Page 1


ΑΛΑΝ


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

_9

Κεφάλαιο 1

Η

Σέλμπι ήξερε πως η Ουάσινγκτον ήταν μια τρελή πόλη. Γι’ αυτό τη λάτρευε. Μπορούσε να χαίρεται το κομψό στυλ και την αύρα της ιστορίας, αν αυτό ήθελε, ή σκοτεινά κλαμπ και παραστάσεις επιθεώρησης. Στη διαδρομή απ’ τη μια άκρη της πόλης μέχρι την άλλη, τις αριστοκρατικές συνοικίες διαδέχονταν κακόφημοι δρόμοι και υπήρχε πάντα η δυνατότητα της επιλογής: λευκά μνημεία που λαμποκοπούσαν, επιβλητικά κρατικά κτίρια, παλιά σπίτια με πρόσοψη από τούβλα το ένα δίπλα στο άλλο, κουτιά από ατσάλι και γυαλί· αγάλματα οξειδωμένα εδώ και τόσα χρόνια, ώστε κανείς δε θυμόταν το αρχικό τους υλικό· καλντερίμια ή το Γουότεργκεϊτ. Όμως η πόλη δεν είχε χτιστεί χωρίς λόγο γύρω από ένα συγκεκριμένο οικοδόμημα. Το Καπιτώλιο ήταν ο πυρήνας και η πολιτική ήταν πάντα το όνομα του παιχνιδιού. Η ζωή στην Ουάσινγκτον ήταν φρενήρης -όχι με την ανεμελιά και το σαματά της Νέας Υόρκης, αλλά με μια επιφυλακτική φρενίτιδα, όπου όλοι κοιτούσαν κλεφτά πίσω τους. Για τους περισσότερους άντρες και γυναίκες που δούλευαν εκεί, κάθε φορά που γίνονταν εκλογές διακυβεύονταν οι θέσεις τους. Ένα πράγμα δεν ήταν η Ουάσινγκτον, σωσίβιο ασφαλείας. Γι’ αυτό τη λάτρευε η Σέλμπι. Η ασφάλεια ισοδυναμούσε με τον εφησυχασμό κι ο εφησυχασμός με την ανία. Το πρώτο της μέλη μα ήταν πάντα να μη βαριέται ποτέ. Η συνοικία Τζόρτζταουν της ταίριαζε, επειδή διέφερε ακόμα από την υπόλοιπη πόλη. Είχε την ενεργητικότητα της νιότης: το Πανεπιστήμιο, τις μπουτίκ, τις καφετέριες, μπύρα στη μισή τιμή κάθε Τετάρτη. Είχε την αξιοπρέπεια του χρόνου: περιοχές κατοικίας, τοίχους από κόκκινα τούβλα καλυμμένους με κισσό, χρωμα-


10

NORA ROBERTS _

τιστά παντζούρια, περιποιημένες γυναίκες που έβγαζαν βόλτα περιποιημένα σκυλιά. Το μαγαζί της είχε πρόσοψη σ’ ένα από τα στενά καλντερίμια και το σπίτι της βρισκόταν στον πάνω όροφο. Είχε μπαλκόνι κι έτσι μπορούσε να κάθεται έξω τα ζεστά καλοκαιρινά βράδια και ν’ ακούει τους θορύβους της πόλης. Στα παράθυρά της είχε περσίδες από μπαμπού ώστε να απομονώνεται όποτε ήθελε -δηλαδή σπανίως. Η Σέλμπι Κάμπελ ήταν φτιαγμένη για κόσμο, για συζητήσεις και παρέες. Έβρισκε τους άγνωστους εξίσου συναρπαστικούς συνομιλητές όσο και τους παλιούς της φίλους κι ο σαματάς της άρεσε περισσότερο απ’ την ησυχία. Παρ’ όλα αυτά, της άρεσε να ζει στους δικούς της ρυθμούς κι έτσι οι συγκάτοικοί της δεν ανήκαν στο ανθρώπινο είδος. Ο Μοσέ Νταγιάν ήταν ένας μονόφθαλμος γάτος και η θεία Εμ μια παπαγαλίνα που αρνιόταν να μιλήσει σε οποιονδήποτε. Ζούσαν μαζί, σχετικά ειρηνικά, στον ετερόκλητο συνωστισμό πραγμάτων που η Σέλμπι αποκαλούσε σπίτι. Ήταν αγγειοπλάστης στο επάγγελμα κι έμπορος από καπρίτσιο. Το μαγαζάκι της, που το είχε ονομάσει Καλλιόπη, έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές μέσα στα τρία χρόνια που το δούλευε. Η Σέλμπι ανακάλυψε πως απολάμβανε τις σχέσεις της με τους πελάτες όσο και να κάθεται στον τροχό της, μ’ ένα κομμάτι πηλό στα χέρια, παρέα με τη φαντασία της. Το γραφειοκρατικό μέρος ήταν μια συνεχής ενόχληση, αλλά για τη Σέλμπι οι ενοχλήσεις ήταν το αλάτι της ζωής. Κι έτσι, παρ’ όλο που η οικογένειά της γέλασε κι οι φίλοι της ξαφνιάστηκαν, ασχολήθηκε με το εμπόριο με αδιαμφισβήτητη επιτυχία. Στις έξι, έκλεισε το κατάστημα. Απ’ την πρώτη στιγμή, η Σέλμπι είχε αποφασίσει πως δε θα χαλάλιζε τα βράδια της στη δουλειά. Μπορεί να δούλευε με τον πηλό ή το σμάλτο μέχρι τα μεσάνυχτα ή να έβγαινε και να ξενυχτούσε, μα ο έμπορος μέσα της δεν πίστευε στις υπερωρίες. Απόψε, όμως, είχε ν’ αντιμετωπίσει κάτι που απέφευγε όποτε ήταν εφικτό κι έπαιρνε απολύτως σοβαρά όταν ήταν αναπόφευκτο: μια κοινωνική υποχρέωση. Σβήνοντας τα φώτα στο πέρασμά της. η Σέλμπι ανέβηκε τη σκάλα που έβγαζε στον επάνω όροφο. Ο γάτος πήδηξε με χάρη απ’ το περβάζι, τεντώθηκε και προχώρησε προς το μέρος της. Όταν η Σέλμπι έμπαινε στο σπίτι, το δείπνο ακολουθούσε. Η παπαγαλίνα πετάρισε τις φτερούγες της κι άρχισε να μασουλάει το κόκαλό της.


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

11 _

«Τι γίνεται;» Η Σέλμπι χάιδεψε τον Μοσέ πίσω απ’ τα αυτιά, εκεί που του άρεσε περισσότερο. Γουργουρίζοντας επιδοκιμαστικά, ο γάτος την κοίταξε με το ένα του μάτι, γέρνοντας το κεφάλι του. «Εντάξει, θα σε ταΐσω». Η Σέλμπι ακούμπησε την παλάμη της στο στομάχι της. Πέθαινε της πείνας και το καλύτερο που θα έβρισκε εκεί που θα πήγαινε απόψε ήταν πατέ με μπέικον και κρα-κεράκια. «Τι να γίνει», μουρμούρισε, μπαίνοντας στην κουζίνα για να ταΐσει τη γάτα. Είχε υποσχεθεί στη μητέρα της πως θα εμφανιζόταν στο κοκτέιλ του βουλευτή Ράιτ, οπότε δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Η Ντέμπορα Κάμπελ ήταν ίσως το μοναδικό άτομο που την έκανε να αισθάνεται έτσι. Η Σέλμπι αισθανόταν για τη μητέρα της κάτι παραπάνω απ’ τη συνηθισμένη αγάπη ενός παιδιού για το γονιό του. Υπήρχαν φορές που τις περνούσαν για αδερφές, παρά τα είκοσι πέντε χρόνια που τις χώριζαν. Είχαν τα ίδια κατακόκκινο μαλλιά, παρ’ όλο που της μητέρας της ήταν κοντά και ίσια, ενώ η Σέλμπι άφηνε τα δικά της σγουρά και οι μπούκλες της έμοιαζαν πάντα μακρύτερες απ’ όσο έπρεπε. Είχε κληρονομήσει την πορσελάνινη επιδερμίδα της μητέρας της και τα γκρίζα μάτια της, αλλά ενώ ο συνδυασμός αυτός έδινε φινέτσα στην Ντέμπορα, έκανε τη Σέλμπι να μοιάζει σαν κοριτσάκι που πουλούσε λουλούδια στη γωνιά του δρόμου. Το πρόσωπό της ήταν λεπτό και μακρύ, με έντονα ζυγωματικά. Συχνά της άρεσε να τονίζει την εικόνα της με έξυπνο μακιγιάζ και αντικέ φορέματα στα οποία είχε αδυναμία. Μπορεί να είχε πάρει την εμφάνιση της μητέρας της, μα η προσωπικότητά της ήταν ολότελα δική της. Η Σέλμπι ποτέ δεν προσπάθησε να φέρεται ανέμελα κι εκκεντρικά, έτσι ήταν ο χαρακτήρας της. Είχε γεννηθεί και μεγαλώσει στην Ουάσινγκτον και η πολιτική δέσποζε στην παιδική της ηλικία. Η πίεση των εκλογών, οι προεκλογικές εκστρατείες που έκαναν τον πατέρα της να λείπει απ’ το σπίτι πολλές βδομάδες, το πολιτικό παρασκήνιο, τα νομοσχέδια που έπρεπε να ψηφιστούν ή να καταψηφιστούν -όλα αυτά αποτελούσαν κομμάτι του παρελθόντος της. Τα παιδικά πάρτι της ήταν μέρος του παιχνιδιού όσο και μια συνέντευξη Τύπου. Τα παιδιά του γερουσιαστή Ρόμπερτ Κάμπελ ήταν σημαντικά για τη δημόσια εικόνα του -μια εικόνα που ήταν προσεκτικά κατασκευασμένη με στόχο το Οβάλ Γραφείο. Και το μεγαλύτερο μέρος της ήταν αληθινό, απ’ όσο θυμόταν η Σέλ-


12

NORA ROBERTS _

μπι. Ήταν καλός άνθρωπος ο πατέρας της, δίκαιος, στοργικός, αφοσιωμένος, με έντονη αίσθηση του χιούμορ. Αυτό δεν τον είχε σώσει απ’ τη σφαίρα ενός τρελού, πριν δεκαπέντε χρόνια. Η Σέλμπι είχε καταλήξει στο συμπέρασμα πως η πολιτική δολοφόνησε τον πατέρα της. Όλοι κάποια στιγμή πέθαιναν -το καταλάβαινε αυτό, ακόμα και στα έντεκά της. Αλλά ο θάνατος είχε έρθει πολύ πρόωρα για τον Ρόμπερτ Κάμπελ. Κι αν μπορούσε να πλήξει αυτόν, που στο μυαλό της ήταν άτρωτος, τότε μπορούσε να πλήξει τον οποιονδήποτε, ανά πάσα στιγμή. Με το πάθος της παιδικής της ηλικίας, η Σέλμπι είχε αποφασίσει τότε ν’ απολαύσει την κάθε στιγμή της ζωής της, να τη στραγγίσει για να γευτεί και την τελευταία σταγόνα. Και δεν άλλαξε γνώμη έκτοτε. Κι έτσι, θα πήγαινε στο κοκτέιλ πάρτι των Ράιτ, στο τεράστιο σπίτι τους στην άλλη πλευρά του ποταμού, και θα ’βρίσκε κάτι να τη διασκεδάσει ή να της κινήσει το ενδιαφέρον. Δεν είχε καμιά αμφιβολία πως θα το κατάφερνε αυτό. ***

Η Σέλμπι έφτασε καθυστερημένη, όπως πάντα άλλωστε. Δεν το ’κανε από συνειδητή αδιαφορία, ούτε για να προκαλέσει αίσθηση. Αργούσε μια ζωή επειδή ποτέ δεν τέλειωνε τίποτα την ώρα που υπολόγιζε. Εξάλλου, το κατάλευκο σπίτι αποικιακού ρυθμού θα ήταν γεμάτο κόσμο και κανείς δε θα πρόσεχε κάποιον αργοπορημένο. Το σαλόνι ήταν φαρδύ όσο όλο το διαμέρισμα της Σέλμπι και δυο φορές μεγαλύτερο σε μήκος. Ήταν επιπλωμένο σε τόνους του άσπρου και του κρεμ, που το έκαναν να μοιάζει ακόμα πιο τακτικό και περιποιημένο. Μερικοί εξαιρετικοί πίνακες τοπίων, Γάλλων ζωγράφων, κοσμούσαν μέσα σε περίτεχνες κορνίζες τους τοίχους. Της άρεσε η ατμόσφαιρα, αλλά η ίδια δε θα μπορούσε να ζήσει εκεί μέσα. Της άρεσε επίσης η μυρωδιά που πλανιόταν στον αέρα -ένα μείγμα από καπνό, κολόνιες αντρικές, γυναικεία αρώματα και ανεπαίσθητο ιδρώτα. Ήταν η μυρωδιά των ανθρώπων και των πάρτι. Οι συζητήσεις ήταν οι συνηθισμένες -για ρούχα, άλλα πάρτι, σκορ σε αγώνες γκολφ- αλλά παρεμβάλλονταν ανάμεσά τους ψίθυροι για το δείκτη τιμών, τις πρόσφατες συνομιλίες στο ΝΑΤΟ και


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

13 _

τη συνέντευξη του υπουργού Οικονομικών στην εκπομπή «Πρόσωπο με Πρόσωπο». Η Σέλμπι ήξερε τους περισσότερους εκεί μέσα, με τα λεπτά μεταξωτά τους φορέματα, τα σκούρα κουστούμια ραμμένα κατά παραγγελία. Χωρίς να σταματήσει στιγμή, χαιρετώντας τους με γρήγορα χαμόγελα και δυο κουβέντες, κατευθύνθηκε επιδέξια προς τον μπουφέ. Το φαγητό ήταν σοβαρή υπόθεση γι’ αυτή. Όταν είδε την ποικιλία των εδεσμάτων, κατέληξε ότι η βραδιά της δε θα πήγαινε τελείως χαμένη. «Σέλμπι, δεν ήξερα καν ότι είσαι εδώ. Πόσο χαίρομαι που σε βλέπω». Η Κάρολ Ράιτ, πολύ κομψή με το μοβ λινό της φόρεμα, είχε ανοίξει δρόμο μέσα στον κόσμο χωρίς να ρίξει ούτε στάλα από το σέρι της. «Άργησα», της εκμυστηρεύτηκε η Σέλμπι μπουκωμένη, αγκαλιάζοντάς τη. «Έχετε υπέροχο σπίτι, κυρία Ράιτ». «Σ’ ευχαριστώ πολύ, Σέλμπι. Θα χαρώ πολύ να σε ξεναγήσω αργότερα, αν καταφέρω να ξεγλιστρήσω». Η Κάρολ έριξε μια ματιά στους καλεσμένους της και χαμογέλασε ικανοποιημένη -το αποτέλεσμα μιας επιτυχημένης οικοδέσποινας της Ουάσινγκτον. «Πώς πάει το κατάστημά σου;» «Μια χαρά. Ο βουλευτής είναι καλά;» «Α, ναι. Θα θέλει να σε δει. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο του αρέσει η λήκυθος που του έφτιαξες για το γραφείο του». Παρ’ όλο που είχε τη μακρόσυρτη προφορά της Τζόρτζια, η Κάρολ μπορούσε να μιλήσει γρήγορα σαν μαγαζάτορας της Νέας Υόρκης που προσπαθεί να πείσει τον πελάτη. «Ακόμα λέει ότι είναι το ωραιότερο δώρο γενεθλίων που του έκανα ποτέ. Και τώρα, πρέπει να κυκλοφορήσεις στον κόσμο». Η Κάρολ έπιασε τη Σέλμπι απ’ το μπράτσο πριν εκείνη προλάβει να φάει δεύτερο καναπεδάκι. «Κανείς δεν είναι καλύτερος από σένα στο να διατηρεί ενδιαφέρουσα μια συζήτηση. Η πολλή κουβέντα για δουλειές σκοτώνει ένα πάρτι. Φυσικά, ξέρεις τους περισσότερους εδώ μέσα, αλλά... Α, να η Ντέμπορα. Σας αφήνω για λίγο, για να το παίξω καλή οικοδέσποινα». Η Σέλμπι κατευθύνθηκε πάλι προς τον μπουφέ. «Γεια σου, μαμά». «Είχα αρχίσει να πιστεύω ότι δε θα ’ρχόσουν». Η Ντέμπορα περιεργάστηκε γρήγορα την κόρη της, θαυμάζοντας πώς η πολύχρωμη φούστα, η μεξικάνικη μπλούζα και το μπολερό τής ταίρια-


14

NORA ROBERTS _

ζαν τόσο ωραία, ενώ σε οποιαδήποτε άλλη θα έδειχναν σαν αποκριάτικο κουστούμι. «Αφού σου έδωσα το λόγο μου». Η Σέλμπι έλεγξε τον μπουφέ πριν κάνει την επόμενη επιλογή της. «Το φαγητό είναι καλύτερο απ’ όσο περίμενα». «Σέλμπι, πάψε να σκέφτεσαι το στομάχι σου». Η Ντέμπορα αναστέναξε κι έπιασε την κόρη της απ’ το μπράτσο. «Για την περίπτωση που δεν το πρόσεξες, υπάρχουν ένα σωρό συμπαθητικοί νεαροί εδώ». «Ακόμα προσπαθείς να με παντρέψεις;» Η Σέλμπι τη φίλησε ανάλαφρα στο μάγουλο. «Πάνω που σ’ είχα συγχωρήσει για τον παιδίατρο που προσπάθησες να μου φορτώσεις». «Ήταν πολύ εμφανίσιμος άντρας». «Χμ». Η Σέλμπι αποφάσισε να μην αναφέρει ότι ο εμφανίσιμος άντρας είχε έξι ζευγάρια χέρια -κι όλα πολύ δραστήρια. «Και δεν προσπαθώ να σε παντρέψω. Θέλω απλώς να είσαι ευτυχισμένη». «Εσύ είσαι ευτυχισμένη;» τη ρώτησε η Σέλμπι με μια πονηρή λάμψη στα μάτια. «Ναι». Η Ντέμπορα στερέωσε αφηρημένα το διαμαντένιο σκουλαρίκι της. «Και βέβαια είμαι». «Πότε θα παντρευτείς;» «Εγώ ήμουν παντρεμένη», αντέτεινε η Ντέμπορα συγχυσμένη. «Έκανα δυο παιδιά και...» «Που σε λατρεύουν. Έχω δύο εισιτήρια για την παράσταση μπαλέτου στο Κένεντι Σέντερ την επόμενη βδομάδα. Θες να ’ρθεις μαζί μου;» Η ενοχλημένη έκφραση της Ντέμπορα εξαφανίστηκε από το πρόσωπό της. Πόσες γυναίκες, σκέφτηκε, έχουν μια κόρη που καταφέρνει να τις απελπίζει και την ίδια στιγμή να τις ευχαριστεί τόσο πολύ; «Πολύ έξυπνος τρόπος ν’ αλλάξεις θέμα. Θα το ήθελα πολύ». «Μπορώ να έρθω πριν από την παράσταση να φάμε μαζί;» ρώτησε η Σέλμπι κι έπειτα χαμογέλασε στα αριστερά της. «Γεια σου, Στιβ», είπε, επιθεωρώντας ένα γεροδεμένο μπράτσο. «Άρχισες να γυμνάζεσαι». Η Ντέμπορα παρακολουθούσε την κόρη της να βομβαρδίζει με γοητεία το βοηθό του Εκπρόσωπου Τύπου κι αμέσως μετά να κά-


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

15 _

νει το ίδιο με τον καινούριο διευθυντή του Οργανισμού Προστασίας Περιβάλλοντος. Η συμπεριφορά της είναι αβίαστη κι αυθεντική, σκέφτηκε η Ντέμπορα. Κανείς δεν απολάμβανε τις κοινωνικές σχέσεις όσο η Σέλμπι, καμιά άλλη δεν είχε τόση επιτυχία. Τότε, γιατί απέφευγε σχολαστικά κάθε προσωπική ανάμειξη; Αν η Σέλμπι αρνιόταν απλώς να παντρευτεί, η Ντέμπορα θα το αποδεχόταν, αλλά εδώ και πολύ καιρό υποψιαζόταν πως η κόρη της ήθελε ν’ αποφύγει κάτι άλλο. Η Ντέμπορα ποτέ δε θα ήθελε να δει την κόρη της δυστυχισμένη, αλλά ακόμα κι αυτό θα την ανακούφιζε κατά κάποιον τρόπο. Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, παρακολουθούσε τη Σέλμπι ν’ αποφεύγει επιμελώς κάθε συναισθηματικό πόνο -κι η Ντέμπορα ήξερε πως χωρίς τον πόνο δεν υπάρχει πραγματική ολοκλήρωση. Κι ωστόσο... Αναστέναξε, ακούγοντας τη Σέλμπι να γελάει μ’ εκείνο το ανέμελο, βραχνό γέλιο της, γοητεύοντας κάμποσα μέλη της παρέας όπου βρισκόταν. Ήταν τόσο ζωντανή, τόσο έξυπνη... Ίσως ήταν παράλογο, τελικά, ν’ ανησυχεί. Η ευτυχία είναι πολύ προσωπική υπόθεση. ***

Ο Άλαν κοίταζε τη γυναίκα με τα κόκκινα μαλλιά που ήταν ντυμένη σαν πλούσια τσιγγάνα. Άκουγε το γέλιο της να πλανιέται σ’ όλο το σαλόνι, αισθησιακό και συνάμα αθώο. Ενδιαφέρον πρόσωπο, σκέφτηκε. Μάλλον ασυνήθιστο παρά όμορφο. Πόσων ετών να είναι, αναρωτήθηκε. Δεκαοχτώ; Τριάντα; Δε φαινόταν να ταιριάζει στο στυλ της ένα τέτοιο πάρτι -κι ένας Θεός ήξερε σε πόσα είχε πάει ώστε να ξεχωρίζει πλέον ποιος ταίριαζε με την κοινωνική ζωή της Ουάσινγκτον. Δεν υπήρχε τίποτα προσποιητό ή επιφυλακτικό στη συμπεριφορά της. Τα ρούχα της δεν ήταν αγορασμένα από τα καταστήματα όπου σύχναζαν οι σύζυγοι πολιτικών και τα μαλλιά της σίγουρα δεν τα ’χε περιποιηθεί σε κάποιο κομψό κομμωτήριο. Κι ωστόσο ανήκε εκεί. Παρά τον αέρα Λος Άντζελες και την επιτήδευση Νέας Υόρκης που απέπνεε, ταίριαζε απόλυτα με το περιβάλλον. Μα ποια ήταν, διάβολε... «Γεια σου, γερουσιαστή». Ο Ράιτ χτύπησε εγκάρδια τον Άλαν στην πλάτη. «Χαίρομαι που σε βλέπω εκτός αρένας. Δεν καταφέρνουμε να σε παρασύρουμε αρκετά συχνά».


16

NORA ROBERTS _

«Είναι το καλό ουίσκι, Τσάρλι», αποκρίθηκε εκείνος υψώνοντας το ποτήρι του. «Αυτό είναι το δέλεαρ». «Συνήθως αυτό δεν αρκεί», τον διόρθωσε ο Ράιτ. «Δουλεύεις πολύ, Άλαν». Ο Άλαν χαμογέλασε αβίαστα. Κανενός οι κινήσεις δεν έμεναν κρυφές στην Ουάσινγκτον. «Αυτή την εποχή έχει πολλή δουλειά». Ο Ράιτ έγνεψε καταφατικά κι ήπιε μια γουλιά απ’ το ποτό του. «Μ’ ενδιαφέρουν οι απόψεις σου για το νομοσχέδιο του Μπρίντερμαν που θα κατατεθεί την επόμενη βδομάδα». Ο Άλαν κοίταξε ήρεμα το βουλευτή, ξέροντας πως ήταν ένας απ’ τους κύριους υποστηρικτές του Μπρίντερμαν. «Είμαι εναντίον», αποκρίθηκε απλά. «Δεν έχουμε την πολυτέλεια να κάνουμε κι άλλες περικοπές στην εκπαίδευση». «Άλαν, ξέρεις καλά, όπως κι εγώ, ότι τα πράγματα δεν είναι πάντα ή άσπρα ή μαύρα». «Μερικές φορές, οι γκρίζες ζώνες γίνονται πολύ μεγάλες και τότε είναι καλό να γυρνάμε πίσω στις βασικές αρχές». Δεν ήθελε ν’ αρχίσει τις αντιπαραθέσεις ούτε είχε όρεξη να μιλήσει για πολιτική. Κι αυτό δεν ήταν καλό για ένα γερουσιαστή που βρισκόταν σ’ ένα πολιτικό πάρτι. Μα ο Άλαν Μακ Γκρέγκορ ήταν έμπειρος πολιτικός κι ήξερε ν’ αποφεύγει τις ενοχλητικές ερωτήσεις. «Ξέρεις, νόμιζα πως τους γνώριζα όλους εδώ μέσα», είπε ρίχνοντας μια ματιά γύρω του. «Αλλά ποια είναι αυτή η γυναίκα που μοιάζει κάτι ανάμεσα σε τσιγγάνα και βοσκοπούλα;» «Ποια εννοείς;» Ο Ράιτ, συνεπαρμένος απ’ την περιγραφή, ξέχασε την απάντηση που σκόπευε να δώσει κι ακολούθησε το βλέμμα του Άλαν. «Α, μη μου πεις ότι δεν έχεις γνωρίσει τη Σέλμπι». Χαμογέλασε πονηρά, απολαμβάνοντας ακόμα περισσότερο την περιγραφή τώρα που ήξερε σε ποια αναφερόταν. «Θέλεις να σε συστήσω;» «Νομίζω πως θα τα καταφέρω και μόνος μου», μουρμούρισε ο Άλαν. «Σ’ ευχαριστώ». Απομακρύνθηκε κι άνοιξε δρόμο αβίαστα ανάμεσα στις παρέες, σταματώντας όποτε τον πίεζαν. Όπως κι η Σέλμπι, ήταν φτιαγμένος για τα πλήθη. Χειραψίες, χαμόγελα, η σωστή κουβέντα στην κατάλληλη στιγμή, καλή μνήμη. Όλα αυτά ήταν προϋποθέσεις για κάποιον που η καριέρα του εξαρτιόταν τόσο απ’ τις διαθέσεις του κόσμου όσο κι απ’ τις δικές του ικανότητες. Κι ο Άλαν ήταν φοβερά επιδέξιος.


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

17 _

Γνώριζε καλά το Νόμο. Ήταν εξοικειωμένος μ’ όλες τις αποχρώσεις και τις όψεις του, παρ’ όλο που αντίθετα με τον αδελφό του τον Κέιν, επίσης νομομαθή, προτιμούσε τη θεωρητική του πλευρά περισσότερο από τη δικηγορία. Αυτό που τον συνάρπαζε ήταν οι τρόποι που οι νόμοι -ή η αφετηρία τους, το Σύνταγμαεπηρέαζαν τους ανθρώπους. Η πολιτική τον είχε αιχμαλωτίσει στο Πανεπιστήμιο κι αυτό ίσχυε ακόμα και τώρα, στα τριάντα πέντε του χρόνια· έχοντας πίσω του μια θητεία στη Βουλή και την πρώτη του θητεία στη Γερουσία σε εξέλιξη, του άρεσε να εξερευνάει τις ατελείωτες δυνατότητές της. «Είσαι μόνος, Άλαν;» Η Μάιρα Ντιτμέιερ, σύζυγος ενός μέλους του Ανωτάτου Δικαστηρίου, τον έπιασε απ’ το μπράτσο καθώς απομακρυνόταν από μια παρέα. Ο Άλαν χαμογέλασε πονηρά και τη φίλησε στο μάγουλο με το θάρρος της παλιάς φιλίας τους. «Μου κάνεις πρόταση;» Εκείνη γέλασε βροντερά, όπως το συνήθιζε, κάνοντας τα ρουμπίνια που κρέμονταν από τα αυτιά της να χοροπηδήσουν. «Αχ, πού τέτοια τύχη, διαβολάκο. Είκοσι χρόνια, Σκοτσέζε καρδιοκατακτητή! Το μόνο που θα χρειαζόμουν είναι είκοσι χρόνια, δηλαδή σταγόνα στον ωκεανό». Το χαμόγελό της ήταν γνήσιο και το βλέμμα της διαπεραστικό, καθώς τον περιεργαζόταν. «Πώς και δεν έφερες απόψε μαζί σου κάποια απ’ αυτές τις κοσμοπολίτισσες με τις οποίες βγαίνεις;» «Έλπιζα να σε πείσω να περάσεις ένα Σαββατοκύριακο μαζί μου στο Πουέρτο Βαγιάρτα». Η Μάιρα ακούμπησε το κατακόκκινο νύχι της στο στήθος του, συνεχίζοντας να γελάει. «Θα σου άξιζε να δεχτώ. Νομίζεις ότι δεν είμαι επικίνδυνη». Αναστέναξε και το στρογγυλό πρόσωπό της με τις λεπτές ρυτίδες πήρε μια μελαγχολική έκφραση. «Δυστυχώς είναι η αλήθεια. Πρέπει να σου βρούμε κάποια επικίνδυνη, Άλαν Μακ Γκρέγκορ. Ένας άντρας στην ηλικία σου δεν πρέπει να είναι ακόμα ανύπαντρος». Σούφρωσε τα χείλη της και πρόσθεσε: «Οι Αμερικανοί θέλουν τους Προέδρους τους καλοπαντρεμένους, χρυσέ μου». Το χαμόγελο του Άλαν έγινε πιο πλατύ. «Τώρα μιλάς σαν τον πατέρα μου». «Αυτό το γερο-πειρατή», ρουθούνισε συγχυσμένη η Μάιρα, αλλά τα μάτια της έλαμψαν εύθυμα. «Πάντως, καλά θα κάνεις να ακούς τις συμβουλές του. Ο επιτυχημένος πολιτικός είναι οι εξής δύο


18

NORA ROBERTS _

-αυτός και η γυναίκα του». «Πρέπει να παντρευτώ για να προωθήσω την καριέρα μου;» «Μη μου κάνεις τον έξυπνο», τον μάλωσε η Μάιρα κι έπειτα είδε το βλέμμα του να στρέφεται στην κατεύθυνση ενός σιγανού, γνώριμου γέλιου. Βρε, βρε, βρε, συλλογίστηκε, αυτό θα ήταν πολύ ενδιαφέρον προξενιό. Η αλεπού και η πεταλούδα. «Την άλλη βδομάδα θα κάνω ένα τραπέζι», αποφάσισε επιτόπου. «Για λίγους φίλους. Η γραμματέας μου θα τηλεφωνήσει στο γραφείο σου για τις λεπτομέρειες». Κι αφού χάιδεψε το μάγουλό του με τα γεμάτα δαχτυλίδια δάχτυλά της, απομακρύνθηκε για να βρει μια στρατηγική θέση και να παρακολουθήσει τι θα γινόταν. Βλέποντας τη Σέλμπι να φεύγει απ’ την παρέα με την οποία μιλούσε, ο Άλαν προχώρησε προς το μέρος της. Το πρώτο πράγμα που πρόσεξε όταν την πλησίασε ήταν το άρωμά της· δεν ήταν λουλουδάτο, πικάντικο ή εξωτικό, αλλά και τα τρία μαζί. Περισσότερο αύρα παρά άρωμα. Αξέχαστο. Η Σέλμπι ήταν γονατισμένη μπροστά σε μια προθήκη, με το πρόσωπό της κολλημένο πάνω στο τζάμι. «Πορσελάνη του δέκατου όγδοου αιώνα», μουρμούρισε όταν διαισθάνθηκε κάποιον πίσω της. «Επισμαλτωμένη. Υπέροχο δεν είναι;» Ο Άλαν κοίταξε το μπολ που έμοιαζε να τη συναρπάζει κι ύστερα τα κατακόκκινο μαλλιά της. «Σίγουρα τραβάει την προσοχή». ***

Εκείνη στράφηκε και χαμογέλασε, μ’ ένα χαμόγελο τόσο υπέροχο και μοναδικό όσο το άρωμά της. «Γεια σου». «Γεια σου». Ο Άλαν έσφιξε το χέρι που του έτεινε -δυνατό και σκληρό, σε αντίθεση με την όψη της- και τη βοήθησε να σηκωθεί όρθια. Δεν το άφησε, όπως θα έκανε μηχανικά υπό άλλες συνθήκες, αλλά συνέχισε να το κρατάει. «Αυτό το μπολ μ’ έβγαλε απ’ το δρόμο μου. Μου κάνεις μια χάρη;» Εκείνος ύψωσε τα φρύδια του. Η ομιλία της ήταν ένα μείγμα αριστοκρατικού σχολείου και της πιάτσας. «Τι;» «Στάσου εκεί που είσαι». Με μια γοργή κίνηση, βρέθηκε πίσω


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

19 _

του, πήρε ένα πιάτο απ’ τον μπουφέ κι άρχισε να το γεμίζει. «Κάθε φορά που ετοιμάζομαι να φάω, κάποιος με βλέπει και με παίρνει από δω. Και δεν έφαγα για βράδυ. Εντάξει». Του ’σφίξε ικανοποιημένη το μπράτσο. «Πάμε στη βεράντα». Η Σέλμπι έκανε το γύρο του μπουφέ και βγήκε απ’ την μπαλκονόπορτα. Έξω, η ατμόσφαιρα ήταν ζεστή και οι πρώτες πασχαλιές μοσχοβολούσαν. Το φως του φεγγαριού έπεφτε πάνω στο φρεσκοκουρεμένο και περιποιημένο γρασίδι. Υπήρχε μια γέρικη ιτιά με τρυφερά καινούρια κλαράκια που έγερναν στο πλακόστρωτο. Στενάζοντας πεινασμένη, η Σέλμπι καταβρόχθισε μια γαρίδα. «Δεν ξέρω τι είναι αυτό», είπε και περιεργάστηκε ένα μικροσκοπικό καναπεδάκι. «Δοκίμασε και πες μου». Ο Άλαν δάγκωσε το μεζεδάκι που του έβαλε στο στόμα. «Πατέ τυλιγμένο σε σφολιάτα, με μια ιδέα... κάστανο». «Χμ. Εντάξει». Η Σέλμπι έφαγε το υπόλοιπο. «Με λένε Σέλμπι», συστήθηκε, και κάθισε σ’ ένα γυάλινο τραπέζι ακουμπώντας πάνω το πιάτο της. «Εμένα Άλαν». Ένα χαμόγελο τρεμόπαιξε στα χείλη του όπως καθόταν δίπλα της. Πώς βρέθηκε εδώ αυτό το αλητάκι, αναρωτήθηκε. Αποφάσισε ότι μπορούσε να διαθέσει το χρόνο για να μάθει κι ο ανοιξιάτικος αέρας ήταν ευχάριστη ανακούφιση απ’ τους καπνούς των τσιγάρων και τη μυρωδιά των εξωτικών λουλουδιών στο σαλόνι. «Θα μοιραστείς το πιάτο σου μαζί μου;» Η Σέλμπι τον κοίταξε ερευνητικά καθώς το σκεφτόταν. Τον είχε προσέξει στο σαλόνι -εν μέρει επειδή ήταν ψηλός με αθλητικό, γεροδεμένο σώμα, απ’ αυτά που δε συναντάς συχνά στα πάρτι της Ουάσινγκτον. Εκεί, έβλεπες επιμελώς γυμνασμένα κορμιά, που ήταν αποτέλεσμα επισκέψεων στο γυμναστήριο τρεις φορές τη βδομάδα και αγώνων σκουός, αλλά το δικό του θύμιζε κολυμβητή μακρινών αποστάσεων, ήταν λεπτό και σβέλτο. Το πρόσωπό του δεν ήταν λείο· υπήρχαν μερικές ρυτίδες που συμπλήρωναν τα φινετσάτα χαρακτηριστικά του και τα λεπτά του χείλη. Η μύτη του δεν ήταν εντελώς ίσια κι αυτό της άρεσε. Τα σκούρα μαλλιά και μάτια του της θύμιζαν ήρωα των αδελφών Μπροντέ -τον Χίθκλιφ ή τον Ρότσεστερ, δεν ήταν σίγουρη. Πάντως είχε μια στοχαστική όψη που την ηρεμούσε και ταυτόχρονα της κινούσε την περιέργεια. Η Σέλμπι χαμογέλασε πάλι. «Φυσικά. Υποθέτω πως σου αξίζει. Τι πίνεις;» Ο Άλαν άπλωσε το χέρι του στο πιάτο. «Ουίσκι. Σκέτο».


20

NORA ROBERTS _

«Το ήξερα πως μπορούσα να σ’ εμπιστευτώ». Η Σέλμπι πήρε το ποτήρι του κι ήπιε μια γουλιά. Τα μάτια της γελούσαν και η απαλή αύρα έπαιζε με τα μαλλιά της. Το φως του φεγγαριού και των άστρων της ταίριαζε. Για μια στιγμή τού θύμισε ξωτικό, που ίσως εξαφανιζόταν ανάλογα με τα κέφια του. «Πώς βρέθηκες εδώ;» τη ρώτησε. «Υπέκυψα στις μητρικές πιέσεις», του απάντησε άνετα. «Έχεις τέτοια εμπειρία;» Το χαμόγελό του ήταν μελαγχολικό και γοητευτικό. «Η δική μου ειδικότητα είναι οι πατρικές πιέσεις». «Δε φαντάζομαι να ’χουν μεγάλες διαφορές», αποφάνθηκε η Σέλμπι με γεμάτο στόμα. Κατάπιε και στήριξε το πρόσωπό της στην παλάμη της. «Μένεις στην Αλεξάντρια;» «Όχι. Στη Τζόρτζταουν». «Αλήθεια; Πού ακριβώς;» Το φεγγάρι φώτισε τα μάτια της, δείχνοντάς του ότι είχαν το πιο διαυγές γκρίζο χρώμα που είχε δει ποτέ. «Στην Πι Στρητ». «Περίεργο που δεν έτυχε να συναντηθούμε. Το μαγαζί μου είναι μερικά τετράγωνα πιο κάτω». «Έχεις μαγαζί;» Με περίεργα φορέματα και βελούδινα σακάκια, υπέθεσε ο Αλαν. Ή, ίσως, κοσμήματα. «Είμαι κεραμίστρια». Η Σέλμπι έσπρωξε το ποτήρι προς το μέρος του. «Κεραμίστρια». Εντελώς αυθόρμητα, ο Άλαν της έπιασε το χέρι, το γύρισε και το περιεργάστηκε. Ήταν μικρό, με μακριά δάχτυλα και νύχια κοντά κι άβαφα. Του άρεσε η αίσθηση του χεριού της και η θέα του καρπού της κάτω από ένα βαρύ, χρυσό βραχιόλι. «Είσαι καλή;» «Εκπληκτική». Για πρώτη φορά από τότε που θυμόταν τον εαυτό της, χρειάστηκε να πνίξει την παρόρμηση να διακόψει την επαφή τους. Απ’ το μυαλό της πέρασε η σκέψη ότι αν δεν το ’κανε, εκείνος θα την κρατούσε εκεί μέχρι που θα ξεχνούσε πως είχε να πάει κι αλλού. «Δεν είσαι γέννημα θρέμμα της Ουάσινγκτον», συνέχισε η Σέλμπι και πειραματίστηκε αφήνοντας το χέρι της στην παλάμη του. «Από πού είσαι; Από τη Νέα Αγγλία;» «Από τη Μασαχουσέτη. Πολύ καλά». Νιώθοντας την αδιόρατη αντίστασή της, ο Άλαν έσφιξε την παλάμη της, καθώς έπαιρνε άλλο ένα καναπεδάκι απ’ το πιάτο και της το πρόσφερε. «Α, σου ’χουν μείνει ίχνη απ’ το Χάρβαρντ», είπε η Σέλμπι με μια


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

21 _

αδιόρατη περιφρόνηση, κάνοντας τα μάτια του να στενέψουν. «Αλλά δε σπούδασες Ιατρική», μάντεψε, αφήνοντας τα δάχτυλά της να μπλεχτούν με τα δικά του. «Οι παλάμες σου δεν είναι αρκετά λείες». Μήπως είναι καλλιτέχνης, αναρωτήθηκε, προσέχοντας πάλι τη ρομαντική μελαγχολία στο βλέμμα του. Ένας ονειροπόλος, ένας άντρας που είχε την τάση να σκέφτεται διεξοδικά το καθετί, πριν κάνει την οποιαδήποτε κίνηση. «Σπούδασα νομικά». Ο Άλεν αποδέχτηκε τη σχολαστική της εξέταση, καθώς και την αδιόρατη έκπληξή της. «Απογοητεύτηκες;» «Ξαφνιάστηκα». Παρ’ όλο που η φωνή του ταίριαζε με το επάγγελμά του, κατέληξε η Σέλμπι. Ήταν ήπια και καθάρια, με υπόγεια ρεύματα που θα μπορούσαν να δηλώνουν ένταση ή χιούμορ. «Υποθέτω πως είναι λανθασμένη η εικόνα που έχω για τους δικηγόρους. Τους φαντάζομαι με προγούλια και με κοκάλινα γυαλιά. Δε νομίζεις πως οι νόμοι βάζουν εμπόδια σε πολλά καθημερινά πράγματα;» Τα φρύδια του υψώθηκαν σε απόλυτο συντονισμό με τις γωνίες των χειλιών του. «Όπως οι φόνοι και οι ληστείες;» «Αυτά δεν είναι καθημερινά πράγματα -ίσως μόνο οι ληστείες να είναι», είπε η Σέλμπι, πίνοντας άλλη μια γουλιά ουίσκι απ’ το ποτήρι του. «Εγώ εννοούσα τις ατέλειωτες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Ξέρεις πόσα έντυπα πρέπει να συμπληρώσω μόνο και μόνο για να πουλήσω τα έργα μου; Και μετά, κάποιος πρέπει να τα διαβάσει και κάποιος άλλος να τα αρχειοθετήσει και κάποιος άλλος να στείλει κι άλλα όταν έρθει η ώρα. Δε θα ήταν απλούστερο να μ’ αφήσουν να πουλήσω ένα βάζο και να βγάλω το ψωμί μου;» «Είναι δύσκολο όταν έχεις να κάνεις με εκατομμύρια». Ο Άλαν ξέχασε ότι δεν ήθελε να αντιπαρατεθεί, καθώς έπαιζε νωχελικά με το δαχτυλίδι που φορούσε εκείνη στο μικρό της δάχτυλο. «Δε θα τηρούσαν όλοι το δίκαιο ποσοστό κέρδους, κανείς δε θα πλήρωνε φόρους και ο μικρός επιχειρηματίας δε θα ’χε περισσότερη προστασία απ’ τον καταναλωτή». «Δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι όλα αυτά επιτυγχάνονται όταν γράφω εις τριπλούν το νούμερο της κοινωνικής μου ασφάλισης». Το χάδι, φιλικό κι εκμαυλιστικό συνάμα πάνω στο δέρμα της, της αποσπούσε ήδη την προσοχή, αλλά όταν εκείνος χαμογελούσε -όταν χαμογελούσε πραγματικά- γινόταν ο πιο ακαταμάχητος άντρας που είχε γνωρίσει ποτέ στη ζωή της. Ίσως οφειλόταν στη νηφαλιότητα που καιροφυλακτούσε στις παρυφές του χιούμορ του.


22

NORA ROBERTS _

«Υπάρχει πάντα μια τεράστια αλληλοκάλυψη ανάμεσα στη γραφειοκρατία και την αναγκαιότητα». Ο Άλαν αναρωτήθηκε προς στιγμή γιατί συζητούσε τέτοια πράγματα με μια γυναίκα που έμοιαζε με αλητάκι του δέκατου ένατου αιώνα και ευωδίαζε ονειρικά. «Το καλύτερο πράγμα με τους κανόνες είναι οι αμέτρητοι τρόποι για να τους παραβείς». Η Σέλμπι γέλασε μ’ εκείνο το γέλιο που τον είχε ελκύσει στην αρχή. «Υποθέτω πως αυτό σε κρατάει σ’ αυτή τη δουλειά». Μια φωνή έφτασε στα αυτιά τους από το ανοιχτό παράθυρο, κοφτή, ψυχρή, αυταρχική. «Ο Νάντονλι μπορεί να πιάνει τον παλμό των αμερικανο-ισραηλινων σχέσεων, αλλά δεν αποκτάει πολλούς φίλους με την πολιτική που εφαρμόζει». «Και η ατημέλητη εμφάνισή του, σαν τουρίστας της οικονομικής θέσης, έχει αρχίσει να κουράζει». «Κλασικό», σχολίασε η Σέλμπι συνοφρυωμένη. «Το ντύσιμο είναι τόσο σημαντικό όσο κι οι πεποιθήσεις, ίσως και περισσότερο. Σκούρα κουστούμια κι άσπρο πουκάμισο -είσαι συντηρητικός. Μοκασίνια και κασμιρένιο πουλόβερ -φιλελεύθερος». Ο Άλαν είχε συναντήσει πολλές φορές αυτή την υπεροψία απέναντι στο επάγγελμά του να εκφράζεται ήρεμα ή έντονα, ανάλογα με την περίσταση. Συνήθως την αγνοούσε. Αυτή τη φορά εκνευρίστηκε. «Έχεις την τάση να υπεραπλουστεύεις, έτσι δεν είναι;» «Μόνο όσα πράγματα δοκιμάζουν την υπομονή μου», παραδέχτηκε η Σέλμπι ανέμελα. «Η πολιτική υπήρξε ένα ενοχλητικό υποπροϊόν της κοινωνίας από την εποχή που ο Μωυσής τσακωνόταν με τον Ραμσή». Το χαμόγελο χαράχτηκε πάλι στα χείλη του. Η Σέλμπι δεν τον ήξερε ακόμα αρκετά καλά ώστε να συνειδητοποιήσει πως ήταν προκλητικό.. Και να σκεφτεί κανείς πως παραλίγο να υποκύψει στον πειρασμό να μείνει σπίτι του και να περάσει μια ήσυχη βραδιά, διαβάζοντας. «Δε συμπαθείς τους πολιτικούς». «Είναι μία απ’ τις ελάχιστες γενικεύσεις στις οποίες είμαι επιρρεπής. Οι πολιτικοί βγαίνουν στις εξής γεύσεις -πομπώδεις, φανατικοί, αχόρταγοι, ασταθείς. Πάντα μου φαινόταν τρομακτικό το γεγονός ότι μια χούφτα άντρες διοικούν αυτό τον περίεργο κόσμο. Οπότε...» Η Σέλμπι ανασήκωσε τους ώμους της, σπρώχνοντας πέρα το πιάτο της. «Συνηθίζω να προσποιούμαι ότι ελέγχω εγώ τη μοίρα μου». Έγειρε προς το μέρος του, απολαμβάνοντας τη σκιά της ιτιάς


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

23 _

που έπεφτε πάνω στο πρόσωπό του και λαχταρούσε να δοκιμάσει το σχήμα και την αίσθηση του δέρματός του με τα δάχτυλά της. «Θέλεις να πάμε μέσα;» «Όχι». Ο Άλαν χάιδεψε ανάλαφρα τον καρπό της με τον αντίχειρά του κι ένιωσε το σφυγμό της να επιταχύνεται. «Δεν είχα συνειδητοποιήσει πόσο πολύ βαριόμουν, μέχρι που ήρθαμε εδώ έξω». Το χαμόγελό της ήταν εκθαμβωτικό. «Η ύψιστη φιλοφρόνηση, με φοβερή καπατσοσύνη. Δεν είσαι Ιρλανδός, έτσι δεν είναι;» Εκείνος έγνεψε αρνητικά, ενώ αναρωτιόταν τι γεύση θα είχαν τα χείλη της. «Σκοτσέζος». «Χριστέ μου! Κι εγώ το ίδιο». Μια σκιά πέρασε απ’ τα μάτια της, καθώς τη διαπέρασε ένα ρίγος προσμονής. «Αρχίζω να πιστεύω στο πεπρωμένο -που ποτέ δε μου άρεσε η ιδέα ότι υπάρχει». «Θέλεις να ελέγχεις εσύ τη μοίρα σου;» Υποκύπτοντας σε μια σπάνια παρόρμηση, ο Άλαν έφερε τα δάχτυλά της στα χείλη του. «Μ’ αρέσει η θέση του οδηγού», επικρότησε η Σέλμπι -ωστόσο άφησε το χέρι της εκεί που ήταν, ικανοποιώντας και τους δυο τους. «Το πρακτικό πνεύμα της οικογένειας Κάμπελ, βλέπεις». Αυτή τη φορά ήταν η σειρά του Άλαν να γελάσει δυνατά, με απεριόριστη ευθυμία. «Στις παλιές βεντέτες», είπε, υψώνοντας το ποτήρι του προς το μέρος της. «Είμαι σίγουρος ότι οι πρόγονοί μας σφάζονταν μεταξύ τους, ενώ οι γκάιντες ηχούσαν θλιβερά. Ανήκω στην οικογένεια Μακ Γκρέγκορ». Η Σέλμπι χαμογέλασε πονηρά. «Ο παππούς μου θα μ’ άφηνε με νερό και ψωμί, μόνο και μόνο επειδή σου μιλάω. Ένας απ’ τους αναθεματισμένους, παλαβούς Μακ Γκρέγκορ!» Το χαμόγελο του Άλαν έγινε πιο πλατύ, καθώς το δικό της έσβηνε. «Ο Άλαν Μακ Γκρέγκορ», πρόσθεσε εκείνη σιγανά. «Ο γερουσιαστής από τη Μασαχουσέτη». «Το ομολογώ». Η Σέλμπι σηκώθηκε αναστενάζοντας. «Κρίμα». Ο Άλαν δεν άφησε το χέρι της, μόνο σηκώθηκε κι αυτός. Τα κορμιά τους σχεδόν αγγίχτηκαν, μεταδίδοντας το ένα στο άλλο μια άμεση, περίπλοκη έλξη. «Γιατί το λες αυτό;» «Μπορεί να διακινδύνευα την οργή του παππού μου...» Εκείνη του ’ρίξε άλλη μια γοργή ματιά, ξαφνιασμένη απ’ το καρδιοχτύπι της. «Ναι, πιστεύω πως θα το ρίσκαρα. Όμως, δε βγαίνω με πολιτικούς».


24

NORA ROBERTS _

«Αλήθεια;» Το βλέμμα του Άλαν στάθηκε στα χείλη της κι ύστερα καρφώθηκε στα μάτια της. Δεν της είχε ζητήσει να βγουν. Κατάλαβε, όσο κι αν δεν το ενέκρινε απόλυτα, πως ήταν απ’ τις γυναίκες που θα το ζητούσαν μόνες τους όταν ήθελαν. «Είναι ένας απ’ τους κανόνες της Σέλμπι;» «Ναι, ένας απ’ τους ελάχιστους». Το στόμα της τον έβαζε σε πειρασμό -μικρό, άβαφο, μ’ ένα αμυδρό χαμόγελο σαν να θεωρούσε αυτή την ιστορία ένα κακόγουστο αστείο. Ναι, τα χείλη της ήταν δελεαστικά, μα η ευθυμία στο βλέμμα της αποτελούσε πρόκληση. Αντί να κάνει το αναμενόμενο, ο Άλαν ανασήκωσε το χέρι της κι ακούμπησε τα δικά του χείλη στον καρπό της, χωρίς να την αφήνει στιγμή απ’ τα μάτια του. Αισθάνθηκε το ξαφνικό τίναγμα του σφυγμού της, είδε την επιφυλακτικότητα ανάμεικτη με έξαψη που καθρεφτίστηκε στο βλέμμα της. «Το καλύτερο πράγμα με τους κανόνες», της είπε σιγανά, «είναι οι αμέτρητοι τρόποι για να τους παραβείς». «Έπεσα στην ίδια μου την παγίδα», μουρμούρισε η Σέλμπι τραβώντας το χέρι της. Είναι γελοίο, σκέφτηκε, να ταράζομαι τόσο με μια παλιομοδίτικη, ρομαντική χειρονομία. Μα η έκφραση στα σκούρα καστανά του μάτια της έλεγε πως ο σκοπός του δεν ήταν μόνο να την παγιδέψει αλλά και να ευχαριστήσει τον εαυτό του. «Λοιπόν, γερουσιαστή», είπε με σταθερή φωνή, «χάρηκα που σε γνώρισα. Είναι ώρα να επιστρέφω πάλι μέσα». Ο Άλαν την άφησε να φτάσει στην μπαλκονόπορτα και τότε της είπε: «Θα τα ξαναπούμε, Σέλμπι». Εκείνη κοντοστάθηκε και τον κοίταξε πάνω απ’ τον ώμο της. «Πολύ πιθανό». «Είναι σίγουρο», τη διόρθωσε εκείνος. Για μια στιγμή, τα μάτια της στένεψαν. Ο Άλαν στεκόταν κοντά στο γυάλινο τραπέζι με το φεγγάρι πίσω του -ψηλός, μελαχρινός, έτοιμος για δράση. Το πρόσωπό του ήταν πολύ ήρεμο, η στάση του χαλαρή. Ωστόσο, η Σέλμπι είχε την αίσθηση πως έτσι και του ’κανε το παραμικρό σινιάλο, θα ορμούσε πάνω της πριν προλάβει να πάρει ανάσα. Παραλίγο να μπει στον πειρασμό να το δοκιμάσει. Η Σέλμπι τίναξε το κεφάλι της συγχυσμένη, κάνοντας τις μπούκλες της ν’ αναπηδήσουν πάνω στο μέτωπό της. Το χαμόγελό του την εκνεύριζε, ειδικά επειδή την έκανε να θέλει να του το ανταποδώσει. Χωρίς να πει άλλη κουβέντα, άνοιξε την μπαλκονόπορτα και μπήκε


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

στο σαλόνι. Εδώ τελειώνουν όλα, συλλογίστηκε. Και μάλλον το πίστευε.

25 _


26

NORA ROBERTS _

Κεφάλαιο 2

Η

Σέλμπι είχε προσλάβει έναν υπάλληλο μερικής απασχόλησης για το μαγαζί, πριν από δυο χρόνια, ώστε να μπορεί να φεύγει για μια ώρα ή για μια μέρα, ανάλογα με τα κέφια της, ή ν’ ασχοληθεί κάμποσες μέρες συνέχεια με την τέχνη της, αν τη συνέπαιρνε η έμπνευση. Βρήκε τον κατάλληλο άνθρωπο στον Κάιλ, έναν ποιητή που πάσχιζε να επιβιώσει, και που η ιδιοσυγκρασία του ταίριαζε με τη δική της. Ο Κάιλ πήγαινε στο μαγαζί τις Τετάρτες και τα Σάββατα, συν όποιες άλλες ώρες τον είχε ανάγκη. Σε αντάλλαγμα, η Σέλμπι τον πλήρωνε καλά κι άκουγε τα ποιήματά του. Το πρώτο έτρεφε το κορμί του, το δεύτερο την ψυχή του. Η Σέλμπι κρατούσε πάντα ελεύθερο το Σάββατο για να προετοιμάσει τον πηλό της ή να τον δουλέψει, παρ’ όλο που θα γελούσε αν κάποιος τη χαρακτήριζε πειθαρχημένη: εξακολουθούσε να πιστεύει ότι δούλευε τη συγκεκριμένη μέρα επειδή το επέλεγε κι όχι γιατί είχε γίνει πια ρουτίνα γι’ αυτή. Ούτε συνειδητοποιούσε απόλυτα πόσο σημαντικό ρόλο έπαιζαν στη ζωή της αυτά τα ήσυχα Σάββατα που καθόταν στον τροχό της. Το εργαστήριό της βρισκόταν στο πίσω μέρος του μαγαζιού. Υπήρχαν γερά ράφια κατά μήκος των δύο τοίχων, γεμάτα κεραμικά ήδη φουρνισμένα ή που περίμεναν τη σειρά τους για να μπουν στο καμίνι. Σειρές ατέλειωτες από σμάλτα -η δική της χρωματική παλέτα- εξίσου σημαντικά γι’ αυτή, όπως και για οποιονδήποτε άλλο καλλιτέχνη. Κι επίσης τα εργαλεία της: μακριές βελόνες με ξύλινες λαβές, πινέλα διαφόρων σχημάτων, πυρομετρικοί κώνοι. Στον πίσω τοίχο βρισκόταν ένας τεράστιος φούρνος, που τώρα ήταν κλειστός, με τα ράφια του γεμάτα επισμαλτωμένα και διακοσμημένα κεραμικά στο τελικό τους ψήσιμο.


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

27 _

Επειδή οι αεραγωγοί ήταν ανοιχτοί και το δωμάτιο μικρό, η υψηλή θερμοκρασία του φούρνου έκανε την ατμόσφαιρα εκεί μέσα πνιγηρή. Η Σέλμπι δούλευε στον τροχό της φορώντας ένα σορτς κι ένα μπλουζάκι, με μια άσπρη ποδιά από πάνω ώστε να γλιτώνει τα πολλά πιτσιλίσματα. Τα δυο παράθυρα έβλεπαν στο πίσω δρομάκι κι έτσι άκουγε λίγο απ’ το θόρυβο του Σαββατοκύριακου, έξω. Άνοιξε το ραδιόφωνο για παρέα και μαζεύοντας πίσω τα μαλλιά της μ’ ένα δερμάτινο κορδονάκι, έσκυψε πάνω απ’ τον τροχό για να δώσει σχήμα στο τελευταίο κομμάτι πηλού για σήμερα. Αυτό το κομμάτι της δουλειάς ήταν το αγαπημένο της -να παίρνει μια μπάλα πηλό και να του δίνει όποιο σχήμα την ωθούσε η φαντασία και το ταλέντο της. Μπορεί να ήταν βάζο ή μπολ, κοντόχοντρο ή ψιλόλιγνο, με αύλακες ή λείο. Μπορεί να ήταν μια λήκυθος που θα ’πρεπε να την περιμένει να της προσθέσει τα χερούλια ή μια τσαγιέρα που κάποια μέρα θα ’χε μέσα τσάι γιασεμί ή αρωματικό καφέ. Μελλοντικές δυνατότητες, που ποτέ δεν έπαυαν να γοητεύουν τη Σέλμπι. Το στίλβωμα, η προσθήκη του χρώματος και του διακοσμητικού σχεδίου, άγγιζαν ένα άλλο κομμάτι του χαρακτήρα της. Ήταν η τελική επεξεργασία -δημιουργική, σίγουρα, και κουραστική. Μπορούσε να είναι απλόχερη ή φειδωλή με το χρώμα, ανάλογα με το κέφι της, χαράζοντας λεπτομερή μοτίβα ή χοντρές πινελιές. Η δουλειά με τον πηλό ήταν πιο πρωτόγονη και άρα πιο προκλητική. Με τα γυμνά της χέρια, έπλαθε κα μεταμόρφωνε μια ασχημάτιστη μπάλα πηλού σε ό,τι ήθελε. Η Σέλμπι συνειδητοποιούσε πως οι άνθρωποι το έκαναν αυτό πολύ συχνά ο ένας στον άλλον και ειδικά στα παιδιά τους. Δεν της άρεσε η ιδέα κι εστίαζε αυτή την πλευρά του εγώ της στον πηλό: σχημάτιζε, διέλυε και ξανάπλαθε μέχρι να της ταιριάζει. Προτιμούσε τους ανθρώπους λιγότερο εύπλαστους· τα καλούπια ήταν για τα άψυχα όντα. Όποιος ταίριαζε βολικά σ’ ένα καλούπι ήταν ήδη μισοπεθαμένος. Είχε διώξει τις φυσαλίδες του αέρα απ’ τον πηλό. Ήταν νωπός και φρέσκος, προσεκτικά αναμεμειγμένος για να της δώσει τη σωστή σύσταση. Πρόσθεσε χοντροκομμένα κομμάτια σπασμένων κεραμικών, για να γίνει πιο σφιχτός, κι ετοιμάστηκε ν’ αρχίσει. Η υγρή επιφάνεια περίμενε. Χρησιμοποιώντας και τα δυο της χέρια, η Σέλμπι πίεσε προς τα κάτω τον πηλό, καθώς ο τροχός άρχισε


28

NORA ROBERTS _

να γυρίζει. Κράτησε το μαλακό, δροσερό υλικό μέσα στις κυρτές παλάμες της ώσπου διοχετεύτηκε πάνω στον τροχό κι άφησε τον εαυτό της να νιώσει το σχήμα που ήθελε να δημιουργήσει. Δούλευε απορροφημένη, χωρίς ν’ ακούει το ραδιόφωνο που μουρμούριζε πίσω της. Ο τροχός σιγοτραγουδούσε. Ο πηλός στριφογύριζε, υποκύπτοντας στην πίεση των χεριών της, υποχωρώντας στις ανένδοτες απαιτήσεις της φαντασίας της. Σχημάτισε μια γούβα με χοντρό τοίχωμα, πιέζοντας τον αντίχειρά της στο κέντρο της μπάλας, κι έπειτα αργά, πολύ αργά, το τράβηξε ανάμεσα στα δάχτυλά της για να φτιάξει έναν κύλινδρο. Τώρα μπορούσε να το ισιώσει σε πιάτο, να το ανοίξει σε μπολ, να το κλείσει σε σφαίρα, να κάνει ό,τι της άρεσε. Είχε τον έλεγχο και ταυτόχρονα οδηγούνταν απ’ το ένστικτό της. Τα χέρια της κυριαρχούσαν στον πηλό όπως κι η δημιουργικότητα κυριαρχούσε πάνω της. Ένιωσε την ανάγκη για κάτι συμμετρικό, μια καθαρή φόρμα. Στο βάθος του μυαλού της, είχε μια έντονη εικόνα αρρενωπότητας -κάτι με σαφείς, λείες γραμμές και διακριτική κομψότητα. Άρχισε να πλαταίνει τον πηλό με επιδέξιες και σίγουρες κινήσεις. Οι παλάμες της ήταν πλέον υγρές απ’ το καστανοκόκκινο υλικό. Στόχος της έγινε ένα βαθύ μπολ, με ανοιχτό στόμιο, σαν ρωμαϊκός κρατήρας, χωρίς λαβές. Η περιστροφή κι η πίεση των δαχτύλων της ύψωσαν το τοίχωμα του πηλού. Το σχήμα δε βρισκόταν μονάχα στο μυαλό της, καθώς έπλαθε τον πηλό μέσα κι έξω. Με επιδέξια δάχτυλα κι έμπειρο μάτι, έδωσε συμμετρία στο σχήμα, ανοίγοντάς το προς τα έξω στη βάση κι έπειτα ισιώνοντάς το. Θεωρούσε δεδομένο το χρόνο και την υπομονή που είχε εδώ, ενώ δεν τα αφιέρωνε παρά σε ελάχιστες πλευρές της ζωής της. Μόνο η ενέργεια την άγγιζε ολόκληρη. Η Σέλμπι το φανταζόταν ήδη τελειωμένο, σε σκούρο πράσινο χρώμα, με ίχνη ενός απαλότερου χρώματος κάτω απ’ την επιφάνεια της επίστρωσης. Χωρίς διακόσμηση, αυλάκια ή ασύμμετρες άκρες, το μπολ θα κρινόταν μονάχα από το σχήμα και τη δύναμή του. Όταν η μορφή του ολοκληρώθηκε, η Σέλμπι αντιστάθηκε στον πειρασμό να ασχοληθεί περισσότερο μαζί του. Η υπερβολική φροντίδα ήταν εξίσου επικίνδυνη με τη λιγοστή. Κλείνοντας τον τροχό, η Σέλμπι περιεργάστηκε κριτικά το μπολ πριν το πάει στο ράφι για


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

29 _

το στέγνωμα. Την επόμενη μέρα, όταν θα είχε σκληρύνει, θα το ξανάβαζε στον τροχό και θα χρησιμοποιούσε τα εργαλεία της για να το τελειοποιήσει, αφαιρώντας τον παραπανίσιο πηλό. Ναι, σκούρο πράσινο, αποφάσισε. Και με προσεκτικό στίλβωμα, θα έβαζε τις απαλότερες πινελιές κάτω απ’ το πλούσιο, έντονο χρώμα. Τέντωσε την πλάτη της για να απαλύνει τα ενοχλητικά τσιμπήματα που δεν είχε προσέξει όσο δούλευε στον τροχό. Θα έκανε ένα ζεστό μπάνιο, πριν να συναντήσει μερικούς φίλους της σ’ ένα καινούριο κλαμπ στην Εμ Στρητ. Μ’ έναν αναστεναγμό ικανοποίησης, αλλά και κούρασης, στράφηκε -κι έμεινε με το στόμα ανοιχτό. «Ήταν πολύ επιμορφωτική εμπειρία». Ο Άλαν έβγαλε τα χέρια απ’ τις τσέπες του και πήγε κοντά της. «Ξέρεις τι σχήμα θέλεις να δώσει στον πηλό όταν ξεκινάς ή σου ’ρχεται την ώρα που δουλεύεις;» Η Σέλμπι παραμέρισε τις μπούκλες απ’ τα μάτια της πριν απαντήσει. Δε θα τον ρωτούσε, όπως θα ’ταν αναμενόμενο, τι έκανε εκεί ή πώς μπήκε μέσα. «Εξαρτάται». Ανασήκωσε τα φρύδια της, ξαφνιασμένη που τον έβλεπε με τζιν και μακρυμάνικη μπλούζα. Ο άντρας που είχε γνωρίσει το προηγούμενο βράδυ έμοιαζε υπερβολικά κομψός για τόσο σπορ ρούχα και μάλιστα για ένα τζιν που είχε ξεθωριάσει στις, ραφές απ’ τη χρήση. Τα παπούτσια του τένις ήταν ακριβά, όχι όμως καινούρια. Ούτε το χρυσό ρολόι στον καρπό του. Η πολυτέλεια του πήγαινε, αλλά δε φαινόταν απ’ τους άντρες που χρησιμοποιούν απερίσκεπτα τα λεφτά τους. Σίγουρα θα ήξερε το ποσόν στον τραπεζικό του λογαριασμό -η Σέλμπι δε θα μπορούσε να ισχυριστεί το ίδιο- τις μετοχές στο χαρτοφυλάκιό του και την αξία τους στην αγορά. Ο Άλαν δεν έδειξε καμιά αμηχανία όσο τον περιεργαζόταν. Είχε συνηθίσει να βρίσκεται στο επίκεντρο της δημοσιότητας, ώστε να τον απασχολήσει αυτή η επιθεώρηση. Και πίστευε πως η Σέλμπι είχε κάθε δικαίωμα, με τη σειρά της, μια που κι εκείνος την περιεργαζόταν τουλάχιστον μισή ώρα. «Υποθέτω πως θα ’πρεπε να πω ότι ξαφνιάζομαι που σε βλέπω εδώ, γερουσιαστή, αφού όντως ξαφνιάστηκα». Ένα αδιόρατο χαμόγελο ευθυμίας άγγιξε τα χείλη της. «Και μια που, φαντάζομαι, αυτός ήταν ο σκοπός σου».


30

NORA ROBERTS _

Εκείνος έγνεψε καταφατικά. «Δουλεύεις σκληρά», παρατήρησε, κοιτώντας τα χέρια της που ήταν γεμάτα πηλό. «Πάντα πίστευα ότι οι καλλιτέχνες καίνε τόση ενέργεια όση κι οι αθλητές όταν η αδρεναλίνη αρχίζει να κυλάει. Μ’ αρέσει το μαγαζί σου». «Σ’ ευχαριστώ». Επειδή η φιλοφρόνηση υπήρξε απλή κι αυθεντική, η Σέλμπι χαμογέλασε πλατιά. «Ήρθες για να χαζέψεις;» «Τρόπος του λέγειν». Ο Άλαν αντιστάθηκε στην παρόρμηση να θαυμάσει πάλι τα πόδια της. Ήταν πολύ πιο μακριά και καλλίγραμμα απ’ όσο θυμόταν. «Έτυχε να ’ρθω την ώρα που κλείνατε. Ο βοηθός σου μου είπε να σου πω ότι θα κλείδωνε εκείνος». «Α, μάλιστα». Η Σέλμπι κοίταξε απ’ το παράθυρο σαν να υπολόγιζε τι ώρα ήταν. Ποτέ δε φορούσε ρολόι όταν δούλευε. Χρησιμοποίησε τον ώμο της για να τρίψει το μάγουλό της που την έτρωγε. Το μπλουζάκι της μετακινήθηκε πάνω στα μικρά, σφιχτά στήθη της. «Ένα απ’ τα πλεονεκτήματα του να είσαι αφεντικό είναι ότι ανοίγω και κλείνω το μαγαζί μου όποτε θέλω. Βγες να ρίξεις μια ματιά μέχρι να πλυθώ, αν θέλεις». «Βασικά...» άρχισε ο Άλαν, πιάνοντας την κοντή της αλογοουρά στην παλάμη του, σαν να τη ζύγιζε, «σκεφτόμουν να φάμε μαζί το βράδυ. Σίγουρα δεν έχεις φάει». «Όχι», αποκρίθηκε η Σέλμπι, παρ’ όλο που δεν ήταν ερώτηση. «Μα δεν πρόκειται να βγω μαζί σου, γερουσιαστή. Θα σ’ ενδιέφερε ν’ αγοράσεις ένα ανατολίτικο τσουκάλι ή ένα βάζο;» Εκείνος έκανε ένα βήμα προς το μέρος της, απολαμβάνοντας τη φοβερή της αυτοπεποίθηση και τη σκέψη πως θα κατάφερνε να την κλονίσει. Στο κάτω κάτω, γι’ αυτό δεν είχε έρθει; Για να την εκδικηθεί για τις κακίες που του πέταξε για το επάγγελμά του -και κατά συνέπεια για τον ίδιο. «Θα μπορούσαμε να φάμε και στο σπίτι», της πρότεινε, γλιστρώντας το χέρι του απ’ τα μαλλιά της στο πίσω μέρος του λαιμού της. «Δεν είμαι ιδιότροπος». «Άλαν». Η Σέλμπι αναστέναξε θεατρικά και προσποιήθηκε ότι δεν ένιωθε κανένα ηδονικό ρίγος να κατεβαίνει στη ραχοκοκαλιά της απ’ το σημείο που τη χάιδευαν τα δάχτυλά του. «Στο επάγγελμά σου καταλαβαίνεις τι σημαίνει πολιτική. Εξωτερική πολιτική, οικονομική πολιτική, αμυντική πολιτική». Μη μπορώντας ν’ αντισταθεί, τεντώθηκε κάτω απ’ την παλάμη του. Όλοι οι κόμποι στους μύες της είχαν μαλακώσει. «Σου εξήγησα τη δική μου χτες το βράδυ».


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

31 _

«Μμμ». Πόσο λεπτός είναι ο λαιμός της, σκέφτηκε ο Άλαν. Και η επιδερμίδα της σ’ αυτό το σημείο ήταν αρκετά απαλή ώστε να του δίνει μια ιδέα για την αφή της κάτω απ’ την ποδιά και το μπλουζάκι της. «Τότε, δε θα ’πρεπε να υπάρχει πρόβλημα». Θα πρέπει να κάνει κάτι χειρωνακτικό με τα χέρια του, συλλογίστηκε για μια στιγμή εκείνη. Αυτά δεν ήταν χέρια γραφιά. Μίλησε εκνευρισμένα για να κρύψει την έλξη της γι’ αυτόν. «Μου φαίνεσαι υπερβολικά έξυπνος ώστε να πρέπει να σου την επαναλάβω». Με μια ελάχιστη πίεση, την τράβηξε προς το μέρος του. «Συνηθίζεται, όμως, να κάνουμε αναθεώρηση της πολιτικής μας κατά καιρούς». «Όταν κάνω αναθεώρηση, θα...» Η Σέλμπι ακούμπησε το χέρι της στο στέρνο του για να τον σταματήσει. Θυμήθηκαν κι οι δυο ταυτόχρονα σε τι κατάσταση βρίσκονταν οι παλάμες της. Το γάργαρο γέλιο της τον έκανε να την κοιτάξει πάλι. «Πήγαινες γυρεύοντας», του είπε χαμογελώντας. Τα μάτια της έλαμψαν, καθώς το χιούμορ πήρε τη θέση της έντασης. Η μπλούζα του είχε στο κέντρο το αποτύπωμα της παλάμης της. «Αυτό», πρόσθεσε, ενώ περιεργαζόταν το λεκέ, «μπορεί να γίνει μόδα. Καλά θα κάνουμε να το πατεντάρουμε και γρήγορα μάλιστα. Έχεις κανένα γνωστό;» «Κάμποσους». Ο Άλαν κοίταξε την μπλούζα του και μετά το πρόσωπό της. Δεν τον πείραζε ένας λεκές όταν το απαιτούσαν οι περιστάσεις. «Μα θα ’χει πολύ χαρτομάνι». «Έχεις δίκιο. Και μια που αρνούμαι να συμπληρώσω περισσότερα έντυπα απ’ όσα είμαι υποχρεωμένη, καλύτερα να το ξεχύσουμε». Η Σέλμπι του γύρισε την πλάτη κι άρχισε να πλένει τα χέρια και τους αγκώνες της σ’ ένα μεγάλο διπλό νιπτήρα. «Έλα, βγάλε την μπλούζα σου», του είπε, αφήνοντας το νερό να τρέχει. «Πρέπει να ξεπλύνεις αμέσως τον πηλό». Χωρίς να περιμένει απάντηση, άρπαξε μια πετσέτα κι αφού στέγνωσε τα χέρια της, πήγε να ελέγξει το φούρνο της. Παρατηρώντας την άνεση με την οποία του έδωσε την εντολή, εκείνος αναρωτήθηκε αν συνήθιζε να δέχεται μισόγυμνους άντρες στο μαγαζί της. «Όλα τα αντικείμενα του μαγαζιού είναι δικά σου έργα;» Βγάζοντας την μπλούζα του, περιεργάστηκε τα ράφια. «Τα πάντα εδώ μέσα;» «Μμμ». «Πώς ξεκίνησες;»


32

NORA ROBERTS _

«Μάλλον με την πλαστελίνη που μου ’δίνε η νταντά μου για να μην κάνω αταξίες. Εγώ όμως και πάλι έκανα», πρόσθεσε η Σέλμπι ελέγχοντας τους αεραγωγούς. «Όμως μου άρεσε να σκαλίζω τον πηλό. Ποτέ δεν είχα την ίδια αίσθηση με το ξύλο ή την πέτρα». Έσκυψε για να διορθώσει κάτι. Ο Άλαν στράφηκε πάνω στην ώρα για να δει το τζιν σορτσάκι της να τεντώνεται επικίνδυνα στους γλουτούς της κι ένιωσε τον πόθο να τον κεντρίζει. «Τι έγινε με την μπλούζα σου;» Ο Άλαν κοίταξε το νιπτήρα όπου το νερό κυλούσε πάνω στο βαμβακερό ύφασμα. Ξαφνιάστηκε που ο σφυγμός του δεν ήταν σταθερός. Έπρεπε να κάνει κάτι γι’ αυτό. Να το σκεφτεί καλά και να επανεκτιμήσει τις κινήσεις του -αύριο. «Μια χαρά». Έκλεισε τη βρύση και στράγγιξε την μπλούζα του. «Θα είναι πολύ ενδιαφέρον να γυρίσω σπίτι μου... μισόγυμνος», είπε σκεφτικός, ακουμπώντας τη στον πάγκο. Η Σέλμπι του ’ρίξε μια ματιά πάνω απ’ τον ώμο της, αλλά η απάντηση που είχε κατά νου έσβησε στα χείλη της. Ήταν λεπτός, μα το πλατύ του στέρνο και οι ώμοι, η λεπτή του μέση, απέπνεαν δύναμη κι ανθεκτικότητα. Το σώμα του την έκανε να ξεχάσει οποιονδήποτε άλλον άντρα είχε δει στη ζωή της. Κι αμέσως συνειδητοποίησε ότι αυτόν είχε κατά νου, όταν έδινε στον πηλό το σχήμα του μπολ με τις λιτές, καθάριες γραμμές. Άφησε το πρώτο κύμα του πόθου να την κατακλύσει, επειδή ήταν εξίσου γλυκό και έντονο. Κι έπειτα το πολέμησε, περιορίζοντάς το σ’ έναν απόμακρο παλμό τον οποίο μπορούσε να ελέγξει. «Είσαι σε εξαιρετική φυσική κατάσταση», παρατήρησε ανάλαφρα. «Θα τα καταφέρεις να φτάσεις σε τρία λεπτά στην Πι Στρητ με ελαφρύ τροχάδην». «Σέλμπι, αυτό που είπες δεν ήταν καθόλου φιλικό». «Εγώ θα το ’λεγα αγενές», τον διόρθωσε, πασχίζοντας να συγκρατήσει το γέλιο της. «Υποθέτω πως μπορώ να κάνω την καλή και να ρίξω την μπλούζα σου στο στεγνωτήριο». «Δικός σου ήταν ο πηλός». «Εσύ όμως έκανες την κίνηση», του θύμισε, παίρνοντας τη νωπή μπλούζα του. «Εντάξει, έλα πάνω». Με το ένα χέρι, έβγαλε την ποδιά της και την πέταξε σε μια άκρη, καθώς έβγαινε απ’ το εργαστήριο. «Φαντάζομαι πως δικαιούσαι ένα ποτό». «Είσαι πολύ καλή», μουρμούρισε σαρκαστικά ο Άλαν, ακολουθώντας τη στη σκάλα.


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

33 _

«Η γενναιοδωρία μου είναι πασίγνωστη». Η Σέλμπι άνοιξε την πόρτα του διαμερίσματος της. «Αν θέλεις ουίσκι, είναι εκεί». Έκανε μια αόριστη κίνηση και πήγε στην αντίθετη κατεύθυνση. «Αν προτιμάς καφέ, η κουζίνα είναι ευθεία -έχει καφετιέρα στον πάγκο και καφέ στο ντουλάπι δίπλα στο παράθυρο». Κι εξαφανίστηκε μαζί με την μπλούζα του σ’ ένα άλλο δωμάτιο. Ο Άλαν κοίταξε γύρω του. Το ενδιαφέρον που ένιωθε γι’ αυτή τη γυναίκα έγινε ακόμα πιο έντονο βλέποντας τον προσωπικό της χώρο. Ήταν ένα συνονθύλευμα χρωμάτων που κανονικά ήταν αταίριαστα μεταξύ τους κι όμως δεν έδιναν αυτή την εντύπωση. Τολμηρά πράσινα, ζωηρά μπλε, και κάθε τόσο πινελιές από κόκκινο. Μποέμικη ατμόσφαιρα. Ή, μάλλον, κραυγαλέα, ήταν πιο σωστή περιγραφή. Και τα δυο επίθετα ταίριαζαν, όπως ταίριαζαν και στη γυναίκα που έμενε εδώ. Όπως δεν ταίριαζαν καθόλου ούτε με το δικό του τρόπο ζωής, ούτε με το γούστο του. Αφράτα ριγέ μαξιλάρια ήταν στοιβαγμένα πάνω σ’ ένα μακρύ καναπέ χωρίς μπράτσα. Ένα τεράστιο μπλε κασπό με ζωγραφιστές μεγάλες παπαρούνες, φιλοξενούσε μια φτέρη. Το χαλί ήταν πολύχρωμο πάνω στο ξύλινο δάπεδο. Στον ένα τοίχο του δωματίου δέσποζε μια ταπισερί με γεωμετρικά σχέδια που έμοιαζε με φωτιά σε δάσος. Ένα ζευγάρι πανύψηλες ιταλικές γόβες έγερναν μεθυσμένες δίπλα σε μια σκαλιστή καρέκλα. Ένας πράσινος κεραμικός ιπποπόταμος, σχεδόν ένα μέτρο μήκος, βρισκόταν απ’ την άλλη μεριά. Δεν ήταν ένας χώρος για περισυλλογή και ήρεμα βράδια, αλλά ένα δωμάτιο γεμάτο δράση, ενέργεια, αξιώσεις. Ο Άλαν στράφηκε προς τα εκεί που του ’χε δείξει η Σέλμπι, μα κοντοστάθηκε απότομα βλέποντας το γάτο. Ο Μοσέ ήταν ξαπλωμένος στο μπράτσο μιας πολυθρόνας και τον περιεργαζόταν καχύποπτα με το ένα του μάτι. Το ζώο ήταν τελείως ακίνητο και για μια στιγμή ο Άλαν το πέρασε για διακοσμητικό, σαν τον ιπποπόταμο. Κανονικά, η καλύπτρα του ματιού του θα ’πρεπε να δείχνει γελοία, αλλά όπως και τα χρώματα του δωματίου, ήταν απόλυτα ταιριαστή. Πάνω απ’ τη γάτα κρεμόταν ένα οκταγωνικό κλουβί, μ’ ένα μάλλον άχαρο παπαγάλο. Όπως ο Μοσέ, έτσι και το πουλί παρατηρούσε τον Άλαν μ’ ένα μείγμα επιφυλακτικότητας και περιέργειας. Κουνώντας το κεφάλι του, συγχυσμένος με τις φαντασιώσεις του, ο Άλαν πήγε κοντά τους.


34

NORA ROBERTS _

«Θες ένα ποτό;» μουρμούρισε στο γάτο κι έπειτα τον χάιδεψε επιδέξια κάτω απ’ το σαγόνι. Το καλό μάτι του Μοσέ μισόκλεισε απ’ την ευχαρίστηση. «Σε δέκα λεπτά περίπου, η μπλούζα σου θα ’ναι έτοιμη», ανακοίνωσε η Σέλμπι μπαίνοντας πάλι στο σαλόνι. Άκουγε το γουργούρισμα του γάτου απ’ τα τρία μέτρα. «Γνωρίστηκες, βλέπω, με τους συγκατοίκους μου». «Απ’ ό,τι φαίνεται... Γιατί φοράει καλύπτρα;» «Ο Μοσέ Νταγιάν έχασε το μάτι του στον πόλεμο. Δεν του αρέσει να μιλάει γι’ αυτό». Επειδή το ύφος της του φάνηκε υπερβολικά φυσικό, για να κάνει χιούμορ, ο Άλαν της έριξε ένα ερωτηματικό βλέμμα, μα εκείνη δεν το πρόσεξε καθώς πλησίαζε στο ντουλάπι με τα ποτά. «Δε μου μυρίζει καφές. Αποφάσισες να πιεις ουίσκι, τελικά;» «Ναι, μάλλον. Ο παπαγάλος μιλάει;» «Εδώ και δυο χρόνια δεν έχει πει κουβέντα». Η Σέλμπι γέμισε δυο ποτήρια. «Από τότε που ο Μοσέ ήρθε να μείνει μαζί μας. Η θεία Εμ είναι μοναδική στο να κρατάει κακία. Μόνο μια φορά έριξε κάτω το κλουβί της, ο καημένος». «Η θεία Εμ;» «Δε θυμάσαι; “Δεν υπάρχει καλύτερο μέρος απ’ το σπίτι. Ακολούθησε το δρόμο με τις κίτρινες πλάκες”. Πάντα πίστευα ότι η θεία Εμ της Ντόροθι, στο Μάγο του Οζ, ήταν η προσωποποίηση της καλής θείας. Ορίστε». Η Σέλμπι του πρόσφερε ένα ποτήρι με ουίσκι. «Ευχαριστώ». Τα ονόματα που είχε διαλέξει για τα κατοικίδιά της του θύμισαν πως η Σέλμπι δεν ήταν απ’ τις γυναίκες που εκείνος θεωρούσε ότι καταλάβαινε. «Πόσο καιρό μένεις εδώ;» «Τρία χρόνια, περίπου». Η Σέλμπι κάθισε στον καναπέ και σταύρωσε τα πόδια της σαν Ινδιάνα. Στο τραπεζάκι μπροστά της ήταν ένα ψαλίδι με πορτοκαλί λαβές, η εφημερίδα Ουάσινγκτον Ποστ ανοιγμένη στη σελίδα των κόμικ, ένα σκουλαρίκι με αστραφτερά ζαφίρια, αλληλογραφία κάμποσων ημερών που δεν είχε ανοιχτεί κι ένα πολυδιαβασμένο αντίτυπο του ΜάκβεΘ. «Χθες βράδυ δεν το συνειδητοποίησα», της είπε ο Άλαν ενώ καθόταν δίπλα της. «Ο Ρόμπερτ Κάμπελ ήταν ο πατέρας σου;» «Ναι. Τον είχες γνωρίσει;» «Τον είχα ακουστά. Ήμουν ακόμα φοιτητής, όταν δολοφονήθηκε. Μα, φυσικά, έχω γνωρίσει τη μητέρα σου. Υπέροχη γυναίκα». «Ναι, όντως». Η Σέλμπι ήπιε μια γουλιά απ’ το ουίσκι της. «Έχω


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

35 _

αναρωτηθεί πολλές φορές γιατί δεν ασχολήθηκε με την πολιτική. Πάντα της άρεσε αυτή η ζωή». Ο Άλαν αντιλήφθηκε αμέσως την αδιόρατη δυσαρέσκεια. Θα το διερευνήσω αργότερα, αποφάσισε. Η κατάλληλη χρονική στιγμή ήταν συχνά η κύρια αιτία της επιτυχίας ή της αποτυχίας σε κάθε εκστρατεία. «Έχεις κι έναν αδελφό, έτσι δεν είναι;» «Τον Γκραντ». Για μια στιγμή, το βλέμμα της στάθηκε στην εφημερίδα. «Ναι, τον περισσότερο καιρό αποφεύγει την Ουάσινγκτον». Μια σειρήνα ούρλιαζε έξω απ’ το παράθυρό της και μετά η ηχώ έσβησε. «Προτιμάει την ησυχία του Μέιν». Μια λάμψη ευθυμίας φάνηκε στα μάτια της -ένα μυστικό που κίνησε το ενδιαφέρον του Άλαν. Το ένστικτό του τον προειδοποίησε ότι δε θα το μάθαινε ακόμα. Κι έπειτα η λογική τού θύμισε ότι δεν ενδιαφερόταν για τα μυστικά της. «Τέλος πάντων, κανείς απ’ τους δυο μας δε φάνηκε να κληρονόμησε το σύνδρομο του Υπηρέτη του Λαού». «Έτσι το αποκαλείς;» είπε ο Άλαν και μετακινήθηκε. Το μαξιλάρι στην πλάτη του ήταν δροσερό, σατινένιο. Φαντάστηκε πως την ίδια αίσθηση θα ’χε και η επιδερμίδα της πάνω στο κορμί του. «Δεν είναι εύστοχο;» του αντέταξε. «Η αφοσίωση στις μάζες, το φετίχ για το χαρτομάνι. Η δίψα για εξουσία». Να τη πάλι, η αδιόρατη υπεροψία χρωματισμένη με περιφρόνηση. «Εσύ δεν έχεις δίψα για εξουσία;» «Μόνο για τη δική μου ζωή. Δε μ’ αρέσει ν’ ανακατεύομαι στη ζωή των άλλων». Ο Άλαν άρχισε να παίζει με το δερμάτινο κορδόνι που συγκρατούσε τα μαλλιά της ώσπου το έλυσε. Ίσως, τελικά, να είχε έρθει για να αντιπαρατεθεί μαζί της. Ήταν σαν να τον παρακινούσε να υπερασπιστεί όσα πίστευε μια ζωή. «Πιστεύεις πως καθένας μας διαγράφει τον κύκλο του χωρίς να έρθει σε επαφή με τη ζωή των άλλων;» Η Σέλμπι δεν είπε τίποτα, καθώς τα μαλλιά της ξεχύνονταν ελεύθερα. Της γαργάλησαν το λαιμό, θυμίζοντάς της την αίσθηση των δαχτύλων του στο ίδιο ακριβώς σημείο. Ανακάλυψε πως ήταν τόσο απλό όσο το είχε φανταστεί -να κάθεται δίπλα του, με το γεροδεμένο στέρνο του γυμνό, ξέροντας πως θα μπορούσε να το αγγίξει ανά πάσα στιγμή. «Ο καθένας αποφεύγει ή επεξεργάζεται τις επαφές του με τους άλλους με το δικό του τρόπο», του απάντησε τέλος. «Αυτό ήταν το


36

NORA ROBERTS _

φιλοσοφικό μου δίδαγμα για σήμερα· πάω να δω αν στέγνωσε η μπλούζα σου». Ο Άλαν κράτησε τα μαλλιά της στην παλάμη του, καθώς εκείνη πήγε να σηκωθεί. Η Σέλμπι στράφηκε κι είδε τα μελαγχολικά, διαπεραστικά του μάτια να την κοιτάζουν. «Η επαφή ανάμεσά μας ούτε καν ξεκίνησε», της είπε ήρεμα. «Ίσως πρέπει ν’ αρχίσεις να την επεξεργάζεσαι». «Άλαν...» Η Σέλμπι κράτησε τον τόνο της φωνής της μειλίχιο κι υπομονετικό, νιώθοντας την έξαψη να την πλημμυρίζει. «Σου το είπα ήδη. Τίποτα δεν πρόκειται να ξεκινήσει μεταξύ μας. Μην το παίρνεις προσωπικά», πρόσθεσε, χαμογελώντας αδιόρατα. «Είσαι πολύ ελκυστικός. Απλώς, εγώ δεν ενδιαφέρομαι». «Αλήθεια;» Με το άλλο του χέρι την έπιασε απ’ τον καρπό. «Ο σφυγμός σου είναι πολύ γρήγορος». Εκείνη ενοχλήθηκε, κάτι που φάνηκε στην αναπάντεχη σπίθα στο βλέμμα της, στο ξαφνικό τίναγμα του σαγονιού της. «Πάντα χαίρομαι όταν τονώνω τον εγωισμό κάποιου», αποκρίθηκε ψύχραιμα. «Πάω να φέρω την μπλούζα σου». «Τόνωσέ τον λίγο περισσότερο», της πρότεινε και την τράβηξε κοντά του. Ένα φιλί, σκέφτηκε, και θα ’μαι ευχαριστημένος. Οι πληθωρικές κι υπερβολικά επιθετικές γυναίκες δεν ήταν του γούστου του. Κι η Σέλμπι σίγουρα ήταν μια από αυτές. Ένα φιλί και θα ’ταν απόλυτα ικανοποιημένος. Η Σέλμπι δεν περίμενε πως θα ήταν τόσο πεισματάρης, όπως δεν περίμενε και την έντονη λαχτάρα που την πλημμύρισε όταν η ανάσα του πετάρισε πάνω απ’ τα χείλη της. Αναστέναξε ενοχλημένη, ελπίζοντας πως θα τον εξόργιζε. Ώστε ο γερουσιαστής απ’ τη Μασαχουσέτη θέλει να δοκιμάσει την τύχη του με μια ανεξάρτητη καλλιτέχνιδα -έτσι, για ποικιλία. Χαλάρωσε κι ύψωσε το πηγούνι της. Εντάξει, λοιπόν, αποφάσισε. Θα του ’δίνε ένα φιλί που θα τον συγκλόνιζε -και μετά θα του ’δίνε τα παπούτσια στο χέρι και θα τον έδιωχνε απ’ το σπίτι της. Όμως εκείνος δεν τη φίλησε, μονάχα την κοιτούσε. Γιατί δεν καταφέρνω να τον αντιμετωπίσω, αναρωτήθηκε η Σέλμπι, βλέποντας το στόμα του να πλησιάζει αργά. Γιατί δεν... Και τότε η γλώσσα του χάραξε αργά ένα μονοπάτι στα χείλη της κι η Σέλμπι έπαψε ν’ αναρωτιέται. Δεν μπορούσε να κάνει τίποτε άλλο πέρα απ’ το να κλείσει τα μάτια της και να βιώσει την εμπειρία.


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

37 _

Ποτέ άλλοτε δεν είχε γνωρίσει άνθρωπο που να δίνει τόση σημασία σ’ ένα φιλί -κι ακόμα τα χείλη του δεν την είχαν αγγίξει. Η άκρη της γλώσσας του ακολούθησε το περίγραμμα του στόματός της αργά κι απαλά. Όλες οι αισθήσεις, όλος ο ερεθισμός, ήταν επικεντρωμένα εκεί. Πώς μπορούσε η Σέλμπι να ξέρει ότι ένα στόμα νιώθει τόσα πολλά; Πώς να ξέρει ότι ένα φιλί που δεν ήταν φιλί μπορούσε να την παραλύσει; Κι έπειτα, εκείνος αιχμαλώτισε με τα δόντια του το κάτω χείλι της και της κόπηκε η ανάσα. Το πήρε γλυκά μέσα στο στόμα του κι άρχισε να το γεύεται, ώσπου η Σέλμπι αισθάνθηκε βαθιά μέσα της το ρίγος της ανταπόκρισης. Την καθοδηγούσε σ’ ένα συγκεκριμένο ρυθμό κι εκείνη ξέχασε ν’ αντισταθεί. Ο αντίχειράς του χάιδευε ρυθμικά τη φλέβα του καρπού της- τα ακροδάχτυλά του άγγιζαν τη βάση του λαιμού της. Οι ερωτογενείς ζώνες της απλώθηκαν ώσπου κάλυψαν όλο της το κορμί. Κι ακόμα τα χείλη του δεν είχαν ενωθεί με τα δικά της. Ένα σιγανό, βραχνό βογκητό ξέφυγε απ’ το λαιμό της, κάτι ανάμεσα σε αξίωση κι υποταγή. Κι έπειτα τα χείλη τους έγιναν ένα και τη στιγμή της επαφής ο ερεθισμός έγινε πάθος. Ο Άλαν ήξερε ότι το στόμα της θα ’χε αυτή τη γεύση, θα ’ταν καυτό κι ανυπόμονο. Ήξερε πως το σώμα της θα ήταν απαλό και συνάμα δυνατό πάνω στο δικό του. Γι’ αυτό τη σκεφτόταν απ’ την ώρα που ξύπνησε, το πρωί; Γι’ αυτό βρέθηκε μπροστά στο κατάστημά της το απόγευμα, την ώρα που σουρούπωνε; Για πρώτη φορά στη ζωή του, συνειδητοποίησε ότι οι λόγοι δεν είχαν καμιά σημασία. Την κρατούσε στην αγκαλιά του κι αυτό του αρκούσε. Τα μαλλιά της είχαν αυτό το απροσδιόριστο άρωμα που θυμόταν. Έχωσε τα δάχτυλά του ανάμεσά τους, λες κι η ευωδιά τους θα διαπερνούσε τους πόρους του. Η γλώσσα της συνάντησε τη δική του, ψάχνοντας, αναζητώντας, ώσπου η γεύση της έγινε όλες οι γεύσεις που είχε λαχταρήσει ποτέ του. Τα μαξιλάρια θρόισαν απαλά, καθώς την έγερνε πάνω τους. Η Σέλμπι δεν περίμενε ένα τόσο άγριο και καταλυτικό πάθος απ’ αυτόν. Περίμενε άλλο στυλ, ένα φλερτ με τον παραδοσιακό τρόπο. Αυτά θα μπορούσε να τα αποφύγει ή να τους αντισταθεί. Μα πώς ν’ αντισταθεί σε μια ανάγκη που είχε βρει τόσο γρήγορα τη δική της και την είχε αφυπνίσει; Δεν μπορούσε ν’ αποφύγει ένα πάθος που ήδη την είχε αιχμαλωτίσει. Χάιδεψε τη γυμνή του πλάτη και βόγκηξε, καθώς η αίσθηση της επιδερμίδας του της άναψε κι


38

NORA ROBERTS _

άλλες φωτιές. Η πλάτη του ήταν πολύ σφιχτή για να πλαστεί, πολύ σκληρή για ν’ αλλάξει. Ο άντρας αυτός είχε διαμορφώσει τον εαυτό του όπως ήθελε. Η Σέλμπι το κατάλαβε ενστικτωδώς κι ένιωσε τον πόθο να φουντώνει μέσα της γι’ αυτό το λόγο μόνο. Ωστόσο, ο πόθος της συνοδεύτηκε απ’ την επίγνωση ότι είχε γίνει υπερβολικά μαλακή κι εύπλαστη -και από το φόβο πως ίσως ο Άλαν να της άλλαζε ήδη σχήμα μ’ ένα φιλί. «Άλαν». Συγκέντρωσε τις δυνάμεις της για ν’ αντισταθεί, ενώ ο κάθε πόρος της, το κάθε κύτταρο της φώναζε να υποταχθεί. «Αρκετά», ψέλλισε με τα χείλη της κολλημένα στα δικά του. «Όχι, καθόλου», τη διόρθωσε εκείνος, κρατώντας τη για να μην απομακρυνθεί από κοντά του. Την παρέσυρε κάπου βαθιά και πάλι, κάπου όπου εκείνη δεν είχε κανένα έλεγχο στο γεγονός ούτε στην έκβασή του. «Άλαν». Η Σέλμπι τραβήχτηκε τόσο, ώστε να τον κοιτάζει. «Θέλω να σταματήσεις». Η ανάσα της δεν ήταν σταθερή, το βλέμμα της είχε σκοτεινιάσει, μα η αντίσταση στο κορμί της ήταν γνήσια. Ο Άλαν αισθάνθηκε μια αστραπή θυμού, τον οποίο έλεγξε επιδέξια, και μια μαχαιριά πόθου που δυσκολεύτηκε να αντιμετωπίσει. «Εντάξει», συναίνεσε, χαλαρώνοντας τη λαβή του. «Γιατί;» Ήταν σπάνιο γι’ αυτή να πρέπει να προστάξει τον εαυτό της να κάνει κάτι τόσο φυσιολογικό όπως το να χαλαρώσει. Ακόμα και όταν το κατάφερε, η ένταση παρέμεινε στον αυχένα της. «Φιλάς πολύ ωραία», του είπε με προσποιητή αδιαφορία. «Για πολιτικός, εννοείς;» Η Σέλμπι ξεφύσηξε συγχυσμένη και σηκώθηκε όρθια. Να τον πάρει ο διάολος -ήξερε πού να τη χτυπήσει. Και για την επιδεξιότητά του να το κάνει με τόση άνεση. Είναι πομπώδης, συλλογίστηκε. Πομπώδης, αυτάρεσκος κι εγωκεντρικός. Το διαμέρισμα ήταν σκοτεινό. Άναψε ένα φως, ξαφνιασμένη που είχε περάσει τόση ώρα, ενώ όλα έμοιαζαν να συμβαίνουν τόσο γρήγορα. «Άλαν...» Η Σέλμπι έπλεξε τα δάχτυλά της, όπως έκανε κάθε φορά που αποφάσιζε να φανεί υπομονετική. «Δεν απάντησες στην ερώτησή μου», της θύμισε και πίεσε τον εαυτό του να χαλαρώσει πάνω στα μαξιλάρια που του ξυπνούσαν αναμνήσεις της επιδερμίδας της. «Ίσως δεν ήμουν αρκετά σαφής». Αντιστάθηκε στον πειρασμό


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

39 _

να πει κάτι που θα έσβηνε το ενδιαφέρον στο βλέμμα του. Διάολε, είναι πανέξυπνος, παραδέχτηκε απρόθυμα -με τα λόγια του, με τις εκφράσεις του. Θα ’θελε να έρθει σε αντιπαράθεση μαζί του κάποια φορά που η καρδιά της δε θα χτυπούσε σαν τρελή. «Εννοούσα όλα όσα είπα χτες βράδυ». «Το ίδιο κι εγώ». Ο Άλαν έγειρε το κεφάλι του στο πλάι, σαν να ’θελε να την περιεργαστεί από μια διαφορετική γωνία. «Μα ίσως να είσαι κι εσύ ειδική στο να κρατάς κακία, όπως ο παπαγάλος σου». Το κορμί της σφίχτηκε και τα χέρια της λύθηκαν. «Μη με πιέζεις». «Δε συνηθίζω να ανοίγω παλιές πληγές». Ο Άλαν είδε τον πόνο της, καθώς κι ένα θυμό βαθιά ριζωμένο. Ήταν δύσκολο να θυμάται πως την ήξερε λιγότερο από μια μέρα και δεν είχε κανένα δικαίωμα να ανακατεύεται ή να περιμένει κάτι. «Λυπάμαι», πρόσθεσε και σηκώθηκε. Η ακαμψία της χάθηκε ακούγοντάς τον να ζητάει συγνώμη. Είχε έναν τρόπο να λέει απλά πράγματα με απόλυτη αυθεντικότητα, σκέφτηκε η Σέλμπι, και συνειδητοποίησε πως αυτό της άρεσε. «Κανένα πρόβλημα». Διέσχισε το δωμάτιο και μετά από λίγο επέστρεψε με την μπλούζα του. «Καθαρή σαν καινούρια», του είπε, πετώντας τη προς το μέρος της. «Λοιπόν, ήταν πολύ ωραία· και τώρα να μη σε κρατάω άλλο». Ο Άλαν χαμογέλασε άθελά του. «Με διώχνεις ευγενικά;» Μη μπαίνοντας στον κόπο να κρύψει το χαμόγελό της, εκείνη αναστέναξε. «Ποτέ δεν κατάφερα να κρυφτώ. Καληνύχτα, γερουσιαστή. Να κοιτάξεις κι απ’ τις δυο μεριές όταν περνάς το δρόμο». Πήγε να του ανοίξει την πλαϊνή πόρτα που έβγαζε στην εξωτερική σκάλα. Ο Άλαν φόρεσε την μπλούζα του πριν πάει κοντά της. Πάντα πίστευε πως ο αδελφός του, ο Κέιν, ήταν αυτός που δεν κατάφερνε να δεχτεί μια αρνητική απάντηση μ’ ένα ευγενικό νεύμα. Ίσως έκανα λάθος, συλλογίστηκε. Τελικά, ίσως είναι χαρακτηριστικό των Μακ Γκρέγκορ. «Οι Σκοτσέζοι είναι πολύ πεισματάρηδες», παρατήρησε. «Μην ξεχνάς ότι είμαι μια Κάμπελ. Το ξέρω πολύ καλά». Η Σέλμπι άνοιξε διάπλατα την πόρτα. «Τότε, ξέρουμε κι οι δυο πού στεκόμαστε». Πήρε το πιγούνι της στην παλάμη του για ν’ ακινητοποιήσει το πρόσωπό της, καθώς


40

NORA ROBERTS _

της έδινε ένα τελευταίο, παθιασμένο φιλί, που έμοιαζε με απειλή. «Θα τα ξαναπούμε». Η Σέλμπι έκλεισε την πόρτα πίσω του και για μια στιγμή έγειρε πάνω της. Θα της δημιουργούσε μπελάδες, κατέληξε. Ο Άλαν Μακ Γκρέγκορ θα της δημιουργούσε μεγάλους μπελάδες.


