dat moet ook wel op het gymnasium, maar goed.

VERKLEEDKLEREN Toen ik in groep 2 op de Montessori kwam, vond ik het eigenlijk helemaal niet zo leuk. Ik hou namelijk niet zo vreselijk van verandering en dat was nou juist wat er aan de hand was: alles was veranderd. Totdat juf Trees kwam! Door haar voelde ik me fijn. Ik kan me nog herinneren dat ik aan mijn moeder vroeg: ‘Mama, waarom

48

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

heeft juf Trees altijd verkleedkleren aan?’ Waarop mama antwoordde: ‘Dat zijn geen verkleedkleren, juf Trees is gewoon altijd blij.’ Nou, daarna ging ik dus naar groep 3, bij Frederiek en Marlies. Dat was ook helemaal goed. Die twee juffen waren best verschillend en zo krijg je dus van veel verschillende zaken iets bijgebracht en dat vind ik leuk. Omdat ik in groep 1 op zo’n slechte school had gezeten, waar altijd iets aan de hand was, begon ik nu pas echt te snappen wat het begrip ‘school’ inhield. En daarna ging ik naar de bovenbouw. Bij de legendarische meester Bob. Dat

waren de drie beste jaren van mijn leven. Ik vond het ook erg jammer om afscheid te nemen van meester Bob en de hele rest van de klas! Meester Bob is jong en oud tegelijk en aardig en slim. Ja en soms kan hij streng zijn. En nu bestaat de Montessori 90 jaar! Met mij als oud-leerling! En daar ben ik trots op. Ik zit nu op het Gymnasium van het Comenius College. Even wennen weer, want alles is weer veranderd, maar tot nu toe is het superleuk. Veel plezier iedereen! Nils Monteban

Emilie van Eps (15 jaar, oud-leerling Montessorischool-Zuid)


Oud-leerlingen

70-JARIG JUBILEUM

Pepijn Hek: ‘Mijn moeder was niet meteen enthousiast’ Twintig jaar geleden was het ook feest op Montessorischool-Centrum in Hilversum. Het 70-jarig jubileum werd toen groots gevierd. Als gezin vielen wij toen met onze neus in de boter. Ik, net vier geworden in oktober 1997, had al snel mijn eerste ‘reisje’ te pakken.

I

n het kader van het 70-jarig jubileum mocht ik met de bus naar een voorstelling in theater ‘3 in 1’ in Huizen. Voor mijn ouders stond er een spetterend feest op het programma, met een optreden in de Tagrijn van niemand minder dan Marco Borsato. Ons ‘montessoriavontuur’ ging dus knallend van start. Ik genoot vanaf het begin met volle teugen op Montessorischool-Centrum. Als driejarige had ik al mijn zinnen op ‘de school met de gekleurde blokken’ gezet. Mijn moeder was niet meteen enthousiast en zag basisschool De Wilge, haar oude basisschool, als bestemming voor mij. Uiteindelijk heeft mijn vader doorgezet en ben ik toch op de Montessori terechtgekomen. Daar ben ik hem nog altijd dankbaar voor. Na zes jaar als ouder bij veel activiteiten betrokken te zijn geweest, was mijn moeder in 2003 ook helemaal om. Zij is toen als juf in de onderbouw begonnen. In 2006 ben ik met veel bagage op zak, te danken aan mijn juffen Mieke, Francine en Simonette, naar het Alberdingk Thijm College vertrokken. Voor mijn moeder duurt het ‘montessoriavontuur’ nog altijd voort. Ik kom nog regelmatig langs op mijn oude school en ben van plan dat nog lang te blijven doen. Pepijn Hek

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

49


Nederlandse Reisopera verzorgt educatief project In het kader van het 90-jarig bestaan verzorgt de Nederlandse Reisopera voor de montessorischolen in Hilversum een educatief project waaraan alle leerlingen van beide locaties meewerken. Onder leiding van professionele workshopleiders maken de leerlingen op een inspirerende manier kennis met de wereld van zang, dans en theater.

E

en wereld waarvan de Reisopera al ruim zestig jaar deel uitmaakt. Jaarlijks produceert deze in Enschede gevestigde organisatie drie verschillende opera's die aan diverse grote theaters in heel Nederland worden aangeboden. De Reisopera is daarmee het enige Nederlandse operagezelschap dat in het hele land werkzaam is. In de eigen ateliers worden alle decors en kostuums die nodig zijn voor een operaproductie vervaardigd en voorafgaand aan elke reeks operavoorstellingen wordt in eigen huis zes weken gerepeteerd. De voorstellingen zijn te zien van Amsterdam tot Maastricht en van Groningen tot Breda. De Nederlandse Reisopera maakt opera’s die men-

50

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

sen verbinden en raken. Een opera verhaalt immers over emoties die we allemaal kennen. Opera is een oude kunstvorm, maar niet ouderwets. Met eigentijdse ensceneringen biedt de Reisopera steeds weer een nieuwe kijk op deze buitengewoon veelzijdige podiumkunst. Naast de voorstellingen die in de theaters te zien zijn, biedt de Nederlandse Reisopera scholen in zowel het primair als het voortgezet onderwijs op maat gemaakte educatieve programma's aan. In al die projecten staat de leerling centraal. Wij willen jonge mensen actief kennis laten maken met een kunstvorm die hun leven kan verrijken. Theatermaken


90 jaar Hilversumse Montessorischolen

Scène uit Zomernachtsdroom, najaar 2015 (Foto Reisopera)

Wij willen jonge mensen actief kennis laten maken met een kunstvorm die hun leven kan verrijken

kent veel facetten, dus is er voor elke leerling wel iets waardoor hij of zij wordt geraakt. De leerlingen en leerkrachten van de montessorischolen in Hilversum zullen tijdens het jubileum werken aan de educatieve muziektheaterproducties Zomernachtsdroom en De

Toverfluit. Het Reisopera-team werkt op elke locatie gedurende twee workshopdagen aan de voorbereidingen en als afronding van dit jubileumproject zullen voor elke locatie van de school twee presentaties plaatsvinden in theater Gooiland op maandag 13 en dinsdag 14 november.