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

41 _

Κεφάλαιο 3

Τ

ο μαγαζί είχε πολλή δουλειά για Δευτέρα πρωί. Ως τις έντεκα, η Σέλμπι πούλησε αρκετά κομμάτια, μεταξύ των οποίων και τρία που είχε βγάλει μόλις το προηγούμενο βράδυ απ’ το φούρνο. Όση ώρα δεν εξυπηρετούσε πελάτες, καθόταν πίσω απ’ τον πάγκο και τοποθετούσε το καλώδιο σε μια λάμπα, σε σχήμα ελληνικού αμφορέα, που ήταν δικό της έργο. Της ήταν αδύνατον να μείνει με σταυρωμένα χέρια, όταν δεν έμπαιναν πελάτες, και βαριόταν αφάνταστα να ξεσκονίσει ή να φτιάξει τις βιτρίνες. Αυτά τα άφηνε στον Κάιλ κι έτσι ήταν ευχαριστημένοι και οι δυο. Έκανε ζέστη κι η Σέλμπι άνοιξε την πόρτα του μαγαζιού. Ήξερε πως ήταν πιο δελεαστικό για έναν πελάτη να περνάει από μια ανοιχτή πόρτα, παρά να πρέπει να την σπρώξει. Η άνοιξη όρμησε στο μαγαζί, μαζί με τον ιδιαίτερο ήχο που έκαναν οι ρόδες των αυτοκινήτων στο καλντερίμι. Ένα σωρό άνθρωποι μπήκαν να χαζέψουν χωρίς ν’ αγοράσουν τίποτα, κάτι που δεν την ενοχλούσε. Της έκαναν παρέα, όσο κι οι πιθανοί αγοραστές. Η γυναίκα με το περιποιημένο κανίς, που φορούσε χειροποίητο πουλόβερ, ήταν ένας ενδιαφέρων αντιπερισπασμός. Ο αεικίνητος έφηβος που ήρθε να ρίξει μια ματιά, της έδωσε την ευκαιρία ν’ ασχοληθεί με τα προβλήματα των νέων και την ανεργία. Η Σέλμπι τον προσέλαβε να της πλύνει τα παράθυρα. Όση ώρα εκείνη περνούσε το καλώδιο στη λάμπα, ο νεαρός έπλενε τα τζάμια, ενώ ένα φορητό ραδιόφωνο ακουμπισμένο στα πόδια του έπαιζε μουσική που μπλεκόταν με τις συζητήσεις των περαστικών. Είδες πόσο έκανε εκείνο το φόρεμα; Αν δε μου τηλεφωνήσει απόψε, θα... ...σημειώσεις για τη διάλεξή της σχετικά με την προ-Χίτλερ Γερμανία.


42

NORA ROBERTS _

Η Σέλμπι συμπλήρωνε νωχελικά τις συζητήσεις στο μυαλό της, καθώς δούλευε. Περνούσε το καλώδιο στο εσωτερικό της λάμπας, όταν μπήκε μέσα η Μάιρα Ντιτμέιερ. Φορούσε ένα ελαφρύ κόκκινο ταγέρ, στην ίδια απόχρωση με το κραγιόν της. Το έντονο άρωμά της πλημμύρισε το μαγαζί. «Σέλμπι, βλέπω ότι τα χεράκια σου δε μένουν στιγμή άπραγα». Χαμογελώντας ενθουσιασμένη, η Σέλμπι έσκυψε πάνω απ’ τον πάγκο για να φιλήσει το πουδραρισμένο μάγουλο της Μάιρα. Αν ήθελες πικάντικα κουτσομπολιά ή να περάσεις απλώς καλά, δε θα ’βρισκες πιο κατάλληλο άνθρωπο απ’ τη Μάιρα. «Νόμιζα πως θα ’σαι σπίτι και θα ετοίμαζες τα υπέροχα φαγητά που θα φάω απόψε». «Α, χρυσό μου, όλα είναι τακτοποιημένα». Η Μάιρα ακούμπησε κάτω την κροκό τσάντα της. «Τώρα που μιλάμε, η μαγείρισσα είναι ήδη σε φάση δημιουργικής μανίας». «Πάντα μου αρέσει το φαγητό στο σπίτι σου». Η Σέλμπι τράβηξε το καλώδιο απ’ το πάνω μέρος της λάμπας. «Ποτέ δε μας βγάζεις τσιγκούνικες μερίδες ή εξωτικές, υποτίθεται, σάλτσες που δεν τρώγονται». Χτυπούσε αφηρημένη το πόδι της στο ρυθμό της μουσικής. «Είπες ότι θα ’ρθει και η μαμά». «Ναι, μαζί με τον πρέσβη Ντιλενό». «Α, ναι... Τον Γάλλο με τα μεγάλα αυτιά». «Είναι τρόπος αυτός να μιλάς για ένα διπλωμάτη;» «Τον βλέπει αρκετά συχνά», παρατήρησε η Σέλμπι δήθεν αδιάφορα. «Αναρωτιόμουν αν θα αποκτήσω Γάλλο πατριό». «Θα μπορούσες να πάθεις πολύ χειρότερα», της είπε η Μάιρα. «Πες μου, λοιπόν, Μάιρα...» Με δυο επιδέξιες κινήσεις, η Σέλμπι πρόσθεσε ένα ντουί στο καλώδιο. «Ποιον μου ετοιμάζεις γι’ απόψε;» «Σου ετοιμάζω;» επανέλαβε εκείνη, ζαρώνοντας τη μύτη της. «Καθόλου ρομαντική έκφραση». «Λυπάμαι. Ας πούμε, σε ποιον θα ρίξει ο Έρωτας τα βέλη του;» «Και πάλι δεν το λες ρομαντικά, αφού γελάς ολόκληρη». Η Μάιρα κοίταξε τη Σέλμπι να βιδώνει τη λάμπα. «Άλλωστε, πιστεύω ότι πρέπει να εκπλαγείς. Πάντα σου άρεσαν οι εκπλήξεις». «Να κάνω, όχι να μου κάνουν». «Εμένα θα μου πεις; Πόσων ετών ήσουν; Οχτώ, αν θυμάμαι καλά, όταν εσύ κι ο Γκραντ κάνατε έκπληξη στη μικρή και πολύ σημαντική ομήγυρη στο σαλόνι της μητέρας σου, με πολύ εύστοχες


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

43 _

καρικατούρες της κυβέρνησης». «Ήταν ιδέα του Γκραντ», είπε η Σέλμπι, που ακόμα μετάνιωνε που δεν το είχε σκεφτεί πρώτη. «Ο μπαμπάς γελούσε μέρες ολόκληρες». «Είχε μοναδική αίσθηση του χιούμορ». «Αν θυμάμαι καλά, πρόσφερες στον Γκραντ δυο χιλιάδες δολάρια για την καρικατούρα του υπουργού Εξωτερικών». «Και το τέρας αρνήθηκε να μου την πουλήσει. Θεούλη μου», είπε σκεφτική η Μάιρα. «Πόσα θ’ άξιζε τώρα;» «Εξαρτάται απ’ το πώς θα την υπέγραφε, έτσι δεν είναι;» «Τι γίνεται ο Γκραντ; Έχω να τον δω απ’ τα Χριστούγεννα». «Τα ίδια. Ιδιοφυής και γκρινιάρης», αποκρίθηκε γελώντας η Σέλμπι. «Περιφρουρεί το σπίτι του στο φάρο και την ανωνυμία του. Μου φαίνεται πως θα πάω να τον ενοχλήσω για δυο τρεις βδομάδες, φέτος το καλοκαίρι». «Τι κούκλος», είπε με θαυμασμό η Μάιρα. «Πάει χαράμι έτσι όπως απομονώνεται σε μια έρημη ακτή». «Αυτό θέλει», είπε απλά η Σέλμπι. «Προς το παρόν». «Με συγχωρείτε...» Οι δυο γυναίκες στράφηκαν προς την πόρτα κι είδαν ένα νεαρό με κολλαριστή στολή κούριερ. Η Σέλμπι κοίταξε το καλάθι που κρατούσε. «Μπορώ να σας βοηθήσω;» «Η δεσποινίς Σέλμπι Κάμπελ;» «Ναι, εγώ είμαι η Σέλμπι». Ο νεαρός πήγε προς το μέρος της κι άφησε το καλάθι στον πάγκο. «Αποστολή για σας, δεσποινίς Κάμπελ». «Ευχαριστώ». Εκείνη έβγαλε απ’ το συρτάρι του ταμείου ένα δολάριο. «Από ποιον είναι;» «Έχει κάρτα μέσα», της απάντησε, τσεπώνοντας το χαρτονόμισμα. «Εύχομαι να το χαρείτε». Η Σέλμπι έπαιξε το παιχνίδι. Τα Χριστούγεννα, ήταν ικανή να περιεργάζεται ένα δώρο μέχρι και είκοσι λεπτά πριν σκίσει το περιτύλιγμα. Υπήρχαν τόσες πολλές πιθανότητες σε κάτι άγνωστο. Κούνησε το καλάθι πέρα δώθε, το κοίταξε από κοντά κι έπειτα ακούμπησε το σαγόνι της στις παλάμες ατενίζοντάς το. «Αχ, έλα, Σέλμπι!» Η Μάιρα μόνο που δε χοροπηδούσε απ’ την ανυπομονησία της. «Άνοιξέ το. Ανυπομονώ να δω τι έχει μέσα». «Σε λίγο», μουρμούρισε εκείνη. «Μπορεί να είναι... ένα πικνίκ. Ποιος θα μου ’στελνε ένα πικνίκ; Ή ένα κουταβάκι». Πλησίασε το


44

NORA ROBERTS _

αυτί της στο καλάθι κι αφουγκράστηκε. «Πολύ ήσυχο για κουταβάκι. Και μυρίζει σαν...» Έκλεισε τα μάτια της και εισέπνευσε βαθιά. «Περίεργο. Ποιος θα μου ’στελνε...» Άνοιξε το καπάκι και κοίταξε μέσα. «Φράουλες». Το καλάθι ήταν γεμάτο ζουμερές, κατακόκκινες φράουλες. Το άρωμά τους κουβαλούσε μνήμες του ήλιου και του χωραφιού απ’ όπου κόπηκαν. Η Σέλμπι πήρε μία και την κράτησε κάτω απ’ τη μύτη της. «Υπέροχη», κατέληξε. «Πραγματικά υπέροχη». Η Μάιρα δάγκωσε μισή φράουλα. «Μμμ», έκανε κι έφαγε και την άλλη μισή. «Δε θα διαβάσεις την κάρτα;» Συνεχίζοντας να κρατάει τη φράουλά της, η Σέλμπι έβγαλε τον απλό φάκελο από μέσα και τον ζύγιασε στην παλάμη της. Τον γύρισε απ’ την ανάποδη, τον κοίταξε στο φως, τον ξαναγύρισε απ’ την καλή. «Σέλμπι!» «Ωχ, εντάξει». Έσκισε το φάκελο κι έβγαλε από μέσα την κάρτα. Σέλμπι, Μου θύμισαν εσένα. Άλαν Παρατηρώντας τη προσεκτικά, η Μάιρα είδε την έκπληξη, την ευχαρίστηση -και κάτι που δεν ήταν ακριβώς επιφυλακτικότητα ή θλίψη, αλλά λίγο κι απ’ τα δύο. «Τον ξέρω;» ρώτησε κοφτά, όταν η Σέλμπι δεν είπε κουβέντα. «Τι;» Εκείνη την κοίταξε ανέκφραστα κι έπειτα κούνησε το κεφάλι της. «Ναι, μάλλον». Έβαλε πάλι την κάρτα στο φάκελο χωρίς άλλη εξήγηση. «Μάιρα», πρόσθεσε αναστενάζοντας, «νομίζω πως έμπλεξα άσχημα». «Ωραία». Η Μάιρα χαμογέλασε αυτάρεσκα στη Σέλμπι. «Καιρός ήταν. Θέλεις να τρελάνω τη μαγείρισσά μου και να προσθέσω ένα ακόμα όνομα στη λίστα των καλεσμένων μου;» Αχ, πόσο δελεαστικό ήταν! Η Σέλμπι παραλίγο να συμφωνήσει, μα συγκρατήθηκε. «Όχι. Όχι, δε νομίζω πως θα ήταν συνετό». «Μονάχα οι νέοι πιστεύουν πως ξέρουν τι είναι συνετό», δήλωσε η Μάιρα ρουθουνίζοντας συγχυσμένη. «Πολύ καλά, λοιπόν. Θα σε δω στις εφτά». Έφαγε άλλη μια φράουλα πριν πάρει την τσάντα της. «Α, Σέλμπι, φέρε κι αυτή τη λάμπα μαζί σου. Βάλ’ τη στο λογαριασμό μου». Θα πρέπει να του τηλεφωνήσω, συλλογίστηκε η Σέλμπι όταν η Μάιρα έφυγε. Διάβολε, έπρεπε να τον πάρει τηλέφωνο και να


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

45 _

τον ευχαριστήσει. Δάγκωσε μια φράουλα κι ο γλυκός χυμός εξερράγη μέσα στο στόμα της. Είχε μια αισθησιακή γεύση από ήλιο και γη. Και θυμήθηκε πώς είχε εκραγεί στο στόμα της η γεύση του Αλαν. Γιατί δεν της είχε στείλει κάτι συνηθισμένο, όπως λουλούδια; Τα λουλούδια θα μπορούσε να τα προσπεράσει και να τα ξεχάσει. Κοίταξε το γεμάτο κατακόκκινες φράουλες καλάθι, που την ικέτευαν να τις γευτεί. Πώς αντιμετωπίζεις έναν άντρα που σου στέλνει ένα καλάθι φράουλες, ένα ανοιξιάτικο πρωινό; Εκείνος ήξερε φυσικά, κατέληξε συγχυσμένη. Ένας άντρας σαν αυτόν ήξερε να κρίνει τους ανθρώπους. Η Σέλμπι αισθάνθηκε ενόχληση και θαυμασμό συνάμα. Δεν της άρεσε να τη διαβάζουν με τόση ευκολία, όμως δεν μπορούσε να μη σεβαστεί όποιον τα κατάφερνε. Αφήνοντας ανοιχτό το καλάθι, η Σέλμπι έπιασε το τηλέφωνο. * Ο Άλαν υπολόγισε πως είχε δεκαπέντε με είκοσι λεπτά περιθώριο πριν ξεκινήσει πάλι η συνεδρίαση της Γερουσίας. Θα έριχνε μια τελευταία ματιά στις προτεινόμενες περικοπές του προϋπολογισμού. Ένα έλλειμμα που πλησίαζε επικίνδυνα τα διακόσια δισεκατομμύρια έπρεπε να συμμαζευτεί, μα ο Άλαν θεωρούσε απαράδεκτες τις προτεινόμενες περικοπές στην εκπαίδευση. Το Κογκρέσο είχε ήδη απορρίψει εν μέρει τις περικοπές στις δημόσιες δαπάνες κι ο Άλαν αισθανόταν πως είχε αρκετή συμπαράσταση ώστε να επηρεάσει μια τροποποίηση στα ψαλιδίσματα των δαπανών για την παιδεία. Μα είχε κι άλλα στο μυαλό του πέρα απ’ τα ελλείμματα και τους προϋπολογισμούς. Αν και ήταν η άνοιξη μετά τις εκλογές, ο αρχηγός της πλειοψηφίας της Γερουσίας τον είχε ήδη προσεγγίσει. Τον είχε ξεψαχνίσει ένας ειδικός που δεν είπε τίποτα ουσιαστικό, ενώ ταυτόχρονα δεν έβαζε γλώσσα μέσα. Δε χρειαζόταν καμιά ιδιαίτερη νοημοσύνη για ν’ αντιληφθεί ο Άλαν πως αποτελούσε την ελπίδα του κόμματός του για την επόμενη δεκαετία. Όμως, ήθελε ν’ ανέβει στο πιο ψηλό σκαλί; Το είχε σκεφτεί. Δεν ήταν βλάκας, ούτε του έλειπαν οι φιλοδοξίες. Ωστόσο, θεωρούσε ότι αν ποτέ αποφάσιζε να βάλει υποψηφιότητα για Πρόεδρος, αυτό θα γινόταν σε δεκαπέντε, είκοσι χρόνια. Το ενδεχόμενο να κινηθεί νωρίτερα, με την παρότρυνση του


46

NORA ROBERTS _

κόμματός του, ήταν κάτι που θα ’πρεπε να ζυγιάσει πολύ προσεκτικά. Πάντως, απ’ την πλευρά του πατέρα του Άλαν, δεν υπήρξε ποτέ αμφιβολία πως ο πρωτότοκός του θα κατέβαινε για Πρόεδρος -και θα νικούσε. Ο Ντάνιελ Μακ Γκρέγκορ αρεσκόταν να πιστεύει πως ακόμα κρατούσε τα νήματα που κατηύθυναν τις ζωές των παιδιών του. Μερικές φορές, του έκαναν δώρο αυτές τις ψευδαισθήσεις. Ο Άλαν ακόμα θυμόταν πώς η αδελφή του ανακοίνωσε ότι ήταν έγκυος το χειμώνα. Η προσοχή του Ντάνιελ εστιάστηκε πάνω της και στο γάμο του αδελφού τους, του Κέιν, κι έτσι η πίεση στον Άλαν είχε χαλαρώσει κάπως. Προς το παρόν, σκέφτηκε μελαγχολικά. Σε λίγο καιρό, ο πατέρας του θα του ’κανε ένα απ’ τα περίφημα τηλεφωνήματά του. Η μητέρα σου σε πεθύμησε. Ανησυχεί για σένα. Πότε θα βρεις χρόνο να ’ρθεις να τη δεις; Γιατί δεν έχεις παντρευτεί ακόμα; Δεν μπορεί μόνη της η αδελφή σου να διαιωνίσει την οικογένειά μας, ξέρεις. Μπορεί να τα σκεφτόταν κάπως απλοποιημένα, αλλά αυτό θα ήταν το ζουμί του τηλεφωνήματος. Περίεργο, παλιότερα αδιαφορούσε για τις απόψεις του πατέρα του σχετικά με το γάμο και τα παιδιά. Τώρα όμως... Γιατί τον έκανε να σκέφτεται το γάμο μια γυναίκα την οποία είχε γνωρίσει πριν από λίγες μέρες; Οι άνθρωποι δε δεσμεύονται πρόθυμα με κάποιον που δε γνωρίζουν καλά. Δεν ήταν καν απ’ τις γυναίκες που του άρεσαν παλιά. Δεν ήταν κομψή και συγκρατημένη. Θα ήταν απαιτητική και ίσως να μην ήταν βολική οικοδέσποινα σε επίσημα δείπνα. Δε θα είχε καμιά αβρότητα, ούτε τακτ. Κι επιπλέον, σκέφτηκε ο Άλαν χαμογελώντας, αρνιόταν να βγει μαζί του. Πρόκληση. Θα ήταν μια πρόκληση και πάντα του άρεσαν οι προκλήσεις. Μα δεν ήταν αυτός ο λόγος. Γρίφος. Ήταν ένας γρίφος -και πάντα του άρεσε να λύνει γρίφους, προχωρώντας ένα βήμα τη φορά. Μα δεν ήταν αυτός ο λόγος. Η Σέλμπι είχε το μπρίο των πολύ νέων ανθρώων, τη δεξιοτεχνία μιας καλλιτέχνιδας, τη λάμψη μιας επαναστάτριας. Είχε πάθος που έβραζε, δε σιγόκαιγε, και βλέμμα σκοτεινιασμένο σαν νύχτα με ομίχλη. Είχε παιδικά χείλη και γυναικεία σαγήνη κι ένα μυαλό που ποτέ δε θα συμμορφωνόταν στη λο-


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

47 _

γική και συγκρατημένη δομή του δικού του μυαλού. Η χημεία ανάμεσά τους ήταν γελοία και λανθασμένη. Κι ωστόσο... Κι ωστόσο, στα τριάντα πέντε του χρόνια, ο Άλαν πίστεψε ξαφνικά πως όντως υπήρχε κεραυνοβόλος έρωτας. Θα αντιπαρέθετε, λοιπόν, την υπομονή και την επιμονή του απέναντι στην αμεσότητα και το δυναμισμό της και θα ’βλεπε ποιος θα νικούσε στο τέλος. Αν, δηλαδή, μπορούσε να υπάρξει ποτέ νικητής ανάμεσα στο λάδι και στο νερό. Το τηλέφωνο χτύπησε δίπλα του. Ο Άλαν το άφησε να χτυπάει ώσπου θυμήθηκε πως η γραμματέας του δεν ήταν στο εξωτερικό γραφείο. Πάτησε ενοχλημένος το πλήκτρο που αναβόσβηνε κι απάντησε: «Γερουσιαστής Μακ Γκρέγκορ». «Ευχαριστώ». Ένα χαμόγελο χαράχτηκε στα χείλη του, καθώς έγερνε πίσω στην πολυθρόνα του. «Παρακαλώ. Τι γεύση έχουν;» Η Σέλμπι δάγκωσε μια φράουλα. «Φανταστική. Το μαγαζί μου μοσχοβολάει σαν χωράφι με φράουλες. Να πάρει ο διάβολος, Άλαν», πρόσθεσε, αναστενάζοντας απελπισμένη. «Δεν ήταν δίκαιο να μου στείλεις φράουλες. Υποτίθεται πως πρέπει ν’ αγωνιστείς με ορχιδέες ή διαμάντια. Θα ήξερα μια χαρά να τα βγάλω πέρα μ’ ένα μεγάλο, φανταχτερό διαμάντι ή με πεντακόσιες αφρικανικές ορχιδέες». Εκείνος χτύπησε το στυλό που κρατούσε πάνω σε μια στοίβα χαρτιά. «Θα φροντίσω να μη σου στείλω ποτέ τίποτε απ’ τα δύο. Πότε θα ιδωθούμε, Σέλμπι;» Η Σέλμπι έμεινε για μια στιγμή σιωπηλή, διχασμένη, νιώθοντας τον πειρασμό να την κυριεύει. Είναι γελοίο, σκέφτηκε, κουνώντας το κεφάλι της. Απλά και μόνο επειδή εκείνος είχε χιούμορ κάτω απ’ το πολιτικό πρωτόκολλο, δεν ήταν λόγος να ξεχάσει η ίδια τις πεποιθήσεις μιας ζωής. «Άλαν, δε θα τα πάμε καλά. Γλιτώνω και τους δυο μας από μεγάλους μπελάδες όταν σου αρνιέμαι». «Δε μου φαίνεσαι απ’ τους τύπους που αποφεύγουν τους μπελάδες». «Ίσως όχι -μα στην περίπτωσή σου κάνω μια εξαίρεση. Σε μερικά χρόνια από τώρα, όταν θα ’χεις δέκα εγγόνια και θα πάσχεις από αρθριτικά, θα μ’ ευχαριστείς». «Τόσο πολύ πρέπει να περιμένω για να φας μαζί μου;» Εκείνη γέλασε, ενώ ταυτόχρονα τον βλαστημούσε από μέσα


48

NORA ROBERTS _

της. «Πραγματικά μου αρέσεις», του είπε κι εκείνος την άκουσε πάλι ν’ αναστενάζει συγχυσμένη. «Να πάρει ο διάβολος, Άλαν, πάψε να είσαι τόσο γοητευτικός. Είναι επικίνδυνο και για τους δυο μας. Δε θ’ αντέξω, αν σπάσει πάλι ο πάγος κάτω απ’ τα πόδια μου». Ο Άλαν ετοιμάστηκε να την αντικρούσει, αλλά άκουσε το σήμα -το κουδούνι και τα φώτα που τον καλούσαν στην αίθουσα της Γερουσίας. «Σέλμπι, πρέπει να πηγαίνω. Θα το συζητήσουμε πιο εκτεταμένα». «Όχι». Το ύφος της ήταν απόλυτα σταθερό, ενώ καταριόταν τον εαυτό της επειδή είπε περισσότερα απ’ όσα σκόπευε. «Δε μ’ αρέσει να επαναλαμβάνομαι. Είναι βαρετό. Θεώρησε ότι σου κάνω χάρη. Αντίο, Άλαν». Η Σέλμπι έκλεισε το τηλέφωνο κι έπειτα έκλεισε το καπάκι του καλαθιού με τις φράουλες. Αχ, Θεέ μου, αναρωτήθηκε, πώς κατάφερε να μ’ επηρεάσει τόσο γρήγορα; Ενώ ντυνόταν για το δείπνο της Μάιρα, η Σέλμπι άκουγε μια παλιά ταινία του Μπόγκαρτ. Άκουγε μόνο, επειδή η εικόνα της τηλεόρασής της είχε χαλάσει πριν δυο βδομάδες. Προς το παρόν, διασκέδαζε με την κατάσταση. Ήταν σαν να ’χε ένα μεγάλο ραδιόφωνο, που απαιτούσε πολύ περισσότερη φαντασία από μια έγχρωμη οθόνη είκοσι ιντσών. Ενώ ο Μπόγκαρτ μιλούσε μ’ εκείνο το κουρασμένο, τραχύ του ύφος, η Σέλμπι φόρεσε ένα στενό κεντητό γιλέκο πάνω απ’ το δαντελένιο της πουκάμισο. Είχε θάψει μέσα της την αβεβαιότητα που αισθανόταν προηγουμένως. Πάντα πίστευε ότι αν αρνιόσουν απλώς να παραδεχτείς ότι είσαι ταραγμένη ή έχεις κατάθλιψη, έπαυες να νιώθεις ταραχή και κατάθλιψη. Ούτως ή άλλως, ήταν πλέον σίγουρη πως τώρα που μίλησε ξεκάθαρα κι αρνήθηκε για τρίτη φορά να δει τον Άλαν Μακ Γκρέγκορ, εκείνος θα έπαιρνε το μήνυμα. Δεν πείραζε που δε θα λάβαινε πια καλάθια με φράουλες ή δε θα την περίμεναν εκπλήξεις. Κανένας δε θα έκανε τη Σέλμπι να πιστέψει πως κάτι που η ίδια ισχυριζόταν ότι δεν ίσχυε, στην πραγματικότητα ίσχυε πολύ περισσότερο απ’ όσο ήθελε να παραδεχτεί. Φόρεσε ένα ζευγάρι βραδινά σανδάλια, που είχαν πιο πολύ τακούνι παρά δέρμα πάνω τους κι έχωσε στην τσάντα της τα βασικά -κλειδιά, ένα πολυχρησιμοποιημένο κραγιόν κι ένα κουτί καραμέλες.


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

49 _

«Θα μείνεις μέσα απόψε, Μοσέ;» ρώτησε το γάτο που ήταν αραγμένος στο κρεβάτι της. Όταν εκείνος άνοιξε το ένα του μάτι αντί γι’ απάντηση, τον προσπέρασε αδιάφορα. «Εντάξει, μην ξαγρυπνήσεις για να με περιμένεις». Η Σέλμπι ακούμπησε την τσάντα της πάνω στο κουτί που είχε μέσα τη λάμπα της Μάιρα κι ετοιμάστηκε να τα σηκώσει μαζί, όταν άκουσε ένα χτύπημα στην πόρτα της. «Περιμένεις παρέα;» ρώτησε τη θεία Εμ. Ο παπαγάλος κούνησε αδιάφορα τα φτερά του. Η Σέλμπι πήγε ν’ ανοίξει, κουβαλώντας το κουτί. Ευχαρίστηση. Όφειλε να την παραδεχτεί, όπως και την ενόχληση που ένιωσε, βλέποντας τον Αλαν. «Άλλη μια επίσκεψη στη γειτονιά;» τον ρώτησε, ρίχνοντας μια ματιά στη μεταξωτή γραβάτα και στο κομψό σκούρο κουστούμι. «Δε φαίνεσαι ντυμένος για βόλτα». Εκείνος αγνόησε το σαρκασμό, έχοντας δει τη φευγαλέα λάμψη της απροκάλυπτης ευχαρίστησης στο βλέμμα της. «Ως υπηρέτης του λαού, αισθάνομαι την υποχρέωση να διαφυλάξω τους φυσικούς μας πόρους και να προστατεύσω το περιβάλλον». Απλώνοντας το χέρι του, στερέωσε ένα κλαδάκι μοσχομπίζελα στα μαλλιά της. «Θα σε συνοδεύσω στους Ντιτμέιερ κι έτσι θα πάρουμε ένα αυτοκίνητο». Στα ρουθούνια της έφτασε μια ευωδιά που ξεχυνόταν λίγο πιο πάνω απ’ το δεξί της αυτί. Ένιωσε την παρόρμηση ν’ αγγίξει τα μικρά ανθάκια. Από πότε, αναρωτήθηκε, είχε γίνει τόσο ευάλωτη στην αντρική γοητεία; «Θα πας στη... φιλική συγκέντρωση της Μάιρα;» «Ναι. Είσαι έτοιμη;» Εκείνη μισόκλεισε τα μάτια της, προσπαθώντας να καταλάβει πώς έμαθε η Μάιρα το όνομα αυτού που της έστειλε τις φράουλες. «Πότε σε κάλεσε;» Ο Άλαν παρατηρούσε πώς η λεπτή δαντέλα αγκάλιαζε το λαιμό της. «Την περασμένη βδομάδα, στο κοκτέιλ των Ράιτ». Οι υποψίες της διαλύθηκαν. Ίσως, τελικά, να ήταν απλή σύμπτωση. «Εκτιμώ πολύ την πρότασή σου, γερουσιαστή, αλλά θα πάω με το αυτοκίνητό μου. Τα λέμε στον μπουφέ». «Τότε, θα ’ρθω μαζί σου», αποκρίθηκε εκείνος με προθυμία. «Δε θέλουμε να προσθέσουμε κι άλλο μονοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Να βάλω το πακέτο σου στο αμάξι;» Η Σέλμπι έσφιξε πάνω της το κουτί, μια που η αυτοκυριαρχία


50

NORA ROBERTS _

της είχε αρχίσει να κάμπτεται. Φταίει αυτό το αναθεματισμένα σοβαρό χαμόγελο και τα τρυφερά μάτια του, κατέληξε. Έκαναν μια γυναίκα να νιώθει λες και ήταν η μοναδική που την είχε κοιτάξει με τέτοιο τρόπο. «Άλαν», του είπε, διασκεδάζοντας με την επιμονή του. «Τι νομίζεις ότι κάνεις;» Έσκυψε πάνω της κι αιχμαλώτισε τα χείλη της με τα δικά του, ώσπου τα δάχτυλά της κόντεψαν ν’ ανοίξουν τρύπες στο σκληρό χαρτόνι του κουτιού που κρατούσε. «Οι πρόγονοί μας θα το αποκαλούσαν πολιορκία», είπε μετά σιγανά. «Και οι Μακ Γκρέγκορ φημίζονται για τις αποτελεσματικές πολιορκίες τους». Η ανάσα της τρεμούλιασε. «Δεν τα πας άσχημα ούτε στη μάχη σώμα με σώμα». Εκείνος γέλασε και θα τη φιλούσε πάλι αν η Σέλμπι δεν είχε κατορθώσει να κάνει ένα βήμα πίσω. «Εντάξει». Του έδωσε απότομα το κουτί, θεωρώντας το στρατηγική κίνηση. «Θα πάμε μ’ ένα αυτοκίνητο. Δε θέλω να με κατηγορήσουν ότι μολύνω την ατμόσφαιρα. Θα οδηγήσεις εσύ», αποφάσισε και του χαμογέλασε πονηρά. «Έτσι θα μπορέσω να πιω ένα ποτηράκι κρασί παραπάνω». «Άφησες την τηλεόρασή σου ανοιχτή», παρατήρησε ο Άλαν καθώς παραμέριζε για να την αφήσει να περάσει. «Δεν πειράζει. Έτσι κι αλλιώς είναι χαλασμένη». Η Σέλμπι κατέβηκε γρήγορα τα απότομα σκαλιά, παρά τα ψηλοτάκουνα σανδάλια της. Ο ήλιος είχε ήδη δύσει, γεμίζοντας τον ουρανό με κατακόκκινες κορδέλες. Η Σέλμπι γέλασε και γύρισε να κοιτάξει τον Άλαν όταν έφτασε στο στενό δρομάκι. «Θα πάμε μ’ ένα αυτοκίνητο για να προστατεύσουμε το περιβάλλον. Αλλά και πάλι δεν είναι ραντεβού, Μακ Γκρέγκορ. Θα το αποκαλέσουμε... πολιτισμένη συμφωνία μεταφοράς. Ακούγεται αρκετά γραφειοκρατικό. Μ’ αρέσει το αυτοκίνητό σου», πρόσθεσε, χαϊδεύοντας την οροφή της Μερσέντες. «Πολύ σοβαρό». Ο Άλαν άνοιξε το πορτμπαγκάζ κι ακούμπησε μέσα το κουτί. Καθώς το έκλεινε πάλι, το βλέμμα του καρφώθηκε στη Σέλμπι. «Έχεις έναν ενδιαφέροντα τρόπο να προσβάλλεις τους άλλους». Εκείνη γέλασε μ’ εκείνο το ανέμελο, βραχνό γέλιο της, καθώς τον πλησίαζε. «Άλαν, μ’ αρέσεις πολύ, που να πάρει ο διάβολος». Τύλιξε τα χέρια της γύρω απ’ το λαιμό του και τον αγκάλιασε, στέλνοντας τσιμπήματα πόθου σ’ όλο του το κορμί. «Πραγματικά μ’ αρέσεις», πρόσθεσε, γέρνοντας το κεφάλι της προς τα


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

51 _

πίσω, μ’ ένα χαμόγελο που φώτιζε όλο της το πρόσωπο. «Το ίδιο θα μπορούσα να έχω πει σε μια ντουζίνα άντρες κι εκείνοι δε θα καταλάβαιναν ότι τους πρόσβαλα». «Ώστε έτσι...» Τα χέρια του ακούμπησαν στους γοφούς της. «Παίρνω πόντους για την οξυδέρκειά μου». «Και για μερικά άλλα πράγματα». Όταν το βλέμμα της στάθηκε στα χείλη του, ένιωσε τη δύναμη της επιθυμίας να αποδυναμώνει όλες τις σκέψεις και τις αποφάσεις. «Θα μισήσω τον εαυτό μου, αλλά θέλω να σε φιλήσω πάλι», του ψιθύρισε. «Εδώ, τώρα που σβήνει το φως της μέρας». Τον κοίταξε, συνεχίζοντας να χαμογελάει, μα το βλέμμα της σκοτείνιασε με μια προσμονή που εκείνος κατάλαβε ότι δε σήμαινε υποταγή. «Πάντα πίστευα πως μπορείς να κάνεις ένα σωρό τρέλες το σούρουπο, χωρίς συνέπειες». Σφίγγοντας τα χέρια της γύρω απ’ το λαιμό του, η Σέλμπι πίεσε τα χείλη της στα δικά του. Ήταν προσεκτικός, πολύ προσεκτικός ώστε να μην υποκύψει στη λαχτάρα του να τη σφίξει πάνω του. Αυτή τη φορά, την άφησε να τον καθοδηγήσει και μ’ αυτό τον τρόπο, να τους πάει εκεί που ήθελε κι ο ίδιος. Το φως της ημέρας ολοένα λιγόστευε. Άκουσαν ένα ανυπόμονο κορνάρισμα στο δρόμο μπροστά απ’ το μαγαζί της. Απ’ το παράθυρο του απέναντι διαμερίσματος ερχόταν μια γαργαλιστική μυρωδιά σάλτσας για μακαρόνια και η μελαγχολική μελωδία ενός παλιού δίσκου του Γκέρσουιν. Η Σέλμπι σφίχτηκε πάνω στον Άλαν κι ένιωσε το γοργό του καρδιοχτύπι πάνω στο δικό της. Η γεύση του ήταν όσο συγκλονιστική τη θυμόταν. Δεν μπορούσε να πιστέψει πώς είχε ζήσει τόσα χρόνια χωρίς να γνωρίζει αυτή τη συγκεκριμένη γεύση. Της φαινόταν λιγότερο πιθανό να καταφέρει πια να ζήσει χωρίς αυτή. Ή χωρίς να νιώθει αυτά τα γερά, σταθερά μπράτσα γύρω της και το γεροδεμένο κορμί που της έστελνε μηνύματα ασφάλειας και ταυτόχρονα κινδύνου. Ο Άλαν θα ήξερε πώς να την προστατεύσει αν κάτι την απειλούσε. Θα ήξερε πώς να την πάει στο χείλος της αβύσσου, κάτι που εκείνη με τόση επιδεξιότητα είχε αποφύγει. Και είχε απόλυτη συναίσθηση ότι μπορούσε να την γκρεμίσει από εκεί. Όμως τα χείλη του ήταν τόσο δελεαστικά, η γεύση του τόσο σαγηνευτική! Και το σούρουπο συνέχιζε να κρατάει μακριά το σκοτάδι. Η Σέλμπι παραδόθηκε στο φιλί τους για περισσότερη ώρα απ’ όσο θα ’πρεπε -και για λιγότερη απ’ όσο θα ’θελε.


52

NORA ROBERTS _

«Άλαν...» Εκείνος αισθάνθηκε το όνομά του να σχηματίζεται πάνω στα χείλη του, πριν η Σέλμπι αποτραβηχτεί. Κοιτάχτηκαν για μια ατέλειωτη στιγμή, ενώ τα χέρια τους κρατούσαν τα κορμιά τους ενωμένα. Το πρόσωπό του απέπνεε δύναμη, ήταν ένα πρόσωπο που μπορούσε να εμπιστευτεί. Αλλά υπήρχαν τόσα πολλά ανάμεσά τους... «Καλύτερα να πηγαίνουμε», μουρμούρισε η Σέλμπι. «Κοντεύει να σκοτεινιάσει». ***

Το σπίτι των Ντιτμέιερ ήταν ολόφωτο, παρ’ όλο που τα χρώματα της δύσης δεν είχαν σβήσει εντελώς. Η Σέλμπι μόλις που διέκρινε τα χρώματα των λουλουδιών στο βραχόκηπο, καθώς έβγαινε από το αυτοκίνητο. Η μητέρα της ήταν ήδη εκεί, διαπίστωσε βλέποντας τις διπλωματικές πινακίδες στη Αίνκολν που ήταν παρκαρισμένη μπροστά στο σπίτι. «Γνωρίζεις τον πρέσβη Ντιλενό;» Η Σέλμπι έτεινε το χέρι της στον Άλαν, καθώς προχωρούσαν προς την πόρτα. «Πολύ λίγο». «Είναι ερωτευμένος με τη μητέρα μου». Παραμέρισε τις μπούκλες απ’ τα μάτια της και στράφηκε να τον κοιτάξει. «Πολλοί άντρες την ερωτεύονται, αλλά μου φαίνεται πως σ’ αυτόν έχει αδυναμία». «Κι αυτό σε διασκεδάζει;» Ο Άλαν χτύπησε το κουδούνι, κοιτώντας τη με ένταση. «Λιγάκι», παραδέχτηκε εκείνη. «Είναι πολύ γλυκό. Κοκκινίζει», πρόσθεσε γελώντας. «Πολύ περίεργο συναίσθημα για μια κόρη, να βλέπει τη μητέρα της να κοκκινίζει για έναν άντρα». «Εσύ δεν το ’κάνες ποτέ;» Ο Άλαν της χάιδεψε ανάλαφρα το μάγουλο. Η Σέλμπι ξέχασε τελείως τη μητέρα της. «Ποιο πράγμα;» «Να κοκκινίσεις», της απάντησε σιγανά, ενώ τα δάχτυλά του κατηφόρισαν στο πιγούνι της. «Για έναν άντρα». «Μόνο μια φορά. Εγώ ήμουν δώδεκα κι εκείνος τριάντα δύο». Έπρεπε να μιλάει, να μιλάει συνέχεια για να θυμάται ποια είναι. «Είχε έρθει για... να μας φτιάξει το θερμοσίφωνο». «Και πώς σ’ έκανε να κοκκινίσεις;» «Μου χαμογέλασε. Είχε ένα σπασμένο δόντι. Μου φάνηκε πολύ σέξι». Ο Άλαν της έδωσε γελώντας ένα γρήγορο φιλί, τη στιγμή που η


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

53 _

Μάιρα άνοιγε την πόρτα. «Για δες!» Η οικοδέσποινα δεν μπήκε στον κόπο να κρύψει το αυτάρεσκο χαμόγελό της. «Καλησπέρα. Βλέπω πως γνωριστήκατε». «Τι σε κάνει να το λες αυτό;» τη ρώτησε αεράτα η Σέλμπι μπαίνοντας στο σπίτι. Η Μάιρα τους κοίταξε ερευνητικά. «Μυρίζω φράουλες;» ρώτησε μελιστάλαχτα. «Η λάμπα σου». Η Σέλμπι την κοίταξε ανέκφραστα, δείχνοντας μ’ ένα νεύμα το κουτί που κουβαλούσε ο Άλαν. «Πού τη θέλεις;» «Ακούμπησέ τη εδώ, Άλαν. Χαίρομαι πολύ που έχω μόνο λίγους φίλους απόψε», συνέχισε η Μάιρα περνώντας τα χέρια της στα μπράτσα τους. «Έτσι, τα κουτσομπολιά είναι πιο προσωπικά. Χέρμπερτ, ετοίμασε άλλα δυο ποτήρια απ’ αυτό το καταπληκτικό απεριτίφ. Πρέπει να το δοκιμάσετε», πρόσθεσε. «Μόλις ανακάλυψα ένα φανταστικό λικέρ από μούρα». «Χέρμπερτ». Η Σέλμπι πλησίασε το δικαστή και τον φίλησε ηχηρά. «Πάλι είχες πάει για ιστιοπλοΐα», πρόσθεσε γελώντας, όταν είδε τη μύτη του που ήταν καμένη απ’ τον ήλιο. «Πότε θα πάμε στη θάλασσα να κάνουμε σέρφινγκ;» «Αυτή η κοπέλα θα με κάνει να πιστέψω πως είμαι ικανός για σέρφινγκ», παρατήρησε εκείνος, σφίγγοντάς τη στην αγκαλιά του. «Άλαν, χαίρομαι που σε βλέπω». Το πρόσωπό του είχε μια καλόβολη, πατρική έκφραση που έκανε τους ανθρώπους να ξεχνάνε ότι ήταν ένας απ’ τους πιο διακεκριμένους δικαστές της χώρας. «Νομίζω πως γνωρίζετε όλους τους καλεσμένους. Πάω να ετοιμάσω τα ποτά σας». «Γεια σου, μαμά». Η Σέλμπι έσκυψε να φιλήσει τη μητέρα της και πρόσεξε τα σμαραγδένια σκουλαρίκια της. «Δεν τα ’χω ξαναδεί αυτά, αλλιώς θα τα δανειζόμουν επιτόπου». «Μου τα χάρισε ο Αντον». Τα μάγουλα της Ντέμπορα κοκκίνισαν αδιόρατα. «Για... για να μ’ ευχαριστήσει για το δείπνο που του οργάνωσα». «Α, μάλιστα». Η Σέλμπι στράφηκε στον κομψό Γάλλο που καθόταν δίπλα στη μητέρα της. «Έχετε εξαιρετικό γούστο, κύριε πρέσβη», του είπε, δίνοντάς του το χέρι της. Τα μάτια του έλαμψαν καθώς το έφερε στα χείλη του, μια συνήθεια που έκανε τη Σέλμπι να ξεχνάει τα μεγάλα του αυτιά. «Είσαι μια κούκλα όπως πάντα, Σέλμπι. Γερουσιαστή, χαίρομαι που σε


54

NORA ROBERTS _

βλέπω έτσι ανεπίσημα». «Γερουσιαστή Μακ Γκρέγκορ». Η Ντέμπορα χαμογέλασε στον Άλαν. «Δεν ήξερα ότι γνωρίζεστε με τη Σέλμπι». «Προσπαθούμε να σπάσουμε μια παλιά οικογενειακή παράδοση». Ο Άλαν δέχτηκε το ποτήρι που του πρόσφερε ο δικαστής. «Εννοεί καβγά», εξήγησε η Σέλμπι, παρατηρώντας το απορημένο ύφος της μητέρας της. Ήπιε μια γουλιά απ’ το λικέρ, το ενέκρινε, και κάθισε στο μπράτσο της πολυθρόνας της Μάιρα. «Α... μάλιστα», είπε η Ντέμπορα καθώς θυμήθηκε. «Οι Κάμπελ και οι Μακ Γκρέγκορ ήταν εχθροί στη Σκοτία -αν και δε θυμάμαι για ποιο λόγο». «Έκλεψαν τη γη μας», την πληροφόρησε ήπια ο Αλαν. «Έτσι λέτε εσείς». Η Σέλμπι του ’ρίξε ένα αγριεμένο βλέμμα, πίνοντας άλλη μια γουλιά. «Αποκτήσαμε γη των Μακ Γκρέγκορ με βασιλικό διάταγμα. Δεν τους άρεσε καθόλου». Ο Άλαν της χαμογέλασε σκεφτικός. «Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να σε δω να το κουβεντιάζεις αυτό με τον πατέρα μου». «Τι ντέρμπι θα ’ταν...» είπε η Μάιρα κι έλαμψε ολόκληρη. «Χέρμπερτ, φαντάζεσαι τη Σέλμπι μας να τα βάζει με τον Ντάνιελ; Όλα αυτά τα κόκκινα μαλλιά και το πείσμα... Θα ’πρεπε όντως να το κανονίσεις, Άλαν». «Το σκέφτομαι». «Σοβαρά;» Η Σέλμπι ανασήκωσε τα φρύδια της ώσπου χάθηκαν κάτω απ’ τις αφέλειές της. «Το σκέφτομαι πολύ σοβαρά», τη διαβεβαίωσε ψύχραιμα εκείνος. «Έχω πάει σ’ αυτό τον υπέροχο πύργο, στο Χαϊάνις Πορτ». Η Μάιρα χάιδεψε τρυφερά το πόδι της Σέλμπι. «Θα σ’ αρέσει πολύ, χρυσό μου, με την αδυναμία που έχεις στα... Ας πούμε, ασυνήθιστα πράγματα». «Ναι». Η Ντέμπορα χαμογέλασε στην κόρη της. «Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί. Μα και τα δυο παιδιά μου υπήρξαν ένα μυστήριο για μένα. Ίσως επειδή είναι τόσο προικισμένα, ευφυή και αεικίνητα. Το μόνο που εύχομαι είναι κάποτε να νοικοκυρευτούν». Αυτή τη φορά χαμογέλασε στον Αλαν. «Ούτε κι εσύ είσαι παντρεμένος, έτσι δεν είναι, γερουσιαστή;» «Αν θέλετε», είπε η Σέλμπι και περιεργάστηκε το χρώμα του λικέρ της μέσα στο κρυστάλλινο ποτήρι, «μπορώ να βγω έξω όσο θα συζητάτε τους όρους του προικοσύμφωνου».


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

55 _

«Για όνομα του Θεού, Σέλμπι», μουρμούρισε η Ντέμπορα, ενώ ο δικαστής γελούσε δυνατά. «Είναι πολύ δύσκολο για τους γονείς να δουν τα παιδιά τους σαν ικανούς ενήλικες», σχολίασε ο πρέσβης, με την ανάλαφρη, καθησυχαστική φωνή του. «Εγώ έχω δυο κόρες με δικά τους παιδιά. Και, παρ’ όλα αυτά, ανησυχώ. Τι κάνουν τα παιδιά σου, Μάιρα; Έμαθα ότι απέκτησες καινούριο εγγονό». Τίποτα δε θα πετύχαινε καλύτερα την αλλαγή στο θέμα συζήτησης. Η Σέλμπι τον κοίταξε με θαυμασμό και είδε το βλέμμα του να λάμπει, καθώς η Μάιρα άρχισε να περιγράφει μ’ ενθουσιασμό το-πρώτο δόντι του εγγονού της. Της ταιριάζει, κατέληξε η Σέλμπι, παρακολουθώντας κλεφτά τη μητέρα της. Ήταν απ’ τις γυναίκες που δεν ένιωθαν ολοκληρωμένες χωρίς έναν άντρα δίπλα τους. Και είχε διαμορφωθεί όλα αυτά τα χρόνια ως σύζυγος πολιτικού. Διατηρούσε ακόμα το λούστρο της -κομψή συμπεριφορά, κομψό στυλ, κομψή υπομονή. Η Σέλμπι αναστέναξε αδιόρατα. Πώς ήταν δυνατόν να μοιάζουν τόσο με τη μητέρα της κι ωστόσο να ’ναι τόσο διαφορετικές; Η κομψότητα τής φαινόταν πάντα σαν ένα μεταξωτό κλουβί και το κλουβί σήμαινε περιορισμούς, όπως κι αν ήταν φτιαγμένο. Και θυμόταν ακόμα πολλούς απ’ αυτούς. Τους σωματοφύλακες -διακριτικοί, αλλά πάντα παρόντες. Τα προσεκτικά επιλεγμένα πάρτι, τα τελειότερα συστήματα ασφαλείας, τις παρεμβάσεις των δημοσιογράφων. Τα μέτρα ασφαλείας δεν είχαν σώσει τον πατέρα της, παρ’ όλο που ένας φωτογράφος είχε βγάλει μια φωτογραφία του δολοφόνου, η οποία κέρδισε βραβείο. Αλλά ήταν πια πολύ αργά. Η Σέλμπι ήξερε τι κρυβόταν πίσω απ’ την κομψότητα, τα επίσημα δείπνα, τις ομιλίες, τις δεξιώσεις. Εκατοντάδες μικροσκοπικό! φόβοι, εκατομμύρια αμφιβολίες. Η ανάμνηση από ένα σωρό πολιτικές δολοφονίες και απόπειρες δολοφονιών μέσα σε είκοσι χρόνια. Αλλά η μητέρα της ήταν φτιαγμένη γι’ αυτή τη ζωή. Υπομονετική, με ατσάλινη θέληση κάτω απ’ το εύθραυστο παρουσιαστικό της. Η Σέλμπι δε θα την επέλεγε, ούτε θα άφηνε να επιλεγεί απ’ αυτή τη ζωή. Δε θα ερωτευόταν ποτέ κάποιον που θα μπορούσε πάλι να την εγκαταλείψει με τόσο φριχτό τρόπο. Αφήνοντας τη συζήτηση να συνεχιστεί γύρω της, η Σέλμπι άδειασε μονορούφι το ποτήρι της. Το βλέμμα της συναντήθηκε με


56

NORA ROBERTS _

του Άλαν. Ήταν εκεί -αυτή η ήρεμη υπομονή που υποσχόταν να διαρκέσει μια ζωή. Ήταν σαν να τον ένιωθε να ξεφλουδίζει ψύχραιμα όλα τα στρώματα του κάθε κομματιού που απάρτιζε την προσωπικότητά της για να φτάσει στο μικροσκοπικό πυρήνα που κρατούσε για τον εαυτό της. Ανάθεμά σε -παραλίγο να πει μεγαλόφωνα. Σίγουρα, όμως, οι λέξεις καθρεφτίστηκαν στα μάτια της, γιατί εκείνος της χαμογέλασε σαν να τις διάβασε. Η πολιορκία είχε ξεκινήσει, αυτό ήταν σίγουρο. Η Σέλμπι ευχήθηκε να διέθετε αρκετές προμήθειες ώστε να μπορέσει ν’ αντέξει.


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

57 _

Κεφάλαιο 4

Η

Σέλμπι δούλεψε ατέλειωτες ώρες όλη τη βδομάδα, κυριευμένη απ’ τη δημιουργική μανία που την έπιανε κατά διαστήματα. Ο Κάιλ κρατούσε το μαγαζί τρεις μέρες στη σειρά, όσο εκείνη ήταν κλεισμένη στο εργαστήριό της και καθόταν ώρες ολόκληρες στον τροχό ή ασχολιόταν με τα σμάλτα της. Αν και ξεκινούσε στις εφτά το πρωί, η αντοχή της κρατούσε μέχρι αργά τη νύχτα. Ήξερε αρκετά καλά τον εαυτό της ώστε να καταλαβαίνει και να αποδέχεται πως αυτή η διάθεση την έπιανε όποτε δυσκολευόταν να μπλοκάρει κάτι που την ανησυχούσε. Όταν δούλευε, εστίαζε τόσο το μυαλό της όσο και τα συναισθήματά της σ’ αυτό που έκανε και έτσι τα προβλήματά της έπαυαν ν’ αποτελούν πρόβλημα για το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Συνήθως, όταν πια κουραζόταν, η λύση είχε βρεθεί. Όχι αυτή τη φορά, όμως. Η ορμητικότητα που την ωθούσε να δουλεύει με τόσο πάθος όλη τη βδομάδα στράγγιζε αργά την Παρασκευή το βράδυ -κι ο Άλαν ήταν ακόμα σφηνωμένος στο μυαλό της. Κανονικά, δε θα ’πρεπε. Όσο επιτακτικά κι αν το ’λεγε αυτό η Σέλμπι στον εαυτό της, δεν άλλαζε το γεγονός πως εκείνος εξακολουθούσε ν’ απασχολεί τις σκέψεις της όσο και την τελευταία φορά που βρέθηκαν. Δεν είχε σημασία που κατόρθωσε να παραμείνει ψύχραιμη την υπόλοιπη βραδιά, στο σπίτι των Ντιτμέιερ. Ο Άλαν τη συγκλόνισε πάλι δίνοντάς της ένα από εκείνα τα νωχελικά, υπέροχα φιλιά μπροστά στην πόρτα της. Δεν επέμεινε να μπει μέσα. Η Σέλμπι ίσως να αισθανόταν ευγνωμοσύνη γι’ αυτό, αν δεν υποψιαζόταν πως αποτελούσε απλώς μέρος της πολιορκίας του. Μπέρδεψε


58

NORA ROBERTS _

τον εχθρό, γέμισέ τον αμφιβολίες, άφησέ τον με το νευρικό του σύστημα αναστατωμένο. Πολύ έξυπνη στρατηγική. Εκείνος πήγε στη Βοστόνη για μερικές μέρες -η Σέλμπι το ήξερε, επειδή της τηλεφώνησε για να της το πει, παρ’ όλο που δεν τον είχε ενθαρρύνει καθόλου. Είπε στον εαυτό της ότι ήταν ένα διάλειμμα κι αυτό. Αν βρισκόταν μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, δε θα μπορούσε να εμφανιστεί αναπάντεχα στο κατώφλι της. Αποφάσισε πως όταν -και αν- ερχόταν ξανά ακάλεστος, θα κρατούσε την πόρτα της κλειδωμένη. Και ήθελε πολύ να πιστέψει ότι θα τα κατάφερνε. Και τότε, στα μέσα της βδομάδας, κατέφθασε το γουρουνάκι ένα τεράστιο μοβ χνουδωτό γουρουνάκι, με γελοίο χαμόγελο και βελούδινα αυτιά. Η Σέλμπι προσπάθησε να το χώσει σ’ ένα ντουλάπι και να το ξεχάσει. Ο Άλαν έμοιαζε να ξέρει πως το κόλπο για να τη ρίξει ήταν ν’ απευθυνθεί στο χιούμορ της. Η Σέλμπι δεν πίστευε πως ο Άλαν διέθετε χιούμορ -δε θα ’πρεπε να έχει κι όμως είχε. Και πώς ήταν δυνατόν, διάβολε, ένας άντρας με τόσο παραδοσιακές και κραυγαλέες απόψεις περί κανόνων και τάξης, να πηγαίνει και ν’ αγοράζει χνουδωτά ζωάκια; Η Σέλμπι κόντεψε να υποχωρήσει απέναντι του. Χάρηκε που διαπίστωσε πως ήταν ικανός να κάνει μια τέτοια χειρονομία, ειδικά επειδή δεν ταίριαζε καθόλου με το χαρακτήρα του. Χάρηκε που διαπίστωσε ότι εκείνη του ’βγάλε στην επιφάνεια αυτή την πλευρά του χαρακτήρα του. Όμως... Αποκλειόταν να λυγίσει ο Άλαν την αποφασιστικότητά της μ’ ένα ανόητο παιχνίδι για παιδιά ή ηλίθιες γυναίκες. Ονόμασε το γουρουνάκι Μακ Γκρέγκορ και το πήρε στο κρεβάτι της. Το γουρουνάκι ήταν ο μοναδικός Μακ Γκρέγκορ με τον οποίο σκόπευε να κοιμηθεί ποτέ. Ωστόσο, τον ονειρευόταν. Τα βράδια, στο μεγάλο, μπρούντζινο κρεβάτι της, όσο σκληρά κι αν δούλευε, με όσους φίλους της κι αν έβγαινε, πάντα σκεφτόταν τον Άλαν. Μια φορά ονειρεύτηκε ότι υπήρχαν μια ντουζίνα Άλαν και περικύκλωσαν το σπίτι της. Δεν μπορούσε να βγει, γιατί θα την έπιαναν δεν μπορούσε να μείνει μέσα, γιατί θα τρελαινόταν. Ξυπνούσε βλαστημώντας κι αυτόν και την πολιορκία του και τη γόνιμη φαντασία της. Ως το τέλος της βδομάδας, η Σέλμπι υποσχέθηκε στον εαυτό της ότι δε θα δεχόταν άλλα δώρα και θα έκλεινε απλώς το τηλέφωνο, μόλις άκουγε τη φωνή του Άλαν στο ακουστικό. Αφού αυτός


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

59 _

δεν καταλάβαινε από λογική κι υπομονή, θα ήταν αγενής μαζί του. Ακόμα κι ένας Μακ Γκρέγκορ έπρεπε να ’χει κοινή λογική. Λόγω του προγράμματος το οποίο επέβαλε στον εαυτό της ολόκληρη την εβδομάδα, η Σέλμπι είχε δώσει στον Κάιλ κλειδιά για το κατάστημα, με την οδηγία να το ανοίξει στις δέκα το Σάββατο το πρωί. Εκείνη θα κοιμόταν μέχρι αργά. Δεν ήταν ανάγκη να πάει στο εργαστήριό της, παρ’ όλο που ακόμα κυλούσαν μέσα της οι χυμοί της δημιουργίας. Τις τελευταίες μέρες είχε συγκεντρώσει αρκετό εμπόρευμα, που θα της έφτανε για κάμποσες βδομάδες. Τώρα θ’ αφιερωνόταν στην τεμπελιά, όσο είχε αφιερωθεί και στη δουλειά. Η Σέλμπι άκουσε το χτύπημα στην πόρτα. Στριφογύρισε κάτω απ’ τα σκεπάσματα και σκέφτηκε να το αγνοήσει. Όμως σηκώθηκε μισοκοιμισμένη. Δεν ήταν στο χαρακτήρα της ν’ αφήσει αναπάντητο ένα τηλέφωνο που κουδούνιζε ή ένα χτύπημα στην πόρτα. Επειδή σκόνταψε πάνω στη ρόμπα που είχε πετάξει στο πάτωμα το προηγούμενο βράδυ, θυμήθηκε να τη φορέσει βγαίνοντας στο σαλόνι. Με τα μάτια της μισόκλειστα για να τα προστατέψει απ’ τον ήλιο, άνοιξε την εξώπορτα. «Καλημέρα, δεσποινίς Κάμπελ. Κι άλλη παραλαβή». Ο νεαρός που της είχε φέρει τις φράουλες και το γουρουνάκι, στεκόταν γελαστός στο κατώφλι της. «Ευχαριστώ». Έχοντας ξεχάσει τον όρκο της εξαιτίας της νύστας, η Σέλμπι άπλωσε το χέρι της κι εκείνος της έδωσε τους σπάγκους που συγκρατούσαν δυο ντουζίνες ροζ και κίτρινα μπαλόνια. Ο κούριερ έφυγε κι εκείνη είχε ξαναμπεί μέσα, όταν συνειδητοποίησε τι είχε συμβεί. «Αχ, όχι». Κοιτώντας προς τα πάνω, είδε τα μπαλόνια να χορεύουν στην άκρη των σπάγκων τους. Από μια κορδέλα κρεμόταν μια μικρή άσπρη κάρτα. Δε θα τη διαβάσω καν, αποφάσισε. Έτσι κι αλλιώς, ήξερε από ποιον ήταν. Από ποιον άλλον; Όχι, δε θα τη διάβαζε. Και, μάλιστα, θα έβρισκε μια καρφίτσα και θα έσκαζε ένα-ένα τα μπαλόνια. Τι παραπάνω ήταν εκτός από ένα μάτσο ζεστό αέρα; Ήταν γελοίο. Για να το επιβεβαιώσει, η Σέλμπι άφησε τους σπάγκους και τα μπαλόνια ανέβηκαν ως το ταβάνι. Αν ο Άλαν πίστευε πως θα τη σαγήνευε με ανόητα δώρα κι έξυπνα σημειωματάκια... είχε απόλυτο δίκιο, που να πάρει ο διάβολος! Η Σέλμπι πήδηξε όσο πιο ψηλά μπορούσε, βλαστημώντας όταν


60

NORA ROBERTS _

της ξέφυγε ο σπάγκος. Τέλος, ανέβηκε σε μια καρέκλα κι άρπαξε την κάρτα. Τα κίτρινα είναι για τη λιακάδα, τα ροζ για την άνοιξη. Μοιράσου τα μαζί μου. Άλαν «Εσύ θα με τρελάνεις», μουρμούρισε συγχυσμένη, έτσι όπως στεκόταν σκαρφαλωμένη στην καρέκλα, κρατώντας με το ένα χέρι τα μπαλόνια και με το άλλο την κάρτα. Πώς ήξερε, πώς ήταν δυνατόν να ξέρει ότι κάτι τέτοιο θα της άρεσε; Φράουλες, γουρουνάκια, μπαλόνια. Ήταν απελπιστικό. Η Σέλμπι τα κοίταξε κι ευχήθηκε να μην ένιωθε την ανάγκη να χαμογελάσει. Ήταν ώρα να κρατήσει αυστηρή στάση, πολύ αυστηρή στάση, σκέφτηκε κατεβαίνοντας απ’ την καρέκλα. Αν τον αγνοούσε, θα της έστελνε απλώς κάτι άλλο. Θα του τηλεφωνούσε, λοιπόν, και θα του έλεγε... Ή μάλλον θα αξίωνε να σταματήσει. Θα του εξηγούσε πως ήταν ενοχλητικός... όχι, βαρετός καλύτερα. Το βαρετός ήταν ασυγχώρητα προσβλητικό. Η Σέλμπι έδεσε τον σπάγκο των μπαλονιών γύρω απ’ τον καρπό της και σήκωσε το ακουστικό. Της είχε δώσει το τηλέφωνο του σπιτιού του, μα εκείνη αρνήθηκε να το σημειώσει κάπου. Αλλά, φυσικά, το θυμόταν απέξω. Καθώς πατούσε τα πλήκτρα, η Σέλμπι πήρε το πιο υπεροπτικό της ύφος. «Παρακαλώ;» Η αλαζονεία της ξεφούσκωσε, σαν να την έσπασε κάποιος με καρφίτσα. «Άλαν». «Σέλμπι». Πάσχισε να μη συγκινηθεί απ’ την ήρεμη και σοβαρή του φωνή, που δε θα ’πρεπε ποτέ να τη συγκινήσει. Της άρεσαν οι άντρες που έκρυβαν ένα γέλιο στη φωνή τους. «Άλαν, αυτό πρέπει να σταματήσει». «Ναι; Μα ούτε έχει αρχίσει καν». «Άλαν...» Η Σέλμπι προσπάθησε να θυμηθεί την απόφασή της να κρατήσει αυστηρή στάση. «Το εννοώ. Πρέπει να πάψεις να μου στέλνεις πράγματα· χάνεις το χρόνο σου». «Μου περισσεύει λίγος χρόνος», της απάντησε ήπια. «Πώς ήταν η βδομάδα σου;» «Φορτωμένη. Άκουσέ με, εγώ...» «Μου ’λειψες». Αυτή η απλή πρόταση διέγραψε το υπόλοιπο κήρυγμά της. «Άλαν, μη...»


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

61 _

«Κάθε μέρα», συνέχισε εκείνος. «Κάθε νύχτα. Έχεις πάει στη Βοστόνη, Σέλμπι;» «Εεε... ναι», κατάφερε να ψελλίσει, πασχίζοντας να πνίξει την αδυναμία που την πλημμύριζε. Κοίταξε ανήμπορη τα μπαλόνια. Πώς να τα βάλει με κάτι τόσο άυλο που αρμένιζε στον αέρα; «Θα ’θελα να σε πάω εκεί το φθινόπωρο, τότε που μυρίζει βρεγμένα φύλλα και καπνό». Η Σέλμπι είπε στον εαυτό της ότι η καρδιά της δεν πετάριζε. «Αλαν, δε σε πήρα για να μιλήσουμε για τη Βοστόνη. Για να το πω όσο πιο απλά γίνεται, θέλω να πάψεις να μου τηλεφωνείς, θέλω να πάψεις να περνάς από δω και...» Η φωνή της υψώθηκε απ’ τη σύγχυση, καθώς τον φανταζόταν να την ακούει μ’ εκείνο το σοβαρό, υπομονετικό χαμόγελο και το ήρεμο βλέμμα. «Θέλω να πάψεις να μου στέλνεις μπαλόνια και γουρούνια κι οτιδήποτε άλλο! Έγινα σαφής;» «Απόλυτα. Έλα να περάσουμε τη μέρα παρέα». Δεν έχανε ποτέ την υπομονή του αυτός ο άνθρωπος; Η Σέλμπι δεν άντεχε τους υπομονετικούς άντρες. «Για όνομα του Θεού, Αλαν!» «Θα το ονομάσουμε πειραματική έξοδο», της πρότεινε με το ίδιο ψύχραιμο ύφος. Όχι ραντεβού». «Όχι!» του φώναξε, πνίγοντας με δυσκολία ένα γέλιο. Δεν το άντεχε, θύμισε στον εαυτό της. Προτιμούσε πιο εκδηλωτικούς άντρες, πιο ελεύθερα πνεύματα. «Όχι, όχι, όχι!» «Δεν είναι αρκετά γραφειοκρατικός όρος;» Η φωνή του ήταν τόσο ήρεμη, τόσο... γερουσιαστική, κατέληξε η Σέλμπι, ώστε της ερχόταν να βάλει τις φωνές. Μα ένιωσε την αγανακτισμένη της κραυγή να μετατρέπεται σε γέλιο. «Εντάξει, άσε με να το σκεφτώ...» συνέχισε εκείνος. «Θα είναι μια καθιερωμένη ημερήσια συνάντηση για την προώθηση φιλικών σχέσεων ανάμεσα σε εχθρικές φατρίες». «Προσπαθείς πάλι να γίνεις γοητευτικός», μουρμούρισε η Σέλμπι. «Τα καταφέρνω;» Ορισμένες ερωτήσεις ήταν καλύτερο να αγνοούνται. «Ειλικρινά, δεν ξέρω πώς μπορώ να γίνω πιο σαφής, Αλαν». Μήπως αυτό είναι μέρος της γοητείας της, αναρωτήθηκε εκείνος. Το γεγονός ότι αυτή η αδέσμευτη τσιγγάνα μπορούσε να με-


62

NORA ROBERTS _

τατραπεί σε υπεροπτική δούκισσα, στη στιγμή; Ωστόσο, αμφέβαλλε αν εκείνη συνειδητοποιούσε πως ήταν ή το ένα ή το άλλο. «Η φωνή σου είναι υπέροχη. Τι ώρα θα είσαι έτοιμη;» Η Σέλμπι ξεφύσηξε, συνοφρυώθηκε, το σκέφτηκε. «Αν συμφωνήσω να περάσουμε μαζί λίγες ώρες σήμερα, θα πάψεις να μου στέλνεις δωράκια;» Ο Άλαν έμεινε σιωπηλός για μια ατέλειωτη στιγμή. «Θα δεχθείς το λόγο ενός πολιτικού;» Αυτή τη φορά, εκείνη δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα γέλια της. «Εντάξει, με τάπωσες μ’ αυτό». «Η μέρα είναι πανέμορφη, Σέλμπι. Και είναι το πρώτο ελεύθερο Σάββατο που έχω εδώ και μήνες. Έλα να βγούμε παρέα». Στριφογύρισε το καλώδιο του τηλεφώνου γύρω απ’ το δάχτυλό της. Αν αρνιόταν, θα φαινόταν μικρόψυχη, κακόβουλη. Της ζητούσε όντως ελάχιστα και -διάολε- ήθελε να τον δει. «Εντάξει, Άλαν. Κάθε κανόνας πρέπει να παραβιάζεται μια στις τόσες, για ν’ αποδεικνύει πως είναι κανόνας». «Για να το λες εσύ... Πού θα ’θελες να πάμε; Γίνεται μια έκθεση Φλαμανδικής ζωγραφικής στην Εθνική Πινακοθήκη». Η Σέλμπι χαμογέλασε. «Στο ζωολογικό κήπο», είπε, περιμένοντας την αντίδρασή του. «Ωραία», συμφώνησε αμέσως ο Άλαν. «Θα είμαι εκεί σε δέκα λεπτά». Αναστενάζοντας απελπισμένη, η Σέλμπι παραδέχτηκε πως δεν ήταν τόσο εύκολο να τον κλονίσει. «Αλαν, δεν είμαι ντυμένη». «Θα είμαι εκεί σε πέντε λεπτά». Βάζοντας τα γέλια, η Σέλμπι έκλεισε το τηλέφωνο. ***

«Μ’ αρέσουν τα φίδια. Είναι τόσο γλοιώδη κι αλαζονικά». Ενώ ο Άλαν την παρακολουθούσε, η Σέλμπι κόλλησε το πρόσωπό της στο τζάμι για να περιεργαστεί ένα βόα που έμοιαζε να βαριέται. Όταν του πρότεινε το ζωολογικό κήπο, δεν ήταν σίγουρος αν το ’χε κάνει αυτό επειδή ήθελε όντως να πάει ή για να ελέγξει την αντίδρασή του. Δε χρειάστηκε πολλή σκέψη για ν’ αντιληφθεί ότι ήταν ένας συνδυασμός και των δύο. Μια επίσκεψη στον Εθνικό Ζωολογικό Κήπο ένα ηλιόλουστο, ανοιξιάτικο Σάββατο σήμαινε πολύ κόσμο και ορδές παιδιών.


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

63 _

Το Σπίτι των Ερπετών ήταν γεμάτο κι ακούγονταν παντού στριγκλιές. Η Σέλμπι δεν έμοιαζε να ενοχλείται που έπρεπε ν’ ανοίξει δρόμο για να δει από κοντά ένα χοντρό πύθωνα. «Μοιάζει με το γερουσιαστή απ’ τη Νεμπράσκα». Ένα χάχανο κελάρυσε απ’ το λαιμό της, καθώς φαντάστηκε το γερουσιαστή με το χοντρό λαιμό και τα μικρά μάτια. Επιδοκιμάζοντας την παρατήρηση του Άλαν, στράφηκε και του χαμογέλασε. Άλλο ένα εκατοστό και τα χείλη τους θ’ αγγίζονταν. Θα μπορούσε να κάνει ένα βήμα πίσω κι ας πατούσε πάνω σ’ ένα σωρό άλλα πόδια. Θα μπορούσε να στραφεί πάλι προς τον πύθωνα. Μα εκείνη ανασήκωσε το πιγούνι της, έτσι ώστε να κοιτάζονται κατάματα. Τι ήταν αυτό επάνω του, που την έκανε να θέλει να προκαλέσει τη μοίρα; Γιατί σίγουρα αυτό θα έκανε, αν άφηνε το απόγευμα να εξελιχθεί σε κάτι περισσότερο από μια φιλική έξοδο. Δεν ήταν ένας άντρας απ’ τον οποίο μια γυναίκα θα μπορούσε εύκολα ν’ αποδεσμευτεί, μετά απ’ αυτό το τελευταίο βήμα. Ένας τέτοιος άντρας είχε τη δυνατότητα να κυριαρχήσει και να απορροφήσει μεθοδικά τους ανθρώπους γύρω του, πριν καλά-καλά καταλάβουν τι τους συμβαίνει. Και μόνο γι’ αυτό το λόγο θα ’πρεπε να τον προσέχει, να του φέρεται πιο επιφυλακτικά απ’ όσο στους άλλους άντρες. Μα δεν μπορούσε να ξεχάσει τι ήταν -ένας πολλά υποσχόμενος νέος γερουσιαστής που το μέλλον του επίτασσε να βάλει υποψηφιότητα για το ανώτερο αξίωμα. Όχι. Για ν’ αποφύγουν και οι δυο τους τον πόνο, θα κρατούσε την ατμόσφαιρα ανάλαφρη. Όσο πολύ κι αν τον ήθελε. «Έχει πολύ κόσμο», μουρμούρισε και τα μάτια της γελούσαν. «Όσο περισσότερο μένουμε εδώ...» Οι μηροί του άγγιξαν τους δικούς της, καθώς ένα πιτσιρίκι κόλλησε στο τζάμι. «Τόσο πιο πολύ συμπαθώ τα φίδια». «Ναι, κι εμένα μ’ αρέσουν. Με γοητεύει η αύρα της μοχθηρίας τους». Τα στήθη της κόλλησαν στο στέρνο του, έτσι όπως τους έσπρωχναν από παντού. «Το προπατορικό αμάρτημα», ψιθύρισε ο Άλαν, εισπνέοντας το άρωμά της πάνω από τη μυρωδιά των άλλων ανθρώπων. «Ό όφις έβαλε σε πειρασμό την Εύα και η Εύα έβαλε σε πειρασμό τον Αδάμ». «Πάντα θεωρούσα ότι ο Αδάμ δεν τιμωρήθηκε όσο έπρεπε γι’ αυτό το παράπτωμα», σχολίασε η Σέλμπι. Η καρδιά της χτυπούσε


64

NORA ROBERTS _

γρήγορα κι ακανόνιστα πάνω στη δική του, ωστόσο δεν έκανε πίσω. Ήθελε να βιώσει αυτή την αίσθηση, πριν αποφασίσει πώς να την αποτρέψει. «Τα φίδια και οι γυναίκες τράβηξαν τα μεγάλα ζόρια, ενώ ο άντρας βγήκε αθώος σαν περιστερά». «Ή σαν ένα πλάσμα που δεν μπόρεσε ν’ αντισταθεί στον πειρασμό με τη μορφή της γυναίκας». Η φωνή του ακούστηκε πολύ τρυφερή. Θεωρώντας το σαν στρατηγική υποχώρηση, η Σέλμπι τον άρπαξε απ’ το χέρι και τον τράβηξε από κει που στέκονταν. «Πάμε έξω να δούμε τους ελέφαντες». Η Σέλμπι άνοιξε δρόμο ανάμεσα στον κόσμο και στα παιδικά καροτσάκια, παρασύροντας έξω τον Άλαν. Εκείνος μια ζωή θα περπατούσε με το πάσο του. Αυτή μια ζωή θα έτρεχε. Μόλις βγήκαν στη λιακάδα, φόρεσε ένα τεράστιο ζευγάρι γυαλιά ηλίου, χωρίς να κόψει το βήμα της. Η μυρωδιά των ζώων πλανιόταν παντού, έντονη και πρωτόγονη. Κάθε τόσο ακούγονταν βρυχηθμοί, αλυχτίσματα, μουγκρίσματα. Η Σέλμπι βάδιζε βιαστικά στα μονοπάτια, σταματώντας κάθε τόσο μπροστά σ’ ένα κλουβί, γέρνοντας σ’ ένα τοιχάκι, κοιτώντας τα πάντα σαν να τα ’βλεπε για πρώτη φορά. Γύρω τους κυκλοφορούσαν οικογένειες, νεαρά και ηλικιωμένα ζευγάρια, παιδιά που έτρωγαν παγωτά. Ένα σωρό διαφορετικές γλώσσες ακούγονταν μπροστά και πίσω απ’ τα κλουβιά. «Ορίστε, αυτό μου θυμίζει εσένα». Η Σέλμπι έδειξε ένα μαύρο πάνθηρα ξαπλωμένο στη λιακάδα, που περιεργαζόταν ήρεμα τους περαστικούς. «Αλήθεια;» Ο Άλαν τον κοίταξε. «Έτσι τεμπέλης κι υποταγμένος είμαι;» Η Σέλμπι γέλασε μ’ εκείνο το βραχνό, αισθησιακό της γέλιο. «Α, όχι, γερουσιαστή. Υπομονετικός, σκυθρωπός. Και τόσο αλα-ζονικός ώστε να πιστεύει πως μπορεί ν’ αντιμετωπίσει μια χαρά αυτό τον εγκλεισμό». Έγειρε πάνω στο προστατευτικό κιγκλίδωμα και περιεργάστηκε τον Άλαν, όπως είχε περιεργαστεί τον πάνθηρα. «Έχει αξιολογήσει την κατάσταση κι αποφάσισε πως μπορεί σε γενικές γραμμές να κάνει ό,τι γουστάρει, έτσι όπως έχουν τα πράγματα. Αναρωτιέμαι...» πρόσθεσε, σμίγοντας τα φρύδια της προβληματισμένη. «Αναρωτιέμαι τι θα έκανε, αν του εναντιωνόταν κανείς. Δε φαίνεται οξύθυμος. Τα αιλουροειδή έτσι είναι συνήθως, μέχρι να παρατραβήξει κάποιος το σκοινί, έστω και μια φορά. Τότε...


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

65 _

είναι αμείλικτα». Ο Άλαν της χαμογέλασε αινιγματικά, πριν την πιάσει απ’ το χέρι και την οδηγήσει πάλι στο μονοπάτι. «Συνήθως βλέπει ότι δεν του εναντιώνονται συχνά». Η Σέλμπι ύψωσε το πιγούνι της και αντιμετώπισε το χαμόγελό του ανέκφραστα. «Πάμε να χαζέψουμε τις μαϊμούδες. Μου θυμίζουν πάντα συνεδρίαση της Γερουσίας». «Τι κακεντρεχής που είσαι», παρατήρησε εκείνος και της τράβηξε πειραχτικά τα μαλλιά. «Το ξέρω. Δεν μπόρεσα να συγκρατηθώ». Όπως περπατούσαν, η Σέλμπι έγειρε για μια στιγμή το κεφάλι της στον ώμο του. «Πολλές φορές, δεν είμαι καλός άνθρωπος. Τόσο ο Γκραντ όσο κι εγώ φαίνεται πως κληρονομήσαμε μια φλέβα σαρκασμού -ή ίσως είναι κυνισμός. Μάλλον απ’ τον πατέρα του πατέρα μας. Αυτός μοιάζει με τις γκρίζες αρκούδες που μόλις περάσαμε. Είναι συνέχεια δύσθυμος και στην τσίτα». «Και τον λατρεύεις». «Ναι, όντως. Θα σε κεράσω ποπκόρν». Αλλάζοντας διάθεση αστραπιαία, πλησίασε έναν πλανόδιο πωλητή. «Δεν μπορείς να τριγυρίζεις όλη μέρα στο ζωολογικό κήπο χωρίς ποπκόρν. Είναι σαν να πηγαίνεις να δεις διπλή ταινία στο σινεμά χωρίς ποπκόρν. Το μεγάλο μέγεθος», είπε στον πωλητή, βγάζοντας ένα χαρτονόμισμα απ’ την πίσω τσέπη του τζιν της. Αγκάλιασε με το ένα χέρι το τεράστιο κουτί, ενώ με το άλλο πήρε τα ρέστα. «Άλαν...» Μα άλλαξε γνώμη κι άρχισε να προχωράει πάλι, κουνώντας το κεφάλι της. «Τι;» Εκείνος άπλωσε το χέρι του για να πάρει λίγο ποπκόρν. «Ετοιμαζόμουν να σου εξομολογηθώ κάτι. Μα μετά θυμήθηκα ότι δεν είμαι καλή στις εκμυστηρεύσεις. Και πρέπει να πάμε να δούμε τις μαϊμούδες». «Δεν είναι δυνατόν να πιστεύεις πως θ’ αφήσω να περάσει έτσι μια τόσο προκλητική δήλωση». «Θα σου πω... Σκέφτηκα πως ο καλύτερος τρόπος για να σ’ αποθαρρύνω ήταν να συμφωνήσω να βγούμε, να πάμε σ’ ένα μέρος σαν κι αυτό όπου πίστευα πως θα βαρεθείς απίστευτα. Και να φερθώ όσο το δυνατόν πιο αντιπαθητικά». «Φερόσουν αντιπαθητικά;» τη ρώτησε ήπια, με απόλυτη σοβαρότητα. «Κι εγώ νόμιζα πως αυτή είναι η φυσιολογική σου συμπεριφορά». «Ωχ, αυτό πόνεσε». Η Σέλμπι προσποιήθηκε πως έτριβε την


66

NORA ROBERTS _

πληγή στην καρδιά της. «Τέλος πάντων, έχω την εντύπωση πως δε σε αποθάρρυνα καθόλου». «Αλήθεια;» Παίρνοντας κι άλλο ποπκόρν, εκείνος έσκυψε και της ψιθύρισε στο αυτί. «Πώς κατέληξες σ’ αυτό το συμπέρασμα;» «Ε...» Η Σέλμπι ξερόβηξε για να καθαρίσει το λαιμό της. «Το διαισθάνομαι». Η νευρικότητά της τον αποζημίωσε. Ναι, η εικόνα συμπληρωνόταν σιγά σιγά, καθώς ο Άλαν τοποθετούσε προσεκτικά τα κομμάτια στη θέση τους. Έτσι είχε στήσει όλη του τη ζωή. «Περίεργο. Ούτε μια φορά, απ’ την ώρα που ήρθαμε εδώ, δε σου είπα ότι θα ’θελα να βρω ένα μικρό, σκοτεινό δωμάτιο και να σου κάνω έρωτα ξανά και ξανά». Η Σέλμπι τον κοίταξε επιφυλακτικά. «Θα προτιμούσα να μην το κάνεις». «Εντάξει». Ο Άλαν την αγκάλιασε απ’ τη μέση. «Δε θα το ξαναπώ όσο είμαστε εδώ». Ένα αδιόρατο χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη της, αλλά έγνεψε αρνητικά. «Δε θα καταλήξουμε εκεί, Άλαν. Δε γίνεται». «Εδώ έχουμε μια βασική διαφωνία». Ο Άλαν κοντοστάθηκε στη γέφυρα. Οι κύκνοι έπλεαν καμαρωτά στη λίμνη από κάτω. «Επειδή, όπως το σκέφτομαι εγώ, είναι αναπόφευκτο». «Δε με καταλαβαίνεις». Η Σέλμπι στράφηκε και κοίταξε τους κύκνους, γιατί το βλέμμα του απελευθέρωνε κάτι μέσα της που δεν ήξερε καν πως υπήρχε. «Όταν πάρω μια απόφαση, την τηρώ ο κόσμος να χαλάσει». «Άρα έχουμε κι άλλα κοινά εκτός απ’ την καταγωγή μας». Ο Άλαν κοίταξε πώς ο ήλιος γέμιζε με φλόγες τα κόκκινα μαλλιά της. Αγγίζοντάς τα ανάλαφρα, μόνο με τα ακροδάχτυλά του, αναρωτήθηκε πώς θα έμοιαζαν μετά τον έρωτα. Σαν άγριες γλώσσες φωτιάς; «Σε ήθελα απ’ την πρώτη στιγμή που σε είδα, Σέλμπι. Σε θέλω όλο και περισσότερο με το κάθε λεπτό που περνάει». Στράφηκε και τον κοίταξε, ακούγοντας αυτά τα λόγια, έκπληκτη και πλημμυρισμένη έξαψη, άθελά της. Δεν ήταν μια άδεια φράση, ένα κλισέ. Ο Άλαν Μακ Γκρέγκορ έλεγε αυτό ακριβώς που εννοούσε. «Κι όταν θέλω κάτι τόσο άμεσα και τόσο πολύ», της ψιθύρισε, ενώ τα δάχτυλά του κατηφόριζαν στο πιγούνι της, «δεν το αποφεύγω».


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

67 _

Τα χείλη της μισάνοιξαν, καθώς ο αντίχειράς του τα χάιδεψε. Δεν μπόρεσε να τα εμποδίσει, ούτε τον πόθο που την πλημμύρισε σαν αστραπή. «Δηλαδή...» Πασχίζοντας να φερθεί αδιάφορα, η Σέλμπι πήρε κι άλλο ποπκόρν, πριν ακουμπήσει το κουτί σ’ έναν πάγκο. «Έβαλες όλη σου την ενεργητικότητα για να με πείσεις ότι σε θέλω». Ο Άλαν χαμογέλασε. Αργά, ακαταμάχητα, κύκλωσε το λαιμό της με τα δάχτυλά του. «Δε χρειάζεται να σε πείσω γι’ αυτό. Για το μόνο που πρέπει να σε πείσω είναι ότι η στάση που κρατάς είναι αντιπαραγωγική, ηττοπαθής και απαισιόδοξη». Έπιασε τον εαυτό της να λυγίζει, να θέλει να πειστεί. Τα χείλη του βρίσκονταν πάνω απ’ τα δικά της. Ωστόσο, ήταν προσεκτικός· επικεντρωνόταν στις δικές της αδυναμίες. Αυτό το καταλάβαινε. Ακόμα και στις δημόσιες εμφανίσεις του, ήταν πάντα συγκρατημένος. Εκείνη, πάλι, θα ήταν πάντα ανέμελη. Την ενοχλούσε αυτό. Και τη συνάρπαζε. Το βλέμμα του, τόσο σοβαρό και ήρεμο, έμοιαζε να διαπερνάει κάθε λογική άμυνα που θα επικαλούνταν η Σέλμπι. Πριν προλάβει να κάνει την παραμικρή κίνηση προς το μέρος του, ή για ν’ απομακρυνθεί, ένιωσε κάποιον να τραβάει ανυπόμονα το μπλουζάκι της. Στράφηκε και είδε ένα αγοράκι ασιατικής καταγωγής, γύρω στα οχτώ, να την κοιτάζει. Άρχισε να της μιλάει γρήγορα, μελωδικά, στη γλώσσα του, κάνοντας χειρονομίες και γουρλώνοντας τα μάτια του. Η Σέλμπι αντιλήφθηκε τη σύγχυσή του, όχι όμως και την αιτία της. «Πιο σιγά», του είπε χαμογελώντας, ενώ γονάτιζε μπροστά του. Η πρώτη της σκέψη ήταν ότι είχε χάσει τους γονείς του. Τα μάτια του ήταν μαύρα και όμορφα, αλλά καθρέφτιζαν ενόχληση, όχι φόβο. Το παιδί άρχισε πάλι να μιλάει στη γλώσσα του κι έπειτα, αναστενάζοντας σαν ενήλικας, της έδειξε δύο νομίσματα των πέντε σεντς και το αυτόματο μηχάνημα που έβγαζε τροφή για τα πουλιά. Ήθελε ένα των δέκα, συνειδητοποίησε η Σέλμπι γελώντας. Είχε το σωστό ποσόν, αλλά δε γνώριζε τα νομίσματα. Πριν προλάβει να βάλει το χέρι της στην τσέπη, ο Άλαν του έδωσε ένα δεκάρικο. Έκανε μερικές απλές κινήσεις με σοβαρό ύφος, δείχνοντάς του πως τα δύο των πέντε έκαναν ένα των δέκα. Είδε τα μάτια του παιδιού να λάμπουν όταν το κατάλαβε κι έπειτα πήρε το νόμισμα των


68

NORA ROBERTS _

δέκα απ’ την παλάμη του Άλαν και του πρόσφερε τα δύο των πέντε. Όταν εκείνος είδε την έκφραση του αγοριού, συγκρότησε την αρχική του παρόρμηση να τα αρνηθεί. Τα δέχτηκε, κάνοντας μια μικρή υπόκλιση. Το αγόρι είπε κάτι ακόμα στη γλώσσα του, υποκλίθηκε με τη σειρά του κι έτρεξε στο μηχάνημα. Ένας άλλος άντρας, σκέφτηκε η Σέλμπι, βλέποντας το αγοράκι να πετάει την τροφή στους κύκνους, θα επέμενε να φανεί γενναιόδωρος -έστω και μόνο για να εντυπωσιάσει τη γυναίκα που συνόδευε. Μα ο Άλαν είχε καταλάβει ότι τα παιδιά έχουν την περηφάνια τους. Είχε ανταλλάξει τα νομίσματα σαν να έκανε μια επαγγελματική συναλλαγή με ενήλικο, όχι σαν χάρη ενός ενήλικου προς ένα παιδί. Κι όλα αυτά χωρίς να πει λέξη. Γέρνοντας πάνω στο κάγκελο, είδε τους κύκνους να σκύβουν τους λεπτούς λαιμούς τους και να καταβροχθίζουν την τροφή. Κάθε τόσο, ένας απ’ αυτούς έκρωζε και τσιμπούσε όποιον έμπαινε στα χωράφια του. Τα χέρια του Άλαν ακουμπούσαν στο κιγκλίδωμα δεξιά κι αριστερά της. Ξεχνώντας τα πάντα, η Σέλμπι αφέθηκε στη στιγμή κι έγειρε πάνω του, αφήνοντας το κεφάλι της ν’ ακουμπήσει σ’ εκείνο το βολικό σημείο ανάμεσα στο πιγούνι και στον ώμο του. «Είναι ένα πανέμορφο απόγευμα», μουρμούρισε. Ο Άλαν ακούμπησε τα χέρια του πάνω στα δικά της. «Την τελευταία φορά που πήγα σε ζωολογικό κήπο ήμουν δώδεκα χρονών. Ο πατέρας είχε κάνει ένα απ’ τα σπάνια επαγγελματικά ταξίδια του στη Νέα Υόρκη κι επέμεινε να πάμε όλοι μαζί». Ακούμπησε το μάγουλό του στα μαλλιά της, απολαμβάνοντας την απαλή τους αίσθηση. «Ένιωσα υποχρεωμένος να προσποιηθώ ότι ήμουν πολύ μεγάλος για να μ’ αρέσουν τα λιοντάρια και οι τίγρεις, μα ο πατέρας μου πέρασε καλύτερα απ’ όλους μας. Είναι περίεργο αυτό το κομμάτι της ενηλικίωσης που βιώνουμε, όταν είμαστε πολύ μικροί». «Το δικό μου κράτησε γύρω στους έξι μήνες», θυμήθηκε η Σέλμπι. Μάντευε πως το δικό του ποτέ δεν εξανεμίστηκε τελείως. «Τότε, αποκαλούσα τη μητέρα μου με το μικρό της όνομα». «Πόσων ετών ήσουν;» «Δεκατριών. “Ντέμπορα”, έλεγα, μ’ εκείνο το επιτηδευμένο ύφος που είχα τότε, “θεωρώ ότι είμαι αρκετά μεγάλη ώστε να κάνω ξανθές ανταύγειες στα μαλλιά μου”. Εκείνη μου απαντούσε πως θα το συζητούσαμε σύντομα. Κι έπειτα άρχιζε να λέει πόσο περήφανη


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

69 _

ένιωθε που ήμουν αρκετά ώριμη ώστε να παίρνω τέτοιες αποφάσεις, πόσο ανακουφιζόταν που δεν ήμουν κακό μαθημένη ή επιπόλαιη, σαν τόσα άλλα κορίτσια της ηλικίας μου». «Και, φυσικά, εσύ χάρηκες με τις φιλοφρονήσεις και ξέχασες τις ανταύγειες». «Φυσικά». Η Σέλμπι γέλασε, πέρασε το χέρι της στο μπράτσο του κι άρχισε πάλι να περπατάει. «Δε νομίζω πως είχα εκτιμήσει πόσο έξυπνη ήταν παρά μόνο όταν πέρασα τα είκοσι. Ούτε ο Γκραντ ούτε εγώ ήμασταν εύκολα παιδιά». «Είναι κι αυτός σαν εσένα;» «Ο Γκραντ; Σαν εμένα;» Η Σέλμπι το σκέφτηκε για λίγο. «Σε πολλά πράγματα μοιάζουμε, αλλά εκείνος είναι μονόχνοτος, ενώ εγώ δεν υπήρξα ποτέ. Όταν ο Γκραντ βρίσκεται με άλλους ανθρώπους, τους παρατηρεί. Στην πραγματικότητα, τους αφομοιώνει. Τους χώνει όλους μέσα του και μετά τους βγάζει όποτε επιλέγει. Μπορεί να κάνει χωρίς αυτούς βδομάδες ή ακόμα και μήνες. Εμένα μου είναι αδύνατον». «Ναι, αλλά κι εσύ τους βγάζεις όποτε επιλέγεις. Και δε νομίζω πως θα άφηνες ποτέ κανέναν ή, τουλάχιστον, κανέναν άντρα να σε πλησιάσει πολύ», παρατήρησε ο Άλαν, γέρνοντας το κεφάλι του για να περιεργαστεί το προφίλ της. Εκείνη ετοιμάστηκε να του πετάξει κάποια απότομη απάντηση, μα προτίμησε να φανεί πιο διακριτική. «Τώρα μιλάει ο εγωισμός σου», του είπε μειλίχια. «Απλά και μόνο επειδή σε απέρριψα». «Με ανέβαλες», της αντέταξε, φέρνοντας το χέρι της στα χείλη του και φιλώντας το. «Θα μπορούσε κανείς να σου υποδείξει ότι είσαι εδώ, το ίδιο κι εγώ». «Μμμ». Η Σέλμπι κοίταξε τον κόσμο γύρω της, καθώς ένας ταλαίπωρος γονιός απομάκρυνε το μωρό του που έκλαιγε γοερά. «Και σε ένα τόσο ήσυχο μέρος, μάλιστα». «Είμαστε και οι δυο συνηθισμένοι με πολύ κόσμο γύρω μας». Εντελώς αυθόρμητα, εκείνη κοντοστάθηκε στη μέση του μονοπατιού και τύλιξε τα μπράτσα της γύρω απ’ το λαιμό του. «Τρόπος του λέγειν, γερουσιαστή». Νόμιζε ότι εκείνος θα γελούσε και θα την τραβούσε να προχωρήσουν ή θα κουνούσε απελπισμένα το κεφάλι του και θα απομακρυνόταν. Αυτό που δεν περίμενε ήταν πως θα στεκόταν εκεί, με


70

NORA ROBERTS _

τα χείλη του κοντά στα δικά της, όλο υποσχέσεις. Τα μάτια του βρίσκονταν στο ίδιο επίπεδο με τα δικά της, λέγοντάς της ξεκάθαρα πού θα κατέληγαν οι υποσχέσεις. Υπήρχε η απειλή του πάθους. Όχι, δεν το περίμενε ότι θα χρησιμοποιούσε το κόλπο της εναντίον της με τόση επιτυχία. Ίσως, για μια στιγμή, η Σέλμπι είχε ξεχάσει ότι ήταν ένας άντρας με θεμελιώδεις στρατηγικές. Η καρδιά της άρχισε να χτυπάει γοργά πάνω στη δική του. Παρ’ όλο που κράτησε μόνο για μια στιγμή, άγγιξε την ψυχή της, το μυαλό της, το κορμί της. Δεν μπορούσε να συγκρατήσει τη θλίψη της γι’ αυτό που ήξερε πως δε θα συνέβαινε ποτέ, δεν περίμενε όμως ότι θα ήταν τόσο έντονη. Όταν αποτραβήχτηκε, η θλίψη αντήχησε στα λόγια της και καθρεφτίστηκε στο βλέμμα της. «Νομίζω πως πρέπει να γυρίσουμε πίσω». Το κορμί του πονούσε και παραλίγο να βλαστημήσει απ’ τη σύγχυση που ένιωθε. «Είναι πολύ αργά πια», μουρμούρισε καθώς πήγαιναν προς το πάρκινγκ. Η Σέλμπι ύψωσε τα φρύδια της -ήταν η πρώτη φορά που τον άκουγε ενοχλημένο. Νόμιζε, παλιότερα, ότι είχε δει μια δυο αστραπές ενόχλησης στο βλέμμα του, αλλά είχαν χαθεί τόσο γρήγορα, ώστε δεν ήταν σίγουρη. Ίσως, σκέφτηκε, αυτό να είναι τελικά η λύση. Θα τον ενοχλούσε τόσο πολύ ώστε να τον απομακρύνει. Ένιωθε ακόμα την επιδερμίδα της ζεστή -πολύ ζεστή κι ευαίσθητη. Με το ρυθμό που λύγιζαν οι άμυνές της, θα βρισκόταν μπλεγμένη μαζί του, είτε το ήθελε είτε όχι. Ίσως το πραγματικό πρόβλημα να ήταν πως είχε ήδη μπλέξει. Το γεγονός ότι δεν ήταν εραστές δεν τον εμπόδιζε να επηρεάζει τις σκέψεις και τα συναισθήματά της. Ένας αποτελεσματικός χωρισμός θα πονούσε, μα θα πονούσε λιγότερο αν ήταν γρήγορος και γινόταν σύντομα. Έπρεπε, λοιπόν, να τον εκνευρίσει. Ένα χαμόγελο που έμοιαζε πιο πολύ με γκριμάτσα σχηματίστηκε στα χείλη της, καθώς έμπαινε στο αυτοκίνητό του. Αν έκανε ένα πράγμα καλά, έτσι και το αποφάσιζε, ήταν να εκνευρίζει τους άλλους. «Λοιπόν, ωραία περάσαμε», είπε ανάλαφρα, ενώ ο Άλαν έκανε μανούβρες για να βγουν απ’ το πάρκινγκ. «Χαίρομαι που μ’ έπεισες τελικά να βγούμε. Είχα ελεύθερη τη μέρα μου ως τις εφτά». Η επόμενη ατέλειωτη, σιωπηλή στιγμή γέμισε το μυαλό του όπως και της Σέλμπι. Ο Άλαν ανακάθισε, ελπίζοντας να καταλαγιάσει το βουβό πόνο στο βάθος του στομαχιού του. «Πάντα χαίρομαι να βοηθάω κάποιον να γεμίσει μερικά κενά». Έλεγξε την ταχύτητα


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

71 _

του αυτοκινήτου μόνο χάρη στην ισχυρή του βούληση. Δεν είχε παρηγορηθεί που την αγκάλιασε, απλώς θυμήθηκε πόση ώρα είχε περάσει απ’ την τελευταία φορά που την κράτησε στην αγκαλιά του. «Να σου πω την αλήθεια, Άλαν, είσαι άνετη παρέα -για πολιτικός». Ανετη; Η Σέλμπι πάτησε το κουμπί για ν’ ανοίξει το παράθυρό της. Το αίμα της έβραζε ακόμα απ’ τη συνάντηση των ματιών τους, που κράτησε λιγότερο από δέκα δευτερόλεπτα. Αν ήταν περισσότερο άνετος, θα τον ερωτευόταν τρελά και θα κατευθυνόταν προς τον όλεθρο. «Θέλω να πω, δεν είσαι πραγματικά πομπώδης». Της έριξε ένα παρατεταμένο και ψυχρό βλέμμα, που τόνωσε την αυτοπεποίθησή της. «Δεν είμαι;» μουρμούρισε, μετά από μια εκκωφαντική σιωπή. «Σχεδόν καθόλου». Η Σέλμπι του χαμογέλασε. «Μέχρι κι εγώ μπορεί να σε ψήφιζα». Ο Άλαν σταμάτησε σ’ ένα κόκκινο φανάρι και το περιεργάστηκε σκεφτικός. Έπειτα στράφηκε και την κοίταξε. «Οι προσβολές σου δεν είναι τόσο διακριτικές σήμερα, Σέλμπι». «Προσβολές;» Το βλέμμα της ήταν απορημένο. «Περίεργο. Νόμιζα πως σου ’κανα κομπλιμέντο. Στις ψήφους δεν καταλήγουν όλα, τελικά; Στις ψήφους και σ’ αυτή την υπέρμετρη ανάγκη της νίκης». Το πράσινο φανάρι είχε ανάψει πέντε ολόκληρα δευτερόλεπτα πριν εκείνος ξεκινήσει. «Πρόσεχε». Τον έπιασαν τα νεύρα του, σκέφτηκε η Σέλμπι, μισώντας τον εαυτό της. «Είσαι κάπως ευέξαπτος. Δεν πειράζει», δήλωσε, τρίβοντας το μηρό της πάνω απ’ το τζιν. «Δε με πειράζει που είσαι υπερευαίσθητος». «Το πρόβλημα δεν είναι η δική μου ευαισθησία, αλλά ότι καταφέρνεις να γίνεσαι αντιπαθητική». «Για σκέψου, σοβαρέψαμε ξαφνικά». Η Σέλμπι κοίταξε επίτηδες το ρολόι της, καθώς ο Άλαν σταματούσε στο δρομάκι του σπιτιού της. «Φτάσαμε πάνω στην ώρα. Θα προλάβω να κάνω ένα μπάνιο και ν’ αλλάξω πριν βγω». Έσκυψε και τον φίλησε ανέμελα στο μάγουλο πριν κατέβει απ’ το αυτοκίνητο. «Σ’ ευχαριστώ, Άλαν. Γεια χαρά». Μισώντας τον εαυτό της, η Σέλμπι είχε καταφέρει να φτάσει στο κεφαλόσκαλο όταν τον ένιωσε να την αρπάζει απ’ το μπράτσο. Πριν στραφεί να τον κοιτάξει, πήρε μια έκπληκτη έκφραση. «Γιατί τα κάνεις όλα αυτά, διάβολε;» τη ρώτησε. Έσφιγγε τόσο


72

NORA ROBERTS _

πολύ το μπράτσο της, ώστε την ανάγκασε να γυρίσει ολόκληρη προς το μέρος του. «Τι κάνω;» «Μην παίζεις παιχνίδια, Σέλμπι». Εκείνη αναστέναξε σαν να βαριόταν. «Ήταν ένα όμορφο απόγευμα, μια... αλλαγή ρυθμού και για τους δυο μας, φαντάζομαι», είπε, ξεκλειδώνοντας την εξώπορτά της. Ο Άλαν την έσφιξε κι άλλο για να την εμποδίσει να μπει στο σπίτι. Σχεδόν ποτέ δεν έχανε την ψυχραιμία του. Ήταν υποπροϊόν της κληρονομιάς του, το σήμα κατατεθέν της οικογένειάς του, αλλά εκείνος πάντα ήταν ο συγκρατημένος. Ο ψύχραιμος. Πάσχισε να το θυμηθεί. «Και;» «Και;» επανέλαβε η Σέλμπι, υψώνοντας τα φρύδια της. «Δεν υπάρχει και, Άλαν. Περάσαμε δυο ευχάριστες ώρες στο ζωολογικό κήπο, γελάσαμε, διασκεδάσαμε. Αυτό δε σημαίνει πως πρέπει να κοιμηθώ μαζί σου». Είδε τον άγριο θυμό να καθρεφτίζεται στα μάτια του. Σαστισμένη απ’ την έντασή του, η Σέλμπι πισωπάτησε μηχανικά. Ο λαιμός της στέγνωσε. Τόση οργή κρύβει μέσα του, αναρωτήθηκε. «Νομίζεις πως αυτό είναι το μόνο που θέλω;» τη ρώτησε απειλητικά, αναγκάζοντάς τη να κολλήσει πάνω στην πόρτα της. «Αν ήθελα να σε ρίξω απλώς στο κρεβάτι, θα το είχα ήδη κάνει». Το χέρι του κύκλωσε το λαιμό της, καθώς εκείνη κοιτούσε το εξοργισμένο του πρόσωπο. «Είναι και το τι θέλω εγώ», κατάφερε να ψελλίσει η Σέλμπι, έκπληκτη που η φωνή της έβγαινε ξέπνοη και τρεμουλιαστή. Είναι, άραγε, απ’ το φόβο, ρώτησε τον εαυτό της. Ή την έξαψη; «Στο διάβολο τι θες εσύ». Όταν ο Άλαν έκανε ένα βήμα προς το μέρος της, η Σέλμπι πίεσε την πόρτα με την πλάτη της, κάνοντάς τη να υποχωρήσει. Θα ’χε παραπατήσει, αν δεν τη συγκρατούσε εκείνος. Κι έπειτα βρέθηκαν μέσα, με το κορμί της κολλημένο στο δικό του, τα χέρια της στους ώμους του. Και για πρώτη φορά, δεν ήξερε τι να κάνει. Ύψωσε προκλητικά το κεφάλι της, έξαλλη που τα γόνατά της ήταν κομμένα απ’ το φόβο, ενώ το αίμα της κυλούσε ορμητικά απ’ τον πόθο. «Άλαν, δεν μπορείς...» «Δεν μπορώ;» Το χέρι του άρπαξε τα μαλλιά της, τραβώντας το κεφάλι της προς τα πίσω. Η οργή, η δυσφορία, το πάθος ξεχείλιζαν μέσα του. Ποτέ δεν τα είχε νιώσει όλα μαζί. «Μπορώ. Ξέρουμε και


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

73 _

οι δυο ότι και τώρα μπορώ, όπως μπορούσα και πριν». Και θα ’πρεπε να το κάνω, συλλογίστηκε, ενώ τον κατέκλυζε ο θυμός και η σύγχυση. «Αυτή τη στιγμή με θέλεις. Το βλέπω». Εκείνη έγνεψε αρνητικά, μα δεν μπορούσε ν’ απομακρύνει το χέρι του. Πώς μπόρεσε να ξεχάσει τόσο γρήγορα τον πάνθηρα; «Όχι. Δε σε θέλω». «Νομίζεις ότι μπορείς να επιτίθεσαι σ’ αυτό που κάνω και σ’ αυτό που είμαι χωρίς καμιά επίπτωση, Σέλμπι;» Το μπράτσο του γύρω απ’ τη μέση της σφίχτηκε κι εκείνη πάσχισε να μη φωνάξει. «Νομίζεις ότι μπορείς να με σπρώξεις στα όριά μου χωρίς να πληρώσεις το τίμημα;» Η Σέλμπι ξεροκατάπιε, αλλά ο λαιμός της παρέμεινε στεγνός. «Φέρεσαι σαν να σε ενθάρρυνα, ενώ έκανα ακριβώς το αντίθετο», του είπε και κατόρθωσε να φανεί σχεδόν ενοχλημένη. «Άφησε με, Άλαν». «Όταν θα είμαι έτοιμος». Τα χείλη του πλησίασαν τα δικά της. Η Σέλμπι κράτησε την ανάσα της. Διαμαρτυρία; Προσμονή; Δεν ήξερε. Μα ο Άλαν τραβήχτηκε, αφήνοντάς τη να τρέμει. Το μόνο που έβλεπε στα μάτια του ήταν οργή και η δική της αντανάκλαση. Ναι, είχε ξεχάσει τον πάνθηρα και την εκρηκτική, άγρια ιδιοσυγκρασία των ηρώων των αδελφών Μπροντέ, τους οποίους της θύμισε όταν τον πρωτογνώρισε. «Νομίζεις πως είσαι αυτό που θέλω; Αυτό που μπορώ λογικά και άνετα να πω ότι θέλω; Είσαι το εντελώς αντίθετο απ’ ό,τι μου ταιριάζει. Περιφρονείς ό,τι θεωρώ ζωτικό στη ζωή μου». Αυτό την πλήγωσε. Παρ’ όλο που είχε καταφέρει ό,τι ήθελε, την πλήγωσε που τον άκουσε να το λέει. «Είμαι αυτό που είμαι», του πέταξε. «Αυτό ακριβώς που θέλω να είμαι. Γιατί δε μ’ αφήνεις ήσυχη, να πας να βρεις καμιά απ’ αυτές τις ψυχρές ξανθές, που τόσο τους πάνε τα φουστάνια του Όσκαρ ντε λα Ρέντα; Τις γεννημένες για συζύγους γερουσιαστών; Εγώ δε θέλω καμιά σχέση μ’ όλα αυτά». «Ίσως όχι». Ο θυμός του φούντωνε. Πρώτη φορά τον ένιωθε να φουντώνει τόσο γρήγορα. «Ίσως όχι. Πες μου, όμως...» Την έσφιξε ακόμα πιο δυνατά. «Πες μου ότι δε με θέλεις». Η ανάσα της έβγαινε κοφτή, δεν έφτανε για να γεμίσει τα πνευμόνια της. Δεν είχε συνειδητοποιήσει καν ότι τα δάχτυλά της έσφιγγαν τον ώμο του ή ότι πέρασε νευρικά τη γλώσσα της


74

NORA ROBERTS _

πάνω απ’ τα στεγνά της χείλη. Η Σέλμπι πάντα ήξερε πως υπήρχε η κατάλληλη στιγμή για ένα ψέμα. «Δε σε θέλω». Αλλά η άρνησή της κατέληξε σ’ ένα βογκητό έξαψης, όταν τα χείλη του κόλλησαν στα δικά της. Αυτό δεν ήταν το υπομονετικό, ατέλειωτο, εκμαυλιστικό πρώτο φιλί που της είχε δώσει, αλλά το άκρως αντίθετο. Ήταν σκληρό κι ανελέητο και τα χείλη του κατέκτησαν τα δικά της, όπως δεν τα ’χε κατακτήσει ποτέ κανείς. Κανείς άλλος άντρας δεν είχε τολμήσει να τη φιλήσει έτσι. Ένιωσε τη γη να χάνεται κάτω απ’ τα πόδια της και ψηλάφισε για να βρει κάπου να πιαστεί. Μπορούσε να γευτεί την οργή του και τη συνάντησε μ’ ένα ανήμπορο πάθος που φούντωσε πολύ απότομα ώστε να μπορέσει να το ελέγξει. Ένιωθε το θυμό του και τον συνάντησε με μια φωτιά που έκαιγε πολύ ώστε να περιοριστεί. Δεν υπήρχε καμιά μεταμέλεια. Βρισκόταν εκεί που ήθελε. Τα δάχτυλα που έσφιγγαν τους ώμους του τον παρακινούσαν να απαιτήσει περισσότερα -κι όσο εκείνος απαιτούσε, η Σέλμπι έπαιρνε. Ο Άλαν την έσφιξε πιο κοντά του, ξεχνώντας την τρυφερότητα που ήταν πάντα ένα αναπόσπαστο κομμάτι της σεξουαλικής του συμπεριφοράς. Το στόμα της ήταν τρελαμένο κάτω απ’ το δικό του, αχόρταγο, κατακτητικό. Μα αυτή τη φορά δεν του αρκούσε. Το χέρι του γλίστρησε κάτω απ’ το πουκάμισό της για να την αγγίξει. Τόσο λεπτή, τόσο απαλή, κι ωστόσο η καρδιά της βροντοχτυπούσε κάτω απ’ την περιπλανώμενη παλάμη του με τη δύναμη ενός μαραθωνοδρόμου. Η Σέλμπι τεντώθηκε πάνω του, ψιθυρίζοντας μαζί μ’ ένα βογκητό κάτι που θα μπορούσε να ’ταν και το όνομά του. Η γεύση της ήταν σαγηνευτική, όπως και το άρωμά της, κι ο πόθος φούντωσε μέσα του. Θα μπορούσε να την πάρει –στο πάτωμα ή ακόμα κι εκεί όπου στέκονταν- σε λίγα δευτερόλεπτα ή σε μια ώρα. Αυτή η επίγνωση πυροδότησε την επιθυμία του. Δεν επρόκειτο για υποχώρηση, αλλά για πάθος στο πάθος, φωτιά στη φωτιά. Δε θα τη δάμαζε ποτέ, αλλά μπορούσε να την αποκτήσει. Κι αν την έπαιρνε τώρα, παρ’ όλο που ήταν πρόθυμη, θα κινδύνευε να μην έχει τίποτα όταν όλα θα τέλειωναν. Θα κινδύνευε ν’ αποδειχθεί αληθινό το απρόσεκτο, δηκτικό της σχόλιο. Βλαστημώντας άγρια, ο Άλαν την έσπρωξε πέρα. Το βλέμμα


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

75 _

του, όταν καρφώθηκε στο δικό της, δεν ήταν λιγότερο θυμωμένο απ’ όσο πριν, ούτε είχε μαλακώσει. Κοιτάχτηκαν σιωπηλοί και το μόνο που ακουγόταν ήταν ο ήχος της ξέπνοης ανάσας τους. Χωρίς να πει κουβέντα, ο Άλαν έκανε μεταβολή και βγήκε απ’ την ανοιχτή πόρτα.


76

NORA ROBERTS _

Κεφάλαιο 5

Π

ροσπαθούσε να μην το σκέφτεται. Η Σέλμπι ξεφύλλισε τα περιοδικά της κυριακάτικης εφημερίδας με τα πόδια σηκωμένα ψηλά, το δεύτερο καφέ της ν’ αχνίζει ακόμα, και προσπάθησε πραγματικά να μην το σκέφτεται. Ο Μοσέ ήταν ξαπλωμένος στην πλάτη του καναπέ, σαν να διάβαζε πάνω απ’ τον ώμο της, πεταρίζοντας κάθε τόσο τα ρουθούνια του στη μυρωδιά του καφέ. Η Σέλμπι ήπιε μια γουλιά και διάβασε στα γρήγορα ένα άρθρο για το πώς να μαγειρεύει κανείς γαλλικές συνταγές με περιορισμένο προϋπολογισμό. Δεν μπορούσε να μην το σκέφτεται. Το λάθος ήταν όλο δικό της· δεν μπορούσε να το αρνηθεί. Δε φερόταν συχνά με τόση αγένεια και κακεντρέχεια, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση τα είχε καταφέρει μια χαρά. Δεν πλήγωνε κάποιον παρά μόνο όταν ήταν τυφλωμένη από θυμό. Μα δεν μπορούσε ν’ αρνηθεί, επίσης, ότι στο βλέμμα του Άλαν διέκρινε ότι δεν τον εξόργισε απλώς, αλλά τον πλήγωσε κιόλας. Παρ’ όλο που σκοπός της ήταν η αυτοσυντήρηση, η Σέλμπι δυσκολευόταν να συγχωρήσει τον εαυτό της. Νομίζεις πως είσαι αυτό που θέλω; Όχι. Η Σέλμπι έγειρε πίσω, κρατώντας την κούπα στις παλάμες της. Ήξερε απ’ την πρώτη στιγμή πως δεν του ταίριαζε, δεν ταίριαζε στη δημόσια εικόνα του, όπως ούτε κι ο Άλαν στη δική της. Ωστόσο, εκείνο το πρώτο βράδυ στη βεράντα των Ράιτ, είχε διαισθανθεί κάτι για τους δυο τους. Είχαν κατανοήσει πολύ γρήγορα ο ένας τον άλλο. Από τότε, κάτι την παίδευε στο βάθος του μυαλού της. Θα μπορούσε να είναι ο ένας και μοναδικός. Χαζές φαντασιοπληξίες μιας γυναίκας που ποτέ δεν είχε σκεφτεί πως θα ’θελε να είναι κάποιος άντρας ο ένας και μοναδικός, αλλά δεν μπορούσε


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

77 _

να τις διώξει απ’ τη σκέψη της. Αναρωτήθηκε αν τον είχε διώξει για πάντα. Το σίγουρο ήταν πως της άξιζε η οργή του και το παγερό του βλέμμα, τη στιγμή που έφευγε απ’ το σπίτι της. Είχε τη δύναμη να του προκαλέσει τέτοια αισθήματα. Ήταν τρομακτικό, αλλά ταυτόχρονα... ναι, σαγηνευτικό. Μπορούσε να γίνει κακιά κι αυτό ήταν κάτι διαφορετικό. Η κακία προερχόταν απ’ το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, καθώς διαισθανόταν πόση δύναμη ασκούσε εκείνος πάνω της. Άρα, ίσως της άξιζε ο πόνος και η λαχτάρα που της άφησε ο Άλαν πίσω του, παρ’ όλο που ακόμα δεν της ήταν εύκολο να το χωνέψει. Πέρασε τη γλώσσα της πάνω απ’ τα χείλη της, καθώς τον σκεφτόταν. Ο Άλαν Μακ Γκρέγκορ έχει δυο όψεις, συλλογίστηκε. Την ψύχραιμη και λογική, την άγρια και ανελέητη. Ωστόσο, αυτό τον έκανε ακόμα πιο ακαταμάχητο. Ακόμα πιο επικίνδυνο, πρόσθεσε με κατήφεια. Αφήνοντας την κούπα της στην άκρη, η Σέλμπι έκλεισε την εφημερίδα και προσπάθησε να συγκεντρωθεί. Στο κάτω κάτω, τον είχε διώξει -όπως το ήθελε. Δεν ωφελούσε να νιώθει δυστυχισμένη. Πέταξε σε μια άκρη την εφημερίδα, τινάχτηκε όρθια κι άρχισε να κάνει βόλτες πάνω κάτω. Δε θα του τηλεφωνούσε για να ζητήσει συγνώμη, επειδή η κατάσταση θα περιπλεκόταν έτσι ακόμα περισσότερο. Αν, όμως, του ξεκαθάριζε πως ήταν απλώς μια τυπική συγνώμη και τίποτε άλλο... Όχι, δεν είναι έξυπνο, σκέφτηκε, κουνώντας το κεφάλι της. Θα ήταν κάτι χειρότερο -αδυναμία, μελοδραματισμός. Είχε πάρει την απόφασή της. Η Σέλμπι πάντα καμάρωνε πως ήξερε τι ήθελε και το τηρούσε. Το βλέμμα της στάθηκε στα μπαλόνια που ήταν στοιβαγμένα στο τραπέζι της κουζίνας της. Δεν πετούσαν πια ως το ταβάνι, ήταν μαζεμένα σαν ενθύμια μιας ευτυχισμένης γιορτής. Αναστέναξε βαριά. Θα ’πρεπε να τα σπάσει και να τα ξεφορτωθεί. Η Σέλμπι χάιδεψε ένα κίτρινο μπαλόνι. Ήταν πολύ αργά πια. Αν τηλεφωνούσε κι αρνιόταν να πιάσει συζήτηση αλλά απλώς του ζητούσε συγνώμη και τίποτα περισσότερο; Τρία λεπτά. Δάγκωσε τα χείλη της κι αναρωτήθηκε αν μπορούσε να βρει πουθενά το χρονόμετρό της. Θα ηρεμούσε τη συνείδησή της με μερικές ευγενικές προτάσεις. Τι μπορούσε να συμβεί μέσα σε τρία λεπτά στο τηλέφωνο; Κοίταξε πάλι τα μπαλόνια. Πολλά, απ’ όσο θυμό-


78

NORA ROBERTS _

ταν. Το χθεσινό τηλεφώνημα είχε προκαλέσει όλο αυτό το μπέρδεμα. Καθώς στεκόταν αναποφάσιστη, άκουσε ένα χτύπημα στην πόρτα. Το βλέμμα της στάθηκε εκεί, γεμάτο προσμονή. Έτρεξε κι άνοιξε αμέσως. «Ετοιμαζόμουν να... Α, γεια σου, μαμά». «Λυπάμαι που δεν είμαι αυτός που ευχόσουν». Η Ντέμπορα φίλησε την κόρη της στο μάγουλο και μπήκε μέσα. «Καλύτερα», μουρμούρισε η Σέλμπι, κλείνοντας την πόρτα. «Πάω να σου βάλω καφέ», πρόσθεσε χαμογελώντας. «Δε συνηθίζεις να περνάς από δω τα πρωινά της Κυριακής». «Βάλε μου μισό φλιτζάνι μόνο, αν περιμένεις παρέα». «Δεν περιμένω κανέναν». Το ύφος της Σέλμπι ήταν κοφτό και τελεσίδικο. Η Ντέμπορα κοίταξε συλλογισμένη την πλάτη της κόρης της. Κουνώντας μελαγχολικά το κεφάλι της αναρωτήθηκε γιατί έμπαινε στον κόπο. Τα τελευταία δέκα χρόνια δεν κατάφερνε να μαντέψει τις σκέψεις της. «Αν δεν έχεις να κάνεις τίποτα το απόγευμα, θέλεις να πάμε να δούμε την καινούρια έκθεση Φλαμανδικής τέχνης στην Εθνική Πινακοθήκη;» Η Σέλμπι βλαστήμησε κι έπειτα έγλειψε τον αντίχειρά της. «Αχ, κάηκες. Για να δω...» «Δεν είναι τίποτα», είπε απότομα η Σέλμπι κι ύστερα βλαστήμησε πάλι. «Συγνώμη», πρόσθεσε πιο ήρεμα. «Απλώς μου χύθηκε ο καφές, αυτό είναι όλο. Κάτσε κάτω, μαμά». Με μια βίαιη κίνηση, σάρωσε τα μπαλόνια απ’ το τραπέζι και τα πέταξε κάτω, «Αυτό τουλάχιστον δεν έχει αλλάξει», παρατήρησε ήρεμα η Ντέμπορα. «Εξακολουθείς να συγυρίζεις με το δικό σου, μοναδικό τρόπο». Περίμενε ώσπου η Σέλμπι να καθίσει απέναντι της και μετά ρώτησε: «Συμβαίνει τίποτα;» «Αν συμβαίνει τίποτα;» Η Σέλμπι πιπίλισε κι άλλο το δάχτυλό της. «Όχι, γιατί;» «Σπάνια φέρεσαι τόσο νευρικά». Ανακατεύοντας τον καφέ της, η Ντέμπορα την περιεργάστηκε ήρεμα. «Είδες την εφημερίδα, σήμερα το πρωί;» «Φυσικά». Η Σέλμπι κάθισε σταυροπόδι στην καρέκλα της. «Δε θα ’χανα το κυριακάτικο κόμικ του Γκραντ». «Όχι, δεν εννοούσα αυτό».


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

79 _

Νιώθοντας την περιέργειά της να ξυπνάει, η Σέλμπι ανασήκωσε τα φρύδια της. «Έριξα μια ματιά στην πρώτη σελίδα και δεν είδα τίποτα που να θέλω να διαβάσω πρωί πρωί. Μου ξέφυγε κάτι;» «Έτσι φαίνεται». Χωρίς δεύτερη κουβέντα, η Ντέμπορα σηκώθηκε και πήγε στον καναπέ. Ξεφύλλισε την εφημερίδα, ώσπου βρήκε αυτό που ήθελε. Ένα αδιόρατο χαμόγελο χαράχτηκε στα χείλη της, καθώς πλησίαζε την κόρη της και της έδινε την εφημερίδα. Εκείνη την κοίταξε και δεν είπε τίποτα. Ήταν μια πεντακάθαρη φωτογραφία που την έδειχνε με τον Αλαν, καθώς στέκονταν στη γέφυρα και χάζευαν τους κύκνους. Η Σέλμπι θυμήθηκε εκείνη τη στιγμή: είχε γείρει πάνω του, ακουμπώντας το κεφάλι της ανάμεσα στον ώμο και το πιγούνι του. Η φωτογραφία είχε συλλάβει την έκφραση της ήρεμης ικανοποίησης στο πρόσωπό της, που ήταν σίγουρη πως πρώτη φορά βίωνε. Η λεζάντα από κάτω ήταν σύντομη -ανέφερε το όνομα, την ηλικία της, τον πατέρα της και το κατάστημά της. Έγραφε επίσης για την εκστρατεία του Άλαν σχετικά με τα άσυλα αστέγων κι έπειτα έκανε διάφορες εικασίες για τη σχέση τους. Δεν υπήρχε τίποτα προσβλητικό στο σύντομο κι ανάλαφρο κουτσομπολίστικο άρθρο. Το τσίμπημα της δυσφορίας που ένιωσε καθώς το διάβαζε, την ξάφνιασε. Είχα δίκιο, σκέφτηκε, καθώς το βλέμμα της στάθηκε πάλι στη φωτογραφία. Αυτό το μικρό κομμάτι της σελίδας αποδείκνυε ότι είχε δίκιο απ’ την πρώτη στιγμή. Η πολιτική, απ’ όλες τις πλευρές της, θα βρισκόταν πάντα ανάμεσά τους. Είχαν περάσει ένα απόγευμα σαν συνηθισμένοι άνθρωποι, αλλά αυτό δεν κράτησε. Και δε θα κρατούσε ποτέ. Η Σέλμπι έσπρωξε πέρα την εφημερίδα κι έπιασε την κούπα με τον καφέ της. «Λοιπόν, δε θα εκπλαγώ καθόλου αν μπουκάρουν ένα σωρό πελάτες στο μαγαζί τη Δευτέρα το πρωί, εξαιτίας αυτής της φωτογραφίας. Πέρσι το χειμώνα, ήρθε μια γυναίκα απ’ τη Βαλτιμόρη, επειδή με είδε στην εφημερίδα με τον ανιψιό της Μάιρα». Πίεσε τον εαυτό της να πιει μια γουλιά καφέ, καθώς ένιωσε πως θ’ άρχιζε τις άσκοπες φλυαρίες. «Ευτυχώς που την περασμένη βδομάδα γέμισα προμήθειες το πίσω δωμάτιο. Θέλεις ένα ντόνατ με τον καφέ σου; Όλο και κάπου πρέπει να ’χω». «Σέλμπι». Η Ντέμπορα έπιασε τα χέρια της κόρης της πριν εκείνη προλάβει να σηκωθεί. Το αδιόρατο χαμόγελο έδωσε τη θέση


80

NORA ROBERTS _

του σε μια έκφραση ανησυχίας. «Ποτέ δε σ’ ενοχλούσε αυτού του είδους η δημοσιότητα. Αυτή είναι η φοβία του Γκραντ, όχι η δική σου». «Γιατί να μ’ ενοχλεί;» αντέταξε η Σέλμπι, πασχίζοντας να συγκρατήσει τα δάχτυλά της για να μη σφιχτούν σε γροθιές. «Το πολύ πολύ να κάνω περισσότερες πωλήσεις. Κάποιος έξυπνος τουρίστας αναγνώρισε τον Άλαν και το εξαργύρωσε. Αυτό είναι όλο. Δεν έγινε και τίποτα». «Όχι, δεν έγινε». Γνέφοντας καταφατικά, η Ντέμπορα προσπάθησε να την ηρεμήσει. «Κι όμως, δεν είναι έτσι», της πέταξε η Σέλμπι, νιώθοντας το θυμό της να φουντώνει. «Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν είναι ακίνδυνο». Τινάχτηκε όρθια κι άρχισε να περπατάει νευρικά στο δωμάτιο, όπως την είχε δει η Ντέμπορα να κάνει αμέτρητες φορές. «Δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω. Δε θέλω να το αντιμετωπίσω». Κλότσησε ένα αθλητικό παπούτσι που βρέθηκε στο διάβα της και συνέχισε: «Γιατί, διάβολε, δεν μπορούσε να είναι πυρηνικός φυσικός ή να έχει γήπεδα μπόουλινγκ; Γιατί πρέπει να με κοιτάζει σαν να με ξέρει όλη μου τη ζωή και να μην τον νοιάζουν τα ελαττώματά μου; Δε θέλω να μ’ επηρεάζει έτσι. Αρνούμαι!» Και ξεσπώντας την οργή της πέταξε την εφημερίδα απ’ τον καναπέ στο πάτωμα. «Δεν έχει σημασία». Κοντοστάθηκε, πέρασε το χέρι της μέσα στα μαλλιά της και περίμενε ώσπου να ξαναβρεί την ανάσα της. «Δεν έχει σημασία», επανέλαβε. «Έτσι κι αλλιώς, πήρα την απόφασή μου και...» Κουνώντας το κεφάλι της, πήγε στην κουζίνα κι έφερε την καφετιέρα. «Να ζεστάνω τον καφέ;» Η Ντέμπορα έγνεψε καταφατικά, συνηθισμένη απ’ τα ξεσπάσματα της Σέλμπι. «Μη μου βάλεις πολύ. Για ποιο πράγμα πήρες την απόφασή σου;» «Πως δεν πρόκειται να μπλέξω μαζί του». Αφήνοντας την καφετιέρα, η Σέλμπι κάθισε πάλι κάτω. «Να φάμε το μεσημέρι στο εστιατόριο της Πινακοθήκης;» «Εντάξει». Η Ντέμπορα ήπιε λίγο καφέ. «Πέρασες καλά στο ζωολογικό κήπο;» Η κόρη της ανασήκωσε αδιάφορα τους ώμους της και κοίταξε την κούπα της. «Ήταν ωραία μέρα», είπε, φέρνοντας την κούπα στα χείλη της. Μα μετά την άφησε πάλι κάτω χωρίς να πιει σταγόνα. Η Ντέμπορα περιεργάστηκε πάλι τη φωτογραφία. Πότε ήταν η


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

81 _

τελευταία φορά που είχε δει τη Σέλμπι τόσο γαλήνια; Την είχε δει ποτέ έτσι; Ίσως, θυμήθηκε μ’ ένα τσίμπημα σχεδόν λησμονημένου πόνου, όταν ήταν μικρό κοριτσάκι και καθόταν παρέα με τον πατέρα της, ενώ μοιράζονταν τις σκέψεις τους. Συγκρότησε τον αναστεναγμό της και προσποιήθηκε ότι ενδιαφέρεται για τον καφέ της. «Υποθέτω πως το ξεκαθάρισες στο γερουσιαστή Μακ Γκρέγκορ». «Είπα στον Άλαν από την πρώτη στιγμή πως δε θα έβγαινα καν μαζί του». «Μα, ήρθατε μαζί στους Ντιτμέιερ, την προηγούμενη βδομάδα». «Αυτό ήταν άλλο». Η Σέλμπι τσαλάκωσε συγχυσμένη τις άκρες της εφημερίδας. «Και το χτεσινό ήταν ολίσθημα». «Δεν είναι ο πατέρας σου, Σέλμπι». Εκείνη ύψωσε τα γκρίζα μάτια της και ήταν τόσο αναπάντεχα πονεμένα, ώστε η Ντέμπορα της έπιασε πάλι το χέρι. «Του μοιάζει τόσο πολύ, που είναι τρομακτικό», ψιθύρισε η Σέλμπι. «Η ηρεμία, η αφοσίωση, αυτή η σπίθα που σου λέει πως θα θελήσει να φτάσει στην κορυφή και το πιο πιθανό είναι πως θα τα καταφέρει εκτός κι αν...» Άφησε μισή τη φράση της κι έκλεισε τα μάτια της. Εκτός κι αν τον σταματούσε κάποιος μανιακός με ασαφή ιδεολογία και όπλο στο χέρι. «Αχ, Θεέ μου, μου φαίνεται πως έχω αρχίσει να τον ερωτεύομαι και θέλω να το βάλω στα πόδια». Η Ντέμπορα της έσφιξε τα χέρια. «Και να πας πού;» «Οπουδήποτε». Παίρνοντας μια βαθιά ανάσα για να ξαναβρεί την ψυχραιμία της, η Σέλμπι άνοιξε τα μάτια της. «Δε θέλω να τον ερωτευτώ για ένα σωρό λόγους. Αυτός κι εγώ δε μοιάζουμε καθόλου». Για πρώτη φορά απ’ τη στιγμή που έδωσε στην κόρη της την εφημερίδα, η Ντέμπορα χαμογέλασε. «Θα ’πρεπε;» «Μη με μπερδεύεις, όταν προσπαθώ να φανώ λογική». Η Σέλμπι χαμογέλασε κι εκείνη, έχοντας ηρεμήσει κάπως. «Μαμά, θα τον τρελάνω σε μια βδομάδα. Δε θα μπορούσα ποτέ να του ζητήσω να προσαρμοστεί στους δικούς μου ρυθμούς. Κι εγώ δε θα μπορούσα ποτέ να συνηθίσω τη δική του ζωή. Αρκεί να μιλήσεις λίγα λεπτά μαζί του για να δεις πως έχει οργανωμένη σκέψη, ένα μυαλό απ’ αυτά που δουλεύουν σαν παρτίδα σκακιού ανάμεσα σε δυο πρωταθλητές. Σίγουρα έχει συνηθίσει να τρώει συγκεκριμένες ώρες και


82

NORA ROBERTS _

ξέρει ακριβώς ποια πουκάμισα έχει στείλει στο καθαριστήριο». «Αγάπη μου, ακόμα κι εσύ καταλαβαίνεις πόσο ανόητα ακούγονται αυτά που λες». «Μπορεί, αν τα ακούσεις μόνα τους». Το βλέμμα της πλανήθηκε στα μπαλόνια που είχε πετάξει στο πάτωμα. «Μα όταν προσθέσεις κι όλα τα υπόλοιπα...» «Λέγοντας “υπόλοιπα”, εννοείς το γεγονός ότι είναι πολιτικός. Σέλμπι...» Η Ντέμπορα περίμενε μέχρι να την κοιτάξει η κόρη της. «Δεν μπορείς να παραγγείλεις τον άντρα που θα ερωτευθείς». «Δεν πρόκειται να τον ερωτευθώ». Η Σέλμπι πήρε μια πεισματάρικη έκφραση. «Μ’ αρέσει η ζωή μου έτσι όπως είναι. Κανείς δε θα μ’ αναγκάσει να την αλλάξω, αν δεν είμαι έτοιμη. Πάμε». Σηκώθηκε όρθια. «Ας δούμε τη φλαμανδική τέχνη που θες και μετά θα σου κάνω το τραπέζι». Η Ντέμπορα παρατηρούσε τη Σέλμπι να ψάχνει σ’ όλο το διαμέρισμα να βρει τα παπούτσια της. Όχι, δε θέλω να πληγωθεί, σκέφτηκε, μα έτσι θα γίνει. Και πρέπει να το αντιμετωπίσει. ***

Ο Άλαν καθόταν στο τεράστιο, αντίκα γραφείο της βιβλιοθήκης του, με το παράθυρο ανοιχτό στην πλάτη του. Οι πασχαλιές που άνθιζαν στο μικρό παρτέρι από κάτω μύριζαν και θυμήθηκε το πρώτο βράδυ που γνώρισε τη Σέλμπι. Μα δε θα τη σκεφτόταν τώρα. Απλωμένες πάνω στο γραφείο του ήταν οι ανταποκρίσεις και οι πληροφορίες για τα άσυλα αστέγων. Θα συναντούσε το δήμαρχο της Ουάσινγκτον την επόμενη μέρα κι ευχόταν η συνάντησή τους να πήγαινε τόσο καλά όπως αυτή που είχε με το δήμαρχο της Βοστόνης. Είχε τα στοιχεία -το προσωπικό του δούλευε πολλές βδομάδες για να συγκεντρώσει τις πληροφορίες που χρειαζόταν. Μπροστά του βρίσκονταν οι φωτογραφίες. Ο Άλαν πήρε μία που έδειχνε δυο άντρες να μοιράζονται μια κουρελιασμένη κουβέρτα σ’ ένα κατώφλι στη γωνία της 14ης Οδού με την Μπέλμοντ. Δεν ήταν απλώς θλιβερό, ήταν ασυγχώρητο. Η στέγη συνιστούσε βασική ανάγκη των ανθρώπων. Άλλο πράγμα να συγκεντρώνεται κανείς στους στόχους του ανεργία, ύφεση, προβλήματα στο σύστημα κοινο3νικής πρόνοιαςκι εντελώς διαφορετικό να βλέπει ανθρώπους να ζουν χωρίς να ικανοποιούνται οι πιο θεμελιώδεις τους ανάγκες, ενώ οι τροχοί


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

83 _

της κοινωνικής μεταρρύθμισης γυρνούσαν αργά. Ο σκοπός του ήταν η παροχή των βασικών ειδών -στέγη, τροφή, ρουχισμός- με αντάλλαγμα εργασία και χρόνο. Τίποτα δωρεάν, τίποτα που να θυμίζει ελεημοσύνη. Αλλά χρειαζόταν κονδύλια και -εξίσου σημαντικό- χρειαζόταν εθελοντές. Είχε κινητοποιήσει τη Βοστόνη ύστερα από μακρύ και συχνά απογοητευτικό αγώνα, αλλά ήταν πολύ νωρίς ακόμα για να φανούν τα αποτελέσματα. Θ’ αναγκαζόταν να βασιστεί στις πληροφορίες που είχε συγκεντρώσει το γραφείο του και στη δύναμη της πειθούς του. Αν μπορούσε να προσθέσει και την επιρροή του δημάρχου, ο Άλαν πίστευε ότι ίσως κατάφερνε να εξασφαλίσει τα κονδύλια που ήθελε -εν καιρώ. Μάζεψε τα χαρτιά και τα έβαλε μέσα στο χαρτοφύλακά του. Δεν μπορούσε να κάνει τίποτε άλλο ως την επόμενη μέρα. Άλλωστε, περίμενε μια επίσκεψη -σε δέκα λεπτά, διαπίστωσε κοιτώντας το ρολόι του. Πάντα χαλάρωνε σ’ αυτό το δωμάτιο. Οι τοίχοι ήταν επενδυμένοι με σκούρο, βερνικωμένο ξύλο, το ταβάνι ψηλό, το τζάκι από ροζ μάρμαρο. Πάνω στο ράφι του βρίσκονταν διάφορες φωτογραφίες σε παλιές κορνίζες με περίεργα σχήματα, τις οποίες συνέλεγε. Η οικογένειά του -από τους προπαππούδες του, που δεν είχαν πατήσει ποτέ το πόδι τους έξω απ’ τη Σκοτία, ως τον αδελφό και την αδελφή του. Θα πρόσθετε και μια φωτογραφία του ανιψιού ή της ανιψιάς του, μόλις γεννούσε η αδελφή του, η Ρένα. Ο Άλαν κοίταξε τη φωτογραφία της κομψής, ξανθιάς γυναίκας με τα γελαστά μάτια και το πεισματάρικο στόμα. Είναι περίεργο πόσα χρώματα έχουν τα μαλλιά, σκέφτηκε. Τα μαλλιά της Ρένας δεν έμοιαζαν καθόλου με της Σέλμπι. Της Σέλμπι ήταν ατίθασες, κόκκινες μπούκλες. Ατίθασες. Η λέξη της ταίριαζε -και τον έλκυε, παρά τις συμβουλές της λογικής του. Θα ήταν μια διαρκής πρόκληση η αντιμετώπισή της. Η ζωή μαζί της θα επιφύλασσε πολλές εκπλήξεις. Ήταν παράξενο που ένας άντρας, ο οποίος πάντα προτιμούσε την τάξη και τη λογική, συνειδητοποιούσε τώρα πως δε θα ’νιώθε ολοκληρωμένος χωρίς μερικές ανατροπές. Κοίταξε το δωμάτιο γύρω του. Τοίχοι γεμάτοι βιβλία, σχολαστικά ταξινομημένα και στοιχισμένα, ένα απαλό γκρι χαλί που παρουσίαζε ίχνη φθοράς, όχι όμως και σκόνης, ο αυστηρός βικτωρια-


84

NORA ROBERTS _

νός καναπές σε βαθύ μπορντό χρώμα. Το δωμάτιο ήταν οργανωμένο και τακτικό -όπως η ζωή του. Κι εκείνος αποζητούσε έναν ανεμοστρόβιλο. Ο Άλαν δεν ενδιαφερόταν να τον δαμάσει, μονάχα να τον βιώσει. Όταν χτύπησε το κουδούνι, κοίταξε πάλι το ρολόι του. Η Μάιρα ήταν στην ώρα της. «Καλημέρα, Μακ Γκι». Η Μάιρα όρμησε μέσα χαμογελώντας στο ρωμαλέο Σκοτσέζο μπάτλερ. «Καλημέρα, κυρία Ντιτμέιερ». Ο Μακ Γκι είχε ύψος ένα και ογδόντα πέντε, ήταν συμπαγής σαν τοίχος από τούβλα και πλησίαζε τα εβδομήντα. Ήταν ο μπάτλερ της οικογένειας του Άλαν για τριάντα χρόνια πριν φύγει απ’ το Χαϊάνις Πορτ για την Τζόρτζταουν, μετά από δική του επιμονή. Ο κύριος Άλαν θα τον χρειαζόταν, είχε πει με την τραχιά του προφορά. Κι αυτό ήταν αρκετό. «Δε φαντάζομαι να έφτιαξες εκείνα τα φανταστικά μικρά κέικ...» ' «Με παχιά κρέμα», απάντησε ο Μακ Γκι, μ’ ένα αδιόρατο χαμόγελο. «Αχ, Μακ Γκι, σε λατρεύω. Άλαν...» Η Μάιρα του έτεινε το χέρι της, βλέποντάς τον να βγαίνει στο διάδρομο. «Πολύ ευγενικό εκ μέρους σου να μ’ αφήσεις να σ’ ενοχλήσω κυριακάτικα». «Ποτέ δε μ’ ενοχλείς, Μάιρα». Τη φίλησε στο μάγουλο και την οδήγησε στο σαλόνι. Αυτό το δωμάτιο ήταν διακοσμημένο σε διακριτικούς, αρρενωπούς τόνους του εκρού και του μπεζ, με σκουροπράσινες πινελιές. Τα πιο πολλά έπιπλα ήταν Τσίπεντεϊλ, το χαλί ανατολίτικο. Ήταν ένα γαλήνιο, άνετο δωμάτιο, με μόνη έκπληξη μια τεράστια ελαιογραφία που απεικόνιζε ένα τοπίο με καταιγίδα -όλο απόκρημνα βουνά, χαμηλά σύννεφα κι απειλητικούς κεραυνούς- στο νότιο τοίχο. Η Μάιρα πάντα το θεωρούσε ενδιαφέρουσα και χαρακτηριστική πινελιά. Βολεύτηκε σε μια πολυθρόνα με ψηλή πλάτη κι έβγαλε τις κομψές, ψηλοτάκουνες γόβες της στο ίδιο ροζ χρώμα με την τσάντα της. «Τι ανακούφιση», μουρμούρισε. «Είναι κυριολεκτικά αδύνατον να πείσω τον εαυτό μου ν’ αγοράσει το σωστό μέγεθος. Τι τίμημα πληρώνουμε για τη ματαιοδοξία μας». Στριφογύρισε τα δάχτυλα των ποδιών της απολαυστικά. «Η Ρένα μου ’στείλε ένα πολύ γλυκό σημείωμα», συνέχισε τρίβοντας τους ταρσούς της μεταξύ τους για να αποκαταστήσει την κυκλοφορία του αίματος, ενώ


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

85 _

χαμογελούσε στον Αλαν. «Ήθελε να μάθει πότε θα πάμε, με τον Χέρμπερτ, στο Ατλάντικ Σίτι για να χάσουμε λεφτά στο καζίνο της». «Πέρασα απ’ το καζίνο την τελευταία φορά που ήμουν εκεί». Ο Άλαν έγειρε στον καναπέ, ξέροντας πως η Μάιρα θα ανέφερε το σκοπό της επίσκεψής της μονάχα όταν ήθελε εκείνη. «Τι κάνει ο Κέιν; Τι άτακτο παιδί που ήταν πάντα», συνέχισε η Μάιρα, πριν προλάβει εκείνος να της απαντήσει. «Ποιος θα το πίστευε πως θα γινόταν τόσο λαμπρός δικηγόρος». «Η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις», μουρμούρισε ο Αλαν. Ο Κέιν ήταν ο άτακτος γιος κι εκείνος ο πειθαρχημένος. Γιατί όμως το σκέφτηκε αυτό τώρα; «Μεγάλη αλήθεια. Αχ, πάει η δίαιτά μου. Δόξα τω Θεώ», αναστέναξε η Μάιρα, βλέποντας τον Μακ Γκι να μπαίνει στο σαλόνι μ’ ένα δίσκο. «Θα σερβίρω εγώ, Μακ Γκι, να ’σαι καλά». Η Μάιρα σήκωσε την τσαγιέρα Μάισεν και σέρβιρε το τσάι, ενώ ο Άλαν την παρακολουθούσε διασκεδάζοντας. Ό,τι κι αν είχε κατά νου, πρώτα θα απολάμβανε τα κέικ της και το τσάι της. «Σε ζηλεύω για τον μπάτλερ που έχεις», είπε στον Άλαν, δίνοντάς του ένα φλιτζάνι. «Ξέρεις ότι προσπάθησα να τον κλέψω απ’ τους γονείς σου, πριν είκοσι χρόνια;» «Όχι, δεν το ήξερα». Ο Άλαν χαμογέλασε πονηρά. «Ο Μακ Γκι είναι πολύ διακριτικός, δε θα το ανέφερε ποτέ». «Και υπερβολικά αφοσιωμένος ώστε να υποκύψει στις δωροδοκίες μου. Τότε δοκίμασα για πρώτη φορά αυτά». Η Μάιρα δάγκωσε ένα μικρό κέικ κι έκλεισε τα μάτια της. «Φυσικά, πίστευα ότι τα ’χε φτιάξει η μαγείρισσα και σκέφτηκα να σας την κλέψω, μα όταν ανακάλυψα ότι ήταν δημιουργήματα του Μακ Γκι... Τέλος πάντων, η μόνη μου παρηγοριά είναι πως, αν τα είχα καταφέρει, τώρα θα ήμουν χοντρή σαν ελέφαντας. Παρεμπιπτόντως», πρόσθεσε, σκουπίζοντας τα χέρια της σε μια πετσέτα, «πρόσεξα ότι ενδιαφέρεσαι για τους ελέφαντες». Ο Άλαν ανασήκωσε τα φρύδια του, πίνοντας μια γουλιά τσάι. Ώστε αυτό ήταν. «Πάντα μ’ ενδιαφέρει το αντίπαλο κόμμα1», αποκρίθηκε ήρεμα. 1

Ο ελέφαντας είναι το έμβλημα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. (Σ.τ.Μ.)


86

NORA ROBERTS _

«Δεν εννοώ τα πολιτικά σύμβολα», διευκρίνισε η Μίρα. «Πέρασες καλά στο ζωολογικό κήπο;» «Διάβασες την εφημερίδα». «Φυσικά. Οφείλω να ομολογήσω ότι είστε πολύ ταιριαστό ζευγάρι. Το φανταζόμουν». Η Μάιρα ήπιε λίγο τσάι ικανοποιημένη. «Η Σέλμπι ενοχλήθηκε από το δημοσίευμα;» «Δεν ξέρω». Ο Άλαν την κοίταξε παραξενεμένος. Είχε περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο επίκεντρο της δημοσιότητας και δεν έδινε ιδιαίτερη σημασία. «Θα ’πρεπε;» «Κανονικά, όχι. Αλλά η Σέλμπι έχει την τάση να νιώθει και να ενεργεί απροσδόκητα. Δε θέλω να φανώ αδιάκριτη, Άλαν -ή, μάλλον, ναι, θέλω», είπε, χαμογελώντας ακαταμάχητα. «Μα μόνο και μόνο επειδή σας ξέρω και τους δυο από παιδιά. Έχω μεγάλη αδυναμία και σ’ εσένα και στη Σέλμπι». Υποκύπτοντας στον πειρασμό, χωρίς ν’ αντισταθεί ιδιαίτερα, πήρε άλλο ένα μικρό κέικ. «Ευχαριστήθηκα πολύ όταν είδα τη φωτογραφία σήμερα το πρωί». Διασκεδάζοντας με την υγιή της όρεξη, όπως και με τις ακαταμάχητες παρεμβάσεις της, ο Άλαν της χαμογέλασε. «Για ποιο λόγο;» «Να σου πω την αλήθεια...» Η Μάιρα έβαλε στο κέικ της μια γενναία κουταλιά κρέμας. «Δε θα ’πρεπε. Σκόπευα να σας τα φτιάξω εγώ. Συγχύστηκα που τα κανονίσατε μόνοι σας, χωρίς τη δική μου παρέμβαση, παρ’ όλο που εγκρίνω το τελικό αποτέλεσμα». Ξέροντας πώς δούλευε το μυαλό της, ο Άλαν έγειρε στο κάθισμά του κι άπλωσε το χέρι του στην πλάτη του καναπέ. «Ένα απόγευμα στο ζωολογικό κήπο δεν ισοδυναμεί με γάμο». «Μίλησες σαν πραγματικός πολιτικός». Η Μάιρα βολεύτηκε στην πολυθρόνα της, αναστενάζοντας ικανοποιημένη. «Μακάρι να μπορούσα να εκμαιεύσω τη συνταγή αυτών των κέικ απ’ τον Μακ Γκι». Ο Άλαν χαμογέλασε εύθυμα, χωρίς καμιά διάθεση απολογίας. «Δε νομίζω». «Τι να γίνει; Έτυχε να βρίσκομαι στο κατάστημα της Σέλμπι όταν έφτασε ένα καλάθι γεμάτο φράουλες», συνέχισε εκείνη δήθεν αδιάφορα. «Δεν ξέρεις τίποτα γι’ αυτό, έτσι δεν είναι, χρυσέ μου;» «Φράουλες;» Εκείνος προσποιήθηκε τον αδιάφορο. «Κι εμένα μ’ αρέσουν πολύ». «Είμαι πάρα πολύ έξυπνη για να με δουλεύεις», του είπε η


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

87 _

Μάιρα, κουνώντας το δάχτυλό της προς το μέρος του. «Και σε ξέρω απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη. Ένας άντρας σαν εσένα δε στέλνει καλάθια με φράουλες, ούτε περνάει τα απογεύματά του στο ζωολογικό κήπο, εκτός κι αν είναι ξετρελαμένος». «Δεν είμαι ξετρελαμένος με τη Σέλμπι», τη διόρθωσε μειλίχια ο Άλαν, πίνοντας το τσάι του. «Είμαι ερωτευμένος μαζί της». Η προγραμματισμένη απάντηση της Μάιρα έσβησε σ’ ένα στεναγμό. «Α, μάλιστα», μουρμούρισε. «Έγινε γρηγορότερα απ’ όσο περίμενα». «Ηταν κεραυνοβόλο», της εξομολογήθηκε ο Άλαν, που δεν ένιωθε πλέον τόσο βολικά μετά απ’ τη δήλωσή του. «Υπέροχα». Η Μάιρα έσκυψε μπροστά και του χάιδεψε το γόνατο. «Δεν μπορώ να σκεφτώ κανέναν άλλον που ν’ αξίζει περισσότερο το σοκ του κεραυνοβόλου έρωτα». Ο Άλαν γέλασε, παρ’ όλο που η διάθεσή του δεν ήταν πλέον ανάλαφρη. «Η Σέλμπι δεν το δέχεται». «Τι εννοείς, δεν το δέχεται;» απαίτησε να μάθει η Μάιρα σμίγοντας τα φρύδια της. «Αυτό ακριβώς». Ακόμα τον πονούσε, διαπίστωσε ο Άλαν αφήνοντας κάτω το φλιτζάνι του. Η ανάμνηση όσων του είπε μ’ εκείνο το αδιάφορο ύφος, εξακολουθούσε να τον πληγώνει. «Δε θέλει ούτε καν να με δει». «Ανοησίες». Η Μάιρα ρουθούνισε εκνευρισμένη κι άφησε στην άκρη ένα μισοφαγωμένο κέικ. «Ήμουν εκεί όταν πήρε τις φράουλες. Και ξέρω τη Σέλμπι σχεδόν τόσο καλά όσο εσένα». Τόνισε τη δήλωσή της χτυπώντας τον στο γόνατο. «Πρώτη φορά στη ζωή μου την έβλεπα έτσι». Το βλέμμα του Άλαν έγινε απλανές. «Είναι πολύ πεισματάρα», είπε σκεφτικός. «Είναι αποφασισμένη να αποφύγει κάθε προσωπική σχέση μαζί μου, εξαιτίας του επαγγέλματος μου». «Α, κατάλαβα». Η Μάιρα έγνεψε αργά καθώς χτυπούσε τα μακριά, κατακόκκινα νύχια της στο μπράτσο της πολυθρόνας. «Θα ’πρεπε να το καταλάβω». «Δεν είναι αδιάφορη», μουρμούρισε ο Άλαν, σαν να σκεφτόταν μεγαλόφωνα, καθώς θυμήθηκε πώς είχαν πάρει φωτιά τα χείλη της κάτω απ’ τα δικά του. «Απλώς, πεισματάρα». «Όχι πεισματάρα», τον διόρθωσε η Μάιρα. «Φοβισμένη. Ήταν πολύ συνδεδεμένη με τον πατέρα της». «Το φαντάστηκα, Μάιρα, και καταλαβαίνω πως θα πρέπει να


88

NORA ROBERTS _

ήταν σκληρό, πολύ σκληρό να τον χάσει με τέτοιο τρόπο. Μα δεν καταλαβαίνω τι σχέση έχει αυτό μ’ εμάς». Η ανυπομονησία, καθώς και η αναστάτωσή του, ήταν διάχυτες στα λόγια του. Σηκώθηκε όρθιος, μην μπορώντας να μείνει άλλο ακίνητος, κι άρχισε να κάνει βόλτες στο δωμάτιο. «Αν ο πατέρας της ήταν αρχιτέκτονας, θα ήταν λογικό να ξεγράψει όλους τους αρχιτέκτονες;» Πέρασε το χέρι του μέσα στα μαλλιά του σε μια σπάνια εκδήλωση απελπισίας. «Να πάρει ο διάβολος, Μάιρα, είναι γελοίο να με κλείνει απέξω, επειδή ο πατέρας της ήταν γερουσιαστής». «Εσύ είσαι λογικός, Άλαν», του υπέδειξε υπομονετικά η Μάιρα. «Η Σέλμπι σπάνια είναι -εκτός αν παραδεχτείς ότι χρησιμοποιεί μια δική της λογική. Λάτρευε τον Ρόμπερτ Κάμπελ, στην κυριολεξία». Έκανε μια παύση, συμπονώντας τους και τους δύο. «Ήταν μόνο έντεκα χρονών όταν τον πυροβόλησαν και τον σκότωσαν ούτε μισό μέτρο απ’ το σημείο όπου στεκόταν εκείνη». Ο Άλαν κοντοστάθηκε και στράφηκε προς το μέρος της. «Ήταν παρούσα;» «Και αυτή και ο Γκραντ». Η Μάιρα άφησε το φλιτζάνι της στο τραπέζι κι ευχήθηκε να μην τα θυμόταν όλα τόσο ξεκάθαρα. «Ήταν ένα θαύμα που η Ντέμπορα κατάφερε να εμποδίσει τους δημοσιογράφους να μην αναφέρουν καθόλου αυτή τη λεπτομέρεια. Χρησιμοποίησε κάθε μέσον που είχε». Ο Άλαν αισθάνθηκε τόση συμπόνια, ώστε σάστισε. «Αχ, Θεέ μου, δεν μπορώ ούτε να διανοηθώ τι φρικτό που θα πρέπει να ήταν για τη Σέλμπι». «Δεν έβγαζε άχνα μέρες ολόκληρες. Ήμουν συνέχεια μαζί της, μια που η Ντέμπορα προσπαθούσε να τα βγάλει πέρα με τη δική της θλίψη, τα παιδιά, τους δημοσιογράφους». Κούνησε το κεφάλι της καθώς θυμήθηκε τις απελπισμένες απόπειρες της Ντέμπορα να πλησιάσει την κόρη της, τη βουβή άρνηση της Σέλμπι. «Ήταν φρικτή εποχή, Άλαν. Σε μια πολιτική δολοφονία προστίθεται μια δημόσια παράμετρος στο προσωπικό μας πένθος». Η Μάιρα αναστέναξε βαριά και παρατεταμένα -κάτι που σπάνια της συνέβαινε. «Η Σέλμπι έσπασε μια μέρα μετά την κηδεία. Θρηνούσε σαν... σαν πληγωμένο ζώο. Με μια τόσο άγρια θλίψη που κράτησε όσο και η σιωπή της. Κι έπειτα συνήλθε, ίσως υπερβολικά απότομα». Ο Άλαν δεν ήταν σίγουρος πως ήθελε ν’ ακούσει κι άλλα, ενώ


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

89 _

φανταζόταν τη γυναίκα που αγαπούσε σαν ένα χαμένο, συντετριμμένο παιδί. Εκείνος τότε ήταν δευτεροετής φοιτητής στο Χάρβαρντ, ασφαλής μέσα στον κόσμο του, με εύκολη πρόσβαση στην οικογένειά του. Ακόμα και στα τριάντα πέντε του χρόνια, δεν είχε υποφέρει ποτέ από κάποια συντριπτική απώλεια. Ο πατέρας του... Ο Άλαν προσπάθησε να φανταστεί κάποιον αιφνίδιο και βίαιο θάνατο του ρωμαλέου και ενεργητικού Ντάνιελ Μακ Γκρέγκορ. Ο πόνος ήταν διαπεραστικός. Κοίταξε απ’ το παράθυρο τα νεαρά φύλλα και τα καινούρια μπουμπούκια της άνοιξης. «Τι έκανε, λοιπόν;» «Επιβίωσε -χρησιμοποιώντας κάθε στάλα απ’ το απόθεμα της ενεργητικότητας που πάντα έκρυβε μέσα της. Μια φορά, στα δεκάξι της», θυμήθηκε η Μάιρα, «η Σέλμπι μου είπε ότι η ζωή ήταν ένα παιχνίδι που λεγόταν “Ποιος Ξέρει;”. Και θα δοκίμαζε τα πάντα, πριν της κάνει κανένα άσχημο αστείο». «Ναι, μπορώ να τη φανταστώ να λέει κάτι τέτοιο», μουρμούρισε ο Αλαν. «Όντως. Γενικά, είναι το πιο προσαρμόσιμο πλάσμα που ξέρω. Συμφιλιωμένη με τα ψεγάδια της, για να μην πω περήφανη για κάποια απ’ αυτά. Όμως, η Σέλμπι είναι μια δίνη συναισθημάτων. Όσα χρησιμοποιεί, τόσα περισσότερα έχει. Ίσως να μη σταμάτησε ποτέ πραγματικά να πενθεί». «Δεν μπορεί να υπαγορεύσει τα συναισθήματά της», είπε ο Άλαν συγχυσμένος, νιώθοντας τα λόγια της Μάιρα να τον τρώνε. «Όσο κι αν την επηρέασε ο θάνατος του πατέρα της». «Όχι, αλλά εκείνη σκέφτεται πως μπορεί». «Σκέφτεται πάρα πολύ, διάβολε», μουρμούρισε ο Άλαν. «Όχι, νιώθει πάρα πολύ, διάβολε. Δεν είναι εύκολο ν’ αγαπήσεις ή να ζήσεις με μια τέτοια γυναίκα». Ο Άλαν πίεσε τον εαυτό του να καθίσει πάλι. «Έπαψα να θέλω μια εύκολη γυναίκα τη στιγμή που γνώρισα τη Σέλμπι». Τα πράγματα ήταν κάπως πιο ξεκάθαρα τώρα και άρα τακτοποιούνταν πιο εύκολα. Τα συγκεκριμένα, απτά προβλήματα ήταν η ειδικότητά του. Ξαναθυμήθηκε όσα του είχε πει η Σέλμπι το προηγούμενο απόγευμα -με τη δηκτική της ανεμελιά. Όπως, επίσης, και την αναλαμπή της θλίψης που είχε περάσει απ’ τα μάτια της. «Χθες μου έδωσε τα παπούτσια στο χέρι», είπε σιγανά. Η Μάιρα ακούμπησε το φλιτζάνι της στο πιατάκι με θόρυβο. «Βλακείες! Η κοπέλα χρειάζεται...» Δεν τέλειωσε τη φράση


90

NORA ROBERTS _

της, αλλά ρουθούνισε συγχυσμένη. «Αν αποθαρρύνεσαι τόσο εύκολα, δεν ξέρω γιατί ανακατεύομαι. Οι νέοι περιμένουν τα πάντα να τους δοθούν στο χέρι, υποθέτω. Με το παραμικρό εμπόδιο, τελειώνουν όλα. Ο πατέρας σου», συνέχισε, παίρνοντας φόρα, «έβρισκε τρόπο να ξεπεράσει τα πάντα. Και η μητέρα σου, που πάντα θεωρούσα πως της έμοιαζες, έλυνε οποιοδήποτε πρόβλημα χωρίς να προκαλέσει την ελάχιστη φασαρία. Ωραίος Πρόεδρος θα γίνεις», κατέληξε γκρινιάρικα. «Θα το σκεφτώ, αν θα σε ψηφίσω». «Δε βάζω υποψηφιότητα για Πρόεδρος», είπε ο Άλαν όσο σοβαρά του επέτρεπε το χαμόγελό του. «Ακόμα». «Ακόμα», συμφώνησε εκείνος. «Και θα παντρευτώ τη Σέλμπι». «Α, καλά». Η Μάιρα έγειρε στην πολυθρόνα της αποκαμωμένη. «Ίσως να σε ψηφίσω, τελικά. Πότε;» Κοιτώντας το ταβάνι, ο Άλαν το σκέφτηκε, κάνοντας ένα σωρό υπολογισμούς. «Πάντα μου άρεσε το φθινόπωρο στο Χαϊάνις Πορτ», αποκρίθηκε συλλογισμένα κι έπειτα κοίταξε τη Μάιρα με το αργό, σοβαρό του χαμόγελο. «Θ’ άρεσε πολύ στη Σέλμπι να παντρευτεί σ’ ένα παλιό κάστρο όλο ρεύματα, δε νομίζεις;»


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

91 _

Κεφάλαιο 6

Μ

ια εβδομάδα έχει μόνο εφτά μέρες. Η Σέλμπι πέρασε σχεδόν τις έξι απ’ αυτές προσποιούμενη ότι δεν κόντευε να τρελαθεί. Όμως, το απόγευμα της Παρασκευής της είχαν τελειώσει πια οι δικαιολογίες για τα νεύρα και την αφηρημάδα της. Δεν κοιμόταν καλά -γι’ αυτό ήταν νευρική. Δεν κοιμόταν καλά, επειδή ήταν πολύ απασχολημένη με το μαγαζί και την κοινωνική της ζωή. Η Σέλμπι δεν είχε απορρίψει καμιά από τις προσκλήσεις που έτυχε να πάρει όλη τη βδομάδα. Επειδή ήταν νευρική ή υπερβολικά κουρασμένη ή οτιδήποτε, ξεχνούσε διάφορα πράγματα -να φάει, ας πούμε. Επειδή το σύστημά της είχε αποδιοργανωθεί, ήταν εκνευρισμένη. Κι επειδή ήταν εκνευρισμένη, δεν είχε όρεξη. Η Σέλμπι είχε καταφέρει να δικαιολογεί μέρες ολόκληρες αυτό το φαύλο κύκλο, χωρίς ούτε μια φορά να πει πως η αιτία ήταν ο Αλαν. Πολλές φορές είπε στον εαυτό της πως δεν τον είχε σκεφτεί καθόλου. Καθόλου. Κι έτσι, άρχισε να λέει κάμποσες φορές τη μέρα πως δεν τον σκεφτόταν. Μια φορά ήταν τόσο ευχαριστημένη με τον εαυτό της που δεν τον σκέφτηκε καθόλου, ώστε εκσφενδόνισε ένα μπλε βάζο στον τοίχο του εργαστηρίου της. Ήταν μια τόσο ασυνήθιστη αντίδραση για το χαρακτήρα της, ώστε η Σέλμπι αναγκάστηκε να επιστρέφει πάλι στο φαύλο κύκλο της λογικής της. Δούλευε όποτε μπορούσε -αργά τα βράδια, όταν δεν άντεχε να μένει άγρυπνη στο κρεβάτι, νωρίς το πρωί για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Όταν έβγαινε έξω, ήταν ζωηρή και λαμπερή σε σημείο απελπισίας, με αποτέλεσμα πολλοί απ’ τους στενούς της φίλους να την κοιτάζουν ανήσυχα. Είχε πρωταρχική σημασία γι’ αυτή να γεμίζει το χρόνο της. Κι έπειτα ξεχνούσε πως είχε κανονίσει να συ-


92

NORA ROBERTS _

ναντήσει φίλους της το βράδυ και χωνόταν στο εργαστήριό της. Ίσως να φταίει ο καιρός, σκέφτηκε η Σέλμπι, όπως καθόταν πίσω απ’ τον πάγκο, ακουμπώντας το σαγόνι στην παλάμη της. Το ραδιόφωνο έπαιζε μουσική, γεμίζοντας τη σιωπή, ενώ κάθε τόσο ανακοίνωνε πως η βροχή θα σταματούσε την Κυριακή. Για τη Σέλμπι, η Κυριακή βρισκόταν έτη φωτός μακριά. Η βροχή προκαλούσε κατάθλιψη σε πολύ κόσμο και επειδή δεν είχε τύχει σ’ εκείνη ακόμα, δε σήμαινε πως δε συνέβαινε τώρα. Δυο μέρες ασταμάτητης βροχής θα έκαναν οποιονδήποτε κακόκεφο. Η Σέλμπι κοίταξε μελαγχολικά τη νεροποντή απ’ τη βιτρίνα του μαγαζιού της. Η βροχή δεν κάνει καλό στη δουλειά, αποφάσισε. Ελάχιστους πελάτες είχε σήμερα, το ίδιο και χθες. Κανονικά, θα έκλεινε το μαγαζί ανασηκώνοντας φιλοσοφημένα τους ώμους και θα έβρισκε κάτι άλλο ν’ ασχοληθεί. Παρ’ όλα αυτά, έμεινε εκεί κατσουφιασμένη και μελαγχολική σαν τη βροχή. Ίσως θα μπορούσα να φύγω το Σαββατοκύριακο, σκέφτηκε. Να μπω σ’ ένα αεροπλάνο, να πάω στο Μέιν και να κάνω έκπληξη στον Γκραντ. Θα εξοργιστεί, συλλογίστηκε και χαμογέλασε για πρώτη φορά εδώ και πολλές μέρες. Θα της τα ’ψελνε για τα καλά που εμφανίστηκε απροειδοποίητα. Και μετά θα περνούσαν υπέροχα μαλώνοντας μεταξύ τους. Κανείς δεν ήταν πιο διασκεδαστικός στους καβγάδες απ’ τον Γκραντ. Ο Γκραντ καταλάβαινε πολλά, θυμήθηκε η Σέλμπι αναστενάζοντας. Θα διαισθανόταν πως κάτι δεν πήγαινε καλά και παρ’ όλο που προστάτευε με νύχια και με δόντια την ιδιωτική του ζωή, θα την πίεζε ώσπου να του ομολογήσει τα πάντα. Θα μπορούσε να μιλήσει στη μητέρα της -ή έστω να της πει κάποια πράγματαμα όχι στον Γκραντ. Ίσως επειδή την καταλάβαινε τόσο καλά. Άρα... Η Σέλμπι άφησε άλλο ένα βαρύ αναστεναγμό και εξέτασε τις εναλλακτικές της λύσεις. Θα μπορούσε να μείνει στη Τζόρτζταουν και να ’ναι δυστυχισμένη όλο το Σαββατοκύριακο ή θα μπορούσε να φύγει. Θα ’χε πλάκα να ρίξει μερικά πράγματα στο αμάξι και να οδηγήσει μέχρι ν’ αφήσει πίσω της τη βροχή. Να πάει στο Σκάιλαϊν Ντράιβ στη Βιρτζίνια ή στην παραλία του Ναγκς Χεντ. Ν’ αλλάξω παραστάσεις, αποφάσισε απότομα. Όλες μου τις παραστάσεις. Η Σέλμπι πετάχτηκε πάνω παρορμητικά κι ετοιμάστηκε να γυρίσει στην πόρτα την ταμπέλα που έγραφε ΚΛΕΙΣΤΟΝ. Μα η πόρτα


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

93 _

άνοιξε, φέρνοντας μέσα ένα ρεύμα παγερού αέρα και μερικές σταγόνες βροχής. Μια γυναίκα με κίτρινο αδιάβροχο και μπότες την έκλεισε με θόρυβο. «Αθλιος καιρός», είπε κεφάτα. «Ο χειρότερος». Η Σέλμπι πολέμησε την ανυπομονησία της. Πριν δέκα λεπτά ήταν έτοιμη να σταθεί στο ένα της πόδι και να παραστήσει τον ζογκλέρ για να προσελκύσει πελάτες. «Μπορώ να σας δείξω κάτι συγκεκριμένο;» «Θέλω να ρίξω απλώς μια ματιά». Φυσικά, συλλογίστηκε η Σέλμπι, καρφώνοντας ένα ευχάριστο χαμόγελο στα χείλη της. Θα μπορούσε να έχει κάνει τη μισή διαδρομή ως τους ηλιόλουστους τόπους, μέχρι η γυναίκα να ρίξει τις ματιές που ήθελε. Σκέφτηκε να της ανακοινώσει ότι είχε δέκα λεπτά στη διάθεσή της. «Με την ησυχία σας», της είπε. «Μια γειτόνισσα μου μίλησε για το κατάστημά σας». Η γυναίκα περιεργάστηκε ένα μεγάλο διάστικτο κεραμικό βάζο, κατάλληλο για βεράντα ή μπαλκόνι. «Είχε αγοράσει ένα σερβίτσιο του καφέ που μου άρεσε πολύ. Γαλάζιο, με πανσέδες». «Ναι, το θυμάμαι». Η Σέλμπι κατάφερε να διατηρήσει το φιλικό της χαμόγελο, παρατηρώντας την πλάτη της. «Δεν επαναλαμβάνω τα σχέδιά μου, αλλά αν ενδιαφέρεστε για σερβίτσια του καφέ, έχω ένα σε παρόμοιο σχέδιο». Κοίταξε ολόγυρά της, προσπαθώντας να θυμηθεί πού το είχε βάλει. «Βασικά, δεν ήταν το ίδιο το σερβίτσιο που μ’ εντυπωσίασε, όσο η τεχνική του. Μου είπε πως τα φτιάχνετε όλα μόνη σας». «Σωστά». Η Σέλμπι πίεσε τον εαυτό της να μην κινείται νευρικά και κοίταξε τη γυναίκα. Ήταν ελκυστική, φιλική, γύρω στα τριάντα πέντε. Τα ίσια καστανά μαλλιά της είχαν διακριτικές ξανθές ανταύγειες. Η Σέλμπι ευχήθηκε να γύριζε από κει που είχε έρθει, αλλά θύμωσε αμέσως με τον εαυτό της. «Έχω τον τροχό μου στο πίσω δωμάτιο», συνέχισε, κάνοντας μια προσπάθεια. «Εκεί τα ψήνω και τα επισμαλτώνω». Η πελάτισσα έσκυψε πάνω από ένα μεγάλο αμφορέα και τον περιεργάστηκε σχολαστικά. «Χρησιμοποιείτε ποτέ καλούπια;» «Μια στις τόσες, όπως για τον ταύρο εκεί πέρα ή για τον καλικάντζαρο. Αλλά προτιμώ τον τροχό». «Έχετε τρομερό ταλέντο, ξέρετε. Και φοβερή ενέργεια». Η γυναίκα σηκώθηκε και ψηλάφισε μια καφετιέρα. «Μπορώ να φανταστώ πόσος χρόνος και υπομονή απαιτείται για να τα φτιάξετε όλα


94

NORA ROBERTS _

αυτά, πέρα απ’ την τεχνική και την επιδεξιότητα». «Σας ευχαριστώ. Υποθέτω πως όταν απολαμβάνεις κάτι, δε σκέφτεσαι πόσο χρόνο θέλει». «Μμμ, το ξέρω. Είμαι διακοσμήτρια». Πλησιάζοντας τη Σέλμπι, της έδωσε την κάρτα της. Μορίν Φράνσις, Διακοσμήτρια. Εσωτερικών Χώρων. «Αυτή την εποχή φτιάχνω το διαμέρισμά μου και θέλω αυτό το μπολ, αυτό τον αμφορέα κι αυτό το βάζο». Έδειξε τις επιλογές της στη Σέλμπι κι έπειτα στράφηκε προς το μέρος της. «Μπορώ να σας δώσω μια επιταγή και να μου τα κρατήσετε ως τη Δευτέρα; Δε θέλω να τα κουβαλάω μαζί μου στη βροχή». «Φυσικά. Θα σας τα έχω πακετάρει και θα είναι έτοιμα για να τα πάρετε όταν θέλετε». «Θαύμα». Η Μορίν έβγαλε ένα μπλοκ επιταγών απ’ τη δερμάτινη τσάντα της. «Ξέρετε, έχω μια διαίσθηση πως θα συνεργαστούμε στενά. Είμαι στην Ουάσινγκτον μόνο ένα μήνα, αλλά έχω ήδη κλείσει μερικές ενδιαφέρουσες δουλειές». Χαμογέλασε και συνέχισε να γράφει στο μπλοκ της. «Μ’ αρέσει να χρησιμοποιώ χειροποίητα αντικείμενα. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από ένα δωμάτιο που δείχνει ξεκάθαρα ότι είναι διακοσμημένο από επαγγελματία». Η δήλωση αυτή, από μια γυναίκα που κέρδιζε μ’ αυτόν ακριβώς τον τρόπο το ψωμί της, ενθουσίασε τη Σέλμπι. Ξέχασέ την επιθυμία της να τη διώξει βιαστικά. «Από πού είστε;» «Απ’ το Σικάγο. Δούλεψα δέκα χρόνια εκεί, σ’ ένα μεγάλο γραφείο». Η γυναίκα έσκισε την επιταγή απ’ το μπλοκ και της την έδωσε. «Αλλά ένιωσα την ανάγκη να ξεκινήσω κάτι δικό μου». Η Σέλμπι έγνεψε καταφατικά και της έγραψε μια απόδειξη. «Είστε καλή;» Η Μορίν ανοιγόκλεισε τα μάτια της σαστισμένη μ’ αυτή την τόσο ωμή ερώτηση κι έπειτα χαμογέλασε πονηρά. «Είμαι πολύ καλή». Η Σέλμπι την περιεργάστηκε για μια στιγμή -ειλικρινές βλέμμα, αίσθηση του χιούμορ. Ενεργώντας παρορμητικά, όπως συνήθιζε, έγραψε ένα όνομα και μια διεύθυνση στο πίσω μέρος της απόδειξης. «Η Μάιρα Ντιτμέιερ», της εξήγησε. «Αν υπάρχει κάποιος στην περιοχή που σκέφτεται να ανακαινίσει το σπίτι του, εκείνη θα ξέρει. Πείτε της πως είστε εκ μέρους μου». Η Μορίν κοίταξε κατάπληκτη την απόδειξη. Παρ’ όλο που δεν ήταν πολύ καιρό στην Ουάσινγκτον, είχε ακουστά τη Μάιρα Ντι-


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

95 _

τμέιερ. «Ευχαριστώ πολύ». «Η Μάιρα θα ζητήσει την ιστορία της ζωής σας, αντί για ποσοστό, αλλά...» Η Σέλμπι δεν τέλειωσε τη φράση της καθώς η πόρτα του καταστήματος άνοιξε πάλι. Στράφηκε -και είχε την αναπάντεχη και μοναδική γι’ αυτήν εμπειρία να κοκαλώσει. Ο Άλαν έκλεισε την πόρτα κι έβγαλε ήρεμα το βρεγμένο του παλτό πριν πάει κοντά της. Χαιρέτησε μ’ ένα φιλικό νεύμα τη Μορίν, έπιασε το πιγούνι της Σέλμπι στην παλάμη του, έσκυψε πάνω απ’ τον πάγκο και τη φίλησε. «Σου έφερα ένα δώρο». «Όχι!» Ο πανικός στη φωνή της την εξόργισε. Απομάκρυνε το χέρι του από πάνω της κι αποτραβήχτηκε. «Φύγε». Ο Άλαν ακούμπησε στον πάγκο και στράφηκε στη Μορίν. «Είναι συμπεριφορά αυτή όταν κάποιος σου φέρνει ένα δώρο;» «Ε... τι να πω...» Η Μορίν τους κοίταξε αμήχανα κι έπειτα ανασήκωσε τους ώμους της. «Φυσικά και δεν είναι», συνέχισε εκείνος, λες κι η γυναίκα είχε συμφωνήσει μαζί του. Έβγαλε ένα κουτί απ’ την τσέπη του παλτού του και το ακούμπησε στον πάγκο. «Δεν πρόκειται να το ανοίξω». Η Σέλμπι κοίταξε το κουτί μόνο επειδή έτσι δε θα χρειαζόταν να κοιτάξει τον Αλαν. Δε θα ρίσκαρε να αδειάσει τόσο σύντομα το μυαλό της. «Το μαγαζί έκλεισε». «Σε ένα τέταρτο κλείνει. Η Σέλμπι είναι συχνά αγενής», εξήγησε ο Άλαν στη Μορίν. «Θα θέλατε να δείτε τι της έφερα;» Διχασμένη ανάμεσα στην επιθυμία της να φύγει και στην περιέργειά της, εκείνη δίστασε. Ο Άλαν άνοιξε το κουτί κι έβγαλε από μέσα ένα μικρό χρωματιστό γυαλί σε σχήμα ουράνιου τόξου. Η Σέλμπι άπλωσε το χέρι της να το πιάσει, αλλά μαζεύτηκε αμέσως. «Να πάρει ο διάβολος, Άλαν». Πώς ήταν δυνατόν να ξέρει πόση ανάγκη είχε να δει ένα ουράνιο τόξο; «Αυτή είναι η καθιερωμένη της αντίδραση», πληροφόρησε εκείνος τη Μορίν. «Σημαίνει πως της αρέσει». «Σου είπα να πάψεις να μου στέλνεις πράγματα». «Δεν το έστειλα», τη διόρθωσε, ρίχνοντας το ουράνιο τόξο στην παλάμη της. «Το έφερα». «Δεν το θέλω», του είπε με πάθος, μα τα δάχτυλά της σφίχτηκαν γύρω του. «Αν δεν ήσουν αναίσθητος και ξεροκέφαλος, Μακ Γκρέγκορ, θα μ’ άφηνες ήσυχη».


96

NORA ROBERTS _

«Ευτυχώς και για τους δυο μας, έχουμε μερικά ίδια ελαττώματα». Ο Άλαν της έπιασε το χέρι πριν προλάβει να τον σταματήσει. «Ο σφυγμός σου επιταχύνθηκε πάλι, Σέλμπι». Η Μορίν ξερόβηξε για να καθαρίσει το λαιμό της. «Λοιπόν, εγώ λέω να πηγαίνω». Έχωσε την απόδειξη στην τσάντα της, καθώς η Σέλμπι κοιτούσε ανήμπορη τον Άλαν. «Θα ξανάρθω τη Δευτέρα», πρόσθεσε, παρ’ όλο που κανείς απ’ τους δυο τους δεν της έδωσε σημασία. «Αν κάποιος μου έδινε ένα ουράνιο τόξο μια τέτοια μέρα όπως η σημερινή», σχολίασε πηγαίνοντας προς την πόρτα, «θα μ’ έστελνε». Θα μ ’ έστελνε, επανέλαβε από μέσα της η Σέλμπι. Όταν η πόρτα έκλεισε, συνήλθε. «Σταμάτα», τον πρόσταξε και τράβηξε το χέρι της. Έκλεισε το ραδιόφωνο και το κατάστημα βυθίστηκε στη σιωπή, που την τόνιζε η βροχή που έπεφτε. Πολύ αργά, συνειδητοποίησε πως είχε κάνει το πρώτο της λάθος. Τώρα, ήταν ολοφάνερο ότι η ανάσα της δεν ήταν όσο σταθερή έπρεπε. «Άλαν, κλείνω το κατάστημα». «Καλή ιδέα». Εκείνος πήγε στην πόρτα, αναποδογύρισε την ταμπέλα και τράβηξε το σύρτη. «Μια στιγμή», του είπε εξοργισμένη. «Δεν μπορείς να...» Άφησε τη φράση της μισή βλέποντάς τον να την πλησιάζει. Η έκφραση της ήρεμης αποφασιστικότητας που καθρεφτιζόταν στα μάτια του την έκανε να οπισθοχωρήσει και να ξεροκαταπιεί. «Το κατάστημα είναι δικό μου κι εσύ...» Η πλάτη της κόλλησε στον τοίχο, καθώς εκείνος έκανε το γύρο του πάγκου. «Κι εμείς», της είπε όταν στάθηκε μπροστά της, «θα βγούμε για φαγητό». «Δεν πάω πουθενά». «Θα πας», επέμεινε ο Άλαν. Η Σέλμπι τον κοίταξε μπερδεμένη, τρέμοντας ολόκληρη. Ο τόνος του δεν ήταν άγριος ούτε επιτακτικός. Το βλέμμα του δεν ήταν θυμωμένο. Θα προτιμούσε την οργή του παρά αυτή την ατόφια, αδιαπραγμάτευτη αυτοπεποίθηση. Η οργή τη διευκόλυνε ν’ αντιδράσει με οργή. Αφού αυτός είναι ήρεμος, σκέφτηκε, θα είμαι κι εγώ. «Άλαν, δε θα μου υποδείξεις εσύ τι θα κάνω. Στο κάτω κάτω...» «Σου υποδεικνύω», επέμεινε ο Άλαν. «Κατέληξα στο συμπέρασμα πως σ’ έχουν ρωτήσει πάρα πολλές φορές στη ζωή σου, ενώ δε σου έχουν υποδείξει αρκετά τι να κάνεις».


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

97 _

«Τα συμπεράσματά σου ελάχιστα μ’ ενδιαφέρουν», του πέταξε η Σέλμπι. «Ποιος είσαι εσύ, διάβολε, που θα μου υποδείξεις οτιδήποτε;» Αντί για απάντηση, εκείνος την τράβηξε πιο κοντά του. «Δεν πάω πουθενά», δήλωσε εκείνη αποφασισμένη, νιώθοντας απόγνωση. «Έχω κάνει σχέδια για το Σαββατοκύριακο. Θα... θα πάω στη θάλασσα». «Πού είναι το παλτό σου;» «Άλαν, είπα...» Βλέποντας το μπουφάν που κρεμόταν σ’ έναν καλόγερο πίσω απ’ τον πάγκο, ο Άλαν το ξεκρέμασε και της το έδωσε. «Θέλεις την τσάντα σου;» «Μπορείς να το χωνέψεις ότι δεν πρόκειται να βγω μαζί σου;» Εκείνος την αγνόησε και σήκωσε την τσάντα της απ’ τον πάγκο. Παίρνοντας και τα κλειδιά από δίπλα, άρπαξε τη Σέλμπι απ’ το μπράτσο και την έσπρωξε προς το βάθος του μαγαζιού. «Να πάρει ο διάβολος, Αλαν, είπα ότι δεν έρχομαι». Η Σέλμπι βρέθηκε έξω στη βροχή, όσο εκείνος κλείδωνε την πίσω πόρτα. «Δε θέλω να πάω πουθενά μαζί σου». «Κρίμα». Έχωσε τα κλειδιά στην τσέπη του και φόρεσε το παλτό του, ενώ εκείνη στεκόταν πεισματάρικα στη νεροποντή. Η Σέλμπι παραμέρισε τα βρεγμένα μαλλιά απ’ το πρόσωπό της κι έμεινε ακίνητη. «Δεν μπορείς να μ’ αναγκάσεις». Ο Άλαν ανασήκωσε τα φρύδια του και την περιεργάστηκε σκεφτικός. Ήταν έξαλλη, μούσκεμα, και πανέμορφη με τον τρόπο της. Και κάπως αβέβαιη για τον εαυτό της, παρατήρησε ικανοποιημένος. Καιρός ήταν πια. «Θα πρέπει ν’ αρχίσουμε να μετράμε πόσες φορές μου λες ότι δεν μπορώ», παρατήρησε, πριν την πιά-σει απ’ το μπράτσο και την οδηγήσει στο αυτοκίνητό του. «Αν νομίζεις...» Η Σέλμπι δεν τέλειωσε τη φράση της, καθώς εκείνος την έσπρωχνε μέσα. «Αν νομίζεις», άρχισε πάλι, «πως με εντυπωσιάζουν οι πρωτόγονες μέθοδοί σου, κάνεις πολύ μεγάλο λάθος». Δε φερόταν συχνά με υπεροπτική αξιοπρέπεια, αλλά όταν το αποφάσιζε, κανείς δεν το ’κανε καλύτερα απ’ αυτή. Κι ας ήταν μούσκεμα απ’ τη βροχή. «Δώσε μου πίσω τα κλειδιά μου». Του άπλωσε το χέρι με υπεροπτικό ύφος. Ο Άλαν το πήρε, το φίλησε, κι ύστερα έβαλε μπροστά τη μηχανή. Η Σέλμπι έσφιξε το χέρι της σε γροθιά, σαν να ’θελε να σταματήσει τη ζεστασιά που ξεκίνησε εκεί κι απλώθηκε παντού. «Άλαν,


98

NORA ROBERTS _

δεν ξέρω τι σ’ έπιασε, αλλά αρκετά ως εδώ. Και τώρα, δώσε μου τα κλειδιά μου για να μπορώ να μπω στο σπίτι μου». «Μετά το δείπνο», της απάντησε κεφάτα κι έκανε όπισθεν για να βγει απ’ το δρομάκι. «Πώς πέρασες τη βδομάδα σου;» Η Σέλμπι έγειρε στο κάθισμα και σταύρωσε τα μπράτσα της. Τότε μόνο συνειδητοποίησε ότι εξακολουθούσε να κρατάει στο χέρι της το ουράνιο τόξο που της είχε χαρίσει. Το έχωσε στην τσέπη του μπουφάν που ήταν πεταμένο δίπλα της. «Δεν πρόκειται να φάω μαζί σου». «Σκέφτηκα πως θα ’ναι καλύτερα να πάμε κάπου ήσυχα». Έστριψε δεξιά και μπήκε στη σειρά των αυτοκινήτων που προχωρούσαν σαν σαλιγκάρια. «Φαίνεσαι κουρασμένη, αγάπη μου· δεν κοιμάσαι, καλά;» «Μια χαρά κοιμάμαι», είπε ψέματα εκείνη. «Απλώς, ξενύχτη-σα χτες βράδυ», πρόσθεσε και στράφηκε προς το μέρος του. «Είχα βγει ραντεβού». Ο Άλαν συγκράτησε το κύμα της ζήλιας που τον έπνιξε. Η ικανότητά της να πατάει τα σωστά κουμπιά για να τον εκνευρίσει, δεν τον ξάφνιαζε πια. Κοίταξε για μια στιγμή τα λαμπερά γκρίζα μάτια της. «Πέρασες καλά;» «Πέρασα φανταστικά. Ο Ντέιβιντ είναι μουσικός. Φοβερά ευαίσθητος. Γεμάτος πάθος», του απάντησε. «Είμαι ξετρελαμένη μαζί του». Ο Ντέιβιντ θα ξαφνιαζόταν, γιατί ήταν αρραβωνιασμένος με μια απ’ τις καλύτερες φίλες της, μα η Σέλμπι αμφέβαλλε αν αυτό το θέμα θ’ αναφερόταν ξανά. «Μάλιστα», συνέχισε, μετά από μια ξαφνική έμπνευση, «θα περάσει να με πάρει κατά τις εφτά. Θα σου ήμουν υποχρεωμένη, λοιπόν, αν έκανες στροφή και με γύριζες στο σπίτι μου». Αντί να την υπακούσει, όπως έλπιζε, ή να γίνει έξαλλος, όπως περίμενε, ο Άλαν κοίταξε το ρολόι του. «Κρίμα. Αμφιβάλλω αν θα ’χουμε επιστρέφει». Κι ενώ η Σέλμπι παρέμενε παγερά σιωπηλή, εκείνος πάρκαρε. «Βάλε το μπουφάν σου, θα πρέπει να περπατήσουμε μισό τετράγωνο». Όταν εκείνη ούτε κουνήθηκε ούτε μίλησε, έγειρε προς το μέρος της σαν να ’θελε ν’ ανοίξει την πόρτα. Το στόμα του άγγιξε το αυτί της. «Εκτός αν θες να μείνουμε στο αμάξι και να φιλιόμαστε». Η Σέλμπι στράφηκε, έτοιμη να τον βρίσει συγχυσμένη, και τα χείλη της ακούμπησαν στα δικά του, ανάλαφρα, απελπιστικά. Με μια απότομη κίνηση, βγήκε από το αυτοκίνητο, ρίχνοντας το


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

99 _

μπουφάν της στους ώμους της. Θα παίξω σύμφωνα με το σενάριο, συλλογίστηκε, πασχίζοντας να ξαναβρεί την ανάσα της. Κι όταν θα έπαιρνε πίσω τα κλειδιά της, θα τον έκανε να υποφέρει για το κάθε λεπτό. Ο Άλαν στάθηκε δίπλα της στο πεζοδρόμιο, πήρε τα χέρια της στα δικά του και απέμεινε να την κοιτάζει. Ένιωσε την αρχική της αντίσταση να χάνεται, πριν προλάβει να μετρήσει το χρόνο. «Είχες τη γεύση της βροχής», της ψιθύρισε, προτού υποκύψει στον πειρασμό να ολοκληρώσει την υπόσχεση της σύντομης συνάντησης των χειλιών τους, της πίεσης των σωμάτων τους. Η εβδομάδα που έμεινε μακριά της κόντεψε να τον τρελάνει. Η βροχή τούς μαστίγωνε -και η Σέλμπι σκεφτόταν καταρράχτες. Το μπουφάν της γλίστρησε απ’ τους ώμους της -κι εκείνη σκεφτόταν ουράνια τόξα. Μέσα της ξύπνησαν μονομιάς οι ανάγκες, οι επιθυμίες, οι γλυκές λαχτάρες, τα όνειρα που δεν είχαν πάρει ακόμα συγκεκριμένη μορφή. Πώς είχε περάσει ολόκληρη τη ζωή της χωρίς αυτόν, όταν δεν μπορούσε πια να ζήσει ούτε μια βδομάδα χωρίς να την αγγίζει έτσι; Ο Άλαν τραβήχτηκε απρόθυμα. Ήξερε πως έτσι και περνούσε ένα λεπτό ακόμα, θα ξεχνούσε πως βρίσκονταν σε δημόσιο χώρο. Το πρόσωπό της ήταν χλομό σαν ελεφαντόδοντο, νοτισμένο από τη γλυκιά ανοιξιάτικη βροχή. Οι σταγόνες στέκονταν στις βλεφαρίδες που κύκλωναν αυτά τα καθάρια γκρίζα μάτια. Θα ’πρεπε να είμαστε ολομόναχοι, σκέφτηκε ο Άλαν, σε κάποιο μελαγχολικό, σκοτεινό δάσος ή σ’ ένα βρεγμένο λιβάδι. Τότε, δε θα ήταν αναγκασμένος να τραβηχτεί. Της στερέωσε το μπουφάν πάνω στους ώμους. «Μ’ αρέσουν τα μαλλιά σου μουσκεμένα». Με μια αργή, κτητική χειρονομία, πέρασε τα δάχτυλά του ανάμεσά τους. Και χωρίς να πει τίποτε άλλο, την αγκάλιασε κι άρχισαν να περπατάνε. Η Σέλμπι γνώριζε το εστιατόριο όπου την πήγε. Ήταν γεμάτο σκοτεινές γωνίες κι αισθησιακή μουσική. Στις δέκα το βράδυ, θα είχε κόσμο και θόρυβο. Ένας άντρας όπως ο Άλαν θα το απέφευγε τότε, ενώ εκείνη θα πήγαινε ευχαρίστως. Τώρα ήταν ήσυχο. Ανοιχτόχρωμα δάπεδο, κεριά που τρεμόπαιζαν, χαμηλόφωνες συζητήσεις. «Καλησπέρα, γερουσιαστή». Ο μαιτρ χαμογέλασε στον Άλαν κι έπειτα είδε τη Σέλμπι και χαμογέλασε ακόμα πιο πλατιά. «Χαίρομαι που σας ξαναβλέπω, κυρία Κάμπελ».


100

NORA ROBERTS _

«Καλησπέρα, Μάριο», αποκρίθηκε εκείνη, πασχίζοντας να ξαναβρεί το ψύχραιμο ύφος της. «Το τραπέζι σας είναι έτοιμο». Τους οδήγησε σ’ ένα γωνιακό τραπέζι στο βάθος της αίθουσας, όπου το κερί ήταν μισολιωμένο. Ο Μάριο ήταν αρκετά Λατίνος ώστε να διαισθανθεί ένα ειδύλλιο -και το επικροτούσε. «Ένα μπουκάλι κρασί;» ρώτησε, τραβώντας την καρέκλα για να καθίσει η Σέλμπι. «Πουιγί Φουισέ, Μπισό», αποκρίθηκε ο Άλαν, χωρίς να συμβουλευτεί τη Σέλμπι. «Του 1979», συμπλήρωσε ο Μάριο, γνέφοντας επιδοκιμαστικά. «Ο σερβιτόρος θα έρθει σε λίγο να πάρει παραγγελία». Η Σέλμπι παραμέρισε τα βρεγμένα της μαλλιά απ’ το μέτωπό της. «Εγώ μπορεί να ήθελα μπίρα». «Την επόμενη φορά», της απάντησε καλόβολα ο Άλαν. «Δεν πρόκειται να υπάρξει επόμενη φορά. Το εννοώ, Άλαν», του δήλωσε όλο νευρικότητα, καθώς το δάχτυλό του χάραζε ένα μονοπάτι στη ράχη της παλάμης της. «Δε θα βρισκόμουν εδώ αν δε με είχες κλειδώσει έξω από το σπίτι μου. Μη μ’ αγγίζεις έτσι», πρόσθεσε φουρκισμένη. «Πώς θες να σε αγγίζω; Έχεις πολύ ευαίσθητα χέρια», της ψιθύρισε, πριν προλάβει να του απαντήσει. Ο αντίχειράς του χάιδεψε τις αρθρώσεις της και την ένιωσε να τρέμει. Απόψε, υποσχέθηκε στον εαυτό του, θα νιώσω πάλι αυτό το τρέμουλο -σε κάθε σημείο όπου χτυπάει ο σφυγμός της. «Πόσες φορές με σκέφτηκες αυτή τη βδομάδα;» «Δε σε σκέφτηκα καθόλου», του πέταξε εκείνη κι έπειτα ένιωσε ενοχές για το ψέμα της. «Εντάξει. Και τι έγινε, αν σε σκέφτηκα;» Προσπάθησε να τραβήξει το χέρι της, μα ο Άλαν έμπλεξε τα δάχτυλά του στα δικά της, ακινητοποιώντας το. Ήταν μια απλή, συνηθισμένη χειρονομία που μπορούσε να την κάνει οποιοσδήποτε πολιτισμένος άντρας χωρίς να τραβήξει την προσοχή του κόσμου. Παρ’ όλο που εκείνη το ’ξερε και πάσχισε να τον σνομπάρει, αισθάνθηκε την ηδονή να φτάνει ως τα δάχτυλα των ποδιών της. «Αισθάνθηκα άσχημα επειδή σου φέρθηκα με κακία. Μετά την αποψινή σου συμπεριφορά, εύχομαι να σου είχα φερθεί ακόμα χειρότερα. Είμαι ικανή», πρόσθεσε απειλητικά. Ο Άλαν χαμογέλασε, καθώς ο Μάριο πλησίαζε με το κρασί τους. Χωρίς ν’ αφήσει τη Σέλμπι απ’ τα μάτια του, ο Άλαν το δοκίμασε κι


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

101 _

έγνεψε καταφατικά. «Πολύ καλό. Είναι απ’ τις γεύσεις που διαρκούν πολλές ώρες. Αργότερα, όταν θα σε φιλάω, η γεύση του θα είναι ακόμα εκεί». Ο σφυγμός της επιταχύνθηκε, προκαλώντας ένα βουητό στ’ αυτιά της. «Βρίσκομαι εδώ απλά και μόνο επειδή με κουβάλησες με το ζόρι». Προς τιμήν του, ο Μάριο δεν έχυσε σταγόνα απ’ το κρασί που σερβίριζε καθώς τους άκουγε. Το βλέμμα της πήρε φωτιά, ενώ ο Άλαν συνέχισε να χαμογελάει. «Και μια που αρνείσαι να μου δώσεις τα κλειδιά μου, θα πάω στον κοντινότερο τηλεφωνικό θάλαμο και θα τηλεφωνήσω σ’ ένα κλειδαρά. Εσύ θα πληρώσεις το λογαριασμό». «Αφού φάμε», της πρότεινε εκείνος. «Πώς σου φαίνεται το κρασί;» Η Σέλμπι πήρε συνοφρυωμένη το ποτήρι της κι άδειασε το μισό με μια γουλιά. «Μια χαρά». Το βλέμμα της είχε γίνει αυθάδικο και συνέχισε να ’ναι καρφωμένο πάνω του. «Ξέρεις, αυτό δεν είναι ραντεβού». «Μοιάζει πιο πολύ με κωλυσιεργία, ε; Λίγο κρασί ακόμα;» Είχε ξαναβρεί την υπομονή του. Η Σέλμπι ήθελε να χτυπήσει τις γροθιές της πάνω στο τραπέζι από τη φούρκα. Αυτό κι αν θα προκαλούσε κουτσομπολιά, σκέφτηκε, μπαίνοντας σε πειρασμό. Και θα του άξιζε. Έπειτα θυμήθηκε το φλύαρο άρθρο της κυριακάτικης εφημερίδας κι έσφιξε τα δόντια της. Καθώς της γέμιζε πάλι το ποτήρι, ανασήκωσε τους ώμους της. «Το κρασί και τα κεριά δε θα σε βγάλουν πουθενά». «Έτσι λες;» Ο Άλαν αποφάσισε να μην της υποδείξει ότι του ’σφίγγε το χέρι, όπως κι αυτός το δικό της. «Σκέφτηκα πως ήρθε η ώρα για κάτι πιο παραδοσιακό». «Αλήθεια;» Η Σέλμπι χαμογέλασε άθελά της. «Τότε, θα ’πρεπε να μου στείλεις ένα κουτί σοκολατάκια ή ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα. Αυτά είναι παραδοσιακά». «Ήξερα ότι προτιμούσες ένα ουράνιο τόξο». «Ξέρεις πάρα πολλά». Έπιασε το μενού που είχε αφήσει ο σερβιτόρος και χώθηκε πίσω του. Μια που την είχε φέρει εδώ μέσα στη βροχή, καλά θα έκανε να φάει. Μέχρι σκασμού, μάλιστα. Η όρεξή της είχε επιστρέφει και μάλιστα με μένος. Το ίδιο κι η ενεργητικότητά της, παραδέχτηκε απρόθυμα. Από τη στιγμή που τον είδε, η αδράνειά της είχε εξαφανιστεί. «Είστε έτοιμη να παραγγείλετε, κυρία Κάμπελ;»


102

NORA ROBERTS _

Η Σέλμπι κοίταξε το σερβιτόρο και του χαμογέλασε. «Θα πάρω τη σαλάτα με τα θαλασσινά και το αβοκάντο, τη σούπα, το αρνίσιο μπούτι με σάλτσα μπεαρνέζ, μια ψητή πατάτα και καρδιές αγκινάρας. Θα δω αργότερα τον κατάλογο με τα γλυκά». Ο σερβιτόρος τα σημείωσε όλα αυτά, χωρίς να σαστίσει καθόλου με την τεράστια παραγγελία της. «Εσείς, γερουσιαστή;» «Τη σαλάτα σας», αποκρίθηκε εκείνος, χαμογελώντας με το ανέκφραστο πρόσωπο της Σέλμπι. «Και τις γαρίδες πανέ. Απ’ ό,τι βλέπω, ο περίπατος στη βροχή σού άνοιξε την όρεξη». «Μια που είμαι εδώ, ας τσιμπήσω κάτι. Λοιπόν...» Αλλάζοντας αστραπιαία διάθεση, ακούμπησε τους αγκώνες της στο τραπέζι κι έγειρε προς το μέρος του. «Πρέπει κάπως να περάσουμε την ώρα μας, σωστά; Για ποιο θέμα θα κουβεντιάσουμε, γερουσιαστή; Πώς είναι τα πράγματα στο Καπιτώλιο;» «Πολλή δουλειά». «Α, κλασική απάντηση. Δουλεύεις υπερωρίες για να μην περάσει το νομοσχέδιο του Μπρίντερμαν. Οφείλω να σε συγχαρώ. Έπειτα, υπάρχει και το αγαπημένο σου πρότζεκτ. Μπόρεσες να εξασφαλίσεις τα ομοσπονδιακά κονδύλια που χρειάζεσαι;» «Έγιναν κάποια βήματα προόδου». Την κοίταξε σκεφτικός, για μια στιγμή. Για γυναίκα με τόση απέχθεια για την πολιτική, ήταν πολύ καλά ενημερωμένη. «Ο δήμαρχος είναι ενθουσιασμένος με την προοπτική να οργανώσουμε άσυλα αστέγων σαν αυτά που ξεκινήσαμε στη Βοστόνη. Προς το παρόν, στηριζόμαστε κυρίως σε ιδιωτικές εισφορές και σε εθελοντές. Θα χρειαστούμε πολύ περισσότερα πριν μπορέσουμε να βασιστούμε στην κυβερνητική υποστήριξη για να τα εξαπλώσουμε σ’ όλη τη χώρα». «Έχεις μπροστά σου μεγάλο αγώνα, αν λάβεις υπόψη σου την παρούσα οικονομική κατάσταση και τις περικοπές του προϋπολογισμού». «Το ξέρω. Μα τελικά θα τα καταφέρω». Ένα χαμόγελο χαράχτηκε στα χείλη του Αλαν. «Μπορώ να φανώ πολύ υπομονετικός, ως ένα σημείο, και μετά να γίνω εξαιρετικά... επίμονος». Μη έχοντας εμπιστοσύνη στη λάμψη των ματιών του, η Σέλμπι δεν είπε τίποτα όσο σερβίρονταν τις σαλάτες τους. «Πάτησες μερικούς κάλους στην υπόθεση Μπρίντερμαν- θα σου το ανταποδώσουν». «Έτσι είναι το παιχνίδι. Τίποτα που ν’ αξίζει τον κόπο δεν κερ-


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

103 _

δίζεται χωρίς δυσκολίες. Εγώ, πάντως...» Ο Άλαν γέμισε πάλι το ποτήρι της. «Έχω ταλέντο να τις αντιμετωπίζω όταν έρχονται». Η Σέλμπι δεν μπήκε στον κόπο να προσποιηθεί αυτή τη φορά πως παρερμήνευσε τα λόγια του κι άρχισε να τρώει τη σαλάτα της σκεφτική. «Δεν μπορείς να οργανώσεις μια προσωπική σχέση όπως μια πολιτική καμπάνια, γερουσιαστή. Και ειδικά με κάποια που ξέρει όλες τις κινήσεις του παιχνιδιού». «Ενδιαφέρουσα ιδέα». Τα μάτια του έλαμψαν εύθυμα και χαμογέλασε νωχελικά. Η Σέλμπι συνειδητοποίησε ότι τα δάχτυλά της λαχταρούσαν ν’ αγγίξουν το πρόσωπό του. «Θα παραδεχτείς ότι οι δηλώσεις μου υπήρξαν ξεκάθαρες. Δεν έδωσα υποσχέσεις που δεν μπορώ να τηρήσω, Σέλμπι». «Δεν ανήκω στους ψηφοφόρους σου». «Αυτό δεν αλλάζει την πολιτική μου». Η Σέλμπι κούνησε το κεφάλι της απελπισμένη. «Δεν πρόκειται να διαφωνήσω μαζί σου στα χωράφια σου». Παίζοντας με τα υπολείμματα της σαλάτας της, του ’ρίξε μια ματιά. «Υποθέτω πως είδες τη φωτογραφία στην εφημερίδα». «Ναι». Την ενόχλησε, συνειδητοποίησε ο Άλαν, παρ’ όλο που είχε μιλήσει ανάλαφρα, μ’ ένα αδιόρατο χαμόγελο. «Μ’ άρεσε που μου υπενθύμισε εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή. Λυπάμαι που σε τάραξε». «Δε με τάραξε», έσπευσε εκείνη να τον βεβαιώσει. Κούνησε το κεφάλι της ενοχλημένη. «Όχι ιδιαίτερα». Ο σερβιτόρος πήρε το πιάτο της σαλάτας της και της έφερε τη σούπα. Η Σέλμπι άρχισε να την ανακατεύει αφηρημένη. «Υποθέτω πως μου θύμισε απλώς πως βρίσκεσαι στο επίκεντρο της δημοσιότητας. Σε ενοχλεί ποτέ αυτό;» «Άλλοτε ναι κι άλλοτε όχι. Η δημοσιότητα είναι ένα περίπλοκο κομμάτι του επαγγέλματος μου. Μπορεί να είναι μέσο για ένα σκοπό ή σκέτος μπελάς». Ο Άλαν θέλησε να τη δει να χαμογελάει. «Ανυπομονώ, βέβαια, να μάθω πώς θ’ αντιδράσει ο πατέρας μου όταν μάθει ότι πήγα στο ζωολογικό κήπο με μια Κάμπελ». Οι ώμοι της χαλάρωσαν όταν γέλασε. «Φοβάσαι για την κληρονομιά σου, Αλαν;» «Πιο πολύ για το τομάρι μου», της απάντησε. «Ή, έστω, για την ακοή μου. Περιμένω κάθε μέρα να σηκώσω το τηλέφωνο και ν’ ακούσω ουρλιαχτά απ’ την άλλη άκρη της γραμμής».


104

NORA ROBERTS _

Η Σέλμπι χαμογέλασε πονηρά πιάνοντας το κρασί της. «Τον αφήνεις να πιστεύει ότι σε φοβίζει;» «Μια στις τόσες, ναι. Έτσι τον κρατάω ευτυχισμένο». Εκείνη πήρε ένα ψωμάκι, το έκοψε στα δύο και του πρόσφερε το μισό. «Αν είσαι έξυπνος, θα κρατηθείς μακριά μου. Δεν πρέπει να ρισκάρεις να σπάσει το τύμπανό σου. Θα ’ναι δύσκολο ν’ ακούσεις τι σχεδιάζει η αντιπολίτευση στη διπλανή αίθουσα». «Μπορώ να χειριστώ τον πατέρα μου, όταν έρθει η ώρα». Η Σέλμπι τον κοίταξε σταθερά, μασουλώντας το ψωμάκι της. «Εννοείς, αφού θα ’χεις χειριστεί εμένα». Ο Άλαν ύψωσε το ποτήρι του προς το μέρος της. «Ακριβώς». «Άλαν...» Του χαμογέλασε πάλι, νιώθοντας την αυτοπεποίθησή της να επανέρχεται χάρη στο φαγητό και το κρασί. «Δεν πρόκειται να με χειριστείς». «Αυτό θα το δούμε», της απάντησε άνετα. «Α, ήρθε το αρνάκι σου».