Scène uit de opera ‘Orphée et Eurydice’ van Gluck door de Reisopera in 2015 (Foto: Marco Borggreve)

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

51


90 jaar Hilversumse Montessorischolen

Met het team naar de opera La Traviata

Donderdag 12 oktober j.l. zijn de teamleden van Centrum en Zuid gezamenlijk uit eten geweest. Hierna zijn we naar de opera La Traviata van Verdi geweest. Het was een geweldige voorstelling in de stadsschouwburg van Utrecht en vooral heel gezellig om met beide teams eens samen te zijn.

52

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR


Kinderen van leerkrachten

Farah & Liv Roos Manintveld: Bierenga: Geen moeite met De bovenverdieping zinsontleding geterroriseerd Wij hebben allebei onze eerste schoolmomenten op deze school beleefd. We hadden het direct naar onze zin en voelden ons thuis.

I

n de onderbouw tijdens de pauzes druk geweest met de stelten, fietsen en het klimrek. Daarna snel alle boeken in de bibliotheek uitgelezen en leren schrijven met het zandbord. Tenslotte met de hele klas de bovenverdieping geterroriseerd en natuurlijk enthousiast meegedaan aan de eindmusical. Om onze ervaringen met jullie te delen, hebben wij een collage gemaakt van leuke herinneringen, zoals schaatsen bij de Kastanjevijver, met z’n allen de Spieren voor Spieren City Run lopen, spelletjes spelen op kamp en de jaarlijkse sportdag. Graag zouden wij onze juffen, meesters en ondersteunend personeel nog willen bedanken voor deze onvergetelijke jaren! Ook wensen wij alle leerlingen nog veel succes, maar nog belangrijker: héél veel plezier! Liefs, Farah (14) en Liv (15) Bierenga (dochters van Joliek)

In 1986 ging ik naar Montessorischool-Centrum. De kleuterklassen waren toen gevestigd aan de Tesselschadelaan. Juf Nelleke wrong zich in allerlei bochten om mij linkshandig te leren veterstrikken. Hier werden vriendschappen voor het leven gevormd, zoals tussen mij en Eva.

N

aar groep 3 betekende naar de grote school aan het Melkpad. Na school liep ik dan naar de Tesselschadelaan, waar mijn moeder (Francine) een kleuterklas had. Dan gingen we samen naar huis. De school was niet groot, waardoor ik al snel bijna iedereen wel kende. Op het schoolplein stond een grote bakstenen paal, met daaraan de bel. Aan het eind van de pauze werd deze geluid als teken dat iedereen weer naar binnen moest. Soms mocht een van de kinderen dit doen en ik vond het altijd heel stoer als ik dat was. Maar dat buitenspelen hoefde van mij niet altijd zo nodig, dan probeerde ik stiekem binnen te blijven. Toen ik naar groep 8 ging, verhuisde de hele school naar de Naarderstraat. Dit was natuurlijk heel spannend; alles was nieuw, ook voor de meesters en juffen. Ik vond het heel gezellig dat de hele school nu bij elkaar in één gebouw zat. Het buurten bij mijn moeder werd daardoor ook een stuk makkelijker. Ik kon mij goed vinden in het montessorisysteem en had veel plezier in de verantwoordelijkheid die het gaf. Regelmatig hielp ik kinderen uit de middenbouw met lezen en dan voelde ik me heel groot. Er was op vrijdagmiddag vaak ruimte om met een groepje een toneelstukje te bedenken en dit dan later op te voeren voor de klas. Het stelde vaak niet zoveel voor, het was voornamelijk een hoop lol en chaos. In de brugklas had ik veel plezier van wat ik op de basisschool had geleerd. Waar het grootste gedeelte van de klas moeite had met zinsontleding en breuken, was dit voor mij en Eva geen enkel probleem. We kregen werkwijzers voor elke zes weken. Door mijn ervaringen op de Montessorischool, wist ik precies wat ik hiermee aan moest. Roos Manintveld (dochter van Francine)

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

53


Kinderen van leerkrachten

Karlijn Landman: ‘Voor mijn gevoel de school nooit verlaten’

Ik ben Karlijn Landman, oud-leerlinge van Montessorischool-Centrum. In november 1996 ben ik gestart bij de peuters bij juf Joke. Daar heb ik mijn vriendin Roos ontmoet, met wie ik nog steeds heel goed bevriend ben.

H

ierna ben ik in de onderbouw gekomen bij juf Willemijn. Als vierjarige ben ik op de bruiloft van Willemijn geweest in Utrecht. In datzelfde gebouw, waarin ook de Universiteit Utrecht departement Rechten is gevestigd, ben ik inmiddels afgestudeerd en werkzaam als junior-onderzoeker. Na de onderbouw ben ik in de middenbouw bij juf Anneke Brandon gekomen. Hier heb ik heel wat leuke verhalen geschreven en mooie werkstukken gemaakt over planeten en de natuur. Schrijven is iets wat ik nog steeds graag doe en waar ik een grote passie voor heb. Dat is dan ook de reden dat ik dit momenteel met veel plezier dagelijks in mijn werk doe.