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

105 _

Κεφάλαιο 7

Η

Σέλμπι ευχόταν, κατά βάθος, να μην περνούσε τόσο καλά με τον Αλαν. Να μην κατάφερνε, τόσο εύκολα, να την κάνει να γελάει. Ή να μην την είχε πείσει με τη γοητεία του να κάνουν βόλτα στην Εμ Στρητ μέσα στη βροχή για να χαζέψουν τις βιτρίνες και τους περαστικούς. Και μετά να πιουν ένα τελευταίο ποτήρι κρασί σ’ ένα μπαράκι γεμάτο κόσμο. Ίσως να το ευχόταν, μα δεν έγινε έτσι. Για πρώτη φορά στη διάρκεια ολόκληρης της βδομάδας, μπόρεσε να γελάσει, να χαλαρώσει και να περνάει καλά χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Θα υπήρχαν συνέπειες -πάντα υπήρχαν συνέπειες. Θα τις αναλογιζόταν αύριο. Κάθε τόσο, όλο και κάποιος περνούσε απ’ το τραπέζι τους για να χαιρετήσει τη Σέλμπι, ρίχνοντας ένα εξεταστικό βλέμμα στον Αλαν. Αυτό της θύμισε ότι τα μικρά μπαράκια, τα γεμάτα καπνό, ήταν ο χώρος της. Οι πρεμιέρες των παραστάσεων μπαλέτου ήταν ο δικός του χώρος. Μα κι αυτό θα το σκεφτόταν αύριο. «Γεια σου, κούκλα». Η Σέλμπι ανασήκωσε το κεφάλι, νιώθοντας δυο χέρια ν’ ακουμπάνε στους ώμους της. «Γεια σου, Ντέιβιντ. Γεια σου, Γουέντι». «Υποτίθεται πως θα μας τηλεφωνούσες απόψε», της θύμισε ο Ντέιβιντ. Ο πιανίστας άρχισε να παίζει μια αισθησιακή μελωδία κι ο Ντέιβιντ στράφηκε ασυναίσθητα προς το μέρος του. «Είδαμε την καινούρια παράσταση, στο Φορντ, χωρίς εσένα». Η Γουέντι, με τα μαλλιά της να πέφτουν ως τη μέση, αγκάλιασε όλο χάρη τον Ντέιβιντ. «Δεν έχασες και τίποτα». «Ε... ξεχάστηκα», απολογήθηκε η Σέλμπι, ρίχνοντας μια ματιά στον Άλαν. «Ο Άλαν, ο Ντέιβιντ, η Γουέντι». «Χαίρω πολύ». Ο Άλαν χαμογέλασε στον ψηλόλιγνο άντρα με


106

NORA ROBERTS _

το αραιό γενάκι. «Θέλετε να καθίσετε μαζί μας;» «Ευχαριστούμε, αλλά φεύγουμε». Ο Ντέιβιντ ανακάτεψε τα μαλλιά της Σέλμπι κι έπειτα ήπιε μια γουλιά κρασί απ’ το ποτήρι της. «Έχω να παίξω σ’ ένα γάμο αύριο». «Ο Ντέιβιντ ακόμα προσπαθεί να σκεφτεί πώς θα καταφέρει να παίξει και στο δικό μας γάμο τον άλλο μήνα. Α, θα πρέπει να σου τηλεφωνήσω γι’ αυτό το ελληνικό εστιατόριο που μου ’λε-γες». Η Γουέντι χαμογέλασε εγκάρδια στον Άλαν. «Η Σέλμπι λέει ότι το ούζο ζωντανεύει μια δεξίωση. Λοιπόν, τα λέμε αργότερα», πρόσθεσε, τραβώντας τον Ντέιβιντ απ’ το μπράτσο. Ο Άλαν τους παρακολούθησε καθώς περνούσαν ανάμεσα απ’ τα τραπέζια για να βγουν. «Είναι γρήγορο πιστόλι ο τύπος», παρατήρησε, παίρνοντας το κρασί του. «Ο Ντέιβιντ;» Η Σέλμπι τον κοίταξε απορημένα. «Ο πιο γρήγορος ρυθμός του είναι σαν του σαλιγκαριού, εκτός κι αν κρατάει κιθάρα στα χέρια του». «Αλήθεια;» Ο Άλαν την κοίταξε πίνοντας μια γουλιά κρασί, μα εκείνη δεν κατάλαβε γιατί τα μάτια του έλαμπαν εύθυμα. «Απλώς τον έστησες απόψε και ήδη σχεδιάζει να παντρευτεί μια άλλη γυναίκα». «Τον έστησα...» Η Σέλμπι έκανε να γελάσει, μα έπειτα θυμήθηκε το ψέμα της. «Α, ναι». Διχασμένη ανάμεσα στην ενόχλησή της και την αίσθηση του χιούμορ, ψηλάφισε νευρικά το ποτήρι της. «Οι άντρες είναι επιπόλαια πλάσματα», κατέληξε. «Έτσι φαίνεται». Ο Άλαν άγγιξε το πιγούνι της με τα ακροδάχτυλά του. «Είσαι πολύ ψύχραιμη, πάντως». «Δε μ’ αρέσει να εξωτερικεύω τα συναισθήματά μου», του είπε, πνίγοντας τα γέλια της. «Να πάρει ο διάβολος, απόψε βρήκε να έρθει εδώ;» «Απ’ όλα τα μπαρ σε όλες τις πόλεις...» Αυτή τη φορά η Σέλμπι γέλασε με την καρδιά της. «Μπράβο», επιδοκίμασε. «Εγώ θα ’πρεπε να πω αυτή την ατάκα. Άκουσα αυτή την ταινία πριν λίγες μέρες». «Την άκουσες;» «Χμ... Λοιπόν...» Ύψωσε το ποτήρι της προς το μέρος του. «Να πιούμε στις ραγισμένες καρδιές;» «Ή στα ανόητα ψέματα;» αντιγύρισε ο Αλαν. Η Σέλμπι ζάρωσε τη μύτη της, καθώς τσούγκριζε το ποτήρι της με το δικό του. «Συνήθως λέω ωραία ψέματα. Αλλωστε, είχα βγει


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

107 _

ραντεβού με τον Ντέιβιντ -μια φορά. Πριν τρία χρόνια». Ήπιε μονορούφι το κρασί της. «Ίσως και τέσσερα. Μπορείς να πάψεις να χαμογελάς μ’ αυτό το αυτάρεσκο, σοβινιστικό χαμόγελο, γερουσιαστή». «Χαμογελούσα;» Ο Άλαν σηκώθηκε και της έδωσε το μουσκεμένο της μπουφάν. «Πολύ αγενές εκ μέρους μου». «Θα ήταν πιο ευγενικό να μη δείξεις ότι με τσάκωσες να λέω ψέματα», σχολίασε η Σέλμπι, καθώς προχωρούσαν ανάμεσα στον κόσμο για να βγουν έξω, πάλι στη βροχή. «Και δε θα με τσάκωνες, αν δε μ’ εξόργιζες τόσο πολύ ώστε να μην μπορώ να σκεφτώ ένα διαφορετικό όνομα να σου πω απ’ την αρχή». «Αν καταλαβαίνω τι εννοεί η μπερδεμένη σου πρόταση, φαίνεται πως το λάθος είναι δικό μου». Ο Άλαν την αγκάλιασε απ’ τους ώμους τόσο φιλικά, ώστε εκείνη δε διαμαρτυρήθηκε. «Να σου ζητήσω συγνώμη που δε σου ’δωσα αρκετό χρόνο να σκεφτείς ένα ψέμα που να στέκεται;» «Μου φαίνεται δίκαιο». Η Σέλμπι ανασήκωσε το κεφάλι της στη βροχή, ξεχνώντας πώς την καταριόταν πρωτύτερα. Ήταν απαλή, δροσερή και καθάρια πάνω στην επιδερμίδα της. Θα μπορούσε να περπατάει ώρες ατέλειωτες κάτω απ’ τη νεροποντή. «Μα δεν πρόκειται να σ’ ευχαριστήσω για το δείπνο», πρόσθεσε γελώντας κι ακούμπησε πάνω στο αυτοκίνητό του όταν έφτασαν. «Ούτε για το κρασί και τα κεριά». Ο Άλαν κοίταξε το αυθάδικο, μουσκεμένο πρόσωπό της και την πόθησε απελπισμένα. Ο πόθος της θα είχε πινελιές αυθάδειας και φρεσκάδας. Έχωσε τα χέρια του στις τσέπες του για να μην παρασυρθεί και την τραβήξει στην αγκαλιά του επιτόπου. «Για το ουράνιο τόξο;» Ένα χαμόγελο απλώθηκε στα χείλη της. «Μπορεί να σ’ ευχαριστήσω γι’ αυτό. Δεν έχω αποφασίσει ακόμα». Η Σέλμπι μπήκε βιαστικά στο αμάξι. Διαπίστωσε πως της είχαν κοπεί τα γόνατα με το βλέμμα που της έριξε πριν της μιλήσει. Το πιο συνετό ήταν να διατηρήσει την ατμόσφαιρα ανάμεσά τους ανάλαφρη όπως ήταν στο μπαρ -τουλάχιστον μέχρι να μπει στο σπίτι της κι ο Άλαν να φύγει. «Ξέρεις», του είπε, καθώς εκείνος βολευόταν πίσω απ’ το τιμόνι, «σκόπευα να φύγω για κάποια παραλία απόψε. Μου χάλασες τα σχέδια». «Σ’ αρέσει η παραλία όταν βρέχει;» «Ίσως να μην έβρεχε εκεί», αποκρίθηκε η Σέλμπι πάνω απ’ το


108

NORA ROBERTS _

γουργούρισμα της μηχανής. «Και ούτως ή άλλως μ’ αρέσει». «Εμένα μ’ αρέσει περισσότερο με καταιγίδα». Ο Άλαν έστριψε τη Μερσέντες στη γωνία. «Το σούρουπο, όταν έχει ελάχιστο φως πια και βλέπεις την αντάρα στον ουρανό και τη θάλασσα». «Αλήθεια;» Η Σέλμπι περιεργάστηκε το προφίλ του συνεπαρμένη. «Θα πίστευα πως προτιμάς έρημες χειμωνιάτικες αμμουδιές, για να κάνεις βόλτες βυθισμένος στις σκέψεις σου». «Κάθε πράγμα στον καιρό του», μουρμούρισε ο Άλαν. Η Σέλμπι μπορούσε να φανταστεί τους κεραυνούς, τις βροντές, τον άγριο άνεμο. Το αίμα της πήρε φωτιά, κι όχι απ’ το κρασί. Υπόγεια ρεύματα. Το ’ξερε πως υπήρχαν υπόγεια ρεύματα μέσα του απ’ την πρώτη φορά που τον είδε, μα τώρα έμοιαζαν ν’ ανεβαίνουν πιο κοντά στην επιφάνεια. Και κάποια στιγμή, αν δεν ήταν προσεκτική, θα την παράσερναν. «Η αδελφή μου μένει στο Ατλάντικ Σίτι», της είπε με προσποιητή αδιαφορία. «Μ’ αρέσει να πηγαίνω εκεί όταν τελειώνει η τουριστική σεζόν, να περνάω δυο τρεις μέρες στην παραλία και να χάνω λεφτά στο καζίνο της». «Η αδελφή σου έχει δικό της καζίνο;» τον ρώτησε σαστισμένη. «Είναι συνεταίρος με τον άντρα της σε δυο τρία». Διασκεδάζοντας απ’ την έκπληξη στη φωνή της, της χαμογέλασε πονηρά. «Η Ρένα έπαιζε παλιά μπλακ τζακ. Κι ακόμα παίζει πού και πού. Νόμιζες πως η οικογένειά μου θα ήταν πολύ συντηρητική, πολύ καθώς πρέπει και πολύ βαρετή, Σέλμπι;» «Όχι ακριβώς», του απάντησε, παρ’ όλο που έτσι νόμιζε. «Τουλάχιστον, όχι απ’ όσα έχω ακούσει για τον πατέρα σου. Η Μάιρα φαίνεται να του ’χει αδυναμία». «Τους αρέσουν οι αντιπαραθέσεις. Ο πατέρας μου είναι τόσο ισχυρογνώμων όσο κι εκείνη». Ο Άλαν πάρκαρε μπροστά στο σπίτι της κι έπειτα βγήκε έξω πριν εκείνη προλάβει να του πει να μην μπει στον κόπο να τη συνοδεύσει ως την πόρτα της. «Κι εσύ δεν πήγες πίσω απόψε, γερουσιαστή». Καθώς ανέβαιναν τα σκαλιά, η Σέλμπι έψαξε στην τσάντα της για τα κλειδιά της. «Εγώ τα έχω ακόμα», της θύμισε ο Άλαν, βγάζοντάς τα απ’ την τσέπη του. Τα κουδούνισε στην παλάμη του. «Δεν μπορεί, θ’ αξίζουν ένα φλιτζάνι καφέ». Η Σέλμπι τον κοίταξε συνοφρυωμένη. «Νομίζω πως αυτό λέγεται δωροδοκία».


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

109 _

«Δωροδοκία;» Το βλέμμα του ήταν μειλίχιο και λογικό. «Όχι, είναι προϋπόθεση». Η Σέλμπι δίστασε και μετά αναστέναξε. Τον καταλάβαινε πια αρκετά καλά, ώστε να ξέρει πως θα μπορούσαν να καταλήξουν να κουβεντιάζουν την προϋπόθεση μια ολόκληρη ώρα, στο κεφαλόσκαλο. Και τελικά εκείνος θα έπινε τον καφέ του. Παραμέρισε και του έκανε νόημα να ξεκλειδώσει. «Μόνο καφέ», του είπε, σαν να ξεκαθάριζε τα όρια. Βγάζοντας το μπουφάν της, η Σέλμπι το πέταξε ανέμελα σε μια απ’ τις καρέκλες της κουζίνας. Ο γάτος πρόβαλε από κάτω, πήδηξε στο πάτωμα και την αγριοκοίταξε με το καλό του μάτι. «Α, συγνώμη». Η Σέλμπι έψαξε σ’ ένα ντουλάπι κι έβγαλε γατοτροφή. «Αυτός φταίει», πληροφόρησε τον Μοσέ. Καθώς ο γάτος καταβρόχθιζε το φαγητό του, η Σέλμπι κοίταξε πάλι τον Άλαν. «Δεν του αρέσει όταν αργώ να τον ταΐσω. Είναι πολύ τακτικός». Ο Άλεν έριξε στον χοντρό, αχόρταγο γάτο μια ματιά. «Δε φαίνεται στερημένος». «Όχι». Διώχνοντας τις μπούκλες που έπεφταν στα μάτια της, εκείνη γέμισε την καφετιέρα με νερό. «Αλλά εκνευρίζεται εύκολα. Αν...» Έχασε τον ειρμό της, όταν τα χέρια του Άλαν ακούμπησαν στους ώμους της. «Αν ξεχάσω να τον ταΐσω, αυτός...» Η καφετιέρα έπεσε μέσα στο νεροχύτη, όταν τα χείλη του χάιδεψαν το αυτί της. «Μουτρώνει», ολοκλήρωσε τη φράση της, κλείνοντας τη βρύση απότομα. «Και οι μουτρωμένοι συγκάτοικοι», συνέχισε ξέπνοα, ακουμπώντας την καφετιέρα στον πάγκο, «κάνουν τη ζωή δύσκολη». «Το φαντάζομαι», μουρμούρισε ο Άλαν. Παραμέρισε τα μαλλιά της απ’ τη βάση του αυχένα της και φίλησε το ευαίσθητο σημείο. Η Σέλμπι ένιωσε τον πόθο να ξυπνάει στο κορμί της, ενώ πάσχιζε να βάλει την καφετιέρα στην πρίζα. «Σέλμπι...» Τα χέρια του κατηφόρισαν στα πλευρά της και στάθηκαν στη μέση της. Θα τον αγνοούσε, αποφάσισε. Θα αγνοούσε τελείως ό,τι της έκανε. «Ναι;» «Μμμ...». Τα χείλη του πλανήθηκαν στο λαιμό της. Το άρωμά της ήταν πιο έντονο εκεί, ανακάλυψε, πάνω ακριβώς απ’ την κλείδα της. Το γεύτηκε με τη γλώσσα του κι άκουσε την κοφτή της ανάσα. «Δεν έβαλες καφέ στην καφετιέρα». Η Σέλμπι τρεμούλιασε κι αρπάχτηκε απ’ τον πάγκο, για να μην της ξανασυμβεί. «Τι είπες;»


110

NORA ROBERTS _

Ο Άλαν έβγαλε τη συσκευή απ’ την πρίζα. «Δεν έβαλες», επανέλαβε και την έστρεψε προς το μέρος του, «καφέ». Απόθεσε ένα ανάλαφρο φιλί στη μία άκρη των χειλιών της και μετά στην άλλη. Για μια στιγμή εκείνη λύγισε κι έκλεισε τα μάτια της. «Πού;» Τα χείλη του χαμογέλασαν πάνω στα ζυγωματικά της. «Στην καφετιέρα». «Θα είναι έτοιμος σ’ ένα λεπτό», ψιθύρισε η Σέλμπι όταν τα χείλη του άγγιξαν τα βλέφαρά της. Τον άκουσε να γελάει σιγανά κι αναρωτήθηκε γιατί το γέλιο του της φάνηκε θριαμβευτικό. Χρειάστηκε να επιστρατεύσει όλη της την αυτοπειθαρχία για να καταστείλει την πυρκαγιά που είχε αρχίσει ήδη ν’ απλώνεται ανεξέλεγκτα μέσα της. «Άλαν...» Ανάλαφρα φιλιά γέμισαν το πρόσωπό της, ρίχνοντας λάδι στη φωτιά. «Προσπαθείς να με ξελογιάσεις». «Όχι, καθόλου». Της δάγκωσε απαλά τα χείλη και, αφήνοντάς τα ανικανοποίητα, ταξίδεψε στο λαιμό της. Ήθελε να νιώσει ξανά το σφυγμό της να χτυπάει γρήγορα. «Δεν προσπαθώ. Αυτό κάνω». «Όχι». Η Σέλμπι ύψωσε τα χέρια της για να τον σπρώξει, μα αυτά τυλίχτηκαν γύρω απ’ το λαιμό του. «Δεν πρόκειται να κάνουμε έρωτα». Ο Άλαν με δυσκολία συγκρότησε την άγρια φλόγα του πόθου καθώς τα δάχτυλά του μπλέχτηκαν στα μαλλιά της. «Όχι;» είπε ερωτηματικά, αγγίζοντάς τη πάλι με τα χείλη του. «Γιατί;» «Επειδή...» Εκείνη πάσχισε να θυμηθεί ποια ήταν. Πού ήταν. «Επειδή είναι... ο δρόμος για την καταστροφή;» Ο Άλαν γέλασε πνιχτά, ενώ τη φιλούσε, και η γλώσσα του γλίστρησε ανάμεσα στα χείλη της για να τη βάλει σε πειρασμό. «Για δοκίμασε πάλι». «Επειδή...» Η ανάγκη φούντωνε μέσα της υπερβολικά γρήγορα, πέρα απ’ ό,τι καταλάβαινε. Η λαχτάρα δεν έπρεπε να είναι τόσο οδυνηρή. Ο πόθος δεν έπρεπε να έρχεται κατά κύματα, συνεπαίρνοντάς σε. Το ήξερε, γιατί και τα δυο τα είχε νιώσει παλιότερα. Αυτό θα πρέπει να ήταν κάτι διαφορετικό, κι ωστόσο δε φαινόταν να ’χει όνομα. Αισθανόταν αδυναμία, τρομερή αδυναμία και μια φλογερή ορμή που απειλούσε να αφανίσει ό,τι νόμιζε πως ήξερε ως τώρα. «Όχι». Τη διαπέρασε ένας πανικός, έντονος, γνήσιος. «Όχι, σε θέλω πάρα πολύ. Δεν μπορώ να επιτρέψω να συμβεί κάτι τέτοιο, δεν καταλαβαίνεις;»


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

111 _

«Είναι πολύ αργά πια». Γεμίζοντας το πρόσωπό της φιλιά, την οδήγησε προς το καθιστικό. «Πάρα πολύ αργά, Σέλμπι». Της έβγαλε την μπλούζα και την άφησε να πέσει στο πάτωμα. Αυτή τη φορά, την πρώτη φορά, πρέπει να είναι ξελόγιασμα, σκέφτηκε. Κάτι που θα το θυμόντουσαν και οι δυο όσα χρόνια κι αν περνούσαν. «Είσαι απαλή», μουρμούρισε, «πολύ απαλή για να σου αντισταθώ». Τα χέρια του ανηφόρισαν αργά απ’ τα μπράτσα μέχρι τους ώμους της. «Ξέρεις πόσες φορές φαντάστηκα να είμαι έτσι μαζί σου; Πόσες φορές σκέφτηκα να σ’ αγγίζω...» Τα δάχτυλά του ακούμπησαν τα στήθη της πάνω απ’ τη λεπτή καμιζόλα. «... έτσι». Η φούστα της σωριάστηκε αθόρυβα στο πάτωμα, στο κατώφλι της κρεβατοκάμαρας. «Ακούς τη βροχή, Σέλμπι;» Ένιωσε το κάλυμμα του κρεβατιού στην πλάτη της, καθώς εκείνος την έγερνε προς τα κάτω. «Ναι». «Θα σου κάνω έρωτα». Τα χείλη του άγγιξαν πάλι το αυτί της, σβήνοντας ακόμα και την προσποίηση της άρνησης. «Και κάθε φορά που θα ακούς τη βροχή, θα το θυμάσαι». Δε χρειάζομαι τη βροχή για να θυμάμαι, σκέφτηκε η Σέλμπι. Είχε νιώσει άλλοτε την καρδιά της να χτυπάει τόσο γρήγορα; Είχε νιώσει ποτέ πιο ευαίσθητη την επιδερμίδα της; Ναι, άκουγε τη βροχή να πέφτει στη στέγη και πάνω στα τζάμια. Μα δε θα ’ταν ανάγκη ν’ ακούσει πάλι αυτό τον ήχο για να θυμηθεί πώς τα χείλη του έκλειναν τέλεια πάνω στα δικά της, πώς το κορμί της έμοιαζε να προσαρμόζεται στις γραμμές του δικού του. Και μόνο που θα τον σκεφτόταν, θ’ αναπολούσε τις στάλες της βροχής στα μαλλιά του ή τον τρόπο που πρόφεραν τα χείλη του το όνομά της. Ποτέ άλλοτε δεν είχε προσφέρει σε άντρα το δώρο της υποταγής της, αν και δεν το συνειδητοποιούσε. Τώρα, όμως, υπέκυψε και άφησε τον Άλαν να την οδηγήσει εκεί όπου τόσο δίσταζε -ή φοβόταν- να πάει. Στη λήθη. Ο Άλαν έμοιαζε να θέλει να την αγγίξει, να τη γευτεί ολόκληρη, αλλά τόσο αργά, τόσο σχολαστικά, ώστε η Σέλμπι πετούσε, άυλη σαν ομίχλη, με φτερά τα αισθήματα. Μόνο με τα δάχτυλά του, μόνο με τα χείλη του, άναψε τον πόθο της σε σημείο που έγινε ακαταμάχητος. Η Σέλμπι δεν ήξερε τι σήμαινε πραγματικά αποχαύνωση, μέχρι που άγγιξε τα κουμπιά του πουκαμίσου του. Τα χέρια της ήταν βαριά, τα ευλύγιστα δάχτυλά της προσπαθούσαν αδέξια, παρατείνοντας τη διαδικασία, και άθελά τους τον ξετρέλαιναν.


112

NORA ROBERTS _

Ξαφνικά, το στόμα του άρπαξε άπληστα το δικό της, το κορμί του κόλλησε στο δικό της, παγιδεύοντας τα χέρια της ανάμεσά τους. Ίσως ήταν αυτή η αθέλητη επίδειξη κυριαρχίας ή οι καταπιεσμένες της ανάγκες, αλλά τότε η Σέλμπι έπαψε να είναι υπάκουη κι άρχισε να απαιτεί. Η λαχτάρα της συναγωνιζόταν τη δική του κι όταν απείλησε να την ξεπεράσει, εκείνος φούντωσε για να εξισορροπήσει την κατάσταση. Η Σέλμπι βρήκε τους δυνατούς μύες, απελευθερωμένους απ’ το πουκάμισο, αλλά τα χέρια της έπαψαν να είναι αδέξια πλέον. Η επαφή τους έμοιαζε με αγώνα δρόμου, ποιος θα πήγαινε τον άλλον πιο μακριά και πιο γρήγορα. Τα χείλη του σταματούσαν σε πηγές ηδονής που της ήταν άγνωστες, ώσπου τις βρήκε εκείνος, τις εξερεύνησε κι ύστερα προχώρησε. Της κατέβασε τη μεταξωτή καμιζόλα χαμηλά, κι έπειτα πιο χαμηλά, παρ’ όλο που τα χάδια του έπαψαν να είναι πια τρυφερά. Κανείς τους δεν αποζητούσε τρυφερότητα. Η σπίθα μεταξύ τους είχε ανάψει απ’ την πρώτη τους συνάντηση και σιγόκαιε για πάρα πολύ καιρό. Ο Άλαν την ένιωθε να τρέμει όπου την άγγιζε, όπου η γλώσσα του γευόταν τη σάρκα της. Ήξερε πως είχε αφήσει πίσω το φόβο της. Αυτό ήταν το πάθος, το ατόφιο πάθος που αισθανόταν πως θα του πρόσφερε, αν περίμενε. Ήταν ο ανεμοστρόβιλος που είχε ανάγκη, ο ανεμοστρόβιλος που έφερνε μαζί της. Επιθετική, όλο φωτιά και λαύρα, σάλευε μαζί του, εναντίον του, για χάρη του, ώσπου ο αυτοέλεγχός του έγινε κομμάτια. Με κάθε του εισπνοή τη γευόταν κι όλα ήταν άγρια και γλυκά και δελεαστικά. Κανείς δεν κυριαρχούσε πια, είχαν παραδοθεί τελείως. Η Σέλμπι τον δέχθηκε μέσα της με μια κραυγή που την απορρόφησαν τα χείλη του, χωρίς ίχνος υποταγής. Σαν βροντή με αστραπή, συμπλήρωναν ο ένας τον άλλο. Η βροχή συνέχιζε να πέφτει. Ο ήχος δεν ήταν ούτε πιο απαλός, ούτε πιο δυνατός. Μπορεί να έκαναν έρωτα ώρες ολόκληρες ή λίγα λεπτά. Κανείς απ’ τους δυο δεν είχε συναίσθηση του χρόνου, μόνο του τόπου. Εδώ. Η Σέλμπι κούρνιασε στην αγκαλιά του, με μάτια κλειστά, έχοντας ξαναβρεί την ανάσα της επιτέλους. Το μυαλό και το κορμί της ήταν τόσο γαλήνια, σαν να μην είχε μεσολαβήσει καθόλου η καταιγίδα. Μα αυτή η καταιγίδα, ο ρόλος της σ’ αυτή, το γεγονός ότι υ-


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

113 _

πέκυψε της είχε χαρίσει αυτή την ηρεμία που δεν ήξερε πως χρειαζόταν. Ο Άλαν... Ο Άλαν ήταν η γαλήνη της, η καρδιά της, το σπίτι της. Σταθερός, αξιόπιστος, παιχνιδιάρικος, επίμονος -θα μπορούσε να του δώσει ένα σωρό χαρακτηρισμούς. Ίσως γι’ αυτό την έλκυε ξανά και ξανά, όταν απομακρυνόταν συνέχεια από κοντά του. Ο Άλαν σάλεψε και την έσφιξε πάνω του. Ακόμα ένιωθε την έξαψη, το πάθος, συναισθήματα τόσο νωπά που δεν μπορούσε να τους δώσει όνομα. Η Σέλμπι εξακολουθούσε να ξεχύνεται μέσα του σαν ένας μεθυστικός άνεμος που του ’κόβε την ανάσα, φυσώντας ταυτόχρονα προς όλες τις κατευθύνσεις. Άλλοτε τσουχτερή κι άλλοτε αισθησιακή, ήταν μια αύρα που έδιωχνε τη σκληρότητα του κόσμου του. Κι είχε ανάγκη αυτή τη μαγεία που απέπνεε ολόκληρη, όπως είχε ανάγκη να της δώσει ό,τι έκρυβε μέσα του και το ήθελε εκείνη. Χάιδεψε την πλάτη της νωχελικά, κτητικά. «Μμμ... πάλι», ψιθύρισε η Σέλμπι. Ο Άλαν γέλασε σιγανά και συνέχισε να τη χαϊδεύει, ώσπου εκείνη σχεδόν άρχισε να γουργουρίζει. «Σέλμπι...» Αντί γι’ απάντηση, εκείνη αναστέναξε και κούρνιασε πιο σφιχτά πάνω του. «Σέλμπι, είναι κάτι ζεστό και χνουδωτό κάτω απ’ τα πόδια μου». «Μμμ...» «Αν είναι ο γάτος σου, δεν αναπνέει». «Ο Μακ Γκρέγκορ». Τη φίλησε στο μέτωπο. «Τι;» Η Σέλμπι γέλασε πνιχτά. «Ο Μακ Γκρέγκορ είναι», του επανέλαβε. «Το γουρουνάκι μου». Έπεσε σιωπή ανάμεσά τους, όσο εκείνος προσπαθούσε να χωνέψει αυτό που του είπε. «Ορίστε;» Το στεγνό, σοβαρό του ύφος έκρυβε κι άλλο γέλιο. Θα μπορούσε η Σέλμπι ν’ αντέξει άλλη μια μέρα χωρίς να το ακούσει; «Αχ, ξαναπές το αυτό, μ’ άρεσε πολύ». Επειδή ήθελε να δει το πρόσωπό του, βρήκε την ενεργητικότητα να σκύψει από πάνω του και να πιάσει τα σπίρτα από το κομοδίνο της. Η επιδερμίδα της χάιδεψε τη δική του, καθώς άναβε ένα κερί. «Ο Μακ Γκρέγκορ». Του έδωσε ένα γρήγορο φιλί, ενώ του έδειχνε τα πόδια του κρεβατιού. Ο Άλαν περιεργάστηκε το χαμογελαστό γουρουνίσιο πρόσωπο. «Έδωσες το όνομά μου σ’ ένα μοβ γουρούνι;»


114

NORA ROBERTS _

«Άλαν, είναι τρόπος αυτός να μιλάς για το παιδί μας;» Την κοίταξε μ’ ένα βλέμμα τόσο αρρενωπό και υπεροπτικό, ώστε τον αγκάλιασε γελώντας. «Τον έβαλα εκεί επειδή υποτίθεται πως θα ήταν ο μοναδικός Μακ Γκρέγκορ που θα κατάφερνε να με ξελογιάσει για να ανέβει στο κρεβάτι μου». «Ώστε έτσι». Της τράβηξε τα μαλλιά, ώσπου να γυρίσει το γελαστό πρόσωπό της προς το μέρος του. «Αυτό έκανα;» «Ήξερες πολύ καλά, διάβολε, ότι δε θα μπορούσα ν’ αντιστέκομαι για πάντα στα μπαλόνια και στα ουράνια τόξα». Το φως του κεριού τρεμόπαιζε στο πρόσωπό του κι η Σέλμπι ακολούθησε τη σκιά με τα ακροδάχτυλά της. «Είχα σκοπό να μην υποκύψω στη γοητεία σου. Αλήθεια. Δε σκόπευα να το κάνω αυτό». Ο Άλαν της έπιασε το χέρι κι απόθεσε ένα φιλί στην παλάμη της. «Να κάνεις έρωτα μαζί μου;» «Όχι». Το βλέμμα της Σέλμπι ταξίδεψε απ’ τα χείλη του στα μάτια του. «Να σ’ ερωτευτώ». Ένιωσε τα δάχτυλά του να σφίγγονται στον καρπό της κι έπειτα να χαλαρώνουν αργά, καθώς το βλέμμα του παρέμεινε σκοτεινό και καρφωμένο στο δικό της. Κι επίσης, ένιωσε την αλλαγή στο καρδιοχτύπι του. «Αυτό έγινε;» «Ναι». Η λέξη που μόλις ακούστηκε αντήχησε δυνατά στα αυτιά του. Ο Άλαν την έσφιξε πάνω στο στέρνο του, νιώθοντάς τη να εκπνέει αργά. Δεν περίμενε πως θα του ’λεγε τόσα πολλά τόσο σύντομα. «Πότε;» «Πότε;» επανέλαβε η Σέλμπι, απολαμβάνοντας την αίσθηση του μυώδους στήθους του κάτω απ’ το μάγουλό της. «Κάπου μεταξύ της στιγμής που βγήκαμε στον κήπο των Ράιτ και της στιγμής που άνοιξα το καλάθι με τις φράουλες». «Τόσον καιρό σου πήρε; Εγώ σ’ ερωτεύτηκα μόλις σε είδα». Η Σέλμπι ανασήκωσε το κεφάλι της και κοιτάχτηκαν κατάματα. Ο Άλαν δεν υπερέβαλλε, ήταν σίγουρη. Δεν ήταν το στυλ του. Απλές κουβέντες με απλές αλήθειες. Έκλεισε συγκινημένη το πρόσωπό του ανάμεσα στις παλάμες της. «Αν μου το ’χες πει αυτό πριν μια βδομάδα, πριν μια μέρα, θα σε περνούσα για τρελό». Γέλασε ευτυχισμένη και τον φίλησε. «Ίσως και να ’σαι -δεν έχει καμιά σημασία». Αναστέναξε κι έλιωσε πάνω του. «Δεν έχει καμιά σημασία απολύτως». Ήξερε ότι είχε πολλή τρυφερότητα μέσα της -για τα παιδιά και


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

115 _

τα μικρά ζώα. Αλλά ποτέ δεν είχε νιώσει πραγματική τρυφερότητα για έναν άντρα. Μα όταν τον φίλησε τώρα, με τα ερωτόλογα ν’ αντηχούν ακόμα στα αυτιά της, αισθάνθηκε την τρυφερότητα να την πλημμυρίζει. Τα χέρια της άγγιξαν πάλι το πρόσωπό του, τα δημιουργικά δάχτυλά της ακολούθησαν το σχήμα του, ώσπου πίστεψε ότι το γνώριζε αρκετά καλά ώστε να το αναπαραστήσει, αν κάποιος της το ζητούσε. Κι έπειτα κατηφόρισαν στη στήλη του λαιμού του και στους γεροδεμένους του ώμους. Ήταν ώμοι στους οποίους μπορούσες να βασιστείς -τόσο δυνατοί που μπορούσαν να σηκώσουν τα προβλήματά σου, αν χρειαζόταν. Μα δε θα του ζητούσε κάτι τέτοιο· της αρκούσε να ξέρει ότι υπήρχαν. Συνεχίζοντας να γεύεται τα χείλη του, χάιδεψε τα μπράτσα του, λες και με την πρώτη θύελλα του έρωτα ήταν πολύ ανυπόμονη ώστε να τον γνωρίσει. Καθώς έκρυβε το πρόσωπό της στην κοιλότητα του λαιμού του, συνειδητοποίησε πως μύριζε πάνω του το άρωμά της κι αυτό της φάνηκε υπέροχο. Τα χέρια του τυλίχτηκαν γύρω της και για μια στιγμή απόμειναν έτσι -γυμνοί, αγκαλιασμένοι, χορτασμένοι. «Μπορώ να σου πω κάτι χωρίς να το πάρεις πάνω σου;» μουρμούρισε η Σέλμπι, ενώ τα δάχτυλά της εξερευνούσαν τα πλευρά του. «Μάλλον όχι». Η φωνή του ακούστηκε βραχνή απ’ την ευχαρίστηση που του πρόσφερε το χάδι της. «Κολακεύομαι πολύ εύκολα». «Στο εργαστήριό μου...» Η Σέλμπι ακούμπησε τα χείλη της στο στέρνο του κι ένιωσε πάνω τους την καρδιά του να χτυπάει πιο γρήγορα. «Όταν λέρωσα την μπλούζα σου και την έβγαλες για να την πλύνεις... Στράφηκα και σε είδα -κι ήθελα να σ’ αγγίξω επιτόπου, όπως τώρα». Οι παλάμες της κατηφόρισαν στη μέση του. «Έτσι ακριβώς. Και παραλίγο να το κάνω». Ο Άλαν αισθάνθηκε το σφυγμό του να βροντοχτυπάει -στο κεφάλι του, στην καρδιά του, στα λαγόνια του. «Δε θ’ αντιστεκόμουν και πολύ». «Αν είχα στο μυαλό μου να σε αποκτήσω, γερουσιαστή», μουρμούρισε εκείνη γελώντας αισθησιακά, «δε θα σου δινόταν καν η ευκαιρία». «Έτσι λες;» Η γλώσσα της άγγιξε τα πλευρά του. «Μμμ», έκανε, ακούγοντας την ανάσα του να κόβεται. «Έτσι είναι. Ένας Μακ Γκρέγκορ


116

NORA ROBERTS _

πάντα θα υποκύπτει μπροστά σε μια Κάμπελ». Ο Άλαν ετοιμάστηκε να της απαντήσει, αλλά εκείνη τη στιγμή τα δάχτυλά της άγγιξαν το μηρό του. Σαν πολιτικός, ήξερε την αξία της συζήτησης -αλλά μερικές φορές τα λόγια ήταν περιττά. Ας ανέβαινε εκείνη πρώτη στο βήμα. Ήταν μετέωρος κάτω απ’ το δυνατό, επιδέξιο άγγιγμά της. Όσο φούντωνε η λαχτάρα, τόσο αυξανόταν και η ηδονή της παράτασης. Φαινόταν μαγεμένη απ’ το σχήμα του κορμιού του, την υφή της επιδερμίδας του. Η φλόγα του κεριού τρεμόπαιζε αχνοκόκκινη πίσω απ’ τα βλέφαρά του, ενώ ο ίδιος βυθιζόταν σε όσα του πρόσφερε. Η βροχή συνέχιζε το μονότονο τραγούδι της, αλλά εκείνος άρχισε ν’ ακούει μονάχα τους σιγανούς στεναγμούς και τα μουρμουρητά της Σέλμπι. Οι κινήσεις της ήταν αργές, στεκόταν εδώ, χασομερούσε εκεί. Ένα χάδι της μπορούσε να τον μαλακώσει ή να τον αγριέψει. Ένα φιλί μπορούσε να τον παρηγορήσει ή να τον ξετρελάνει. Ο σφυγμός του επιταχύνθηκε, έγινε ακόμα ταχύτερος, ώσπου ήρθε η ώρα να παρουσιάσει και τη δική του άποψη. Με μια αστραπιαία κίνηση, την αναποδογύρισε και την έφερε από κάτω του. Το πρόσωπό της ήταν αναψοκοκκινισμένο απ’ την έξαψη, η ανάσα της ακανόνιστη, τραχιά απ’ το πάθος που φούντωνε. Ο Άλαν την κοίταξε, θέλοντας να κρατήσει αυτή την εικόνα για τις κρύες νύχτες και τα ανιαρά απογεύματα. Το άγριο κόκκινο κύμα που ήταν τα μαλλιά της ξεχύθηκε στο καταπράσινο κάλυμμα του κρεβατιού. Οι σκιές απ’ το κερί έπεσαν στο πρόσωπό της, θυμίζοντάς του την πρώτη εντύπωση που του προκάλεσε -μια τσιγγάνα, υπαίθριες φωτιές, βιολιά που θρηνούσαν. Τα μάτια της ήταν σκοτεινά, γκρίζα, όλο προσμονή. «Εμείς οι Μακ Γκρέγκορ», της ψιθύρισε, «ξέρουμε τον τρόπο να... χειριζόμαστε τους Κάμπελ». Το στόμα του χαμήλωσε, αλλά έμεινε μια ανάσα μακριά της. Είδε τα βλέφαρά της να πεταρίζουν, όχι όμως να κλείνουν. Τον κοίταζε πίσω απ’ τις βλεφαρίδες της, όσο η ανάσα της έβγαινε ξέπνοη. Της δάγκωσε απαλά το πιγούνι. Η Σέλμπι έκλεισε τα μάτια της μ’ ένα βογκητό διαμαρτυρίας και συνάμα προσμονής. Τα χείλη της λαχταρούσαν τα δικά του, μα η αίσθηση αυτού του επιδέξιου στόματος πάνω στην επιδερμίδα της, την έκανε να ριγεί. Τα χέρια του βρίσκονταν ήδη παντού στο κορμί της και κινούνταν με μια σοφία που έμοιαζε έμφυτη.


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

117 _

Η γλώσσα, τα δόντια, τα χείλη του χάραζαν νωχελικούς και παρατεταμένους κύκλους γύρω απ’ τα στήθη της· ωστόσο, δεν την άφηνε να συγκεντρωθεί μόνο σ’ αυτή την αίσθηση. Τα δάχτυλά του χάιδευαν χαμηλά την κοιλιά της, την ερέθιζαν όλο υποσχέσεις, ώσπου η Σέλμπι τέντωσε το κορμί της, γυρεύοντας απεγνωσμένα την εκτυφλωτική λάμψη της ηδονής. Μα ο Άλαν δε βιαζόταν πια και το παρέτεινε όσο μπορούσε· συδαύλιζε τον πόθο της βήμα προς βήμα, μ’ εκείνη την απίστευτη υπομονή του που την άφηνε ανήμπορη. Τα χείλη του κινήθηκαν πιο χαμηλά, η γλώσσα του άναβε φωτιές, τα χέρια του τις φούντωναν. Κανείς απ’ τους δυο δεν κατάλαβε πότε ο κόσμος έπαψε να υπάρχει γύρω τους. Μπορεί να έσβησε μέσα σε μια στιγμή ή να σταμάτησε σιγά σιγά να γυρίζει. Μα δεν υπήρχε τίποτε άλλο, παρά μόνο η σάρκα πάνω στη σάρκα, ο ένας στεναγμός πάνω στον άλλο, ο πόθος στον πόθο. Τα χείλη του ξαναγύρισαν στα δικά της, ένα λεπτό πριν οι δυο τους βυθιστούν στη λήθη. Σφάδαζε ολόκληρη όταν ο Άλαν γλίστρησε μέσα της, δαμάζοντας τη δύναμη που κυλούσε στο κορμί του. Θα της χάριζε ηδονή ώσπου να χάσουν κι οι δυο τα λογικά τους. Άκουσε τις βαθιές, τρεμάμενες ανάσες της που μπλέκονταν με τις δικές του, καθώς τα χείλη τους ενώθηκαν κι ήπιε τις καυτές και υγρές γεύσεις της. Ο χρόνος έμεινε μετέωρος κι έπειτα έγινε ένας ανεμοστρόβιλος που τους παρέσυρε με την ταχύτητά του. Ο Άλαν έγειρε το πρόσωπό του στο λαιμό της κι αφέθηκε στην παραφροσύνη του έρωτά τους.


118

NORA ROBERTS _

Κεφάλαιο 8

Τ

α μουντά, μελαγχολικά πρωινά έκαναν τη Σέλμπι να κουκουλώνεται με τα σκεπάσματα και να μένει στο κρεβάτι άλλη μια ώρα αφότου σήμαινε το νοερό της ξυπνητήρι. Αυτό το πρωί, νιώθοντας τη ζεστασιά του Άλαν δίπλα της, κούρνιασε στην αγκαλιά του κι ετοιμάστηκε να κάνει το ίδιο. Μα όταν το χέρι του γλίστρησε στην πλάτη της κι έσφιξε τους γλουτούς της, έγινε φανερό πως εκείνος είχε άλλα σχέδια. «Είσαι ξύπνια;» της ψιθύρισε στο αυτί. «Ή να σε ξυπνήσω;» «Μμμ», έκανε εκείνη αντί γι’ απάντηση. «Μάλλον αυτό σημαίνει ότι είσαι ακόμα αναποφάσιστη». Τα χείλη του Άλαν κατηφόρισαν στο λαιμό της, όπου ο σφυγμός της χτυπούσε αργά και σταθερά. Πόση ώρα θα χρειαστώ, αναρωτήθηκε, για να τον επιταχύνω; «Ίσως μπορέσω να σε πείσω να πάρεις μια απόφαση», είπε. Απολαμβάνοντας τη νυσταγμένη της ανταπόκριση, άρχισε να τη φιλάει και να τη χαϊδεύει αργά. Του φαινόταν περίεργο να την έχει χορτάσει τόσο το προηγούμενο βράδυ και να εξακολουθεί να τη θέλει τόσο παθιασμένα σήμερα το πρωί. Όμως, η επιδερμίδα της ήταν τόσο ζεστή κι απαλή, το ίδιο και τα χείλη της. Οι κινήσεις της κάτω απ’ το σώμα του παρέμειναν νωχελικές, αλλά όχι τεμπέλικες. Ο Άλαν ένιωσε αυτό που ήθελε -τη σταδιακή επιτάχυνση του σφυγμού της. Το πάθος κοιμόταν μέσα της, έτσι που φαινόταν ικανοποιημένη να τον αφήνει να την αγγίζει και να την εξερευνά όπως ήθελε, ενώ εκείνη τον ερέθιζε μόνο με τα βογκητά της. Το πρωινό κυλούσε -μα είχαν μπροστά τους μια αιωνιότητα. Ο έρωτάς τους ήταν τυλιγμένος σε μια θολή, ονειροπόλα ομί-


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

119 _

χλη, που κράτησε από το πρώτο ανάλαφρο άγγιγμα μέχρι το τελευταίο ξέπνοο φιλί. «Νομίζω», είπε η Σέλμπι, καθώς ο Άλαν είχε γείρει ανάμεσα στα στήθη της, «ότι πρέπει να μείνουμε στο κρεβάτι ώσπου να σταματήσει να βρέχει». «Δεν είναι αρκετό», της απάντησε. «Θα ’πρεπε να το ’χεις σκεφτεί αυτό εδώ και μέρες». Με τα μάτια μισόκλειστα, την έβλεπε ξαπλωμένη νυσταγμένα κάτω απ’ το κορμί του, με τη σάρκα της ζεστή ακόμα απ’ το άγγιγμά του. «Θ’ ανοίξεις σήμερα το μαγαζί;» Εκείνη χασμουρήθηκε, χαϊδεύοντας τις μυώδεις ωμοπλάτες του. «Τα Σάββατα ανοίγει ο Κάιλ. Μπορούμε να μείνουμε εδώ και να κοιμηθούμε». Ο Άλαν φίλησε την καμπύλη του στήθους της κι ανηφόρισε αργά προς το λαιμό της. «Έχω ένα επαγγελματικό γεύμα και κάμποση δουλειά που πρέπει να βγει πριν τη Δευτέρα». Φυσικά, σκέφτηκε η Σέλμπι, πνίγοντας έναν αναστεναγμό. Για έναν άντρα όπως ο Άλαν, το Σάββατο ήταν μια μέρα της βδομάδας σαν τις υπόλοιπες. Έριξε μια ματιά στο ρολόι και διαπίστωσε πως δεν ήταν ούτε εφτά ακόμα. Κούρνιασε αυθόρμητα στην αγκαλιά του. Ο χρόνος ήδη κυλούσε. «Μας μένουν μερικές ώρες να περάσουμε εδώ». «Δε θέλεις πρωινό;» Η Σέλμπι το σκέφτηκε για λίγο κι έπειτα αποφάσισε πως ένιωθε περισσότερο τεμπέλα παρά πεινασμένη. «Ξέρεις να μαγειρεύεις;» «Όχι». Εκείνη συνοφρυώθηκε, τον άρπαξε από τα αυτιά και του ανασήκωσε το κεφάλι. «Καθόλου; Πολύ σοβινιστικό, για έναν άντρα που οι πολιτικές του πεποιθήσεις αντανακλούν κυρίως φεμινιστικές απόψεις». Ο Άλαν ανασήκωσε τα φρύδια του. «Δεν περιμένω, όμως, να ξέρεις εσύ να μαγειρεύεις». Την κοίταξε εύθυμα. «Ξέρεις;» Η Σέλμπι προσπάθησε να πνίξει το χαμόγελό της. «Ελάχιστα». «Μου φαίνεται περίεργο, με την όρεξη που έχεις». «Τρώω συνέχεια έξω. Εσύ;» «Με φροντίζει ο Μακ Γκι». «Ο Μακ Γκι;» «Δουλεύει χρόνια για την οικογένειά μας». Ο Άλαν στριφογύρισε μια κόκκινη μπούκλα γύρω απ’ το δάχτυλό του. «Όταν ήμουν


120

NORA ROBERTS _

μικρός, ήταν ο μπάτλερ του σπιτιού μας. Αλλά όταν ήρθα στην Ουάσινγκτον, επέμεινε με το στωικό, αδιάλλακτο τρόπο του να μείνει μαζί μου». Της χάρισε ένα από εκείνα τα σπάνια, παιχνιδιάρικα χαμόγελά του. «Ήμουν πάντα ο αγαπημένος του». «Σοβαρά;» Η Σέλμπι σταύρωσε τεμπέλικα τα μπράτσα της πίσω απ’ το κεφάλι της. Τον φαντάστηκε μικρό, να βλέπει πιο μακριά απ’ τους συνομηλίκους του και να αποθηκεύει όσα παρατηρούσε. «Γιατί;» «Αν δεν ήμουν μετριόφρων, θα ομολογούσα πως ήμουν πάντα ένα ήρεμο κι ευγενικό παιδί, που δεν ταλαιπώρησα ούτε στιγμή τους γονείς μου». «Ψεύτη», του απάντησε εκείνη. «Τότε, γιατί η μύτη σου είναι σπασμένη;» Το χαμόγελό του έγινε μελαγχολικό. «Έφαγα μπουνιά απ’ τη Ρένα». «Σου ’σπάσε τη μύτη η αδελφή σου;» Η Σέλμπι ξέσπασε σε γέλια, χωρίς ίχνος συμπόνιας. «Αυτή που παίζει μπλακ τζακ; Καταπληκτικό!» Ο Άλαν έπιασε τη μύτη της ανάμεσα στα δάχτυλά του και την έστριψε. «Πόνεσα πολύ». «Το φαντάζομαι». Εκείνη συνέχισε να γελάει, καθώς ο Άλαν ξάπλωνε πλάι της. «Σε έδερνε συχνά;» «Δε μ’ έδερνε», τη διόρθωσε με αξιοπρέπεια. «Προσπαθούσε να χτυπήσει τον Κέιν, επειδή την κορόιδευε που έκανε τα γλυκά μάτια σ’ έναν από τους φίλους του». «Κλασικός αδελφικός εκφοβισμός». «Τέλος πάντων, πήγα να την τραβήξω από πάνω του, εκείνη ετοιμάστηκε να τον χτυπήσει πάλι, αστόχησε και πέτυχε εμένα. Μ’ όλη της τη δύναμη, απ’ όσο θυμάμαι. Και τότε», πρόσθεσε, ενώ η Σέλμπι ξεκαρδιζόταν στα γέλια, «αποφάσισα να μη γίνω διπλωμάτης. Πάντα τρώει τη γροθιά στα μούτρα αυτός που μένει ουδέτερος». «Είμαι σίγουρη...» Η Σέλμπι έγειρε το κεφάλι της στον ώμο του. «Είμαι σίγουρη πως η αδελφή σου το μετάνιωσε». «Στην αρχή, ναι. Μετά, όμως, απ’ όσο θυμάμαι, μόλις έπαψα να αιμορραγώ και ν’ απειλώ πως θα τους σκοτώσω και τους δύο, η αντίδρασή της έμοιαζε πολύ με τη δική σου». «Τι αναισθησία!» Τον φίλησε απολογητικά σ’ όλο του το πρόσωπο. «Καημένο μου μωρό. Για να επανορθώσω, λοιπόν, πάω να


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

121 _

δω τι μπορώ να σου φτιάξω για πρωινό». Και μ’ ένα ξέσπασμα ενεργητικότητας, του ’δώσε ένα τελευταίο φιλί και πετάχτηκε όρθια. «Έλα να δούμε τι υπάρχει στην κουζίνα». Πήρε μια ρόμπα που ήταν πεταμένη στην καρέκλα και περίμενε ώσπου να βάλει κι αυτός το παντελόνι του. «Εσύ φτιάξε καφέ», του είπε, «κι εγώ θα κοιτάξω αν υπάρχει τίποτα φαγώσιμο στο ψυγείο». «Δεν ακούγεται και πολύ αισιόδοξο», μουρμούρισε εκείνος. «Μη γίνεσαι ψηλομύτης, πριν δεις τι μπορεί να προκύψει», τον συμβούλεψε η Σέλμπι. Πέρασαν απ’ το σαλόνι, όπου ο γάτος γύρισε πλευρό στον καναπέ και τους αγνόησε. «Ακόμα μου κρατάει μούτρα», διαπίστωσε η Σέλμπι στενάζοντας. «Τώρα θα πρέπει να του πάρω συκωτάκια πουλιών ή κάτι τέτοιο». Κοντοστάθηκε και τράβηξε το δοχείο του νερού απ’ το κλουβί της θείας Εμ. «Πολύ κυκλοθυμικό πλάσμα δεν είναι;» ρώτησε το πουλί. Η θεία Εμ έκρωξε ανυπόμονα, εξαντλώντας την ευγλωττία της. «Ακούγεται σαν να ξύπνησε κι αυτή με κακή διάθεση», παρατήρησε ο Αλαν. «Α, όχι. Όποτε κράζει, σημαίνει πως είναι ευδιάθετη». Ο Άλαν κοίταξε τη Σέλμπι μ’ ενδιαφέρον. «Σοβαρά;» Αντί γι’ απάντηση, του έδωσε το δοχείο του νερού. «Ορίστε, γέμισέ το πριν αρχίσεις να φτιάχνεις καφέ». Χωρίς να περιμένει απάντηση, η Σέλμπι βγήκε απ’ την πόρτα της κουζίνας για να πάρει την εφημερίδα. Ο Άλαν κοιτούσε το δοχείο σαν να ήταν κατουρημένο μωρό. «Απ’ ό,τι φαίνεται, η περιοδεία του Προέδρου στη Μέση Ανατολή εξακολουθεί ν’ αποτελεί πρώτη είδηση», σχολίασε εκείνη, πριν παρατήσει την εφημερίδα πάνω στον πάγκο. «Σου αρέσει να ταξιδεύεις;» Καταλαβαίνοντας το νόημα της ερώτησής της, ο Άλαν έκλεισε το νερό πριν απαντήσει. «Μερικές φορές, το απολαμβάνω. Άλλοτε, είναι απλώς αναγκαίο. Δεν έχω πάντα τη δυνατότητα να επιλέγω πότε και πού θα πάω». Η Σέλμπι αποφάσισε να μην επιμείνει. «Υποθέτω πως όχι». Άνοιξε το ψυγείο και κοίταξε μέσα, ώσπου τον άκουσε ν’ απομακρύνεται και να πηγαίνει στο σαλόνι. Μην το σκέφτεσαι, διέταξε τον εαυτό της. Σήμερα μη σκεφτείς τίποτε απ ’ όλα αυτά. «Λοιπόν», είπε χαρωπά, όταν εκείνος επέστρεψε στην κουζίνα. «Έχουμε λίγο γάλα, απομεινάρια από κινέζικο φαγητό, ένα πολύ μικρό κομμάτι κατσικίσιο τυρί, λίγα σύκα και ένα αβγό». Ο Άλαν έσκυψε και κοίταξε πάνω απ’ τον ώμο της. «Ένα αβγό;»


122

NORA ROBERTS _

«Εντάξει, περίμενε μια στιγμή», του είπε η Σέλμπι δαγκώνοντας το κάτω χείλι της. «Πρέπει να σκεφτούμε τις δυνατότητες». «Μπορούμε να σκεφτούμε το εστιατόριο της γωνίας». «Ο άνθρωπος δεν έχει όραμα», μουρμούρισε η Σέλμπι, προσπαθώντας να συγκεντρωθεί. «Για να δω...» Πήγε πιο πέρα και ψαχούλεψε σ’ ένα ντουλάπι. «Εντάξει, έχω... τρεις, τέσσερις, πέντε φέτες ψωμί, αν υπολογίσεις και τις γωνίες. Γαλλικές φρυγανιές», κατέληξε, χαμογελώντας θριαμβευτικά. «Δυόμισι ο καθένας». Ο Άλαν έγνεψε καταφατικά. «Εντάξει, θα φας εσύ τις γωνίες». «Ιδιότροπε». Κροταλίζοντας τη γλώσσα της, η Σέλμπι πήγε να φέρει το γάλα και το αβγό. «Εκλεκτικός», τη διόρθωσε και την άφησε για να ετοιμάσει τον καφέ. Για μερικά λεπτά, έκαναν ο καθένας τη δουλειά του, μέσα σε μια συντροφική σιωπή. Ο Άλαν μέτρησε τον καφέ και το νερό· η Σέλμπι έριξε ό,τι θεωρούσε σωστή ποσότητα γάλατος σ’ ένα μπολ. Ο Άλαν την είδε να ψάχνει σ’ ένα ντουλάπι, σπρώχνοντας στην άκρη μια άδεια γυάλα, ένα μεγάλο πλαστικό δοχείο χωρίς σκέπασμα κι ένα σημειωματάριο με σκισμένα φύλλα. «Ώστε εδώ ήταν», μουρμούρισε, βρίσκοντας ένα τηγάνι. Όταν στράφηκε, παρατήρησε μια λάμψη ευθυμίας στο βλέμμα του. «Δεν το κάνω συχνά αυτό», δικαιολογήθηκε, ακουμπώντας το πάνω στο μάτι κι ανάβοντας τη φωτιά. «Θα σου ξαναθύμιζα το εστιατόριο της γωνίας, μόνο που...» Το βλέμμα του στάθηκε στη ρόμπα που άνοιγε ανάμεσα στα στήθη της κι άφηνε να διαγράφονται οι μηροί της. «Θα πρέπει να ντυθείς». Το χαμόγελό της έμοιαζε με νωχελική πρόσκληση, μα όταν ο Άλαν έκανε ένα βήμα προς το μέρος της, εκείνη βούτηξε το ψωμί στο κουρκούτι. «Φέρε ένα πιάτο». Ο Άλαν άνοιξε το ντουλάπι που του έδειξε, έβγαλε δυο πιάτα και στάθηκε πίσω της. Έσκυψε κι ακούμπησε τα χείλη του κάτω από το αυτί της, ικανοποιημένος απ’ το ρίγος που της προκάλεσε. «Όσες κάψω, θα τις φας εσύ», τον προειδοποίησε η Σέλμπι. Εκείνος γέλασε κι ακούμπησε τα πιάτα δίπλα στην κουζίνα. «Έχεις καθόλου ζάχαρη άχνη;» «Για ποιο πράγμα;» Η Σέλμπι γύρισε τις φέτες στο τηγάνι, δαγκώνοντας τη γλώσσα της. «ΓΓ αυτές». Ο Άλαν άνοιξε τρία συρτάρια πριν καταφέρει να


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

123 _

βρει τα μαχαιροπίρουνα. Τρίβοντας τη μύτη της με την ανάστροφη της παλάμης της, του ’ρίξε μια ματιά, καθώς η τελευταία φέτα ψωμιού σιγοψηνόταν στο τηγάνι. «Δε βάζεις σιρόπι;» «Οχι». Η Σέλμπι ανασήκωσε αδιάφορα τους ώμους της κι έριξε την τελευταία φέτα στο πιάτο. «Ε, λοιπόν, σήμερα θα βάλεις. Θα πρέπει να έχω λίγο... στο δεύτερο ντουλάπι αριστερά», θυμήθηκε. Όσο εκείνος έψαχνε, έκοψε μια φέτα στα δύο. Γέμισε καφέ δυο φλιτζάνια και τα πήγε όλα στο τραπέζι, μέχρι να βρει ο Άλαν το μπουκάλι. «Έχει μείνει μια κουταλιά της σούπας», υπολόγισε ο Άλαν γέρνοντάς το. «Δηλαδή μιάμιση κουταλιά του γλυκού ο καθένας». Η Σέλμπι κάθισε και του πήρε το μπουκάλι, έβαλε προσεκτικά σιρόπι και του το ξανάδωσε. «Δυσκολεύομαι να θυμηθώ ποια πράγματα μου τελειώνουν», του είπε, αρχίζοντας να τρώει. Εκείνος το πίεσε μ’ όλη του τη δύναμη για να βγάλει τις τελευταίες σταγόνες. «Έχεις τουλάχιστον έξι κουτιά με γατοτροφή στο ντουλάπι». «Ο Μοσέ γκρινιάζει αν δεν του ’χω ποικιλία». Αφού δοκίμασε τη φέτα του, ο Άλαν διαπίστωσε ότι ήταν πιο νόστιμη απ’ όσο φανταζόταν. «Μου φαίνεται αδιανόητο πώς μια δυναμική γυναίκα σαν κι εσένα, φοβάται έναν ιδιότροπο γάτο». Η Σέλμπι ύψωσε τους ώμους της και συνέχισε να τρώει. «Όλοι έχουμε τις αδυναμίες μας. Άλλωστε, είναι καταπληκτικός συγκάτοικός. Δεν κρυφακούει τα τηλεφωνήματά μου ούτε δανείζεται τα ρούχα μου». «Αυτές είναι οι προϋποθέσεις;» «Σίγουρα είναι μέσα στις πρώτες δέκα». Ο Άλαν έγνεψε καταφατικά, παρακολουθώντας τη να καταβροχθίζει το φαγητό της σε χρόνο ρεκόρ. «Αν σου υποσχεθώ πως θα συγκροτούμαι για να μην κάνω τίποτε απ’ αυτά τα δύο, θα με παντρευτείς;» Το φλιτζάνι της έμεινε μετέωρο κάπου ανάμεσα στα χείλη της και το τραπέζι. Για πρώτη φορά από τότε που τη γνώρισε, ο Άλαν την είδε να μένει εντελώς αποσβολωμένη. Άφησε κάτω τον καφέ της. χωρίς να τον δοκιμάσει, και τον κοίταξε ενώ εκατοντάδες σκέψεις περνούσαν σαν αστραπή απ’ το μυαλό της. Αυτό που


124

NORA ROBERTS _

κυριαρχούσε ήταν το απλό και βασικό συναίσθημα του φόβου. «Σέλμπι;» Κούνησε το κεφάλι της, σηκώθηκε, πέταξε τα μαχαιροπίρουνα μέσα στο πιάτο της και το πήγε στο νεροχύτη. Δε μίλησε, δεν τολμούσε ακόμα να μιλήσει. Φοβόταν πως απ’ τα χείλη της θα ’βγαίνε ένα ναι, κι αυτό ήταν που την τρόμαζε περισσότερο. Ένιωσε μια πίεση στο στήθος της, ένα βάρος, έναν πόνο -κάτι που της θύμισε ν’ αφήσει την ανάσα που κρατούσε. Έγειρε βαριά πάνω στο νεροχύτη και κοίταξε τη βροχή. Όταν τα χέρια του Άλαν ακούμπησαν στους ώμους της, έκλεισε τα μάτια της. Γιατί δεν ήταν προετοιμασμένη; Ήξερε πως για έναν άντρα όπως ο Αλαν, ο έρωτας θα οδηγούσε στο γάμο. Κι ο γάμος στα παιδιά, σκέφτηκε, προσπαθώντας να κατευνάσει τη νευρικότητά της. Αν δεν ήταν αυτό που ήθελε και η ίδια, δε θα ’νιώθε την έντονη παρόρμηση να δεχθεί και μάλιστα αμέσως. Μα δεν ήταν τόσο απλό όχι με τον Άλαν. Μπροστά από το όνομά του υπήρχε ο τίτλος του γερουσιαστή και δε θα ’ταν αυτός μόνο ο σπουδαιότερος τίτλος που θα προσπαθούσε ν’ αποκτήσει. «Σέλμπι». Η φωνή του εξακολουθούσε να είναι τρυφερή, παρ’ όλο που διαισθάνθηκε μικρούς παλμούς ανυπομονησίας κι απογοήτευσης στα δάχτυλα που άγγιζαν τους ώμους της. «Σ’ αγαπώ. Είσαι η μόνη γυναίκα με την οποία θέλησα ποτέ να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου. Έχω ανάγκη από πρωινά σαν αυτά -να ξυπνάω μαζί σου». «Κι εγώ το ίδιο». Την έστρεψε προς το μέρος του. Η ένταση είχε ξαναγυρίσει στο βλέμμα του, αυτή η σκοτεινή σοβαρότητα που στην αρχή την τράβηξε κοντά του. Περιεργάστηκε αργά και σχολαστικά το πρόσωπό της. «Τότε, παντρέψου με». «Το κάνεις ν’ ακούγεται τόσο απλό...» «Όχι», τη διέκοψε. «Δεν είναι απλό. Είναι αναγκαίο, είναι ζωτικό, μα δεν είναι απλό». «Μη μου το ζητάς τώρα». Η Σέλμπι τύλιξε τα μπράτσα της γύρω του και τον έσφιξε στην αγκαλιά της. «Μη, σε παρακαλώ. Είμαστε μαζί και σ’ αγαπώ. Αυτό φτάνει, για την ώρα». Ο Άλαν ήθελε να την πιέσει. Το ένστικτό του έλεγε ότι αρκούσε μονάχα ν’ απαιτήσει μια απάντηση και θ’ άκουγε αυτή που είχε ανάγκη. Ωστόσο... Κοιτώντας το πρόσωπό της, διέκρινε πόσο ευάλωτη ήταν και είδε την ικεσία στα μάτια της -δυο πράγματα πολύ


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

125 _

σπάνια για τη Σέλμπι Κάμπελ. Αυτά τον εμπόδιζαν ν’ απαιτήσει οτιδήποτε. «Θα σε θέλω το ίδιο αύριο», της ψιθύρισε, χαϊδεύοντάς της τα μαλλιά. «Και έπειτα από ένα χρόνο. Μπορώ να σου υποσχεθώ ότι θα περιμένω λίγο καιρό για να σου το ζητήσω ξανά, Σέλμπι, αλλά δεν μπορώ να υποσχεθώ ότι θα περιμένω ώσπου να ’σαι έτοιμη να μου απαντήσεις». «Δε χρειάζεται να μου υποσχεθείς τίποτα». Η Σέλμπι έγειρε πίσω το κεφάλι της κι έκλεισε το πρόσωπό του ανάμεσα στις παλάμες της. «Δε χρειάζεται να μου δώσεις καμιά υπόσχεση. Ας απολαύσουμε, προς το παρόν, αυτό που έχουμε -ένα βροχερό Σαββατοκύριακο παρέα. Δε χρειάζεται να σκεφτόμαστε το αύριο, Άλαν, όταν έχουμε τόσα σήμερα. Οι ερωτήσεις είναι γι’ αργότερα». Όταν ακούμπησε τα χείλη της στα δικά του, αισθάνθηκε μια τόσο έντονη αγάπη, ώστε ρίγησε σύγκορμη απ’ το φόβο της. «Πάμε στο κρεβάτι. Κάνε μου πάλι έρωτα. Οταν κάνουμε έρωτα, δεν υπάρχει τίποτα και κανείς, μονάχα εσύ κι εγώ». Ο Άλαν αισθάνθηκε την απελπισία της, παρ’ όλο που δεν την κατανοούσε απόλυτα. Χωρίς δεύτερη κουβέντα, τη σήκωσε στα χέρια του και την πήγε στο κρεβάτι. ***

«Μπορώ να στείλω ένα σημείωμα, ζητώντας συγνώμη που δε θα πάω», δήλωσε ο Άλαν, παρκάροντας μπροστά στο σπίτι του. «Άλαν, δε με πειράζει να πάμε, αλήθεια σου λέω». Η Σέλμπι έγειρε προς το μέρος του, του ’δώσε ένα γρήγορο φιλί και βγήκε απ’ το αυτοκίνητο. Η βροχή είχε κοπάσει κάπως κι είχε γίνει μια υγρή ομίχλη που νότιζε τους ώμους του κοντού βελούδινου σακακιού της. «Κι άλλωστε, αυτά τα χορευτικά δείπνα έχουν πλάκα -ακόμα κι όταν μεταμφιέζονται σε πολιτικές συναθροίσεις». Ο Άλαν στάθηκε δίπλα της στο πεζοδρόμιο και της ανασήκωσε το κεφάλι για να της δώσει άλλο ένα φιλί. «Πιστεύω ότι θα πήγαινες οπουδήποτε, αρκεί να έχει φαγητό». «Είναι από μόνο του ένα σωστό κίνητρο». Περνώντας το χέρι της στο μπράτσο του, η Σέλμπι άρχισε να περπατάει. «Και, επίσης, μου δίνεται η ευκαιρία να δω το σπίτι σου όσο θ’ αλλάζεις». «Μπορεί να το βρεις κάπως... κοιμισμένο για τα γούστα σου». Εκείνη γέλασε αισθησιακά και του δάγκωσε το λοβό του αυτιού. «Εσύ δεν είσαι».


126

NORA ROBERTS _

«Νομίζω», είπε σκεφτικός ο Άλαν, ανοίγοντας την εξώπορτα, «πως θα περνούσαμε ένα πολύ πιο ενδιαφέρον βράδυ στο σπίτι». «Θα μπορούσες να με πείσεις». Αφού μπήκαν μέσα, η Σέλμπι στράφηκε και τύλιξε τα χέρια της στο λαιμό του. «Αν θα ’θελες να κάνεις μια προσπάθεια». Πριν ο Άλαν της κάνει το χατίρι, άκουσε έναν κοφτό βήχα. Ο Μακ Γκι στεκόταν δίπλα στις πόρτες του σαλονιού, ρωμαλέος σαν δέντρο. Το στενόμακρο, ρυτιδιασμένο του πρόσωπο ήταν ανέκφραστο. Ο Άλαν ένιωθε τα κύματα της αποδοκιμασίας από δυο μέτρα απόσταση. Παραλίγο ν’ αναστενάξει δυνατά. Ο Μακ Γκι μπορούσε ακόμα να στέκεται ακίνητος σαν τον τέλειο υπηρέτη και να στέλνει δονήσεις σαν αυστηρός θείος. Από τα δεκάξι του χρόνια, ο Άλαν αναγκαζόταν να τα βγάζει πέρα μ’ αυτή την αξιοπρεπή αποδοκιμασία, όποτε αργούσε να γυρίσει στο σπίτι ή δεν ήταν εντελώς νηφάλιος. «Είχατε αρκετά τηλεφωνήματα, κύριε γερουσιαστή». Ο Άλαν με δυσκολία συγκρότησε το χαμόγελό του. Κύριο γερουσιαστή τον αποκαλούσε μόνο όταν ήταν μπροστά κι άλλοι. «Ήταν κανένα επείγον, Μακ Γ κι;» «Τίποτα επείγον, κύριε γερουσιαστή», αποκρίθηκε εκείνος, με σκοτσέζικη προφορά που ενθουσίασε τη Σέλμπι. «Τότε, θ’ ασχοληθώ αργότερα μαζί τους. Σέλμπι, να σου συστήσω τον Μακ Γ κι. Δουλεύει στην οικογένειά μου από τότε που ήμουν μικρό παιδί». «Γεια σου, Μακ Γκι». Χωρίς καμιά αμηχανία, εκείνη πλησίασε τον μπάτλερ και του έδωσε το χέρι της. «Είσαι απ’ τα Χάιλαντς της Σκοτίας;» «Μάλιστα, κυρία. Από το Πέρθσιρ». Το χαμόγελό της θα ’χε γοητεύσει ακόμα και τον πιο ιδιότροπο άνθρωπο. «Ο παππούς μου κατάγεται απ’ το Νταλμάλι. Το ξέρεις;» «Βέβαια». Ο Άλαν είδε τα ξεθωριασμένα, γέρικα μάτια να γλυκαίνουν. «Είναι ένα μέρος που αξίζει να το δει κανείς δυο φορές». «Έτσι πιστεύω κι εγώ, παρ’ όλο που έχω να πάω από εφτά χρονών. Αυτό που θυμάμαι πιο έντονα είναι τα βουνά. Πηγαίνεις συχνά;» «Κάθε άνοιξη, για να δω τα ρείκια που ανθίζουν. Δεν υπάρχει τίποτα ωραιότερο απ’ το να περπατάει κανείς ανάμεσα στα ρείκια τον Ιούνιο». Ήταν η πιο μεγάλη και η πιο ρομαντική πρόταση που ο Άλαν


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

127 _

είχε ακούσει τον Μακ Γκι να προφέρει μπροστά σε κάποιον που δεν ανήκε στην οικογένεια. Ωστόσο, δεν απόρησε. «Μακ Γκι, αν φτιάξεις τσάι, εγώ θ’ ανέβω ν’ αλλάξω. Σερβίρισε την κυρία Κάμπελ στο σαλόνι». «Κάμπελ;» Το συνήθως ανέκφραστο πρόσωπο του Μακ Γκι πήρε μια ξαφνιασμένη έκφραση, καθώς κοίταξε πρώτα τον Άλαν και μετά τη Σέλμπι. «Κάμπελ...» Μια αστραπιαία λάμψη ευθυμίας πέρασε απ’ τα μάτια του, πρόσεξε η Σέλμπι. «Θα γίνουμε άνω κάτω», μουρμούρισε, πριν κατευθυνθεί στην κουζίνα. «Δε θα μπορούσε ο καθένας να τον κάνει να μιλήσει τόσο πολύ», παρατήρησε ο Άλαν, οδηγώντας τη στο σαλόνι. «Αυτό ήταν πολύ;» «Αγάπη μου, για τον Μακ Γκι αυτό ήταν ολόκληρος προεκλογικός λόγος». «Νομίζω ότι τον συμπάθησα», κατέληξε η Σέλμπι ενώ τριγύριζε στο σαλόνι. «Μ’ άρεσε ιδιαίτερα ο τρόπος που σε μάλωσε επειδή ξενοκοιμήθηκες χτες βράδυ, χωρίς να σου πει κουβέντα». Χώνοντας τα χέρια της στις βαθιές τσέπες της στενής φούστας της, περιεργάστηκε τη θαλασσογραφία στον τοίχο. Το δωμάτιο ήταν τακτικό, ήρεμο, με αδιόρατες πινελιές ανυπακοής. Του ταιριάζει, συλλογίστηκε. Η Σέλμπι θυμήθηκε το βαθυπράσινο μπολ σε σχήμα ρωμαϊκού κρατήρα, που είχε φτιάξει μια μέρα αφότου τον γνώρισε. Έπρεπε να βρίσκεται σ’ αυτό το χώρο, σκέφτηκε. Περίεργο που είχε δημιουργήσει κάτι που ταίριαζε τόσο πολύ στον κόσμο του. Γιατί δεν μπορούσε να ταιριάζει κι εκείνη; Διώχνοντας αυτή τη σκέψη απ’ το μυαλό της, στράφηκε και του χαμογέλασε. «Μ’ αρέσει ο χώρος που ζεις». Αυτή η απλή δήλωση τον ξάφνιασε. Η Σέλμπι δε συνήθιζε να κάνει απλές δηλώσεις. Περίμενε κάποιο ανάλαφρο νόημα που έκρυβε ένα δηκτικό υπονοούμενο. Ο Άλαν πήγε κοντά της και τη χάιδεψε πάνω απ’ το σακάκι της, που ήταν νοτισμένο απ’ τη βροχή. «Κι εμένα μ’ αρέσει να σε βλέπω εδώ». Η Σέλμπι ήθελε να σφιχτεί πάνω του. Μακάρι να μπορούσε να της πει πως όλα θα ήταν πάντα όπως εκείνη τη στιγμή -τίποτα δε θ’ άλλαζε, ούτε θα παρενέβαινε... Μα ακούμπησε την παλάμη της στο μάγουλό του και διατήρησε ανάλαφρο τον τόνο της φωνής της. «Καλύτερα να πας ν’ αλλάξεις, γερουσιαστή. Όσο πιο γρήγορα


128

NORA ROBERTS _

φτάσουμε εκεί», πρόσθεσε και χαμογέλασε πονηρά, «τόσο συντομότερα μπορούμε να φύγουμε». Ο Άλαν έφερε την παλάμη της στα χείλη του. «Μ’ αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι. Δε θ’ αργήσω». Όταν έμεινε μόνη, η Σέλμπι έκλεισε τα μάτια της και παραδόθηκε στον πανικό. Τι θα έκανε; Πώς μπορούσε να τον αγαπάει και να τον χρειάζεται τόσο πολύ, ενώ το μυαλό της ούρλιαζε προειδοποιήσεις; Μη. Πρόσεχε. Θυμήσου. Υπήρχαν μια ντουζίνα βάσιμοι και σοβαροί λόγοι για τους οποίους δεν μπορούσαν να είναι μαζί. Θα μπορούσε να τους απαριθμήσει όλους -όταν εκείνος δεν την κοιτούσε. Δεν είχε ανάγκη την υπενθύμιση του απροσδιόριστου φόβου που παρέμενε παγιδευμένος στο βάθος του μυαλού της. Περιεργάστηκε πάλι σχολαστικά το δωμάτιο. Υπήρχε μια κλασική τάξη εκεί μέσα, ένα στυλ που της άρεσε, ο διακριτικός πλούτος τον οποίο καταλάβαινε. Εκλεκτικότητα χωρίς φανφάρες. Μα δεν ήταν το δικό της στυλ. Η Σέλμπι ζούσε μέσα σ’ ένα χάος, όχι επειδή ήταν πολύ τεμπέλα ή αδιάφορη για να βάλει σε μια τάξη τη ζωή της, αλλά γιατί επέλεγε το χάος. Υπήρχε μια έμφυτη καλοσύνη στον Άλαν που δεν ήταν σίγουρη ότι διέθετε η ίδια. Και μια ανεκτικότητα, που σίγουρα δεν τη χαρακτήριζε. Ο Άλαν λειτουργούσε με πράξεις ή απόψεις, ύστερα από προσεκτική μελέτη. Εκείνη λειτουργούσε με τη φαντασία και τις πιθανότητες. Είναι τρελό, συλλογίστηκε, περνώντας το χέρι της ανάμεσα στα μαλλιά της. Πώς μπορούσαν δυο άνθρωποι με ελάχιστα κοινά στοιχεία ν’ αγαπιούνται τόσο πολύ; Θα ’πρεπε να το βάλεις στα πόδια, είπε στον εαυτό της. Έπρεπε να τρέξει μακριά του όσο πιο γρήγορα μπορούσε απ’ την πρώτη στιγμή που τον είδε. Μ’ ένα σιγανό γέλιο, σαν λυγμό, η Σέλμπι προχώρησε στην άλλη άκρη του δωματίου. Δε θα ωφελούσε. Θα μπορούσε να το σκάσει σαν τρελαμένος λαγός. Κι ο Άλαν θα την αναζητούσε ήρεμα, με το πάσο του. Κι όταν εκείνη θα κατέρρεε ξέπνοη, θα τον έβρισκε μπροστά της, να την περιμένει. «Το τσάι σας, δεσποινίς Κάμπελ». Η Σέλμπι στράφηκε και είδε τον Μακ Γκι να φέρνει ένα πορσελάνινο σερβίτσιο του τσαγιού, που ένιωσε την ανάγκη να το αγγίξει. «Αχ, Μάισεν! Τα κόκκινα κεραμικά». Ανασήκωσε το φλιτζάνι με τα ντελικάτα σχέδια. «Γιόχαν Μπέτγκερ, αρχές του δέκατου ό-


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

129 _

γδοου αιώνα... Υπέροχο». Η Σέλμπι το περιεργάστηκε όπως οι φοιτητές Καλών Τεχνών τα έργα των μεγάλων ζωγράφων. Πάντα πίστευε ότι τα μουσεία είχαν το δικαίωμα να διατηρούν ορισμένα αναντικατάστατα κομμάτια πίσω απ’ τις προθήκες τους, ενώ τα υπόλοιπα έπρεπε να χρησιμοποιούνται, να αγγίζονται. «Δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει το όνειρο της ζωής του», μουρμούρισε. «Να πετύχει την ανατολίτικη τελειότητα των χρωμάτων της διακόσμησης, αλλά τι υπέροχα πράγματα δημιούργησε όσο προσπαθούσε». Βλέποντας τον τρόπο που την κοίταζε ο μπάτλερ, η Σέλμπι συνειδητοποίησε ότι τη ζύγιαζε, μήπως κυνηγούσε τα λεφτά του Άλαν, κι απόθεσε πάλι το φλιτζάνι στο δίσκο. «Με συγχωρείς, Μακ Γκι, παρασύρθηκα. Έχω αδυναμία στον πηλό». «Στον πηλό, δεσποινίς;» Εκείνη χτύπησε το φλιτζάνι με το δάχτυλό της. «Έτσι ξεκινάνε όλα. Μ’ ένα σβόλο από διαφορετικά είδη χώματος». «Μάλιστα, δεσποινίς». Ο Μακ Γκι αποφάσισε ότι θα ήταν αναξιοπρεπές να συνεχίσουν τη συζήτηση. «Θέλετε να καθίσετε στον καναπέ;» Η Σέλμπι έκανε ό,τι της είπε και τον παρακολουθούσε καθώς τακτοποιούσε το σερβίτσιο στο τραπεζάκι μπροστά της. «Μακ Γκι... Ο Άλαν πάντα έβγαινε νικητής χωρίς την παραμικρή φασαρία;» «Μάλιστα, δεσποινίς», της απάντησε ο μπάτλερ χωρίς να το σκεφτεί καθόλου. Η φράση της ήταν απίστευτα εύστοχη. «Το φοβόμουν», μουρμούρισε η Σέλμπι. «Ορίστε, δεσποινίς;» «Τι;» Η Σέλμπι τον κοίταξε αφηρημένη κι ύστερα έγνεψε αρνητικά. «Τίποτε. Σ’ ευχαριστώ, Μακ Γκι». Ήπιε το τσάι της κι αναρωτήθηκε γιατί μπήκε στον κόπο να ρωτήσει, ενώ ήξερε την απάντηση. Ο Άλαν θα κέρδιζε σε οποιοδήποτε τομέα της ζωής του επικεντρωνόταν. Για μια στιγμή, το βλέμμα της στάθηκε στο χρυσαφένιο τσάι. Αυτό ακριβώς φοβόταν περισσότερο. «Πόσο κοστίζει, άραγε, σήμερα μια σκέψη, με τόσο υψηλό πληθωρισμό;» αναρωτήθηκε μεγαλόφωνα ο Άλαν μπαίνοντας στο σαλόνι. Τι όμορφη που φαίνεται, σκέφτηκε. Πόσο απόμακρη. Μα έπειτα εκείνη ανασήκωσε το κεφάλι της και του χαμογέλασε μ’ ένα τρόπο που επιβεβαίωσε το πρώτο και διέψευσε το δεύτερο.


130

NORA ROBERTS _

«Γρήγορα άλλαξες», τον παίνεψε η Σέλμπι, αποφεύγοντας την ερώτηση με χαρακτηριστική άνεση. «Φοβάμαι πως θαύμαζα τόσο πολύ το σερβίτσιο του τσαγιού, ώστε ο μπάτλερ σου θορυβήθηκε. Ίσως αναρωτιέται αν θα χώσω κάποιο φλιτζάνι στην τσάντα μου». Ακουμπώντας το φλιτζάνι της στο τραπέζι, σηκώθηκε. «Είσαι έτοιμος να το παίξεις γοητευτικός και διακεκριμένος; Έτσι δείχνεις, πάντως». Ο Άλαν ύψωσε τα φρύδια του. «Έχω την αίσθηση πως το διακεκριμένος για σένα βρίσκεται πολύ κοντά στο κοιμισμένος». «Όχι, έχεις ακόμα περιθώρια», τον διαβεβαίωσε η Σέλμπι βγαίνοντας στο χολ. «Αν αρχίσεις να γίνεσαι κοιμισμένος, θα σε συνεφέρω εγώ». Ο Άλαν την έπιασε και την αγκάλιασε απ’ τη μέση. «Έχω μια ώρα και είκοσι τρία λεπτά να το κάνω αυτό». Το στόμα του κόλλησε στο δικό της νωχελικά, όλο αυτοπεποίθηση. Καθώς τα χείλη της μισάνοιξαν και του προσφέρθηκαν, εκείνος τη φίλησε ως τα όρια της τρέλας, μα όχι πιο πέρα. «Σ’ αγαπώ». Έπιασε το κάτω χείλος της ανάμεσα στα δόντια του και τραβήχτηκε ίσα για ν’ αλλάξει γωνία και να κάνει το φιλί τους πιο βαθύ. Αισθάνθηκε το καρδιοχτύπι της να γίνεται πιο δυνατό, ένιωσε το κορμί της να μαλακώνει, πράγμα που ήξερε ότι συνέβαινε πριν εκείνη μεταβεί απ’ το σημείο της υποταγής στη διεκδίκηση της ανάγκης της. «Απόψε να με σκέφτεσαι, μ’ όποιον κι αν χορέψεις». Τον κοίταξε ξέπνοη. Στο βλέμμα του είδε να καθρεφτίζεται το σκοτεινό πάθος που πάντα θα έβρισκε ακαταμάχητο. Αν τον άφηνε, θα την απορροφούσε ολόκληρη. Είχε αυτή τη δύναμη. Η Σέλμπι έγειρε το κεφάλι της, έτσι ώστε τα χείλη της ν’ απέχουν ελάχιστα από τα δικά του. «Απόψε», του είπε βραχνά, «μ’ όποια κι αν χορέψεις, θα θέλεις εμένα». Τα χέρια της έμειναν τυλιγμένα γύρω του, καθώς ακουμπούσε το κεφάλι της στον ώμο του. «Και θα το ξέρω». Εκείνη τη στιγμή είδε το είδωλό τους στο μεγάλο καθρέφτη του χολ. Ο Άλαν, λεπτός και φινετσάτος, φαινόταν απόλυτα συντηρητικός με το μαύρο του σμόκιν, όσο εκείνη έδειχνε εκκεντρική με το στενό βελούδινο σακάκι της και τη στενή ροζ φούστα, που είχε βρει σ’ ένα μαγαζί με μεταχειρισμένα ρούχα. «Άλαν», του είπε γυρνώντας τον προς το μέρος του καθρέφτη. «Τι βλέπεις;»


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

131 _

Συνεχίζοντας να την αγκαλιάζει από τη μέση, εκείνος περιεργάστηκε το είδωλό τους. Η κορυφή του κεφαλιού της έφτανε στο σαγόνι του. Αναρωτήθηκε ποια άλλη κοκκινομάλλα θα τολμούσε να φορέσει αυτή την απόχρωση του ροζ και να δείχνει τόσο όμορφη. Έμοιαζε λες και είχε βγει απ’ το συγκεκριμένο καθρέφτηαντί-κα, τον αιώνα που είχε κατασκευαστεί. Όμως, στο λαιμό της δε φορούσε μενταγιόν, αλλά μια χοντρή, στριφτή χρυσή αλυσίδα που κατά πάσα πιθανότητα προερχόταν από κάποιο μαγαζάκι της Τζόρτζταουν. Τα μαλλιά της ξεχύνονταν σγουρά κι ατίθασα γύρω απ’ το χλομό πρόσωπό της με τα έντονα ζυγωματικά. Η αμυδρή σκιά του προβληματισμού στο βλέμμα της την έκανε να μοιάζει ακόμα πιο έντονα με αλητάκι. «Βλέπω δυο ερωτευμένους ανθρώπους», της απάντησε, κοιτώντας τη μέσα απ’ τον καθρέφτη. «Δύο πολύ διαφορετικά άτομα που μοιάζουν να ταιριάζουν απόλυτα». Η Σέλμπι έγειρε πάλι το κεφάλι της στον ώμο του, μη ξέροντας αν χαιρόταν ή θύμωνε που εκείνος είχε διαβάσει με τόση ακρίβεια τις σκέψεις της. «Στον άντρα θα ταίριαζε πολύ περισσότερο μια κομψή ξανθιά, μ’ ένα κλασικό μαύρο φόρεμα». Ο Άλαν φάνηκε να το σκέφτεται για λίγο. «Ξέρεις κάτι;» της είπε ήρεμα. «Είναι η πρώτη φορά που σ’ ακούω να λες μια τόσο μεγάλη βλακεία». Εκείνη περιεργάστηκε την έκφρασή του, που ήταν γεμάτη ενδιαφέρον και σοβαρότητα, κι έβαλε τα γέλια. Δεν μπορούσε να κάνει τίποτε άλλο. «Εντάξει. Και μόνο γι’ αυτό που είπες, θα είμαι όσο αξιοπρε7τής και καθώς πρέπει είσαι κι εσύ». «Θεός φυλάξοι», μουρμούρισε ο Άλαν, καθώς έβγαιναν έξω. ***

Ο μελετημένος φωτισμός έκανε τα κρύσταλλα να αστραποβολούν και τα ασημένια μαχαιροπίρουνα να λάμπουν πάνω στα λευκά λινά τραπεζομάντιλα. Η Σέλμπι καθόταν σε μια από τις είκοσι τέσσερις ροτόντες, έχοντας απ’ τη μια μεριά της τον Άλαν κι απ’ την άλλη τον πρόεδρο της Επιτροπής Δεοντολογίας. Έτρωγε την αστακόσουπά της και συζητούσε ταυτόχρονα. «Αν δεν ήσουν τόσο πεισματάρης, Λίο, και δοκίμαζες ρακέτα από αλουμίνιο, θα έβλεπες μεγάλη βελτίωση στο παιχνίδι σου».


132

NORA ROBERTS _

«Το παιχνίδι μου έχει βελτιωθεί». Ο φαλακρός, γεροδεμένος πολιτικός κούνησε το κουτάλι του προς το μέρος της. «Πάνε έξι μήνες από την τελευταία φορά που παίξαμε. Τώρα πια, δε θα με νικούσες συνέχεια». Η Σέλμπι χαμογέλασε και ήπιε λίγο νερό, καθώς το πιάτο της σούπας αντικαταστάθηκε με το επόμενο. «Θα δω αν μπορώ να βρω μια δυο ώρες για να ’ρθω στη λέσχη». «Έτσι να κάνεις. Πολύ θα χαρώ να σε διαλύσω». «Θα πρέπει να προσέχεις να μη σκοντάφτεις, Λίο», του θύμισε εκείνη, χαμογελώντας πονηρά. Ευχαρίστησε την καλή της τύχη που καθόταν δίπλα στον Λίο. Μαζί του μπορούσε να φέρεται άνετα, φυσιολογικά. Ήξερε σχεδόν όλο τον κόσμο στην ψηλοτάβανη αίθουσα, μα μόνο με μια χούφτα απ’ αυτούς θα περνούσε ευχαρίστως μια ώρα. Φιλοδοξία. Πλανιόταν στο χώρο σαν ακριβό άρωμα. Δεν την πείραζε αυτό, αλλά οι τυπικοί και άκαμπτοι κανόνες και παραδόσεις που τη συνόδευαν. Και συνόδευαν και τον Άλαν, θυμήθηκε, κι έπειτα έδιωξε αυτή τη σκέψη. Του είχε υποσχεθεί ότι θα φερόταν σωστά. Κι ένας θεός ήξερε πόσο προσπαθούσε. «Επίσης, έχεις αδύναμο ρεβέρ...» «Παράτα ήσυχο το ρεβέρ μου», της είπε ο Λίο ρουθουνίζοντας συγχυσμένος. Έσκυψε μπροστά και κοίταξε βλοσυρά τον Άλαν. «Έχεις παίξει ποτέ τένις μ’ αυτό το τέρας, Μακ Γκρέγκορ;» «Όχι, δεν έχω...» Το βλέμμα του Άλαν στάθηκε στη Σέλμπι. «...Ακόμα». «Σε προειδοποιώ, αυτό το κοριτσάκι ηδονίζεται όταν κερδίζει. Και δεν έχει και κανένα σεβασμό στους μεγαλύτερους», πρόσθεσε, πιάνοντας το πιρούνι του. «Δεν πρόκειται να σου χαρίσω πόντους για τα χρόνια σου, Λίο», δήλωσε με άνεση η Σέλμπι. «Έχεις τη συνήθεια να τους προσθέτεις αδιακρίτως, όποτε μένεις πίσω στα σετ». Ένα χαμόγελο τρεμόπαιξε στα χείλη του. «Διαβολάκι», την κατηγόρησε. «Περίμενε να πάρω τη ρεβάνς». Η Σέλμπι στράφηκε γελώντας προς το μέρος του Άλαν. «Εσύ παίζεις τένις, γερουσιαστή;» «Μια στις τόσες», της απάντησε μ’ ένα αδιόρατο χαμόγελο. Δεν πρόσθεσε ότι ήταν πρωταθλητής στο Χάρβαρντ. «Εγώ, πάλι, θα φανταζόμουν ότι το παιχνίδι σου είναι το σκάκι -συνωμοσίες, μακροπρόθεσμες στρατηγικές».


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

133 _

Το χαμόγελό του παρέμεινε αινιγματικό, καθώς έπιασε το ποτήρι του με το κρασί. «Πρέπει να παίξουμε, κάποια φορά». Το σιγανό γέλιο της Σέλμπι τον τύλιξε. «Νομίζω πως έχουμε παίξει ήδη». Το χέρι του άγγιξε απαλά το δικό της. «Θες να το επαναλάβουμε;» Η Σέλμπι του ’ρίξε ένα βλέμμα που του άναψε φωτιές. «Όχι. Ίσως με ξεπεράσεις πάλι στις μανούβρες». Ο Άλαν πολύ θα ’θελε να φτάσει αυτό το ατέλειωτο δείπνο στο τέλος του. Την ήθελε μόνη -για να της βγάλει ένα ένα τα ρούχα και να νιώσει τη ζεστή της σάρκα. Να δει αυτά τα γελαστά γκρίζα μάτια να σκοτεινιάζουν, σημάδι πως δε σκεφτόταν τίποτε άλλο εκτός από εκείνον. Το άρωμά της επιτίθονταν στις αισθήσεις του κι όχι το μπουκέτο με τα τριαντάφυλλα στη μέση του τραπεζιού, ούτε η ευωδιά του φαγητού, καθώς σερβιριζόταν το επόμενο πιάτο. Τη δική της φωνή άκουγε -σιγανή και κάπως βραχνή- όχι τους τόνους και τις χροιές των άλλων φωνών ολόγυρά του. Μπορούσε να μιλάει με τη βουλευτίνα που καθόταν δεξιά του, σαν να ενδιαφερόταν πραγματικά για οτιδήποτε του έλεγε. Μα σκεφτόταν τη Σέλμπι στην αγκαλιά του και την άκουγε να μουρμουρίζει το όνομά του καθώς την άγγιζε. Αυτή η έντονη λαχτάρα θα κοπάσει, είπε στον εαυτό του ο Άλαν. Έτσι έπρεπε. Ένας άντρας θα μπορούσε να τρελαθεί ποθώντας μια γυναίκα τόσο άγρια. Με τον καιρό θα γινόταν μια πιο βολική αίσθηση -ένα άγγιγμα στη μέση της νύχτας, ένα χαμόγελο από την άλλη πλευρά του δωματίου. Κοίταξε το προφίλ της όσο εκείνη συνέχιζε να μιλάει με τον Λίο. Τα έντονα χαρακτηριστικά της, τα ατίθασα κόκκινα μαλλιά -ποτέ δε θα γινόταν βολική. Η λαχτάρα του ποτέ δε θα κόπαζε. Ήταν η μοίρα του, όπως κι εκείνος ήταν η δική της. Κανείς απ’ τους δυο δεν μπορούσε να εμποδίσει τη μοίρα. Οι συζητήσεις συνεχίζονταν πάνω από τη διακριτική μουσική. Ένα σύννεφο καπνού υψωνόταν στο ταβάνι από τα τσιγάρα, τις πίπες και τα πούρα, μετά το φαγητό. Η κουβέντα επικεντρωνόταν στα πολιτικά, κάποιες φορές γινόταν αιχμηρή, άλλοτε ρεαλιστική. Όποιο άλλο θέμα προέκυπτε, συνδεόταν πάντα με τον πυρήνα του κόσμου γύρω απ’ τον οποίο περιστρέφονταν όλοι. Ο Άλαν άκουσε τη Σέλμπι να δηλώνει περιληπτικά την καθόλου κολακευτική γνώμη της για ένα αμφιλεγόμενο νομοσχέδιο που θα συζητιόταν στο Κογκρέσο την επόμενη βδομάδα. Εξόργισε το συνομιλητή


134

NORA ROBERTS _

της, παρ’ όλο που εκείνος διατήρησε την αυτοκυριαρχία του σφίγγοντας τα χείλη του, όσο εκείνη πάσχιζε να τον εκνευρίσει. Ενώ ο Άλαν συμφωνούσε με τις απόψεις της, η τακτική της ήταν... Αντάρτικη, αποφάσισε μετά από λίγο. Ποτέ δε θα γινόταν διπλωμάτισσα. Καταλαβαίνει πόσο περίπλοκη είναι; αναρωτήθηκε ο Άλαν. Μια γυναίκα που εναντιωνόταν με πάθος στους πολιτικούς κι ωστόσο μπορούσε να τους συναντήσει με τους δικούς της όρους, να τους μιλήσει με τα δικά τους λόγια χωρίς την παραμικρή αμηχανία. Νιώθει ποτέ αμηχανία, άραγε; σκέφτηκε ο Άλαν. Όχι. Αμηχανία ένιωθαν μόνο οι αντίπαλοί της, απάντησε στον εαυτό του. Το βλέμμα του πλανήθηκε στους υπόλοιπους που κάθονταν στο τραπέζι τους, καθώς συνέχιζε τη συζήτησή του με τη βουλευτίνα. Η Σέλμπι δε διέθετε το λούστρο τους κι ο Άλαν ήξερε πως το έκανε από επιλογή. Κάτι παραπάνω, το απέρριπτε σαφώς. Δεν εκμεταλλευόταν τη μοναδικότητα, πολύ απλά ήταν μοναδική. Η κομψή καστανομάλλα γυναίκα απέναντι του ίσως ήταν πιο όμορφη, η ξανθιά πιο αριστοκρατική, αλλά τη Σέλμπι θα θυμόταν κανείς όταν θα τέλειωνε η βραδιά. Ο γερουσιαστής του Οχάιο ίσως διέθετε καυστικό πνεύμα, ο υφυπουργός Εσωτερικών μπορεί να ήταν καταρτισμένος, αλλά με τη Σέλμπι ήθελαν να συζητήσουν όλοι. Γιατί; Ο λόγος ήταν απροσδιόριστος. Απλώς, έτσι συνέβαινε. Την ένιωσε να μετακινείται πριν τα χείλη της αγγίξουν ανάλαφρα το αυτί του. «Θα χορέψεις μαζί μου, γερουσιαστή; Προς το παρόν, είναι ο μόνος αξιοπρεπής τρόπος για ν’ απλώσιο χέρι πάνω σου». Ο Άλαν άφησε το πρώτο κύμα πόθου να τον παρασύρει, με μια ορμή που τον έκανε να μη βλέπει και να μην ακούει τίποτε άλλο για μια μεθυστική στιγμή. Το τιθάσευσε με προσοχή κι έπειτα σηκώθηκε και την έπιασε απ’ το χέρι. «Είναι περίεργο πόσο οι σκέψεις μας συμπίπτουν». Την οδήγησε στην πίστα και την αγκάλιασε. «Και πόσο πολύ ταιριάζουν τα κορμιά μας», πρόσθεσε. Η Σέλμπι έγειρε πίσω το κεφάλι της και τον κοίταξε. «Δε θα ’πρεπε». Το βλέμμα της υποσχόταν φλογερά, ιδιαίτερα μυστικά. Τα χείλη της τον δελέαζαν -μισάνοιχτα, χαμογελαστά. Το χέρι πάνω στον ώμο του πλησίασε τον αυχένα του ώστε να τον χαϊδεύει με τα ακροδάχτυλά της. «Δε θα ’πρεπε να ταιριάζουμε. Δε θα ’πρεπε να καταλαβαινόμαστε. Δεν μπορώ να αντιληφθώ γιατί συμβαίνει αυτό».


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

135 _

«Αψηφάς κάθε λογική, Σέλμπι. Συνεπώς, δεν υπάρχει λογική απάντηση». Εκείνη γέλασε, ευχαριστημένη με την οργανωμένη δομή του νου του. «Αχ, Άλαν, είσαι υπερβολικά λογικός για να σου φέρει κανείς αντίρρηση». «Πράγμα που σημαίνει ότι εσύ θα το κάνεις συνέχεια». «Ακριβώς». Συνεχίζοντας να χαμογελάει, ακούμπησε το κεφάλι της στον ώμο του. «Με ξέρεις πολύ καλά κι αυτό δε με συμφέρει, Άλαν... Ίσως, ούτε κι εσένα. Κινδυνεύω να σε λατρέψω». Εκείνος θυμήθηκε πως η Μάιρα είχε χρησιμοποιήσει αυτή τη λέξη για να περιγράψει τα αισθήματα της Σέλμπι για τον πατέρα της. «Εγώ παίρνω το ρίσκο. Εσύ;» Με τα μάτια κλειστά, κούνησε αδιόρατα το κεφάλι της. Κανείς απ’ τους δυο τους δεν ήξερε αν αυτό ήταν συναίνεση ή άρνηση. Καθώς κυλούσε η βραδιά, χόρεψαν ξανά μαζί και σκέφτονταν ο ένας τον άλλο όποτε χόρευαν με άλλους. Κάθε τόσο, αν τα βλέμματά τους συναντιόντουσαν μέσα στην αίθουσα, ένα μήνυμα περνούσε ανάμεσά τους, πολύ δυνατό και πολύ άμεσο ώστε να περάσει απαρατήρητο από ανθρώπους που η επαγγελματική τους καριέρα βασιζόταν στην ερμηνεία των βλεμμάτων και των χειρονομιών. Τα κάθε είδους υπόγεια ρεύματα ήταν αναπόσπαστο κομμάτι του παιχνιδιού στην Ουάσινγκτον. Ορισμένοι αφήνονταν να τους παρασύρουν, άλλοι τους εναντιώνονταν, μα όλοι αντιλαμβάνονταν την ύπαρξή τους. «Λοιπόν, Αλαν», είπε ο Λίο ακουμπώντας τον ώμο του Αλαν, ενώ η Σέλμπι συνοδευόταν από κάποιον καλεσμένο στην πίστα, «κάνεις προόδους στον προσωπικό σου πόλεμο με τους ανεμόμυλους». Ο Άλαν έγειρε στο κάθισμά του χαμογελώντας κι απολαμβάνοντας το κρασί του. Δεν τον ενοχλούσαν οι αναφορές στον Δον Κιχώτη σχετικά με το πρόγραμμά του για τα καταλύματα των αστέγων. Μια τέτοια ταμπέλα είχε μακροπρόθεσμα και τα πλεονεκτήματά της. Ήταν στην ανθρώπινη φύση να υποστηρίζει, έστω, τους αδύναμους, ακόμα κι αν δεν έκανε τίποτα χειροπιαστό για να βοηθήσει. «Αυτό είναι αλήθεια. Έχω μερικές θετικές αντιδράσεις από τη Βοστόνη για τα καταλύματα εκεί». «Θα ήταν προς όφελος σου, αν μπορούσες να πιάσεις την μπάλα και να την κρατήσεις στη διάρκεια αυτής της κυβέρνησης».


136

NORA ROBERTS _

Ο Λίο έβγαλε τον αναπτήρα του κι άναψε ένα μακρύ, αρωματικό πούρο. «Θα ’χεις μεγάλη υποστήριξη, αν αποφασίσεις να μπεις στην κούρσα». Ο Άλαν γεύτηκε το κρασί του, ενώ παρακολουθούσε τη Σέλμπι να χορεύει. «Είναι νωρίς ακόμα για κάτι τέτοιο, Λίο». «Εσύ ξέρεις καλύτερα». Εκείνος φύσηξε τον καπνό του στο ταβάνι. «Ποτέ δε θέλησα να συμμετάσχω σ’ αυτή τη συγκεκριμένη... κούρσα. Εσύ όμως... Πολύς κόσμος θα πάρει το μέρος σου όταν έρθει η ώρα, αν δεχτείς». Ο Άλαν στράφηκε και κοίταξε εξεταστικά το συνάδελφό του. «Έτσι μου έχουν πει», απάντησε επιφυλακτικά. «Το εκτιμώ πολύ. Δεν πρόκειται να πάρω επιπόλαια μια απόφαση, όποια κι αν είναι αυτή». «Άσε με να σου πω τα υπέρ, επειδή, για να είμαι ειλικρινής, δεν είμαι ενθουσιασμένος με την κατάσταση όπως είναι τώρα». Ο Λίο έσκυψε προς το μέρος του. «Το ιστορικό σου είναι εντυπωσιακό παρ’ όλο που αριστερίζεις κάπως, σύμφωνα με τη γνώμη ορισμένων. Κέρδισες με άνεση τη θέση σου στο Κογκρέσο και η θητεία σου ως γερουσιαστή κυλάει απρόσκοπτα. Δε θα αναφέρω λεπτομερώς την πολιτική σου ή τα συγκεκριμένα νομοσχέδια που υποστήριξες. Ας μείνουμε στη δημόσια εικόνα σου». Τράβηξε άλλη μια ρουφηξιά απ’ το πούρο του, ενώ συλλογιζόταν. «Η νεανική σου ηλικία αποτελεί πλεονέκτημα. Μας δίνει χρόνο. Οι σπουδές σου ήταν απρόσκοπτες κι εντυπωσιακές -και ποτέ δε βλάπτει να είσαι καλός αθλητής. Οι άνθρωποι θέλουν να πιστεύουν πως ο ηγέτης τους μπορεί να τα βγάλει πέρα σ’ οποιοδήποτε γήπεδο. Το παρελθόν της οικογένειάς σου είναι καθαρό. Το γεγονός ότι η μητέρα σου είναι μια πολύ επιτυχημένη επαγγελματίας λειτουργεί υπέρ σου». «Πολύ θα χαρεί να το ακούσει», παρατήρησε στεγνά ο Άλαν. «Είσαι πολύ έξυπνος ώστε να νομίζεις πως δεν έχει σημασία», του θύμισε ο Λίο, ανεμίζοντας το πούρο του. «Δείχνει ότι μπορείς να ταυτιστείς με τις εργαζόμενες γυναίκες και να τις καταλάβεις -κι αποτελούν μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων. Ο πατέρας σου έχει τη φήμη πως κάνει ό,τι θέλει, αλλά με έντιμο τρόπο. Δεν έχετε σκοτεινά μυστικά». «Λίο...» Ο Άλαν στροβίλισε το κρασί του στο ποτήρι του και κοίταξε τον άντρα κατάματα. «Ποιος σου ζήτησε να μου μιλήσεις;» «Κι επίσης είσαι διορατικός», συνέχισε εκείνος χωρίς να κάνει


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

137 _

καμιά παύση. «Ας πούμε, απλώς, ότι μου ζητήθηκε να σε προσεγγίσω και να κάνουμε μια γενική κουβέντα». «Εντάξει. Γενικά μιλώντας, δεν έχω αποκλείσει το ενδεχόμενο να κατέβω στις προκριματικές εκλογές, όταν έρθει η ώρα». «Ωραία». Ο Λίο έδειξε μ’ ένα νεύμα τη Σέλμπι. «Προσωπικά, τη συμπαθώ πολύ. Μα θα είναι πλεονέκτημα για σένα; Ποτέ δε θα σας φανταζόμουν ως ζευγάρι». «Αλήθεια;» ρώτησε ήπια ο Αλαν, στενεύοντας όμως τα μάτια του. «Είναι κόρη του Κάμπελ. Ξέρει το παιχνίδι, γιατί βρίσκεται από μικρό παιδί σ’ αυτή την αρένα». Ο Λίο σούφρωσε τα χείλη του, ζυγιάζοντας προσεκτικά τα υπέρ και τα κατά. «Η Σέλμπι μεγάλωσε μέσα στην πολιτική, άρα δε χρειάζεται να μάθει τίποτα για πρωτόκολλο ή διπλωματία. Είναι, βέβαια, απρόβλεπτη», πρόσθεσε, τινάζοντας τη στάχτη από το πούρο του. «Εντελώς απρόβλεπτη. Έχει αφιερώσει όλη της την ενεργητικότητα, που δεν είναι και λίγη, στην απόρριψη της κοινωνικής ζωής της Ουάσινγκτον εδώ και χρόνια. Πολλοί τη συμπαθούν γι’ αυτό, κι εγώ είμαι μέσα σ’ αυτούς, αλλά έχει εκνευρίσει κάμποσο κόσμο». Ο Λίο μασούλησε πάλι το πούρο του, ενώ ο Άλαν παρέμενε παγερά σιωπηλός. «Απ’ την άλλη μεριά, όμως, είναι εύκολο να τη βελτιώσει κανείς. Είναι νέα· η εκκεντρικότητά της μπορεί να περιοριστεί. Η μόρφωσή της και το οικογενειακό της περιβάλλον είναι άμεμπτα. Είναι αρκετά εντυπωσιακή για να προκαλέσει θετικά συναισθήματα, αλλά όχι τόσο ώστε να αποξενώνει τους άλλους. Διευθύνει μ’ επιτυχία το κατάστημά της και ξέρει πώς να φερθεί με τον κόσμο. Γενικά, πρόκειται για εξαιρετική επιλογή», κατέληξε. «Αν μπορέσεις να τη στρώσεις λίγο». Ο Άλαν άφησε κάτω το ποτήρι του για να μην το εκσφενδονίσει. «Η Σέλμπι δε χρειάζεται να είναι πλεονέκτημα», δήλωσε παγερά. «Δε χρειάζεται να είναι τίποτε άλλο πέρα απ’ αυτό που έχει διαλέξει εκείνη. Η σχέση μας δεν είναι τροφή για το μύλο της πολιτικής, Λίο». Εκείνος συνοφρυώθηκε, καπνίζοντας το πούρο του. Συνειδητοποίησε πως είχε αγγίξει μια ευαίσθητη χορδή του, αλλά ικανοποιήθηκε με τον τρόπο που ο Άλαν συγκρότησε την οργή του. Δεν ήταν συνετό να διοικεί τις ένοπλες δυνάμεις κάποιος θερμόαιμος. «Αντιλαμβάνομαι ότι θέλεις να έχεις το δικαίωμα μιας προσωπικής ζωής, Άλαν. Αλλά έτσι και μπεις σ’ αυτή την ιστορία, βάζεις


138

NORA ROBERTS _

μέσα και τη σύντροφό σου. Έχουμε μια κουλτούρα ζευγαριού. Ο ένας αντικατοπτρίζει τον άλλο». Το γεγονός ότι αυτό ήταν αλήθεια, εξόργισε τον Άλαν ακόμα περισσότερο. Αυτό φοβόταν η Σέλμπι, γι’ αυτό δίσταζε. Πώς μπορούσε να την προστατεύσει, παραμένοντας στις θέσεις του; «Ό,τι κι αν αποφασίσω να κάνω εγώ, η Σέλμπι θα ’ναι ελεύθερη να είναι ο εαυτός της», δήλωσε και σηκώθηκε όρθιος. «Αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο».


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

139 _

Κεφάλαιο 9

Τ

η Δευτέρα το πρωί ο ήλιος έλαμπε και η Σέλμπι άνοιξε το κατάστημά της φοβερά ευδιάθετη. Αλλά ακόμα κι αν αντίκριζε μια καταιγίδα να μαίνεται έξω απ’ τα παράθυρα, το κέφι της δε θ’ άλλαζε. Είχε περάσει μια υπέροχη, τεμπέλικη Κυριακή με τον Αλαν, χωρίς να βγουν καθόλου από το διαμέρισμα. Δεν το θέλησαν ούτε μια φορά. Τώρα η Σέλμπι κάθισε πίσω απ’ τον πάγκο κι αποφάσισε ν’ αφήσει τον έξω κόσμο να διεισδύσει λίγο στην ιδιωτική της σφαίρα. Παίρνοντας την πρωινή εφημερίδα, την άνοιξε πρώτα στη σελίδα με τις γελοιογραφίες, όπως έκανε πάντα. Ποιοι θα εμφανίζονταν στον Μάκιντος και τι θα έλεγαν; Στηρίζοντας το πιγούνι της στις παλάμες της, η Σέλμπι γέλασε δυνατά. Ως συνήθως, ο Μάκιντος έλεγε τα πράγματα με το όνομά τους, αλλά μέσα από μια ακαταμάχητη οπτική γωνία. Έλπιζε πως ο Αντιπρόεδρος θα διατηρούσε την αίσθηση του χιούμορ του και αφού θα είχε διαβάσει το μικρό κομμάτι που τον αφορούσε στο σημερινό κόμικ. Από την εμπειρία της γνώριζε ότι οι άνθρωποι που βρίσκονταν στο επίκεντρο της δημοσιότητας, σπάνια αντιδρούσαν αρνητικά όταν τους σατίριζαν -ως ένα σημείο. Η προβολή, σατιρική ή όχι, ήταν πάντα προβολή. Η Σέλμπι έριξε μια ματιά στα αρχικά με τα οποία υπέγραφε ο σκιτσογράφος. Γ. Κ. Ίσως, όταν κάποιος επετίθετο τόσο συχνά και με τόσες αλήθειες στην εξουσία, ήταν καλύτερα να παραμένει ανώνυμος. Εγώ δε θα μπορούσα να το κάνω, συνειδητοποίησε. Δεν ήταν στη φύση της να παραμένει ανώνυμη μ’ έξυπνο τρόπο. Πιάνοντας αφηρημένα την κούπα με τον καφέ της, που είχε πια κρυώσει, η Σέλμπι συνέχισε να διαβάζει την εφημερίδα. Το χιούμορ


140

NORA ROBERTS _

την έμπαζε πάντα με το μαλακό στην καθημερινότητα κι επιβεβαίωνε την άποψή της πως όσες παραξενιές κι αν υπήρχαν στον 1 κόσμο, είχε η κάθε μία τη θέση της. Όταν άνοιξε η πόρτα του μαγαζιού, ανασήκωσε το κεφάλι της. «Καλημέρα». Χαμογελώντας στη Μορίν Φράνσις, άφησε την εφημερίδα στην άκρη. Η καστανομάλλα γυναίκα δε φαινόταν να ’χει αδιάβροχο στην γκαρνταρόμπα της, πόσο μάλλον να το φοράει. Σήμερα ήταν ντυμένη μ’ ένα γαλάζιο, μεταξωτό ταγέρ. «Είσαι μια κούκλα», της είπε η Σέλμπι, θαυμάζοντας το ταγέρ, χωρίς να φαντάζεται τον εαυτό της να το φοράει. «Ευχαριστώ». Η Μορίν ακούμπησε τον κομψό δερμάτινο χαρτοφύλακά της πάνω στον πάγκο. «Ήρθα να πάρω τα κεραμικά μου και να σ’ ευχαριστήσω». «Πάω να σου φέρω τα κουτιά». Η Σέλμπι προχώρησε στο πίσω δωμάτιο, όπου τα είχε βάλει ο Κάιλ σύμφωνα με τις οδηγίες της. «Για ποιο πράγμα να μ’ ευχαριστήσεις;» φώναξε. «Για τη γνωριμία». Μη μπορώντας να συγκρατήσει την περιέργειά της, η Μορίν έκανε το γύρο του πάγκου και κοίταξε το εργαστήριο της Σέλμπι. «Είναι υπέροχο», κατέληξε, χαζεύοντας εντυπωσιασμένη τον τροχό πριν ρίξει μια ματιά στα ράφια. «Πολύ θα ’θελα να σε δω να δουλεύεις κάποια φορά». «Αν με πετύχεις σε καλή διάθεση μια Τετάρτη ή ένα Σάββατο, θα σου κάνω κι ένα γρήγορο μάθημα, αν θες». «Μπορώ να σου κάνω μια χαζή ερώτηση;» «Φυσικά». Η Σέλμπι την κοίταξε πάνω απ’ τον ώμο της. «Όλοι δικαιούνται τρεις χαζές ερωτήσεις τη βδομάδα». Η Μορίν έδειξε το εργαστήριο και το κατάστημα. «Πώς καταφέρνεις και τα βγάζεις πέρα ολομόναχη; Ξέρω πώς είναι να ξεκινάς δική σου δουλειά. Είναι δύσκολο και περίπλοκο, αν προσθέσεις όμως κι αυτού του είδους τη δημιουργικότητα, τις ώρες που χρειάζεσαι για να φτιάξεις κάτι, κι έπειτα να πρέπει ν’ αλλάξεις διάθεση για να γίνεις έμπορος...» «Δεν ήταν χαζή ερώτηση», αποκρίθηκε η Σέλμπι μετά από λίγο. «Υποθέτω πως μ’ αρέσει ν’ ασχολούμαι και με τα δύο. Εδώ μέσα, συνήθως είμαι τελείως απομονωμένη. Εκεί έξω...» είπε, δείχνοντας το κατάστημα, «δεν είμαι. Και μ’ αρέσει να κάνω τα πάντα με το δικό μου τρόπο». Χαμογελώντας πονηρά, άρχισε να μετακινεί μερικά χαρτοκιβώτια. «Φαντάζομαι πως το ίδιο ισχύει και για σένα, αλλιώς θα συνέχιζες να δουλεύεις σ’ εκείνο το γραφείο, στο


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

141 _

Σικάγο». «Ναι, αλλά υπάρχουν ακόμα στιγμές που μπαίνω στον πείρασμό να τρέξω πίσω, στην ασφάλεια». Η Μορίν περιεργάστηκε την πλάτη της Σέλμπι. «Φαντάζομαι πως εσύ δε νιώθεις έτσι». «Η αστάθεια έχει κι αυτή την πλάκα της», αντέταξε η Σέλμπι. «Ειδικά αν πιστεύεις ότι όλο και κάπου θα υπάρχει ένα δίχτυ ασφαλείας να σε συγκρατήσει σε περίπτωση που παραπατήσεις». Η Μορίν γέλασε και κούνησε το κεφάλι της. «Είναι κι αυτός ένας τρόπος να βλέπεις τα πράγματα. Κάνε το κέφι σου και πίστευε πως όλα θα πάνε καλά». «Γενικά, ναι». Η Σέλμπι της έδωσε το ένα κουτί και κουβάλησε μόνη της τα άλλα δύο. «Όταν λες γνωριμία, φαντάζομαι ότι εννοείς τη Μάιρα». «Ναι. Της τηλεφώνησα το Σάββατο το απόγευμα. Δεν πρόλαβα να πω ότι τηλεφωνώ εκ μέρους σου και με κάλεσε να γευματίσουμε μαζί σήμερα». «Δεν της αρέσει να χάνει χρόνο». Η Σέλμπι έδιωξε τις μπούκλες που έπεφταν στα μάτια της κι ακούμπησε τα κουτιά στον πάγκο. «Θα μου πεις πώς τα πήγατε;» «Θα είσαι η πρώτη που θα το μάθεις», της υποσχέθηκε η Μορίν. «Ξέρεις, δεν είναι όλοι τόσο πρόθυμοι να προσφέρουν βοήθεια ούτε καν σε στενούς φίλους, πόσο μάλλον σε αγνώστους. Εκτιμώ πραγματικά αυτό που έκανες». «Είπες πως είσαι καλή», της θύμισε η Σέλμπι, χαμογελώντας. «Το φαντάστηκα, βέβαια. Πάντως, μπορεί να μη μ’ ευχαριστείς πια, όταν τη γνωρίσεις από κοντά. Η Μάιρα είναι σκληρό καρύδι». «Το ίδιο κι εγώ», είπε η Μορίν. «Επίσης, είμαι φοβερά περίεργη. Μπορείς να μου πεις να κοιτάζω τη δουλειά μου», πρόσθεσε, ρίχνοντας μια διαπεραστική ματιά στη Σέλμπι, «αλλά μου είναι αδύνατο να μη σε ρωτήσω πώς τα πήγες με το γερουσιαστή Μακ Γκρέγκορ. Εκείνη τη μέρα δεν τον αναγνώρισα. Τον πέρασα για έναν απ’ τους συνηθισμένους ερωτύλους τύπους που σε τριγυρίζουν, φαντάζομαι». Η Σέλμπι επεξεργάστηκε τον προσδιορισμό και διαπίστωσε ότι της άρεσε. «Είναι πεισματάρης», είπε. «Ευτυχώς». «Ωραία. Μ’ αρέσουν οι άντρες που σκέφτονται ουράνια τόξα. Λοιπόν, ας πάω τα κουτιά στο αυτοκίνητο, αλλιώς θ’ αργήσω στο ραντεβού μου με τη Μάιρα». «Θα σε βοηθήσω». Η Σέλμπι της κράτησε ανοιχτή την πόρτα


142

NORA ROBERTS _

για να περάσει. «Εδώ έχω το αμάξι». Η Μορίν άνοιξε το πορτμπαγκάζ ενός κομψού στέισον βάγκον. «Ισως περάσω να σε δω καμιά Τετάρτη -ή Σάββατο». «Σύμφωνοι. Αν μ’ ακούσεις να γρυλίζω, κάνε πίσω ώσπου να μου περάσει. Καλή τύχη». «Ευχαριστώ». Η Μορίν έκλεισε το πορτμπαγκάζ και κάθισε στη θέση του οδηγού. «Δώσε στο γερουσιαστή χαιρετίσματα, εντάξει;» Η Σέλμπι τη χαιρέτησε γελώντας και ξαναμπήκε στο μαγαζί. Αποφάσισε να πακετάρει το πράσινο μπολ. Αυτή τη φορά θα έκανε εκείνη μια έκπληξη στον Άλαν. Ούτως ή άλλως, εκείνος επρόκειτο να εκπλαγεί -αν και θα ’πρεπε να το περιμένει. Ο Άλαν δεν ένιωθε συχνά πιεσμένος, αλλά αυτό το συγκεκριμένο πρωινό είχε τη μια συνάντηση μετά την άλλη. Δεν αισθανόταν συχνά να τον κατατρέχουν οι δημοσιογράφοι, μα ο ρεπόρτερ που τον περίμενε έξω απ’ το καινούριο κτίριο γραφείων της Γερουσίας ήταν επίμονος κι εκνευριστικός. Ίσως ο Άλαν διατηρούσε ακόμα υπολείμματα εκνευρισμού μετά από τη συζήτησή του με τον Λίο, ή ίσως δούλευε πάρα πολύ, πάντως μόλις βγήκε απ’ τον ανελκυστήρα στον όροφο του γραφείου του, η υπομονή του βρισκόταν στα όριά της. «Κύριε γερουσιαστή». Η βοηθός του τινάχτηκε απ’ την καρέκλα της, μοιάζοντας συγχυσμένη όσο κι αυτός. «Τα τηλέφωνα δε σταμάτησαν να χτυπάνε όλη μέρα». Κρατούσε ένα δερμάτινο ημερολόγιο και το ξεφύλλιζε ήδη. «Κάποιος Νεντ Μπρούστερ απ’ την Ομοσπονδία Εργατικών Συνδικάτων· η βουλευτής Πλατ· ο Σίβερ απ’ το γραφείο του δημάρχου της Βοστόνης σχετικά με το Ασυλο Αστέγων του Μπακ Μπέι· ο Σμιθ, σύμβουλος δημοσίων σχέσεων· μια Ρίτα Καρντόβα, κοινωνική λειτουργός από τα βορειοανατολικά, που επιμένει να σας μιλήσει προσωπικά για το στεγαστικό σας σχέδιο· και...» «Αργότερα». Ο Άλαν μπήκε στο γραφείο του κι έκλεισε την πόρτα. Δέκα λεπτά. Υποσχέθηκε στον εαυτό του δέκα λεπτά, καθώς άφηνε το χαρτοφύλακά του στο γραφείο του. Ανταποκρινόταν σ’ ένα σωρό αιτήματα απ’ τις 8.30 το πρωί. Δεν μπορούσε να πάρει μια ανάσα για δέκα λεπτά, πριν ξαναρχίσει πάλι; Δε μου χρειαζόταν μέχρι τώρα, σκέφτηκε αναστενάζοντας και κοίταξε κατσούφικα έξω απ’ το παράθυρο. Έβλεπε την ανατολική


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

143 _

πλευρά του Καπιτωλίου, τον άσπρο θόλο που συμβόλιζε τη δημοκρατία, την ελευθερία της σκέψης, τη δικαιοσύνη -όλα τα πιστεύω του. Έβλεπε την Κάπιτολ Πλάζα, με τις τεράστιες στρογγυλές ζαρντινιέρες γεμάτες λουλούδια. Είχαν τοποθετηθεί εκεί μετά τις βόμβες -ένα καλαίσθητο οδόφραγμα. Αντιπροσώπευαν κάτι που ο Άλαν ήξερε ότι αποτελούσε μέρος της ανθρωπότητας. Μερικοί ήθελαν να χτίζουν· άλλοι να καταστρέφουν. Η τρομοκρατία ήταν απειλητικά λογική. Αν έμπαινε στην προεκλογική κούρσα, όπως το είχε θέσει ο Λίο, η τρομοκρατία ήταν κάτι που θα αναγκαζόταν να αντιμετωπίζει καθημερινά. Δεν μπορούσε ν’ αναβάλλει για πολύ ακόμα την απόφασή του. Κανονικά, θα είχε την άνεση να προχωρήσει με το πάσο του, να δοκιμάσει τα νερά. Και ουσιαστικά αυτό θα έκανε -δημόσια. Μα έπρεπε σύντομα ν’ αποφασίσει κατ’ ιδίαν. Δε θα ζητούσε ξανά από τη Σέλμπι να τον παντρευτεί, μέχρι να είναι σε θέση να της πει πρώτα τι σκεφτόταν. Θα της ζητούσε να μοιραστεί πολύ περισσότερα από το όνομα, το σπίτι και την οικογένειά του, αν κάποια στιγμή έβαζε υποψηφιότητα για το προεδρικό αξίωμα. Θα της ζητούσε να αφιερώσει ένα κομμάτι της ζωής της σ’ αυτόν, στη χώρα τους, στο πρωτόκολλο και την πολιτική. Ο Άλαν δε θεωρούσε πια πως έπρεπε να πάρει μόνος του μια τέτοια απόφαση. Η Σέλμπι ήταν ήδη γυναίκα του σε όλα, μόνο το νομικό μέρος εκκρεμούσε. Κι έπρεπε να την πείσει γι’ αυτό. Όταν άκουσε το κουδούνι της ενδοσυνεννόησης, το κοίταξε ενοχλημένος. Είχαν περάσει μόνο πέντε απ’ τα δέκα λεπτά που είχε ανάγκη. Σήκωσε νευριασμένος το τηλέφωνο. «Ναι;» «Λυπάμαι που σας ενοχλώ, κύριε γερουσιαστή, αλλά είναι ο πατέρας σας στη γραμμή ένα». Πέρασε το χέρι του ανάμεσα στα μαλλιά του. «Εντάξει, θα του μιλήσω. Αρλίν, συγνώμη, πέρασα δύσκολο πρωινό». Το ύφος της βοηθού του άλλαξε τελείως. «Κανένα πρόβλημα. Ο πατέρας σας ακούγεται... χαρακτηριστικά πληθωρικός, κύριε γερουσιαστή». «Αρλίν, θα ’πρεπε να δουλεύεις στο διπλωματικό σώμα». Ο Άλαν την άκουσε να γελάει πριν πατήσει το πλήκτρο της γραμμής ένα. «Γεια σου, πατέρα». «Μπα, μπα, μπα, ώστε ζεις ακόμα», είπε η βροντερή φωνή σαρκαστικά. «Η μητέρα σου κι εγώ νομίζαμε πως έπαθες θανατηφόρο ατύχημα».


144

NORA ROBERTS _

Ο Άλαν συγκρότησε το γέλιο του. «Κόπηκα στο ξύρισμα την προηγούμενη βδομάδα. Πώς είσαι;» «Με ρωτάει πώς είμαι!» Ο Ντάνιελ αναστέναξε με τρόπο που θα ’πρεπε ν’ αποτελεί υπόδειγμα για τους ταλαιπωρημένους πατεράδες όλου του κόσμου. «Απορώ που θυμάσαι ακόμα ποιος είμαι. Μα δεν πειράζει, εγώ δεν έχω πρόβλημα. Η μητέρα σου, όμως, περίμενε να της τηλεφωνήσει ο γιος της. Ο πρωτότοκός της». Ο Άλαν έγειρε πίσω στην πολυθρόνα του. Πόσο συχνά είχε καταραστεί τη μοίρα που τον έκανε μεγαλύτερο, δίνοντας στον πατέρα του αυτή τη λέξη για να τον τσιγκλάει; Βέβαια, θυμήθηκε φιλοσοφώντας το, ο Ντάνιελ είχε ανάλογες λέξεις και για τη Ρένα και τον Κέιν -η μοναχοκόρη, το στερνοπαίδι. Όλα ήταν σχετικά. «Πνίγομαι στη δουλειά. Η μαμά είναι εκεί;» «Έχει ένα επείγον περιστατικό στο νοσοκομείο». Ο Ντάνιελ δεν επρόκειτο ποτέ να παραδεχτεί ότι η γυναίκα του, η Άννα, θα τον κατσάδιαζε μια ολόκληρη ώρα αν ήξερε τι έκανε. Ο Ντάνιελ θεωρούσε βασική στρατηγική του να μην της το πει πριν το κάνει. «Μια που μελαγχολεί και αναστενάζει όλη μέρα εδώ μέσα», είπε ψέματα, χωρίς καμιά τύψη, «σκέφτηκα να καταπιώ τον εγωισμό μου και να σου τηλεφωνήσω εγώ. Είναι πια καιρός να ’ρθεις ένα Σαββατοκύριακο για να δεις τη μητέρα σου». Ο Άλαν ύψωσε τα φρύδια του, καθώς γνώριζε πολύ καλά τον πατέρα του. «Κι εγώ που νόμιζα πως θα ’ταν απασχολημένη με το μελλοντικό της εγγόνι. Πώς είναι η Ρένα;» «Θα το διαπιστώσεις μόνος σου αυτό το Σαββατοκύριακο», τον πληροφόρησε ο Ντάνιελ. «Εγώ... Θέλω να πω, η Ρένα κι ο Τζάστιν αποφάσισαν πως θέλουν να περάσουν το Σαββατοκύριακο με την οικογένεια. Θα ’ρθουν κι ο Κέιν με την Νταϊάνα». «Έπιασες δουλειά, βλέπω», μουρμούρισε ο Άλαν. «Τι είπες; Μη μουρμουρίζεις, αγόρι μου». «Είπα ότι θα ’χεις πολλή δουλειά», απάντησε εκείνος, διορθώνοντας συνετά την πρότασή του. «Για χάρη της μητέρας σου, μπορώ να θυσιάσω την ησυχία μου. Ανησυχεί για όλους σας και ιδιαίτερα για σένα, μια που ακόμα δεν έχεις παντρευτεί, και δεν έχεις κάνει οικογένεια. Είσαι ο πρωτότοκος», συνέχισε επιθετικά ο πατέρας του, «αλλά και η αδελφή και ο αδελφός σου νοικοκυρεύτηκαν πριν από σένα. Ο μεγαλύτερος γιος, που έχει το όνομα του πατέρα μου, και είναι πολύ απασχολημένος τρέχοντας εδώ κι εκεί αντί να κάνει το καθήκον του


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

145 _

απέναντι στο γένος των Μακ Γκρέγκορ». Ο Άλαν θυμήθηκε το εξοντωτικό πρωινό που είχε περάσει και παραλίγο να χαμογελάσει. «Το γένος των Μακ Γκρέγκορ μοιάζει να εξελίσσεται μια χαρά. Ίσως η Ρένα κάνει δίδυμα». «Χα!» Μα ο Ντάνιελ σκέφτηκε για λίγο κι αυτό το ενδεχόμενο. Θυμόταν κάτι δίδυμα πριν δυο γενεές, από τη μεριά της μητέρας του. Κράτησε μια νοερή σημείωση να ελέγξει το οικογενειακό δέντρο μόλις θα έκλεινε το τηλέφωνο. «Θα σε περιμένουμε την Παρασκευή το βράδυ. Και τώρα...» Ο Ντάνιελ έγειρε στο τεράστιο γραφείο του και τράβηξε μια ρουφηξιά από το απαγορευμένο πούρο του. «Τι στο διάβολο είναι όλα αυτά που διαβάζω στις εφημερίδες;» «Γίνε πιο συγκεκριμένος», πρότεινε ο Άλαν. «Φαντάζομαι πως ήταν τυπογραφικό λάθος», είπε σκεφτικός ο Ντάνιελ, σμίγοντας τα φρύδια του, και τίναξε τη στάχτη του στο τασάκι που έκρυβε στο κάτω συρτάρι του γραφείου του. «Νομίζω πως ξέρω καλά το ίδιο μου το παιδί». «Γίνε ακόμα πιο συγκεκριμένος», του ζήτησε ο Άλαν, παρ’ όλο που κατάλαβε πού το πήγαινε. Αλλά διασκέδαζε πολύ και δεν ήθελε να το σταματήσει τόσο σύντομα. «Όταν διαβάζω πως ο γιος μου -ο κληρονόμος μου, όπως είναι τα πράγματα- κάνει παρέα με μια Κάμπελ, είμαι σίγουρος πως πρόκειται για τυπογραφικό λάθος. Πώς τη λένε την κοπέλα;» Πέρα απ’ τη στοργή για τον πατέρα του, ο Άλαν αισθάνθηκε την ανάγκη να του κάνει λίγη πλάκα. «Ποια κοπέλα εννοείς;» «Να πάρει ο διάολος! Την κοπέλα με την οποία βγαίνεις, αυτή που μοιάζει με ξωτικό. Στη φωτογραφία φαίνεται χαριτωμένη. Έχει καλή κατατομή κι ωραίο παράστημα». «Τη λένε Σέλμπι», αποκρίθηκε ο Άλαν κι έκανε μια παύση. «Σέλμπι Κάμπελ». Σιωπή στην άλλη άκρη της γραμμής. Γέρνοντας στην πολυθρόνα του, ο Άλαν αναρωτήθηκε πόσο θα περίμενε μέχρι να θυμηθεί ο πατέρας του να πάρει μια ανάσα. Ήταν κρίμα, σκέφτηκε, πολύ κρίμα που δεν μπορούσε να δει την έκφραση του γερο-πειρατή. «Κάμπελ!» βρυχήθηκε ο Ντάνιελ. «Απ’ αυτούς τους κλέφτες, τους φονιάδες τους Κάμπελ;» «Ναι. Κι εκείνη συμπαθεί το ίδιο τους Μακ Γκρέγκορ». «Κανένα δικό μου παιδί δεν κάνει παρέα με μέλη της φατρίας


146

NORA ROBERTS _

Κάμπελ!» ούρλιαξε ο Ντάνιελ. «Θα σε μαστιγώσω, Άλαν Ντάνκαν Μακ Γκρέγκορ!» Η απειλή ήταν τόσο κούφια, όσο κι όταν ο Άλαν ήταν οχτώ χρονών, αλλά ειπώθηκε με το ίδιο μένος. «Θα σε γδάρω ζωντανό». «Θα ’χεις την ευκαιρία αυτό το Σαββατοκύριακο. Θα γνωρίσεις και τη Σέλμπι». «Μια Κάμπελ στο δικό μου σπίτι! Χα!» «Μια Κάμπελ στο δικό σου σπίτι», επανέλαβε ήπια ο Άλαν. «Και μια Κάμπελ στην οικογένειά σου πριν το τέλος του χρόνου, αν γίνουν τα πράγματα όπως τα θέλω». «Εσύ...» Τα συναισθήματα μάχονταν μέσα στον Ντάνιελ. Μια Κάμπελ ενάντια στη μεγαλύτερη ελπίδα του: να δει όλα του τα παιδιά παντρεμένα και νοικοκυρεμένα και τον εαυτό του παππού. «Σκέφτεσαι να παντρευτείς μια Κάμπελ;» «Της το ζήτησα ήδη. Δε με θέλει... Για την ώρα», κατέληξε. «Δε σε θέλει;» Η πατρική υπερηφάνεια υπερίσχυσε κάθε άλλης σκέψης. «Ηλίθια είναι; Όπως όλοι οι Κάμπελ», μουρμούρισε. «Ανεγκέφαλοι ειδωλολάτρες». Ο Ντάνιελ υποψιαζόταν ότι υπήρχαν αρκετές μάγισσες ανάμεσά τους. «Μάλλον μάγεψε το αγόρι μου», συνέχισε συνοφρυωμένος. «Πριν του συμβεί αυτό, ήταν πάντα λογικός. Εντάξει, φέρε την Κάμπελ σου να τη γνωρίσω», κατέληξε. «Θα αντιληφθώ τι συμβαίνει». Ο Άλαν έπνιξε το γέλιο του, ξεχνώντας τη δυσθυμία που ένιωθε πριν μερικά λεπτά. «Θα της το προτείνω». «Θα της το προτείνεις; Χα! Φέρε την κοπέλα, την κόρη των Κάμπελ, εδώ». Ο Άλαν φαντάστηκε τη Σέλμπι κι αποφάσισε πως δε θα ’χάνε αυτή τη συνάντηση ούτε για τα δύο τρίτα της ψήφου εμπιστοσύνης. «Θα σε δω την Παρασκευή, μπαμπά. Δώσε στη μαμά την αγάπη μου». «Την Παρασκευή», βρυχήθηκε ο Ντάνιελ, καπνίζοντας το πούρο του αχόρταγα. «Εντάξει, λοιπόν, την Παρασκευή». Κλείνοντας το τηλέφωνο, ο Άλαν φαντάστηκε τον πατέρα του να τρίβει τις τεράστιες παλάμες του γεμάτος προσμονή. Το Σαββατοκύριακο προβλεπόταν πολύ ενδιαφέρον. ***

Όταν πάρκαρε στο δρομάκι του σπιτιού της Σέλμπι, ο Άλαν ξέχασε την κούρασή του. Άφησε πίσω του τις δέκα ώρες δουλειάς και


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

147 _

όλο το χαρτομάνι με τα στοιχεία και τα νούμερα. Όμως, μόλις η Σέλμπι τού άνοιξε την πόρτα, είδε στο βλέμμα του την κούραση και τον εκνευρισμό. «Άσχημη μέρα για τη δημοκρατία;» Έκλεισε το πρόσωπό του μέσα στις παλάμες της χαμογελώντας και τον φίλησε ανάλαφρα. «Ατελείωτη», τη διόρθωσε και την έσφιξε πάνω του. Και ήξερε πως μπορούσε ν’ αντιμετωπίσει άλλες εκατό παρόμοιες μέρες, αν όταν τέλειωναν μπορούσε να την έχει στην αγκαλιά του. «Συγνώμη που άργησα». «Δεν άργησες. Ήρθες. Θες ένα ποτό;» «Δε θα ’λεγα όχι». «Έλα, θα παραστήσω τη νοικοκυρά για λίγα λεπτά». Η Σέλμπι τον οδήγησε στον καναπέ, τον έβαλε να καθίσει κι έπειτα του ’βγάλε τη γραβάτα και του άνοιξε τα δυο πρώτα κουμπιά του πουκαμίσου του. Ο Άλαν την παρακολουθούσε με ένα αμυδρό χαμόγελο, καθώς του έβγαζε τα παπούτσια. «Θα μπορούσα να το συνηθίσω αυτό». «Άσε καλύτερα», τον συμβούλεψε πηγαίνοντας στο μπαρ. «Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα μπεις μέσα και θα με βρεις ξαπλωμένη στον καναπέ, χωρίς την παραμικρή όρεξη να κουνήσω το δαχτυλάκι μου». «Τότε, θα σε νταντέψω εγώ», της υποσχέθηκε, παίρνοντας το ουίσκι που του πρόσφερε. Η Σέλμπι κούρνιασε δίπλα του. «Το χρειαζόμουν αυτό». «Το ποτό;» «Εσένα». Όταν έγειρε πίσω το κεφάλι της, της έδωσε ένα αργό, παρατεταμένο φιλί. «Μόνο εσένα». «Θες να μου πεις για όλους τους απαίσιους αξιωματούχους ή λομπίστες που σου χάλασαν τη μέρα;» Εκείνος γέλασε κι απόλαυσε την πρώτη γουλιά του ουίσκι του. «Είχα ένα μάλλον εκτενή καβγά με τη βουλευτή Πλατ». «Η Μάρθα Πλατ». Η Σέλμπι αναστέναξε όλο κατανόηση. «Ηταν μια άκαμπτη, ισχυρογνώμων, τσιγκούνα γραφειοκράτισσα όταν ήμουν μικρή». Η περιγραφή τής ταίριαζε γάντι. «Κι ακόμα είναι». «Ο πατέρας μου έλεγε πάντα ότι θα γινόταν εξαιρετική ορκωτή λογίστρια. Σκέφτεται σε δολάρια και σεντς». Ο Άλαν ακούμπησε γελώντας το ποτήρι του στο τραπέζι. Ποιος χρειαζόταν ουίσκι όταν είχε τη Σέλμπι; «Εσύ τι κάνεις; Πώς πάει ο


148

NORA ROBERTS _

εμπορικός τομέας;» «Ενώ το πρωί δεν είχα πολλή δουλειά, το απόγευμα έγινε χαμός. Ήρθαν ένα σωρό φοιτητές στο μαγαζί. Φαίνεται πως τα κεραμικά έγιναν της μόδας. Παρεμπιπτόντως, έχω κάτι για σένα». Η Σέλμπι πετάχτηκε όρθια κι απομακρύνθηκε βιαστικά, ενώ εκείνος τέντωνε τα πόδια του και σκεφτόταν πως δεν ήταν καθόλου κουρασμένος αλλά μόνο πιο χαλαρός απ’ όσο θα περίμενε είκοσι λεπτά πριν. «Ένα δωράκι», του είπε η Σέλμπι, ακουμπώντας ένα κουτί στα γόνατά του. «Ίσως να μην είναι τόσο ρομαντικό όσο τα δικά σου, αλλά είναι μοναδικό κομμάτι». Κάθισε πάλι δίπλα του, όσο εκείνος άνοιγε το κουτί. Ο Άλαν έβγαλε βουβός το βαθύ μπολ, κρατώντας το και με τα δυο του χέρια. Τον είχε φανταστεί να το πιάνει έτσι, όπως θα έκανε ένας Ρωμαίος ηγέτης. Η ευχαρίστηση την πλημμύρισε, βλέποντάς το στα χέρια του. Το περιεργάστηκε αμίλητος. Ήταν λείο, μ’ ένα σκούρο πράσινο χρώμα που είχε πιο ανοιχτές πινελιές κάτω ακριβώς απ’ την επιφάνεια. Οι γραμμές ήταν απλές και λιτές και η έλλειψη οποιασδήποτε περιττής διακόσμησης το έκανε εξαίσιο. Δεν μπορούσε να σκεφτεί κανένα άλλο δώρο πιο σημαντικό. «Σέλμπι, είναι υπέροχο. Είναι πραγματικά πανέμορφο». Της έσφιξε το χέρι συγκινημένος. «Απ’ την πρώτη στιγμή το βρήκα συναρπαστικό που δυο τόσο μικρά χέρια έχουν τόσο μεγάλο ταλέντο». Της φίλησε ένα ένα τα δάχτυλα και την κοίταξε κατάματα. «Σ’ ευχαριστώ. Το έφτιαχνες τη μέρα που ήρθα στο εργαστήριό σου». «Δε σου ξεφεύγει τίποτα, έτσι δεν είναι;» Εκείνη χάιδεψε ικανοποιημένη τα τοιχώματα του μπολ. «Το έφτιαχνα... και σε σκεφτόμουν. Το σωστό, λοιπόν, ήταν να το πάρεις εσύ. Κι όταν είδα το σπίτι σου, ήξερα πως ήταν ό,τι έπρεπε για σένα». «Είναι ό,τι πρέπει για μένα», συμφώνησε ο Άλαν και το ξανάβαλε στο κουτί του, το οποίο ακούμπησε προσεκτικά στο πάτωμα και μετά την έσφιξε στην αγκαλιά του. «Το ίδιο κι εσύ». Η Σέλμπι έγειρε το κεφάλι της στον ώμο του. Της φαινόταν αλήθεια όταν το ’λεγε εκείνος. «Ας παραγγείλουμε κινέζικο». «Νόμιζα πως ήθελες να δεις την ταινία που παίζει το σινεμά εδώ κοντά». «Ηθελα -το πρωί. Τώρα, προτιμώ να φάω γλυκόξινο χοιρινό


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

149 _

και να ερωτοτροπώ μαζί σου στον καναπέ. Και μάλιστα», πρόσθεσε σκεφτική, δαγκώνοντας απαλά το λαιμό του, «μπορώ ν’ αρκεστώ και σε λίγα μπαγιάτικα κράκερ με τυρί». Εκείνος στράφηκε προς το μέρος της και τα χείλη του έπαιξαν με τα δικά της. «Θες μήπως να ερωτοτροπήσουμε πρώτα και να φάμε αργότερα;» «Τι οργανωμένη σκέψη που έχεις», παρατήρησε η Σέλμπι, γέρνοντας πίσω στα μαξιλάρια και παρασέρνοντάς τον. «Τρελαίνομαι για τον τρόπο που δουλεύει το μυαλό σου. Φίλησέ με, Άλαν, όπως με φίλησες την πρώτη φορά που καθίσαμε εδώ. Με είχες ξετρελάνει». Είχε κλείσει τα μάτια της και τα χείλη της ήταν μισάνοιχτα. Ο Άλαν έμπλεξε τα χέρια του στα μαλλιά της που ξεχύνονταν ατίθασα πάνω στα μαξιλάρια με τα περίεργα σχήματα και τα έντονα χρώματα. Τώρα δεν ήταν υπομονετικός όπως είχε πιέσει τον εαυτό του να είναι εκείνη την πρώτη φορά. Με τη Σέλμπι, η πραγματικότητα ήταν πιο ερεθιστική από τη φαντασία, πιο σαγηνευτική κι από την πλέον παγανιστική φαντασίωση, πιο ποθητή απ’ οποιοδήποτε καυτό όνειρο. Και ήταν εδώ, έτοιμη γι’ αυτόν. Γεύτηκε αργά τα χείλη της, όπως του είχε ζητήσει. Η ανάγκη να τα καταβροχθίσει μπορούσε να περιμένει την κατάλληλη στιγμή. Εκείνη αναστέναξε και μετά ρίγησε. Ο συνδυασμός αυτός παραλίγο να τον κάνει να χάσει τον αυτοέλεγχό του, προτού συνειδητοποιήσει πόσο κοντά βρισκόταν. Δεν την είχε καν αγγίξει, πέρα από το ανάλαφρο, πειρακτικό παιχνίδι των χειλιών τους. Δεν μπορούσε να φανταστεί πιο εξαίσιο βασανιστήριο. Μα τώρα ήξερε τη γλυκιά σαγήνη της αγωνίας, με το στόμα του κολλημένο στο δικό της, ενώ τα δάχτυλά της άνοιγαν το πουκάμισό του για να εξερευνήσουν το κορμί του. Τρελαινόταν να τον αγγίζει. Κάθε φορά που το έκανε, η Σέλμπι ήξερε πως ποτέ δε θα το βαριόταν. Την έκανε να νιώθει πάντα απίστευτη ευχαρίστηση, της ξυπνούσε μια άγρια πείνα. Πάντα, όταν έβλεπε κάτι που το θαύμαζε, ήθελε να νιώσει την υφή του, το βάρος του, την αίσθηση που απέπνεε. Το ίδιο και με τον Άλαν. Κι όμως, κάθε φορά που τον άγγιζε, της φαινόταν σαν να ’ταν η πρώτη φορά. Το άρωμα του σαπουνιού του -όχι, του δικού της σαπουνιού, όπως θυμήθηκε- πλανιόταν ακόμα πάνω του, αλλά είχε μπλεχτεί με την αδιόρατη μυρωδιά που η μέρα είχε αφήσει. Η καρδιά


150

NORA ROBERTS _

του χτυπούσε δυνατά, παρ’ όλο που τα χείλη του εξακολουθούσαν να κάνουν έρωτα με τα δικά της αργά και σχολαστικά. Τα δάχτυλά της γλίστρησαν στους ώμους του για να παραμερίσουν το πουκάμισό του και να τον χαϊδέψει με περισσότερη άνεση. Το φιλί του έγινε ανυπόμονο τόσο απότομα ώστε της έκοψε την ανάσα. Τώρα η Σέλμπι στροβιλιζόταν σε μια θύελλα, την οποία εκείνος επινοούσε σαν μάγος. Σκοτεινά σύννεφα, άγριες αστραπές. Θα ορκιζόταν πως άκουσε και βροντές, μα ήταν μόνο το δυνατό καρδιοχτύπι της. Τα χέρια του κινούνταν γρήγορα και την έγδυναν, με οργή θαρρείς, κι έπειτα την έπλαθαν με σίγουρα, σοφά χάδια που την έκαναν να τρεμουλιάζει ολόκληρη. Έφτασε στην κορύφωση γρήγορα, αψήφιστα, χωρίς τη δυνατότητα να κάνει τίποτε άλλο πέρα απ’ το να παραδοθεί στην καταιγίδα. Ο Άλαν την άκουσε να φωνάζει τ’ όνομά του, μα ήταν πολύ μπλεγμένος στο δικό του ιστό για ν’ απαντήσει. Δεν είχε νιώσει έτσι με το τεμπέλικο, χορταστικό σεξ της προηγούμενης μέρας. Τώρα ανακάλυπτε κάτι πρωτόγονο μέσα του, κάτι δυνατό που ποτέ άλλοτε δεν είχε ελευθερωθεί. Και ερχόταν, όπως θα ’ρχόταν ο πάνθηρας αν ξέφευγε κάποια στιγμή απ’ το κλουβί του. Την κατακτούσε άγρια και παρ’ όλο που το καταλάβαινε, δεν μπορούσε να σταματήσει. Το κορμί της ήταν πρόθυμο κι έτρεμε κάτω απ’ το δικό του. Όπου άγγιζαν τα χείλη του, γευόταν πάθος και υπόσχεση. Το σώμα της τεντώθηκε σαν τόξο και ένα βογκητό ξέφυγε από τα χείλη της. Με τη γλώσσα του την οδήγησε ανελέητα σε άλλη μια κορύφωση. Είχε πάρει σύγκορμη φωτιά, το μυαλό της είχε αδειάσει από κάθε σκέψη, την κυβερνούσαν μονάχα οι αισθήσεις. Δεν ήξερε τι την είχε ρωτήσει κι ας άκουσε την επιτακτική βραχνάδα της φωνής του. Δεν ήξερε τι του είχε απαντήσει, μονάχα πως τίποτε απ’ ό,τι απαιτούσε απ’ αυτήν δε θα ήταν πολύ. Μέσα από την αχλή του πάθους, είδε θολά το πρόσωπό του πάνω απ’ το δικό της. Τα μάτια του δεν ήταν μελαγχολικά, αυτό μονάχα ήταν σαφές. Ήταν σκοτεινιασμένα, αγριεμένα σχεδόν. «Δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα», της είπε μ’ έναν ψίθυρο που φάνηκε ν’ αντηχεί ξανά και ξανά στο μυαλό της. «Δε θα ζήσω χωρίς εσένα». Έπειτα τα χείλη του σφράγισαν τα δικά της και ο κόσμος χάθηκε στο παραλήρημα του πάθους. ***


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

151 _

«Σίγουρα δε θέλεις άλλο;» Δυο ώρες αργότερα, η Σέλμπι καθόταν σταυροπόδι στο κρεβάτι μ’ ένα κοντό γιαπωνέζικο μεταξωτό κιμονό που άφηνε τα πόδια της γυμνά. Έχωσε το πιρούνι της σ’ ένα χαρτονένιο κουτί κι έβγαλε λίγο γλυκόξινο χοιρινό που είχε αρχίσει να κρυώνει. Πίσω της η τηλεόραση έπαιζε σιγανά χωρίς καθόλου εικόνα. Ο Άλαν συνέχισε να είναι αραγμένος αναπαυτικά στο κρεβάτι της, με το κεφάλι του ανασηκωμένο στα μαξιλάρια. «Όχι», της απάντησε, βλέποντάς τη να τρώει κι άλλο. «Σέλμπι, γιατί δε φτιάχνεις την τηλεόραση;» «Αργά ή γρήγορα θα τη φτιάξω», είπε εκείνη αόριστα, παραμερίζοντας το φαγητό. Ακούμπησε την παλάμη της στο στομάχι της και αναστέναξε ηδονικά. «Έσκασα». Χαμογέλασε κι άφησε το βλέμμα της να πλανηθεί απ’ το πρόσωπό του στο γεροδεμένο κορμί του. «Αναρωτιέμαι πόσοι άνθρωποι στην Ουάσινγκτον ξέρουν πόσο καταπληκτικός είναι ο γερουσιαστής Μακ Γκρέγκορ ντυμένος μόνο με τα εσώρουχά του». «Μόνο λίγοι και εκλεκτοί». «Δεν μπορεί να μη σκέφτηκες τη δημόσια εικόνα σου, γερουσιαστή». Η Σέλμπι χάιδεψε τρυφερά τον ταρσό του. «Ξέρεις, ίσως πρέπει να κάνεις μερικές απ’ αυτές τις διαφημίσεις, σαν τους ποδοσφαιριστές... Ποτέ δε συναντώ ξένους διπλωμάτες χωρίς τα Τάδε εσώρουχά μου». «Ευτυχώς που δεν είσαι σύμβουλος προβολής της δημόσιας εικόνας μου». «Είσαι αρτηριοσκληρωτικός, αυτό είναι το πρόβλημα». Η Σέλμπι ξάπλωσε πάνω του. «Σκέψου τι δυνατότητες υπάρχουν». Ο Άλαν έχωσε το χέρι του κάτω απ’ το κιμονό της. «Αυτό κάνω». «Διαφημίσεις τοποθετημένες διακριτικά στα περιοδικά που κυκλοφορούν σ’ όλη τη χώρα, σποτάκια στις ώρες μεγάλης θεαματικότητας». Η Σέλμπι ακούμπησε τους αγκώνες της στους ώμους του. «Τότε θα έφτιαχνα σίγουρα την τηλεόρασή μου». «Μπορεί να γίνει μέχρι και μόδα. Οι ομοσπονδιακοί αξιωματούχοι να κυκλοφορούν παντού μόνο με τα εσώρουχά τους». Η Σέλμπι έσμιξε τα φρύδια της καθώς το φαντάστηκε. «Θεέ μου, θα ξεκινούσε μια εθνική καταστροφή». «Παγκόσμια, πες καλύτερα», τη διόρθωσε ο Άλαν. «Έτσι κι αρχίσει η μπάλα να κυλάει, δε θα σταματάει με τίποτα».


152

NORA ROBERTS _

«Εντάξει, μ’ έπεισες». Η Σέλμπι του ’δώσε ένα ηχηρό φιλί. «Είναι πατριωτικό σου καθήκον να μη γδύνεσαι. Παρά μόνο εδώ», πρόσθεσε με μια λάμψη στα μάτια της, καθώς έπαιζε με το λάστιχο του εσωρούχου του. Εκείνος γέλασε και την τράβηξε πιο κοντά για να τη φιλήσει. «Σέλμπι...» Η γλώσσα της χάιδεψε τη δική του, ενώ το χέρι του την αγκάλιασε από τον αυχένα πιο σταθερά. «Σέλμπι», επανέλαβε μια στιγμή αργότερα, «ήθελα να σου πω κάτι πρωτύτερα και τώρα κινδυνεύω ν’ αφαιρεθώ ξανά». «Μου το υπόσχεσαι;» Τα χείλη της κατηφόρισαν στο λαιμό του. «Έλαβα εντολή να είμαι κάπου αυτό το Σαββατοκύριακο». «Μπα;» τον ρώτησε φιλώντας τον στο αυτί. Ο Άλαν για ν’ αμυνθεί τη γύρισε ανάσκελα και την ακινητοποίησε. «Μου τηλεφώνησε ο πατέρας μου». «Α, μάλιστα». Τα μάτια της έλαμψαν εύθυμα. «Ο γαιοκτήμονας». «Θα του άρεσε αυτός ο τίτλος». Ο Άλαν την άρπαξε απ’ τους καρπούς για να την εμποδίσει να του θολώσει το μυαλό, όπως έμοιαζε αποφασισμένη να κάνει. «Φαίνεται ότι οργάνωσε ένα απ’ τα διάσημα οικογενειακά του Σαββατοκύριακα. Έλα μαζί μου». Η Σέλμπι ανασήκωσε τα φρύδια της. «Στο κάστρο των Μακ Γκρέγκορ, στο Χαϊάνις Πορτ; Άοπλη;» «Θα υψώσουμε τη λευκή σημαία». Η Σέλμπι ήθελε να πάει. Και ήθελε να αρνηθεί. Μια επίσκεψη στο πατρικό του πλησίαζε επικίνδυνα την τελική δέσμευση που προσπαθούσε τόσο επιμελημένα ν’ αποφύγει. Ερωτήσεις, εικασίες -δε θα υπήρχε περίπτωση να τις αποτρέψει. Ο Άλαν κατάλαβε τις σκέψεις της, σαν να τις είχε εκφράσει μεγαλόφωνα. Πνίγοντας την απογοήτευσή του, άλλαξε τακτική. «Πήρα εντολές να φέρω μαζί μου αυτή την κοπέλα», είπε, βλέποντας τα μάτια της να στενεύουν, «που κατάγεται απ’ τους κλέφτες και δολοφόνους Κάμπελ». «Α, έτσι;» «Έτσι ακριβώς», αποκρίθηκε ήρεμα ο Άλαν. Η Σέλμπι ύψωσε το σαγόνι της προκλητικά. «Πότε φεύγουμε;»


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

153 _

Κεφάλαιο 10 Η πρώτη σκέψη της Σέλμπι, όταν είδε το σπίτι πάνω στα απόκρημνα βράχια, ήταν πως ούτε η ίδια δε θα διάλεγε κάτι καλύτερο. Ήταν συγκλονιστικό. Αδρό, άγριο, ορθωνόταν επιβλητικό με τους πύργους και τους πυργίσκους του. Χτισμένο με πέτρα, μύριζε θάλασσα και φάνταζε σαν τυλιγμένο σε μια μυστηριώδη αχλή, καθώς το φως της ημέρας λιγόστευε. Οχυρό ή κάστρο, δε θα του έβαζε καμιά ταμπέλα, απλώς θα απολάμβανε την ομορφιά του. Όταν στράφηκε προς το μέρος του Άλαν, είδε πως την παρακολουθούσε με φρύδια υψωμένα περιμένοντας την ετυμηγορία της. Στα μάτια του υπήρχε η λάμψη του χιούμορ που η Σέλμπι είχε μάθει να διακρίνει, παρέα με την ειρωνεία που το συνόδευε. Γελώντας, έσκυψε πάλι μπροστά στο παρμπρίζ για να το θαυμάσει ξανά. «Ήξερες πως θα με ξετρέλαινε». Εκείνος δεν μπόρεσε ν’ αντισταθεί κι άγγιξε με τα ακροδάχτυλά του τα μαλλιά της. «Φαντάστηκα ότι μπορεί να σου... άρεσε». Η Σέλμπι γέλασε με το στεγνό του τόνο και συνέχισε να περιεργάζεται το σπίτι, ενώ ο Άλαν οδηγούσε το νοικιασμένο τους αμάξι με προσοχή στις στροφές. «Αν είχα μεγαλώσει εδώ, θα έκανα παρέα με ακέφαλα φαντάσματα και το δωμάτιό μου θα ήταν σ’ έναν απ’ τους πύργους». Ο Άλαν πήρε ένα από τα φιδωτά δρομάκια που τόνιζαν την επιβλητική ατμόσφαιρα. Η θάλασσα ήταν τόσο κοντά ώστε η μυρωδιά και οι ήχοι της έμπαιναν απ’ τα ανοιχτά παράθυρα. «Δεν υπάρχουν φαντάσματα, παρ’ όλο που ο πατέρας μου απειλούσε κάθε τόσο να φέρει μερικά απ’ τη Σκοτία». Έριξε μια λοξή ματιά στη Σέλμπι, χαμογελώντας αδιόρατα. «Πάντως, έχει το γραφείο του σ’ έναν απ’ τους πύργους». Εκείνη στράφηκε προς το μέρος του, ανασήκωσε τα φρύδια


154

NORA ROBERTS _

της κι έσκυψε πάλι μπροστά. «Χμμ», έκανε και περιεργάστηκε τα μικρά παραθυράκια των πύργων. Ο Ντάνιελ Μακ Γκρέγκορ. Ναι, ανυπομονούσε να τον γνωρίσει, κατέληξε. Ακόμα και στο δικό του γήπεδο. Πριν όμως γίνει αυτό, θ’ απολάμβανε τη θέα. Τα λουλούδια ήταν πολύ όμορφα. Ολόκληρα ποτάμια κυλούσαν απ’ τη βάση του σπιτιού σε μια πανδαισία ανοιξιάτικων χρωμάτων. Αραγε, ο γερο-Μακ Γκρέγκορ είχε κι εκεί την τελευταία λέξη, αναρωτήθηκε, ή αυτό ήταν προνόμιο της γυναίκας του; Ίσως η χειρουργός να χαλάρωνε φυτεύοντας πετούνιες. Η Σέλμπι το σκέφτηκε και κατέληξε πως ήταν λογικό. Δυο ικανά χέρια κι ένα έξυπνο μυαλό θα χρειάζονταν αυτή τη δημιουργική διέξοδο. Αν το σπίτι ήταν σχέδιο του Ντάνιελ και οι κήποι της Άννας, η Σέλμπι έκρινε πως θα πρέπει να ήταν πολύ ταιριαστό ζευγάρι. Και τα δύο ήταν μοναδικά, απέπνεαν δύναμη κι αυτοπεποίθηση. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να τους γνωρίσει. Μόλις ο Άλαν πάρκαρε, η Σέλμπι πετάχτηκε έξω και στάθηκε στην άκρη ενός παρτεριού απ’ όπου μπορούσε να δει όλο το κάστρο. Γελούσε πάλι, με το κεφάλι της πίσω, ενώ οι ατίθασες μπούκλες της ανέμιζαν στο αεράκι. Σκεφτόταν πως το σπίτι θα έδειχνε ακόμα ωραιότερο στο φως του σούρουπου. Ο Άλαν έγειρε στο καπό του αυτοκινήτου και την παρατηρούσε. Με τη Σέλμπι, πολλές φορές αυτό ήταν αρκετό. Του άρεσε να την κοιτάζει με φόντο τα πολύχρωμα λουλούδια και τους πέτρινους τοίχους του σπιτιού, με τα χέρια της στις τσέπες του φαρδιού της παντελονιού και το λεπτό ύφασμα της μπλούζας της να το παίρνει ο αέρας. Οι μικροσκοπικές τουλίπες που στόλιζαν το ντεκολτέ της είχαν κεντηθεί σχολαστικά πριν από μισό αιώνα. Στον καρπό της φορούσε ένα κομψό, λεπτό ρολόι. «Θα είχα σίγουρα φαντάσματα», δήλωσε και του άπλωσε το χέρι της. «Άγρια, σαματατζίδικα φαντάσματα, όχι απ’ τα άλλα, τα αέρινα». Τα δάχτυλά τους μπλέχτηκαν και για μια στιγμή περιεργάστηκαν μαζί το σπίτι. «Φίλησέ με, Μακ Γκρέγκορ», τον πρόσταξε, διώχνοντας τα μαλλιά της απ’ τα μάτια της. «Με πάθος. Δεν έχω ξαναβρεθεί σε πιο τέλειο μέρος». Καθώς μιλούσε, το κορμί της κόλλησε στο δικό του, ενώ με το ελεύθερο χέρι της του χάιδευε την πλάτη. Όταν τα χείλη τους συναντήθηκαν, της φάνηκε πως μύριζε καταιγίδα στη θάλασσα -παρ’ όλο που ο ουρανός ήταν ξάστερος. Τον άγγιζε κι ένιωθε το τίναγμα του κεραυνού. Αν ψιθύριζε το όνομά της όσο φιλιόντουσαν, θα


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

155 _

μπορούσε ν’ ακούσει και τις βροντές. Κι έπειτα χάθηκαν στις αισθήσεις τους, λησμονώντας πως υπήρχε ο κόσμος γύρω τους. Μπορεί τα θαλασσοπούλια να γύριζαν στις φωλιές τους, καθώς νύχτωνε· το φεγγάρι να ’χε αρχίσει να ανατέλλει αργά, την ώρα που ο ήλιος έδυε ακόμα. Δεν είχε καμιά σημασία. Το επίκεντρο του κόσμου τους ήταν εκείνοι. Τα χέρια της χάιδεψαν απαλά το πρόσωπό του κι έμειναν έτσι, καθώς τα κορμιά τους αποτραβήχτηκαν. Μια θλίψη την πλημμύρισε, για όσα δεν μπορούσε ακόμα να του προσφέρει, για όσα ίσως να μην μπορούσε ποτέ να του προσφέρει. Μια δέσμευση που θα ξεπερνούσε τον κάθε φόβο, την κάθε αμφιβολία, και μια υπόσχεση που είχε δώσει στον εαυτό της. «Σ’ αγαπώ, Άλαν», ψιθύρισε. «Πίστεψέ με». Στα μάτια της μπορούσε να δει τα σύννεφα του πάθους, την εσωτερική της μάχη. Ναι, τον αγαπούσε, αλλά... Όχι ακόμα, πρόσταξε τον εαυτό του. Μπορούσε να περιμένει λίγο ακόμα πριν την πιέσει για περισσότερα. «Σε πιστεύω», της απάντησε, πιάνοντάς τη απ’ τους καρπούς. Φίλησε τρυφερά και τα δυο της χέρια κι έπειτα την αγκάλιασε απ’ τη μέση. «Πάμε μέσα». Η Σέλμπι έγειρε το κεφάλι της για μια στιγμή στον ώμο του, καθώς προχωρούσαν προς την πόρτα. «Βασίζομαι στο λόγο σου ότι όταν τελειώσει το Σαββατοκύριακο, θα βγω σώα από δω μέσα». Εκείνος χαμογέλασε πονηρά. «Σου έχω πει την άποψή μου για το ρόλο του διαμεσολαβητή». «Σ’ ευχαριστώ πολύ». Η Σέλμπι κοίταξε την πόρτα και είδε το βαρύ, μπρούντζινο θυρεό που εκτελούσε χρέη ρόπτρου. Το λιοντάρι των Μακ Γκρέγκορ την κοίταξε ψυχρά, μ’ ένα απόφθεγμα στα γαελικά πάνω απ’ το στέμμα που φορούσε στο κεφάλι του. «Απ’ ό,τι βλέπω, ο πατέρας σου δεν είναι καθόλου σεμνός». «Ας πούμε απλώς ότι νιώθει πολύ περήφανος για την οικογένειά του». Ο Άλαν ανασήκωσε το ρόπτρο και το άφησε να πέσει βαριά πάνω στην επιβλητική πόρτα. Η Σέλμπι φαντάστηκε το θόρυβο ν’ αντηχεί σε κάθε γωνιά του σπιτιού. «Η φατρία των Μακ Γκρέγκορ», πρόσθεσε ο Άλαν με έντονη σκοτσέζικη προφορά, «είναι απ’ τις λίγες που επιτρέπεται να έχουν το στέμμα στο θυρεό τους. Καθαρό αίμα. Δυνατή γενιά». «Χα!» To περιφρονητικό βλέμμα της Σέλμπι γέμισε περιέργεια βλέποντας τον να σκάει στα γέλια. «Πού είναι το αστείο;»


156

NORA ROBERTS _

Πριν προλάβει να της απαντήσει, η πόρτα άνοιξε διάπλατα. Η Σέλμπι είδε έναν ψηλό ξανθό άντρα, με υπέροχα γαλάζια μάτια. Το λεπτό πρόσωπό του πρόδιδε εξυπνάδα και ικανότητα. Έγειρε πάνω στην πόρτα και χαμογέλασε κοιτώντας τον Άλαν. «Γέλα όσο θες», του είπε. «Εδώ και μια ώρα ο μπαμπάς σού τα ψέλνει και όλο μουρμουρίζει για...» Το βλέμμα του στάθηκε στη Σέλμπι. «... Για προδότες και άπιστους. Γεια σου, εσύ θα πρέπει να είσαι η άπιστη». Η φιλική ειρωνεία στη φωνή του την έκανε να χαμογελάσει αδιόρατα. «Μάλλον». «Η Σέλμπι Κάμπελ, ο αδελφός μου ο Κέιν». «Η πρώτη Κάμπελ που πατάει ποτέ το πόδι της σε κάστρο των Μακ Γκρέγκορ. Μπες μέσα με δική σου ευθύνη». Καθώς η Σέλμπι διάβηκε το κατώφλι, της έτεινε το χέρι του. Η πρώτη του σκέψη ήταν πως είχε πρόσωπο γοργόνας -δεν ήταν ακριβώς όμορφο, αλλά είχε μια γοητεία που δεν ξεχνιόταν εύκολα. Η Σέλμπι κοίταξε ολόγυρά της το μεγάλο προθάλαμο, εγκρίνοντας τις ξεθωριασμένες ταπισερί και τα βαριά, παλιά έπιπλα. Στα ρουθούνια της έφτασε άρωμα από ανοιξιάτικα λουλούδια, σκόνη και παλιό λούστρο. Όχι, ούτε η ίδια δε θα τα κατάφερνε καλύτερα. «Ε, λοιπόν, η στέγη δεν έπεσε στο κεφάλι μας», παρατήρησε, κοιτώντας μια ασπίδα, με χαραγμένο πάνω της το θυρεό, που κρεμόταν σ’ έναν τοίχο. «Μέχρι στιγμής, πάμε καλά». «Άλαν!» Η Σερένα κατέβηκε τις σκάλες όσο πιο γρήγορα της επέτρεπε η προχωρημένη της εγκυμοσύνη. Η Σέλμπι είδε μια κομψή γυναίκα με βιολετιά μάτια και πυκνά, ξανθά μαλλιά. Είδε επίσης τη χαρά, την αγάπη, το χιούμορ στο βλέμμα της, πριν εκείνη αγκαλιάσει σφιχτά τον αδελφό της. «Σε πεθύμησα». «Ρένα, είσαι μια κούκλα». Εκείνος ακούμπησε τρυφερά την παλάμη του στην κοιλιά της. Η αδελφή μου, σκέφτηκε με δέος και καμάρι. Η μικρή μου αδελφή. «Δεν μπορώ να το συνηθίσω», μουρμούρισε. Η Σερένα σκέπασε την παλάμη του με τη δική της. «Δε σου μένει πολύς χρόνος ακόμα». Ένιωσε το μωρό να σαλεύει κάτω απ’ τα ενωμένα χέρια τους και χαμογέλασε, βλέποντας τον Άλαν να κοιτάζει σαστισμένος. «Το μωρό ανυπομονεί να βγει». Έγειρε το κεφάλι της στο πλάι και τον περιεργάστηκε. «Ο μπαμπάς, στα καλά καθούμενα, λέει πως ίσως είναι δίδυμα... Αναρωτιέμαι ποιος να του ’βάλε μια τέτοια ιδέα στο μυαλό».


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

157 _

Ο Άλαν την κοίταξε χαμογελώντας. «Ήταν απλώς μια αμυντική κίνηση». «Μμμ, καλά». Στράφηκε απλώνοντας τα χέρια της. «Εσύ θα πρέπει να είσαι η Σέλμπι. Χαίρομαι πολύ που μπόρεσες να έρθεις». Η Σέλμπι ένιωσε την εγκαρδιότητά της πιο ανέμελη απ’ του Άλαν, το καλωσόρισμά της χωρίς την περιέργεια του Κέιν. «Κι εγώ το ίδιο. Ανυπομονούσα να γνωρίσω τη γυναίκα που έσπασε τη μύτη του Άλαν». Μ’ ένα πνιχτό γέλιο, η Σερένα έδειξε μ’ ένα νεύμα τον Κέιν. «Τη δική του μύτη ήθελα να σπάσω». Τα μάτια της στένεψαν για μια στιγμή, καθώς ο Κέιν έχωσε τα χέρια του στις τσέπες και γέλασε. «Και έπρεπε να του τη σπάσω. Έλα να γνωρίσεις και την υπόλοιπη οικογένεια», πρόσθεσε, πιάνοντας τη Σέλμπι απ’ το μπράτσο. «Θεέ μου, ελπίζω ο Άλαν να σε προετοίμασε». «Με τον τρόπο του». «Αν νιώσεις να καταπιέζεσαι πολύ, ρίξε μου απλώς ένα βλέμμα. Τώρα πια το μόνο που έχω να κάνω είναι να στενάξω κι ο μπαμπάς αφιερώνει όλη του την προσοχή σ’ εμένα για μιάμιση ώρα τουλάχιστον». Ο Άλαν κοίταξε τις δυο γυναίκες που προχωρούσαν στο διάδρομο. «Απ’ ό,τι φαίνεται, ανέλαβε πια η Ρένα», μουρμούρισε. Ο Κέιν χαμογέλασε κι αγκάλιασε τον αδελφό του απ’ τους ώμους. «Η αλήθεια είναι πως όλοι ανυπομονούσαμε να γνωρίσουμε την Κάμπελ σου από τότε που ο μπαμπάς έκανε την... ανακοίνωσή του». Δε ρώτησε τον Άλαν αν η σχέση του ήταν σοβαρή -δε χρειαζόταν. Έριξε άλλη μια σκεφτική ματιά στη Σέλμπι, όπως ακολουθούσαν τις γυναίκες. «Ελπίζω να της είπες ότι ο μπαμπάς γαβγίζει, αλλά δε δαγκώνει». «Γιατί να κάνω κάτι τέτοιο;» Η Σέλμπι κοντοστάθηκε στην πόρτα του σαλονιού και κοίταξε μέσα. Είδε ένα μελαχρινό άντρα να καπνίζει ήρεμα, καθισμένος σε μια τεράστια, παλιά πολυθρόνα. Της έδωσε την εντύπωση ότι παρ’ όλο που έμοιαζε ασάλευτος, θα μπορούσε να τιναχτεί σαν αίλουρος αν χρειαζόταν. Στο μπράτσο της πολυθρόνας του καθόταν μια γυναίκα με τα ίδια χρώματα και τα χέρια της πάνω στην πράσινη φούστα της. Εντυπωσιακό ζευγάρι, συλλογίστηκε η Σέλμπι. Φαίνεται πως όλοι οι Μακ Γκρέγκορ ήταν εντυπωσιακοί. Απέναντι τους καθόταν μια γυναίκα που κεντούσε ήρεμα. Η Σέλμπι κατάλαβε όχι μόνο από πού είχε κληρονομήσει ο Άλαν


158

NORA ROBERTS _

τα χαρακτηριστικά του, αλλά και το γοητευτικό, σοβαρό του χαμόγελο. Στη μέση του σαλονιού βρισκόταν μια μεγάλη πολυθρόνα με ψηλή πλάτη και περίτεχνα σκαλίσματα, που ταίριαζε απόλυτα στον άντρα που την καταλάμβανε. Η Σέλμπι πρόσεξε ότι ο Ντάνιελ Μακ Γκρέγκορ ήταν τεράστιος. Είχε κατακόκκινα μαλλιά, φαρδείς ώμους και ροδοκόκκινο πρόσωπο γεμάτο ρυτίδες. Είχε ριγμένο στον ώμο του το καρό ταρτάν των Μακ Γκρέγκορ και δεν υπήρχε καμιά αμφιβολία ότι αυτός ήταν ο άρχοντας εκεί μέσα και οι άλλοι η αυλή του. «Η Ρένα θα ’πρεπε να ξεκουράζεται περισσότερο», δήλωσε, κουνώντας το χοντρό του δάχτυλο στον άντρα που καθόταν στην πολυθρόνα. «Μια γυναίκα στην κατάστασή της δεν έχει καμιά δουλειά να βρίσκεται τόσες ώρες στο καζίνο». Ο Τζάστιν φύσηξε νωχελικά τον καπνό του. «Το καζίνο είναι η δουλειά της Σερένα». «Όταν μια γυναίκα είναι έγκυος...» Ο Ντάνιελ έκανε μια παύση και κοίταξε ερωτηματικά την Νταϊάνα. Η Σέλμπι είδε τη μελαχρινή γυναίκα να πνίγει ένα χαμόγελο και να γνέφει αρνητικά. Ο Ντάνιελ αναστέναξε απογοητευμένος και στράφηκε πάλι στον Τζάστιν. «Όταν μια γυναίκα είναι έγκυος...» «Μπορεί να κάνει ό,τι και μια οποιαδήποτε υγιής γυναίκα», συμπλήρωσε η Σερένα. Πριν ο Ντάνιελ προλάβει να της απαντήσει, είδε τη Σέλμπι. Ύψωσε τους φαρδείς του ώμους και στύλωσε πεισματάρικα το πιγούνι του. «Α, μάλιστα», ήταν το μόνο που είπε. «Σέλμπι Κάμπελ», είπε η Σερένα αβίαστα, μπαίνοντας στο δωμάτιο μαζί με τη Σέλμπι, «αυτή είναι η υπόλοιπη οικογένεια. Ο άντρας μου, Τζάστιν Μπλέιντ». Δύο ήρεμα κι έξυπνα πράσινα μάτια περιεργάστηκαν τη Σέλμπι. Άργησε να της χαμογελάσει, μα όταν τελικά το έκανε, άξιζε τον κόπο. «Η νύφη μου, η Νταϊάνα». «Είστε συγγενείς», παρατήρησε η Σέλμπι, καθώς τους περιεργαζόταν. «Είσαστε αδέλφια;» Η Νταϊάνα έγνεψε καταφατικά, εκτιμώντας το ειλικρινές της βλέμμα. «Σωστά». «Σε ποια φυλή ανήκετε;» ρώτησε η Σέλμπι. Ο Τζάστιν χαμογέλασε πάλι, φυσώντας τον καπνό του. «Κομάντσι». «Καλή γενιά», δήλωσε ο Ντάνιελ χτυπώντας το χέρι του στο μπράτσο της πολυθρόνας του. Η Σέλμπι τον κοίταξε χωρίς να


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

159 _

πει τίποτα. «Η μητέρα μου», συνέχισε η Σερένα τις συστάσεις, καταπίνοντας το γέλιο της. «Χαιρόμαστε πολύ που μπόρεσες να έρθεις, Σέλμπι». Η φωνή της Αννας ήταν ήρεμη και καθησυχαστική και η χειραψία της δυνατή και σταθερή. «Σας ευχαριστώ. Θαύμαζα τον κήπο σας, δόκτορ Μακ Γκρέγκορ. Είναι φανταστικός». Η Άννα χαμογέλασε και της έσφιξε τρυφερά το χέρι. «Σ’ ευχαριστώ. Είναι μια απ’ τις ματαιοδοξίες μου». Όταν ο Ντάνιελ ξερόβηξε δυνατά, μια λάμψη ευθυμίας πέρασε φευγαλέα από το πρόσωπο της Άννας. «Ήταν καλή η πτήση σας;» ρώτησε χαλαρά. «Ναι». Η Σέλμπι χαμογέλασε έτσι όπως στεκόταν με την πλάτη της στον Ντάνιελ. «Χωρίς αναταράξεις». «Για να δω αυτή την κοπέλα!» απαίτησε ο Ντάνιελ, χτυπώντας πάλι το μπράτσο της πολυθρόνας του. Η Σέλμπι άκουσε τη Σερένα να πνίγει τα γέλια της. Στράφηκε αργά και στάθηκε αντιμέτωπη με τον Ντάνιελ. Το πιγούνι της ήταν υψωμένο προκλητικά, όπως ακριβώς και το δικό του. «Η Σέλμπι Κάμπελ», άρχισε ο Άλαν, απολαμβάνοντας αφάνταστα τη σκηνή, «και από δω ο πατέρας μου, ο Ντάνιελ Μακ Γκρέγκορ». «Κάμπελ», επανέλαβε ο Ντάνιελ, χτυπώντας τις τεράστιες παλάμες του στα μπράτσα της πολυθρόνας. Η Σέλμπι πήγε κοντά του, μα δεν του έτεινε το χέρι της. «Ναι», απάντησε σταθερά, σαν να της το επέβαλλε το αίμα της. «Κάμπελ». Ο Ντάνιελ συνοφρυώθηκε και σούφρωσε τα χείλη του, παίρνοντας την πιο άγρια έκφρασή του -ή έτσι νόμιζε. Η Σέλμπι παρέμεινε ατάραχη. «Η οικογένειά μου θα προτιμούσε να βάλει σπίτι της έναν ασβό παρά έναν Κάμπελ». Ο Άλαν είδε τη μητέρα του ν’ ανοίγει το στόμα της κατάπληκτη και της έκανε νόημα να μη μιλήσει. Η Σέλμπι μπορούσε να τα βγάλει πέρα μόνη της, αλλά ήθελε και να τη δει να το κάνει. «Οι πιο πολλοί Μακ Γκρέγκορ ένιωθαν πολύ άνετα με ασβούς στο σπίτι τους». «Βάρβαροι!» δήλωσε συγχυσμένος ο Ντάνιελ. «Οι Κάμπελ ήταν βάρβαροι, απ’ τον πρώτο ως τον τελευταίο». Η Σέλμπι έγειρε το κεφάλι, σαν να ’θελε να τον περιεργαστεί από άλλη γωνία. «Οι Μακ Γκρέγκορ έχουν τη φήμη ότι δεν ξέρουν να χάνουν».


160

NORA ROBERTS _

Αμέσως το πρόσωπο του Ντάνιελ έγινε κατακόκκινο σαν τα μαλλιά του. «Να χάνουν; Χα! Δε γεννήθηκε ακόμα ο Κάμπελ που να μπορεί να τα βάλει μ’ ένα Μακ Γκρέγκορ σε τίμια μάχη. Είναι όλοι διπρόσωποι και μαχαιρώνουν πισώπλατα». «Σε λίγο θα βγάλουμε και τη βιογραφία του Ρομπ Ρόι», άκουσε η Σέλμπι τον Κέιν να μουρμουρίζει. «Δεν έχεις ποτό, μπαμπά», είπε, θέλοντας να του αποσπάσει την προσοχή. «Σέλμπι;» «Ναι, ευχαριστώ». Το βλέμμα της στάθηκε πάνω του και πρόσεξε πως έβαζε τα δυνατά του να παραμείνει σοβαρός. «Ουίσκι», του ζήτησε, κλείνοντάς του το μάτι. «Σκέτο. Αν οι Μακ Γκρέγκορ ήταν πιο ξύπνιοι», συνέχισε χωρίς παύση, «ίσως να μην είχαν χάσει τη γη τους, τις σημαίες τους και το καλό τους όνομα. Οι βασιλιάδες», πρόσθεσε ήπια, ενώ ο Ντάνιελ άρχισε να ξεφυσάει εξοργισμένος, «έχουν τη συνήθεια να θυμώνουν, όταν προσπαθεί κάποιος να τους ανατρέψει». «Οι βασιλιάδες'.» ξέσπασε ο Ντάνιελ. «Ένας Άγγλος βασιλιάς! Κανένας αληθινός Σκοτσέζος δε χρειάζεται έναν Αγγλο βασιλιά να του πει πώς να ζήσει στη γη του». Η Σέλμπι χαμογέλασε, καθώς ο Κέιν της έδινε ένα ποτήρι ουίσκι. «Αυτό είναι αλήθεια -και θα πιω σ’ αυτό». «Χα!» Ο Ντάνιελ ύψωσε το ποτήρι του, το άδειασε μονορούφι και το ακούμπησε με δύναμη στο τραπεζάκι δίπλα του. Ανασηκώνοντας τα φρύδια της, η Σέλμπι υπολόγισε το ουίσκι στο ποτήρι της και τον μιμήθηκε. Για μια στιγμή, εκείνος συνοφρυώθηκε βλέποντας το άδειο ποτήρι δίπλα στο δικό του. Κι ενώ στο δωμάτιο είχε απλωθεί απόλυτη σιωπή, στύλωσε το βλέμμα του στη Σέλμπι. Την κοίταξε αγριεμένα, ενώ εκείνη τον κοιτούσε αυθάδικα. Σηκώθηκε απ’ την καρέκλα του κι ορθώθηκε πάνω της, σαν τεράστια αρκούδα με κατακόκκινο μαλλιά. Η Σέλμπι ακούμπησε τα χέρια της στη μέση, μια λεπτή σαν ιτιά κοπέλα με εντυπωσιακές μπούκλες. Ο Άλαν σκέφτηκε ότι πολύ θα ήθελε να μπορούσε να ζωγραφίζει. Ο Ντάνιελ έγειρε πίσω το κεφάλι του και γέλασε βροντερά και παρατεταμένα. «Α, μα το Θεό, να ένα κορίτσι της προκοπής!» Η Σέλμπι ένιωσε τα δυνατά του μπράτσα να τη σφίγγουν στην αγκαλιά του, ανασηκώνοντάς τη απ’ το πάτωμα, σ’ ένα θερμό καλωσόρισμα. ***


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

161 _

Δεν πέρασε πολλή ώρα μέχρι η Σέλμπι να σκιτσάρει νοερά την οικογένεια Μακ Γκρέγκορ. Ο Ντάνιελ ήταν ντόμπρος, πληθωρικός και απαιτητικός -και σκέτο ζυμάρι στα χέρια των παιδιών του. Η Άννα είχε τα μάτια και την ιδιοσυγκρασία του μεγαλύτερου γιου της. Μπορούσε να επιβληθεί ήρεμα στον καθένα, ακόμα και στο σύζυγό της. Παρακολουθώντας τη όλη τη βραδιά, η Σέλμπι συνειδητοποίησε πως έπρεπε να προσέχει πολύ με τον Άλαν. Είχε την υπομονή και τη διορατικότητα της μητέρας του. Ακαταμάχητος συνδυασμός. Της άρεσε η οικογένεια του Άλαν -οι ομοιότητες και οι διαφορές τους. Ο καθένας ξεχωριστά θα της φαινόταν ενδιαφέρων. Σαν ομάδα, τους έβρισκε σαγηνευτικούς. Το σπίτι ήταν γι’ αυτήν ανυπέρβλητο. Αψιδωτά ταβάνια, τερατόμορφα διακοσμητικά γλυπτά, περίεργες πανοπλίες, ατέλειωτοι διάδρομοι. Δείπνησαν σε μια τραπεζαρία μεγάλη όσο κι ένα κανονικό σπίτι. Δυο σταυρωτές λόγχες ήταν πάνω από ένα τεράστιο τζάκι γεμάτο φυτά τώρα, αντί για κούτσουρα. Τα παράθυρα ήταν ψηλά, με υαλογραφήματα, αλλά το δωμάτιο φωτιζόταν από έναν τεράστιο κρυστάλλινο πολυέλαιο. Ο πλούτος, σ’ όλη του την εκκεντρικότητα και την επίδειξη, ταίριαζε στον Ντάνιελ Μακ Γκρέγκορ. Η Σέλμπι, καθισμένη στα αριστερά του Ντάνιελ, ακολούθησε με το δάχτυλό της το περίγραμμα του πιάτου της. «Πανέμορφο σερβίτσιο Γουέτζγουντ», παρατήρησε. «Ιασπις, τέλη του δέκατου όγδοου αιώνα. Αυτό το κίτρινο είναι πολύ σπάνιο». «Της γιαγιάς μου», την πληροφόρησε η Άννα. «Το ένα και μοναδικό της καμάρι. Δεν ήξερα πως το χρώμα είναι σπάνιο». «Τα πιο συνηθισμένα χρώματα που παράγονται με οξίδωση είναι το μπλε, το λιλά, το πράσινο και το μαύρο. Δεν έχω ξαναδεί αυτό το χρώμα, παρά μόνο σε μουσείο». «Ποτέ μου δεν κατάλαβα όλη αυτή τη φασαρία για τα πιάτα», παρενέβη ο Ντάνιελ. «Επειδή σ’ ενδιαφέρει περισσότερο τι έχει μέσα», σχολίασε η Σερένα. «Η Σέλμπι είναι κεραμίστρια», εξήγησε ήπια ο Άλαν πριν προλάβει ο πατέρας του ν’ απαντήσει. «Κεραμίστρια;» Ο Ντάνιελ έσμιξε τα φρύδια του και την περιεργάστηκε. «Φτιάχνεις κεραμικά;» «Μεταξύ άλλων...» αποκρίθηκε η Σέλμπι.


162

NORA ROBERTS _

«Η μητέρα μας έφτιαχνε κεραμικά», είπε η Νταϊάνα. «Τη θυμάμαι να δουλεύει μ’ ένα μικρό τροχό όταν ήμουν μικρή. Είναι συναρπαστικό να βλέπεις τι μπορεί να βγει από μια χούφτα πηλό. Θυμάσαι, Τζάστιν;» «Ναι. Μερικές φορές πουλούσε τα κομμάτια της στο μικρό μαγαζάκι της πόλης. Εσύ πουλάς τη δουλειά σου;» ρώτησε τη Σέλμπι. «Ή το κάνεις για χόμπι;» «Εχω ένα κατάστημα στην Τζόρτζταουν». Η Σέλμπι διαισθάνθηκε ότι υπήρχε ένας ισχυρός δεσμός ανάμεσα στα δυο αδέλφια. «Έμπορος». Ο Ντάνιελ έγνεψε επιδοκιμαστικά. Το εμπόριο του άρεσε. «Πουλάς τα δικά σου έργα, λοιπόν. Είσαι καλή στη δουλειά σου;» Η Σέλμπι ύψωσε το ποτήρι με το κρασί της. «Έτσι πιστεύω». Παραμέρισε τις μπούκλες που έπεφταν στα μάτια της και στράφηκε στον Άλαν. «Θα έλεγες ότι είμαι καλή στη δουλειά μου, γερουσιαστή;» «Παραδόξως, ναι», αποκρίθηκε εκείνος. «Για άτομο χωρίς κανενός είδους οργάνωση, καταφέρνεις να φτιάχνεις κεραμικά, να διευθύνεις το κατάστημά σου και να ζεις όπως ακριβώς σου αρέσει». «Μ’ αρέσουν τα περίεργα κομπλιμέντο», αποφάσισε μετά από λίγο η Σέλμπι. «Ο Άλαν είναι συνηθισμένος σε μια πιο οργανωμένη καθημερινότητα. Ποτέ δε θα ’μενε από βενζίνη στον αυτοκινητόδρομο». «Μ’ αρέσουν οι περίεργες προσβολές», μουρμούρισε ο Άλαν πίνοντας το κρασί του. «Βλέπω υπάρχει καλή ισορροπία». Ο Ντάνιελ τους έδειξε και τους δυο με το πιρούνι του. «Ξέρεις τι θες, έτσι δεν είναι, κοπέλα μου;» «Όσο ο καθένας». «Θα γίνεις εξαιρετική Πρώτη Κυρία, Σέλμπι Κάμπελ». Τα δάχτυλα της Σέλμπι σφίχτηκαν άθελα της γύρω απ’ το ποτήρι της. Μόνο ο Άλαν και η μητέρα του το πρόσεξαν. «Ίσως», απάντησε ήρεμα, «αν ήταν μια απ’ τις φιλοδοξίες μου». «Είτε είναι φιλοδοξία σου είτε όχι, απ’ τη στιγμή που ζευγάρωσες μ’ αυτόν εδώ είναι γραφτό σου», επέμεινε ο Ντάνιελ, δείχνοντας τον Άλαν με το πιρούνι του. «Βιάζεσαι λίγο». Ο Άλαν έκοψε το κρέας του, βλαστημώντας


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

163 _

από μέσα του. «Δεν αποφάσισα να θέσω υποψηφιότητα για Πρόεδρος και η Σέλμπι δε συμφώνησε να με παντρευτεί». «Δεν αποφάσισες; Χα!» Ο Ντάνιελ ήπιε μια γερή γουλιά κρασί. «Δε συμφώνησε;» Ακούμπησε με δύναμη το ποτήρι του πάνω στο τραπέζι. «Η κοπέλα δε μου φαίνεται χαζή -κι ας είναι μια Κάμπελ», συνέχισε. «Είναι από καλό σκοτσέζικο υλικό, άσχετα απ’ τη φατρία της. Αυτή εδώ θα αναθρέψει πραγματικούς Μακ Γκρέγκορ». «Κι εμένα πολύ θα ήθελε να μου αλλάξει επώνυμο», σχολίασε ο Τζάστιν, προσπαθώντας σκόπιμα να στρέψει αλλού τη συζήτηση. «Έχει ξαναγίνει αυτό, για να εξασφαλιστεί η συνέχεια του ονόματος», τον πληροφόρησε ο Ντάνιελ. «Αλλά το μωρό της Ρένας θα ’ναι ούτως ή άλλως ένας Μακ Γκρέγκορ. Όπως και του Κέιν, αν θυμηθεί το καθήκον του και βάλει μπροστά να κάνει οικογένεια». Έριξε στο μικρότερο γιο του ένα αγριεμένο βλέμμα κι εκείνος του χαμογέλασε αυθάδικα. «Όμως ο Άλαν είναι ο πρωτότοκος, έχει καθήκον να παντρευτεί και να κάνει...» Ο Άλαν στράφηκε, σκοπεύοντας να βάλει τέλος σ’ αυτή τη συζήτηση, και είδε το χαμόγελο της Σέλμπι. Είχε σταυρώσει τα μπράτσα της πάνω στο τραπέζι, ξεχνώντας το φαγητό της, κι απολάμβανε τον Ντάνιελ Μακ Γκρέγκορ που μαινόταν ολόκληρος. «Το διασκεδάζεις;» της ψιθύρισε στο αυτί. «Δε θα το ’χανα με τίποτα. Έτσι είναι πάντα;» Ο Άλαν είδε τον πατέρα του να δίνει έμφαση στα λόγια του μ’ εντυπωσιακές χειρονομίες. «Ναι». Η Σέλμπι αναστέναξε. «Νομίζω πως είμαι ερωτευμένη. Ντάνιελ», τον διέκοψε, τραβώντας τον απ’ το μανίκι. «Δε θέλω να με παρεξηγήσει ο Άλαν, ούτε η γυναίκα σου, αλλά νομίζω πως ο μόνος Μακ Γκρέγκορ που θα παντρευόμουν θα ήσουν εσύ». Παρασυρμένος ακόμα από την αγόρευσή του, ο Ντάνιελ την κοίταξε άναυδος. Κι αμέσως η έκφρασή του άλλαξε και ξέσπασε σε γέλια. « Είσαι το κάτι άλλο, Σέλμπι Κάμπελ. Έλα», πρόσθεσε πιάνοντας το μπουκάλι με το κρασί. «Το ποτήρι σου είναι άδειο». ***

«Μπράβο σου, τα κατάφερες μια χαρά», την παίνεσε αργότερα ο Αλαν, κάνοντάς της μια μικρή ξενάγηση στο σπίτι. «Αλήθεια;» Εκείνη γέλασε κι έμπλεξε τα δάχτυλά της με τα δικά


164

NORA ROBERTS _

του. «Είναι δύσκολο να του αντισταθεί κανείς». Σηκώθηκε στις μύτες των ποδιών της και δάγκωσε τρυφερά το λοβό του αυτιού του. «Όπως και στον πρωτότοκό του». «Αυτό τον όρο να τον χρησιμοποιείς με σεβασμό», την προειδοποίησε ο Αλαν. «Προσωπικά, τον έβρισκα πάντα μεγάλο μπελά...» «Α, αυτό είναι φανταστικό!» Η Σέλμπι έπιασε ένα πορσελάνινο βάζο από ένα ψηλό τραπέζι. «Γαλλικό Σαντιγί. Άλαν, μα το Θεό, αυτό το σπίτι είναι καλύτερο κι από το θησαυρό των πειρατών. Ποτέ δε θα βαριόμουν να τριγυρίζω απ’ τον ένα διάδρομο στον άλλον». Αφού ξανάβαλε το βάζο στη θέση του, στράφηκε και του χαμογέλασε. «Μπήκες ποτέ μέσα σε κάποια απ’ αυτές τις πανοπλίες;» «Ο Κέιν το έκανε, μια φορά. Μου πήρε πάνω από μια ώρα για να τον βγάλω». Η Σέλμπι μουρμούρισε συμπονετικά, καθώς έπαιρνε το πρόσωπό του μέσα στις παλάμες της. «Τι καλό παιδί που ήσουν». Το γέλιο της έσβησε στα χείλη του, όταν τον φίλησε με πάθος, όλο έξαψη και φλόγα, χωρίς καμιά προειδοποίηση. «Σκαρφάλωσε εκεί μέσα», συνέχισε ο Άλαν, υψώνοντας με το χέρι του το πιγούνι της για να βαθύνει το φιλί τους, «επειδή υπαινίχθηκα πως θα ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία». Η Σέλμπι τον κοίταξε ξέπνοη. Πότε θα ήταν προετοιμασμένη γι’ αυτές τις αναπάντεχες, επικίνδυνες αλλαγές του χαρακτήρα του; «Ώστε είσαι υποκινητής», ψιθύρισε. «Ένας αντικειμενικός ηγέτης», τη .διόρθωσε πριν την αφήσει. «Και κατόρθωσα να τον τραβήξω έξω, αφού παραλίγο να κάνει τη Ρένα να πεθάνει απ’ το φόβο της». Για μια στιγμή, εκείνη έγειρε στον τοίχο κοιτώντας τον, ενώ σιγά σιγά κόπαζε η έξαψη που είχε πλημμυρίσει το κορμί της. «Δεν πιστεύω ότι ήσουν τόσο καλό παιδί όσο μου έλεγες κάποτε. Μάλλον σου άξιζε η σπασμένη μύτη». «Στον Κέιν άξιζε ακόμα περισσότερο». Η Σέλμπι γέλασε πάλι, καθώς έστριβαν σε άλλο διάδρομο. «Μ’ αρέσει η οικογένειά σου». «Κι εμένα». «Διασκέδαζες που μ’ έβλεπες να τα βάζω με τον πατέρα σου». «Πάντα είχα αδυναμία στις κωμωδίες σαλονιού». «Σαλονιού; Το δωμάτιο έμοιαζε με αίθουσα του θρόνου». Η Σέλμπι έγειρε στον ώμο του. «Είναι υπέροχο. Άλαν... Πώς απέκτησε


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

165 _

ο πατέρας σου την εντύπωση ότι θα παντρευτούμε;» Ο Άλαν πάτησε ένα διακόπτη, φωτίζοντας μ’ ένα ασθενικό φως το σκοτεινό διάδρομο. «Του είπα πως σου έκανα πρόταση γάμου», της απάντησε άνετα. «Ο πατέρας μου δυσκολεύεται να πιστέψει ότι μπορεί μια γυναίκα να πει όχι στον πρωτότοκο γιο του». Στράφηκε κι ακινητοποίησε τη Σέλμπι στον τοίχο. Το χλομό φως βάθαινε τις γραμμές του προσώπου του και σκίαζε τα μάτια του. Η Σέλμπι διαισθάνθηκε τη δύναμή του, παρ’ όλο που τα κορμιά τους δεν αγγίζονταν. Ήξερε πως μπορούσε να φανεί εξίσου δυναμικός και τρυφερός. «Άλαν...» «Πόσο καιρό θα πρέπει να περιμένω;» Δε σκόπευε να την πιέσει. Είχε υποσχεθεί στον εαυτό του πως δε θα ’κανε κάτι τέτοιο. Αλλά βλέποντάς τη στο πατρικό του, με την οικογένειά του, με τις αναμνήσεις του, είχε γίνει πιο έντονη η ανάγκη του να την αποκτήσει. Ολοκληρωτικά. «Σ’ αγαπώ, Σέλμπι». «Το ξέρω». Τα χέρια της τυλίχτηκαν γύρω του κι ακούμπησε το μάγουλό της στο δικό του. «Κι εγώ σ’ αγαπώ. Δώσε μου λίγο χρόνο, Άλαν, ακόμα λίγο χρόνο. Καταλαβαίνω πως σου ζητάω πολλά». Σφίχτηκε πάνω του κι έπειτα τραβήχτηκε για να τον κοιτάξει. «Είσαι πιο δίκαιος από μένα, πιο καλοσυνάτος, πιο υπομονετικός. Πρέπει να το εκμεταλλευτώ αυτό». Εκείνος δεν αισθανόταν ούτε δίκαιος ούτε καλοσυνάτος ούτε υπομονετικός. Ήθελε να τη στριμώξει πάλι σε μια γωνιά και ν’ απαιτήσει, να επιμείνει, να ικετέψει. Όμως ήταν γνήσιος Μακ Γκρέγκορ για να καταφύγει στο τελευταίο και το βλέμμα της δε θα του επέτρεπε να κάνει ούτε τα δύο πρώτα. «Εντάξει. Μα να ξέρεις, Σέλμπι, έχουμε να συζητήσουμε ορισμένα πράγματα μόλις γυρίσουμε στην Ουάσινγκτον. Μόλις πάρω την απόφασή μου, θα πρέπει να σου ζητήσω να πάρεις κι εσύ τη δική σου». Η Σέλμπι ύγρανε τα χείλη της, φοβούμενη ότι ήξερε τι αφορούσε η απόφασή του. Όχι τώρα, πρόσταξε τον εαυτό της. Δε θα το σκεφτόταν τώρα. Στην Ουάσινγκτον θ’ αναγκαζόταν να το αντιμετωπίσει, μα εδώ, τώρα, ήθελε τον Άλαν δικό της, χωρίς τα σύννεφα της πολιτικής, χωρίς νύξεις για το μέλλον. «Θα συζητήσουμε στην Ουάσινγκτον», συμφώνησε. «Και σου υπόσχομαι πως θα σου δώσω μια απάντηση». Ο Άλαν έγνεψε καταφατικά και την έπιασε από τον αυχένα. «Φρόντισε να είναι αυτή που θέλω ν’ ακούσω», της ψιθύρισε κι ύστερα τη φίλησε ορμητικά. «Είναι αργά», πρόσθεσε, ξέροντας


166

NORA ROBERTS _

ότι ήταν έκπληκτη κι ευάλωτη καθώς συνέχιζε να τρυγάει αχόρταγα τα χείλη της. «Φαντάζομαι πως όλοι έχουν πάει για ύπνο». «Θα πρέπει να κάνουμε κι εμείς το ίδιο». Εκείνος γέλασε και δάγκωσε μαλακά το λοβό του αυτιού της. «Πώς σου φαίνεται να πάμε για βραδινό κολύμπι;» «Για κολύμπι;» Η Σέλμπι έκλεισε τα μάτια της κι άφησε να παρασυρθεί απ’ τις αισθήσεις της. «Δεν έφερα μαζί μου μαγιό». «Τέλεια». Ο Άλαν την οδήγησε στο τέλος του διαδρόμου, σε μια μεγάλη διπλή πόρτα. Την άνοιξε, έσπρωξε τη Σέλμπι μέσα κι έπειτα την κλείδωσε πίσω τους. «Για φαντάσου!» Με τα χέρια της στη μέση, εκείνη περιεργάστηκε το χώρο. Ήταν τεράστιος, όπως όλα. Στη μία πλευρά του υπήρχε μια τζαμαρία και μεγάλα καταπράσινα φυτά που άφηναν το φεγγαρόφωτο να περνάει μέσα από τα φυλλώματά τους. Το πάτωμα ήταν από γαλάζια και πράσινα μωσαϊκά πλακάκια σ’ ένα δαιδαλώδες σχέδιο. Στη μέση του χώρου βρισκόταν μια πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων. «Ο Ντάνιελ Μακ Γκρέγκορ δεν τσαλαβουτάει στα ρηχά, έτσι δεν είναι;» Η φωνή της αντήχησε περίεργα στο ψηλό ταβάνι. Χαμογελώντας, η Σέλμπι στράφηκε στον Άλαν. «Βάζω στοίχημα ότι κολυμπούσες κάθε μέρα. Την πρώτη φορά που σε είδα, μου φάνηκες σαν κολυμβητής μεγάλων αποστάσεων. Έχεις τον κατάλληλο σωματότυπο». Του ’σφίξε τρυφερά τον ώμο και πρόσθεσε: «Ισως δεν έπεσα τόσο έξω». Ο Άλαν της χαμογέλασε και την τράβηξε μακριά απ’ την πισίνα. «Πρώτα θα κάνουμε σάουνα». «Μπα;» «Ναι». Πέρασε τα δάχτυλά του στη ζώνη του παντελονιού της και την τράβηξε κοντά του. «Για ν’ ανοίξουν λίγο οι πόροι». Με μια γρήγορη κίνηση, ξεκούμπωσε το παντελόνι και το κατέβασε στους γοφούς της. «Αφού επιμένεις...» Η Σέλμπι άρχισε να του λύνει τη γραβάτα. «Έχεις προσέξει, γερουσιαστή, ότι τις πιο πολλές φορές εσύ φοράς περισσότερα ρούχα από μένα;» «Να σου πω την αλήθεια», απάντησε εκείνος, γλιστρώντας τα χέρια του κάτω απ’ την μπλούζα της, «το έχω προσέξει». Τα δάχτυλά της ξεκούμπωναν το πουκάμισό του. «Σταμάτα, εκτός κι αν θες να κάνεις σάουνα ντυμένος». Αναστενάζοντας βαριά,


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

167 _

η Σέλμπι τράβηξε το πουκάμισό του απ’ το παντελόνι του. «Θα χρειαστούμε πετσέτες», πρόσθεσε κι έπειτα οι παλάμες της κατηφόρισαν μ’ ένα χάδι απ’ το στέρνο στη ζώνη του. Ο Άλαν κατέβασε την μπλούζα απ’ τους ώμους της, κοιτώντας τη με θαυμασμό, πριν πιάσει δυο πετσέτες απ’ το ράφι πίσω του. Ήταν λυγερή, σαγηνευτική, προκλητική- και δική του. Καρφώνοντας το βλέμμα της πάνω του, η Σέλμπι τύλιξε την πετσέτα γύρω της. Μια στεγνή ζεστασιά την υποδέχθηκε, όταν ο Άλαν άνοιξε την πόρτα της καμπίνας. Εκείνη στάθηκε προς στιγμήν ασάλευτη, για να συνηθίσει, πριν καθίσει σ’ έναν πάγκο. «Έχω μήνες να κάνω κάτι τέτοιο», μουρμούρισε κι έπειτα έγειρε πίσω κι έκλεισε τα μάτια της. «Είναι υπέροχα». «Απ’ ό,τι ξέρω, ο πατέρας μου έκλεισε ένα σωρό επικερδείς συμφωνίες εδώ μέσα», την πληροφόρησε ο Άλαν και βολεύτηκε δίπλα της. Η Σέλμπι μισάνοιξε τα μάτια της. «Το φαντάζομαι. Ώσπου να τα καταφέρει, οι άλλοι θα ’χαν γίνει λιώμα απ’ τη ζέστη». Χάιδεψε νωχελικά το μηρό του με τα ακροδάχτυλά της. «Εσύ, γερουσιαστή, χρησιμοποιείς ποτέ τη σάουνα για σημαντικές κυβερνητικές υποθέσεις;» «Συνήθως σκέφτομαι άλλα πράγματα σε μικρούς, ζεστούς χώρους». Ο Άλαν έσκυψε κι ακούμπησε τα χείλη του πάνω στο γυμνό της ώμο -το άγγιγμα της γλώσσας του, η γρήγορη πίεση των δοντιών του. «Σημαντικά, δε λέω, μα πολύ πιο προσωπικά». «Μμμ...» Η Σέλμπι έγειρε το κεφάλι της, καθώς τα χείλη του ανέβαιναν στο λαιμό της. «Πόσο προσωπικά;» «Εξαιρετικά εμπιστευτικά». Ο Άλαν την τράβηξε στην αγκαλιά του κι άρχισε να τη φιλάει μ’ εκείνο τον αργό, μεθυστικό τρόπο που πάντα τη νάρκωνε. Τα χείλη της απολάμβαναν νωχελικά τα δικά του. «Το κορμί σου με συναρπάζει, Σέλμπι. Είναι λεπτό, απαλό, ευέλικτο». Το στόμα του κοντοστάθηκε πάνω απ’ το δέσιμο της πετσέτας. «Και το μυαλό σου... Είναι κι αυτό ευέλικτο και δημιουργικό όπως τα χέρια σου. Ακόμα δεν μπορώ ν’ αποφασίσω ποιο με τράβηξε πρώτο. Ίσως και τα δυο ταυτόχρονα». Η Σέλμπι ένιωθε υπέροχα έτσι όπως έγερνε πίσω και τον άφηνε να της κάνει έρωτα με τις λέξεις και το απαλό χάδι των χειλιών του. Οι μυς της ήταν χαλαροί απ’ τη ζέστη, η επιδερμίδα της


168

NORA ROBERTS _

απαλή και νωπή. Όταν το στόμα του ξαναγύρισε στο δικό της, ανακάλυψε ότι δεν είχε καν τη δύναμη να σηκώσει το χέρι της για ν’ αγκαλιάσει το λαιμό του και να τον φέρει πιο κοντά. Αλλά τα χείλη της μισάνοιξαν για να τον προσκαλέσουν, να τον σαγηνεύσουν. Επικέντρωσε εκεί όλη της τη δύναμη, καθώς το σώμα της έμοιαζε να λιώνει απ’ τη ζέστη και τον πόθο. Ενώ τη φιλούσε αργά και παθιασμένα, τα δάχτυλά του πάλευαν με την πετσέτα της ώσπου την άνοιξαν, αφήνοντάς τη ευάλωτη στα χάδια του. Την άκουσε να βογκάει σιγανά και γεύτηκε την τρεμάμενη ανάσα της που έγινε ένα με τη δική του. Το άρωμά της, πάντα μεθυστικό, πλημμύρισε το μικροσκοπικό χώρο ώσπου κυριάρχησε στα πάντα. Ο Άλαν άρχισε να τη χαϊδεύει με κτητικότητα, βλέποντας πρώτα στο μυαλό του κάθε ευαίσθητη καμπύλη, ενώ τα δάχτυλά του γλιστρούσαν πάνω της. Την αγκάλιασε και την έσφιξε πάνω του. Τα ιδρωμένα σώματά τους ενώθηκαν. Τα χείλη τους, αχόρταγα ακόμη, φιλήθηκαν με την υπόσχεση μιας αιωνιότητας. Την άγγιζε κι εκείνη ανταποκρινόταν με όλο και μεγαλύτερη φρενίτιδα, καθώς τα χάδια του γίνονταν πιο ανυπόμονα. Όταν η Σέλμπι άρχισε να τρέμει, ένα ρίγος ηδονής τον διαπέρασε. Τώρα, του ’λεγε ο εαυτός του. Πάρ’ τη τώρα, εδώ, αμέσως. Ο Άλαν όμως παραμέρισε την ανάγκη του και χάρηκε τη δική της ικανοποίηση. Τη βρήκε καυτή και υγρή. Όταν εκείνη τεντώθηκε πάνω στο χέρι του, ένιωσε το πάθος της να κορυφώνεται και να εκρήγνυται. Τα χείλη της ψιθύρισαν μονάχα το όνομά του κι ήταν το μόνο που ήθελε εκείνος ν’ ακούσει. Κι έπειτα, η Σέλμπι έγειρε άτονα πάνω του. Θα μπορούσε να την κρατάει έτσι ατέλειωτες ώρες. Αλλά σηκώθηκε όρθιος, παρασέρνοντάς τη. «Είναι επικίνδυνο να μείνουμε πολλή ώρα εδώ μέσα», της εξήγησε και της έδωσε ένα γρήγορο φιλί. «Πάμε να δροσιστούμε». «Αδύνατον», μουρμούρισε η Σέλμπι κι ακούμπησε στον ώμο του. «Εντελώς αδύνατον». Βγήκαν αφήνοντας πίσω τις πετσέτες τους. «Το νερό είναι δροσερό. Και σχεδόν τόσο απαλό όσο το δέρμα σου». Εκείνη στράφηκε αναστενάζοντας και κοίταξε τη λεία επιφάνεια της πισίνας. «Θ’ αντέξω, αν αντέξεις κι εσύ». Τύλιξε σφιχτά τα χέρια της γύρω απ’ το λαιμό του. «Μα δε νομίζω πως αντέχω έστω


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

169 _

και να περπατήσω στην πισίνα». «Τότε, θα κάνουμε κάτι άλλο», πρότεινε ο Άλαν και, μετακινώντας αδιόρατα το βάρος του, βούτηξε μέσα τραβώντας τη μαζί του. Μια κραυγή ξέφυγε απ’ τα χείλη της καθώς βρέθηκε στο κρύο νερό. Έπειτα πήρε ανάσα και κόλλησε πάνω του. «Είναι παγωμένο!» «Όχι, έχει σταθερή θερμοκρασία -είκοσι πέντε βαθμούς. Φταίει η απότομη αλλαγή, από τη ζέστη στο κρύο». Η Σέλμπι στένεψε τα μάτια της και αφού του ’ρίξε νερό στο πρόσωπο βούτηξε ως τον πάτο της πισίνας. Ένιωθε τους μύες της πιο ευλύγιστους, έτοιμους να τεντωθούν. Όταν έφτασε στην άλλη άκρη, ο Άλαν ήταν εκεί. «Κάνεις επίδειξη», τον κατηγόρησε, παραμερίζοντας τα βρεγμένα της μαλλιά απ’ το πρόσωπό της. Κι ύστερα, το βλέμμα της πλανήθηκε πάνω του, απ’ το σημείο όπου το νερό κυλούσε απ’ τα μαλλιά του, ως εκεί που χάιδευε τη μέση του. Δεν είχε σημασία πόσες φορές τον είχε δει, πόσο συχνά τον άγγιζε. Το κορμί του πάντα θα την ερέθιζε. «Είσαι φανταστικός, γερουσιαστή. Νομίζω πως θα μπορούσα να συνηθίσω να σε βλέπω βρεγμένο και γυμνό». Γύρισε ανάσκελα, επιπλέοντας. «Αν αποφασίσεις ποτέ να παρατήσεις την πολιτική, φαντάζομαι ότι θα είχες μια πολύ επιτυχημένη καριέρα σαν ναυαγοσώστης σε παραλία γυμνιστών». «Είναι καλό να έχει κανείς εναλλακτικές λύσεις». Ο Άλαν την παρατηρούσε όπως κολυμπούσε, το κορμί της λευκό και λείο στο σκούρο νερό. Το φεγγαρόφωτο έμπαινε από την τζαμαρία και τρέμιζε στην επιφάνεια της πισίνας. Ο πόθος που είχε αισθανθεί λίγα λεπτά πρωτύτερα φούντωσε πάλι. Με μια απλωτή βρέθηκε δίπλα της και την έπιασε απ’ τη μέση. Η Σέλμπι κρατήθηκε απ’ τον ώμο του, γέρνοντας το κεφάλι της πίσω. Εκείνος είδε στα μάτια της την έξαψη, την αμοιβαία λαχτάρα. Κι έπειτα τα χείλη της έσπευσαν να κολλήσουν στα δικά του κι ο Άλαν δεν έβλεπε πια τίποτα. Η Σέλμπι ήξερε πως δε θα έκαναν έρωτα τεμπέλικα κι υπομονετικά. Στο άγριο φιλί του γεύτηκε τη βία και την απελπισία. Το χέρι του κατέβηκε στους γλουτούς της, σφίγγοντάς τη πάνω του. Η Σέλμπι δε φανταζόταν ότι το πάθος θα μπορούσε να την κατακλύσει πάλι τόσο απότομα και τόσο έντονα όπως πριν. Ο πόθος ερχόταν κατά κύματα πάνω της, το καθένα πιο γρήγορο και ψηλό απ’


170

NORA ROBERTS _

το προηγούμενο, ώσπου παραδόθηκε, πασχίζοντας να πάρει ανάσα. Τα σώματά τους κόλλησαν, βρεγμένα κι αχόρταγα. Έμπλεξε τα δάχτυλά της στα μαλλιά του, ψιθυρίζοντας χιλιάδες υποσχέσεις, χιλιάδες απαιτήσεις. Το νερό επιβράδυνε τις κινήσεις τους, σαν να τους κορόιδευε ενώ ήθελαν κι οι δυο να βιαστούν. Κανείς τους δεν είχε υπομονή, η λαχτάρα τους ήταν τεράστια, κυκλωτική. Εκείνη αισθάνθηκε το νερό να χαϊδεύει δροσερά κι αισθησιακά τους ώμους της, ενώ το στόμα του Άλαν την έκαιγε. Στην επιδερμίδα του μύριζε και γευόταν τα ανεπαίσθητα ίχνη του χλωρίου, μαζί με το άρωμα και τη γεύση του που είχε συνηθίσει. Αυτό μόνο της θύμιζε ότι βρίσκονταν σε μια πισίνα κι όχι σε κάποια απομονωμένη λιμνοθάλασσα χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Μα όταν την έκανε δική του με φλογερό πάθος, θα μπορούσαν να βρίσκονται οπουδήποτε.