CREATIEVE VRIJHEID In de bovenbouw kwam ik bij Pieter in de klas. Ik vond dit de leukste periode uit mijn basisschooltijd. Ik herinner mij de vrijheid die ik bij Pieter had om creatief bezig te zijn door onder andere het schrijven en uitvoeren van

54

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

musicals voor de onderbouw. Ook herinner ik mij de gezelligheid. Sommige vriendinnen van toen spreek ik nog steeds. Dit alles was een goede basis voor mijn tijd op het Alberdingk Thijm College. Na zes jaar middelbare school ben ik gestart met de studie Rechten aan de Universiteit Utrecht. Bij deze studie is het van groot belang dat je goed analytisch kunt denken, lezen en zelfstandig kunt werken. De basis hiervoor is bij mij al vroeg gelegd, doordat juf Willemijn mij in de onderbouw al had leren lezen. Door het montessorionderwijs was ook het zelfstandige werken en plannen niks nieuws voor mij. Mijn studiejaren ben ik dan ook zonder al te veel problemen en met veel plezier doorgekomen.

HET BESTE UIT JEZELF HALEN Om in mijn studentenleven te voorzien heb ik nog vier jaar lang op een aantal heel leuke kinderen van de

Montessorischool gepast, waardoor ik naar mijn gevoel deze school nooit helemaal heb verlaten. Daar komt bij dat mijn moeder (juf Mieke) ook nog steeds hier werkt, waardoor ik af en toe nog steeds iets meekrijg van de dagelijkse gang van zaken op school. Ik kijk met veel plezier terug op mijn basisschooltijd, al moet ik eerlijk bekennen dat ik voor het schrijven van dit stuk diep moest graven om deze herinneringen op te halen, omdat het toch al enige tijd geleden is. Wat ik wel weet, is dat ik altijd met veel plezier naar school ben gegaan (vooral naar de handenarbeidlessen van Nanette) en ik hier ook dagelijks door al mijn docenten werd uitgedaagd het beste uit mijzelf te halen. Karlijn Landman (dochter van Mieke)


Kinderen van leerkrachten

Zesde verjaardag bij juf Beatrijs

Feline van de Boogerd: Veterstrikken volgens het montessorimotto Zingen met Majel

Montessorischool-Centrum bestaat 90 jaar en dat moet gevierd worden! Als oud-leerling van de school werd mij gevraagd mijn eigen ‘kleine geschiedenis’ van de school te vertellen.

I

n 1999 begon ik als eigenwijze kleuter bij juf Beatrijs. Wat me daar het meeste van bijstaat, zijn de dans- en kleurlessen, waarbij we op het ritme van de muziek vormen met krijt op een groot wit vel moesten maken. Wat was het toch leuk om met je klasgenootjes lekker te staan swingen. Ook de mooie door de juf gemaakte verjaardagsmutsen, de roze toren en het veterstrikdiploma staan me van de onderbouw nog goed bij. Tijdens het leren veterstrikken ging ik echt volgens het montessorimotto ‘leer mij het zelf te doen’ aan de slag. Het lukte me namelijk niet goed om veters te strikken volgens de regels en dus besloot ik zelf een manier te bedenken waarop het me wel lukte. Na de onderbouw ging ik naar de klas van Carla en Marlies in de middenbouw. Laatst vond ik een schriftje waarin ik van de juffen verhalen mocht schrijven. De verhalen waren vaak maar kort, omdat ik liever tekeningen wilde maken bij de verhalen. Deze liefde voor tekenen kwam niet van een vreemde, aangezien mijn moeder, juf Nanette, de handenarbeidlessen verzorgde (en nog steeds!). Vanaf groep 3 mocht ik ook deze handenarbeidlessen gaan volgen en dat was soms best gek, met je eigen moeder voor de klas. Ook het leren schrijven met een vulpen, het bezoeken van de bibliotheek en de zangoptredens met Majel zorgden voor een leuke tijd in de middenbouw. In de bovenbouw kwam ik bij Elaine in de klas. Van deze jaren kan ik me vooral de feestelijke activiteiten herinneren. De surprises met Sinterklaas, de lootjes die we trokken voor het kerstdiner waarbij je dan voor iemand anders een mooi bord moest maken, de musical en het achtstejaarskamp waren allemaal hoogtepunten van de bovenbouw. In deze laatste jaren heb ik ontdekt waar mijn interesses lagen. We kregen in groep 6, 7 en 8 namelijk ook geschie-

Kerstdiner

denis, het vak waarvoor ik later op de middelbare school gemiddeld een 8 haalde en dat ik uiteindelijk ben gaan studeren aan de universiteit. Het is leuk om de school nu van een andere kant te bekijken, namelijk als juf en niet als leerling. Zo help ik af en toe bij juf Nanette in de klas, help ik Remy bij de musical van groep 8 en heb ik twee keer een geschiedenisles voor de plusgroep verzorgd. Ik ben blij ben dat ik tot de rijke geschiedenis van deze school behoor en dat ik er nog steeds zo enthousiast welkom word geheten. Ik kan dus alleen maar eindigen met: op naar de volgende 90 jaar! Feline van de Boogerd (dochter van Nanette)

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

55


Oud-leerling - Nu leerkracht

Sanne Anema: De juf die je nooit vergeet Een meisje in een toverjurk, wie zal dat nou weer zijn en wat heeft dat te maken met het jubileumboek?

D

at ben ik, juf Sanne. Ik werk nu alweer vier jaar op Montessorischool-Centrum. Ben begonnen als manusje van alles en ondertussen de trotse juf van groep 1/2. Vroeger, op deze foto was ik vier, zat ik op Montessorischool-Zuid. Dit was op het verjaardagsfeestje van mijn juffen, Trees en Nel, oftewel TreNel. Dat zijn twee juffen die mij altijd zijn bijgebleven, soms heb je dat: een juf die je nooit meer vergeet. Toen ik vorig jaar afscheid nam van mijn oudstegroepers, hoorde ik het terug: Lieve juf Sanne, jij bent voor mijn kind de juf die hij nooit vergeet.‘ Lief kind en lieve moeder. Dat blijft je bij als leerkracht, dat weet ik zeker. En om dit verhaaltje af te maken? Ik stond laatst weer oog in oog met juf Nel, ze wist alleen helaas niet meer wie ik was... Sanne Anema, geboren op 9 januari 1992. Ondertussen alweer 25 jaar oud (jong zeggen mijn collega‘s). Opgegroeid in de schilderswijk in Hilversum, naast de Fabritiusschool. Toch hebben mijn ouders toen de keuze gemaakt om mij naar de Montessorischool in Zuid te sturen. Het onderwijs sprak ze zeer aan, maar het continurooster ook. Dat heb je met twee werkende ouders. Mijn oudere broer beet de spits af en na twee jaar mocht ik ook. Het bleek een goede keuze te zijn geweest. In groep vijf had mijn toenmalige juf erg veel last van haar stem. Als er iets gezegd moest worden, mocht ik het zeggen. Toen wist ik het al zeker... later word ik juf. De hele basisschoolperiode herinner ik mij als een leuke en fijne tijd. Ik kom dan ook nog graag terug op Zuid, lekker vertrouwd. Laatst met mijn bovenbouwjuffen staan kletsen, blijft een beetje gek, maar wel heel gezellig! Na de basisschool ging ik als een van de weinigen naar het Comenius College, havo. Daar gingen ze namelijk starten met topsportonderwijs. Ik speelde op Jong Oranjeniveau waterpolo en had iets meer begeleiding en flexibiliteit nodig op de middelbare school. Dat wil zeggen: vrijstelling voor vakken om te kunnen trainen. Ik trainde dan ook 20 uur per week. Dat wil ook zeggen met de hakken over de sloot, bijna ieder jaar, over naar het volgende jaar. Gelukkig is het na vijf jaar havo toch gelukt en kon ik me inschrijven aan de pabo van de HvA. Vier leuke en leerzame jaren volgden en ik studeerde af. Eerst een halfjaar op een reguliere school gewerkt. Toen wist ik het zeker:

Montessoriaan ben je niet voor even, Montessoriaan ben je voor het leven. Sanne Anema

56

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR


Oud-leerling - Nu leerkracht

Suzan Mebius: ‘Ik deed alsof ik alles snapte’ M

ijn tijd op deze school begon in groep 5. Daarvoor zat ik op de Goudenregenschool. Ik kwam terecht in groep 3/4/5 van Maarten Kok. Ik wist niet wat ik zag, allemaal verschillende werkjes op de tafels en kasten vol met materialen die ik niet kende. Ik werd aan een heel aardig meisje uit groep 5 gekoppeld. Zij heeft mij een ‘rondleiding door de klas’ gegeven. Ik vond dat heel spannend en deed braaf alsof ik gelijk alles snapte. Gelukkig kon ik al snel mijn draai vinden. Op deze school werd er veel meer gedaan aan toneel en aan andere creatieve bezigheden! Wat een feest! Ook hadden we een moestuintje. Het zelf plannen van het te maken werk vond ik wat lastiger. Het liefst schreef ik de hele dag verhalen of maakte ik toneelstukken…

plein. Langs de rand (J.P.Coenstraat/ Piet Heinstraat) bevonden zich twee paadjes, verborgen tussen de bomen. Kortom, we hadden een minibos bij ons schoolplein. We speelden daar tikkertje en verstoppertje. Ik verstopte me graag in de struiken met mijn vriendinnetje. Zelfs de meester kon ons niet vinden. Nu pas begrijp ik dat de meester daar flink boos van werd..! In groep 6/7/8 zat ik bij Jan in de klas. De school werd al groter, dus we zaten in een noodgebouw dat op het schoolplein was neergezet. Ik was inmiddels uitgegroeid tot een enorme giebelkont, dit tot ergernis van de meester.

Musical 1993

In groep 8 waren we heel hecht. We hadden veel feestjes, steeds bij iemand anders thuis. Natuurlijk werd er ook hard aan de musical gewerkt. Dit werd begeleid door Maarten Kok. We schreven het stuk zelf. We moesten van Maarten wel ‘de rode draad’ in de gaten houden. Ook de decors maakten we zelf. Op de foto’s zie je ons in actie in 1993. Ik ben dat meisje in die charmante roze trui..! Op dit moment ben ik juf in groep 1/2. Het leuke is dat ik in hetzelfde lokaal zit als waar ik in groep 5 als kind ben begonnen op deze school… Suzan Mebius

Mijn klas 2016-2017

Ik kan me nog goed herinneren dat we iedere week ‘team teach’ hadden. We moesten dan naar een andere klas, waar we een lesje kregen (zaakvakken) met bijvoorbeeld heel groep 5. Aan die les was altijd een opdracht verbonden. Die moest je dan een week later af hebben. Meestal moest ik op de dag dat de opdracht af moest zijn, nog beginnen. ‘Suzan de dromer’ werd ik ook wel genoemd. Ach, soms doe je je naam eer aan. Buiten spelen vond ik geweldig! Wat hadden we een mooi plein. Waar nu de nieuwbouw staat, was toen een

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

57


Langstzittende collega - Centrum

Francine Emmer: ‘Fijn om kinderen te helpen’ Zo kom je als nieuweling op school en zo ben je een van degenen die er het langst zitten. Daar zitten dan wel 27 jaren tussen. Alleen Alex is nog langer op school en heeft alle veranderingen meegemaakt.