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

171 _

Κεφάλαιο 11

Κ

αλή μέρα». Η Σέλμπι έπνιξε ένα χασμουρητό, όταν κατεβαίνοντας την σκάλα είδε τη Σερένα. «Καλημέρα». «Φαίνεται ότι εσύ κι εγώ είμαστε οι μόνες που δεν ασχολούμαστε ήδη με κάποια αηδιαστικά παραγωγική δραστηριότητα σήμερα το πρωί. Πήρες πρωινό;» «Όχι». Η Σέλμπι έτριψε το στομάχι της. «Πεθαίνω της πείνας». «Ωραία. Συνήθως, παίρνουμε πρωινό στην τραπεζαρία δίπλα στην κουζίνα, μια που όλοι μας έχουμε διαφορετικά ωράρια. Ο Κέιν», συνέχισε η Σερένα καθώς προχωρούσαν στο διάδρομο, «ξυπνάει πάντα από τα άγρια χαράματα. Από μικρό παιδί ήθελα να τον στραγγαλίσω γι’ αυτή του τη συνήθεια. Ο Άλαν κι οι γονείς μου δεν είναι καλύτεροι. Η Νταϊάνα θεωρεί ότι στις οχτώ το πρωί είναι πολύ αργά κι ο Τζάστιν λειτουργεί μ’ ένα ρολόι που ακόμα δεν κατάφερα να καταλάβω. Τέλος πάντων, προς το παρόν χρησιμοποιώ σαν δικαιολογία την εγκυμοσύνη μου», κατέληξε πιάνοντας την στρογγυλή της κοιλιά. Η Σέλμπι χαμογέλασε. «Εγώ δε χρησιμοποιώ καμιά δικαιολογία». «Ακόμα καλύτερα». Η Σερένα μπήκε σε μια ηλιόλουστη τραπεζαρία που θα θεωρούνταν μεγάλη κι επίσημη με οποιαδήποτε άλλα κριτήρια εκτός απ’ του Ντάνιελ Μακ Γκρέγκορ. Στα ψηλά παράθυρα οι πλούσιες κουρτίνες είχαν ένα έντονο μπλε χρώμα και το ξεθωριασμένο χαλί ήταν Ομπισόν σε αποχρώσεις του μπλε και του χρυσού. «Δεν μπορώ να ξεπεράσω αυτό το σπίτι». Η Σέλμπι στάθηκε μπροστά σ’ έναν μπουφέ Τσίπεντεϊλ για να θαυμάσει μια συλλογή από σερβίτσια κασσίτερου της Νέας Αγγλίας.


172

NORA ROBERTS _

«Ούτε κι εγώ», είπε γελώντας η Σερένα. «Πώς νιώθεις για τις βάφλες;» Η Σέλμπι της χαμογέλασε πάνω απ’ τον ώμο της. «Τρέφω πολύ εγκάρδια και φιλικά αισθήματα για τις βάφλες». «Το ήξερα ότι μου αρέσεις», είπε η Σερένα γνέφοντας καταφατικά. «Έρχομαι αμέσως». Κι εξαφανίστηκε από μια πλαϊνή πόρτα. Όταν έμεινε μόνη της, η Σέλμπι τριγύρισε στο δωμάτιο, περιεργάστηκε έναν πίνακα, μύρισε τα φρέσκα λουλούδια σ’ ένα κρυστάλλινο καλάθι. Θα χρειαζόταν ολόκληρο το Σαββατοκύριακο για να δει όλα τα δοίμάτια, σκέφτηκε. Και μια ολόκληρη ζωή για να εκτιμήσει πραγματικά τα αντικείμενα που υπήρχαν στο καθένα. Ωστόσο, συνειδητοποίησε πως ένιωθε σαν στο σπίτι της εκεί μέσα, καθώς χάζευε έξω απ’ το παράθυρο που έβλεπε στη νότια πελούζα. Αισθανόταν τόσο άνετα με την οικογένεια του Άλαν όσο και με τη δική της. Κανονικά, θα έπρεπε να είναι πολύ απλό να αγαπηθούν, να παντρευτούν, να κάνουν παιδιά... Ακούμπησε αναστενάζοντας το μέτωπό της στο τζάκι. Μακάρι να ήταν τόσο απλό. «Σέλμπι;» Ίσιωσε το κορμί της, στράφηκε και είδε τη Σερένα να την παρατηρεί διακριτικά. «Έφερα καφέ», την πληροφόρησε εκείνη διστακτικά. Δεν περίμενε να δει αυτά τα ειλικρινή γκρίζα μάτια τόσο προβληματισμένα. «Και σ’ ένα λεπτό έρχονται και οι βάφλες». «Ευχαριστώ». Η Σέλμπι κάθισε στο τραπέζι, ενώ η Σερένα σερβίριζε τον καφέ. «Ο Άλαν μου είπε ότι διευθύνεις ένα καζίνο στο Ατλάντικ Σίτι». «Ναι. Είμαστε συνεταίροι σ’ αυτό, με τον Τζάστιν, κι επίσης σε μερικά ξενοδοχεία. Τα υπόλοιπα», πρόσθεσε, παίρνοντας το φλιτζάνι της, «τα ’χει μόνος του... Προς το παρόν». Η Σέλμπι χαμογέλασε. Την είχε συμπαθήσει. «Θα τον πείσεις ότι χρειάζεται συνεταίρο και στα υπόλοιπα». «Κάθε πράγμα στον καιρό του. Έμαθα πώς να τον χειρίζομαι τον περασμένο χρόνο. Ειδικά, όταν έχασε το στοίχημα κι αναγκάστηκε να με παντρευτεί». «Δεν καταλαβαίνω». «Είναι τζογαδόρος, το ίδιο κι εγώ. Ρίξαμε το νόμισμα». Η Σερένα χαμογέλασε, καθώς θυμόταν την σκηνή. «Κορόνα κερδίζω, γράμματα χάνεις». Η Σέλμπι έβαλε τα γέλια. «Υποθέτω πως το νόμισμα ήταν δικό σου».


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

173 _

«Και βέβαια. Το ήξερε, φυσικά, αλλά όλον αυτό τον καιρό δεν τον άφησα ποτέ να το δει». Ακούμπησε ασυναίσθητα το χέρι της στην κοιλιά της. «Κι έτσι τον κρατάω σε εγρήγορση». «Είναι ξετρελαμένος μαζί σου», είπε η Σέλμπι. «Το καταλαβαίνει κανείς απ’ τον τρόπο που σε κοιτάζει όταν μπαίνεις στο δωμάτιο». «Περάσαμε πολλά, ο Τζάστιν κι εγώ». Η Σερένα έμεινε για λίγο σιωπηλή, καθώς θυμόταν τους πρώτους θυελλώδεις μήνες της σχέσης τους, τον έρωτα που φούντωσε ερήμην τους, το φόβο αυτής της τελικής δέσμευσης. «Κι ο Κέιν με την Νταϊάνα το ίδιο», συνέχισε. «Ο Τζάστιν και η Νταϊάνα πέρασαν δύσκολα παιδικά χρόνια κι αυτό τους δυσκόλεψε να μπορέσουν να αφεθούν σε μια σχέση. Το περίεργο είναι ότι εγώ πρέπει να ερωτεύθηκα τον Τζάστιν απ’ την πρώτη στιγμή σχεδόν, παρ’ όλο που δεν το ’χα συνειδητοποιήσει. Το ίδιο έγινε με τον Κέιν και την Νταϊάνα». Σώπασε και κοίταξε τη Σέλμπι με βλέμμα όλο ειλικρίνεια και ζεστασιά. «Εσείς οι Μακ Γκρέγκορ αποφασίζετε πολύ γρήγορα τι θέλετε». «Αναρωτιόμουν αν ο Άλαν θα ερωτευόταν ποτέ, μέχρι που τον είδα μαζί σου». Η Σερένα έπιασε το χέρι της Σέλμπι πάνω στο τραπέζι. «Χάρηκα τόσο πολύ όταν διαπίστωσα πως δεν είσαι απ’ τις γυναίκες που φοβόμουν πως θα ερωτευθεί». «Ποιες γυναίκες, δηλαδή;» ρώτησε η Σέλμπι μ’ ένα αδιόρατο χαμόγελο. «Ψυχρές, ατσαλάκωτες... Μια ξανθιά, ίσως, με απαλά χέρια και άψογη, βαρετή συμπεριφορά». Τα μάτια της Σερένα έλαμψαν εύθυμα. «Κάποια με την οποία δε θ’ άντεχα να πιω καφέ το πρωί». Η Σέλμπι γέλασε αλλά μετά κούνησε σκεφτικά το κεφάλι της καθώς έπινε μια γουλιά από τον καφέ της. «Ακούγεται σαν την ιδανική γυναίκα για το γερουσιαστή Άλαν Μακ Γκρέγκορ». «Ιδανική για το αξίωμά του», αντέτεινε η Σερένα, «όχι για τον άνθρωπο. Αυτός ο άνθρωπος είναι ο αδελφός μου. Συχνά έχει την τάση να γίνεται υπερβολικά σοβαρός, να δουλεύει πολύ σκληρά, να νοιάζεται σε μεγάλο βαθμό. Έχει ανάγκη από μια γυναίκα που να του θυμίζει να χαλαρώνει και να γελάει». «Μακάρι να ήταν αυτό το μόνο που χρειάζεται», είπε ήρεμα η Σέλμπι. Βλέποντας την έκφρασή της να γίνεται πάλι προβληματισμένη,


174

NORA ROBERTS _

η Σερένα πλημμύρισε συμπόνια. Την τιθάσευσε με δυσκολία, ξέροντας πως η συμπόνια πολύ συχνά οδηγεί σε παρεμβάσεις. «Σέλμπι, δεν προσπαθώ να φανώ αδιάκριτη -όχι πολύ, τουλάχιστον. Απλώς ήθελα να ξέρεις πώς αισθάνομαι. Έχω φοβερή αδυναμία στον Αλαν». Η Σέλμπι κοίταξε το άδειο της φλιτζάνι, πριν υψώσει το βλέμμα της. «Κι εγω το ίδιο». Η Σερένα έγειρε στο κάθισμά της κι ευχήθηκε να μπορούσε να της δώσει μια σοφή συμβουλή. «Ποτέ δεν είναι απλό, ε;» Η Σέλμπι κούνησε πάλι το κεφάλι. «Όχι, δεν είναι». «Ώστε αποφάσισες, τελικά, να ξυπνήσεις». Ο Άλαν έσπασε τη σιωπή, μπαίνοντας στο δωμάτιο. Αν πρόσεξε το βλέμμα που αντάλλαξε η Σέλμπι με την αδελφή του, δεν το έδειξε κάνοντας κάποιο σχόλιο. «Ούτε δέκα δεν είναι καλά καλά», δήλωσε εκείνη, γέρνοντας πίσω το κεφάλι της για να τη φιλήσει. «Έφαγες;» «Πριν πολλές ώρες. Υπάρχει καφές;» «Πολύς», αποκρίθηκε η Σερένα. «Πάρε ένα φλιτζάνι απ’ τον μπουφέ. Είδες, μήπως, τον Τζάστιν;» «Είναι πάνω, με τον μπαμπά». «Μάλιστα. Θα καταστρώνουν κάποιο καινούριο επαγγελματικό σχέδιο». «Παίζουν πόκα», τη διόρθωσε εκείνος, σερβίροντας καφέ. «Ο μπαμπάς χάνει ήδη ένα πεντακοσάρικο». «Ο Κέιν;» «Χάνει γύρω στα τριακόσια δολάρια». Η Σερένα προσπάθησε να πάρει αγανακτισμένο ύφος, αλλά δεν τα κατάφερε. «Δεν ξέρω τι να κάνω με τον Τζάστιν, που συνεχίζει να μαδάει την οικογένειά μου. Εσύ πόσα έχασες;» Ο Άλαν ανασήκωσε τους ώμους του και ήπιε μια γουλιά καφέ. «Εκατόν εβδομήντα πέντε». Βλέποντας τη Σέλμπι να τον κοιτάζει, χαμογέλασε πονηρά. «Παίζω με τον Τζάστιν, μόνο για διπλωματικούς λόγους». Καθώς εκείνη συνέχισε να τον κοιτάζει, ακούμπησε στον μπουφέ. «Και μια μέρα, διάβολε, θα τον κερδίσω». «Δε νομίζω πως η χαρτοπαιξία είναι νόμιμη σ’ αυτή την Πολιτεία», είπε σκεφτική η Σέλμπι και κοίταξε τις βάφλες που έφτασαν. «Και μου φαίνεται πως το πρόστιμο είναι τσουχτερό». Μη δίνοντας καμιά σημασία στα λόγια της, ο Άλαν κοίταξε το πιάτο της. «Θα φας όλες αυτές τις βάφλες;»


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

175 _

«Ναι». Εκείνη πήρε το σιρόπι και το χρησιμοποίησε γενναιόδωρα. «Μια που οι αντρικές λέσχες είναι παρωχημένες, σοβινιστικές κι αντισυνταγματικές, υποθέτω πως μπορώ κι εγώ να παίξω μια παρτίδα». Ο Άλαν είδε τις βάφλες να εξαφανίζονται με ταχύτητα. «Κανείς μας δεν πίστεψε ποτέ πως τα χρήματα έχουν γένος». Έπιασε μια μπούκλα της και τη στριφογύρισε στο δάχτυλό του. «Είσαι προετοιμασμένη να χάσεις;» Η Σέλμπι χαμογέλασε, τρώγοντας μια μπουκιά. «Δεν το συνηθίζω». «Πολύ θέλω να δω αυτή την παρτίδα», δήλωσε η Σερένα. «Πού είναι η μαμά κι η Νταϊάνα;» «Στους κήπους», την πληροφόρησε ο αδελφός της. «Η Νταϊάνα ήθελε τη γνώμη της για το σπίτι που αγόρασαν πρόσφατα, με τον Κέιν». «Αρα, έχουμε μια δυο ώρες καιρό», είπε η Σερένα γνέφοντας και σηκώθηκε. «Η μητέρα σας δε θέλει να παίζετε χαρτιά;» «Δε θέλει τα πούρα του μπαμπά», της εξήγησε η Σερένα, καθώς έβγαιναν από την τραπεζαρία. «Εκείνος καπνίζει κρυφά -ή έτσι τον αφήνει να νομίζει». Καθώς θυμήθηκε το ήρεμο, παρατηρητικό βλέμμα του Άλαν, η Σέλμπι κατέληξε πως μάλλον το τελευταίο συνέβαινε. Ελάχιστα πράγματα θα ξέφευγαν απ’ την Άννα, όπως κι απ’ τον Άλαν. Ανεβαίνοντας τα σκαλιά που έβγαζαν στον πύργο, άκουσαν τη βροντερή φωνή του Ντάνιελ. «Να σε πάρει ο διάολος, Τζάστιν Μπλέιντ· έχεις την τύχη του διαβόλου». «Αυτοί οι Μακ Γκρέγκορ δεν ξέρουν να χάνουν», είπε αναστενάζοντας η Σέλμπι, ρίχνοντας μια λοξή ματιά στον Αλαν. «Θα δούμε αν οι Κάμπελ τα καταφέρνουν καλύτερα. Νέο αίμα», ανακοίνωσε ο Άλαν μπαίνοντας στο δωμάτιο. Η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη καπνό κι απλωνόταν παντού η πλούσια ευωδιά του ακριβού ταμπάκου. Χρησιμοποιούσαν το τεράστιο παλιό γραφείο του Ντάνιελ για τραπέζι, βάζοντας τις καρέκλες ολόγυρα. Οι τρεις άντρες κοίταξαν τη Σέλμπι και τη Σερένα που μπήκαν μέσα. «Δε μ’ αρέσει να παίρνω τα λεφτά της γυναίκας μου», σχολίασε ο Τζάστιν και της χαμογέλασε, δαγκώνοντας το πούρο του. «Δε θα ’χεις την ευκαιρία». Η Σερένα κάθισε στο μπράτσο της


176

NORA ROBERTS _

πολυθρόνας του ξεφυσώντας. «Η Σέλμπι θέλει να παίξει μια δυο παρτίδες». «Μια Κάμπελ!» Ο Ντάνιελ έτριψε ενθουσιασμένος τις παλάμες του. «Ωραία, λοιπόν, θα δούμε προς τα πού φυσάει τώρα ο άνεμος. Πιάσε μια καρέκλα, κορίτσι μου. Τρεις ρελάνς, ανώτατο όριο δέκα δολάρια κι ανοίγεις με βαλέ ή καλύτερο χαρτί». «Αν νομίζεις ότι θα βγάλεις από μένα τα χαμένα σου, Μακ Γκρέγκορ», είπε ήρεμα η Σέλμπι, παίρνοντας θέση, «κάνεις μεγάλο λάθος». Ο Ντάνιελ μούγκρισε επιδοκιμαστικά. «Μοίρασε, αγόρι μου», πρόσταξε τον Κέιν. «Μοίρασε». Δεν πέρασαν ούτε δέκα λεπτά, μέχρι να διαπιστώσει η Σέλμπι ότι ο Τζάστιν Μπλέιντ ήταν ο καλύτερος παίκτης που είχε γνωρίσει ποτέ της. Και είχε παίξει με πολλούς και κάθε είδους. Ο Ντάνιελ έπαιζε παράτολμα, ο Κέιν μ’ ένα συνδυασμό παρορμητικότητας κι επιδεξιότητας, ο Τζάστιν απλώς έπαιζε. Και κέρδιζε. Κι επειδή ήξερε πως βρισκόταν απέναντι σ’ έναν καλύτερο παίκτη απ’ αυτή, η Σέλμπι βασίστηκε σ’ αυτό που θεωρούσε το μεγαλύτερο ατού της. Την τύχη. Καθώς στεκόταν πίσω της, ο Άλαν την είδε να πετάει δυο κούπες, επιλέγοντας να τραβήξει κάρτα για κέντα. Κουνώντας το κεφάλι του, πήγε στο τραπέζι της γωνίας για να πάρει άλλο ένα φλιτζάνι καφέ. Του άρεσε όπως η Σέλμπι καθόταν δίπλα στον πατέρα του, με τα κατακόκκινο κεφάλια τους σκυμμένα, καθώς μελετούσαν τα χαρτιά τους. Ήταν περίεργο πόσο εύκολα είχε γλιστρήσει στη ζωή του, κάνοντας μια ήρεμη βουτιά που υποσχόταν ατέλειωτους, συναρπαστικούς κυματισμούς. Ταίριαζε εδώ μέσα, στο δωμάτιο του πύργου, καθώς έπαιζε πόκα με τον καπνό των πούρων να αιωρείται στην ατμόσφαιρα και τον καφέ να κρυώνει και να πικρίζει μέσα στα φλιτζάνια. Και θα ταίριαζε και σε μια λαμπερή κοινωνική εκδήλωση της Ουάσινγκτον, μέσα σ’ ένα πολυτελές σαλόνι, πίνοντας σαμπάνια από ένα κρυστάλλινο ποτήρι. Ταίριαζε στην αγκαλιά του τα βράδια, όπως καμιά άλλη δεν είχε ταιριάζει κι ούτε θα ταίριαζε ποτέ. Ο Άλαν τη χρειαζόταν στη ζωή του, όσο χρειαζόταν την τροφή, το νερό, τον αέρα. «Δύο άσοι», ανακοίνωσε ο Ντάνιελ μ’ αγριεμένο βλέμμα. Ο Τζάστιν άνοιξε ήρεμα τα χαρτιά του πάνω στο τραπέζι. «Δυο ζευγάρια. Βαλέδες κι εφτάρια». Κι έγειρε στην καρέκλα του, καθώς


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

177 _

ο Κέιν βλαστημούσε αγανακτισμένος. «Είσαι και πολύ...» Ο Ντάνιελ, παρά τη σύγχυσή του, δεν τέλειωσε τη φράση του, κοιτώντας την κόρη του και μετά τη Σέλμπι. «Να πας στο διάολο, Τζάστιν Μπλέιντ». «Τον στέλνεις πρόωρα εκεί», σχολίασε η Σέλμπι ανοίγοντας τα χαρτιά της. «Κέντα, από πέντε ως εννιά». Ο Άλαν στάθηκε από πάνω της και περιεργάστηκε τα χαρτιά της. «Δεν το πιστεύω! Τράβηξε το έξι και το εφτά». «Μόνο οι αναθεματισμένες μάγισσες τραβάνε κέντα», βρυχήθηκε ο Ντάνιελ, κοιτώντας τη αγριεμένος. «Ή μια αναθεματισμένη Κάμπελ», αποκρίθηκε απτόητη η Σέλμπι. Τα μάτια του στένεψαν. «Μοιράστε πάλι». Ο Τζάστιν της χαμογέλασε, καθώς η Σέλμπι μάζευε μπροστά της τις μάρκες. «Καλώς όρισες», της είπε ήρεμα κι άρχισε ν’ ανακατεύει την τράπουλα. Έπαιξαν μια ώρα ακόμα, ενώ η Σέλμπι συνέχισε ν’ ακολουθεί ένα παράλογο σύστημα που την κράτησε ίσα ίσα στην επιφάνεια. Κανονικά, δε θα θεωρούσε εντυπωσιακά κέρδη τα είκοσι πέντε δολάρια, μα ήταν πολύ ευχαριστημένη, λαμβάνοντας υπόψη της με ποιους έπαιζε. Το ερώτημα αν θα συνέχιζαν ως το απόγευμα έγινε ακαδημαϊκό τη στιγμή που ο Ντάνιελ άκουσε τη φωνή της γυναίκας του στις σκάλες. Αμέσως έσβησε το πούρο του, που κόστιζε εφτά δολάρια, και το ’χώσε σ’ ένα τασάκι κάτω απ’ το γραφείο του. «Πέντε δολάρια», είπε γέρνοντας πάνω στο τραπέζι. «Δεν άνοιξες ακόμα τα χαρτιά σου», του θύμισε μελιστάλαχτα η Σέλμπι. Πήρε μια μέντα απ’ το μπολ και του την έχωσε στο στόμα. «Πρέπει να καλύπτεις τα ίχνη σου, Μακ Γκρέγκορ». Ο Ντάνιελ χαμογέλασε πονηρά και της χάιδεψε τα μαλλιά. «Είσαι καλό κορίτσι, είτε σε λένε Κάμπελ είτε όχι». «Θα ’πρεπε να το μαντέψουμε ότι είναι απασχολημένοι -με τον Τζάστιν να τους παίρνει τα λεφτά», δήλωσε η Άννα μπαίνοντας στο δωμάτιο, συνοδευμένη απ’ την Νταϊάνα. «Χάσαμε κι απ’ την καινούρια», τις πληροφόρησε ο Κέιν, απλώνοντας το χέρι του στη γυναίκα του. «Ήταν καιρός πια να βρει ανταγωνιστή ο Τζάστιν». Η Νταϊάνα έπλεξε τα χέρια της γύρω απ’ το λαιμό του Κέιν κι ακούμπησε


178

NORA ROBERTS _

το πηγούνι της στο κεφάλι του. «Η Αννα κι εγώ λέγαμε να κολυμπήσουμε πριν το μεσημεριανό φαγητό. Ενδιαφέρεται κανείς;» «Ωραία ιδέα». Ο Ντάνιελ έσπρωξε το τασάκι πιο μέσα με το πόδι του. «Κολυμπάς, κορίτσι μου;» «Ναι», αποκρίθηκε η Σέλμπι ακουμπώντας στο τραπέζι τα χαρτιά της. «Αλλά δεν έφερα μαγιό». «Υπάρχουν ένα σωρό στο ντουλάπι της πισίνας», της είπε η Σερένα. «Δε θα δυσκολευτείς να βρεις κάποιο που να σου κάνει». «Αλήθεια;» Εκείνη έριξε ένα βλέμμα στον Αλαν. «Τι βολικό! Ένα ντουλάπι γεμάτο μαγιό». Ο Άλαν της χαμογέλασε αβίαστα. «Δε σου το είπα; Ωραία ιδέα να κολυμπήσουμε», πρόσθεσε, ακουμπώντας τα χέρια του στους ώμους της. «Δεν έχω δει ποτέ τη Σέλμπι με μαγιό». ***

Είκοσι λεπτά αργότερα, τον κύκλωνε η χαλαρωτική ζέστη της σάουνας. Αντί για τη Σέλμπι, όμως, είχε για παρέα τον αδελφό του και τον Τζάστιν. Γέρνοντας στον πάγκο κι αφήνοντας τους μύες του να λυθούν, θυμήθηκε την υγρή, απαλή λάμψη της επιδερμίδας της και το ροδαλό της χρώμα, καθώς την έσφιγγε στην αγκαλιά του. «Μ’ αρέσει το γούστο σου», σχολίασε ο Κέιν κι ακούμπησε τους ώμους του στον τοίχο. «Παρ’ όλο που με ξάφνιασε». Ο Άλαν μισάνοιξε τα μάτια του και τον κοίταξε. «Σοβαρά;» «Η Σέλμπι σου δε μοιάζει καθόλου με την αριστοκρατική ξανθιά με το... ενδιαφέρον κορμί, με την οποία έβγαινες πριν μερικούς μήνες». Ο Κέιν σταύρωσε τα πόδια του. «Εκείνη δε θ’ άντεχε ούτε πέντε λεπτά με τον μπαμπά». «Η Σέλμπι δε μοιάζει με καμιά άλλη». «Σέβομαι μια γυναίκα που βγάζει μικρή κέντα», συμπλήρωσε ο Τζάστιν ξαπλώνοντας στον πάγκο πάνω από εκείνον του Άλαν. «Η Σερένα μου λέει πως ταιριάζετε πολύ». «Είναι πολύ ευχάριστο που έχω την έγκριση της οικογένειας», παρατήρησε στεγνά ο Άλαν. Ο Τζάστιν γέλασε και σταύρωσε τα μπράτσα του πίσω απ’ το κεφάλι του σαν μαξιλάρι. «Εσείς οι Μακ Γκρέγκορ έχετε τη συνήθεια ν’ ανακατεύεστε σ’ αυτά τα πράγματα». «Το λέει, φυσικά, από προσωπική εμπειρία». Ο Κέιν παραμέ-


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

179 _

ρισε τα μουσκεμένα του μαλλιά απ’ το μέτωπό του. «Προς το παρόν, πάντως, απολαμβάνω την ενασχόληση του μπαμπά με τον Άλαν. Έτσι, αφήνει την Νταϊάνα κι εμένα στην ησυχία μας». «Θα νόμιζε κανείς πως θα ’ταν πολύ απασχολημένος με τη Ρένα και το εγγόνι που περιμένει ώστε ν’ αναλώσει οπουδήποτε αλλού την ενεργητικότητά του». Ο Άλαν τέντωσε τα μπράτσα του, ενώ ο ιδρώτας κυλούσε ποτάμι στο κορμί του. «Δεν πρόκειται να ικανοποιηθεί, διάβολε, μέχρι να γεμίσει το σπίτι εγγόνια, είτε Μακ Γκρέγκορ είτε Μπλέιντ». Ο Κέιν χαμογέλασε πονηρά. «Για να πω την αλήθεια, έχω αρχίσει κι εγώ να το σκέφτομαι». «Μόνο με τη σκέψη δεν πρόκειται να βγάλεις άλλον ένα συνδυασμό Κομάντσι-Σκοτσέζου», παρατήρησε ο Τζάστιν. «Η Νταϊάνα κι εγώ λέγαμε να δοκιμάσουμε πρώτα τα νερά με τον ανιψιό ή την ανιψιά μας». «Πώς νιώθεις που θα γίνεις πατέρας, Τζάστιν;» τον ρώτησε ο Άλαν. Εκείνος κάρφωσε το βλέμμα του στο ξύλινο ταβάνι και θυμήθηκε πώς αισθάνθηκε όταν ένιωσε τη ζωή να κινείται κάτω απ’ την παλάμη του, μέσα στη γυναίκα που αγαπούσε. Ήταν συναρπαστικό. Έφερε στο μυαλό του τη Σερένα γυμνή, έγκυο στο παιδί του. Πανέμορφη. Ήξερε πώς ένιωθε τις φορές που ξυπνούσε τα χαράματα και την έβλεπε να κοιμάται δίπλα του... «Τρομοκρατημένος», αποκρίθηκε. «Φοβάμαι όσο δε φαντάζεσαι. Τα μωρά προσθέτουν ένα σωρό αμφιβολίες στη ζωή σου. Όσο περισσότερο το λαχταράω καθώς πλησιάζει η ώρα, τόσο πιο πολύ τρέμω». Ανασήκωσε τους ώμους του έτσι όπως ήταν ξαπλωμένος. «Κι άλλο τόσο θέλω να δω πώς θα μοιάζει αυτό το πλάσμα που θα βγει απ’ τη Σερένα κι εμένα». «Γερό σκαρί», δήλωσε ο Κέιν. «Καλή γενιά». Ο Τζάστιν γέλασε κι έκλεισε τα μάτια του. «Απ’ ό,τι φαίνεται, ο Ντάνιελ αποφάσισε να νιώθει έτσι ακριβώς και για τους Κάμπελ. Θα την παντρευτείς, Άλαν;» «Εδώ. Το φθινόπωρο». «Γιατί δεν το ’πες, διάβολε;» απαίτησε να μάθει ο Κέιν. «Ο μπαμπάς θα ’χε μια δικαιολογία ν’ ανοίξει τις σαμπάνιες παλαιάς εσοδείας που μαζεύει». «Η Σέλμπι δεν το ξέρει ακόμα», απάντησε άνετα ο Αλαν. «Μου φαίνεται πιο συνετό να το πω πρώτα σ’ εκείνη».


180

NORA ROBERTS _

«Χμμ. Δε μου φαίνεται απ’ τις γυναίκες που τους αρέσει να τους λένε τι να κάνουν». «Είσαι πολύ παρατηρητικός», είπε ο Άλαν στον Τζάστιν. «Όμως προσπάθησα να της το ζητήσω. Αργά ή γρήγορα, θα πρέπει ν’ αλλάξω τακτική». Ο Κέιν συνοφρυώθηκε. «Αρνήθηκε;» Ο Άλαν άνοιξε πάλι τα μάτια του. «Θεέ μου, ώρες ώρες είσαι φτυστός ο πατέρας μας. Δεν αρνήθηκε. Ούτε δέχτηκε. Ο πατέρας της Σέλμπι ήταν ο γερουσιαστής Ρόμπερτ Κάμπελ». «Ο Ρόμπερτ Κάμπελ», επανέλαβε ήρεμα ο Κέιν. «Α, κατάλαβα. Είναι λογικό να προβληματίζεται με το επάγγελμά σου. Ο πατέρας της βρισκόταν σε προεκλογική περιοδεία, για να κερδίσει το χρίσμα του κόμματός του στις προεδρικές εκλογές, όταν δολοφονήθηκε. Έτσι δεν είναι;» «Ναι». Ο Άλαν διάβασε την ερώτηση που καθρεφτίστηκε στο βλέμμα του αδελφού του. «Και πάλι ναι. Σκοπεύω να διεκδικήσω το χρίσμα για το αξίωμα του Προέδρου, όταν έρθει η ώρα». Συνειδητοποίησε ότι ήταν η πρώτη φορά που το έλεγε μεγαλόφωνα. Οχτώ χρόνια δεν ήταν τόσο μεγάλο διάστημα για να προετοιμαστεί για τον μακρύ και δύσκολο αγώνα. Ξεφύσηξε σιγανά. «Είναι κάτι που πρέπει να το συζητήσω με τη Σέλμπι». «Είσαι γεννημένος γι’ αυτή τη θέση, Άλαν», είπε απλά ο Τζάστιν. «Δεν μπορείς να γυρίσεις την πλάτη σε κάτι τέτοιο». «Όχι, αλλά έχω ανάγκη τη Σέλμπι. Αν χρειαστεί να διαλέξω...» «Θα διάλεγες τη Σέλμπι», συμπλήρωσε την πρότασή του ο Κέιν, καταλαβαίνοντας απόλυτα τι σήμαινε να βρεις μια αγάπη, μια γυναίκα. «Αναρωτιέμαι, όμως, αν θα μπορέσετε κι οι δυο να ζήσετε μ’ αυτή την απόφαση». Ο Άλαν έμεινε για λίγο σιωπηλός κι έπειτα έκλεισε πάλι τα μάτι του. «Δεν ξέρω». Η επιλογή, είτε απ’ τη μια μεριά είτε απ’ την άλλη, θα τον χώριζε στα δύο. ***

Την Τετάρτη μετά το Σαββατοκύριακο στο Χαϊάνις Πορτ, η Σέλμπι έλαβε το πρώτο της τηλεφώνημα απ’ τον Ντάνιελ Μακ Γκρέγκορ. Κρατώντας με το ένα χέρι το δοχείο του νερού της θείας Εμ, σήκωσε το ακουστικό με το άλλο. «Σέλμπι Κάμπελ;» «Ναι». Ένα χαμόγελο απλώθηκε στα χείλη της. Κανείς άλλος δε


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

181 _

μιλούσε με τόσο βροντερή φωνή. «Γεια σου, Ντάνιελ». «Έκλεισες το κατάστημά σου για σήμερα;» «Ετοιμάζω εμπόρευμα τις Τετάρτες», τον πληροφόρησε, στερεώνοντας το ακουστικό ανάμεσα στο αυτί και στον ώμο της, για να τοποθετήσει το δοχείο μέσα στο κλουβί. «Ναι, έκλεισα. Τι κάνεις εσύ;» «Μια χαρά, κορίτσι μου, μια χαρά. Θα έρθω οπωσδήποτε να δω το μαγαζί σου την επόμενη φορά που θα βρεθώ στην Ουάσινγκτον». «Ωραία». Η Σέλμπι κάθισε στο μπράτσο της πολυθρόνας. «Και θ’ αγοράσεις κάτι». Ο Ντάνιελ γέλασε δυνατά. «Μπορεί, αν τα χέρια σου είναι τόσο προικισμένα όσο η γλώσσα σου. Λέμε με την οικογένεια να περάσουμε το Σαββατοκύριακο της Τετάρτης Ιουλίου στο ξενοδοχείο Κομάντσι, στο Ατλάντικ Σίτι», δήλωσε. «Ήθελα να σε προσκαλέσω εγώ, προσωπικά». Η Τετάρτη Ιουλίου, σκέφτηκε η Σέλμπι. Πυροτεχνήματα, ψητά λουκάνικα και μπίρα. Ήταν σε λιγότερο από ένα μήνα. Πώς είχε περάσει τόσο γρήγορα ο καιρός; Ήθελε να φανταστεί τον εαυτό της να στέκεται στην παραλία με τον Άλαν και να βλέπει τα χρώματα να εκρήγνυνται στον ουρανό. Κι ωστόσο... Το μέλλον της, το μέλλον τους, ήταν κάτι που ακόμα δεν μπορούσε να δει. «Το εκτιμώ πολύ, Ντάνιελ. Θα χαρώ να έρθω». Αυτό ήταν αλήθεια, συλλογίστηκε η Σέλμπι. Αν θα πήγαινε ή όχι, ήταν άλλο θέμα. «Είσαι η κατάλληλη γυναίκα για το γιο μου», της είπε ο Ντάνιελ, που ήταν τόσο πονηρός, ώστε αντιλήφθηκε αμέσως το σύντομο δισταγμό της. «Ποτέ δε φανταζόμουν ότι θα ’λεγα κάτι τέτοιο για μια Κάμπελ κι όμως το λέω. Είσαι δυνατός κι έξυπνος άνθρωπος. Και ξέρεις να γελάς. Τρέχει καλό σκοτσέζικο αίμα στις φλέβες σου, Σέλμπι Κάμπελ. Θα το δω στα εγγόνια μου». Εκείνη γέλασε, γιατί τα μάτια της πλημμύρισαν ξαφνικά δάκρύα και δεν μπορούσε να τα συγκρατήσει. «Είσαι πειρατής, Ντάνιελ Μακ Γκρέγκορ. Και δολοπλόκος». «Ναι, ακριβώς. Θα τα πούμε στο Κομάντσι». «Γεια σου, Ντάνιελ». Όταν έκλεισε το τηλέφωνο, η Σέλμπι πίεσε τα δάχτυλά της στα μάτια της. Δε θα κατέρρεε επειδή άκουσε μερικές σταράτες κουβέντες. Ήξερε, απ’ το πρώτο πρωινό που ξύπνησε στην αγκαλιά του Άλαν, πως ανέβαλλε απλώς το αναπόφευκτο. Κατάλληλη γι’ αυτόν;


182

NORA ROBERTS _

Ο Ντάνιελ έλεγε πως ήταν κατάλληλη γι’ αυτόν, μα ίσως έβλεπε μονάχα την επιφάνεια. Δεν ήξερε τι έκρυβε μέσα της. Ούτε καν ο Άλαν δεν ήξερε πόσο βαθιά ριζωμένος ήταν ο φόβος της, πόσο αληθινός και ζωντανός είχε παραμείνει όλα αυτά τα χρόνια. Αν το επέτρεπε στον εαυτό της, θα άκουγε ακόμα τους τρεις απανωτούς κρότους -τις σφαίρες. Και θα ’βλεπε -αν άφηνε τον εαυτό της να δει- την έκπληκτη έκφραση του πατέρα της, το κορμί του που έπεσε κάτω, κοντά στα πόδια της. Οι άνθρωποι ούρλιαζαν, έτρεχαν, έκλαιγαν. Το αίμα του πατέρα της λέκιασε τη φούστα της. Κάποιος την έσπρωξε πιο πέρα για να βρεθεί κοντά του. Η Σέλμπι είχε καθίσει στο πάτωμα, μόνη της Δεν κράτησε παραπάνω από τριάντα δευτερόλεπτα, αλλά της φάνηκαν σαν ολόκληρη ζωή. Δε χρειάστηκε να της πουν ότι ο πατέρας της ήταν νεκρός -είχε δει τη ζωή να στραγγίζεται από μέσα του. Την ένιωσε να στραγγίζεται και μέσα από την ίδια. Ποτέ ξανά, σκέφτηκε η Σέλμπι, ξεφυσώντας μ’ ένα τρέμουλο. Ποτέ δεν επρόκειτο -ούτε μπορούσε- να πεθάνει πάλι τόσο οδυνηρά. Το χτύπημα στην πόρτα τής θύμισε πως περίμενε τον Άλαν. Η Σέλμπι βεβαιώθηκε πως τα δάκρυά της ήταν υπό έλεγχο και παίρνοντας μια βαθιά ανάσα, πήγε ν’ ανοίξει. «Μακ Γκρέγκορ. Δεν έφερες φαγητό», σχολίασε υψώνοντας τα φρύδια της. «Τι κρίμα!» «Σκέφτηκα πως ίσως επανορθώσω μ’ αυτό». Εκείνος της πρόσφερε ένα τριαντάφυλλο που τα πέταλά του είχαν ίδιο χρώμα με τα μαλλιά της. Ένα συνηθισμένο δώρο, σκέφτηκε η Σέλμπι, προσπαθώντας να το πάρει αδιάφορα. Μα τίποτε απ’ όσα της έδινε δεν μπορούσε να το πάρει αδιάφορα. Καθώς τα δάχτυλά της έκλειναν γύρω απ’ το μίσχο, ήξερε πως επρόκειτο για συμβολισμό. Ένας παραδοσιακός, σοβαρός άντρας της πρόσφερε ένα πολύ σοβαρό κομμάτι του εαυτού του. «Υποτίθεται πως το ένα τριαντάφυλλο είναι πιο ρομαντικό από μια ντουζίνα», του απάντησε άνετα. Κι έπειτα, τα δάκρυα ανέβηκαν πάλι στα μάτια της. Όντως, έτσι ήταν. «Σ’ ευχαριστώ». Τύλιξε τα χέρια της γύρω του και κόλλησε τα χείλη της στα δικά του με δύναμη και μια νύξη απελπισίας. Η απελπισία ήταν που έκανε τον Άλαν να τη σφίξει τρυφερά πάνω του και να της χαϊδέψει τις ατίθασες μπούκλες, ενώ τα χείλη του την καθησύχαζαν. «Σ’ αγαπώ», του ψιθύρισε, κρύβοντας το πρόσωπό της στο λαιμό του ώσπου να σιγουρευτεί ότι τα μάτια της είχαν στεγνώσει.


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

183 _

Εκείνος της ανασήκωσε το πιγούνι και την περιεργάστηκε. «Τι συμβαίνει, Σέλμπι;» «Τίποτα», έσπευσε να του απαντήσει. «Συγκινούμαι όταν κάποιος μου φέρνει δώρο». Η ήρεμη ένταση στα μάτια του δεν άλλαξε· τα άγρια αισθήματα μέσα της δεν κόπασαν. «Κάνε μου έρωτα, Άλαν», πρόσθεσε, πιέζοντας το μάγουλό της στο δικό του. «Πάμε στο κρεβάτι, τώρα». Την ήθελε. Ήταν ικανή να κάνει μ’ ένα βλέμμα της τον πόθο του να φουντώσει επιτακτικά, αλλά ήξερε πως αυτό δεν ήταν η απάντηση που χρειάζονταν. «Πάμε να καθίσουμε. Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε». «Όχι. Εγώ...» «Σέλμπι». Ο Άλαν την έπιασε απ’ τους ώμους. «Είναι καιρός πια». Η ανάσα της έβγαινε τρεμουλιαστή. Της είχε δώσει όσο περιθώριο μπορούσε. Ήξερε πως κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα, θα έβαζε ένα όριο. Έγνεψε καταφατικά και προχώρησε στον καναπέ, συνεχίζοντας να κρατάει σφιχτά το τριαντάφυλλο. «Θα ’θελες ένα ποτό;» «Όχι». Εκείνος ακούμπησε πάλι το χέρι στον ώμο της, πιέζοντάς τη να καθίσει στον καναπέ, και κάθισε δίπλα της. «Σ’ αγαπώ», της είπε απλά. «Το ξέρεις. Και ξέρεις ότι θέλω να με παντρευτείς. Δε γνωριζόμαστε πολύ καιρό», συνέχισε, βλέποντάς τη να παραμένει σιωπηλή. «Αν ήσουν μια διαφορετική γυναίκα, ίσως πίστευα πως χρειάζεσαι χρόνο για να σιγουρευτείς για τα αισθήματά σου απέναντι μου. Μα δεν είσαι μια διαφορετική γυναίκα». «Ξέρεις ότι σ’ αγαπώ, Άλαν. Θα προσπαθήσεις να μιλήσεις λογικά κι εγώ...» «Σέλμπι». Μπορούσε μ’ έναν ψίθυρο να διακόψει τα παθιασμένα λόγια της. «Ξέρω πως έχεις πρόβλημα με το επάγγελμά μου. Το καταλαβαίνω, σε περιορισμένη κλίμακα ίσως, αλλά όντως το καταλαβαίνω. Είναι κάτι που θα πρέπει να το δουλέψουμε μαζί από δω κι εμπρός». Της έπιασε τα χέρια κι ένιωσε την έντασή της. «Θα το αντιμετωπίσουμε, Σέλμπι, μ’ όποιον τρόπο μπορούμε». Εκείνη συνέχισε να μη μιλάει -τον κοιτούσε σαν να ’ξερε τι θα της έλεγε. «Κρίνω πως θα ’πρεπε να σου πω τώρα ότι με προσέγγισαν κάποια σημαντικά στελέχη του κόμματος και σκέφτομαι σοβαρά να κατέβω για Πρόεδρος. Θα πάρει μια δεκαετία, αλλά η δουλειά έχει ξεκινήσει ήδη».


184

NORA ROBERTS _

Εκείνη το ήξερε -φυσικά και το ήξερε- αλλά όταν το άκουσε με τ’ αυτιά της, οι μυς στο στομάχι της σφίχτηκαν σαν γροθιά. Νιώθοντας την ένταση να φουντώνει στα πνευμόνια της, ξεφύσηξε αργά. «Αν ζητάς τη γνώμη μου», κατάφερε να του πει ήρεμα, «δε θα ’πρεπε να το σκέφτεσαι, θα ’πρεπε να το κάνεις. Είναι γραφτό σου, Άλαν, είσαι γεννημένος γι’ αυτή τη θέση». Καθώς πρόφερε αυτά τα λόγια, ένιωσε να διαλύεται κι ας ήξερε πως ήταν αληθινά. «Ξέρω ότι για σένα δεν είναι απλά ζήτημα εξουσίας και φιλοδοξίας. Αντιλαμβάνεσαι τις ταλαιπωρίες, την ένταση, τη φοβερή ευθύνη». Η Σέλμπι σηκώθηκε, ξέροντας πως έτσι και καθόταν ένα λεπτό ακόμα, θα έσπαγε. Άφησε κάτω το τριαντάφυλλο. Πολύ απότομα όμως. Ο μίσχος παραλίγο να σπάσει ανάμεσα στα δάχτυλά της. «Υπάρχει και κάτι που λέγεται πεπρωμένο», μουρμούρισε. «Πιθανώς». Ο Άλαν την παρακολουθούσε να κάνει βόλτες πέρα δώθε στο δωμάτιο, μαλάζοντας σπασμωδικά ένα μαξιλάρι που είχε αρπάξει απ’ τον καναπέ. «Καταλαβαίνεις ότι δε βάζω απλώς το όνομά μου σ’ ένα ψηφοδέλτιο. Όταν έρθει εκείνη η ώρα, θα πρέπει να δώσω παρατεταμένο και σκληρό προεκλογικό αγώνα. Σε χρειάζομαι στο πλευρό μου, Σέλμπι». Εκείνη κοντοστάθηκε για μια στιγμή, έχοντάς του γυρισμένη την πλάτη, κι έκλεισε σφιχτά τα μάτια της. Πασχίζοντας να ξαναβρεί την αυτοκυριαρχία της, στράφηκε προς το μέρος του. «Δεν μπορώ να σε παντρευτώ, Άλαν». Μια λάμψη πέρασε σαν αστραπή απ’ τα μάτια του -οργής ή πόνου, δεν ήταν σίγουρη- μα η φωνή του ήταν ήρεμη όταν τη ρώτησε: «Γιατί;» Ο λαιμός της είχε στεγνώσει τόσο, ώστε δεν ήταν σίγουρη πως μπορούσε να του απαντήσει. Έκανε μια προσπάθεια, ξεροκαταπίνοντας. «Εσένα σ’ αρέσει η λογική· σκέψου λογικά. Δεν είμαι τυπική οικοδέσποινα, δεν είμαι διπλωμάτισσα ούτε οργανωτική. Αυτά χρειάζεσαι εσύ». «Θέλω γυναίκα», της αντέταξε ψύχραιμα. «Όχι προσωπικό». «Να πάρει ο διάβολος, Άλαν, θα σου ήμουν άχρηστη. Χειρότερη κι από άχρηστη». Η Σέλμπι ξεφύσηξε κι άρχισε πάλι να πηγαίνει πάνω κάτω. «Αν προσπαθούσα να ταιριάξω σ’ αυτό το καλού-πι, θα τρελαινόμουν. Δεν έχω υπομονή με τα ινστιτούτα αισθητικής, τις γραμματείς, να είμαι όλο τακτ είκοσι τέσσερις ώρες τη μέρα. Πώς θα μπορούσα να γίνω Πρώτη Κυρία, όταν το μισό καιρό δεν είμαι καν κυρία;» του πέταξε. «Και θα κερδίσεις τις εκλογές, που να


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

185 _

πάρει ο διάβολος! Θα βρεθώ στο Λευκό Οίκο, όπου θ’ ασφυκτιώ με την κομψότητα και το πρωτόκολλο». Ο Άλαν περίμενε όσο η τρεμουλιαστή ανάσα της γέμιζε το δωμάτιο. «Μου λες ότι θα με παντρευόσουν, αν αποφάσιζα να μην κατέβω για Πρόεδρος;» Εκείνη γύρισε απότομα προς το μέρος του, με μάτια που γυάλιζαν από πόνο. «Μη μου το κάνεις αυτό. Θα με μισούσες... θα μισούσα κι εγώ τον εαυτό μου. Η επιλογή δεν μπορεί να είναι ανάμεσα σ’ αυτό που είσαι και σ’ εμένα, Άλαν». «Αλλά μπορεί να είναι ανάμεσα σ’ αυτό που είσαι εσύ και σ’ εμένα», της αντέταξε. Ο θυμός που συγκρατούσε απελευθερώθηκε. «Εσύ μπορείς να διαλέξεις». Πετάχτηκε όρθιος απ’ τον καναπέ και την άρπαξε απ’ τα μπράτσα. Η οργή ξεχείλιζε από μέσα του και την έπνιγε. Η Σέλμπι ήξερε ότι θα ήταν τρομερή, είχε δει κάποια σημάδια της, αλλά δεν μπορούσε να υπερασπιστεί τον εαυτό της. «Μπορείς να διαλέξεις να με διώξεις απ’ τη ζωή σου μ’ ένα απλό όχι, και να περιμένεις να το αποδεχτώ ξέροντας ότι μ’ αγαπάς. Από τι νομίζεις πως είμαι φτιαγμένος, διάβολε;» «Δεν είναι θέμα επιλογής», του απάντησε παθιασμένα. «Δεν μπορώ να κάνω τίποτε άλλο. Δε θα ήμουν κατάλληλη για σένα, Άλαν πρέπει να το καταλάβεις αυτό». Την τράνταξε τόσο βίαια, ώστε το κεφάλι της έγειρε προς τα πίσω. «Μη μου λες ψέματα και μην αρχίζεις τις δικαιολογίες. Αν πρόκειται να μου γυρίσεις την πλάτη, κάν’ το λέγοντας την αλήθεια». Η Σέλμπι κατέρρευσε τόσο γρήγορα, ώστε θα είχε πέσει στο πάτωμα αν δεν την κρατούσε. «Δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω», ομολόγησε και τα δάκρυα κυλούσαν ποτάμι στο πρόσωπό της. «Δεν μπορώ να το ξαναπεράσω, Άλαν, να περιμένω, να περιμένω ώσπου κάποιος να...» Άφησε ένα λυγμό και σκέπασε το πρόσωπό της με τις παλάμες της. «Αχ, Θεέ μου, σε παρακαλώ, δεν το αντέχω. Δεν ήθελα να σ’ αγαπήσω τόσο- δεν ήθελα να είσαι τόσο σημαντικός για μένα ώστε να χάσω πάλι τα πάντα. Το βλέπω να συμβαίνει ξανά. Όλους τους ανθρώπους που έρχονται κοντά και με πιέζουν, όλα τα πρόσωπα, το θόρυβο. Είδα μια φορά κάποιον που αγαπούσα να πεθαίνει μπροστά στα μάτια μου. Δεν μπορώ να το ξαναζήσω. Δεν μπορώ!» Ο Άλαν την έσφιξε στην αγκαλιά του, θέλοντας να την παρηγορήσει, να την καθησυχάσει. Τι λόγια μπορούσε να προφέρει για να


186

NORA ROBERTS _

διαπεράσει έναν τέτοιο φόβο, μια τέτοια οδύνη; Εδώ δε λειτουργούσε η λογική, δεν μπορούσε να είναι ήρεμος και να μιλήσει λογικά. Αν η αγάπη της την έκανε να φοβάται τόσο, πώς μπορούσε να της ζητήσει να την αλλάξει; «Ησύχασε, Σέλμπι. Εγώ δεν...» «Όχι!» Τον διέκοψε και πάλεψε να ξεφύγει απ’ την αγκαλιά του. «Μην το πεις. Μη! Σε παρακαλώ, Άλαν, δεν το αντέχω. Πρέπει να είσαι αυτός που είσαι -το ίδιο κι εγώ. Αν προσπαθούσαμε ν’ αλλάξουμε, δε θα ’μασταν ο άνθρωπος που αγάπησε ο καθένας μας». «Δε σου ζητώ ν’ αλλάξεις», της είπε ψύχραιμα, νιώθοντας να χάνει πάλι την υπομονή του. «Το μόνο που σου ζητάω είναι να ’χεις πίστη σ’ εμένα». «Ζητάς πάρα πολλά! Σε παρακαλώ, σε ικετεύω, άσε με ήσυχη». Και πριν προλάβει να της απαντήσει, η Σέλμπι όρμησε στην κρεβατοκάμαρα κι έκλεισε με δύναμη την πόρτα.


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

187 _

Κεφάλαιο 12

Τ

ο Μέιν ήταν πανέμορφο τον Ιούνιο -καταπράσινο κι έρημο. Η Σέλμπι οδηγούσε κατά μήκος της ακτής, προσπαθώντας να μη σκέφτεται. Από τα ανοιχτά παράθυρα του αυτοκινήτου, άκουγε τη θάλασσα να σκάει πάνω στα βράχια. Πάθος, θυμός, οδύνη -ο ήχος εξέφραζε και τα τρία αυτά συναισθήματα. Τον καταλάβαινε. Κάθε τόσο έβλεπε αγριολούλουδα στην άκρη του αυτοκινητόδρομου, σκληραγωγημένα ανθάκια που άντεχαν την αρμύρα και τον αέρα. Μα κυρίως υπήρχαν βράχια που η επιφάνειά τους είχε λειανθεί απ’ την αδιάκοπη επίθεση του νερού, βρεγμένα κοντά στην ακτή, στεγνά κι απειλητικά πάνω απ’ αυτή μέχρι να φουσκώσει η παλίρροια και να τα σκεπάσει κι αυτά. Αν εισέπνεε βαθιά, η Σέλμπι μπορούσε πάλι ν’ ανασάνει. Ίσως γι’ αυτό είχε έρθει τόσο γρήγορα -πριν της προκαλέσει ασφυξία η Ουάσινγκτον. Ο αέρας εδώ ήταν τσουχτερός και καθάριος. Το καλοκαίρι που πήρε τόσο γρήγορα τη θέση της άνοιξης, δεν είχε φτάσει ακόμα σ’ αυτόν το βορινό τόπο. Είχε ανάγκη για λίγο ακόμα την άνοιξη. Είδε το φάρο στο στενό κομμάτι γης που έμπαινε προκλητικά μέσα στη θάλασσα και πίεσε τα σφιγμένα της δάχτυλα να χαλαρώσουν πάνω στο τιμόνι. Ίσως εδώ να έβρισκε τη γαλήνη, όπως έκανε πάντα ο αδελφός της. Μόλις είχε χαράξει. Όταν προσγειώθηκε το αεροπλάνο της, ήταν ακόμα σκοτεινά. Έβλεπε τον ήλιο ν’ ανατέλλει, γεμίζοντας χρώματα τη θάλασσα, ενώ οι γλάροι βουτούσαν χαμηλά κι αιωρούνταν πάνω από τα βράχια, την άμμο και το νερό. Ήταν ακόμα πολύ νωρίς για να φαίνονται οι σκιές τους. Έκρωζαν πάνω απ’ το θόρυβο των κυμάτων κι ο ήχος ήταν κενός και μοναχικός. Η Σέλμπι έδιωξε αυτί] τη σκέψη. Δε θα σκεφτόταν τώρα ούτε το


188

NORA ROBERTS _

κενό ούτε τη μοναξιά. Δε θα σκεφτόταν τίποτε απολύτως. Η παραλία ήταν έρημη κι ο αέρας τσουχτερός όταν βγήκε απ’ το αμάξι. Ο φάρος ήταν ένας άσπρος λευκός κύλινδρος, μοναχικός κι ανθεκτικός ενάντια στα στοιχεία της φύσης. Μπορεί εδώ κι εκεί να ήταν παραμελημένος κι ανεμοδαρμένος, αλλά απέπνεε μια δύναμη που παρέμενε αιώνια και πραγματική. Φαινόταν το κατάλληλο μέρος για να καταφύγει κανείς σε κάθε είδους καταιγίδα. Η Σέλμπι πήρε το σακ βουαγιάζ απ’ το πίσω κάθισμα και προχώρησε προς την πόρτα. Ήξερε πως θα ήταν κλειδωμένη. Ο Γκραντ δε συνήθιζε τις ανοιχτές προσκλήσεις. Χτύπησε το ξύλο με τη γροθιά της κι αναρωτήθηκε πόση ώρα θα αγνοούσε ο αδελφός της το χτύπημα πριν ανοίξει. Θα το άκουγε, γιατί ο Γκραντ άκουγε τα πάντα όπως έβλεπε και τα πάντα. Αυτό δεν άλλαζε επειδή είχε απομονωθεί απ’ τους ανθρώπους. Η Σέλμπι χτύπησε ξανά την πόρτα και κοίταξε τον ήλιο ν’ ανατέλλει. Πέρασαν πάνω από πέντε λεπτά πριν η πόρτα ανοίξει τρίζοντας. Μοιάζει με τον πατέρα μας, σκέφτηκε η Σέλμπι. Ήταν μελαχρινός, με έξυπνο πρόσωπο κι αδρά χαρακτηριστικά. Τα σκουροκάστανα μάτια του ήταν ακόμα νυσταγμένα, τα πυκνά και μια ιδέα μακριά μαλλιά του ανακατεμένα απ’ τον ύπνο. Ο Γκραντ την κοίταξε βλοσυρά κι έτριψε το αξύριστο πιγούνι του. «Τι θες εδώ, διάβολε;» «Η κλασική υποδοχή του Γκραντ Κάμπελ». Σηκώθηκε στις μύτες των ποδιών της και τον φίλησε. «Τι ώρα είναι;» «Νωρίς». Εκείνος βλαστήμησε, πέρασε το χέρι του μέσα απ’ τα μαλλιά του και παραμέρισε για να την αφήσει να περάσει. Για μια στιγμή, έγειρε πάνω στην πόρτα για να συνέλθει, με τον αντίχειρά του περασμένο στο ξεθωριασμένο σορτς που φορούσε. Έπειτα την ακολούθησε στη σιδερένια σκάλα που οδηγούσε πάνω, στο χώρο όπου έμενε. Ισιώνοντας το κορμί του, έπιασε την αδελφή του απ’ τους ώμους και την περιεργάστηκε γρήγορα και με μια ένταση που ξάφνιαζε ακόμα τη Σέλμπι. Στεκόταν ακίνητη, μ’ ένα αδιόρατο χαμόγελο στα χείλη της και τα μάτια της στεφανωμένα με μαύρους κύκλους. «Τι συμβαίνει;» τη ρώτησε χωρίς περιστροφές.


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

189 _

«Τι να συμβαίνει;» Ανασήκωσε τους ώμους της και πέταξε την τσάντα της σε μια πολυθρόνα που χρειαζόταν καινούρια στόφα. «Πρέπει να συμβαίνει κάτι για να ’ρθω να σε δω;» Του ’ρίξε μια ματιά, παρατηρώντας ότι δεν είχε πάρει καθόλου βάρος. Ήταν κάπου ανάμεσα σε λεπτός και αδύνατος, ωστόσο απέπνεε μια γήινη δύναμη, όπως ακριβώς και το σπίτι του. Η Σέλμπι τη χρειαζόταν. «Θα φτιάξεις καφέ;» «Ναι». Ο Γκραντ πέρασε απ’ το χώρο που χρησίμευε σαν σαλόνι στη μικρή, οργανωμένη κουζίνα. «Θες πρωινό;» «Πάντα». Γελώντας σιγανά, ο Γκραντ έβγαλε ένα κομμάτι μπέικον. «Είσαι πετσί και κόκαλο, πιτσιρίκα». «Ούτε εσύ είσαι κανένα θρεφτάρι τώρα τελευταία». Ένα γρύλλισμα ήταν η απάντησή του. «Τι κάνει η μαμά;» «Μια χαρά. Νομίζω πως θα παντρευτεί τον Γάλλο». «Τον Ντιλενό με τα μεγάλα αυτιά και το στενό μυαλό». «Έπεσες διάνα». Η Σέλμπι κάθισε μπροστά στη στρογγυλή δρύινη ροτόντα, ενώ το μπέικον άρχισε να τσιτσιρίζει. «Σκοπεύεις να τον απαθανατίσεις;» «Εξαρτάται». Ο Γκραντ της έριξε ένα εύθυμο βλέμμα. «Δε φαντάζομαι πως η μαμά θα ξαφνιαζόταν αν έβλεπε τον αρραβωνιαστικό της στον Μάκιντος». «Δε θα ξαφνιαζόταν, αλλά αν θα χαιρόταν...» Η Σέλμπι ανασήκωσε τους ώμους της. «Πολύ θα ήθελε να έρθεις να τη δεις». «Μπορεί και να το κάνω». Ο αδερφός της ακούμπησε μια πιατέλα με μπέικον στο τραπέζι. «Θα φάμε κι αβγά;» Η Σέλμπι σηκώθηκε κι έβγαλε πιάτα και φλιτζάνια, ενώ ο Γκραντ έσπασε έξι αβγά στο τηγάνι. «Ναι, ομελέτα τα θέλω», του είπε ειρωνικά. «Έρχονται πολλοί τουρίστες τον τελευταίο καιρό;» «Όχι». Η λέξη ειπώθηκε τόσο κοφτά και τελεσίδικα, ώστε η Σέλμπι παραλίγο να βάλει τα γέλια. «Μπορείς να δοκιμάσεις να βάλεις νάρκες κι ηλεκτροφόρα σύρματα. Απορώ πώς κάποιος που είναι τόσο συντονισμένος με τους ανθρώπους, τους αντιπαθεί τόσο πολύ». «Δεν τους αντιπαθώ». Ο Γκραντ σερβίρισε τα αβγά σε μια πιατέλα. «Απλώς δε θέλω να είμαι μαζί τους». Χωρίς καμιά επισημότητα, κάθισε στο τραπέζι κι άρχισε να γεμίζει το πιάτο του. Έτρωγε


190

NORA ROBERTS _

με όρεξη, ενώ η Σέλμπι έπαιζε με το φαγητό της. «Τι κάνουν οι συγκάτοικοί σου;» «Βολεύτηκαν σε μια αρμονική συνύπαρξη», του απάντησε, μασουλώντας μια φέτα μπέικον. «Τους φροντίζει ο Κάιλ μέχρι να γυρίσω». Ο Γκραντ την κοίταξε πάνω απ’ το φλιτζάνι με τον καφέ του. «Πόσο θα μείνεις;» Αυτή τη φορά, η Σέλμπι γέλασε. «Πάντα ευγενής. Μερικές μέρες», τον πληροφόρησε. «Όχι πάνω από μια βδομάδα. Σε παρακαλώ, μη», πρόσθεσε, σηκώνοντας ψηλά το χέρι της. «Μη με ικετεύεις να παρατείνω την επίσκεψή μου· δεν μπορώ να μείνω περισσότερο». Ήξερε ότι ο Γκραντ θα μούτρωνε και θα βλαστημούσε και θα της άνοιγε το σπίτι του για όσο καιρό το χρειαζόταν. Εκείνος αποτέλειωσε τα αβγά του. «Εντάξει, μπορείς να οδηγείς ως την πόλη για να κάνεις τα ψώνια, όσο είσαι εδώ». «Πάντα χαίρομαι να είμαι χρήσιμη», μουρμούρισε η Σέλμπι. «Πώς καταφέρνεις να σου ’ρχονται εδώ πέρα όλες οι σημαντικές εφημερίδες της χώρας;» «Πληρώνω», της απάντησε απλά. «Με θεωρούν εκκεντρικό». «Είσαι εκκεντρικός». «Ακριβώς. Και τώρα...» Έσπρωξε το πιάτο του στην άκρη κι ακούμπησε τους αγκώνες του στο τραπέζι. «Γιατί ήρθες, Σέλμπι;» «Ήθελα απλώς να ξεφύγω για μερικές μέρες», άρχισε να του λέει μα εκείνος τη διέκοψε με μια βρισιά. Αντί να του απαντήσει μ’ ένα αστείο ή με μια ανάλογη βρισιά, έσκυψε το κεφάλι της και κοίταξε το πιάτο της. «Έπρεπε να ξεφύγω», ψιθύρισε. «Γκραντ, η ζωή μου είναι ένα χάος». «Τίνος δεν είναι;» αποκρίθηκε εκείνος, αλλά ακούμπησε το λεπτό του δάχτυλο κάτω απ’ το σαγόνι της και το ανασήκωσε. «Μην το κάνεις αυτό, Σέλμπι», ψιθύρισε, βλέποντας τα μάτια της να πλημμυρίζουν δάκρυα. «Πάρε μια βαθιά ανάσα και πες μου τι συμβαίνει». Εκείνη πήρε μια ανάσα, που βγήκε τρεμουλιαστή, και πάλεψε να συγκρατήσει τα δάκρυά της. «Είμαι ερωτευμένη και δε θα ’πρεπε. Θέλει να με παντρευτεί και δεν μπορώ να το κάνω». «Ωραία συνόψισες την κατάσταση. Μιλάς για τον Άλαν Μακ Γκρέγκορ». Όταν η Σέλμπι τον κοίταξε απορημένη, ο Γκραντ έγνεψε αρνητικά. «Όχι, κανείς δε μου το είπε. Τον τελευταίο καιρό διαβάζω συνέχεια στις εφημερίδες ότι είστε μαζί. Τέλος πάντων,


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

191 _

είναι απ’ τους ελάχιστους στο χώρο του που μπορώ ειλικρινά να πω ότι σέβομαι». «Είναι καλός άνθρωπος», δήλωσε η Σέλμπι, ανοιγοκλείνοντας τα μάτια της για να διώξει τα δάκρυα. «Ίσως σπουδαίος». «Πού είναι το πρόβλημα, λοιπόν;» «Δε θέλω ν’ αγαπάω έναν σπουδαίο άνθρωπο», του είπε με πάθος. «Δεν μπορώ να τον παντρευτώ». Ο Γκραντ σηκώθηκε, πήρε την καφετιέρα και γέμισε ξανά τις κούπες τους. Κάθισε πάλι κι έσπρωξε την κρέμα προς το μέρος της Σέλμπι. «Γιατί;» «Αρνούμαι να το ξαναζήσω, Γκραντ». «Να ξαναζήσεις τι;» Το βλέμμα της έγινε σκληρό, τα δάκρυά της στέγνωσαν. «Μην παίζεις μαζί μου, διάβολε». Ο Γκραντ ήπιε ήρεμα τον καφέ του, ικανοποιημένος που του μίλησε αγριεμένα αντί να ξεσπάσει σε κλάματα. «Οι φήμες λένε ότι ο γερουσιαστής αργά ή γρήγορα θα βάλει υποψηφιότητα για το ανώτατο αξίωμα. Και ίσως πιο σύντομα απ’ όσο περιμένουν όλοι». «Ως συνήθως, είσαι σωστά ενημερωμένος». Ο Γκραντ έπινε ακόμα τον καφέ του, σκέτο και δυνατό. «Δε θες να πάει κάποιο απ’ τα φουστάνια σου στο μουσείο Σμιθσόνιαν, Σέλμπι;» «Το χιούμορ σου ήταν πάντα αλλόκοτο, Γκραντ». «Ευχαριστώ». Εκείνη παραμέρισε το πιάτο της ενοχλημένη. «Δε θέλω να είμαι ερωτευμένη μ’ ένα γερουσιαστή». «Είσαι;» τη ρώτησε. «Ή είσαι ερωτευμένη μ’ έναν άντρα;» «Είναι το ίδιο και το αυτό!» «Όχι, δεν είναι». Ο Γκραντ άφησε το φλιτζάνι του κι έκλεψε ένα κομμάτι μπέικον απ’ το πιάτο της Σέλμπι. «Εσύ το ξέρεις καλύτερα απ’ τον καθένα». «Δεν μπορώ να το ρισκάρω!» του φώναξε με πάθος. «Πολύ απλά, δεν μπορώ. Θα κερδίσει, Γκραντ, θα κερδίσει -αν ζήσει... Δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω. Οι πιθανότητες...» «Στο διάβολο οι πιθανότητές σου», της πέταξε αγανακτισμένος. Η ανάμνηση τον πόνεσε, αλλά την έδιωξε. «Εντάξει, ας εξετάσουμε μερικές απ’ αυτές. Πρώτα απ’ όλα, τον αγαπάς;» «Ναι, ναι, τον αγαπώ. Μόλις σου το είπα!» «Τι σημαίνει για σένα;»


192

NORA ROBERTS _

Η Σέλμπι πέρασε τα χέρια της μέσα στα μαλλιά της. «Τα πάντα». «Τότε, αν θέσει υποψηφιότητα και κάτι του συμβεί...» Ο Γκραντ έκανε μια παύση βλέποντας το χρώμα να χάνεται απ’ το πρόσωπό της. «Θα πονέσεις περισσότερο αν φοράς τη βέρα του, απ’ όσο αν δεν τη φοράς;» «Όχι». Εκείνη σκέπασε το στόμα της με την παλάμη της. «Σταμάτα, Γκραντ». «Πρέπει να συμφιλιωθείς μ’ αυτό», της είπε απότομα. «Και οι δυο μας αναγκαστήκαμε να ζήσουμε μ’ αυτό, να το κουβαλάμε μέσα μας. Ήμουν κι εγώ εκεί και δεν το ’χω ξεχάσει. Θ’ αποσυρθείς απ’ τη ζωή εξαιτίας ενός γεγονότος που συνέβη πριν από δεκαπέντε χρόνια;» «Αυτό δεν έκανες εσύ;» Έπεσε διάνα, συλλογίστηκε ο Γκραντ μελαγχολικά, αλλά δεν το παραδέχτηκε. «Δε μιλάμε για μένα. Ας εξετάσουμε άλλη μια πιθανότητα, Σέλμπι. Ας υποθέσουμε ότι σ’ αγαπάει τόσο που εγκαταλείπει το στόχο της Προεδρίας». «Θα μισούσα τον εαυτό μου». «Ακριβώς. Και τώρα, το τελευταίο. Ας υποθέσουμε...» Ο Γκραντ έπιασε το χέρι της, για πρώτη φορά. «Κατεβαίνει για Πρόεδρος, κερδίζει, και μετά ζει ως τα βαθιά του γεράματα, γράφοντας τα απομνημονεύματά του και ταξιδεύοντας ως πρέσβης καλής θελήσεως ή παίζοντας Γκρινιάρη στη βεράντα του. Θα γίνεις έξαλλη αν περάσει πενήντα χρόνια χωρίς εσένα». Η Σέλμπι ξεφύσηξε βαριά. «Ναι. Αλλά...» «Έχουμε αναφέρει ήδη τα “αλλά”», τη διέκοψε. «Φυσικά, υπάρχουν εκατοντάδες ενδιάμεσες πιθανότητες. Θα μπορούσε να τον χτυπήσει ένα αυτοκίνητο καθώς διασχίζει το δρόμο -ή να χτυπήσει εσένα. Μπορεί να χάσει τις εκλογές και να γίνει ιεραπόστολος ή παρουσιαστής ειδήσεων στην τηλεόραση». «Εντάξει». Η Σέλμπι ακούμπησε το μέτωπό της πάνω στα ενωμένα τους χέρια. «Κανείς δε με κάνει να δω πόσο χαζή είμαι καλύτερα από σένα». «Αυτό είναι ένα απ’ τα δευτερεύοντα ταλέντα μου. Άκου, κάνε μια βόλτα στην παραλία να καθαρίσει το μυαλό σου. Όταν γυρίσεις, φάε κάτι κι έπειτα κοιμήσου καμιά δωδεκαριά ώρες, γιατί έχεις τα χάλια σου. Μετά...» Ο Γκραντ περίμενε ώσπου να τη δει ν’ ανασηκώνει το κεφάλι της και να του χαμογελάει. «Γύρνα


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

σπίτι σου. Έχω και δουλειά να κάνω». «Σ’ αγαπάω, απαίσιο πλάσμα». «Ναι, εντάξει». Ο αδερφός της χαμογέλασε. «Κι εγώ».

193 _

***

Το σπίτι του ήταν υπερβολικά άδειο και υπερβολικά ήσυχο, όμως ο Άλαν δεν ήθελε να πάει πουθενά. Είχε πιέσει τον εαυτό του ν’ αφήσει τη Σέλμπι ήσυχη μια ολόκληρη μέρα -κι έπειτα κόντεψε να τρελαθεί όταν την Παρασκευή διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να τη βρει πουθενά. Είκοσι τέσσερις ώρες αργότερα, προσπαθούσε ακόμα να σκεφτεί λογικά. Ήταν δικαίωμά της να φεύγει όποτε και για όπου ήθελε. Αυτός δεν είχε κανένα δικαίωμα να απαιτεί από τη Σέλμπι να του δίνει απαντήσεις ή εξηγήσεις. Αν εκείνη αποφάσιζε να φύγει για μερικές μέρες, δεν είχε κανένα λόγο να της θυμώσει και σίγουρα καμιά αιτία ν’ ανησυχήσει. Σηκώθηκε απ’ το γραφείο του κι άρχισε να κάνει βόλτες στο δωμάτιο. Πού στο καλό ήταν; Πόσον καιρό θα έλειπε; Γιατί δεν τον είχε ειδοποιήσει, τουλάχιστον; Εκνευρισμένος, έσφιξε τα χέρια του σε γροθιές μέσα στις τσέπες του. Είχε πάντα την ικανότητα να βρίσκει μια λύση στα προβλήματα. Αν δε λειτουργούσε η μία λύση, θα λειτουργούσε κάποια άλλη -ήταν ζήτημα χρόνου και υπομονής. Και η υπομονή του είχε εξαντληθεί. Πονούσε όσο δε φανταζόταν ποτέ ότι ήταν δυνατόν παντού, ταυτόχρονα, αδιάκοπα. Όταν την έβρισκε, θα... Τι; ρώτησε ο Άλαν τον εαυτό του. Θα την πίεζε, θα την εκφόβιζε, θα την ικέτευε, θα την εκλιπαρούσε; Τι είχε απομείνει; Θα μπορούσε να απαρνηθεί ολόκληρα κομμάτια του εαυτού του για χάρη της και πάλι θα ήταν ολόκληρος, αλλά χωρίς εκείνη θα έμενε μισός. Έκλεψε κάτι από μέσα μου κι έπειτα έκλεισε την πόρτα, σκέφτηκε θυμωμένος. Όχι, της είχε δώσει με τη θέλησή του όλη του την αγάπη, παρ’ όλο που εκείνη δίσταζε να τη δεχτεί. Τώρα δεν μπορούσε να την πάρει πίσω, ακόμα κι αν η Σέλμπι έφευγε απ’ τη ζωή του. Είναι ικανή για κάτι τέτοιο, συνειδητοποίησε. Τον πλημμύρισε ένα κύμα πανικού. Η Σέλμπι θα μπορούσε να μαζέψει τα πράγματά της και να φύγει χωρίς ν’ αφήσει ούτε ίχνος πίσω της. Ανάθεμά τη αν έκανε κάτι τέτοιο! Ο Άλαν κοίταξε συνοφρυωμένος το τηλέφωνο. Πρώτα θα την έβρισκε. Και μετά θα την αντιμετώπιζε,


194

NORA ROBERTS _

με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Θα τηλεφωνούσε πρώτα στη μητέρα της κι έπειτα σ’ όλους τους γνωστούς της. Γέλασε με πίκρα καθώς έπιανε το τηλέφωνο. Με τον κοινωνικό της κύκλο, αυτή η διαδικασία θα μπορούσε να πάρει μια ολόκληρη βδομάδα. Πριν προλάβει να πάρει κάποιο νούμερο, χτύπησε το κουδούνι της εξώπορτας. Ο Άλαν το άφησε να χτυπήσει τρεις φορές κι έπειτα θυμήθηκε ότι ο Μακ Γκι βρισκόταν στη Σκοτία. Κατέβασε το ακουστικό, βλαστημώντας, και πήγε ν’ ανοίξει. Ο ταχυδρόμος του χαμογέλασε. «Έχω κάτι για εσάς, κύριε γερουσιαστή», του είπε εύθυμα και του έδωσε μια διάφανη πλαστική σακούλα. «Είστε περίεργοι τύποι, πάντως», πρόσθεσε πριν γυρίσει να φύγει. Ο Άλαν έκλεισε την πόρτα κοιτώντας τη σακούλα που κρατούσε. Ένα πορτοκαλί χρυσόψαρο κολυμπούσε παγιδευμένο στο νερό. Μπήκε στο σαλόνι, εξετάζοντας επιφυλακτικά το δώρο του. Τι θα το ’κανε αυτό, διάβολε; Έβγαλε συγχυσμένος ένα κρυστάλλινο μπολ κι άδειασε μέσα το νερό και το ψάρι. Αφού το ακούμπησε σ’ ένα τραπέζι, άνοιξε τη μικρή κάρτα που ήταν στερεωμένη στη σακούλα. Γερουσιαστή, Αν μπορείς ν’ αντέξεις τη ζωή μέσα σε μια διάφανη γυάλα, μπορώ κι εγώ. Αφού διάβασε τρεις φορές την πρόταση, ο Άλαν έκλεισε τα μάτια του. Η Σέλμπι είχε επιστρέφει. Η κάρτα έπεσε στο πάτωμα, καθώς έτρεξε στην πόρτα. Καθώς έπιανε το πόμολο να την ανοίξει, χτύπησε το κουδούνι. «Γεια σου». Η Σέλμπι χαμογέλασε, παρ’ όλο που ο τόνος της πρόδινε τη νευρικότητά της. «Μπορώ να περάσω;» Εκείνος ήθελε να την αρπάξει και να τη σφίξει στην αγκαλιά του, ώστε να είναι σίγουρος πως θα έμενε. Μα δεν ήταν αυτός ο τρόπος για να την κρατήσει. «Βεβαίως». Παρ’ όλο που ήθελε να την αγκαλιάσει, παραμέρισε για να την αφήσει να μπει μόνη της μέσα. «Έλειπες». «Είχα πάει για ένα σύντομο προσκύνημα». Έκρυψε τα χέρια της στις τσέπες της φαρδιάς τζιν φόρμας της. Φαίνεται κουρασμένος, συλλογίστηκε, σαν να μην κοιμόταν καλά. Λαχταρούσε να του χαϊδέψει το πρόσωπο, ωστόσο συγκρατήθηκε.


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

195 _

«Έλα, κάθισε». Ο Άλαν της έδειξε το σαλόνι. Ήταν κι οι δυο επιφυλακτικοί και προσεκτικοί. «Ο Μακ Γκι λείπει. Μπορώ να φτιάξω καφέ». «Όχι για μένα, ευχαριστώ». Η Σέλμπι άρχισε να περπατάει μέσα στο δωμάτιο. Πώς θα ξεκινούσε; Τι θα του έλεγε; Όλα τα προετοιμασμένα λόγια, η αβίαστη ομιλία, τα παθιασμένα επιχειρήματα χάθηκαν απ’ το μυαλό της. Ο Άλαν είχε τοποθετήσει το ρωμαϊκό μπολ που του είχε φτιάξει κοντά στο παράθυρο, για να πέφτει ο ήλιος πάνω του. Η Σέλμπι το περιεργάστηκε. «Υποθέτω πως πρέπει να ξεκινήσω ζητώντας συγνώμη, επειδή τις προάλλες κατέρρευσα μπροστά σου». «Γιατί;» «Γιατί;» Εκείνη στράφηκε προς το μέρος του. «Τι εννοείς;» «Γιατί να ζητήσεις συγνώμη;» Ύψωσε τους ώμους της και τους άφησε πάλι να πέσουν. «Απεχθάνομαι τα κλάματα. Θα προτιμούσα να βρίσω ή να κλοτσήσω κάτι». Ένιωθε τρομερή νευρικότητα -δεν το περίμενε. Και το ήρεμο, σταθερό του βλέμμα δεν την καθησύχαζε καθόλου. «Είσαι θυμωμένος μαζί μου». «Όχι». «Ήσουν, πάντως». Η Σέλμπι τριγύριζε νευρικά στο δωμάτιο. «Είχες κάθε δικαίωμα να θυμώσεις. Εγώ...» Δεν τέλειωσε τη φράση της, γιατί είδε το χρυσόψαρο να κολυμπάει μέσα στο κρυστάλλινο μπολ. «Βελτιώθηκαν πολύ οι συνθήκες της ζωής του», είπε γελώντας. «Δε νομίζω πως το εκτιμάει ιδιαίτερα. Άλαν». Αυτή τη φορά, όταν στάθηκε μπροστά του, τα μάτια της ήταν τεράστια, ευάλωτα, και τον κοίταξαν ερωτηματικά. «Εξακολουθείς να με θέλεις; Τα κατέστρεψα όλα;» Εκείνος ήταν έτοιμος να τα ξεχάσει όλα, να τη δεχτεί με οποιουσδήποτε όρους. Μα ήθελε κάτι παραπάνω απ’ τα συναισθήματα της στιγμής, κάτι πολύ περισσότερο. «Γιατί άλλαξες γνώμη;» Η Σέλμπι τον πλησίασε και του έπιασε τα χέρια. «Έχει σημασία;» «Έχει». Ο Άλαν τράβηξε τα χέρια του κι έκλεισε το πρόσωπό της μέσα στις παλάμες του. Το βλέμμα του είχε αυτή τη μελαγχολική, σοβαρή έκφραση που έκανε τα γόνατά της να κόβονται. «Πρέπει να ξέρω ότι θα είσαι ευτυχισμένη· ότι θα έχεις αυτό που θέλεις, μια ζωή με την οποία θα είσαι συμφιλιωμένη. Θέλω να


196

NORA ROBERTS _

είμαστε για πάντα μαζί». «Εντάξει». Η Σέλμπι τον έπιασε για μια στιγμή απ’ τους καρπούς κι ύστερα τραβήχτηκε. «Σκέφτηκα όλες τις πιθανότητες», του εξήγησε. «Σκέφτηκα όλα τα αν και τα ίσως. Δε μου άρεσαν όλα, μα αυτό που με τρόμαξε περισσότερο ήταν μια ζωή χωρίς εσένα. Δεν πρόκειται να παίζεις Γκρινιάρη χωρίς εμένα, Μακ Γκρέγκορ». Ο Άλαν ύψωσε τα φρύδια του. «Δεν πρόκειται;» «Όχι». Εκείνη παραμέρισε τις μπούκλες της γελώντας πάλι νευρικά. «Παντρέψου με, Άλαν. Δεν πρόκειται να συμφωνώ με όλες σου τις πολιτικές αποφάσεις, αλλά θα προσπαθήσω να είμαι διακριτική στις συνεντεύξεις -συνήθως. Δε θα προεδρεύω σε επιτροπές και θα πηγαίνω σε μεσημεριανά γεύματα μονάχα αν δεν μπορώ να το αποφύγω. Αλλά έχω να φροντίσω την καριέρα μου, πράγμα που συνιστά μια αποδεκτή δικαιολογία. Δε θα παραθέτω επίσημα δείπνα, αλλά θα οργανώνω ενδιαφέροντα πάρτι. Αν θες .να ρισκάρεις να μ’ αφήσεις ελεύθερη στην πολιτική σκηνή, ποια είμαι εγώ για να σου φέρω αντίρρηση;» Ο Άλαν δεν πίστευε πως γινόταν να την αγαπήσει περισσότερο απ’ όσο την αγαπούσε ήδη. Έκανε λάθος. «Σέλμπι, θα μπορούσα να ξαναγυρίσω στη δικηγορία, ν’ ανοίξω ένα γραφείο εδώ, στην Τζόρτζταουν». «Όχι!» Η Σέλμπι τραβήχτηκε μακριά του. «Όχι, διάβολε, δε θα ξαναγυρίσεις στη δικηγορία, ούτε για χάρη μου ούτε για κανένα! Είχα άδικο. Αγαπούσα τον πατέρα μου, τον λάτρευα, αλλά δεν μπορώ ν’ αφήσω αυτό που του συνέβη να ελέγχει την υπόλοιπη ζωή μου -ούτε τη δική σου». Έκανε μια παύση για να ηρεμήσει. «Δε θ’ αλλάξω για σένα, Άλαν. Δεν μπορώ. Μπορώ όμως να κάνω αυτό που μου ζήτησες και να σου έχω εμπιστοσύνη». Βλέποντάς τον έτοιμο να μιλήσει, έγνεψε αρνητικά. «Δε θα προσποιηθώ πως δεν πρόκειται να φοβηθώ ποτέ ή πως δε θα υπάρχουν κομμάτια της ζωής μας που θα απεχθάνομαι. Μα θα είμαι περήφανη γι’ αυτό που κάνεις. Κι αν πρέπει να παλέψω με μερικούς απ’ τους δαίμονές μου, Άλαν, θα το κάνω». Πήγε κοντά της, την κοίταξε κατάματα και την πήρε στην αγκαλιά του. «Μαζί μου;» Εκείνη αναστέναξε ανακουφισμένη. «Πάντα». Τα χείλη της συνάντησαν τα δικά του, που ήταν εξίσου άπληστα κι ερευνητικά. Της φάνηκε πως είχαν περάσει χρόνια, όχι μέρες, απ’ το τελευταίο τους φιλί και ψιθυρίζοντας το όνομά του τον


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

197 _

παρέσυρε κάτω στο χαλί. Κανείς απ’ τους δυο τους δεν είχε υπομονή, μόνο λαχτάρα. Ο Άλαν βλαστήμησε καθώς πάλευε με τις κόπιτσες, μέχρι που η Σέλμπι γέλασε και κάθισε πάνω του, ξετρελαίνοντάς τον με τα χείλη της στο γυμνό του στέρνο. Δεν του αρκούσε μόνο το άγγιγμά της. Τα χέρια του γύρεψαν τη σάρκα της κάτω απ’ το τζιν, κάνοντας τη δύναμή της να χαθεί, το μυαλό της να θολώσει. Όταν δεν υπήρχαν πια άλλα εμπόδια, τα χείλη του ακολούθησαν τα χέρια του στην εξερεύνηση και την απόλαυση. Το σπίτι ήταν σιωπηλό, δεν ακουγόταν τίποτε πέρα απ’ τους ξέπνοους ψιθύρους τους και τους σιγανούς στεναγμούς τους. Για άλλη μια φορά, ο Άλαν έχωσε το πρόσωπό του στα μαλλιά της, για ν’ αφομοιώσει το άρωμά τους, να το αφήσει να τον κατακλύσει, καθώς η Σέλμπι τον οδηγούσε μέσα της. Κι έπειτα δεν υπήρχε τίποτε άλλο εκτός από την ηδονή, την απεγνωσμένη, συγκλονιστική ηδονή της ένωσής τους. Αργά το απόγευμα, όταν το φως έπεφτε γλυκά, η Σέλμπι σάλεψε δίπλα του. Βρίσκονταν ξαπλωμένοι στον καναπέ, αγκαλιασμένοι, ναρκωμένοι. Ένα μπουκάλι κρασί είχε ζεσταθεί πια στο τραπεζάκι δίπλα τους. Όταν άνοιξε τα μάτια της, τον είδε να κοιμάται, με χαρακτηριστικά χαλαρωμένα και σταθερή ανάσα. Εδώ βρισκόταν η γλυκιά γαλήνη που αισθανόταν κάθε φορά που έγερνε ήρεμα στην αγκαλιά του. Η Σέλμπι τον παρατηρούσε μέχρι που ξύπνησε κι εκείνος κι άνοιξε τα μάτια του. Χαμογελώντας, ανασηκώθηκε για να τη φιλήσει. «Δε θυμάμαι την τελευταία φορά που πέρασα ένα τόσο... απολαυστικό Σάββατο». Η Σέλμπι αναστέναξε και χάιδεψε τα χείλη του με τη γλώσσα της. «Μια που δε σκοπεύω να το κουνήσω από δω για ένα εικοσιτετράωρο τουλάχιστον, θα δούμε πώς θα σου φανεί και η Κυριακή». «Μου φαίνεται πως θα μ’ αρέσει πολύ». Το χέρι της γλίστρησε στον ώμο του. «Δε θέλω να φανώ πιεστική, γερουσιαστή, αλλά πότε θα με παντρευτείς;» «Τον Σεπτέμβριο, έλεγα. Στο Χαϊάνις Πορτ». «Στο κάστρο των Μακ Γκρέγκορ», είπε εκείνη κι ο Άλαν είδε στο βλέμμα της πως της άρεσε η ιδέα. «Μα ο Σεπτέμβρης είναι δυόμισι μήνες μακριά». «Τότε, τον Αύγουστο», την καθησύχασε, δαγκώνοντας απαλά


198

NORA ROBERTS _

το αυτί της. «Στο μεταξύ, εσύ και οι συγκάτοικοί σου μπορείτε να μετακομίσετε εδώ ή μπορούμε ν’ αρχίσουμε να ψάχνουμε για άλλο σπίτι. Θέλεις να πάμε στη Σκοτία για το μήνα του μέλιτος;» Η Σέλμπι κούρνιασε στην αγκαλιά του. «Ναι», αποκρίθηκε γέρνοντας πίσω το κεφάλι της. «Στο μεταξύ», πρόσθεσε, ενώ τα χέρια της κατηφόριζαν στη μέση του, «ήθελα να σου πω ότι υπάρχει μια πολιτική σου τοποθέτηση την οποία εγκρίνω απόλυτα, γερουσιαστή». «Αλήθεια;» Τα χείλη του απείχαν ελάχιστα εκατοστά απ’ τα δικά της. «Έχεις...» του είπε, δαγκώνοντας το κάτω χείλι του, «... την αμέριστη υποστήριξή μου. Αναρωτιόμουν απλώς αν θα μπορούσες να... μου αναλύσεις για άλλη μια φορά τις λεπτομέρειες». Ο Άλαν χάιδεψε τη μέση της. «Είναι καθήκον μου να είμαι πάντα διαθέσιμος στους ψηφοφόρους μου». Τα δάχτυλα της Σέλμπι ανέβηκαν στο στέρνο του κι από κει στο πιγούνι του για να τον συγκρατήσει πριν τη φιλήσει. «Μόνο σ’ εμένα, γερουσιαστή», δήλωσε αγκαλιάζοντάς τον σφιχτά. «Εδώ μέσα ο μόνος ψηφοφόρος σου είμαι εγώ».


ΓΚΡΑΝΤ


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

201 _

Κεφάλαιο 1

Η

Τζένι κατάλαβε ότι βρήκε αυτό που έψαχνε, τη στιγμή που προσπέρασε το πρώτο σπίτι, φτιαγμένο από ξεθωριασμένες ξύλινες σανίδες. Επιτέλους. Το χωριό, με το ρεαλιστικό και εύστοχο όνομα Γουίντι Πόιντ2, ήταν αυτό που περίμενε από έναν οικισμό της ακτής του Μέιν. Τα άλλα χωριά όπου είχε σταματήσει, κατά μήκος της απόκρημνης, φιδωτής ακτογραμμής, της είχαν φανεί γραφικά ή τέλεια σαν να είχαν βγει από καρτ ποστάλ. Ίσως αυτή η τελειότητα να ήταν το πρόβλημα. Όταν αποφάσισε αυτό το ταξίδι, συνδυάζοντας τις διακοπές με τη δουλειά, είχε στο πίσω μέρος του μυαλού της την ιδέα να εξερευνήσει μια διαφορετική πλευρά του ταλέντου της. Ενώ ως τώρα άφηνε να την παρασύρει η προσωπική της τάση προς το μυστηριακό και τις ψευδαισθήσεις, αυτή τη φορά πήρε τη συνειδητή απόφαση να μείνει στο ρεαλιστικό, όσο ωμό κι αν ήταν. Και πράγματι, το πορτμπαγκάζ της ήταν γεμάτο από τελάρα και μπλοκ με απεικονίσεις των βράχων, της θάλασσας και της γης, αλλά... Το Γουίντι Πόιντ είχε κάτι παραπάνω. Ή ίσως κάτι λιγότερο. Εδώ δεν υπήρχαν απαλές γραμμές και πλούτος βλάστησης. Ήταν σκληροτράχηλη περιοχή. Δεν είχε σκιερά δέντρα με πλούσιο φύλλωμα, μονάχα μερικά μικρά έλατα, ροζιασμένα κι ανεμοδαρμένα. Κι ο δρόμος ήταν γεμάτος λακκούβες. Το χωριό, παρ’ όλο που δεν ήταν ακριβώς ερειπωμένο, έδειχνε γερασμένο, με όλα τα προβλήματα και τους πόνους της προχωρη2

Ανεμοδαρμένο Ακρωτήρι στα αγγλικά. (Σ.τ.Μ.)