I

k leerde de school kennen, doordat mijn kinderen ernaartoe gingen. Alex ontdekte dat ik juf was en vroeg me om in te vallen als er zieke leerkrachten waren. Dat was in 1990. Ook op Montessorischool-Zuid heb ik ingevallen. Daar werden in die tijd de onderbouwklassen zo groot, dat ik een extra klas op de gang draaide, waar om de beurt kinderen uit de andere klassen naartoe mochten komen. Bea Schaefer was daar toen de directeur. Het was nog voor de verbouwing, die zorgde later voor meer ruimte en meer lokalen.

LESJES OP ZOLDER Ook op Montessorischool-Centrum groeiden de onderbouwklassen. We hadden er toen twee. Samen met Marlies gaf ik montessorilesjes op de zolder. Op de zolder ja, want de kleuterklassen zaten in die tijd op de Tesselschadelaan, waar nu het Spektakel zit. De midden- en bovenbouw zaten op het Melkpad. Er waren toen drie middenbouwklassen en drie bovenbouwklassen. Alex stond, naast dat hij de directeur was, ook nog voor de klas. Handenarbeid werd in een klein gebouwtje op het schoolplein gegeven. Die grote kast met al die laden stond daar ook al. Het schoolgebouw is afgebroken, nadat we het hadden verlaten om naar de Naarderstraat te verhuizen. In 1992 startten Marlies en ik een eigen klas, de derde kleuterklas. Die richtten we in in het speellokaal. De gymlessen werden toen op de zolder gegeven. Beetje krap, maar wel bijzonder. Het was leuk om in 1993 met de hele school, ook de peuters, samen te verhuizen naar de Naarderstraat. Allemaal samen in een gebouw. Het hek van het Melkpad is ook meegegaan en staat al jaren voor onze school aan de Naarderstraat. De school was een beetje kleiner dan hij nu is. In al die jaren is het lokaal van Ada bijgebouwd, de kamer van Alex, de teamkamer, de klas van Iris en de klas van Sanne. Dertien jaar heb ik lesgegeven in de onderbouw. Na Marlies heb ik dat ook een poosje met Mieke Palmpasenoptocht

Uitlaten kinderen Tesselschadelaan

gedaan. Dat was in de klas die nu van Joyce is. Er zijn nog steeds materialen die ik toen gemaakt heb en die Joyce nog steeds gebruikt. Ik werd remedial teacher. Dat wilde ik graag, want ik vind het fijn om kinderen te helpen die bepaalde dingen moeilijk vinden op school. Ik deed een extra opleiding en kon aan de slag, nu met kinderen uit alle klassen: onder-, midden- en bovenbouw. Ik had toen nog niet zo’n mooie kamer als nu. Ik zat, met de IB’er van toen, in het kamertje dat nu van Willem is.

EIGEN GYMZAAL We kregen een eigen gymzaal op onze school, zodat we niet meer met de kinderen naar gymzalen van andere scholen hoefden te lopen. De kleuters gingen ook naar die gymzaal en zo bleef het speellokaal over. Dat speellokaal was waar nu de tuinkamer en de RT/IB-kamer is. Het speellokaal werd gewoon in tweeën gesplitst. In die mooie grote kast waar ik al mijn spulletjes bewaar, stonden vroeger de gymspullen van de kleuters. Veel veranderingen dus, in al die jaren. En dan heb ik het nog niet eens over al die verschillende collega’s met wie ik gewerkt heb. Sommigen gingen met pensioen, anderen gingen op andere scholen werken. En dan natuurlijk alle kinderen die in die jaren bij ons op school zaten. Af en toe kom ik nog weleens iemand tegen van vroeger. Volwassen… gestudeerd… aan het werk… En dan zie ik weer voor me hoe ze waren toen ze bij ons op school zaten. Zo gaat dat. Zo hoop ik over tien jaar de kinderen van nu tegen te komen en te horen wat ze de jaren na onze school beleefd hebben.

Afscheid groep 2 die naar de middenbouw ging.

58

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

Francine Emmer


Langstzittende collega - Zuid

Hanneke Breunesse: Je eigen talenten ontdekken Bijna een derde van de negentig jaar dat de Stichting Hilversumse Montessorischolen bestaat, werk ik nu op Montessori-Zuid. Sinds 1989, het jaar waarin ik daar als leerkracht begon, is de school zo’n beetje in omvang verdubbeld. Het aantal leerlingen groeide van 200 naar bijna 400. Het aantal klassen nam toe van zes naar veertien. Het aantal collega’s steeg van twaalf naar dertig

O

m die groei op te vangen, kreeg de school een aanbouw, boven op de school kwam een extra verdieping. Achtentwintig jaar geleden was er nog geen leerlingvolgsysteem, geen interne begeleiding. In die tijd maakten de kinderen nog volop gebruik van montessorimateriaal. Internet was nog ver weg, laat staan dat de kinderen werkten met Chromebooks. En de achtstegroepers puberden nog niet.

DE WERELD ONDERZOEKEN Tussen al die veranderingen en vernieuwingen zijn er twee die er voor mij uitspringen: het verdwijnen van het montessorimateriaal uit de klas (behalve in groep 1 en 2) en de komst van IPC. De invoering door het Ministerie van Onderwijs van leerlijnen, kerndoelen en tussendoelen leidde tot sterkere nadruk op toetsen en methodes. Daardoor bleef steeds minder ruimte over voor het fichesspel, de deelbak en de decanoom. Zelfstandig

werken, in eigen tempo, zelf keuzes maken, werken vanuit intrinsieke motivatie – het ideaal van Maria Montessori – dat alles dreigde in de verdrukking te komen. Die ontwikkeling leek onafwendbaar, maar ging ons aan het hart. Gelukkig vonden we een oplossing: in 2010 stuitten we op het concept IPC (International Primary Curriculum). Net als bij de montessorimethode stimuleert IPC de kinderen om de wereld te onderzoeken en hun leren zelf vorm te geven. Ze werken aan vakoverschrijdende thema’s, wat mooi aansluit bij het idee van alomvattend ofwel ‘kosmisch’ onderwijs dat Maria Montessori voorstond. Als ze daarbij samenwerken, kiezen de kinderen zelf een rolverdeling: de een vergaart informatie, de ander maakt iets met de handen, schrijft een verslag of presenteert het eindproduct. Op die manier ontdekken ze hun eigen talenten, wat goed is voor hun zelfvertrouwen. Als leerkracht hebben we tijdens de IPC-uren vooral een

ondersteunende rol: we stimuleren de kinderen, maken ze enthousiast voor een onderwerp en helpen hen op weg. ‘Help mij het zelf te doen’ de kern van de montessorigedachte blijft zo overeind.

EERSTE PRIJS In 1989 was de eeuwwisseling nog ver weg. De term 21e-eeuwse vaardigheden zong nog niet rond, maar creativiteit, kritisch denken, samenwerken en zelfstandigheid speelden toen al in het montessorionderwijs een belangrijke rol. Wat daarbij is gekomen, zijn onder meer ICT-vaardigheden, mediawijsheid en communicatievaardigheden. Wat dat laatste betreft, ben ik er trots op dat onze school vanaf 2010 heeft meegedaan aan het jaarlijkse debattoernooi van het Nederlands Debatinstituut. Door steeds hard te oefenen, wonnen onze kinderen drie keer de eerste prijs! Hanneke Breunesse

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

59


Oud-leerkracht - Centrum

Marlies Huijzer: Van rups naar vlinder Na 25 jaar op een reguliere basisschool in Nederhorst den Berg stapte ik definitief over naar het montessorionderwijs. Onze drie kinderen zaten ‘op Centrum’ en ik had al ervaring met invalwerk en stages van de montessoriopleiding. De belangrijkste pluspunten van Montessori waren voor mij: - De zelfstandigheid waarmee de kinderen werkten. Kwam ik onverwacht ergens invallen, dan keken de kinderen me niet afwachtend aan, maar pakten hun werk en gingen aan de slag. Ik merkte wel dat die zelfstandig heid bij de jongere kinderen goed moest worden opgebouwd. ‘Help me het zelf te doen!’ - De kinderen werkten in hun eigen tempo. Goede leerlingen konden verder en hoefden niet op de rest van de klas te wachten. (In die tijd was het onderwijs op een gewone school nog zeer klassikaal.) - De individuele instructie. De leerkracht ging met een krukje rond en gaf per kind een korte instructie. Ook de groepslessen waren kort en helder. Ik vond dat een verademing vergeleken met het vele ‘over de hoofden van de kinderen heen praten’ wat toen vaak gebeurde op een gewone school. - Meerdere leeftijden in één groep. Kinderen waren niet hun hele school loopbaan de jongste (of oudste) van een klas. Bij ‘Montessori’ kregen ze verschillende rollen. Ze waren afwisselend jongste, middelste en oudste. Ze hielpen elkaar en hadden een voorbeeld aan de oudsten. - De vrije keuze en het werken op kleedjes. Kinderen konden zelf kiezen wat ze het eerst deden en vaak ook hoe lang ze daarmee bezig wilden zijn. Uiteraard stuurde de leerkracht onder andere door het geven van nieuwe lesjes. In het begin moest ik wennen aan de kleedjes op de grond, maar ik besefte al snel hoe fijn het is om een eigen plekje te hebben waar je ongestoord kon werken. Als je met veel plezier werkt, vliegen de jaren voorbij. Ik begon samen met Francine in de onderbouw, werkte daarna met Carla, Hester en Frederiek in de middenbouw. Tussendoor maakte ik nog een uitstapje naar de groep van Leonie in de bovenbouw. Marlies Huijzer (leerkracht op ‘Centrum’ van 1990 tot 2015) 2009 - Vier meisjes van de bovenbouw maakten een prachtige bordtekening.

DE SCHOOLBIBLIOTHEEK Als leerkracht heb je naast het lesgeven ook extra taken. Voor mij was dat jarenlang de zorg voor de schoolbibliotheek. Op Montessorischool-Centrum was en is de inbreng van ouders onmisbaar. Iedere ochtend zijn er biebouders aanwezig die de kinderen helpen met het lenen en terugbrengen van boeken. Ook houden zij de kasten tiptop op orde. Ik heb heel goede herinneringen aan het leesplezier van de kinderen. Er waren er bij die in groep 8 zeiden dat ze ‘de hele bieb uithadden’ en me smeekten nog wat nieuwe boeken aan te schaffen. Ieder jaar maakten we veel werk van de Kinderboekenweek met tentoonstellingen van nieuw aangeschafte boeken en van boeken rond het thema.

2011 - Tijdens de Kinderboekenweek waren de juffen van de onderbouw ook Superhelden!

VAN SCHOOLBORD NAAR DIGIBORD Een grote verandering die ik nog mocht meemaken, was de komst van het digibord. Dat digibord is zo handig om uitleg te geven bij de rekenmethode en heerlijk om mooie foto’s en filmpjes te kunnen laten zien. De metamorfose van ei – rups – vlinder bijvoorbeeld kun je veel beter tonen in een filmpje dan vertellen in woorden. Ook de geschiedenis- en aardrijkskundelessen gaan veel meer leven als je een bijpassende film kunt laten zien. Sommige dingen zijn jammer genoeg verleden tijd. Zoals het mooi versierde schoolbord voor mijn 58e verjaardag.