202

NORA ROBERTS _

μένης ηλικίας. Η αρμύρα κι ο άνεμος είχαν σημαδέψει τα κτίρια, ξεφλουδίζοντας την μπογιά τους και προκαλώντας ρωγμές στα παράθυρα. Το αποτέλεσμα δεν ήταν μια ξεθωριασμένη εικόνα αλλά μια σκληρή εικόνα. Η Τζένι είδε μια ομορφιά που οφειλόταν στη λειτουργικότητα κι όχι στον εύκολο εντυπωσιασμό. Κάθε κτίριο εξυπηρετούσε μια ανάγκη -μπακάλικο, ταχυδρομείο, φαρμακείο. Τα λίγα σπίτια κατά μήκος του κεντρικού δρόμου απέπνεαν την αναντίρρητη πρακτικότητα της Νέας Αγγλίας με τη στέρεη κατασκευή τους και το μέγεθος τους. Μπορεί να υπήρχαν λουλούδια, που πρόσθεταν ένα χαρούμενο χρώμα στις αυστηρές γραμμές, αλλά πρόσεξε ότι σχεδόν κάθε σπίτι είχε στο πίσω ή στο πλαϊνό μέρος έναν περιποιημένο λαχανόκηπο. Μπορεί να άφηναν τις πετούνιες να φυτρώνουν ανεξέλεγκτα, αλλά δεν υπήρχε ούτε ένα ζιζάνιο στα παρτέρια με τα καρότα. Από το ανοιχτό παράθυρο του αυτοκινήτου έφτανε στα ρουθούνια της η μυρωδιά του χωριού. Μύριζε, πολύ απλά, ψάρι. Στην αρχή οδήγησε απ’ τη μια άκρη του χωριού ως την άλλη, θέλοντας ν’ αποκτήσει μια ολοκληρωμένη εικόνα του. Σταμάτησε κοντά σ’ ένα νεκροταφείο, όπου οι γρανιτένιες ταφόπλακες ήταν λιτές, αυστηρές και το χορτάρι ψηλό κι απεριποίητο. Έπειτα έκανε στροφή και πέρασε ξανά απ’ το κέντρο του χωριού. Ενώ δεν ήταν μεγάλο κι ο δρόμος ήταν αρκετά στενός, της έδινε την εντύπωση της άπλας. Αποκλειόταν να πέσεις πάνω στο γείτονά σου, εκτός κι αν το ήθελες. Η Τζένι σταμάτησε ικανοποιημένη μπροστά στο μπακάλικο, υποθέτοντας πως θα ήταν το κομβικό σημείο του δικτύου πληροφοριών του Γουίντι Πόιντ. Ο άντρας που καθόταν σε μια παλιά κουνιστή πολυθρόνα στη σκεπαστή βεράντα δεν την κοίταξε, παρ’ όλο που εκείνη ήξερε πως την είχε δει να περνάει με το αυτοκίνητο. Συνέχισε να λικνίζεται επιδιορθώνοντας ένα σπασμένο καλάθι για ψάρεμα αστακού. Είχε το ηλιοκαμένο πρόσωπο του ανθρώπου που ζει κοντά στη θάλασσα, επιφυλακτικό βλέμμα, μαλλιά που αραίωναν και ροζιασμένα, δυνατά χέρια. Η Τζένι υποσχέθηκε στον εαυτό της πως θα τον ζωγράφιζε σ’ αυτή ακριβώς την πόζα. Βγήκε απ’ το αυτοκίνητο, πήρε την τσάντα της και τον πλησίασε. «Γεια σας». Εκείνος τη χαιρέτησε μ’ ένα νεύμα, ενώ τα χέρια του πάλευαν με τα ξύλινα κομμάτια του καλαθιού. «Χρειάζεστε βοήθεια;»


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

203 _

«Ναι». Η Τζένι χαμογέλασε, απολαμβάνοντας την αργή, βαριά προφορά του, που με κάποιο τρόπο υποδήλωνε γρηγοράδα. «Μήπως μπορείτε να μου πείτε πού μπορώ να νοικιάσω ένα δωμάτιο ή ένα σπίτι, για μερικές βδομάδες;» Ο μαγαζάτορας συνέχισε να ταλαντεύεται στην κουνιστή πολυθρόνα, όσο την περιεργαζόταν με διαπεραστικά, ξέθωρα μάτια. Είναι απ’ την πόλη, κατέληξε -όχι εντελώς περιφρονητικά. Απ’ το Νότο. Παρ’ όλο που ήταν απ’ τους ανθρώπους που θεωρούσαν Νότο ακόμα και τη Βοστόνη, υπολόγισε πως η κοπέλα ερχόταν απ' τις υγρές περιοχές κάτω απ’ τη γραμμή Μέισον-Ντίξον. Ήταν περιποιημένη κι αρκετά όμορφη, παρ’ όλο που έμοιαζε ξένη με τη μελαχρινή επιδερμίδα και τα ανοιχτόχρωμα μάτια της. Αλλά και πάλι, άμα κατέβαινες πολύ πιο νότια απ’ το Πόρτλαντ, άκουγες μια ξένη γλώσσα. Όσο ο άντρας την κοιτούσε σκεφτικός, η Τζένι περίμενε υπομονετικά, ενώ τα πλούσια μαύρα μαλλιά της ανέμιζαν στη θαλάσσια αύρα. Η εμπειρία της από τη Νέα Αγγλία, τους τελευταίους μήνες, την είχε διδάξει ότι ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι ήταν αρκετά λογικοί και φιλικοί, δεν έπαιρναν γρήγορες αποφάσεις. Δε μοιάζει με τουρίστρια, σκέφτηκε ο μαγαζάτορας, αλλά σαν εκείνες τις όμορφες πριγκίπισσες που υπάρχουν στα βιβλία της εγγονής μου. Το λεπτό πρόσωπό της κατέληγε σ’ ένα οβάλ σαγόνι και τα έντονα ζυγωματικά τής έδιναν μια αριστοκρατικότητα. Ωστόσο, χαμογελούσε και τα μάτια της είχαν το χρώμα της θάλασσας. «Δεν έχουμε εδώ πολλούς τουρίστες το καλοκαίρι», της είπε τέλος. «Και τώρα πια έχουν φύγει όλοι». Η Τζένι ήξερε πως δε θα της έκανε ερωτήσεις. Μα εκείνη έδινε εξηγήσεις, όποτε τη βόλευε. «Δε νομίζω ότι μπορώ να θεωρηθώ τουρίστρια, κύριε...» «Φέρφιλντ. Τζόσουα Φέρφιλντ». «Ζενβιέβ Γκραντό». Του έτεινε το χέρι της κι εκείνος εκτίμησε τη σταθερή της χειραψία καθώς το ’σφίγγε στην τραχιά του παλάμη. «Είμαι ζωγράφος. Θα ’θελα να μείνω εδώ για κάποιο διάστημα, για να ζωγραφίσω». Ζωγράφος, σκέφτηκε ο Τζόσουα. Όχι πως δεν του άρεσαν οι πίνακες, αλλά δεν ήταν σίγουρος πως εμπιστευόταν απόλυτα αυτούς που τους έφτιαχναν. Η ζωγραφική ήταν ωραία για χόμπι,


204

NORA ROBERTS _

αλλά σαν επάγγελμα... Πάντως, το χαμόγελό της ήταν συμπαθητικό και δεν καμπούριαζε. «Υπάρχει ένα σπίτι, τρία χιλιόμετρα από δω. Η χήρα Λόρενς δεν το πούλησε ακόμα». Η πολυθρόνα έτριξε καθώς ταλαντευόταν. «Ίσως δεχτεί να σου το νοικιάσει για λίγο καιρό». «Ωραία. Πού μπορώ να τη βρω;» «Στο ταχυδρομείο, απέναντι». Ο Τζόσουα έμεινε για λίγο σιωπηλός. «Πες της πως σ’ έστειλα εγώ», κατέληξε. Η Τζένι του χαμογέλασε. «Σας ευχαριστώ, κύριε Φέρφιλντ». Το ταχυδρομείο δεν ήταν τίποτε περισσότερο από ένας πάγκος και τέσσερις τοίχοι. Ο ένας τοίχος ήταν γεμάτος θυρίδες, στις οποίες μια γυναίκα με σκούρο βαμβακερό φόρεμα τοποθετούσε σβέλτα τα γράμματα. Όχι μόνο είναι αλλά μοιάζει και για χήρα Λόρενς, σκέφτηκε ικανοποιημένη η Τζένι, καθώς παρατηρούσε τον κότσο χαμηλά στον αυχένα της. «Με συγχωρείτε...» Η γυναίκα στράφηκε, έριξε ένα γρήγορο, διαπεραστικό βλέμμα στη Τζένι και πλησίασε στον πάγκο. «Μπορώ να σας βοηθήσω;» «Το ελπίζω. Είστε η κυρία Λόρενς;» «Ναι». «Ο κύριος Φέρφιλντ μου είπε ότι ίσως νοικιάζετε ένα σπίτι». Τα λεπτά χείλη σούφρωσαν -η μοναδική κίνηση στο πρόσωπό της. «Πουλάω ένα σπίτι». «Ναι, μου το εξήγησε αυτό». Η Τζένι επιστράτευσε πάλι το χαμόγελό της. Ήθελε αυτό το χωριό -και την απόσταση των τριών χιλιομέτρων που θα της έδινε το εξοχικό σπίτι. «Δε θα θέλατε να μου το νοικιάσετε για μερικές βδομάδες; Μπορώ να σας φέρω συστάσεις για το άτομό μου». Η κυρία Λόρενς την περιεργάστηκε με ψυχρό βλέμμα. Έκρινε μόνη της, δεν της χρειάζονταν οι συστάσεις. «Για πόσο καιρό;» «Για ένα μήνα, έξι βδομάδες...» Η γυναίκα κοίταξε τα χέρια της Τζένι. Φορούσε ένα χρυσό δαχτυλίδι, μα ήταν στο λάθος δάχτυλο. «Είστε μόνη;» «Ναι». Η Τζένι χαμογέλασε πάλι. «Δεν είμαι παντρεμένη, κυρία Λόρενς. Εδώ και μερικούς μήνες ταξιδεύω στη Νέα Αγγλία και ζωγραφίζω. Θα ήθελα να περάσω ένα διάστημα στο Γουίντι Πόιντ». «Ζωγραφίζετε;» επανέλαβε η γυναίκα κοιτώντας την εξεταστικά. «Μάλιστα».


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

205 _

Η κυρία Λόρενς αποφάσισε πως της άρεσε η όψη της Τζένι, όπως και το γεγονός ότι ήταν μια κοπέλα που δε φλυαρούσε ακατάσχετα για τον εαυτό της. Και τα γεγονότα ήταν γεγονότα. Ένα άδειο σπίτι ήταν άχρηστο. «Το σπίτι είναι καθαρό και τα υδραυλικά καλά. Η στέγη επισκευάστηκε πριν δυο χρόνια, μα η κουζίνα έχει τις ιδιοτροπίες της. Υπάρχουν δυο κρεβατοκάμαρες, αλλά η μία είναι χωρίς έπιπλα». Είναι πολύ οδυνηρό γι’ αυτή, συνειδητοποίησε η Τζένι, παρ’ όλο που η φωνή της γυναίκας παρέμεινε ψύχραιμη και το βλέμμα της σταθερό. Σκέφτεται όλα τα χρόνια που έμεινε εκεί. «Δεν έχει γείτονες κοντά και το τηλέφωνο είναι κομμένο. Μα αν θέλετε μπορείτε να ενεργοποιήσετε τη σύνδεση». «Ακούγεται τέλειο, κυρία Λόρενς». Κάτι στη χροιά της φωνής της κοπέλας έκανε τη γυναίκα να ξεροβήξει. Ήταν συμπόνια και κατανόηση, όλο διακριτικότητα. Ύστερα από λίγο ανέφερε μια τιμή για το ενοίκιο ενός μηνός, πολύ πιο λογική απ’ αυτή που περίμενε η Τζένι. Όπως το συνήθιζε, δε δίστασε καθόλου και ακολούθησε το ένστικτό της. «Εντάξει». Για πρώτη φορά, το πρόσωπο της γυναίκας φανέρωσε μια αδιόρατη έκπληξη. «Χωρίς να το δείτε;» «Δε χρειάζεται να το δω». Με μια γοργή πρακτικότητα την οποία εκτίμησε η κυρία Λόρενς, η Τζένι έβγαλε ένα μπλοκ επιταγών απ’ την τσάντα της κι έγραψε το ποσόν. «Μπορείτε να μου πείτε τι θα χρειαστώ από σεντόνια και πιατικά;» Η κυρία Λόρενς περιεργάστηκε την επιταγή. «Τζενεβιέβ», μουρμούρισε. «Ζενβιέβ», τη διόρθωσε η Τζένι με άψογη γαλλική προφορά. «Ήταν το όνομα της γιαγιάς μου». Χαμογέλασε πάλι, μετριάζοντας τη μάλλον εξωτική εντύπωση που προκαλούσε. «Όλοι με φωνάζουν Τζένι». Μια ώρα αργότερα, η Τζένι είχε τα κλειδιά του σπιτιού στην τσάντα της, δυο κιβώτια με προμήθειες στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου και οδηγίες για το πώς να φτάσει εκεί. Είχε ξεπεράσει τις γρήγορες, επιφυλακτικές ματιές των ντόπιων και κατόρθωσε να μη χασκογελάσει όταν ένας κοκαλιάρης έφηβος την κοίταξε μ’ ανοιχτό το στόμα μπαίνοντας στο μπακάλικο και βλέποντάς τη να διαλέγει πιάτα.


206

NORA ROBERTS _

Είχε σουρουπώσει όταν ήταν πια έτοιμη να ξεκινήσει. Τα σύννεφα είχαν χαμηλώσει κι έμοιαζαν πλέον απειλητικά κι ο άνεμος είχε δυναμώσει, εντείνοντας την αίσθηση της περιπέτειας. Η Τζένι πήρε το στενό, ανώμαλο δρόμο που έβγαζε στη θάλασσα, νιώθοντας μέσα της μια έξαψη που σήμαινε πως κάτι καινούριο διαφαινόταν στον ορίζοντα. Η αγάπη της για την περιπέτεια ήταν έμφυτη. Ο προ-προπάππος της ήταν πειρατής -ένας αμετανόητος εραστής της θάλασσας. Το πλοίο του ήταν γρήγορο κι ασυγκράτητο κι έπαιρνε αυτό που ήθελε χωρίς κανένα ενδοιασμό. Ένας απ’ τους θησαυρούς της Τζένι ήταν το ημερολόγιό του. Ο Φιλίπ Γκραντό είχε καταγράψει τις παρανομίες του μ’ ένα ταλέντο και μια αίσθηση ειρωνείας που της φαίνονταν ακαταμάχητα. Μπορεί η ίδια να ’χε κληρονομήσει την έντονη πρακτικότητα των ξεπεσμένων αριστοκρατών απ’ την πλευρά της μητέρα της, αλλά η Τζένι ήταν αρκετά ειλικρινής ώστε ν’ αναγνωρίζει πως θα είχε σαλπάρει με τον πειρατή Φιλίπ και θ’ απολάμβανε την κάθε στιγμή μαζί του. Καθώς το αυτοκίνητό της τρανταζόταν στις λακκούβες, κοίταξε το τοπίο γύρω της. Διέφερε τόσο πολύ απ’ τη γενέτειρά της, τη Νέα Ορλεάνη, ώστε θα μπορούσε να βρίσκεται σε άλλο πλανήτη. Εδώ δεν ήταν μέρος για ατέλειωτες νωχελικές μέρες και ξέφρενες νύχτες. Σ’ αυτό τον ανεμοδαρμένο τόπο έπρεπε να βρίσκεσαι κάθε λεπτό σ’ επιφυλακή. Τα λάθη δε συγχωρούνταν εύκολα. Ωστόσο, διέκρινε κάτι παραπάνω από άγονη γη και βράχια. Ακεραιότητα. Τη διαισθανόταν στη γη που παράβγαινε αδιάκοπα με τη θάλασσα. Ήξερε πως θα ’βγαίνε χαμένη, εκατοστό προς εκατοστό, αιώνες ατέλειωτους, κι όμως δεν παραδινόταν. Παρ’ όλο που οι σκιές μάκραιναν ολοένα, σταμάτησε νιώθοντας την ανάγκη να αποτυπώσει στο χαρτί μερικές απ’ τις εντυπώσεις της. Υπήρχε ένας κολπίσκος λίγα μέτρα πιο κάτω απ’ το δρόμο, φουρτουνιασμένος καθώς πλησίαζε η καταιγίδα. Ενώ η Τζένι έβγαζε ένα μπλοκ κι ένα μολύβι, της ήρθε μια μυρωδιά από σάπια ψάρια και φύκια. Δε ζάρωσε τη μύτη της. Καταλάβαινε ότι ήταν μέρος της παράξενης μαγείας που καλούσε αιωνίως τους άντρες στη θάλασσα. Το χώμα ήταν αραιό εδώ, τα βράχια λεία. Κοντά στο δρόμο, είδε συστάδες θάμνων γεμάτους με τα τελευταία άγρια μύρτιλλα του καλοκαιριού. Άκουγε τον άνεμο, έναν καθαρά θηλυκό ήχο, να στενάζει και να βογκάει. Δεν μπορούσε να δει ακόμα τη θάλασσα, αλλά


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

207 _

τη μύριζε και τη γευόταν στον αέρα που φυσούσε ολόγυρά της. Δεν είχε ούτε πρόγραμμα ούτε να δώσει σε κανέναν λογαριασμό. Η Τζένι εδώ και καιρό θεωρούσε την ελευθερία της δεδομένη, μα η μοναχικότητα ήταν κάτι τελείως διαφορετικό. Την αισθανόταν σ’ αυτό το μικρό, ανεμοδαρμένο κολπίσκο, στη διαδρομή πάνω στο στενό και κακοτράχαλο δρόμο. Και την κράτησε μέσα της. Όταν θα γύριζε στη Νέα Ορλεάνη, μια πόλη που λάτρευε, και θα απολάμβανε μια απ’ αυτές τις αποπνικτικές μέρες που μύριζαν ποτάμι και πολυκοσμία, θα θυμόταν ότι είχε περάσει μια ώρα σ’ ένα δροσερό και μοναχικό μέρος όπου ίσως αποτελούσε τη μοναδική ψυχή σε ακτίνα πολλών χιλιομέτρων. Χαλαρωμένη αλλά και γεμάτη έξαψη, άρχισε να σκιτσάρει με περισσότερη λεπτομέρεια απ’ όσο σκόπευε όταν στάθηκε εδώ. Η απουσία ανθρώπινων ήχων της άρεσε. Ναι, θα χαιρόταν αφάνταστα το Γουίντι Πόιντ και το μικρό, εξοχικό σπίτι. ***

Κόντευε να νυχτώσει όταν τέλειωσε το σκίτσο, αλλιώς ίσως έμενε κι άλλο για να κάνει μια βόλτα στην άκρη της θάλασσας. Μπροστά της απλώνονταν ατέλειωτες μέρες ζωγραφικής... Και ποιος ξέρει τι άλλο θα ’φερνε ο μήνας; Μ’ ένα αδιόρατο χαμόγελο, γύρισε το κλειδί στη μίζα. Όταν το μόνο που άκουσε ήταν ένας στριγκός, ξερός ήχος, δοκίμασε πάλι. Ανταμείφθηκε μ’ ένα αγκομαχητό, ένα βογκητό κι έναν πολύ ύποπτο θόρυβο. Το αυτοκίνητο είχε παρουσιάσει μερικά προβλήματα στο Μπαθ, αλλά ο μηχανικός εκεί έσφιξε μια βίδα εδώ, πασπάτεψε κάτι πιο πέρα, κι από τότε πήγαινε μια χαρά. Η Τζένι θυμήθηκε τον κακοτράχαλο δρόμο και κατέληξε πως αυτό που είχε μπει στη θέση του μπορεί να είχε πάλι λασκάρει. Ενοχλημένη και ανήσυχη, βγήκε απ’ το αμάξι κι άνοιξε το καπό. Ακόμα κι αν είχε τα κατάλληλα εργαλεία, που δε θεωρούσε ότι ήταν το κατσαβίδι κι ο φακός στο ντουλαπάκι, δε θα ’ξερε τι να τα κάνει. Έκλεισε πάλι το καπό και κοίταξε το δρόμο πάνω κάτω. Ήταν έρημος. Το μόνο που ακουγόταν ήταν ο άνεμος. Είχε σκοτεινιάσει σχεδόν κι υπολόγιζε πως βρισκόταν ανάμεσα στο χωριό και στο σπίτι. Αν γύριζε πίσω με τα πόδια, όλο και κάποιος θα βρισκόταν να την πάρει με το αυτοκίνητο. Αν συνέχιζε το δρόμο της, θα έφτανε στο σπίτι σ’ ένα τέταρτο περίπου. Ανασηκώνοντας παραιτημένα τους ώμους της, έβγαλε το φακό απ’ το ντουλαπάκι κι


208

NORA ROBERTS _

έκανε αυτό που συνήθιζε. Προχώρησε μπροστά. Χρειάστηκε το φακό σχεδόν αμέσως. Η διαδρομή με τα πόδια δεν ήταν καλύτερη απ’ όσο με το αυτοκίνητο, αλλά έπρεπε να φροντίσει να μένει στο δρόμο -εκτός κι αν ήθελε να χαθεί ή να βρεθεί στη θάλασσα. Τα χαντάκια ήταν βαθιά, οι βράχοι έφταναν ως επάνω, κάνοντάς τη ν’ αναρωτηθεί πόσο συχνά περνούσε κανείς από δω. Η νύχτα έπεσε γρήγορα, όχι όμως σιωπηλά. Ο άνεμος μαστίγωνε τα μαλλιά της, συνεχίζοντας να σφυρίζει σιγανά. Αραιά σύννεφα ομίχλης άρχισαν να μαζεύονται και η Τζένι ευχήθηκε να παρέμεναν αραιά μέχρι να φτάσει στο σπίτι της. Μα ξέχασε την ομίχλη, καθώς ξέσπασε ξαφνικά μια δυνατή καταιγίδα. Κάτω από άλλες συνθήκες, δε θα την πείραζε καθόλου να γίνει μούσκεμα. Αλλά ακόμα και η αίσθηση της περιπέτειας μετριάστηκε μέσα στο απειλητικό σκοτάδι που ο φακός της φώτιζε αδύναμα κάτω από την πυκνή βροχή. Η πρώτη της αντίδραση ήταν μια ενόχληση, καθώς συνέχισε να περπατάει με κόπο στον ανώμαλο δρόμο με τα μουσκεμένα αθλητικά παπούτσια της. Σιγά σιγά, η ενόχληση μετατράπηκε σε δυσφορία και η δυσφορία έδωσε τη θέση της στην ανησυχία. Οι αστραπές φώτιζαν τους βράχους και τους ασθενικούς θάμνους, σχηματίζοντας άγριες, εχθρικές σκιές. Ακόμα και μια γυναίκα χωρίς καθόλου φαντασία ίσως να φοβόταν. Η Τζένι φανταζόταν μοχθηρά ξωτικά να γελάνε μέσα στο βαθύ σκοτάδι. Σιγοτραγουδώντας παράφωνα για να διώξει τον πανικό, συγκεντρώθηκε στη δέσμη φωτός του φακού της. Εντάξει, έχω γίνει μούσκεμα, συλλογίστηκε παραμερίζοντας τις βρεγμένες τούφες των μαλλιών της που έπεφταν στα μάτια της. Δεν πρόκειται να πεθάνω κιόλας. Έριξε άλλη μια φοβισμένη ματιά στην άκρη του δρόμου. Το σκοτάδι στο ύπαιθρο, σκέφτηκε, είναι πιο βαθύ απ’ όλα. Και πού ήταν το σπίτι; Σίγουρα είχε περπατήσει πάνω από ενάμισι χιλιόμετρο ήδη. Έστρεψε το φως του φακού γύρω της αποκαρδιωμένη. Οι βροντές αντηχούσαν πάνω απ’ το κεφάλι της, ενώ η βροχή τη χαστούκιζε αδιάκοπα. Θα ήταν ένα μικρό θαύμα, να βρει ένα σκοτεινό κι έρημο σπίτι μονάχα με το φως ενός μικρού φακού. Ηλίθια, έβρισε τον εαυτό της, σφίγγοντας τα μπράτσα της γύρω απ’ το στήθος της και προσπαθώντας να σκεφτεί. Είναι μεγάλη ανοησία να ξεκινάς για το άγνωστο όταν έχεις εναλλακτική


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

209 _

λύση. Κι ωστόσο πάντα το ίδιο έκανε. Τώρα δεν της έμενε πια άλλη λύση απ’ το να ξαναγυρίσει στο αυτοκίνητο, να μπει μέσα και να περιμένει να κοπάσει η καταιγίδα. Η προοπτική να περάσει μια ατέλειωτη νύχτα με βροχή μέσα σ’ έναν περιορισμένο χώρο δεν ήταν ευχάριστη, αλλά φαινόταν καλύτερη απ’ το να περιφέρεται μέσα στη θύελλα. Θυμήθηκε πως είχε μερικά κουλουράκια στο αμάξι, καθώς συνέχιζε να ψάχνει τριγύρω με το φακό της, μήπως και έβλεπε κάτι. Αναστέναξε βαριά κι έριξε μια τελευταία ματιά μπροστά της. Τότε το είδε. Πετάρισε τα βλέφαρά της για να διώξει τις σταγόνες της βροχής και κοίταξε ξανά. Ένα φως. Αυτό εκεί μπροστά ήταν σίγουρα φως. Και φως σήμαινε καταφύγιο, ζέστη, συντροφιά. Χωρίς κανένα δισταγμό, κατευθύνθηκε προς τα εκεί. Αποδείχθηκε πως απείχε κάπου ένα χιλιόμετρο δρόμο ακόμα, ενώ η καταιγίδα αγρίευε κι ο δρόμος γινόταν πιο δύσβατος. Οι αστραπές έκοβαν τον ουρανό στα δύο με μια μαβιά λάμψη, απλώνοντας παντού ένα απόκοσμο φως που έκανε τη νύχτα πιο σκοτεινή μόλις έσβηνε. Για να μη σκοντάψει πουθενά, αναγκαζόταν να προχωράει αργά, με το βλέμμα καρφωμένο στο δρόμο. Ένιωθε σίγουρη πως ποτέ πια δε θα στέγνωνε ούτε θα ζεσταινόταν. Το φως μπροστά της παρέμενε σταθερό κι αληθινό, βοηθώντας τη να μην κοιτάζει κάθε τόσο πίσω της. Άκουγε πια τη θάλασσα να λυσσομανάει, καθώς έσκαγε βίαια στα βράχια και στις πέτρες. Στη λάμψη μιας αστραπής νόμισε πως είδε τα αφρισμένα κύματα να ορθώνονται μακριά. Ακόμα κι η βροχή μύριζε τώρα θάλασσα -οργισμένη κι εκδικητική. Η Τζένι δε θα επέτρεπε στον εαυτό της να φοβηθεί, όσο κι αν η καρδιά της χτυπούσε δυνατά -κι όχι μόνο λόγω της απόστασης που είχε διανύσει. Αν παραδεχόταν πως φοβόταν, θα υπέκυπτε στην παρόρμηση να το βάλει στα πόδια και ίσως κατέληγε να πέσει σε κανένα γκρεμό ή χαντάκι. Η αίσθηση της απογοήτευσης ήταν τόσο έντονη, ώστε θα καθόταν στην άκρη του δρόμου και θα ’βάζε τα κλάματα, αν δεν υπήρχε αυτή η σταθερή αχτίδα φωτός που έστελνε την υπόσχεση της ασφάλειας. Όταν η Τζένι είδε το περίγραμμα του κτιρίου πίσω απ’ την κουρτίνα της βροχής, κόντεψε να βάλει τα γέλια. Ένας φάρος.


210

NORA ROBERTS _

Ένα απ’ αυτά τα στέρεα οικοδομήματα που αποδείκνυαν ότι ο άνθρωπος διέθετε μια αίσθηση αλτρουισμού. Το φως που την καθοδηγούσε δεν προερχόταν απ’ τον περιστρεφόμενο προβολέα στην κορυφή, αλλά από ένα παράθυρο. Η Τζένι δεν προβληματίστηκε ιδιαίτερα και τάχυνε το βήμα της όσο τολμούσε. Κάποιος θα ήταν εκεί -ένας ρυτιδιασμένος γέρος, ίσως παλιός ναυτικός. Θα είχε ένα μπουκάλι ρούμι και θα μιλούσε με κοφτές, πνευματώδεις προτάσεις. Καθώς μια ακόμα αστραπή έσκισε τον ουρανό, η Τζένι αποφάσισε ότι τον λάτρευε ήδη. Ο φάρος φαινόταν τεράστιος -ένα σύμβολο ασφάλειας για οποιονδήποτε είχε χαθεί και παράδερνε μέσα στην καταιγίδα. Φάνταζε κατάλευκος στο φως του φακού της, καθώς έψαχνε να βρει κάποια πόρτα στο κτίσμα. Το φωτισμένο παράθυρο βρισκόταν ψηλά, ήταν το τελευταίο από τα τρία που είδε η Τζένι στην πλευρά που πλησίαζε. Είδε μια βαριά πόρτα από τραχύ ξύλο και τη χτύπησε. Η αγριότητα της καταιγίδας πήρε τον ήχο και τον έστειλε μακριά. Νιώθοντας περισσότερο πανικό απ’ όσο ήθελε να παραδεχτεί, η Τζένι χτύπησε πάλι. Ήταν δυνατόν να ήρθε από τόσο μακριά, να έφτασε τόσο κοντά και τώρα να μην την ακούει κανείς; Ο γεροφαροφύλακας είναι μέσα, σκέφτηκε χτυπώντας ξανά. Μάλλον θα πελεκούσε κάποιο ξύλο σιγοσφυρίζοντας ή θα περνούσε την ώρα του τοποθετώντας μια μινιατούρα πλοίου μέσα σ’ ένα μπουκάλι. Έγειρε απελπισμένη στην πόρτα, νιώθοντας το σκληρό, υγρό ξύλο πάνω στο μάγουλό της, πλάι στη γροθιά της που συνέχιζε να το σφυροκοπάει. Όταν η πόρτα άνοιξε, την παρέσυρε και έχασε την ισορροπία της. Κάποιος την άρπαξε γερά απ’ τα μπράτσα, ενώ σωριαζόταν μπροστά. «Δόξα τω Θεώ!» ψιθύρισε. «Φοβόμουν πως δε θα μ’ ακούγατε». Με το ένα χέρι παραμέρισε τα βρεγμένα της μαλλιά απ’ το πρόσωπό της και κοίταξε τον άντρα που θεωρούσε σωτήρα της. Πρώτα απ’ όλα δεν ήταν γέρος. Ούτε ρυτιδιασμένος. Αντίθετα, ήταν νέος κι αδύνατος, όμως το λεπτό, ηλιοκαμένο πρόσωπό του ήταν γεμάτο γωνίες και θα ταίριαζε σε ναυτικό -απ’ τη γενιά του προ-προπάππου της. Τα μαλλιά του ήταν σκούρα σαν τα δικά της κι εξίσου πυκνά. Και ξεχτένιστα σαν να στεκόταν στην πρύμνη ενός πλοίου. Τα χείλη του ήταν σαρκώδη κι απαράδεκτα αισθησιακά, η μύτη του αριστοκρατική στο ανεμοδαρμένο του πρόσωπο. Τα μάτια του είχαν ένα βαθύ καστανό χρώμα κάτω απ’ τα


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

211 _

σκούρα φρύδια του. Δεν την κοιτούσαν φιλικά, διαπίστωσε η Τζένι, ούτε καν με περιέργεια. Φαινόταν ενοχλημένος. «Πώς έφτασες ως εδώ, διάβολε;» Δεν ήταν το καλωσόρισμα που περίμενε, αλλά το περπάτημα μέσα στην καταιγίδα την είχε κάνει να τα χάσει κάπως. «Με τα πόδια», του απάντησε. «Με τα πόδια;» επανέλαβε εκείνος. «Με τέτοιο καιρό; Από πού;» «Το αμάξι μου έμεινε δυο τρία χιλιόμετρα πιο κάτω». Η Τζένι άρχισε να τρέμει -είτε απ’ το κρύο είτε απ’ την υποδοχή. Ο άντρας συνέχιζε να την κρατάει και εκείνη δεν είχε συνέλθει ακόμα ώστε να απομακρυνθεί. «Για ποιο λόγο οδηγούσες βραδιάτικα και με τόσο άσχημο καιρό;» «Εγώ... Νοίκιασα το σπίτι της κυρίας Λόρενς. Το αμάξι μου έμεινε και μάλλον έχασα τη στροφή μέσα στο σκοτάδι. Μετά είδα το φως εδώ». Η Τζένι ξεφύσηξε και συνειδητοποίησε ξαφνικά ότι τα πόδια της έτρεμαν. «Μπορώ να καθίσω;» Ο άντρας την κοίταξε για μια ατέλειωτη στιγμή και μ’ ένα ακατάληπτο ήχο για απάντηση την οδήγησε σ’ έναν καναπέ. Η Τζένι σωριάστηκε εκεί, έγειρε πίσω το κεφάλι της και συγκεντρώθηκε για να ξαναβρεί την αυτοκυριαρχία της. Και τώρα, τι υποτίθεται πως πρέπει να κάνω, αναρωτήθηκε ο Γκραντ. Έσμιξε τα φρύδια του και την περιεργάστηκε. Για την ώρα, η κοπέλα φαινόταν πως θα σωριαζόταν κάτω αν τη φυσούσε. Τα μαλλιά της ήταν κολλημένα στο κεφάλι της, κάπως σγουρά και μαύρα σαν τη νύχτα. Το πρόσωπό της δεν είχε λεπτεπίλεπτα χαρακτηριστικά, αλλά καθαρογραμμένα και έντονα. Είχε την ομορφιά μιας καλλονής του Μεσαίωνα, σαν πριγκίπισσα των Κελτών ή των Γαλατών, μικρόσωμη και γυμνασμένη όπως διέκρινε κάτω από τα ρούχα που κολλούσαν πάνω της. Σκέφτηκε ότι το πρόσωπο και το σώμα της θα ήταν αρκετά ελκυστικά, σε συγκεκριμένες συνθήκες, αλλά αυτό που τον έκανε για μια στιγμή να σαστίσει όταν τον κοίταξε ήταν τα μάτια της. Πρασινογάλαζα σαν τη θάλασσα, τεράστια, αμυγδαλωτά. Μάτια γοργόνας, σκέφτηκε. Για ένα δευτερόλεπτο, όσο κρατάει ένα καρδιοχτύπι, ο Γκραντ αναρωτήθηκε αν είχε μπροστά του κάποιο μυθικό πλάσμα που το ’χε ξεβράσει από τη θάλασσα η καταιγίδα.


212

NORA ROBERTS _

Η φωνή της ήταν απαλή και παρ’ όλο που αναγνώρισε την προφορά του Νότου, του φάνηκε σαν να μιλούσε ξένη γλώσσα, έτσι όπως ήταν πια συνηθισμένος στο μελωδικό ιδίωμα του παραθαλάσσιου Μέιν. Δεν ήταν απ’ αυτούς που ευχαριστιούνταν επειδή βρέθηκε μια μανόλια στο κατώφλι του. Όταν άνοιξε τα μάτια της και του χαμογέλασε, ο Γκραντ ευχήθηκε μ’ όλη του την ψυχή να μην είχε ανοίξει ποτέ την πόρτα. «Συγνώμη», άρχισε να λέει η Τζένι, «δεν έβγαινε νόημα απ’ τα λόγια μου, έτσι δεν είναι; Υποθέτω πως δεν ήμουν έξω στη βροχή πάνω από μια ώρα, αλλά μου φάνηκε σαν να πέρασαν μέρες. Με λένε Τζένι». Ο Γκραντ έχωσε τα χέρια του στις τσέπες του μπλουτζίν του και την κοίταξε συνοφρυωμένος. «Εμένα Κάμπελ, Γκραντ Κάμπελ». Μια που δεν της είπε τίποτε άλλο και συνέχισε να την κοιτάζει κατσούφικα, η Τζένι έβαλε τα δυνατά της να βελτιώσει την κατάσταση. «Κύριε Κάμπελ, δε φαντάζεστε πόσο ανακουφίστηκα όταν είδα το φως». Εκείνος την περιεργάστηκε για άλλη μια στιγμή, ενώ σκεφτόταν πως η φυσιογνωμία της του φαινόταν γνώριμη. «Η στροφή για το σπίτι των Λόρενς είναι περίπου ενάμισι χιλιόμετρο πιο πίσω». Η Τζένι ανασήκωσε τα φρύδια της ακούγοντας τον τόνο της φωνής του. Τι, δηλαδή, περίμενε πως εκείνη θα έβγαινε πάλι έξω και θα περιπλανιόταν στο σκοτάδι ώσπου να βρει τη στροφή; Περηφανευόταν ότι ήταν αρκετά ήπιου χαρακτήρα για ζωγράφος, μα ήταν μούσκεμα, κρύωνε, και το εχθρικό, βλοσυρό πρόσωπο του Γκραντ την έκανε να χάσει την υπομονή της. «Κοίτα, θα σου πληρώσω ένα φλιτζάνι καφέ και τη χρήση αυτού του καναπέ για απόψε», του είπε απότομα, χτυπώντας τα μαξιλάρια με την παλάμη της και σηκώνοντας ένα σύννεφο σκόνης. «Δε νοικιάζω κρεβάτια». «Φαντάζομαι ότι θα κλοτσούσες κι ένα άρρωστο σκυλί αν βρισκόταν στο δρόμο σου», επέμεινε η Τζένι ψυχρά. «Αλλά εγώ δεν πρόκειται να βγω έξω, κύριε Κάμπελ, και δε θα σε συμβούλευα να προσπαθήσεις να με διώξεις». Αυτό τον διασκέδασε, παρ’ όλο που δεν το ’δείξε. Ούτε τη διόρθωσε όταν εκείνη υπέθεσε πως θα την έδιωχνε. Αυτό που εννοούσε ήταν πως δυσαρεστήθηκε με την πρότασή της και δεν είχε σκοπό να της πάρει λεφτά. Αν δεν είχε ενοχληθεί απ’ την αντίδρασή της, ίσως εκτιμούσε το γεγονός ότι παρ’ όλο που ήταν μουσκεμένη και


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

213 _

κατάχλομη, δεν είχε χάσει το δυναμισμό της. Χωρίς να πει κουβέντα, πήγε στην άλλη άκρη του δωματίου, έσκυψε κι άρχισε να ψάχνει σ’ ένα παμπάλαιο δρύινο ντουλάπι. Η Τζένι κοιτούσε ίσια μπροστά της, ακόμα κι όταν άκουσε κάτι υγρό να ρέει σ’ ένα ποτήρι. «Μπράντι χρειάζεσαι τώρα, όχι καφέ», της είπε ο Γκραντ και της έβαλε το ποτήρι κάτω απ’ τη μύτη. «Ευχαριστώ», απάντησε η Τζένι με το παγερό ύφος στο οποίο είχαν ειδικότητα όλες οι γυναίκες του Νότου. Δεν ήπιε μια μικρή γουλιά, το κατέβασε μονορούφι, αφήνοντας τη ζεστασιά του μπράντι να αιφνιδιάσει τον οργανισμό της και να τον επαναφέρει στη φυσιολογική του κατάσταση. Κι έπειτα, με ψυχρή ευγένεια, επέστρεψε το άδειο ποτήρι στον Γκραντ. Ο Γκραντ το κοίταξε και παραλίγο να χαμογελάσει. «Θες άλλο ένα;» «Όχι», αποκρίθηκε εκείνη υπεροπτικά. «Ευχαριστώ πολύ». Μ’ έβαλε στη θέση μου, συλλογίστηκε ο Γκραντ με δυσφορία. Όπως μια πριγκίπισσα ένα χωρικό. Κατόπιν, αναλογίστηκε τις εναλλακτικές λύσεις του. Μέσα απ’ τους συμπαγείς τοίχους του φάρου, άκουγε την καταιγίδα που μαινόταν. Η διαδρομή του ενάμισι χιλιομέτρου ως το σπίτι των Λόρενς, ακόμα και μ’ αυτοκίνητο, θα ήταν δύσκολη, αν όχι επικίνδυνη. Άλλωστε, φαινόταν πιο απλό να την αφήσει να κοιμηθεί στο φάρο, παρά να την πάει στο σπίτι με το αμάξι του. Βλαστημώντας κουρασμένα μέσα από τα δόντια του, της γύρισε την πλάτη. «Εμπρός, έλα πάνω», την πρόσταξε, χωρίς να την κοιτάξει. «Δεν μπορείς να κάθεσαι εδώ και να τρέμεις όλη νύχτα». Η Τζένι σκέφτηκε πολύ σοβαρά να του φέρει την τσάντα της στο κεφάλι. Η σκάλα τη μάγεψε. Κόντεψε να εκφράσει το θαυμασμό της μεγαλόφωνα, αλλά συγκρατήθηκε τελευταία στιγμή. Ήταν κυκλική, σιδερένια, κι έφτανε ως την κορυφή του φάρου. Ο Γκραντ σταμάτησε στο δεύτερο κεφαλόσκαλο και η Τζένι υπολόγισε πως απείχε τουλάχιστον έξι μέτρα απ’ το πρώτο. Εκείνος ήταν ευκίνητος σαν γάτα στο σκοτάδι, ενώ αυτή κρατιόταν απ’ το κάγκελο και τον περίμενε ν’ ανάψει το φως. Η λάμπα έριχνε μια θαμπή λάμψη και πολλές σκιές πάνω στο γυμνό ξύλινο πάτωμα. Εκείνος πέρασε από μια πόρτα στα δεξιά


214

NORA ROBERTS _

στο δωμάτιο που η Τζένι διαπίστωσε πως ήταν η κρεβατοκάμαρά του. Ήταν μικρό, όχι ιδιαίτερα τακτοποιημένο, αλλά είχε ένα μπρούντζινο κρεβάτι αντίκα που η Τζένι το ερωτεύτηκε αμέσως. Ο Γκραντ πήγε σε μια παλιά ξύλινη ντουλάπα, που θα γινόταν υπέροχη με δυο χέρια βερνίκι. Μουρμουρίζοντας μόνος του, ψαχούλεψε λίγο κι εμφάνισε ένα ξεθωριασμένο μπουρνούζι. «Το μπάνιο είναι απέναντι», της είπε κοφτά και της έδωσε το μπουρνούζι πριν την αφήσει μόνη. «Ευχαριστώ πολύ», μουρμούρισε εκείνη ακούγοντας τα βήματά του να κατεβαίνουν τα σκαλιά. Κρατώντας ψηλά το κεφάλι της, με μάτια που γυάλιζαν, διέσχισε το χολ, άνοιξε την πόρτα και μαγεύτηκε πάλι. Η μπανιέρα ήταν από λευκή πορσελάνη με μπρούντζινες βρύσες, τις οποίες εκείνος προφανώς είχε μπει στον κόπο να γυαλίσει. Ο χώρος μπορεί να μην ήταν μεγαλύτερος από μια ντουλάπα, αλλά κάποτε είχε επενδυθεί με κέδρο και είχε λακαριστεί. Ο νιπτήρας στεκόταν σε μια βάση και από πάνω του υπήρχε ένας στενός καθρέφτης. Το φως στο ταβάνι άναβε τραβώντας ένα κορδόνι. Βγάζοντας ανακουφισμένη τα κρύα, βρεγμένα της ρούχα, μπήκε στην μπανιέρα κι έκλεισε τη λεπτή, κυκλική κουρτίνα. Αμέσως μετά, γύρισε τη στρόφιγγα και το ζεστό νερό που ξεπήδησε απ’ το μικρό ντους ζέστανε το κορμί της. Η Τζένι ένιωσε σαν να βρέθηκε στον παράδεισο -κι ας είχε το διάβολο για φύλακα. Στην κουζίνα, ο Γκραντ ετοίμασε φρέσκο καφέ. Έπειτα άνοιξε μια κονσέρβα με σούπα, με τη σκέψη πως θα ’πρεπε να της δώσει κάτι να φάει. Εδώ, στο πίσω μέρος του φάρου, το βουητό της θάλασσας ακουγόταν πιο δυνατά. Ήταν συνηθισμένος σ’ αυτό τον ήχο -όχι σαν να μην τον άκουγε πια, αλλά σαν να τον περίμενε. Ακόμα κι όταν ήταν άγριος κι απειλητικός, όπως απόψε, ο Γκραντ θα συνέχιζε τη δουλειά του. Ή, μάλλον, θα συνέχιζε τη δουλειά του αν δεν είχε καταφθάσει μια γυναίκα μούσκεμα απ’ τη βροχή στην πόρτα του. Τώρα υπολόγιζε πως θα ’πρεπε να δουλέψει μια ώρα παραπάνω απόψε για να καλύψει το χρόνο που έχασε. Είχε ξεπεράσει την αρχική του δυσφορία, παραδεχόμενος πως δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Θα της πρόσφερε μια στοιχειώδη φιλοξενία -ένα ζεστό δείπνο και μια στέγη πάνω απ’ το κεφάλι τηςκαι αυτό ήταν όλο. Ένα χαμόγελο φώτισε για μια στιγμή τα χαρακτηριστικά του,


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

215 _

όταν θυμήθηκε πώς τον είχε κοιτάξει, έτσι όπως καθόταν μούσκεμα στον καναπέ του. Η γυναίκα δεν ήταν καμιά ανόητη. Ο Γκραντ δεν είχε υπομονή με τους ανόητους. Στις συντροφιές του, επέλεγε ανθρώπους που έλεγαν τη γνώμη τους και ήταν έτοιμοι να την υποστηρίξουν. Από μια άποψη, γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο είχε ξεφύγει απ’ το πρόγραμμα που ο ίδιος είχε επιβάλει στον εαυτό του. Δεν είχε περάσει μια βδομάδα από τότε που γύρισε απ’ το Χαϊάνις Πορτ, όπου η αδελφή του, η Σέλμπι, είχε παντρευτεί τον Άλαν Μακ Γκρέγκορ. Συνειδητοποίησε με δυσφορία πως αυτός ο γάμος τον είχε κάνει συναισθηματικό. Οι Μακ Γκρέγκορ δε δυσκολεύτηκαν να τον πείσουν να μείνει δυο τρεις μέρες παραπάνω. Του άρεσαν, ιδιαίτερα ο θυελλώδης γερο-Ντάνιελ, κι ο Γκραντ δεν ήταν άνθρωπος που συμπαθούσε εύκολα κάποιον. Ήταν επιφυλακτικός από μικρό παιδί, αλλά οι Μακ Γκρέγκορ αποδείχθηκαν ακαταμάχητοι. Επίσης, η τελετή είχε συμβάλει πολύ στο να ευαισθητοποιηθεί ο ψυχισμός του. Παραδίδοντας την αδελφή του στον Άλαν, στην εκκλησία, κάτι που θα είχε κάνει ο πατέρας τους αν ζούσε, ένιωσε τόσο πόνο και ταυτόχρονα χαρά, ώστε αισθάνθηκε ευγνωμοσύνη για την ευκαιρία που του έδωσε η οικογένεια Μακ Γκρέγκορ να μείνει στο κάστρο, πριν επιστρέφει στο Γουίντι Πόιντ. Διασκέδασε ακόμα και με τις αδιάκριτες ερωτήσεις του Ντάνιελ για την προσωπική του ζωή, τόσο, ώστε δέχτηκε την ανοιχτή πρόσκλησή του να ξαναπάει όποτε ήθελε. Μια πρόσκληση που, προς μεγάλη του έκπληξη, σκόπευε να τιμήσει. Προς το παρόν είχε δουλειά να κάνει, αλλά έπρεπε να παραδεχτεί πως μια σύντομη διακοπή δε θα κατέστρεφε ανεπανόρθωτα το πρόγραμμά του. Αρκεί να ήταν όντως σύντομη. Η κοπέλα μπορούσε να μείνει απόψε στον ξενώνα και το πρωί θα πήγαινε στο καλό. Η διάθεσή του είχε φτιάξει σχεδόν όταν η σούπα άρχισε να σιγοβράζει. Ο Γκραντ την άκουσε να έρχεται, παρ’ όλο που ο θόρυβος της καταιγίδας ήταν ακόμα δυνατός. Στράφηκε, έτοιμος να της μιλήσει φιλικά, μα βλέποντάς τη με το μπουρνούζι του ένιωσε σαν να ’φαγε γροθιά στο στομάχι. Ήταν τόσο όμορφη, διάβολε, που τάραζε την ηρεμία του μυαλού του. Το μπουρνούζι τής έπεφτε πολύ μεγάλο, παρ’ όλο που είχε σηκώσει τα μανίκια ως τους αγκώνες της. Το ξεθωριασμένο μπλε


216

NORA ROBERTS _

χρώμα τόνιζε το μελένιο δέρμα της. Είχε τραβήξει πίσω τα βρεγμένα μαλλιά της και μόνο μερικές μπούκλες που είχαν ξεφύγει πλαισίωναν το πρόσωπό της. Με τα γαλαζοπράσινα μάτια και τις κατάμαυρες βλεφαρίδες της έμοιαζε ακόμα περισσότερο με γοργόνα, όπως του είχε φανεί στην αρχή. «Κάθισε», την πρόσταξε, ενοχλημένος απ’ το ανεπιθύμητο ξύπνημα του πόθου μέσα του. «Φάε λίγη σούπα». Η Τζένι κοντοστάθηκε για μια στιγμή, κοιτώντας την πλάτη του, κι έπειτα κάθισε στο τραπέζι. «Σ’ ευχαριστώ πολύ». Η απάντησή του ήταν ένα ακατάληπτο μουρμουρητό, πριν ακουμπήσει άγαρμπα ένα μπολ μπροστά της. Έπιασε το κουτάλι της, αποφασισμένη να μην αφήσει τον εγωισμό της να παραμερίσει την πείνα της. Παρ’ όλο που ξαφνιάστηκε, δεν είπε τίποτα βλέποντάς τον να παίρνει κι αυτός ένα μπολ και να κάθεται απέναντι της. Η κουζίνα ήταν μικρή, με δυνατό φως και πολύ ήσυχη. Οι μοναδικοί ήχοι που ακούγονταν ήταν ο άνεμος και η φουρτουνιασμένη θάλασσα έξω απ’ τους χοντρούς τοίχους. Στην αρχή, η Τζένι έτρωγε με το βλέμμα καρφωμένο πεισματικά στο μπολ της, μα μόλις καταλάγιασε η πείνα της, περιεργάστηκε το χώρο γύρω της. Μπορεί να ήταν μικρός, αλλά ούτε ένα εκατοστό δεν πήγαινε χαμένο. Στους τοίχους ολόγυρα υπήρχαν δρύινα ντουλάπια, παρέχοντας άφθονο αποθηκευτικό χώρο. Οι πάγκοι ήταν επίσης από ξύλο, αλλά περασμένοι με γυαλόχαρτο και λουστραρισμένοι. Πρόσεξε δυο μοντέρνες συσκευές, μια καφετιέρα και μια τοστιέρα. Συμπέρανε ότι εκείνος φρόντιζε περισσότερο αυτό το δωμάτιο απ’ όσο το υπόλοιπο σπίτι. Δεν υπήρχαν άπλυτα πιάτα στο νεροχύτη, ψίχουλα ή χυμένα νερά. Και οι μόνες μυρωδιές ήταν της σούπας και του καφέ. Οι ηλεκτρικές συσκευές ήταν παλιές και κάπως ταλαιπωρημένες, αλλά όχι βρόμικες. Όπως κόπασε η πείνα της, χάθηκε κι ο θυμός της. Στο κάτω κάτω, είχε παρεισφρήσει στην ιδιωτική του ζωή. Δεν πρόσφερε ο καθένας φιλοξενία σε μια άγνωστη με χαμόγελα κι ανοιχτές αγκάλες. Μπορεί να ήταν ενοχλημένος, αλλά δεν της έκλεισε την πόρτα στα μούτρα. Και της είχε δώσει στεγνά ρούχα κι ένα πιάτο φαΐ, σκέφτηκε, καταπίνοντας με κόπο τον εγωισμό της. Το βλέμμα της πλανήθηκε στο τραπέζι και στάθηκε στα χέρια του. Χριστέ μου, σκέφτηκε ξαφνιασμένη, είναι πανέμορφα. Είχε λεπτούς καρπούς που δε δήλωναν αδυναμία αλλά χάρη, δύναμη και ικανότητα. Οι ράχες των χεριών του ήταν λείες και ηλιοκαμένες, τα


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

217 _

δάχτυλά του λεπτά και μακριά. Τα νύχια του ήταν κοντά και ίσια. Αρρενωπά, ήταν η πρώτη της σκέψη, αριστοκρατικά η δεύτερη. Η Τζένι τα φαντάστηκε να πιάνουν με την ίδια άνεση ένα ποτήρι σαμπάνιας ή ένα σπαθί. Για μια στιγμή, μαγεμένη όπως ήταν με τα χέρια του, ξέχασε την υπόλοιπη μορφή του. Αισθάνθηκε κάτι να ξυπνάει μέσα της και δεν το απώθησε. Ήταν σίγουρη πως οποιαδήποτε γυναίκα έβλεπε αυτά τα εξαίσια χέρια θ’ αναρωτιόταν πώς θα ήταν η αίσθησή τους πάνω στο δέρμα της. Ανυπόμονα, ικανά χέρια. Θα μπορούσαν είτε να σκίσουν τα ρούχα της είτε να τη γδύσουν γλυκά πριν εκείνη καλά καλά καταλάβει τι συνέβαινε. Όταν ένα ρίγος που το αναγνώρισε ως αδημονία διαπέρασε τη ραχοκοκαλιά της, η Τζένι ξαναβρήκε την αυτοκυριαρχία της. Τι ήταν αυτά που σκεφτόταν! Ούτε καν η φαντασία της δεν είχε δικαίωμα να πάει προς αυτή την κατεύθυνση. Σαστισμένη απ’ την απροσδόκητη αίσθηση που δεν έλεγε να την εγκαταλείψει, ύψωσε το βλέμμα της και τον κοίταξε. Την περιεργαζόταν ψυχρά -όπως ένας επιστήμονας μελετάει κάποιο είδος ζωής. Όταν εκείνη σταμάτησε να τρώει, ο Γκραντ πρόσεξε πως τα μάτια της καρφώθηκαν στα χέρια του και παρέμειναν εκεί, με τα βλέφαρα χαμηλωμένα τόσο ώστε να κρύβουν την έκφρασή τους. Περίμενε, ξέροντας πως αργά ή γρήγορα θα τον κοιτούσε με παγερό θυμό ή ψυχρή ευγένεια. Το μουδιασμένο σοκ στο πρόσωπό της τον παραξένεψε -ή, για να είναι πιο ακριβής, τον συνεπήρε. Αλλά αυτή ακριβώς η αδυναμία της τον έκανε να την ποθήσει οδυνηρά σχεδόν. Ακόμα κι όταν είχε μπει τρεκλίζοντας στο σπίτι του, μουσκεμένη και ταλαιπωρημένη, δεν έδειχνε τόσο ανυπεράσπιστη. Αναρωτήθηκε πώς θ’ αντιδρούσε εκείνη, αν σηκωνόταν, την άρπαζε και την πήγαινε στο κρεβάτι του. Μα τι τον είχε πιάσει, επιτέλους; Κοιτάχτηκαν, πλημμυρισμένοι από συναισθήματα που κανείς τους δεν αποδεχόταν, ενώ η βροχή κι ο αέρας λυσσομανούσαν απέξω, απομονώνοντάς τους από οτιδήποτε πολιτισμένο. Ο Γκραντ συλλογίστηκε πάλι πως του θύμιζε ξωτικό της θάλασσας. Η Τζένι σκέφτηκε ότι αυτός ο άντρας θα μπορούσε ν’ ανταγωνιστεί επάξια τον πειρατή πρόγονό της. Τα πόδια της καρέκλας του Γκραντ έτριξαν καθώς την έσπρωξε πίσω και σηκώθηκε απ’ το τραπέζι. Η Τζένι κοκάλωσε. «Υπάρχει ένα δωμάτιο με μια κουκέτα στο δεύτερο επίπεδο».


218

NORA ROBERTS _

Το βλέμμα του ήταν σκληρό από καταπιεσμένο θυμό, το στομάχι του είχε σφιχτεί από καταπιεσμένο πόθο. Η Τζένι διαπίστωσε πως από τη νευρικότητα είχαν ιδρώσει οι παλάμες της κι εξοργίστηκε. Καλύτερα να εξοργιζόταν μαζί του. «Ο καναπές εδώ μου φτάνει», του απάντησε ψυχρά. Εκείνος ανασήκωσε αδιάφορα τους ώμους του. «Όπως θέλεις». Χωρίς άλλη κουβέντα, βγήκε απ’ την κουζίνα. Η Τζένι περίμενε ώσπου να τον ακούσει να ανεβαίνει τη σκάλα κι έπειτα πίεσε την παλάμη της στο στομάχι της. Την επόμενη φορά που θα δω ένα φως στα σκοτεινά, συλλογίστηκε, θα τρέξω προς την αντίθετη κατεύθυνση.


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

219 _

Κεφάλαιο 2

Ο

Γκραντ απεχθανόταν να τον διακόπτουν. Μπορούσε ν’ ανεχθεί να τον βρίζουν, να τον απειλούν ή να τον περιφρονούν, μα δεν ανεχόταν ποτέ τις παρεμβολές. Δεν τον απασχολούσε ιδιαίτερα αν ο κόσμος τον συμπαθούσε, αρκεί να τον άφηναν στην ησυχία του να κάνει αυτό που ήθελε. Είχε μεγαλώσει βλέποντας τον πατέρα του να επιζητάει τη φιλία των άλλων -απαραίτητη πλευρά στην καριέρα ενός γερουσιαστή που είχε επιλέξει να βάλει υποψηφιότητα για το υψηλότερο αξίωμα της χώρας. Από παιδί ακόμα, ο Γκραντ ήξερε ότι ο πατέρας του ήταν ένας άνθρωπος που προκαλούσε ακραία συναισθήματα. Μερικοί τον αγαπούσαν, άλλοι τον φοβόντουσαν ή τον μισούσαν, και στις προεκλογικές εκστρατείες αποκτούσε αφοσιωμένους οπαδούς. Έβαζε τα δυνατά του για να εξυπηρετήσει κάποιον, φίλο ή άγνωστο δεν είχε σημασία. Τα ιδανικά του ήταν υψηλά, η μνήμη του εκπληκτική, το ρητορικό του ταλέντο αξιοθαύμαστο. Ο γερουσιαστής Ρόμπερτ Κάμπελ αισθανόταν πως ήταν καθήκον του να είναι προσιτός. Μέχρι τη στιγμή που κάποιος του ’ρίξε τρεις σφαίρες. Ο Γκραντ δεν είχε κατηγορήσει μόνο τον άντρα που κρατούσε το πιστόλι, ή το επάγγελμα του πολιτικού, όπως η αδελφή του. Με τον τρόπο του κατηγορούσε και τον πατέρα του. Ο Ρόμπερτ Κάμπελ είχε αφιερώσει τη ζωή του στους άλλους και κάποιος απ’ αυτούς τον είχε σκοτώσει. Ίσως ήταν μια άμεση συνέπεια αυτού του πράγματος το ότι ο Γκραντ δε δινόταν σε κανένα. Δε θεωρούσε το φάρο καταφύγιο. Ήταν απλά το σπίτι του. Απολάμβανε τη μοναχικότητα όπως επίσης την αγριότητα και την αρμονία των στοιχείων της φύσης. Η μοναξιά που του παρείχε ήταν απαραίτητη τόσο για τη δουλειά του όσο και για τον ίδιο. Α-


220

NORA ROBERTS _

παιτούσε ώρες, ακόμα και μέρες μοναξιάς. Ο Γκραντ θεωρούσε δικαίωμά του την αδιατάρακτη σκέψη. Κανείς, κανείς απολύτως, δεν επιτρεπόταν να παρέμβει. Το προηγούμενο βράδυ βρισκόταν στη μέση της πιο πρόσφατης δουλειάς του, όταν τα χτυπήματα της Τζένι στην πόρτα τον ανάγκασαν να σταματήσει. Ο Γκραντ ήταν απολύτως ικανός να αγνοήσει ένα χτύπημα στην πόρτα, αλλά καθώς η σκέψη του είχε αποσπαστεί, πήγε ν’ ανοίξει με σκοπό να στραγγαλίσει όποιον τον διέκοψε. Η Τζένι θα ’πρεπε να θεωρεί τον εαυτό της τυχερό που απλώς της φέρθηκε με αγένεια. Ένας άτυχος τουρίστας που βρέθηκε κάποτε αντιμέτωπος με τον εξοργισμένο Γκραντ, κόντεψε να καταλήξει στον ωκεανό. Κι επειδή χρειάστηκε μια ολόκληρη ώρα για να συγκεντρωθεί ξανά στη δουλειά του, αφού άφησε την Τζένι στην κουζίνα, είχε μείνει άγρυπνος το μεγαλύτερο μέρος της νύχτας. Παρεμβολές. Παρεμβάσεις. Απαράδεκτο. Έτσι σκεφτόταν χθες. Το ίδιο σκεφτόταν και τώρα που ο ήλιος ξεχυνόταν απ’ το παράθυρο στα πόδια του κρεβατιού του. Νυσταγμένος μετά από τέσσερις μόνο ώρες ύπνο, ο Γκραντ άκουσε τη φωνή που ερχόταν απ’ τη σκάλα. Τραγουδούσε ένα απλοϊκό, ρυθμικό τραγουδάκι που μεταδιδόταν συνεχώς από το ραδιόφωνο. Ο Γκραντ άκουγε καθημερινά ραδιόφωνο, με την ίδια ευλάβεια που άνοιγε την τηλεόραση και διάβαζε μια ντουζίνα εφημερίδες. Η Τζένι τραγουδούσε καλά, με χαμηλή, παλλόμενη φωνή που έκανε σαγηνευτικούς τους χαριτωμένους στίχους. Δεν έφτανε που χθες βράδυ τον είχε διακόψει απ’ τη δουλειά του, τώρα διέκοπτε και τον ύπνο του. Θα μπορούσε να πνίξει τον ήχο, σκεπάζοντας το κεφάλι του μ’ ένα μαξιλάρι. Ωστόσο, διαπίστωσε πως δεν μπορούσε να πνίξει την αντίδρασή του σ’ αυτή τη γυναίκα. Του ήταν πάρα πολύ εύκολο μέσα στο σκοτάδι, με το σεντόνι ζεστό πάνω στο στήθος του, να τη φανταστεί. Ο Γκραντ πέταξε βλαστημώντας το μαξιλάρι στην άκρη, σηκώθηκε απ’ το κρεβάτι και φόρεσε ένα σορτς. Κατέβηκε κάτω μισοκοιμισμένος. Το ριχτάρι με το οποίο εκείνη είχε σκεπαστεί το προηγούμενο βράδυ ήταν ήδη διπλωμένο τακτικά πάνω στον καναπέ. Ο Γκραντ το κοίταξε βλοσυρά κι έπειτα ακολούθησε τη φωνή της ως την κουζίνα. Φορούσε ακόμα το μπουρνούζι του και ήταν ξυπόλυτη, με τα


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

221 _

μαλλιά της να πέφτουν πλούσια στην πλάτη της. Πολύ θα ήθελε να τα αγγίξει, για να διαπιστώσει αν οι κόκκινες ανταύγειες που έλαμπαν μέσα στο μαύρο ήταν αληθινές ή οφθαλμαπάτη. Το μπέικον τσιτσίριζε στο τηγάνι κι ο καφές μύριζε θεϊκά. «Τι κάνεις εκεί, διάβολε;» Η Τζένι στράφηκε απότομα, κρατώντας ένα πιρούνι και φέρνοντας μηχανικά το άλλο χέρι στην καρδιά της. Παρ’ όλο που ο καναπές ήταν άβολος, είχε ξυπνήσει ευδιάθετη -και πέθαινε της πείνας. Ο ήλιος έλαμπε, οι γλάροι έκρωζαν, και το ψυγείο ήταν γεμάτο. Η Τζένι είχε αποφασίσει πως ο Γκραντ Κάμπελ άξιζε άλλη μια ευκαιρία. Καθώς τριγύριζε στην κουζίνα του, ορκίστηκε να είναι φιλική μαζί του με οποιοδήποτε τίμημα. Τώρα στεκόταν μπροστά της ημίγυμνος κι ολοφάνερα θυμωμένος, με τα μαλλιά του ανακατεμένα απ’ τον ύπνο και το πιγούνι του αξύριστο. Η Τζένι τού χαμογέλασε αποφασιστικά. «Φτιάχνω πρωινό. Σκέφτηκα πως ήταν το λιγότερο που μπορώ να κάνω για να σ’ ευχαριστήσω που μου πρόσφερες καταφύγιο χθες βράδυ». Ο Γκραντ είχε ξανά την απροσδιόριστη αίσθηση πως του ήταν γνώριμη. Το πρόσωπό του έγινε ακόμα πιο βλοσυρό. «Δε μου αρέσει να πειράζουν τα πράγματά μου». Η Τζένι άνοιξε το στόμα της κι έπειτα το ’κλείσε πάλι, πριν της ξεφύγει κάποιο δηκτικό σχόλιο. «Το μόνο που έσπασα ήταν ένα αβγό», του είπε ήρεμα, δείχνοντας το μπολ με τα αβγά που σκόπευε να κάνει ομελέτα. «Γιατί δεν κάνεις και στους δυο μας μια χάρη; Βάλε ένα φλιτζάνι καφέ, κάτσε κάτω και πάψε». Και τινάζοντας ανεπαίσθητα το κεφάλι της, του γύρισε την πλάτη. Ο Γκραντ ύψωσε τα φρύδια του, όχι μόνο από έκπληξη, αλλά κι από θαυμασμό. Δεν μπορούσε ο καθένας να σου πει να πάψεις με μια τόσο γλυκιά φωνή και να σε κάνει να υπακούσεις. Διαισθανόταν πως δεν ήταν ο μόνος στον οποίο η Τζένι είχε δώσει μια τέτοια εντολή. Καταπνίγοντας το χαμόγελο που κινδύνευε ν’ απλωθεί στο πρόσωπό του, πήρε μια κούπα κι έκανε ό,τι ακριβώς του είπε. Εκείνη έπαψε να τραγουδάει καθώς τέλειωνε τις προετοιμασίες του πρωινού, αλλά ο Γκραντ είχε την αίσθηση πως θα την άκουγε να μουρμουρίζει νευριασμένη, αν δεν ήθελε να τον κάνει να πιστέψει πως η συμπεριφορά του την άφηνε αδιάφορη. Μάλιστα, ήταν σίγουρος ότι από μέσα της βλαστημούσε κι έβριζε. Καθώς έπινε τον καφέ του, η νύστα υποχώρησε, δίνοντας τη


222

NORA ROBERTS _

θέση της στην πείνα και την εγρήγορση. Για πρώτη φορά καθόταν στη μικρή κουζίνα του, ενώ μια γυναίκα ετοίμαζε το πρωινό του. Δε θέλω να το συνηθίσω, συλλογίστηκε, παρατηρώντας τη. Αλλά, πάλι, δεν ήταν δυσάρεστη εμπειρία. Παραμένοντας σιωπηλή, η Τζένι ακούμπησε δυο πιάτα στο τραπέζι κι έπειτα μια πιατέλα με μπέικον και ομελέτα. «Γιατί ήθελες να πας στο παλιό σπίτι των Λόρενς;» τη ρώτησε ο Γκραντ ενώ σερβιριζόταν. Η Τζένι τον κοίταξε με στενεμένα μάτια. Ώστε τώρα θα κάνουμε ευγενική συζήτηση, σκέφτηκε και παραλίγο να του τρίξει τα δόντια. «Το νοίκιασα», αποκρίθηκε κοφτά, ρίχνοντας αλάτι στα αβγά της. «Νόμιζα πως η χήρα Λόρενς ήθελε να το πουλήσει». «Όντως». «Είναι πολύ αργά για να νοικιάσει κανείς ένα καλοκαιρινό σπίτι», σχολίασε ο Γκραντ, κόβοντας μια μπουκιά ομελέτα. Η Τζένι ανασήκωσε αδιάφορα τους ώμους της και συγκεντρώθηκε στο πρωινό της. «Δεν είμαι τουρίστρια». «Δεν είσαι;» Την περιεργάστηκε για μια ατέλειωτη στιγμή μ’ ένα βλέμμα που της φάνηκε εντελώς αδιάκριτο. «Είσαι από τη Λουϊζιάνα, σωστά; Από τη Νέα Ορλεάνη ή το Μπατόν Ρουζ;» «Από τη Νέα Ορλεάνη». Η Τζένι ξέχασε την ενόχλησή της και τον περιεργάστηκε κι αυτή με τη σειρά της. «Ούτε εσύ είσαι ντόπιος». «Όχι», απάντησε ο Γκραντ χωρίς να επεκταθεί περισσότερο. Α, όχι, σκέφτηκε εκείνη, δε θα άρχιζε την κουβέντα κι έπειτα θα τη σταματούσε όποτε τον βόλευε. «Γιατί μένεις στο φάρο;» επέμεινε. «Δε λειτουργεί, έτσι δεν είναι; Χθες βράδυ με καθοδήγησε το φωτισμένο παράθυρο, όχι ο προβολέας του φάρου». «Η Ακτοφυλακή ελέγχει την περιοχή με ραντάρ. Ο φάρος δεν έχει χρησιμοποιηθεί εδώ και δέκα χρόνια. Έμεινες από βενζίνη;» τη ρώτησε, πριν η Τζένι συνειδητοποιήσει πως δεν της απάντησε σ’ αυτό που τον ρώτησε. «Όχι. Σταμάτησα στην άκρη του δρόμου για λίγα λεπτά κι όταν προσπάθησα να βάλω πάλι μπροστά τη μηχανή, μούγκρισε απλώς». Ανασήκωσε τους ώμους της και πήρε λίγο μπέικον. «Θα πρέπει μάλλον να φέρω γερανό απ’ την πόλη». Ο Γκραντ άφησε έναν ήχο που μπορεί να ήταν και γέλιο. «Μπορεί να βρεις γερανό στο Μπέισαϊντ, αλλά αποκλείεται να βρεις στο


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

223 _

Γουίντι Πόιντ. Θα του ρίξω εγώ μια ματιά», της είπε, τελειώνοντας το πρωινό του. «Αν δεν καταφέρω να το φτιάξω, μπορείς να φωνάξεις τον Μπακ Γκέιτς από την πόλη να ’ρθει να το βάλει μπροστά». Τον περιεργάστηκε για τριάντα δευτερόλεπτα. «Σ’ ευχαριστώ», του είπε επιφυλακτικά. Ο Γκραντ σηκώθηκε κι ακούμπησε το πιάτο του στο νεροχύτη. «Πήγαινε να ντυθείς», την πρόσταξε. «Έχω δουλειά». Και για δεύτερη φορά την άφησε ολομόναχη στην κουζίνα. Μόνο για μια φορά, συλλογίστηκε εκείνη βάζοντας το πιάτο της πάνω στο δικό του, θα ’θελα να πω εγώ την τελευταία λέξη. Σφίγγοντας τη ζώνη στο μπουρνούζι του, βγήκε απ’ το δωμάτιο. Ναι, θα πάω να ντυθώ, αποφάσισε. Και γρήγορα, μάλιστα, πριν αλλάξει γνώμη. Αγενής ή όχι, θα δεχόταν τη βοήθεια που της πρόσφερε. Κι έπειτα, θα έστελνε τον Γκραντ Κάμπελ στο διάβολο. Δεν τον είδε πουθενά στο δεύτερο όροφο, όταν μπήκε μέσα στο μπάνιο για ν’ αλλάξει. Η Τζένι έβγαλε το μπουρνούζι και το κρέμασε πίσω από την πόρτα. Τα ρούχα της είχαν στεγνώσει και σκέφτηκε πως μπορούσε ν’ αγνοήσει το γεγονός ότι τα αθλητικά της παπούτσια ήταν ακόμα βρεγμένα. Με λίγη τύχη, μέσα σε μια ώρα θα βολευόταν στο σπίτι που είχε νοικιάσει. Κι έτσι θα της έμενε το μεγαλύτερο μέρος του απογεύματος για να ζωγραφίσει. Η σκέψη αυτή την έκανε να διατηρήσει την ευδιαθεσία της καθώς κατέβαινε τα σκαλιά. Και πάλι δεν είδε πουθενά τον Γκραντ. Ύστερα από ένα σύντομο αγώνα με τη βαριά εξώπορτα, την άνοιξε και βγήκε έξω. Η ατμόσφαιρα ήταν τόσο καθαρή που σχεδόν της κόπηκε η ανάσα. Η ομίχλη και η θύελλα που μαίνονταν εδώ χθες βράδυ είχαν εξαφανιστεί. Ήξερε πως ελάχιστα μέρη υπήρχαν στη γη όπου η ατμόσφαιρα πραγματικά έλαμπε κι εδώ ήταν ένα απ’ αυτά. Ο ουρανός ήταν γαλάζιος κι ανέφελος, πλημμυρισμένος από τη χρυσαφένια λιακάδα. Απ’ αυτή τη μεριά του φάρου φύτρωνε λίγο χορτάρι, σκληρό κι άγριο σαν τα ελάχιστα, ανθεκτικά λουλούδια που ήταν σκορπισμένα ανάμεσά του. Οι χρυσόβεργες κυμάτιζαν στην αύρα, αναγγέλλοντας το τέλος του καλοκαιριού, αλλά ο ήλιος έκαιγε. Έβλεπε το στενό δρόμο που είχε περπατήσει το προηγούμενο βράδυ, αλλά ξαφνιάστηκε από τη διώροφη αγροικία που βρισκό-


224

NORA ROBERTS _

ταν λίγες εκατοντάδες μέτρα πιο πέρα, στο λόφο. Η σκόνη στα παράθυρα και το ψηλό γρασίδι πρόδιδαν ότι ήταν εγκαταλελειμμένο, όχι όμως κι ετοιμόρροπο. Μάλλον θα ανήκε στο φαροφύλακα και την οικογένειά του, όσο λειτουργούσε ακόμα ο φάρος, συμπέρανε η Τζένι. Θα είχαν κήπο και ίσως μερικά κοτόπουλα. Και κάποια βράδια, όταν ο άνεμος ούρλιαζε και τα κύματα υψώνονταν σαν βουνά, ο φαροφύλακας θα έμενε στο πόστο του, ενώ η οικογένειά του θα καθόταν μόνη και θ’ αφουγκραζόταν τη θύελλα. Η άσπρη μπογιά είχε ξεφλουδίσει, αλλά τα παντζούρια άντεχαν ακόμα. Η Τζένι σκέφτηκε πως το σπίτι έστεκε στο λόφο, περιμένοντας να κατοικηθεί πάλι. Στη βάση της πλαγιάς, είδε ένα ανθεκτικό φορτηγάκι που υπέθεσε πως ανήκε στον Γκραντ. Επειδή δεν τον έβλεπε πουθενά, η Τζένι έκανε το γύρο του φάρου, απαντώντας στο κάλεσμα της θάλασσας. Αυτή τη φορά, της κόπηκε τελείως η ανάσα. Μπορούσε να δει για χιλιόμετρα ολόκληρα τη δαντελωτή ακτογραμμή και τα μικροσκοπικό νησάκια, μέχρι το μακρινό ορίζοντα. Στη θάλασσα έπλεαν οι στιβαρές, γερές βάρκες των ψαράδων του σολομού. Ήξερε ότι εδώ δε θα ’βλεπε σκάφη με χρώμιο και μαόνι, ούτε και θα ’πρεπε. Αυτό το μέρος σε καλούσε να καταβάλεις κόπο, όχι να απολαμβάνεις νωθρές δραστηριότητες. Δύναμη, ανθεκτικότητα. Αυτά αισθάνθηκε όταν ατένισε τη γαλαζοπράσινη θάλασσα που έδερνε αφρισμένη τα βράχια. Φύκια επέπλεαν στην επιφάνεια, συσσωρεύονταν κι απλώνονταν με την κίνηση των κυμάτων. Η θάλασσα ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος εδώ. Είχε λειάνει τα βράχια ολόγυρα και ο γκρεμός ορθωνόταν σε αποχρώσεις του πράσινου και του γκρίζου, με λίγο θαμπό πορτοκαλί ανάμεσά τους. Η παραλία ήταν γεμάτη κοχύλια που τα ξέβραζε η θάλασσα κι ακόμα δεν τα είχε πατήσει κάποιο απρόσεκτο πόδι. Η μυρωδιά της αρμύρας και της ψαρίλας ήταν έντονη. Άκουγε τα καμπανάκια που είχαν πάνω τους οι σημαδούρες, το ρηχό σφύριγμα που έβγαζαν τα σημαιάκια, το απόμακρο βουητό των αλιευτικών σκαφών, το πένθιμο κρώξιμο των γλάρων. Δεν υπήρχε τίποτα, ούτε ήχος, ούτε εικόνα, ούτε μυρωδιά, που να προέρχεται απ' οτιδήποτε άλλο εκτός απ’ αυτή την ατέλειωτη, αιώνια θάλασσα. Η Τζένι ένιωσε το κάλεσμα, την έλξη που ασκούσε η θάλασσα


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

225 _

στον άνθρωπο από την απαρχή του χρόνου. Αν η ζωή όντως προερχόταν από εκεί, αυτό εξηγούσε γιατί μάγευε τόσο εύκολα άντρες και γυναίκες. Στάθηκε σ’ ένα βράχο πάνω απ’ τη στενή, απόκρημνη παραλία και αφέθηκε στα συναισθήματά της. Κίνδυνος, πρόκληση, γαλήνη -τα ένιωσε όλα αυτά με ικανοποίηση. Δεν άκουσε τον Γκραντ να πλησιάζει πίσω της. Ήταν συγκεντρωμένη στη θάλασσα και δεν τον αντιλήφθηκε, παρ’ όλο που εκείνος έμεινε κάμποσα λεπτά να την παρακολουθεί. Ταιριάζει εδώ, συλλογίστηκε ο Γκραντ κι ένιωσε τη επιθυμία να την καταραστεί γι’ αυτό. Ο τόπος αυτός, το μικρό, απομονωμένο κομμάτι γης που αιωρούνταν πάνω απ’ τη θάλασσα, ήταν δικός του. Δεν ισχυριζόταν ότι του ανήκε η θάλασσα, ούτε καν όταν φούσκωνε τόσο που έγλειφε τα όρια της γης του, αλλά αυτό το κομμάτι του χορταριασμένου βράχου ήταν αποκλειστικά δικό του. Η Τζένι δεν έπρεπε να φαίνεται σαν ν’ ανήκε εκεί, να τον κάνει ν’ αναρωτιέται αν ο βράχος θα ήταν ποτέ ξανά μόνο δικός του. Ο άνεμος κολλούσε τα ρούχα της στο κορμί της, όπως και η βροχή χθες βράδυ, τονίζοντας τη λεπτή, αθλητική της σιλουέτα, με τις θηλυκές καμπύλες. Τα μαλλιά της χόρευαν μανιασμένα κι ελεύθερα, ενώ ο ήλιος φώτιζε τις γλώσσες της φωτιάς μέσα στον έβενο, που έμοιαζαν να υπαινίσσονται πράγματα τα οποία ήταν σχεδόν έτοιμος να δοκιμάσει. Πριν συνειδητοποιήσει τι έκανε, ο Γκραντ την άρπαξε απ’ το μπράτσο και την έστρεψε προς το μέρος του. Δεν υπήρχε έκπληξη στο πρόσωπό της καθώς τον κοίταξε, αλλά ενθουσιασμός -και μια έξαψη που εκείνος κατάλαβε πως προερχόταν απ’ τη θάλασσα. Τα μάτια της την καθρέφτιζαν και τον δελέαζαν. «Χθες βράδυ αναρωτιόμουν γιατί να διαλέξει κάποιος να μείνει εδώ», του είπε, παραμερίζοντας τα μαλλιά που έπεφταν στα μάτια της. «Τώρα αναρωτιέμαι πώς μπορεί κανείς να μένει οπουδήποτε αλλού». Έδειξε μια μικρή ψαρόβαρκα που ήταν δεμένη στην άκρη της αποβάθρας. «Δική σου είναι;» Ο Γκραντ συνέχισε να την κοιτάζει, συνειδητοποιώντας απότομα πως παραλίγο να τη σφίξει πάνω του και να τη φιλήσει -ήταν έτοιμος να γευτεί τα χείλη της. Κάνοντας υπεράνθρωπη προσπάθεια, στράφηκε εκεί που του έδειχνε. «Ναι, είναι δική μου». «Σε καθυστερώ απ’ τη δουλειά σου». Για πρώτη φορά, η Τζένι του έκανε δώρο το γνήσιο χαμόγελό της. «Υποθέτω πως θα ’χες ξυπνήσει απ’ τα χαράματα, αν δε σου ’χα χτυπήσει την πόρτα».


226

NORA ROBERTS _

Με ένα ακατάληπτο μουρμουρητό αντί γι’ απάντηση, ο Γκραντ την έστρεψε προς το ημιφορτηγό του. Η Τζένι αναστέναξε και παραιτήθηκε από τον πρωινό της όρκο να είναι φιλική, σαν να είχε βάλει λάθος στοίχημα. «Κύριε Κάμπελ, είναι ανάγκη να είσαι τόσο δυσάρεστος;» Ο Γκραντ κοντοστάθηκε και την κοίταξε μ’ ένα βλέμμα στο οποίο η Τζένι διέκρινε μια παιχνιδιάρικη ειρωνεία. «Ναι». «Τα καταφέρνεις πολύ καλά», κατάφερε να ψιθυρίσει, καθώς την τραβούσε μπροστά. «Κάνω εξάσκηση πολλά χρόνια». Όταν έφτασαν στο αμάξι του την άφησε, άνοιξε την πόρτα τού οδηγού και μπήκε μέσα. Χωρίς άλλο σχόλιο, η Τζένι έκανε το γύρο και κάθισε στη θέση του συνοδηγού. Η μηχανή μούγκρισε όταν πήρε μπροστά κι ήταν ένας ήχος τόσο συνδεδεμένος με την πόλη και την κίνηση, ώστε της φάνηκε σαν ιεροσυλία. Έριξε πίσω της μια ματιά, καθώς ξεκινούσαν, και συνειδητοποίησε αμέσως ότι θα ζωγράφιζε οπωσδήποτε αυτή τη σκηνή. Το είχε ανάγκη. Παραλίγο να το πει δυνατά, μα συγκρατήθηκε βλέποντας το βλοσυρό ύφος του Γκραντ. Να πάει στο διάβολο, αποφάσισε η Τζένι. Θα ζωγράφιζε το τοπίο, όταν εκείνος θα πήγαινε να ψαρέψει αστακούς -ή ό,τι τέλος πάντων ψάρευε εκεί πέρα. Αφού δε θα το ήξερε ο Γκραντ, δε θα πείραζε. Έγειρε στο κάθισμά της, σταύρωσε τα χέρια της κι έμεινε σιωπηλή. Ο Γκραντ είχε οδηγήσει ήδη ενάμισι χιλιόμετρο όταν άρχισε να αισθάνεται τύψεις. Ο δρόμος δεν ήταν καλύτερος από ένα χαντάκι και το βράδυ θα ήταν μια σκοτεινή σειρά από λακκούβες και πέτρες. Όποιος τον είχε περπατήσει στη διάρκεια μιας καταιγίδας θα πρέπει να ήταν εξαντλημένος, απελπισμένος. Κι επίσης τρομοκρατημένος, αν δεν ήξερε το δρόμο. Κι αυτός δεν είχε δείξει την παραμικρή συμπόνια, κανένα ενδιαφέρον. Της έριξε άλλη μια κατσούφικη ματιά, ενώ το αμάξι τρανταζόταν ολόκληρο. Δεν έδειχνε ευάλωτη, αλλά ποτέ δε θα τη θεωρούσε ικανή να περπατήσει τόσο δρόμο με τέτοια κακοκαιρία. Άρχισε να σχηματίζει στο μυαλό του μια συγνώμη που η Τζένι θα ξαφνιαζόταν αν άκουγε, όταν εκείνη ύψωσε το σαγόνι της. «Να το αμάξι μου». Το ύφος της είχε γίνει πάλι απόμακρα ευγενικό -σαν ν’ απευθυνόταν σε κάποιον υπηρέτη. Ο Γκραντ κατάπιε την απολογία του.


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

227 _

Πήρε μια απότομη στροφή, ταρακουνώντας την Τζένι στο κάθισμά της περισσότερο απ’ όσο χρειαζόταν. Έσβησε τη μηχανή και οι δυο τους βγήκαν έξω χωρίς το παραμικρό σχόλιο. Ο Γκραντ άνοιξε το καπό του αυτοκινήτου της κι εκείνη στάθηκε με τα χέρια της χωμένα στις πίσω τσέπες του τζιν της. Μονολογούσε σιγανά, παρατήρησε η Τζένι, καθώς ψαχούλευε τη μηχανή της. Υπέθεσε πως αυτό ήταν φυσιολογικό για κάποιον που ζούσε ολομόναχος στην άκρη ενός γκρεμού. Μα υπήρχαν φορές, θυμήθηκε χαμογελώντας, που και η ίδια θεωρούσε τον εαυτό της τον καλύτερο συνομιλητή μέσα στο πυκνοκατοικημένο Βιε Καρέ. Ο Γκραντ γύρισε στο αυτοκίνητό του και πήρε μια εργαλειοθήκη. Έβγαλε μερικά γαλλικά κλειδιά διαφόρων μεγεθών και έσκυψε πάλι πάνω απ’ το καπό. Σουφρώνοντας τα χείλη της, η Τζένι στάθηκε πίσω του και κοίταξε πάνω απ’ τον ώμο του. Φαίνεται να ξέρει τι κάνει, κατέληξε. Και μάλλον δεν ήταν κάτι σοβαρό, αφού χρειαζόταν μόνο μερικά κλειδιά. Αν μπορούσε να... Έσκυψε περισσότερο, ακουμπώντας αυθόρμητα το χέρι της στην πλάτη του για να κρατήσει την ισορροπία της. Ο Γκραντ δεν ίσιωσε το κορμί του, αλλά στράφηκε και η κίνηση έφερε τον αγκώνα του πάνω στο στήθος της. Θα μπορούσε άνετα να συμβεί σε δυο ξένους μέσα σ’ ένα γεμάτο ασανσέρ και κανείς δε θα ’δίνε σημασία. Αλλά τώρα, ένιωσαν και οι δυο τη δύναμη της επαφής, το κύμα της λαχτάρας. Η Τζένι θα ’χε οπισθοχωρήσει αν δεν έπιανε ξαφνικά τον εαυτό της να κοιτάζει τα σκοτεινά, ανήσυχα μάτια, να νιώθει τη ζεστή, γοργή του ανάσα κοντά στα χείλη της. Άλλο ένα εκατοστό, σκέφτηκε. Ακόμα ένα εκατοστό και το στόμα του θ’ άγγιζε το δικό της, δε θα ’μενε μονάχα η νύξη του. Το χέρι της είχε ανηφορίσει στον ώμο του και τον έσφιγγε χωρίς να το συνειδητοποιεί. Ο Γκραντ ένιωσε την πίεση, αλλά δεν ήταν τίποτα σε σύγκριση μ’ αυτό που αισθανόταν στον αυχένα του, στη βάση της ραχοκοκαλιάς του, στο βάθος του στομαχιού του. Αν άγγιζε αυτό που βρισκόταν τόσο κοντά του, ίσως η πίεση ανακουφιζόταν -ή μπορεί και να ’παίρνε φωτιά. Εκείνη τη στιγμή δεν ήταν σίγουρος τι απ’ τα δύο προτιμούσε. «Τι κάνεις εκεί;» απαίτησε να μάθει, αλλά αυτή τη φορά η φωνή του δεν ακούστηκε θυμωμένη. Η Τζένι συνέχισε να τον κοιτάζει κατάματα, μαγεμένη. Βλέπω


228

NORA ROBERTS _

τον εαυτό μου στα μάτια του, σκέφτηκε μουδιασμένα. Πότε χάθηκα εκεί μέσα; «Τι είπες...;» Ήταν ακόμα γερμένοι πάνω απ’ το καπό. Η Τζένι κρατιόταν απ’ τον ώμο του, ο Γκραντ είχε στο ένα χέρι ένα μπουλόνι και στο άλλο το κλειδί. Έτσι και μετατόπιζε ανεπαίσθητα το βάρος του, τα κορμιά τους θ’ αγγίζονταν. Και παραλίγο να το κάνει, μα θυμήθηκε πόσο άβολα αισθάνθηκε όταν συνειδητοποίησε πως αυτή η γυναίκα ταίριαζε απόλυτα με τον τόπο του, έτσι όπως στεκόταν στα βράχια του κι ατένιζε τη θάλασσα. Έτσι κι αγγίξεις αυτή τη γυναίκα, Κάμπελ, θα μπλέξεις άσχημο, και δε Θα μπορέσεις ν ’ απομακρυνθείς σφυρίζοντας αδιάφορα. «Σε ρώτησα τι κάνεις», της είπε ήρεμα, αλλά το βλέμμα του στυλώθηκε στα χείλη της. «Τι κάνω...;» Τι έκανε; «Εγώ... ε... ήθελα να δω πώς επιδιορθώνεις τη μηχανή, ώστε...» Τα μάτια του την κοίταξαν πάλι με ένταση, εξαφανίζοντας κάθε λογική σκέψη από το νου της. «Ώστε;» επανέλαβε ο Γκραντ, απολαμβάνοντας την ικανότητά του να την αποσυντονίζει. «Ώστε...» Η ανάσα του άγγιξε τα χείλη της. Η Τζένι έπιασε τον εαυτό της να περνάει τη γλώσσα της πάνω τους για να τη γευτεί. «Ώστε αν μου ξανατύχει, να μπορέσω να το φτιάξω». Ο Γκραντ χαμογέλασε -αργά, προμελέτη μένα. Αυθάδικα; Η Τζένι δεν ήταν σίγουρη, μα ξαφνικά σταμάτησε ν’ αναπνέει. Όπως κι αν χαμογελούσε, όποια κι αν ήταν η πρόθεσή του, το χαμόγελο πρόσθετε μια πονηρή, ακαταμάχητη γοητεία στο πρόσωπό του. Σκέφτηκε πως έτσι θα χαμογελούσε κάποιος βάρβαρος πριν ρίξει τη γυναίκα του στον ώμο για να την πάει σε μια σκοτεινή σπηλιά. Και τότε, εκείνος της γύρισε την πλάτη κι άρχισε πάλι να δουλεύει με το κλειδί. Η Τζένι έκανε ένα βήμα πίσω και έβγαλε την ανάσα που κρατούσε τόση ώρα. Παραλίγο... Τι ακριβώς, δεν ήξερε, αλλά ήταν κάτι που καμιά έξυπνη γυναίκα δε θα θεωρούσε ασφαλές. Ξερό-βήξε για να καθαρίσει το λαιμό της. «Νομίζεις πως μπορείς να το φτιάξεις;» «Χμμ». Η Τζένι το εξέλαβε σαν καταφατική απάντηση και πλησίασε περισσότερο, μα αυτή τη φορά στο πλάι του καπό. «Το είχε κοιτάξει ένας μηχανικός πριν δυο βδομάδες». «Μου φαίνεται πως σύντομα θα χρειαστείς καινούρια μπουζί. Αν ήμουν στη θέση σου, θα το πήγαινα στον Μπακ Γκέιτς».


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

229 _

«Είναι μηχανικός; Στο βενζινάδικο;» Ο Γκραντ ίσιωσε το κορμί του. Δε χαμογελούσε πια, όμως τα μάτια του την κοιτούσαν εύθυμα. «Δεν υπάρχει βενζινάδικο στο Γουίντι Πόιντ. Όταν χρειάζεσαι βενζίνη, πηγαίνεις στις αποβάθρες και παίρνεις απ’ τις αντλίες. Όταν το αμάξι σου έχει πρόβλημα, το πηγαίνεις στον Μπακ Γκέιτς. Επιδιορθώνει τις ψαρόβαρκες -όλες οι μηχανές είναι ίδιες». Η τελευταία φράση ειπώθηκε με την ντόπια προφορά και την υπόνοια ενός χαμόγελου που δεν είχε ίχνος συγκατάβασης. «Βάλ’ το μπροστά». Αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή, η Τζένι κάθισε πίσω απ’ το τιμόνι. Μόλις γύρισε το κλειδί στη μίζα, η μηχανή ζωντάνεψε. Αναστενάζοντας ανακουφισμένη, είδε τον Γκραντ να κλείνει το καπό. Η Τζένι έσβησε πάλι τη μηχανή, καθώς εκείνος πήγαινε στο αυτοκίνητό του για να βάλει τα εργαλεία του στη θέση τους. «Το σπίτι των Λόρενς είναι ένα χιλιόμετρο πιο κάτω, στα αριστερά σου. Αποκλείεται να χάσεις τη στροφή, εκτός κι αν περπατάς μέσα στη νύχτα, με καταιγίδα κι ένα φακό μονάχα». Η Τζένι έπνιξε ένα γέλιο. Μακάρι να μην έχει κανένα προτέρημα, ευχήθηκε νοερά. Προτιμώ να τον θυμάμαι σαν ένα αγενή και αντιπαθητικό άντρα που τυχαίνει απλώς να είναι απίστευτα σέξι. «Θα το έχω υπόψη μου». «Προσωπικά, δε θα ανέφερα σε κανέναν ότι πέρασες τη βραδιά στο φάρο του Γουίντι Πόιντ», πρόσθεσε ο Γκραντ άνετα, βάζοντας την εργαλειοθήκη μέσα στο αμάξι. «Πρέπει να προστατεύσω την υπόληψή μου». Αυτή τη φορά, εκείνη δάγκωσε τα χείλη της για να συγκρατήσει το χαμόγελό της. «Σοβαρά;» «Ναι». Ο Γκραντ στράφηκε προς το μέρος της, ακούμπησε στην καρότσα του αυτοκινήτου του και την κοίταξε πάλι. «Οι ντόπιοι με θεωρούν αλλόκοτο. Θα έπεφτα στα μάτια τους, αν ανακάλυπταν ότι δε σε πέταξα έξω στην καταιγίδα, κλειδώνοντας την πόρτα». Η Τζένι χαμογέλασε ανεπαίσθητα. «Έχεις το λόγο της τιμής μου, κανείς δε θα μάθει από μένα πόσο Καλός Σαμαρείτης είσαι. Αν τύχει να με ρωτήσουν, θα τους πω ότι είσαι αγενής, αντιπαθητικός και κακός άνθρωπος». «Θα το εκτιμούσα πολύ». Βλέποντάς τον να μπαίνει στο αμάξι του, η Τζένι έβγαλε το πορτοφόλι της. «Περίμενε, δε σε πλήρωσα για...»