60

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR


Oud-leerkracht - Zuid

IMPRESSIES VAN 30 JAAR HILVERSUMSE MONTESSORISCHOOL VERENIGING

Nel de Groot: ‘De scholen floreren’ STARTEND ALS MIDDENBOUWLEERKRACHT OP MONTESSORI CENTRUM Net terug van een half jaar reizen in Zuidoost-Azië, werd ik aangenomen als leerkracht voor de middenbouw van Montessorischool-Centrum, destijds nog aan het Noordse Bosje. Met drie middenbouwjuffen kwamen we ongeveer tegelijkertijd, een hele ‘bouw’ die vernieuwd werd. Alex was nog maar net directeur en Simonette en Pieter runden samen met Alex en Anneke van Oostveen de bovenbouw. De onderbouw zat in een apart pand aan de Tesselschadelaan, een prachtig oud herenhuis met lichte en ruime lokalen. Langer dan twee jaar heb ik er niet gewerkt. Er was een terugloop in het aantal leerlingen en dat betekende dat er van de nieuwkomers iemand ontslagen moest worden. Omdat we een bestuursaanstelling hadden en er ‘op Zuid’ een vacature in de onderbouw was, heb ik aangeboden om daar te gaan werken.

DE ONDERBOUW OP MONTESSORI-ZUID Nou, dat ging niet zonder slag of stoot: de collega’s van Centrum hadden zwaar met me te doen en op Zuid zaten ze niet op mijn komst te wachten. Eigenlijk typeerde dat ook

wel de samenwerking in die tijd: twee scholen met een eigen cultuur en weinig begrip voor de andere school. Op Zuid moest ik enorm wennen aan het werk in de onderbouw. Gelukkig mocht ik van het bestuur de montessorinascholing voor kleuters doen, zodat ik het gebruik van het montessorimateriaal vlot in de vingers kreeg. De omgang met de kleuters was een groter probleem: aanvankelijk kon ik geen grapjes maken, de kleuters snapten er niets van. Gelukkig was dat probleem binnen een half jaar opgelost, toen kon ik lezen en schrijven met de onderbouwgroep. Twaalf jaar heb ik in de onderbouw op Zuid gewerkt, voor een groot deel samen met Trees van Woerden.

TWEE LEERJAREN PER BOUW Omdat er steeds meer lesmethodes binnen de school werden geïntroduceerd, werd er besloten om van drie naar twee leerjaren per groep te gaan. Dat was voor mij het signaal om ontslag te nemen, dit strookte niet met mijn ideeën over montessorionderwijs.

FLORERENDE SCHOLEN Inmiddels kom ik als praktijkbegeleider van de Monton-montessorinascholing geregeld op de Hilversumse

Montessorischolen. Beide scholen floreren, dat is duidelijk te zien als ik er binnenwandel voor een praktijkbezoek. Telkens voelt het als een warme deken, het enthousiasme en de belangstelling van directeur en collega’s. Onlangs werd ik op Centrum bij een praktijkbezoek aangesproken door een jonge enthousiaste leerkracht. Ze had als kleuter bij mij in de groep gezeten en wilde nog even laten weten dat ze er zo’n leuke tijd gehad heeft. Daarmee is de cirkel rond.

WENS Mijn wens voor beide scholen is: ga eens lekker op elkaars school in de groepen kijken. Sluit één dag de ene school en ga kijken op de andere. In deze tijd, waarin we weten dat samenwerking bij kinderen het leren doet toenemen, moeten we niet aarzelen dit ook aan de leerkrachten mee te geven, ondanks het cultuurverschil op de scholen. Juist daarvan kun je leren. Nel de Groot Montessorileerkracht, montessoriopleider en leerkrachtenbegeleider bij Stichting Monton.

‘Stichting Hilversumse Montessorischolen, bestuurder van twee bloeiende montessorischolen, van harte gefeliciteerd met dit jubileum en gezond op weg naar de 100 jaar!‘

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

61


Oudercommissie - Centrum

Betrokkenheid, meedenken, organiseren, interesse, ontmoeten, andere ouders, plezier, verbinding tussen school en ouders. Leuk dat ik iets extra’s kan doen voor de school waar mijn kinderen het zo naar hun zin hebben! Leuk om, als OC-lid en klassenouder, meer onderdeel te zijn van de schoolcarrière van onze kinderen. Een leuk schooljaar komt niet alleen door de leerlingen en leraren, maar ook de betrokkenheid van de ouders is heel belangrijk. Vandaar mijn inzet voor de oudercommissie. Ik vind het belangrijk om betrokken te zijn bij de school van mijn kind en samen te zorgen voor een mooie tijd voor alle kinderen.

Los van dat het heel leuk is om bij klassenactiviteiten aanwezig te zijn, voelt het goed om mee te helpen de school een fijne plek te laten zijn. M’n dochter vond het fantastisch dat ik klassenouder werd en zo net even wat meer betrokken ben bij activiteiten in de klas en op school. Ouderparticipatie is onmisbaar voor het onderwijs en dus voor de kinderen. Ik vind het belangrijk om hierin te kunnen bijdragen. Gewoon doen :-) !

Ik vind het mooi om elkaar te inspireren en te motiveren en zo nauw betrokken te zijn bij de school en samen te groeien.

Door de hulp van (klassen)ouders zijn er meer activiteiten mogelijk voor onze kids. Het geeft mij voldoening hier aan bij te dragen!

Met Mekaar Montessori

Voor mij is betrokkenheid bij de school van mijn kinderen de reden om klassenouder en OC-lid te zijn.

Aletta - Annemieke - Barbara - Carolien - Danielle - Deborah - Eline Hajati - Jule - Marta - Michelle - Saskia - Sophie - Tamara - Tijmen

62

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR


Oudercommissie - Zuid

Hestia Schouten-Toutenhoofd: Verplicht luizen pluizen Een school heeft niet alleen kinderen nodig, maar ook ouders. Lang was op onze school de enige rol die ouders konden spelen die in het schoolbestuur. Deze stond op enige afstand van de schoolleiding. In 1968 werd de oudercommissie opgericht, die in 1972 een echte taakomschrijving kreeg. Dit betekent dat dit schooljaar de oudercommissie 49 jaar bestaat.

O

nze school kent een unieke ondersteuning vanuit de oudercommissie. ‘Een goed geoliede machine’ wordt de OC wel eens genoemd. Door de samenstelling van achttien ouders – eigenlijk moet ik spreken van moeders, omdat tot op heden nog geen enkele vader zich heeft aangemeld – uit verschillende bouwen (onder-, midden- en bovenbouw) wordt een goed overzicht gecreëerd van wat er speelt op school. De OC-leden vormen een belangrijke brug van ouders naar het schoolteam. Doordat OC-leden tenminste drie jaar in de Oudercommissie zitting nemen, zijn ze goed bekend met het reilen en zeilen binnen onze school. Ik ervaar het als een verrijking om in de Oudercommissie te zitten. Van dichtbij kijk je mee in het schoolleven van je kind. En ja… als OC-ouder ben je onlosmakelijk verbonden

met het luizen controleren, maar ook hierbij ervaar ik gezelligheid door alle een-op-eengesprekjes met de kinderen. Het geeft een rijk gevoel als ik denk aan de blije gezichtjes bij een bezoek van Sinterklaas in de klas, de uitgelatenheid tijdens een schoolreis, de trots van de kinderen bij het behalen van hun medaille na de avondvierdaagse, de serene sfeer in de klas bij het kerstdiner van de kleuters, de vreugde bij de juffenverjaardagen, de ernst bij het uitvoeren van de opdrachten bij het overvliegen, het door de poortjes lopen van afscheid nemende kinderen uit groep 8, die we daarna met de hele school uitzwaaien. En onderwijl zorgen wij voor koffie voor de ouders, voor limonade en iets lekkers bij bijzondere momenten. We helpen met organiseren, we denken mee en begeleiden de kinderen waar nodig. Daarbij spelen binnen de OC

de onderlinge gezelligheid en de vriendschappen die hierbij ontstaan ook een belangrijke rol. Als voorzitter wil ik via deze weg alle OC-leden, die sinds 1968 hebben klaargestaan voor school, die hun vrije uren – naast hun eigen drukke werkzaamheden - hebben besteed aan het ondersteunen van de school bij activiteiten en die altijd een onmisbare rol hebben gespeeld binnen onze school, heel erg bedanken voor al hun inzet. Ik hoop dat de Oudercommissie in zijn huidige vorm zal blijven bestaan en goed zal blijven samenwerken met het schoolteam. Rest mij nog beide Montessorischolen in Hilversum een heel goede toekomst te wensen met dit bijzondere onderwijs. Hestia Schouten-Toutenhoofd, voorzitter OC 2016-heden

JUBILEUMMAGAZINE | 90 JAAR

63


Jubileumlied

Afscheid onderbouw Tesselschadelaan, 1994

MONTESSORI HILVERSUM!

onder feest, We vieren met z‘n allen een heel bijz nooit geweest! zo‘n feest als wij nu vieren, is er nog g in de krant, Want onze school is jarig en dat ma het land. we zijn negentig jaren de beste van

1952

meteen twee, En weet je wat zo leuk is, het zijn er maar met me mee. ik weet wel waar ze liggen, dus kom ander staat in zuid; Eén school staat in het centrum, de t steeds bij ons uit! je kan echt niet verdwalen, je kom REFREIN: derd jaar verhalen, Montessori, Montessori, bijna hon een nieuw geluid. Montessori, Montessori, met steeds ool die laat ons stralen, Montessori, Montessori, onze sch m en in zuid. Montessori Hilversum, in ’t centru

Aanbouw Zuid, 1999

en doen we veel We werken soms zelfstandig, ook sam in blauw en geel, met trap en roze toren, een school rood en groen. met nieuwe mat‘rialen, of spoelen te doen! Maria Montessori, leer mij het zelf

Nieuwe locatie aan de Naarderstraat, zomer 1994

of je ook maar bent, Je bent hier meer dan welkom, wie jouw en mijn talent. want onze school geeft ruimte, aan t wel zien; We leren om te delen, dat kun je vas t voor tien! op onze fijne scholen, daar heb je pre REFREIN: derd jaar verhalen, Montessori, Montessori, bijna hon een nieuw geluid. Montessori, Montessori, met steeds ool die laat ons stralen, Montessori, Montessori, onze sch m en in zuid. Montessori Hilversum, in ’t centru (modulatie) derd jaar verhalen, Montessori, Montessori, bijna hon een nieuw geluid. Montessori, Montessori, met steeds ool die laat ons stralen, Montessori, Montessori, onze sch m en in zuid. Montessori Hilversum, in ‚t centru

Laatste dagen Melkpad, zomer 1994

Eerste gebouw Montessorischool-Zuid,1964

1964

Profile for Hollanddesigns Grafische vormgeving

Montessorimagazine90jaar  

Jubileum Magazine van 64 pagina's ter gelegenheid van het 90 jarig bestaan van de Hilversumse Montessorisscholen Centrum en Zuid

Montessorimagazine90jaar  

Jubileum Magazine van 64 pagina's ter gelegenheid van het 90 jarig bestaan van de Hilversumse Montessorisscholen Centrum en Zuid

Advertisement