230

NORA ROBERTS _

«Ξέχνα το». Το χέρι της εμπόδισε την πόρτα να κλείσει. «Δε θέλω να σου είμαι υποχρεωμένη που...» «Κρίμα». Ο Γκραντ έβαλε μπροστά τη μηχανή. «Πήγαινε πιο πέρα το αμάξι σου, δε χωράω να κάνω στροφή». Τον κοίταξε με στενεμένα μάτια και του γύρισε την πλάτη. Τώρα πρέπει να του είμαι και ευγνώμων, συλλογίστηκε. Ώστε οι ντόπιοι τον θεωρούσαν αλλόκοτο, σκέφτηκε μετά, κλείνοντας δυνατά την πόρτα του αυτοκινήτου της. Διορατικοί άνθρωποι. Η Τζένι οδήγησε στο δρόμο προσεκτικά, φροντίζοντας να μην κοιτάζει πίσω από τον καθρέφτη. Όταν έφτασε στη στροφή, έστριψε αριστερά. Το μοναδικό σημάδι απ’ τον Γκραντ Κάμπελ ήταν ο σταθερός •θόρυβος του ημιφορτηγού του. Η Τζένι υποσχέθηκε στον εαυτό της πως δε θα τον σκεφτόταν πια. Πράγματι δεν τον σκέφτηκε, καθώς οδηγούσε στο ίσιο μονοπάτι με τα αγριολούλουδα δεξιά κι αριστερά. Ο θόρυβος του αυτοκινήτου του ήταν μια μακρινή ηχώ που μετά από λίγο χάθηκε. Χωρίς δέντρα να της εμποδίζουν τη θέα, η Τζένι είδε σχεδόν αμέσως το σπίτι. Και μαγεύτηκε. Ναι, ήταν μικρό, δεν της θύμιζε όμως και την καλύβα των εφτά νάνων. Η Τζένι φαντάστηκε αμέσως μια νοικοκυρά με ποδιά ν’ απλώνει έξω την μπουγάδα της να στεγνώσει κι έπειτα έναν ψαρά με αδρά χαρακτηριστικά να μαστορεύει στη μικρή βεράντα. Ήταν βαμμένο μπλε, αλλά με τα χρόνια η μπογιά είχε ξεθωριάσει κι έδειχνε γκριζογάλανη. Μπροστά υπήρχε μια μικρή σκεπαστή βεράντα που έβλεπε στο μονοπάτι και, όπως ανακάλυψε σύντομα η Τζένι, άλλη μία με θέα στον κόλπο. Μια μικρή, ετοιμόρροπη αποβάθρα καθρεφτιζόταν στα ήρεμα νερά και κοντά στην ακτή κάποιος είχε φυτέψει μια ιτιά που δε φαινόταν στα καλύτερό της. Η Τζένι έσβησε τη μηχανή και αμέσως την κύκλωσε η σιωπή. Ήταν ευχάριστα, γαλήνια. Ναι, θα μπορούσε να μείνει και να δουλέψει εδώ. Ωστόσο, ανακάλυψε ότι προτιμούσε το βουητό και τον αχό της θάλασσας που υπήρχε έξω απ’ την πόρτα του Γκραντ. Α, όχι, θύμισε αυστηρά στον εαυτό της, ορκίστηκα πως δε θα τον σκέφτομαι. Και θα το τηρούσε. Μόλις βγήκε από το αυτοκίνητο, πήρε το πρώτο κιβώτιο με τα ψώνια της κι ανέβηκε τα σκαλιά της βεράντας. Πάλεψε για λίγο με την κλειδαριά και η εξώπορτα υποχώρησε μ’ ένα δυνατό τρίξιμο. Το πρώτο πράγμα που πρόσεξε η Τζένι ήταν η τάξη. Η κυρία


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

231 _

Λόρενς το εννοούσε όταν έλεγε πως το σπίτι ήταν καθαρό. Τα έπιπλα ήταν καλυμμένα με σεντόνια, αλλά δεν υπήρχε πουθενά ίχνος σκόνης. Προφανώς, η γυναίκα ερχόταν τακτικά και ξεσκόνιζε, κάτι που η Τζένι βρήκε συγκινητικό και κάπως θλιβερό. Οι τοίχοι ήταν βαμμένοι γαλάζιοι και κάποια πιο ανοιχτόχρωμα σημεία εδώ κι εκεί πρόδιδαν ότι κρέμονταν πίνακες παλιότερα. Κουβαλώντας το χαρτοκιβώτιο με τα πράγματα, κατευθύνθηκε στο πίσω μέρος του σπιτιού και βρήκε την κουζίνα. Κι εδώ επίσης κυριαρχούσε τάξη. Οι πάγκοι ήταν πεντακάθαροι, ο πορσελάνινος νεροχύτης έλαμπε. Ανοίγοντας τη βρύση, διαπίστωσε ότι τα υδραυλικά ήταν όντως εντάξει. Η Τζένι ακούμπησε κάτω το χαρτοκιβώτιο και βγήκε απ’ την πίσω πόρτα στη σκεπαστή βεράντα. Η ατμόσφαιρα ήταν ζεστή κι υγρή, με γεύση αλμύρας. Κάποιος είχε επισκευάσει μερικές τρύπες στη σήτα και το δάπεδο ήταν ξεφλουδισμένο αλλά καθαρό. Υπερβολικά καθαρό, συνειδητοποίησε. Δεν υπήρχε ίχνος ζωής στο σπίτι, ούτε απόηχος των ανθρώπων που έμεναν κάποτε εκεί. Θα προτιμούσε τη σκόνη και την ακαταστασία του φάρου του Γκραντ. Κάποιος έμενε εκεί. Κάποιος ζωντανός. Κουνώντας το κεφάλι της, τον έδιωξε απ’ το μυαλό της. Κάποιος έμενε τώρα κι εδώ -και σύντομα το σπίτι θα το μάθαινε. Γύρισε στο αυτοκίνητό της για να φέρει και τα υπόλοιπα πράγματα. Επειδή ταξίδευε με λίγα πράγματα και γενικά ήταν οργανωμένη, χρειάστηκε λιγότερο από δυο ώρες για να βολευτεί στο σπίτι. Οι δυο κρεβατοκάμαρες ήταν μικρές και μόνο η μία είχε κρεβάτι. Καθώς η Τζένι το έστρωνε με τα σκεπάσματα που είχε αγοράσει, ανακάλυψε πως το στρώμα ήταν πουπουλένιο. Άρχισε να χοροπηδάει και να βουλιάζει ενθουσιασμένη πάνω του. Στη δεύτερη κάμαρα τοποθέτησε τα σύνεργα της ζωγραφικής. Όταν έβγαλε τα σεντόνια απ’ τα έπιπλα και κρέμασε μερικούς πίνακές της στα ίδια σημεία με τους προηγούμενους, άρχισε να το αισθάνεται λίγο σαν σπίτι της. Ξυπόλητη κι ευχαριστημένη με τον εαυτό της, βγήκε να περπατήσει πάνω στην αποβάθρα. Μερικές σανίδες έτριξαν, άλλες τραντάχτηκαν, αλλά η Τζένι έκρινε πως ήταν αρκετά ανθεκτική. Ίσως να αγόραζε μια μικρή βάρκα για να εξερευνήσει τον κολπίσκο. Τώρα μπορούσε να κάνει ό,τι ήθελε, να πάει όπου της άρεσε. Οι δεσμοί της με τη Νέα Ορλεάνη κάποια στιγμή θα την τραβούσαν πίσω, μα η επιθυμία της περιπλάνησης που την είχε οδηγήσει στα


232

NORA ROBERTS _

βόρεια πριν έξι μήνες δεν είχε ξεθωριάσει ακόμα. Η επιθυμία της περιπλάνησης, επανέλαβε, καθώς το βλέμμα της συννέφιαζε. Όχι, η σωστή λέξη ήταν οι τύψεις -ή ο πόνος. Ακόμα την ακολουθούσε κι ίσως να μην την εγκατέλειπε ποτέ. Έχει περάσει πάνω από ένας χρόνος, σκέφτηκε η Τζένι, κλείνοντας τα μάτια της. Δεκαεφτά μήνες, δυο βδομάδες και τρεις μέρες, αλλά η Άντζελα δεν έφευγε στιγμή από το νου της. Ίσως έπρεπε να νιώθει ευγνωμοσύνη για το γεγονός ότι η μνήμη της κρατούσε το πρόσωπο της αδελφής της όπως ακριβώς ήταν -νεανικό, όμορφο, ολοζώντανο. Απ’ την άλλη μεριά, όμως, της ήταν πολύ εύκολο να δει την Άντζελα άψυχη, με σπασμένα μέλη -εξαιτίας της. Δεν έφταιγες εσύ. Πόσες φορές το είχε ακούσει αυτό; Δεν ήταν δικό σου φταίξιμο, Τζένι. Δεν μπορείς να κατηγορείς τον εαυτό σου. Α, ναι, μπορώ, συλλογίστηκε αναστενάζοντας. Αν δεν οδηγούσα εγώ... Αν τα αντανακλαστικά μου ήταν πιο γρήγορα... Αν είχα δει το αμάξι που πέρασε με κόκκινο. Δεν μπορούσε να αλλάξει το παρελθόν, η Τζένι το ήξερε αυτό. Οι φορές που την πλημμύριζαν οι τύψεις και η θλίψη ήταν αραιότερες πια, μα όχι λιγότερο οδυνηρές. Είχε τη ζωγραφική και μερικές φορές σκεφτόταν πως μόνο αυτή την είχε σώσει απ’ την τρέλα μετά το θάνατο της αδελφής της. Γενικά, αυτό το ταξίδι τής έκανε καλό, παίρνοντάς τη μακριά απ’ τις μνήμες που ήταν ακόμα πολυ νωπές κι αφήνοντάς τη να συγκεντρωθεί αποκλειστικά και μόνο στην τέχνη της. Τα τελευταία χρόνια, η τέχνη είχε μεταβληθεί σε επιχείρηση. Η Τζένι κόντεψε να χάσει τον εαυτό της με τις πωλήσεις και τις εκθέσεις. Τώρα επέστρεφε πάλι στα βασικά -το είχε ανάγκη. Λάδι, ακρυλικό, νερομπογιά, κάρβουνο· και τα τελάρα που περίμεναν να ζωντανέψουν. Ίσως η σκληρή πραγματικότητα της απώλειας της αδελφής της, την είχε επηρεάσει ώστε να επιδιώκει τον ίδιο σκληρό ρεαλισμό και στα έργα της. Ίσως ήταν ο τρόπος της να αναγκάσει τον εαυτό της να αποδεχτεί τη ζωή και το θάνατο. Οι αφηρημένες συνθέσεις και η ονειρική χροιά της ζωγραφικής της έδιναν πάντα στα έργα της μια τρυφερή απόχρωση. Ήταν ένας κόσμος όχι ακριβώς αληθινός, μα εύκολο να τον πιστέψει κανείς. Τώρα την τρα-


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

233 _

βούσαν τα απλά, τα καθημερινά. Η πραγματικότητα δεν ήταν πάντα όμορφη, μα είχε μια δύναμη που η Τζένι άρχιζε πια να καταλαβαίνει. Πήρε μια βαθιά ανάσα. Ναι, θα ζωγράφιζε αυτόν το γαλήνιο κολπίσκο. Θα ερχόταν κι η ώρα του. Μα πρώτα είχε ανάγκη την πρόκληση και τη δύναμη του ωκεανού. Ρίχνοντας μια ματιά στο ρολόι της, είδε πως ήταν μεσημέρι. Σίγουρα ο Γκραντ θα βρισκόταν ακόμα στην ψαρόβαρκά του, για να καλύψει την ώρα που του είχε σπαταλήσει εκείνη, το πρωί. Θα είχε τρεις τέσσερις ώρες καιρό για να σκιτσάρει το φάρο από διαφορετικές γωνίες, χωρίς να την πάρει ο Γκραντ χαμπάρι. Μα και να την έβλεπε, σκέφτηκε ανασηκώνοντας αδιάφορα τους ώμους της, τι σημασία είχε; Αποκλείεται να τον ενοχλούσε μια γυναίκα μ’ ένα μπλοκ. Άλλωστε, αν δεν του άρεσε, θα μπορούσε να κλειδωθεί μέσα και να την αγνοήσει. Όπως σκόπευε κι αυτή να τον αγνοήσει. ***

Το στούντιο του Γκραντ βρισκόταν στο τρίτο επίπεδο. Ή, καλύτερα, ήταν ολόκληρο το τρίτο επίπεδο. Τα τρία μικρά δωματιάκια είχαν ενωθεί σε ένα, με ωραίο φυσικό φως, που ήταν πιο έντονο απ' το βορρά. Στα ντουλάπια με τη γυάλινη επιφάνεια υπήρχαν τακτοποιημένα όλα του τα εργαλεία. Πένες, στυλό, μαχαίρια, βούρτσες με φυσική τρίχα, μια μεγάλη ποικιλία μολυβιών, γόμες, διαβήτης, μοιρογνωμόνιο, χάρακας σε σχήμα Τ. Ένας μηχανικός ή ένας αρχιτέκτονας θα τα αναγνώριζε και θα εκτιμούσε την ποιότητά τους. Στο σχεδιαστήριό του ήταν ήδη απλωμένο το ματ χαρτί. Στον ασβεστωμένο τοίχο, απέναντι από την καρέκλα του, κρεμόταν ένας καθρέφτης κι ένα κορνιζαρισμένο ανάτυπο του Κίτρινου Παιδιού, του πρώτου κόμικ που δημοσιεύθηκε σε αμερικανική εφημερίδα, το 1895. Στην άλλη πλευρά του δωματίου υπήρχε ένα δυνατό ραδιόφωνο και μια μικρή έγχρωμη τηλεόραση. Στη γωνία, η στοίβα των εφημερίδων και των περιοδικών έφτανε ως τη μέση του τοίχου. Στο δωμάτιο επικρατούσε μια τάξη την οποία ο Γκραντ δεν είχε σε κανένα άλλο τομέα της ζωής του. Δούλευε χωρίς βιασύνη αυτό το πρωί. Υπήρχαν φορές που εργαζόταν πυρετωδώς, όχι επειδή έπρεπε να προλάβει κάποια προθεσμία -ήταν πάντα ένα μήνα μπροστά απ’ το χρονοδιάγραμμά του-μα γιατί τον έσπρωχναν οι ίδιες του οι σκέψεις. Μερικές φορές συγκέντρωνε ιδέες για μια δυο βδομάδες και τις αποθήκευε. Άλλες


234

NORA ROBERTS _

φορές δούλευε όλη νύχτα, μια που αυτές οι ιδέες ανυπομονούσαν να καταγραφούν με μελάνι και πένα. Είχε τελειώσει τις πρώτες πρωινές ώρες τη δουλειά που είχε ξεκινήσει. Τώρα μια καινούρια πλευρά τον ταλάνιζε και δεν μπορούσε να της αντισταθεί. Ο Γκραντ σπάνια αντιστεκόταν σε οτιδήποτε είχε σχέση με την τέχνη του. Είχε ήδη κάνει τις διαβαθμίσεις κλίμακας στο χαρτί, χαράζοντας διαγώνιες γραμμές με το μπλε μολύβι που δε θα φαινόταν όταν φωτογραφιζόταν. Ήξερε τι ήθελε, αλλά προηγείτο η προετοιμασία, αυτές οι συγκεκριμένες, ζωτικές λεπτομέρειες που δε θα πρόσεχε κανείς στα λίγα δευτερόλεπτα που χρειάζονταν για να δει τη δουλειά του. Όταν το χαρτί ετοιμάστηκε και χωρίστηκε σε πέντε μέρη, σε διπλάσιο μέγεθος απ’ αυτό που θα τυπωνόταν, άρχισε να σκιτσάρει ανάλαφρα. Ζωντάνεψε τον πρωταγωνιστή του με μερικές καμπύλες και γραμμές. Το καρτούν παρίστανε έναν εντελώς συνηθισμένο άντρα, όπως ακριβώς τον ήθελε ο Γκραντ όταν δημιουργούσε τον ήρωα που η αδελφή του αποκαλούσε το δικό του alter ego, πριν από δέκα χρόνια. Ήταν μια αντρική φιγούρα, κάπως ατημέλητη, δοσμένη με ελάχιστα χαρακτηριστικά -τη μύτη, το έκπληκτο βλέμμα. Ο Μάκιντος, ο ήρωάς του, έμοιαζε μ’ έναν άνθρωπο που προσπερνάς στο δρόμο χωρίς να του δώσεις την παραμικρή σημασία. Ήταν υπερβολικά αδύνατος, έτσι ώστε ποτέ δεν πετύχαιναν τελείως οι απόπειρές του να ντυθεί κομψά και κυκλοφορούσε με το ύφος κάποιου που ήξερε πως θα τον έπιαναν κορόιδο. Ο Γκραντ αγαπούσε την αδεξιότητά του και τα σατιρικά σχόλια που έκανε περιστασιακά. Ο Γκραντ ήξερε όλους τους φίλους του -ήταν δημιουργήματά του. Αποτελούσαν μια μάλλον ετερόκλητη παρέα από καλοπροαίρετους αιθεροβάμονες και υπερφίαλους τύπους. Είχαν στοιχεία από τα άτομα που ο Γκραντ είχε γνωρίσει στο πανεπιστήμιο, γνωστούς και φίλους. Συνηθισμένοι άνθρωποι που έκαναν συνηθισμένα πράγματα με ασυνήθιστο τρόπο. Αυτή ήταν η κεντρική ιδέα του έργου του. Είχε δημιουργήσει τον Μάκιντος στο πανεπιστήμιο, αλλά τον άφησε μέσα σ’ ένα ντουλάπι τα τρία χρόνια που σπούδαζε Καλές Τέχνες. Ίσως να γινόταν επιτυχημένος ζωγράφος, αφού διέθετε το απαραίτητο ταλέντο. Ανακάλυψε, όμως, ότι του άρεσε περισσότερο να σκιτσάρει παρά να ζωγραφίζει πορτραίτα. Τελικά, ο Μάκιντος νίκησε. Ο Γκραντ τον έβγαλε απ’ το ντουλάπι και εφτά


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

235 _

χρόνια αργότερα ο κουρασμένος ήρωας με το θαμπό βλέμμα εμφανιζόταν στις σπουδαιότερες εφημερίδες της χώρας εφτά μέρες τη βδομάδα. Οι αναγνώστες παρακολουθούσαν τη ζωή και τα καμώματά του πίνοντας τον καφέ τους, στο μετρό, στα λεωφορεία, στο κρεβάτι. Πάνω από ένα εκατομμύριο Αμερικανοί άνοιγαν την εφημερίδα τους ανυπομονώντας να δουν τι έκανε ο Μάκιντος εκείνο το πρωί, πριν ξεκινήσει η δική τους μέρα. Ως κομίστας, ο Γκραντ ήξερε πως έπρεπε να διασκεδάζει τον κόσμο με ελάχιστες σύντομες προτάσεις κι απλά σκίτσα. Οι άνθρωποι θα χάζευαν για δέκα ή δώδεκα δευτερόλεπτα το κόμικ του, θα γελούσαν και θα πετούσαν την εφημερίδα στην άκρη. Ή θα έστρωναν μ’ αυτή το κλουβί του παπαγάλου τους. Ο Γκραντ δεν είχε ψευδαισθήσεις. Το γέλιο ήταν αυτό που είχε σημασία, το γεγονός ότι γι’ αυτά τα ελάχιστα δευτερόλεπτα είχε κάνει τους ανθρώπους να γελάσουν ή τους είχε προσφέρει την ευκαιρία να ταυτιστούν με κάτι. Με τον Μάκιντος, ο Γκραντ αναζητούσε την καθημερινότητα και μετά την περιέγραφε από απροσδόκητη σκοπιά. Αυτό που ήθελε και στο οποίο επέμενε ήταν το δικαίωμά του να το κάνει με την ησυχία του. Οι αναγνώστες γνώριζαν μόνο τα αρχικά του ονόματος του. Το συμβόλαιό του όριζε ρητά ότι το όνομά του δε θα χρησιμοποιούνταν ποτέ σε σχέση με το κόμικ, ότι δε θα ’δίνε καμία συνέντευξη και δε θα εμφανιζόταν σε καμία εκπομπή ή άλλη εκδήλωση ως καλεσμένος. Η ανωνυμία του ήταν μέρος της αμοιβής του όπως και το ετήσιο εισόδημά του. Συνεχίζοντας να δουλεύει μόνο με το μολύβι, πήγε στο δεύτερο τετράγωνο: ο Μάκιντος μουρμούρισε ενοχλημένος καθώς το χτύπημα στην πόρτα τον διέκοψε απ’ το καινούριο του χόμπι -τη συλλογή γραμματοσήμων. Ο Γκραντ ασχολιόταν δυο ολόκληρες βδομάδες μ’ αυτή την ιστορία -με τις άτσαλες απόπειρες του Μάκιντος, τα καυστικά σχόλια των φίλων του για το πόσο ανιαρός ήταν. Ο Μάκιντος τακτοποιούσε σχολαστικά τα γραμματόσημά του κι αναρωτιόταν μήπως τελικά ανακάλυψε χρυσωρυχείο, καθώς η τηλεόραση ανακοίνωνε πίσω του την αύξηση στα ταχυδρομικά τέλη. Σ’ αυτό το σημείο, ο Μάκιντος θα άνοιγε την πόρτα του και θα ’βρίσκε μπροστά του μια μουσκεμένη, βλοσυρή σειρήνα. Ο Γκραντ δε δυσκολεύτηκε καθόλου να σκιτσάρει την Τζένι. Μάλιστα, ένιωσε ότι κάνοντάς τη χαρακτήρα του κόμικ την έβαζε στη


236

NORA ROBERTS _

σωστή της προοπτική. Θα ήταν εξίσου γελοία κι ευάλωτη με τα υπόλοιπα άτομα που απάρτιζαν τον κόσμο του. Είχε αρχίσει να τη σκέφτεται σαν σκίτσο κι όχι σαν γυναίκα -με σάρκα και αίμα, απαλή και μυρωδάτη. Δε διέθετε χώρο για μια γυναίκα, αλλά πάντα είχε χώρο για ένα καρτούν. Μπορούσε να τους πει πότε να ’ρθουν, πότε να φύγουν, τι να πουν. Την ονόμασε Βερόνικα, θεωρώντας πως αυτό το επιτηδευμένο όνομα της ταίριαζε. Και σκιτσάρισε σκόπιμα με υπερβολικό τρόπο τα αμυγδαλωτά της μάτια και τα αισθησιακά της χείλη. Μια που το κόμικ του διαδραματιζόταν στην Ουάσινγκτον κι όχι στο Μέιν, ο Γκραντ έκανε το λάστιχο του αυτοκινήτου της να σκάσει καθώς εκείνη γύριζε σπίτι της από μια δεξίωση στο Λευκό Οίκο. Ο Μάκιντος την κοίταξε με γουρλωμένα μάτια. Ο Γκραντ του ’δώσε αυτή την έκφραση, προβάροντάς τη κάμποσες φορές στον καθρέφτη που βρισκόταν απέναντι του. Δούλεψε δυο ώρες, τελειοποιώντας την ιστορία -την κατάσταση, την πλοκή, την τελευταία φράση. Αφού άλλαξε το λάστιχο του αυτοκινήτου της και της πέταξε διάφορες σοβινιστικές φράσεις για να την εντυπωσιάσει, ο Μάκιντος κατέληξε με πέντε δολάρια, μουσκεμένα παπούτσια κι ένα τραύλισμα, καθώς η Βερόνικα εξαφανιζόταν απ’ τη ζωή του. Αισθάνθηκε καλύτερα μόλις τελείωσε τα σκίτσα. Είχε βάλει την Τζένι εκεί που την ήθελε -να φεύγει με το αυτοκίνητό της. Τώρα θα ζωγράφιζε τις λεπτομέρειες με σινική μελάνη και πινέλο. Το μαύρο χρώμα θα τόνιζε ή θα εστίαζε, ενώ οι γκρίζες περιοχές θα σημαδεύονταν με κουκίδες ή γραμμές. Ήταν εύκολο να φτιάξει τις λεπτομέρειες στο δωμάτιο του Μάκιντος· ο Γκραντ το είχε κάνει χιλιάδες φορές. Μα και πάλι απαιτούνταν χρόνος και ακρίβεια. Η ισορροπία ήταν σημαντική, οι γωνίες και οι θέσεις που θα τραβούσαν την προσοχή του αναγνώστη εκεί όπου αυτός ήθελε, στα λίγα δευτερόλεπτα που θα κοίταζε το κάθε σκίτσο. Το απόθεμα της υπομονής του το εξαντλούσε η δουλειά του και δεν του περίσσευε για άλλους τομείς της ζωής του. Το κόμικ είχε μισοτελειώσει και το απόγευμα έδινε τη θέση του στο σούρουπο, όταν επιτέλους σταμάτησε για να ξεκουράσει το χέρι του. Θέλω καφέ, σκέφτηκε ο Γκραντ, τεντώνοντας την πλάτη και τους ώμους του που είχαν πιαστεί. Και φαγητό. Είχαν περάσει πολλές ώρες από την ώρα του πρωινού. Θα τσιμπούσε κάτι κι ύστερα


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

237 _

θα έκανε μια βόλτα στην παραλία. Επίσης, είχε να διαβάσει δυο εφημερίδες και να δει τηλεόραση. Σε μια μέρα μπορεί να συνέβαιναν πολλά ώστε να αγνοήσει κάποιο απ’ αυτά τα δύο μέσα επικοινωνίας. Μα προέχει η βόλτα, αποφάσισε ο Γκραντ πλησιάζοντας στο παράθυρο. Είχε ανάγκη από καθαρό αέρα... Το χέρι που σήκωσε για να τρίψει τον αυχένα του έπεσε απότομα. Σκύβοντας μπροστά, στένεψε τα μάτια του και κοίταξε κάτω. Δε μου φτάνουν οι τουρίστες που έρχονται κάθε τόσο, συλλογίστηκε εξοργισμένος. Όμως, με μερικές απότομες κουβέντες αυτούς τους ξαπόστελνε και δεν ξαναγύριζαν. Μα αυτά τα πυκνά εβένινα μαλλιά, ακόμα κι από τόσο ψηλά, του ήταν γνώριμα. Η Βερόνικα δεν είχε εξαφανιστεί ακόμα απ’ τη ζωή του.


238

NORA ROBERTS _

Κεφάλαιο 3

Ή

ταν πανέμορφα, όποια γωνία κι αν διάλεγες ή όπως κι αν έπεφτε το φως. Η Τζένι είχε κάνει ήδη έξι σκίτσα κι ήξερε πως ακόμα και με άλλα τόσα, δε θα κατάφερνε να συλλάβει όλες τις εκφάνσεις του συγκεκριμένου τοπίου. Τα χρώματα στα βράχια ήταν υπέροχα! Θα μπορούσε ποτέ να τα αποτυπώσει; Κι ο φάρος που στεκόταν εκεί, σταθερός, ακατάβλητος... Ο σοβάς του είχε ξεφλουδίσει κατά τόπους, οι πέτρες ήταν σημαδεμένες απ’ το χρόνο και την αρμύρα, αλλά όλα αυτά τόνιζαν το χαρακτήρα του. Τον αγώνα του ανθρώπου για ασφάλεια ενάντια στην κυκλοθυμική θάλασσα. Θα υπήρξαν φορές που η θάλασσα νίκησε, συλλογίστηκε η Τζένι, γιατί ο άνθρωπος δεν είναι αλάνθαστος. Θα υπήρξαν φορές που νίκησε ο φάρος, γιατί ο άνθρωπος είναι ανθεκτικός. Και τα δυο μαζί μιλούσαν για αρμονία, αντοχή, θέληση και δύναμη. Δεν ήξερε πόση ώρα καθόταν εκεί, χωρίς να την ενοχλήσει κανείς, χωρίς να ενοχλήσει κανένα. Ήξερε όμως ότι θα μπορούσε να κάθεται εκεί όση ώρα υπήρχε το φως του ήλιου. Ήταν τόσο λίγα τα μέρη στη Νέα Ορλεάνη όπου θα μπορούσε να πάει να ζωγραφίσει χωρίς να την ενοχλήσουν οι περίεργοι περαστικοί ή οι ερασιτέχνες καλλιτέχνες. Όταν διάλεγε να ζωγραφίσει στην πόλη, την αναγνώριζαν αμέσως κι έπειτα κάθονταν και την παρακολουθούσαν να εργάζεται ή της έκαναν ερωτήσεις. Ακόμα κι όταν έβγαινε εκτός πόλεως -στους βάλτους ή σε κάποιο εξοχικό δρόμο, συχνά την ακολουθούσαν. Είχε συνηθίσει να δουλεύει έτσι και να κάνει τα πιο σοβαρά έργα μέσα στο στούντιο της. Με τα χρόνια είχε σχεδόν ξεχάσει την ελευθερία να μπορεί να δουλεύει στο ύπαιθρο, να έχει το πλεονέκτημα να μυρίζει και να γεύεται αυτό που ζωγράφιζε. Οι τελευταίοι έξι μήνες τής είχαν δώσει κάτι που δε συνειδητοποιούσε ότι έψαχνε -την υπενθύμιση


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

239 _

τι ήταν πριν η επιτυχία τής βάλει περιορισμούς. Κατευχαριστημένη, σκιτσάριζε τώρα αυτό που έβλεπε κι ένιωθε -και δεν είχε ανάγκη τίποτε άλλο. «Τι, στο διάβολο, κάνεις εδώ;» Η Τζένι, προς τιμήν της, δεν τινάχτηκε ούτε της έπεσε το μπλοκ απ’ τα χέρια. Ήξερε ότι ο Γκραντ βρισκόταν κάπου εκεί γύρω, γιατί η βάρκα του ήταν στη θέση που την είχε δει πριν. Και είχε ήδη αποφασίσει ότι δε θα του επέτρεπε να της διαταράξει την ατμόσφαιρα. Ήταν αρκετά υπεροπτική ώστε να νιώθει πως είχε δικαίωμα να είναι εκεί, να ζωγραφίζει αυτό που απαιτούσε η τέχνη της. Στράφηκε προς το μέρος του, ενώ σκεφτόταν πως δεν της φαινόταν και πολύ επαγγελματίας για ψαράς. Είναι έξαλλος, διαπίστωσε ήρεμα. Μα δεν τον είχε δει ποτέ σε άλλη κατάσταση. Κατέληξε πως του ταίριαζε το ύπαιθρο -ο ήλιος, ο άνεμος, η θάλασσα. Ίσως να έφτιαχνε το σκίτσο του... Γέρνοντας πίσω το κεφάλι της, η Τζένι τον περιεργάστηκε όπως οποιοδήποτε θέμα την ενδιέφερε. «Καλησπέρα», του είπε, με τη νωχελική προφορά του Νότου επίτηδες. Καταλαβαίνοντας πως τον ζύγιαζε και τον πρόσβαλλε, ίσως υπό άλλες συνθήκες ο Γκραντ να διασκέδαζε. Προς το παρόν, λαχταρούσε να τη σπρώξει για να πέσει απ’ το βράχο όπου καθόταν. Το μόνο που ήθελε ήταν να φύγει εκείνη μακριά και να μείνει μακριά απ’ την περιοχή του -πριν υποκύψει στην ανάγκη του να την πάρει στην αγκαλιά του. «Σε ρώτησα τι κάνεις εδώ». «Δε χρειάζεται ν’ ανησυχείς. Κάνω, απλώς, μερικά προκαταρκτικά σκίτσα». Η Τζένι συνέχισε να κάθεται στην άκρη του ανεμοδαρμένου βράχου και στράφηκε πάλι προς τη θάλασσα. «Μπορείς να πας στη δουλειά σου». Τα μάτια του Γκραντ έγιναν δυο σκοτεινές σχισμές. Α, είναι καλή σ’ αυτό, σκέφτηκε. Να διώχνει όσους θεωρούσε κατώτερους. «Βρίσκεσαι στο οικόπεδό μου». «Χμμ». Η σκέψη να τη σπρώξει απ’ το βράχο τού φάνηκε ακόμα πιο δελεαστική. «Καταπατάς τη γη μου». Η Τζένι τον κοίταξε ειρωνικά πάνω απ’ τον αριστερό της ώμο. «Να δοκιμάσεις να την περιφράξεις και να βάλεις νάρκες. Είναι


240

NORA ROBERTS _

ό,τι πρέπει για να δηλώσεις τις προθέσεις σου. Όχι πως σε κατηγορώ που θες να κρατήσεις αυτό το κομμάτι του κόσμου για τον εαυτό σου, Γκραντ», πρόσθεσε, αρχίζοντας πάλι να σχεδιάζει. «Μα θα το αφήσω όπως ακριβώς το βρήκα -χωρίς μπουκάλια αναψυκτικών, χάρτινα πιάτα και γόπες». Ακόμα κι όπως την έπαιρνε το βουητό της θάλασσας, η φωνή της είχε μια ήρεμη, σκόπιμα καθησυχαστική χροιά για να τον εκνευρίσει. Ο Γκραντ μετά βίας συγκρατήθηκε ώστε να μην την αρπάξει απ’ τα μαλλιά και τη σηκώσει όρθια με το ζόρι, όταν το βλέμμα του έπεσε στο μολύβι που κινιόταν πάνω στο χαρτί. Αυτό που είδε, έκανε τη βρισιά που ετοιμαζόταν να προφέρει να σκαλώσει στο λαιμό του. Ήταν καλύτερο από καλό, υπερβολικά αληθινό για να το πεις απλώς εξαιρετικό. Με αδρές μολυβιές και σκιάσεις, αιχμαλώτιζε τα κύματα στα βράχια, τους γλάρους που πετούσαν χαμηλά, τη σταθερή αντοχή του φάρου. Με τον ίδιο τρόπο, το σκίτσο της δεν είχε καμιά υπόνοια ήρεμης ομορφιάς. Ήταν όλο σκληρές γωνίες, ρωγμές, ψεγάδια κι απλότητα. Δε θα ταίριαζε για καρτ ποστάλ, ούτε για πίνακα πάνω απ’ το τζάκι. Μα όποιος είχε σταθεί ποτέ σ’ ένα σημείο όπου η θάλασσα μαχόταν με την ακτή, θα τον εκτιμούσε. Ο Γκραντ έσκυψε, σμίγοντας τα φρύδια του για να συγκεντρωθεί -όχι από θυμό. Τα χέρια της δεν ήταν χέρια μαθητευόμενης· η ψυχή της δεν ήταν ψυχή ερασιτέχνη. Την περίμενε αμίλητος ώσπου να τελειώσει κι έπειτα της άρπαξε το μπλοκ. «Ε!» Η Τζένι ανασηκώθηκε απ’ το βράχο. «Σιωπή». Εκείνη υπάκουσε, μόνο και μόνο επειδή κατάλαβε πως δε θα πετούσε το μπλοκ της στη θάλασσα. Βολεύτηκε πάλι στο βράχο και κοίταξε τον Γκραντ να γυρίζει τις σελίδες. Κάθε τόσο, σταματούσε για να περιεργαστεί κάποιο σκίτσο περισσότερο από τα άλλα. Τα μάτια του έχουν σκοτεινιάσει πολύ, παρατήρησε η Τζένι, ενώ ο άνεμος φυσούσε τα μαλλιά του πάνω στο μέτωπό του και πάλι πίσω. Ανάμεσα στα φρύδια του είχε χαραχτεί μια ρυτίδα -όχι οργής, αλλά έντασης. Τα χείλη του ήταν σφιγμένα, έτοιμα να κρίνουν. Θα ’πρεπε να τη διασκεδάζει που θα έκανε κριτική στη δουλειά της ένας μονόχνοτος ψαράς. Όμως όχι. Αισθάνθηκε έναν αδιό-


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

241 _

ρατο πόνο στους κροτάφους της κι αναγνώρισε ότι ήταν άγχος. Έτσι ένιωθε πολύ συχνά, πριν από τις εκθέσεις της. Το βλέμμα του Γκραντ πέρασε από το μπλοκ στα μάτια της. Για μια ατέλειωτη στιγμή ακουγόταν μόνο το βουητό της θάλασσας και το μακρινό καμπανάκι μιας σημαδούρας. Τώρα ήξερε γιατί είχε την αίσθηση πως του ήταν γνώριμη, αλλά οι φωτογραφίες της στις εφημερίδες την αδικούσαν. «Γκραντό», είπε. «Ζενβιέβ Γκραντό». Οποιαδήποτε άλλη στιγμή, η Τζένι δε θα ξαφνιαζόταν που ήταν γνωστή η δουλειά ή το όνομά της, αν αυτό συνέβαινε στη Νέα Υόρκη, την Καλιφόρνια, την Ατλάντα. Μα θεωρούσε συναρπαστικό να βρίσκει έναν άντρα σ’ ένα ξεχασμένο ακρωτήρι, ικανό να αναγνωρίσει τη δουλειά της από ένα πρόχειρο σκίτσο σ’ ένα μπλοκ. «Ναι». Σηκώθηκε όρθια και παραμέρισε τα μαλλιά απ’ το μέτωπό της, χρησιμοποιώντας τα χέρια της για να τα συγκρατήσει. «Πώς το ξέρεις;» Ο Γκραντ χτύπησε το μπλοκ της με την παλάμη του χωρίς να την αφήνει απ’ τα μάτια του. «Η τεχνική είναι τεχνική, είτε σε σκίτσο είτε σε λάδι. Τι δουλειά έχει στο Γουίντι Πόιντ το καμάρι της Νέας Ορλεάνης;» Ο ξερός τόνος της ερώτησής του την ενόχλησε τόσο ώστε ξέχασε πόσο εύκολα είχε αναγνωρίσει το έργο της. «Έδωσα στον εαυτό μου άδεια για ένα χρόνο», του αποκρίθηκε, τείνοντάς του το χέρι για να πάρει το μπλοκ της. Ο Γκραντ την αγνόησε. «Περίεργο μέρος για να βρει κανείς μια απ’ τις πιο... κοσμικές ζωγράφους της χώρας. Η δουλειά σου στα περιοδικά τέχνης συναγωνίζεται σε συχνότητα το όνομά σου στις κοσμικές στήλες. Δεν ήσουν αρραβωνιασμένη μ’ έναν Ιταλό κόμη πέρσι;» «Ήταν βαρόνος», τον διόρθωσε ψυχρά. «Και δεν ήμαστε αρραβωνιασμένοι. Περνάς την ώρα σου ανάμεσα στα ψαρέματα, διαβάζοντας σκανδαλοθηρικές εφημερίδες;» Η λάμψη της οργής στα μάτια της τον έκανε να χαμογελάσει πονηρά. «Διαβάζω πολύ. Κι εσύ», πρόσθεσε, πριν εκείνη σκεφτεί κάποια απάντηση, «καταφέρνεις να αναφέρεσαι το ίδιο συχνά στους Νιου Γιορκ Τάιμς και στις κίτρινες φυλλάδες ή τα περιοδικά λάιφ στάιλ». Η Τζένι ύψωσε το πιγούνι της με τόση υπεροπτική δυσφορία,


242

NORA ROBERTS _

ώστε το χαμόγελό του έγινε πιο πλατύ. «Φαίνεται πως μερικοί άνθρωποι ζουν, ενώ άλλοι απλώς διαβάζουν για τη ζωή». «Έχεις ενδιαφέρουσα ζωή, Ζενβιέβ», της είπε, χώνοντας τα χέρια του στις τσέπες του, ενώ απ’ το μυαλό του πέρασαν αστραπιαία καινούριες ιδέες για τη Βερόνικα. Φαινόταν αναπόφευκτο πως εκείνη θα ξαναγύριζε και θα τρέλαινε για ένα διάστημα τον Μάκιντος. «Είσαι η αγαπημένη των παπαράτσι». Η φωνή της παρέμεινε ψυχρή κι απόμακρη, αλλά άρχισε να χτυπάει νευρικά το μολύβι της πάνω στο βράχο. «Υποθέτω πως πρέπει να βγάλουν κι αυτοί το ψωμί τους όπως όλος ο κόσμος». «Θυμάμαι ότι διάβασα για μια μονομαχία, για χάρη σου, στη Βρετάνη πριν από μερικά χρόνια». Ένα απρόσμενο χαμόγελο ευθυμίας φώτισε το πρόσωπό της. «Αν το πιστεύεις αυτό, έχω μια γέφυρα στη Νέα Υόρκη που μπορεί να σ’ ενδιαφέρει». «Μη μου χαλάς τις ψευδαισθήσεις», απάντησε ήπια ο Γκραντ. Ανακάλυψε πως του ήταν δύσκολο ν’ αντισταθεί στο χαμόγελό της, όταν ήταν γνήσιο και είχε δόσεις αυτοσαρκασμού. «Αν προτιμάς να πιστεύεις τα σκουπίδια», του είπε ευγενικά, «ποια είμαι εγώ να σου φέρω αντίρρηση;» Καλύτερα να συνέχιζε να την εκνευρίζει, παρά να σκέφτεται για πολλή ώρα αυτό το χαμόγελο. «Μερικά σκουπίδια έχουν τον τρόπο να είναι συναρπαστικά. Υπήρξε ένας σκηνοθέτης πριν από τον κόμη...» «Το βαρόνο», του θύμισε η Τζένι. «Ο κόμης στον οποίο αναφέρεσαι ήταν Γάλλος, ένας απ’ τους πρώτους μου πάτρωνες». «Είχες ένα σωρό ενδιαφέροντες... πάτρωνες». Εκείνη συνέχισε να χαμογελάει. Προφανώς το διασκέδαζε. «Ναι. Είσαι φιλότεχνος ή σ’ αρέσουν απλώς τα κουτσομπολιά;» «Και τα δύο», της απάντησε ο Γκραντ με άνεση. «Τώρα που το σκέφτομαι, τους περασμένους μήνες ο Τύπος δεν αναφερόταν συχνά στις... περιπέτειές σου. Προφανώς αποφάσισες να πάρεις άδεια πολύ διακριτικά. Το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι να διάβασα ήταν...» Και τότε θυμήθηκε -και ευχήθηκε να είχε καταπιεί τη γλώσσα του. Το αυτοκινητιστικό δυστύχημα, ο θάνατος της αδελφής της, μια αδιάκριτη φωτογραφία της Ζενβιέβ Γκραντό στην κηδεία. Συντριβή, σοκ, οδύνη, διαφαίνονταν ολοκάθαρα ακόμα και πίσω


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

243 _

απ’ το πυκνό της βέλο. Δεν χαμογελούσε τώρα και τον κοίταζε ήρεμα κι ανέκφραστα. «Λυπάμαι», είπε ο Γκραντ. Η απολογία του της έκοψε τα γόνατα. Είχε ακούσει αυτή τη λέξη τόσες φορές παλιότερα, από ένα σωρό διαφορετικούς ανθρώπους, μα ήταν η πρώτη φορά που ειπώθηκε με τόσο ειλικρινή απλότητα. Από έναν άγνωστο, συλλογίστηκε η Τζένι καθώς στράφηκε και πάλι προς τη θάλασσα. Δε θα ’πρεπε να σημαίνει τόσα πολλά, αφού προερχόταν από έναν άγνωστο. «Δεν πειράζει». Ένιωθε τον άνεμο τόσο δροσερό κι αναζωογονητικό. Δεν ήταν το κατάλληλο μέρος για να σκέφτεται το θάνατο. Αν έπρεπε να τον σκεφτεί, θα τον σκεφτόταν όταν θα έμενε μόνη, όταν θα υπήρχε σιωπή. Τώρα μπορούσε να πάρει μια βαθιά ανάσα και να εισπνεύσει τη θάλασσα και τη δύναμή της. «Λοιπόν, περνάς τον ελεύθερο χρόνο σου διαβάζοντας όλα τα κουτσομπολιά του άθλιου τούτου κόσμου. Περίεργο μέρος διάλεξες για να ζήσεις, μια που ενδιαφέρεσαι τόσο για τους ανθρώπους». «Ενδιαφέρομαι γι’ αυτούς», συμφώνησε ο Γκραντ, νιώθοντας ευγνωμοσύνη που ήταν πιο δυνατή απ’ όσο φαινόταν. «Αυτό δε σημαίνει πως θέλω να τους συναναστρέφομαι». «Αρα, δε νοιάζεσαι για τους ανθρώπους». Όταν στράφηκε προς το μέρος του, χαμογελούσε πάλι πειρακτικά. «Ο σκληρός ερημίτης. Σε λίγα χρόνια, θα βγάλεις και φολίδες». «Δε βγάζεις φολίδες πριν από τα πενήντα», της αντέταξε. «Είναι άγραφος νόμος». «Α, δεν ξέρω». Η Τζένι στερέωσε το μολύβι της στο αυτί της κι έγειρε το κεφάλι της στο πλάι. «Δε θα φανταζόμουν πως ασχολείσαι με τους νόμους, άγραφους ή γραπτούς». «Εξαρτάται από το αν μ’ εξυπηρετούν ή όχι», της αποκρίθηκε απλά. Εκείνη γέλασε. «Πες μου...» Το βλέμμα της έπεσε στο μπλοκ που ο Γκραντ εξακολουθούσε να κρατάει. «Σ’ αρέσουν τα σκίτσα μου;» Το γέλιο του ήταν κοφτό. «Δε νομίζω πως η Ζενβιέβ Γκραντό έχει ανάγκη από μια αυθαίρετη κριτική». «Η Ζενβιέβ έχει τρομερό εγωισμό», του εξήγησε η Τζένι. «Αλλωστε, δεν είναι αυθαίρετη. Εγώ ζήτησα τη γνώμη σου». Ο Γκραντ την περιεργάστηκε με ένταση πριν απαντήσει. «Τα έργα σου είναι πάντα πολύ συγκινητικά, πολύ προσωπικά. Η δημοσιότητα που τα ακολουθεί δεν είναι απαραίτητη».


244

NORA ROBERTS _

«Πιστεύω πως, από σένα, αυτό είναι φιλοφρόνηση», παρατήρησε σκεφτική η Τζένι. «Θα μου δώσεις το ελεύθερο να ζωγραφίζω εδώ ή θα πρέπει να τσακώνομαι συνέχεια μαζί σου;» Ο Γκραντ συνοφρυώθηκε πάλι και το πρόσωπό του πήρε τόσο γρήγορα τη συνηθισμένη βλοσυρή του έκφραση, ώστε η Τζένι κατάπιε το γέλιο της. «Γιατί εδώ;» «Είχα αρχίσει να πιστεύω ότι είσαι διορατικός», αναστέναξε εκείνη κι έδειξε ολόγυρα με το χέρι της. «Δε βλέπεις; Είναι η ζωή κι ο θάνατος. Είναι ένας πόλεμος που δεν τελειώνει ποτέ και δε θα μάθουμε ποτέ την έκβασή του. Μπορώ να το αποτυπώσω στο τελάρο -ένα κομμάτι του μονάχα, ένα μικρό, πολύ μικρό τμήμα. Μπορώ, όμως. Ακόμα κι αν ήθελα, δε θα κατάφερνα ν’ αντισταθώ». «Το τελευταίο πράγμα που 0έλθ3 εδώ είναι μια ορδή από αδιάκριτους ρεπόρτερ ή κάμποσους ξεπεσμένους Ευρωπαίους ευ-γενείς». Η Τζένι ύψωσε το ένα της φρύδι, με μια έκφραση υπεροπτική και συνάμα εύθυμη. Είναι αυτή η αλαζονεία της, σκέφτηκε ο Γκραντ, που με κάνει να θέλω να τη σύρω στο χώμα και ν’ αποδείξω και στους δυο τους πως δεν είναι παρά μια γυναίκα. «Μου φαίνεται πως παίρνεις πολύ στα σοβαρά τα όσα διαβάζεις», του είπε με εξοργιστική νωχέλεια. «Αν θες, όμως, σου δίνω το λόγο μου ότι δε θα ειδοποιήσω τους δημοσιογράφους ούτε κανέναν απ’ τις ντουζίνες των εραστών που νομίζεις πως έχω». «Δεν έχεις;» τη ρώτησε σαρκαστικά, προσπαθώντας να καταστείλει τον εκνευρισμό του. Εκείνη τον κοίταξε ψυχρά. «Αυτό δε σε αφορά. Πάντως», πρόσθεσε, «θα μπορούσα να υπογράψω ένα συμβόλαιο με αίμα -το δικό σου, κατά προτίμηση- και να σου δώσω μια λογική αποζημίωση, επειδή σου ανήκει ο φάρος. Είμαι αποφασισμένη να ζωγραφίσω εδώ, είτε με τη συναίνεσή σου είτε χωρίς αυτή». «Μου φαίνεται ότι αγνοείς τους νόμους της ιδιοκτησίας, Ζενβιέβ». «Κι εμένα μου φαίνεται πως αγνοείς τα δικαιώματα του καλλιτέχνη». Ο Γκραντ γέλασε, μ’ ένα γέλιο ελκυστικό, αρρενωπό, αίνιγματικό. «Όχι», αποκρίθηκε μετά από λίγο. «Το αντίθετο, μάλιστα. Υποστηρίζω με πάθος τα δικαιώματα των καλλιτεχνών». «Αρκεί να μην εμπλέκεσαι εσύ». Εκείνος αναστέναξε και η Τζένι αντιλήφθηκε τη σύγχυσή του.


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

245 _

Τα αισθήματά του για την τέχνη και τη λογοκρισία ήταν βαθιά ριζωμένα μέσα του και δεν του επέτρεπαν να την εμποδίσει. Κι ας ήξερε πως θα του δημιουργούσε ένα σωρό προβλήματα. Τι κρίμα που δεν είχε διαλέξει να ζωγραφίσει τον κόλπο Πενόμπσκοτ. «Ζωγράφισε, λοιπόν», της είπε κοφτά. «Και μείνε μακριά μου». «Σύμφωνοι». Η Τζένι στάθηκε όρθια στο βράχο κι ατένισε πάλι τον ωκεανό. «Τους βράχους σου θέλω, το σπίτι σου, τη θάλασσά σου». Το σαγηνευτικό χαμόγελό της φάνηκε πάλι στα χείλη της καθώς στράφηκε προς το μέρος του. «Εσύ είσαι απόλυτα ασφαλής, Γκραντ. Τα σχέδιά μου δε σε συμπεριλαμβάνουν». Τα λόγια της ήταν δόλωμα, το ήξεραν κι οι δύο. Μα εκείνος τσίμπησε. «Δε με ανησυχεί η περίπτωσή σου, Ζενβιέβ». «Α, μπα;» Τι είναι αυτά που κάνεις, απαίτησε να μάθει η λογική της και η Τζένι την αγνόησε επιδεικτικά. Ο Γκραντ τη θεωρούσε μια σύγχρονη σειρήνα. Γιατί να μην του κάνει το χατίρι; Έτσι όπως στεκόταν πάνω στο βράχο, τον περνούσε μερικά εκατοστά. Τα μάτια του ήταν μισόκλειστα για να προστατευτεί απ’ τον ήλιο καθώς την κοιτούσε, μα τα δικά της ήταν διάπλατα ανοιχτά και του χαμογελούσε. Ακούμπησε τα χέρια της πάνω στους ώμους του, μ’ ένα σαγηνευτικό χαμόγελο. «Θα ορκιζόμουν για το αντίθετο». Ο Γκραντ σκέφτηκε να την τραβήξει απ’ το βράχο στην αγκαλιά του. Αγνόησε το τσίμπημα του πόθου που ήρθε τόσο γρήγορα κι έπειτα άφησε πίσω του έναν ενοχλητικό πόνο. Τον προκαλούσε, π’ ανάθεμά τη, και θα τον νικούσε αν δε φαινόταν προσεκτικός. «Ξύπνησε πάλι ο εγωισμός σου», της είπε. «Όμως, δεν είσαι ο τύπος μου». Μια λάμψη οργής καθρεφτίστηκε στο βλέμμα της, κάνοντάς τη ακαταμάχητη. «Είναι καμιά γυναίκα ο τύπος σου;» «Προτιμώ πιο μαλακές γυναίκες», της απάντησε, ξέροντας πως το κορμί της ήταν τόσο απαλό που θα έλιωνε, αν εκείνος υποχωρούσε και την έπαιρνε στην αγκαλιά του. «Πιο ήσυχες», πρόσθεσε, λέγοντας ψέματα. «Λιγότερο επιθετικές». Η Τζένι πάσχισε να μη χάσει τελείως την υπομονή της και τον χαστουκίσει. «Α, προτιμάς γυναίκες που κάθονται σιωπηλές και δε σκέφτονται». «Γυναίκες που δεν επιδεικνύουν τα... προσόντα τους». Αυτή τη φορά το χαμόγελό του ήταν προκλητικό. «Δε μου είναι καθόλου δύσκολο να σου αντισταθώ».


246

NORA ROBERTS _

Καινούριο δόλωμα -και τώρα ήταν η σειρά της Τζένι να το καταπιεί ολόκληρο. «Αλήθεια; Αυτό θα το δούμε». Κόλλησε το στόμα της στο δικό του πριν προλάβει να σκεφτεί τις συνέπειες. Τα χέρια της ακουμπούσαν ακόμη στους ώμους του, τα δικά του ήταν ακόμα στις τσέπες του, μα η επαφή των χειλιών τους προκάλεσε μια καθολική έκρηξη. Ο Γκραντ την ένιωσε να τον διαπερνάει άγρια κι έσφιξε τις παλάμες του σε γροθιές. Για όνομα του Θεού, τι ήταν αυτό; Επιστράτευσε όλη του την αυτοκυριαρχία για να μην τη σφίξει πάνω του. Ήξερε ενστικτώδους πως κάτι τέτοιο θα ήταν το τέλος του. Έπρεπε μόνο ν’ αντέξει σ’ αυτή την επίθεση κι όλα θα τέλειωναν. Γιατί δεν έκανε πίσω; Δεν ήταν αλυσοδεμένος. Ο Γκραντ πρόσταξε τον εαυτό του να οπισθοχωρήσει κι έπειτα στάθηκε ανήμπορος, καθώς εκείνη τον φιλούσε. Ένα σωρό εικόνες και φαντασιώσεις πλημμύρισαν το μυαλό του, μέχρι που βούλιαξε μέσα τους. Είναι μάγισσα, σκέφτηκε, ενώ το μυαλό του θόλωνε. Είχε δίκιο γι’ αυτήν απ’ την πρώτη στιγμή. Αισθάνθηκε το έδαφος να φεύγει κάτω απ’ τα πόδια του, το βουητό της θάλασσας να γεμίζει το κεφάλι του. Η γεύση της, θερμή, μυστηριώδης, θηλυκή, πότισε τα πάντα. Μα ούτε κι αυτό αρκούσε. Για μια στιγμή, πίστεψε πως μπορούσε να υπάρξει κάτι περισσότερο κι από τα πάντα, ένα βήμα πέρα απ’ όσα γνώριζαν οι άντρες. Ίσως οι γυναίκες το ήξεραν. Αισθάνθηκε το σώμα του να συσπάται σαν να δέχθηκε πυροβολισμό. Ίσως αυτή η γυναίκα να το ήξερε. Στο βάθος του μυαλού του, κατάλαβε πως για μια σύντομη στιγμή υπήρξε εντελώς ευάλωτος. Η Τζένι αποτραβήχτηκε γρήγορα. Ο Γκραντ είχε την εντύπωση ότι τα χέρια της τρεμούλιασαν ελαφρά πάνω στους ώμους του. Το βλέμμα της ήταν απλανές, τα χείλη της μισάνοιχτα -όχι από το πάθος αλλά από την έκπληξη. Μέσα απ’ το σοκ του, συνειδητοποίησε ότι κι εκείνη είχε ταραχτεί κι είχε λυγίσει. «Ε... Πρε... Πρέπει να πηγαίνω», του είπε και δάγκωσε τα χείλη της μόλις αντιλήφθηκε πως κόμπιαζε πάλι -μια συνήθεια που φαινόταν να την απέκτησε το τελευταίο εικοσιτετράωρο. Ξεχνώντας το μπλοκ της, κατέβηκε απ’ το βράχο κι ετοιμάστηκε να τρέξει όπως όπως στο αμάξι της. Μα ένιωσε ένα χέρι να την αρπάζει. Το πρόσωπό του ήταν σφιγμένο, η ανάσα του κομμένη. «Έκανα λάθος». Η φωνή του γέμισε το μυαλό της, μη αφήνοντας χώρο για τίποτε άλλο. «Δυσκολεύομαι αφάνταστα να σου αντισταθώ».


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

247 _

Τι πήγα κι έκανα και στους δυο μας, αναρωτήθηκε πανικόβλητη η Τζένι. Έτρεμε σύγκορμη -και δεν έτρεμε ποτέ. Ήταν φοβισμένη; Α, ναι! Τώρα πια μπορούσε ν’ αντιμετωπίσει τη θύελλα και το σκοτάδι με απόλυτη αυτοπεποίθηση. Δεν ήταν τίποτα σε σύγκριση μ’ αυτό που μόλις είχε ζήσει. «Νομίζω ότι θα ’ταν καλύτερα να...» «Το ίδιο κι εγώ», μουρμούρισε εκείνος, τραβώντας τη στην αγκαλιά του. «Μα είναι πολύ αργά πια». Και τα χείλη του κόλλησαν στα δικά της, αποφασιστικά, αδιάψευστα. Θα τον αρνηθώ, σκέφτηκε η Τζένι. Έπρεπε, αλλιώς θα την κατάπινε ολόκληρη. Πώς ήταν δυνατόν να πιστέψει ποτέ της πως καταλάβαινε αισθήματα κι αισθήσεις; Η μετάφρασή τους σε χρώματα δεν ήταν τίποτα μπροστά σ’ αυτό το αιφνιδιαστικό, προσωπικό βίωμα. Ο Γκραντ τη διαπότιζε τόσο ώστε δεν ήταν σίγουρη πως θ’ απελευθερωνόταν ποτέ της. Ύψωσε τα χέρια της με την πρόθεση να τον σπρώξει -και τον τράβηξε πιο κοντά της. Τα δάχτυλά του άρπαξαν άγρια τα μαλλιά της. Η αγριότητα των βράχων, της θάλασσας, του ανέμου, τους τύλιξε και τους παρέσυρε στη δίνη της. Ο Γκραντ τράβηξε το κεφάλι της προς τα πίσω, ίσως για να προσποιηθεί πως εξακολουθούσε να ’χει τον έλεγχο. Τα χείλη της μισάνοιξαν και η γλώσσα της κινήθηκε ανυπόμονα να συναντήσει τη δική του. Αυτό ήταν που λαχταρούσα μια ζωή να νιώσω; αναρωτήθηκε η Τζένι. Αυτή την άγρια ελευθερία, αυτή τη φλογερή ανάγκη; Πρώτη φορά ένιωθε τόσο γεμάτη απ’ τη γεύση κάποιου, ώστε δε θυμόταν καμιά άλλη. Ήξερε πως ο Γκραντ διέθετε αυτή τη δύναμη, το ’χε διαισθανθεί απ’ την αρχή. Μα να τη βιώνει, να ξέρει πως την είχε αιχμαλωτίσει, ήταν τόσο αντιφατικό συναίσθημα -δύναμη κι αδυναμία μαζί- που δεν μπορούσε να τα διαχωρίσει. Αισθάνθηκε την επιδερμίδα του τραχιά στο πρόσωπό της, καθώς το στόμα του μετακινήθηκε λίγο. Αυτός ο ανεπαίσθητος πόνος τής χάρισε μια γνήσια ευχαρίστηση. Τα χέρια του ήταν ακόμα στα μαλλιά της, τα χάιδευαν, τα έπλεκαν ανάμεσα στα δάχτυλά του, όσο τα χείλη τους συναντιούνταν μανιασμένα. Παραδώσου. Ήταν μια εντολή που ξεπήδησε απ’ τα κατάβαθα του είναι της. Άσε τον εαυτό σου να αισθανθεί. Ανήμπορη να κάνει οτιδήποτε άλλο, η Τζένι υπάκουσε. Άκουγε τους γλάρους, μα το κρώξιμό τους της φαινόταν τώρα


248

NORA ROBERTS _

ρομαντικό, όχι πένθιμο. Τα κύματα χτυπούσαν στα βράχια. Δύναμη, δύναμη, δύναμη. Αντιλήφθηκε όλο το εύρος της, καθώς τα χείλη της δεν έλεγαν να ξεκολλήσουν απ’ το στόμα του Γκραντ. Η άκρη του βράχου βρισκόταν πολύ κοντά. Ένα δυο βήματα και θα ’πεφτε στο κενό -για να βρεθεί στο σκληρό έδαφος της πραγματικότητας. Όμως, αυτά τα ελάχιστα δευτερόλεπτα της μεθυστικής ελευθερίας άξιζαν το ρίσκο. Ο στεναγμός της μιλούσε για υποταγή και θρίαμβο. Ο Γκραντ βλαστήμησε πνιχτά πάνω στα χείλη της, πριν αναγκάσει τον εαυτό του να τραβηχτεί πιο πέρα. Αυτό ακριβώς είχε ορκιστεί στον εαυτό του πως δε θα συνέβαινε. Ήταν έμπειρος ψαράς και ήξερε πότε τραβούσε η πετονιά. Δεν είχε χρόνο για τέτοια έτσι είπε στον εαυτό του κοιτώντας την Τζένι. Το πρόσωπό της ήταν τρυφερό, αναψοκοκκινισμένο απ’ το πάθος, τα μαλλιά της ανέμιζαν στον αέρα καθώς το κεφάλι της ήταν ακόμα γερμένο προς τα πίσω. Τα χείλη του λαχταρούσαν ν’ ακουμπήσουν σ’ αυτόν το λεπτό, χρυσαφένιο λαιμό. Μα εκείνο που τον βοήθησε ν’ αντισταθεί ήταν τα μισόκλειστα μάτια της, που έλαμπαν με την αιώνια δύναμη της γυναίκας. Δε θα πιανόταν στην παγίδα τους, ασχέτως ποιος απ’ τους δυο την έστηνε. Η φωνή του ήταν σιγανή όταν μίλησε, εξοργισμένη όσο και το βλέμμα του. «Μπορεί να σε θέλω. Μπορεί ακόμα και να σε κάνω δική μου. Αλλά θα το κάνω όταν εγώ θα είμαι έτοιμος. Αν θες να έχεις εσύ το πάνω χέρι και να παίζεις παιχνίδια, μείνε καλύτερα με τους κομήτες και τους βαρόνους σου». Και της γύρισε την πλάτη, βλαστημώντας σιγανά και τους δυο τους. Παραλυμένη απ’ την έκπληξη, η Τζένι τον είδε να εξαφανίζεται μέσα στο φάρο. Έτσι αντιμετώπισε το φιλί μας, αναρωτήθηκε μουδιασμένη. Ένας οποιοσδήποτε άντρας, μια οποιαδήποτε γυναίκα, ένα οποιοδήποτε πάθος; Δεν είχε αισθανθεί το γλυκό πόνο που σήμαινε ένωση, δεσμό, πεπρωμένο; Παιχνίδια; Πώς μπορούσε να της μιλάει για παιχνίδια μετά από... Κλείνοντας τα μάτια, πέρασε το χέρι της που έτρεμε μέσα από τα μαλλιά της. Όχι, το φταίξιμο ήταν δικό της. Έφτιαχνε ιστορίες απ’ το τίποτα. Δεν υπήρχε κανένας δεσμός ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που δε γνωρίζονταν καν, και η οικειότητα ήταν απλώς μια βολική λέξη για να δικαιολογήσει αυτά που ζητούσε το σώμα. Ονειροπολούσε πάλι, μετέτρεπε κάτι συνηθισμένο σε κάτι ξεχωριστό, επειδή


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

249 _

αυτό ήθελε. Ξέχασέ τον. Πήρε απ’ το χώμα το μπλοκ της και το μολύβι που είχε πέσει απ’ τα μαλλιά της. Ας έφευγε ο Γκραντ. Συγκεντρώσου στη δουλειά σου, πρόσταξε τον εαυτό της. Το τοπίο σε παρέσυρε, όχι το ζωντανό περιεχόμενο. Φροντίζοντας να μην κοιτάξει πίσω της, κατευθύνθηκε προς το αμάξι της. Τα χέρια της δεν έπαψαν να τρέμουν παρά μόνο όταν έφτασε στο μονοπάτι του σπιτιού της. Εδώ είναι πολύ καλύτερα, συλλογίστηκε, ακούγοντας τον ήρεμο παφλασμό της θάλασσας και τα ανάλαφρα φτερουγίσματα των χελιδονιών που γύριζαν στις φωλιές τους για το βράδυ. Εδώ υπήρχε γαλήνη και το φως ήταν γλυκό. Αυτά θα ’πρεπε να ζωγραφίζει, αντί για το φουρτουνιασμένο ωκεανό και τους απόκρημνους βράχους. Εδώ έπρεπε να μείνει, να αφομοιώσει τη μοναξιά των ασάλευτων νερών και της ήρεμης ατμόσφαιρας. Όταν προκαλείς την κυκλοθυμία της φύσης, συνήθως χάνεις. Μόνο ένας ανόητος θα επέμενε. Νιώθοντας ξαφνικά εξουθενωμένη, η Τζένι βρήκε απ’ το αυτοκίνητο και κατηφόρισε ως την αποβάθρα. Κάθισε στις τραχιές σανίδες, με τα πόδια της κρεμασμένα πάνω απ’ το νερό. Αν δεν έφευγε ξανά από εκεί, θα ήταν ασφαλής. Έμεινε κάμποση ώρα έτσι, κυκλωμένη απ’ τη σιωπή, όσο ο ήλιος έδυε στον ορίζοντα. Ένιωθε ακόμα την πίεση των χειλιών του Γκραντ πάνω στα δικά της, χωρίς να κάνει προσπάθεια. Ποτέ άλλοτε δεν την είχε φιλήσει έτσι ένας άντρας -παθιασμένα, ολοκληρωτικά και ταυτόχρονα μ’ έναν ευάλωτο τρόπο. Απ’ την άλλη μεριά, όμως, δεν ήταν τόσο έμπειρη όσο υπέθετε ο Γκραντ. Έβγαινε ραντεβού, πήγαινε σε κοινωνικές εκδηλώσεις, απολάμβανε την παρέα των αντρών, μια όμως που η τέχνη της πάντα ερχόταν πρώτη, οι προσωπικές της σχέσεις ήταν περιορισμένες. Μαθήματα, δουλειά, εκθέσεις, ταξίδια, πάρτι: σχεδόν ό,τι είχε κάνει, από τότε που θυμόταν τον εαυτό της, σχετιζόταν με την τέχνη της και την ανάγκη της να εκφραστεί. Χαιρόταν σίγουρα τα κοινωνικά οφέλη, τη λάμψη και τη φαντασμαγορία που ζούσε μετά από μέρες, βδομάδες απομόνωσης. Δεν την ενοχλούσε η εικόνα που είχε δημιουργήσει ο Τύπος γι’ αυτή, επειδή της φαινόταν πρωτότυπη, εκκεντρική. Δεν την πείραζε να χαίρεται τα φώτα της δημοσιότητας μετά από τα χρονικά διαστήματα που δούλευε μέχρι να εξαντληθεί, βυθισμένη στη σιωπή και στη μοναξιά. Πολλές φορές, η Ζενβιέβ που περιέγραφαν


250

NORA ROBERTS _

οι εφημερίδες τη διασκέδαζε ή την εντυπωσίαζε. Και μετά ερχόταν η ώρα για τον επόμενο πίνακα. Ποτέ δε δυσκολεύτηκε να διαχωρίσει την κοινωνική απ’ την καλλιτεχνική της υπόσταση. Πόσο θα σοκάρονταν οι δημοσιογράφοι, σκέφτηκε η Τζένι, αν μάθαιναν πως η Ζενβιέβ Γκραντό, από την παλιά οικογένεια Γκραντό της Νέας Ορλεάνης, επιτυχημένη ζωγράφος και γυναίκα του κόσμου, δεν είχε ποτέ της εραστή. Γελώντας σιγανά, έγειρε πίσω και στηρίχτηκε στους αγκώνες της. Ήταν τόσο καιρό παντρεμένη με την τέχνη της, ώστε ένας εραστής τής φαινόταν περιττός. Μέχρι... Η Τζένι προσπάθησε να διώξει τη σκέψη, αλλά μαλώνοντας τον εαυτό της για τη δειλία του, την ολοκλήρωσε. Μέχρι που γνώρισε τον Γκραντ Κάμπελ. Ατενίζοντας τον ουρανό, αφέθηκε ν’ αναλογιστεί τα συναισθήματα, τις αισθήσεις και τις ανάγκες που της είχε ξυπνήσει. Θα έκανε έρωτα μαζί του χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς τον παραμικρό δισταγμό. Όμως εκείνος την είχε απορρίψει. Όχι, κάτι παραπάνω, συλλογίστηκε κι ένιωσε πάλι το θυμό να φουντώνει μέσα της. Η απόρριψη είναι, βέβαια, οδυνηρή και ταπεινωτική, αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Ο Γκραντ είχε προσθέσει την υπεροψία του κι αυτός ο συνδυασμός ήταν ανυπόφορος. Της είπε πως θα την έκανε δική του, όταν θα ήταν εκείνος έτοιμος. Λες και ήταν σοκολάτα σε κάποιο ράφι. Τα πρασινογάλαζα μάτια της στένεψαν απ’ την οργή. Αυτό θα το δούμε, αποφάσισε. Αυτό θα το δούμε! Σηκώθηκε όρθια και σκούπισε συγχυσμένη το παντελόνι της. Κανείς δεν απέρριπτε τη Ζενβιέβ Γκραντό. Και κανείς δεν την έκανε δική του. Αν ο Γκραντ θέλει παιχνίδια, σκέφτηκε προχωρώντας προς το σπίτι, θα τα έχει.


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

251 _

Κεφάλαιο 4

Δ

ε θα τον αφήσω να με διώξει, συλλογίστηκε αποφασιστικά η Τζένι, συγκεντρώνοντας τα σύνεργα της ζωγραφικής της το επόμενο πρωί. Κανείς δεν μπορούσε να τη διώξει -πόσω μάλλον ένας αγενής και υπεροπτικός ανόητος. Ο Γκραντ Κάμπελ θα την είχε στο κατώφλι του -τρόπος του λέγειν, δηλαδή- ώσπου να νιώσει εκείνη έτοιμη να φύγει. Η ζωγραφική, σκέφτηκε, ελέγχοντας τα πινέλα της. Η ζωγραφική προείχε, φυσικά, όμως ταυτόχρονα θα αφιέρωνε λίγο χρόνο για να του δώσει ένα καλό μάθημα. Του άξιζε και με το παραπάνω. Η Τζένι έσπρωξε πίσω τα μαλλιά που έπεφταν στα μάτια της κι έκλεισε το κουτί με τις μπογιές της. Από όση πείρα διέθετε, ήταν σίγουρη ότι κανείς δεν άξιζε ένα γερό ταρακούνημα περισσότερο απ’ τον Γκραντ Κάμπελ. Κι εκείνη ήταν η γυναίκα που θα το πραγματοποιούσε. Ώστε ο κύριος είχε τη γνώμη πως εκείνη ήθελε παιχνίδια. Η Τζένι ασφάλισε το βαλιτσάκι της με τόση δύναμη, ώστε ο θόρυβος που έκαναν οι κλειδαριές ακούστηκε σαν δυο πυροβολισμοί στο άδειο σπίτι. Εντάξει, λοιπόν, θα έπαιζε παιχνίδια -τα δικά της παιχνίδια, με τους δικούς της κανόνες. Είχε περάσει είκοσι έξι χρόνια παρακολουθώντας τη γιαγιά της να γοητεύει το αντρικό φύλο. Εκπληκτική γυναίκα, σκέφτηκε τώρα η Τζένι χαμογελώντας τρυφερά. Όμορφη και γεμάτη ζωντάνια στα εβδομήντα της χρόνια, μπορούσε να τυλίξει οποιονδήποτε άντρα ασχέτως ηλικίας γύρω απ’ το μικρό της δαχτυλάκι. Ζενβιέβ την έλεγαν κι εκείνη. Ακούμπησε συγχυσμένη τα χέρια στη μέση της. Ο Γκραντ Κάμπελ ούτε που φανταζόταν τι τον περίμενε. Ώστε, θα μ’ έκανε δική του, θυμήθηκε κι ο θυμός της φούντωσε πάλι. Τι απίστευτο θράσος. Όταν εκείνος θα ήταν έτοιμος; Μ’ ένα


252

NORA ROBERTS _

θυμωμένο μουρμουρητό, άρπαξε μια πουκαμίσα. Θα έκανε τον Γκραντ Κάμπελ να συρθεί γονατιστός μπροστά της πριν ξεμπερδέψει μαζί του! Ο θυμός και η αγανάκτηση που αισθανόταν η Τζένι όλη νύχτα, την έκαναν να ξεχάσει την έντονη, γλυκιά ανταπόκριση που ένιωσε όταν εκείνος τη φίλησε. Την έκαναν να ξεχάσει πως τον ποθούσε τυφλά, επιτακτικά- όσο δεν είχε ποθήσει άλλον άντρα στη ζωή της. Η οργή ήταν πολύ πιο ικανοποιητικό συναίσθημα απ’ την κατάθλιψη και η Τζένι την απολάμβανε. Θα έπαιρνε ψυχρά την εκδίκησή της· έτσι θα ’χε καλύτερη γεύση. Αφού βεβαιώθηκε πως όλα της τα σύνεργα ήταν συγκεντρωμένα, η Τζένι μπήκε στην κρεβατοκάμαρά της. Περιεργάστηκε με κριτικό μάτι τον εαυτό της στον καθρέφτη της παλιάς σιφονιέρας. Η καλλιτεχνική της φύση τη βοηθούσε να εκτιμάει τα χαρακτηριστικά και τα χρώματά της. Ίσως ο καταπιεσμένος θυμός να της ταίριαζε, μια που πρόσθετε μια ρόδινη λάμψη στο μελένιο της δέρμα. Με το βλοσυρό ύφος ενός πολεμιστή που προετοιμάζεται να δώσει μάχη, διάλεξε μια πράσινη σκιά για τα μάτια. Όταν έχεις ένα ξεχωριστό προσόν, σκέφτηκε, απλώνοντάς τη στα βλέφαρά της, το τονίζεις. Το αποτέλεσμα την ευχαρίστησε -ήταν κάπως εξωτικό, όχι όμως κραυγαλέο. Έβαψε ανάλαφρα τα χείλη της -όχι πολύ, ίσα ίσα για να φαίνονται δελεαστικά. Μ’ ένα νωχελικό χαμόγελο, έβαλε λίγο άρωμα πίσω απ’ τα αυτιά της. Α, είχε σκοπό να τον σαγηνεύσει. Κι όταν εκείνος θα έπεφτε στα γόνατα, θα του γύριζε την πλάτη και θα ’φεύγε. Τι κρίμα που δε γίνεται να φορέσω κάτι πιο σέξι, σκέφτηκε, σουφρώνοντας τα χείλη της και κάνοντας μια στροφή μπροστά στον καθρέφτη. Αλλά η ζωγραφική προείχε. Δεν μπορούσε να βάλει κάτι εφαρμοστό για να καθίσει στα βράχια. Το τζιν και το στενό μπλουζάκι της ήταν ό,τι έπρεπε. Ικανοποιημένη με το σχέδιό της, η Τζένι μάζευε τα πράγματά της, όταν άκουσε ένα αυτοκίνητο να πλησιάζει. Η πρώτη της σκέψη πήγε στον Γκραντ, η πρώτη της αντίδραση ήταν η νευρικότητα. Ενοχλημένη, είπε στον εαυτό της πως η αδημονία για τη μάχη που θα έδινε ήταν απλώς η αιτία που έκανε την καρδιά της να χτυπήσει δυνατά. Πλησίασε στο παράθυρο και διαπίστωσε πως δεν είχε έρθει το ημιφορτηγό του Γκραντ, αλλά ένα μικρό, ταλαιπωρημένο στέισον βάγκον, μέσα από το οποίο


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

253 _

βγήκε η κυρία Λόρενς. Περιποιημένη και με ύφος καθώς πρέπει, κρατούσε ένα σκεπασμένο πιάτο. Νιώθοντας κάπως άβολα, η Τζένι άνοιξε ξαφνιασμένη την πόρτα στη σπιτονοικοκυρά της. «Καλημέρα», είπε και χαμογέλασε, προσπαθώντας να μη σκέφτεται πόσο αλλόκοτο ήταν να προσκαλεί τη γυναίκα να μπει στο σπίτι όπου έμενε, κοιμόταν και δούλευε χρόνια ολόκληρα. «Ξύπνησες νωρίς, βλέπω». Η χήρα στάθηκε στο κατώφλι και κάρφωσε τα μικρά μαύρα μάτια της στο πρόσωπο της Τζένι. «Ναι». Η Τζένι θα της είχε πιάσει ενστικτωδώς το χέρι, αν εκείνη δεν κρατούσε το πιάτο. «Περάστε, κυρία Λόρενς». «Δε θέλω να σ’ ενοχλήσω. Σκέφτηκα μήπως ήθελες μερικά μάφιν». «Ναι, μου αρέσουν πολύ». Η Τζένι ξέχασε τα σχέδιά της να ξεκινήσει νωρίς κι άνοιξε διάπλατα την πόρτα της. «Ειδικά, αν πιείτε ένα καφέ μαζί μου». «Δε λέω όχι». Δίστασε για μια στιγμή κι έπειτα μπήκε μέσα. «Δεν μπορώ να μείνω πολλή ώρα, με χρειάζονται στο ταχυδρομείο». Το βλέμμα της πλανήθηκε στο δωμάτιο. «Μυρίζουν υπέροχα». Η Τζένι πήρε το πιάτο και κατευθύνθηκε προς την κουζίνα, ελπίζοντας να διαλύσει την αμηχανία. «Ξέρετε, δε μου κάνει κέφι να μαγειρεύω μόνο για μένα». «Α, ναι. Είναι πολύ πιο ευχάριστο όταν έχεις να ταΐσεις μια οικογένεια». Η Τζένι αισθάνθηκε άλλο ένα κύμα συμπόνιας, αλλά δε μίλησε. Της γύρισε την πλάτη καθώς μετρούσε τον καφέ στη μικρή καφετιέρα που είχε αγοράσει στην πόλη. Η γυναίκα θα κοιτούσε την κουζίνα της, σκέφτηκε, και θα θυμόταν τα παλιά. «Τακτοποιήθηκες, λοιπόν». «Ναι». Η Τζένι έβγαλε δυο πιάτα και τα ακούμπησε στο στενό τραπέζι που άνοιγε. «Αυτό το σπίτι είναι ό,τι ακριβώς χρειαζόμουν. Είναι πανέμορφο, κυρία Λόρενς». Δίστασε λίγο καθώς έβγαζε τα φλιτζάνια κι έπειτα στράφηκε πάλι προς το μέρος της. «Θα πρέπει να στεναχωρηθήκατε πολύ που φύγατε από δω». Η κυρία Λόρενς ύψωσε τους ώμους της. «Τα πράγματα αλλάζουν. Η στέγη κράτησε προχθές, στην καταιγίδα;» Η Τζένι την κοίταξε ανέκφραστα, αλλά συγκρατήθηκε πριν της ξεφύγει ότι δεν ήταν εδώ για να δει. «Δεν είχα κανένα πρόβλημα», αποκρίθηκε. Είδε το βλέμμα της γυναίκας να πλανιέται στο δωμάτιο. Ίσως θα ήταν καλύτερα αν το κουβέντιαζε μαζί της.


254

NORA ROBERTS _

Όλοι τής το είχαν πει αυτό για την Άντζελα, μα τότε δεν τους είχε πιστέψει. Τώρα, άρχισε ν’ αναρωτιέται αν θα βοηθούσε να μιλάει κάποιος για τον άνθρωπο που έχασε, αντί να το πνίγει μέσα του. «Μένατε πολύ καιρό εδώ, κυρία Λόρενς;» τη ρώτησε, φέρνοντας τα φλιτζάνια στο τραπέζι κι έπειτα την κρέμα. «Είκοσι έξι χρόνια», αποκρίθηκε εκείνη μετά από ένα στιγμιαίο δισταγμό. «Μετακόμισα εδώ μόλις γεννήθηκε ο δεύτερος γιος μου. Είναι γιατρός, μένει στο Μπάνγκορ». Μόνο το ανασήκωμα του πιγουνιού της πρόδωσε την περηφάνια της. «Ο αδερφός του βρήκε δουλειά στα πετρέλαια -δεν μπορούσε να μείνει μακριά απ’ τη θάλασσα». Η Τζένι κάθισε δίπλα της στο τραπέζι. «Θα πρέπει να είστε πολύ περήφανη γι’ αυτούς». «Α, ναι». «Ο άντρας σας ήταν ψαράς;» «Ψάρευε αστακούς». Η γυναίκα δε χαμογέλασε, μα η Τζένι διαισθάνθηκε το χαμόγελο στον τόνο της φωνής της. «Καλός άνθρωπος. Πέθανε στη βάρκα του. Εγκεφαλικό, μου είπαν». Έβαλε ελάχιστη κρέμα στον καφέ της, ίσα για ν’ αλλάξει χρώμα. «Νομίζω πως θα το ήθελε -να πεθάνει στη βάρκα του». Η Τζένι ήθελε να τη ρωτήσει πότε συνέβη το γεγονός, αλλά δεν μπορούσε. Ίσως να ’ρχόταν κάποια μέρα που θα ήταν κι εκείνη σε θέση να μιλάει για το θάνατο της αδελφής της με την ίδια ήρεμη αποδοχή. «Σας αρέσει να μένετε στην πόλη;» «Το συνήθισα πια. Έχω φίλους εκεί. Κι αυτός ο δρόμος ως εδώ...» Για πρώτη φορά η Τζένι είδε ένα αδιόρατο χαμόγελο που έκανε το σκληρό ρυτιδιασμένο πρόσωπο σχεδόν όμορφο. «Ο Μάθιου τον βλαστημούσε συνέχεια». «Το πιστεύω». Η Τζένι, δελεασμένη από το άρωμα, σήκωσε την καρό πετσέτα απ’ το πιάτο. «Μύρτιλλα!» Χαμογέλασε ενθουσιασμένη. «Είδα ένα σωρό θάμνους στο δρόμο από την πόλη». «Ναι, θα βγάζουν καρπούς για λίγο καιρό ακόμη». Η γυναίκα είδε ικανοποιημένη την Τζένι να τρώει ένα μάφιν. «Μια νέα κοπέλα σαν εσένα θα νιώθει μοναξιά εδώ κάτω». Εκείνη έγνεψε αρνητικά, καταπίνοντας τη μπουκιά της. «Όχι, μ’ αρέσει η ησυχία όταν ζωγραφίζω». «Εσύ έφτιαξες τους πίνακες που είδα στο σαλόνι;» «Ναι, ελπίζω να μη σας πειράζει που τους κρέμασα». «Πάντα είχα αδυναμία στους πίνακες. Ωραία ζωγραφίζεις».


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

255 _

Η Τζένι χαμογέλασε. Αυτή η απλή δήλωση την ευχαρίστησε όσο και η πιο επαινετική κριτική. «Σας ευχαριστώ. Σκοπεύω να κάνω πολλά σκίτσα του Γουίντι Πόιντ, περισσότερα απ’ όσα λογάριαζα στην αρχή», πρόσθεσε, καθώς θυμήθηκε τον Γκραντ. «Αν αποφασίσω να μείνω μερικές βδομάδες παραπάνω...» «Απλώς ειδοποίησέ με». «Ωραία». Η Τζένι είδε τη χήρα να παίρνει ένα μάφιν. «Θα πρέπει να ξέρετε το φάρο». Συνεχίζοντας να μασουλάει το δικό της, προσπάθησε να σκεφτεί τι πληροφορίες ήθελε και πώς θα τις αποκτούσε. «Ο Τσάρλι Ντις έμενε εκεί παλιά», της είπε η κυρία Λόρενς. «Από τότε που ήμουν μικρό κορίτσι τους θυμάμαι, αυτόν και τη γυναίκα του. Τώρα χρησιμοποιούν ραντάρ, αλλά ο πατέρας μου κι ο πατέρας του βασίζονταν στο φάρο για να μην πέσουν πάνω στα βράχια». Υπάρχουν ένα σωρό ιστορίες, σκέφτηκε η Τζένι. Πολύ θα ’θελε να τις ακούσει, αλλά προς το παρόν την ενδιέφερε ο άντρας που έμενε τώρα στο φάρο. «Γνώρισα τον άντρα που ζει στο φάρο», είπε με προσποιητή αδιαφορία πίνοντας τον καφέ της. «Θα ήθελα να ζωγραφίσω την περιοχή. Είναι εκπληκτικό το τοπίο». Η γυναίκα ύψωσε τα ίσια φρύδια της. «Του το είπες;» Ώστε τον γνωρίζουν στην πόλη, συμπέρανε η Τζένι. «Καταλήξαμε σε... μια συμφωνία, ας πούμε». «Ο νεαρός Κάμπελ μένει εκεί κοντά πέντε χρόνια πια». Η χήρα παρατήρησε τη λάμψη στα μάτια της Τζένι, αλλά δεν τη σχολίασε. «Δεν είναι καθόλου κοινωνικός. Έστειλε μερικούς τουρίστες από κει που ’ρθαν, πριν το καταλάβουν καλά καλά». «Δεν αμφιβάλλω», μουρμούρισε η Τζένι. «Δεν είναι καθόλου φιλικός». «Δε δημιουργεί προβλήματα, όμως». Η χήρα την κοίταξε διαπεραστικά. «Όμορφο παλικάρι. Έμαθα πως βγήκε στα ανοιχτά με τους ψαράδες μια δυο φορές, αλλά πιο πολύ κοιτούσε παρά μιλούσε». Η Τζένι κατάπιε και το υπόλοιπο μάφιν, μπερδεμένη. «Δεν είναι ψαράς;» «Δεν ξέρω τι δουλειά κάνει, πάντως πληρώνει τους λογαριασμούς του». Η Τζένι συνοφρυώθηκε κι αισθάνθηκε μεγαλύτερη περιέργεια


256

NORA ROBERTS _

απ’ όση ήθελε να παραδεχτεί. «Περίεργο. Είχα την εντύπωση...» Ποια εντύπωση, αναρωτήθηκε νοερά. «Δε φαντάζομαι να παίρνει πολλά γράμματα», πρόσθεσε. Η χήρα χαμογέλασε πάλι αδιόρατα. «Όσα κι ο καθένας», είπε απλά. «Σ’ ευχαριστώ για τον καφέ, δεσποινίς Γκραντό», πρόσθεσε και σηκώθηκε. «Και θα χαρώ να μείνεις εδώ όσο θες». «Κι εγώ ευχαριστώ». Ξέροντας πως έπρεπε ν’ αρκεστεί σ’ αυτές τις ελάχιστες πληροφορίες, η Τζένι σηκώθηκε. «Ελπίζω να ξα-νάρθετε, κυρία Λόρενς». Η χήρα έγνεψε καταφατικά και κατευθύνθηκε προς την πόρτα. «Ειδοποίησέ με, αν έχεις κάποιο πρόβλημα. Όταν χαλάσει ο καιρός, θα χρειαστείς το λέβητα. Είναι σε καλή κατάσταση, αλλά κάνει πολύ θόρυβο». «Θα το θυμάμαι. Ευχαριστώ». Η Τζένι την κοίταξε που πήγαινε στο αμάξι της, αλλά ο νους της ήταν στον Γκραντ. Δεν είναι ντόπιος, σκέφτηκε, όμως είχε διαισθανθεί πως η κυρία Λόρενς τον συμπαθούσε. Δεν είναι κοινωνικός, μα αυτό το σέβονται οι κάτοικοι του Γουίντι Πόιντ. Πέντε χρόνια, συλλογίστηκε, καθώς γύριζε να πάρει τις μπογιές της. Πολύς χρόνος για ν’ απομονωθείς σ’ ένα φάρο... Κάνοντας τι; Ανασήκωσε αδιάφορα τους ώμους της και μάζεψε τα σύνεργά της. Το τι έκανε ο Γκραντ δεν ήταν δική της δουλειά. Αυτό που την ενδιέφερε ήταν να του κόψει λίγο τα φτερά. ***

Το μόνο τακτικό γεύμα του Γκραντ ήταν το πρωινό. Μετά, τσιμπούσε αυτό που ήθελε όποτε το ήθελε ή όποτε του το επέτρεπε η δουλειά του. Αυτό το πρωί, είχε φάει τα χαράματα, μόνο και μόνο επειδή δεν μπορούσε να κοιμηθεί, κι έπειτα βγήκε στη θάλασσα με τη βάρκα του, επειδή δεν μπορούσε να δουλέψει. Η Τζένι, χωμένη στο κρεβάτι της τρία χιλιόμετρα πιο κάτω, είχε καταφέρει να παρεισφρήσει στις δύο βασικές του ασχολίες. Κανονικά, θα απολάμβανε την πρωινή βαρκάδα του, βλέποντας τους ψαράδες και τον ήλιο ν’ ανατέλλει, αναζωογονημένος απ’ την παγωνιά της αυγής. Θα δοκίμαζε την τύχη του κι αν έπιανε κανένα ψάρι, θα το ’τρωγε για βραδινό. Αν δεν έπιανε τίποτα, θα έψηνε μια μπριζόλα ή θα άνοιγε καμιά κονσέρβα. Δεν είχε χαρεί τη βαρκάδα του σήμερα το πρωί, επειδή ήθελε


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

257 _

να κοιμηθεί -και μετά ήθελε να δουλέψει. Δεν ήταν συγκεντρωμένος στο ψάρεμα κι ο αντιπερισπασμός του δεν πέτυχε. Ο ήλιος δεν είχε ανέβει καλά καλά στο στερέωμα όταν γύρισε στο φάρο. Τώρα η μέρα είχε προχωρήσει, αλλά η διάθεση του Γκραντ δεν είχε βελτιωθεί. Μόνο η πειθαρχία που επέβαλλε τόσα χρόνια στον εαυτό του τον κρατούσε στο σχεδιαστήριό του, τελειοποιώντας το κόμικ που είχε αρχίσει την προηγούμενη μέρα. Αυτή η γυναίκα μ’ έβγαλε απ’ το πρόγραμμά μου, συνειδητοποίησε κακόκεφος. Και τριγυρίζει συνέχεια στο μυαλό μου. Ο Γκραντ άφηνε συχνά κάποιους να το κάνουν αυτό, μα ήταν δικοί του και μπορούσε να τους ελέγξει. Η Τζένι αρνιόταν να παραμείνει στο ρόλο που της είχε δώσει. Ζενβιέβ, συλλογίστηκε, σκιτσάροντας σχολαστικά τα μακριά, πλούσια μαλλιά της Βερόνικα. Είχε θαυμάσει τη δουλειά της, την έλλειψη προσποίησης, τη φινέτσα της. Ζωγράφιζε με δικό της στυλ και με μόνο μια νύξη φλογερού πάθους κάτω από την ονειρική επιφάνεια. Οι πίνακές της σου ζητούσαν να διαφοροποιηθείς, να φανταστείς, να πιστέψεις σε κάτι υπέροχο. Ο Γκραντ ποτέ δεν το είχε θεωρήσει αυτό κακό. Θυμήθηκε ένα απ’ τα τοπία που είχε δει, έναν απ’ τους βάλτους που εκείνη ζωγράφιζε συχνά. Οι σκιές υπόσχονταν μυστικά, το αχνό μπλε φως μια νύχτα γεμάτη πιθανότητες. Υπήρχε μια ομίχλη πάνω απ’ το νερό, που τον έκανε να σκεφτεί πνιχτούς ψιθύρους. Το μικροσκοπικό σπίτι πάνω απ’ τον ποταμό δεν έμοιαζε ετοιμόρροπο, αλλά πανέμορφο μ’ έναν ξεθωριασμένο, παλιομοδίτικο τρόπο. Η ηρεμία του πίνακα του άρεσε, ο έξυπνος φωτισμός τον διασκέδαζε. Θυμόταν ότι ένιωσε απογοητευμένος που ο πίνακας είχε ήδη πουληθεί. Δε θα ρωτούσε καν την τιμή. Το πάθος που παραμόνευε συχνά στις παρυφές των έργων της βρισκόταν σε διακριτική αντίθεση με τη γαλήνη των θεμάτων της. Και προείχε πάντα η ονειροπόληση. Αρκετό πάθος διαθέτει η προσωπική της ζωή, θυμήθηκε σφίγγοντας τα χείλη του. Αν δεν τη γνώριζε, αν δεν την άγγιζε, θα εξακολουθούσε να πιστεύει ότι το ενενήντα τοις εκατό των δημοσιευμάτων γι’ αυτήν ήταν σκουπίδια, όπως είχε ισχυριστεί κι εκείνη. Μα τώρα, το μόνο που σκεφτόταν ήταν πως οποιοσδήποτε άντρας βρισκόταν κοντά στη Ζενβιέβ Γκραντό, θα την ήθελε. Το πάθος που σιγόβραζε στους πίνακές της, σιγόβραζε και μέσα της. Ξέρει πως μπορεί να κάνει σκλάβο της τον καθένα, σκέφτηκε


258

NORA ROBERTS _

ο Γκραντ, και πίεσε τον εαυτό του να τελειώσει το σκίτσο της Βερόνικα. Το ξέρει και το απολαμβάνει. Άφησε για μια στιγμή το πινέλο του κι ανοιγόκλεισε τα δάχτυλά του. Ωστόσο, ένιωθε ικανοποίηση ξέροντας ότι την είχε βγάλει από τη ζωή του. Ναι, καλά, σκέφτηκε και σιγογέλασε πικρά. Αν την είχε βγάλει από τη ζωή του, δε θα θυμόταν τώρα πώς είχε πάρει φωτιά μέσα στην αγκαλιά του -φλογερή, ανήσυχη, επικίνδυνη. Δε θα θυμόταν το μυαλό του ν’ αδειάζει τη μια στιγμή κι αμέσως μετά να πλημμυρίζει με την εικόνα της. Ήταν μια σειρήνα; Ναι, μα το Θεό, σκέφτηκε αγριεμένος. Ήταν εύκολο να τη φανταστεί να χαμογελάει, να τραγουδάει και να παρασέρνει έναν άντρα σε μια απόκρημνη ακτή. Όχι όμως αυτόν. Αυτός δε μαγευόταν από μια σαγηνευτική φωνή και δυο υπέροχα μάτια. Ούτως ή άλλως, μετά τον αποχαιρετισμό τους, αμφέβαλλε αν εκείνη θα επέστρεφε. Παρ’ όλο που έριξε μια ματιά απ’ το παράθυρο, ο Γκραντ αρνήθηκε να το πλησιάσει. Πήρε τη βούρτσα του και δούλεψε άλλη μια ώρα, με την Τζένι να τον προκαλεί από το βάθος του μυαλού του. Ικανοποιημένος που τέλειωσε το κόμικ στην ώρα του, ο Γκραντ καθάρισε τα πινέλα του. Επειδή είχε ήδη σχηματίσει την επόμενη ιστορία στο μυαλό του, η διάθεσή του είχε βελτιωθεί. Με μια σχολαστικότητα που δεν εφάρμοζε σε καμιά άλλη πλευρά της ζωής του, τακτοποίησε το στούντιο του. Τοποθέτησε τα εργαλεία του στη θέση τους, μέσα και πάνω στο ντουλάπι. Τα μπουκαλάκια και τα βάζα καθαρίστηκαν, έκλεισαν ερμητικά κι αποθηκεύτηκαν. Τα σχέδια θα παρέμεναν στο σχεδιαστήριο μέχρι να στεγνώσουν τελείως. Ο Γκραντ κατέβηκε στην κουζίνα για να βρει κάτι να φάει, αφήνοντας ανοιχτό το φορητό ραδιόφωνο, ώστε να ενημερώνεται για το τι συνέβαινε στον υπόλοιπο κόσμο. Μια αναφορά στην Επιτροπή Δεοντολογίας και σ’ ένα βουλευτή που πάντα σατίριζε, του έδωσαν ιδέα για μια άλλη ιστορία. Ήταν αλήθεια πως επειδή χρησιμοποιούσε αναγνωρίσιμα ονόματα και πρόσωπα, κυρίως του πολιτικού στίβου, μερικές εφημερίδες έβαζαν τα κόμικ του στην πρώτη σελίδα. Ο Γκραντ δεν ενδιαφερόταν σε ποια σελίδα δημοσιευόταν η δουλειά του, αρκεί να μετέδιδε το μήνυμα που ήθελε. Οι καρικατούρες των πολιτικών τού είχαν γίνει συνήθεια από τότε που ήταν μικρός -και δεν είχε καμιά όρεξη να την κόψει.


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

259 _

Ακουμπώντας στον πάγκο κι αδειάζοντας μια σακούλα με βουτήματα φυστικοβούτυρου, ο Γκραντ συνέχισε ν’ ακούει ραδιόφωνο. Η γνώση των τάσεων, των διαθέσεων, των γεγονότων ήταν τόσο απαραίτητη στην τέχνη του όσο η πένα και το μελάνι. Θα ερχόταν η ώρα που θα χρησιμοποιούσε όλο αυτό το υλικό. Προς το παρόν, αρχειοθετούσε και αποθήκευε τις πληροφορίες στο βάθος του μυαλού του. Αυτό που χρειαζόταν τώρα ήταν λιακάδα και καθαρός αέρας. Θα βγω έξω, αποφάσισε. Όχι επειδή προσδοκούσε να δει την Τζένι, αλλά γιατί νόμιζε πως δε θα την έβλεπε. Εκείνη ήταν εκεί, φυσικά. Ο Γκραντ ήθελε να πιστέψει πως αυτό που αισθάνθηκε ήταν ενόχληση. Ένιωθε πάντα ενόχληση ποτέ ευχαρίστηση- όποτε κάποιος παραβίαζε τη μοναξιά του. Δε θα δυσκολευόταν ιδιαίτερα να την αγνοήσει... Ο άνεμος είχε αρπάξει τα μαλλιά της και τα ανασήκωνε απ’ το λαιμό της. Μπορούσε να πάει προς την αντίθετη κατεύθυνση και να περπατήσει στα βόρεια της παραλίας... Ο ήλιος έπεφτε στα γυμνά της μπράτσα και στο πρόσωπό της και τα έκανε ν’ αστράφτουν. Αν της γύριζε την πλάτη και κατέβαινε στην άλλη μεριά του βράχου, θα ξεχνούσε ακόμα κι ότι εκείνη βρισκόταν εκεί. Βλαστημώντας σιγανά, ο Γκραντ προχώρησε προς το μέρος της. Η Τζένι τον είχε δει, φυσικά, απ’ την πρώτη στιγμή που βγήκε απ’ το φάρο. Το πινέλο της έμεινε μετέωρο μόνο για μια στιγμή κι έπειτα συνέχισε να ζωγραφίζει. Αν ο σφυγμός της επιταχύνθηκε λιγάκι, είπε στον εαυτό της, ήταν επειδή αδημονούσε να στήσει καβγά -και να νικήσει. Ξέροντας ότι ήταν αδύνατον να συνεχίσει τώρα που διασπάστηκε η προσοχή της, δάγκωσε το πινέλο της και περιεργάστηκε τη δουλειά που είχε κάνει απ’ το πρωί. Το σχέδιο τής έδινε αυτό ακριβώς που ήθελε. Τα χρώματα που είχε επιλέξει την ικανοποιούσαν. Άρχισε να σιγοσφυρίζει, ακούγοντας τον Γκραντ να πλησιάζει. «Λοιπόν...» Η Τζένι έγειρε το κεφάλι της στο πλάι, σαν να ’θελε να κοιτάξει τον πίνακά της από διαφορετική γωνία. «Αποφάσισες να βγεις απ’ τη σπηλιά σου;» Ο Γκραντ έχωσε τα χέρια του στις τσέπες και στάθηκε επίτηδες σ’ ένα σημείο απ’ όπου δεν μπορούσε να δει τη δουλειά της. «Δε μου φάνηκες απ’ τις γυναίκες που πάνε γυρεύοντας για μπελάδες».


260

NORA ROBERTS _

Η Τζένι άφησε το βλέμμα της να ταξιδέψει πάνω του. Το χαμόγελό της ήταν αχνό και προκλητικό. «Άρα δεν ξέρεις να κρίνεις τους ανθρώπους. Σωστά;» Το βλέμμα της είχε σκοπό να τον ερεθίσει, το ήξερε, αλλά δεν έκανε καμιά διαφορά. Είχε ήδη αισθανθεί το πρώτο κέντρισμα του πόθου στα λαγόνια του. «Σου το είπα ότι θα ξαναγύριζα, Γκραντ». Το βλέμμα της στάθηκε για μια στιγμή στα χείλη του. «Προσπαθώ, γενικά, να είμαι... συνεπής. Θέλεις να δεις τι ζωγράφισα;» Εκείνος είπε στον εαυτό του πως δεν έδινε δεκάρα για τη ζωγραφική της ούτε γι’ αυτήν. «Όχι». Η Τζένι σούφρωσε τα χείλη της. «Α, κι εγώ που νόμιζα πως ήσουν ειδικός στη ζωγραφική». Άφησε κάτω το πινέλο της και πέρασε νωχελικά το χέρι της μέσα απ’ τα μαλλιά της. «Τι είσαι, Γκραντ Κάμπελ;» τον ρώτησε και το βλέμμα της ήταν κοροϊδευτικό και σαγηνευτικό μαζί. «Ό,τι επιλέγω να είμαι». «Τότε, είσαι τυχερός». Σηκώθηκε και με αργές κινήσεις έβγαλε την κοντομάνικη πουκαμίσα της και την έριξε στο βράχο δίπλα της. Παρατηρούσε το πρόσωπό του όσο το βλέμμα του ταξίδευε στο κορμί της κι έπειτα έσυρε αργά το δάχτυλό της πάνω στο στέρνο του. «Να σου πω τι βλέπω εγώ;» Δεν της απάντησε, μα συνέχισε να την κοιτάζει κατάματα. Η Τζένι αναρωτήθηκε αν, πιέζοντας την παλάμη της πάνω στην καρδιά του, θα την έβρισκε να χτυπάει ακανόνιστα. «Ένας ερημίτης», συνέχισε, «με πρόσωπο κουρσάρου και χέρια ποιητή. Και συμπεριφορά αγροίκου», πρόσθεσε γελώντας σιγανά. «Μου φαίνεται πως το μόνο που επέλεξες ήταν η συμπεριφορά σου». Του ήταν δύσκολο ν’ αντισταθεί στην προκλητική λάμψη των ματιών της ή στην υπόσχεση αυτών των απαλών χειλιών που χαμογελούσαν με θηλυκή αυθάδεια. «Αν αυτό θέλεις να πιστεύεις...» της απάντησε ήρεμα, συνεχίζοντας να έχει τα χέρια του, που λαχταρούσαν να την αγγίξουν, σταθερά χωμένα μέσα στις τσέπες του. «Δεν μπορώ να πω ότι το θέλω». Η Τζένι προχώρησε λίγα βήματα πιο πέρα και στάθηκε στην άκρη του βράχου, όπου έσκαγαν αφρισμένα κύματα. «Απ’ την άλλη μεριά, οι τρόποι σου έχουν μια τραχιά γοητεία», πρόσθεσε, κοιτώντας τον πάνω απ’ τον ώμο της. «Υποθέτω πως μια γυναίκα δε θέλει πάντα έναν τζέντλεμαν.


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

261 _

Κι εσύ δε φαίνεσαι για άντρας που ψάχνει για μια κυρία». Με τη θάλασσα πίσω της ν’ αντανακλά το χρώμα των ματιών της, έμοιαζε με γοργόνα περισσότερο από ποτέ. «Αυτό είσαι εσύ, Ζενβιέβ;» Εκείνη έβαλε τα γέλια, ικανοποιημένη από τη σύγχυση και το θυμό που είδε να καθρεφτίζονται στο βλέμμα του. «Εξαρτάται», αποκρίθηκε, αντιγράφοντάς τον, «απ’ το αν με εξυπηρετεί ή όχι». Ο Γκραντ την πλησίασε κι αντιστάθηκε στην επιθυμία να την τραντάξει ώσπου να σβήσει το γέλιο της. Τα κορμιά τους βρίσκονταν τόσο κοντά, ώστε μόνο ο άνεμος μπορούσε να περάσει ανάμεσά τους. «Τι στην οργή προσπαθείς να κάνεις;» Εκείνη τον κοίταξε αθώα. «Μα... να κουβεντιάσω μαζί σου. Φαντάζομαι όμως ότι έχεις ξεχάσει πώς γίνεται». Της έριξε ένα αγριεμένο βλέμμα κι έπειτα της γύρισε την πλάτη. «Πάω μια βόλτα», μουρμούρισε. «Θαύμα». Η Τζένι τον έπιασε απ’ το μπράτσο. «Θα ’ρθω μαζί σου». «Δε σου το ζήτησα», είπε ανέκφραστα ο Γκραντ και κοντοστάθηκε. «Α, έτσι». Εκείνη πετάρισε τα ματόκλαδά της. «Προσπαθείς πάλι να με γοητεύσεις με την αγένειά σου. Μου είναι πολύ δύσκολο να σου αντισταθώ». Ένα χαμόγελο χαράχτηκε στις άκρες των χειλιών του, μα το συγκρότησε. Ήξερε πολύ εύκολα να γελάει με τον εαυτό του. «Καλά, λοιπόν». Τα μάτια του έλαμψαν μ’ ένα ύφος που την ανησύχησε. «Πάμε». Ο Γκραντ περπατούσε γρήγορα, χωρίς να λαμβάνει υπόψη του τη διαφορά στο διασκελισμό τους. Αποφασισμένη να τον κάνει να υποφέρει πριν τελειώσει το απόγευμα, η Τζένι έτρεχε για να τον προλάβει. Αφού έκαναν το γύρο του φάρου, ο Γκραντ άρχισε να κατεβαίνει το βράχο με την αυτοπεποίθηση της συνήθειας. Η Τζένι έριξε μια ματιά στην απότομη κατηφόρα που σχημάτιζαν τα βράχια, όπου ο Γκραντ κατέβαινε τόσο άνετα σαν να ήταν σκάλα. Από κάτω, τα κύματα έσκαγαν ορμητικά στην ακτή. Δεν πρόκειται να φοβηθώ, συλλογίστηκε. Πολύ θα του άρεσε κάτι τέτοιο. Και παίρνοντας μια βαθιά ανάσα, τον ακολούθησε. Στην αρχή, έτρεμε ολόκληρη. Πολύ που θα τον έκανε να υποφέρει αν έπεφτε κι έσπαζε τον αυχένα της. Μα έπειτα άρχισε να το απολαμβάνει. Όσο κατέβαιναν, τόσο πιο δυνατό ακουγόταν


262

NORA ROBERTS _

το βουητό της θάλασσας και αλμυρές σταγόνες νότιζαν την επιδερμίδα της. Σίγουρα υπήρχε ευκολότερος δρόμος για να κατέβουν στην ακτή, αλλά προς το παρόν δεν είχε καμιά διάθεση να τον ψάξει. Ο Γκραντ έφτασε κάτω πρώτος κι όταν στράφηκε την είδε να κατεβαίνει με προσοχή τα τελευταία μέτρα. Ήθελε να πιστέψει ότι εκείνη ακόμα θα στεκόταν πάνω στο βράχο, αλλά μέσα του ήξερε πως δε θα γινόταν τίποτα τέτοιο. Δεν ήταν μανόλια του θερμοκηπίου, όσο κι αν ήθελε να την κατατάξει σ’ αυτή την κατηγορία. Είχε πολλή ζωντάνια μέσα της ώστε να τη θαυμάζει κανείς από μακριά. Αυθόρμητα, έπιασε το χέρι της για να τη βοηθήσει. Η Τζένι βρέθηκε κοντά του και στάθηκε με το κεφάλι ανασηκωμένο, προ-καλώντας τον να κάνει κάτι. Το άρωμά της άγγιξε τις αισθήσεις του. Την άλλη φορά, μύριζε μονάχα βροχή. Τώρα το άρωμά της ήταν εξίσου διακριτικό, αλλά πολύ πιο αισθησιακό. Ανέδιδε μια νυχτερινή νότα στη λιακάδα του απογεύματος, ψιθυριστές υποσχέσεις που άνθιζαν μετά το ηλιοβασίλεμα. Εξοργισμένος που παρασύρθηκε από μια τόσο προφανή τακτική, ο Γκραντ άφησε το χέρι της. Χωρίς να πει κουβέντα, προχώρησε στη στενή, βραχώδη παραλία, όπου η θάλασσα βούιζε κι αντηχούσε και οι γλάροι έκρωζαν δυνατά. Γεμάτη αυταρέσκεια κι αυτοπεποίθηση απ’ την προηγούμενη επιτυχία της, η Τζένι τον ακολούθησε. Α, σ’ έχω στο χέρι, Γκραντ Κάμπελ. Κι ακόμα δεν άρχισα καλά καλά. «Αυτό κάνεις στον ελεύθερο χρόνο σου, όταν δεν είσαι κλειδωμένος στο μυστικό σου πύργο;» «Αυτό κάνεις στον ελεύθερο χρόνο σου, όταν δε συχνάζεις στα κοσμικά μπαρ της Μπέρμπον Στρητ;» Τραβώντας πίσω τα μαλλιά της, η Τζένι τον έπιασε επίτηδες απ’ το μπράτσο. «Α, αρκετά μιλήσαμε για μένα, χθες. Πες μου για τον Γκραντ Κάμπελ. Είσαι ένας τρελός επιστήμονας που κάνεις τρομακτικά πειράματα με μυστική εντολή της κυβέρνησης;» Εκείνος στράφηκε και της χαμογέλασε παράξενα. «Αυτή την εποχή κάνω συλλογή γραμματοσήμων». Αυτό την ξάφνιασε τόσο, ώστε ξέχασε το παιχνίδι της και συνοφρυώθηκε. «Γιατί νιώθω ότι υπάρχει μια δόση αλήθειας στα λόγια σου;»


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

263 _

Ο Γκραντ ύψωσε αδιάφορα τους ώμους και συνέχισε να περπατάει, ενώ αναρωτιόταν γιατί δεν την έδιωχνε ώστε να κάνει μόνος του τη βόλτα του. Όποτε ερχόταν εδώ, πάντα ερχόταν μόνος. Οι περίπατοι σ’ αυτή την ερημική, βραχώδη ακτή ήταν οι μοναδικές φορές, εκτός απ’ τις ώρες του ύπνου, που επέτρεπε στο μυαλό του ν’ αδειάσει. Εδώ, με τα κύματα που έσκαγαν ανταριασμένα και το βραχώδες έδαφος κάτω από τα πόδια του, βρισκόταν στο καταφύγιό του, μακριά απ’ τις σκέψεις και την πίεση που ο ίδιος επέβαλλε στον εαυτό του. Ποτέ του δεν είχε επιτρέψει σε άλλον άνθρωπο να τον συνοδεύσει, ούτε καν στα δημιουργήματα της φαντασίας του. Ήθελε να αισθανθεί ενοχλημένος από την παρουσία της Τζένι -κι αντίθετα ένιωθε σχεδόν ευχαριστημένος. «Ένα μυστικό μέρος», μουρμούρισε η Τζένι. Ο Γκραντ την κοίταξε αφηρημένος. «Τι είπες;» «Αυτό εδώ», του απάντησε, δείχνοντας γύρω της. «Είναι ένα μυστικό μέρος». Έσκυψε και σήκωσε ένα κοχύλι που το ’χε ξεβράσει η θάλασσα κι ήταν ξερό σαν κόκαλο από τον ήλιο. «Η γιαγιά μου έχει μια πανέμορφη παλιά έπαυλη γεμάτη αντίκες και μεταξωτά μαξιλάρια. Στη σοφίτα υπάρχει ένα δωμάτιο, σκοτεινό και σκονισμένο, με μια σπασμένη κουνιστή πολυθρόνα κι ένα κουτί γεμάτο άχρηστα πράγματα. Μπορούσα να κάθομαι εκεί ώρες ολόκληρες». Τον κοίταξε και χαμογέλασε. «Ποτέ δεν μπόρεσα ν’ αντισταθώ σ’ ένα μυστικό μέρος». Ξαφνικά, ο Γκραντ θυμήθηκε ολοζώντανα μια μικροσκοπικό αποθήκη στο πατρικό του σπίτι, στη Τζόρτζταουν. Κλεινόταν εκεί μέσα ατέλειωτες ώρες, έχοντας μαζί του στοίβες από κόμικς και ένα μπλοκ ιχνογραφίας. «Μόνο αν δεν το ξέρει κανείς είναι μυστικό». Η Τζένι γέλασε και τον έπιασε αυθόρμητα από το χέρι. «Α, όχι, μπορεί να ’ναι μυστικό κι όταν το ξέρουν δυο άτομα». Κοντοστάθηκε για να δει ένα γλάρο που πετούσε χαμηλά πάνω στη θάλασσα. «Τι είναι αυτά τα νησάκια εκεί κάτω;» Ενοχλημένος επειδή το χέρι της έμοιαζε ν’ ανήκει στο δικό του, ο Γκραντ κοίταξε συνοφρυωμένος τη θάλασσα. «Κυρίως συστάδες βράχων». «Α, καλά». Η Τζένι του ’ρίξε ένα απογοητευμένο βλέμμα. «Δεν υπάρχουν ξασπρισμένα κόκαλα;» Το χαμόγελό της τον μάγεψε. «Λένε για ένα κρανίο που βογκάει


264

NORA ROBERTS _

όταν έχει καταιγίδα», της είπε με προσποιητή ντόπια προφορά. «Τίνος είναι αυτό το κρανίο;» θέλησε να μάθει η Τζένι, έτοιμη ν’ ακούσει οποιαδήποτε ιστορία έβγαζε από το μυαλό του. «Ενός ναυτικού», αυτοσχέδιασε ο Γκραντ. «Ποθούσε τη γυναίκα του καπετάνιου του, που είχε μάτια γοργόνας και μαλλιά μαύρα σαν τη νύχτα». Άθελά του, έκλεισε στην παλάμη του μια τούφα απ’ τα μαλλιά της, ενώ τα υπόλοιπα ανέμιζαν ελεύθερα. «Τον έβαλε σε πειρασμό, του ’δίνε ένα σωρό πονηρές υποσχέσεις, αν εκείνος έκλεβε το χρυσάφι και τη βάρκα. Κι όταν ο ναυτικός τα έκανε όλα αυτά, επειδή ήταν μια γυναίκα που μπορούσε να οδηγήσει έναν άντρα στο φόνο μ’ ένα βλέμμα της μονάχα, έφυγε μαζί του». Ο Γκραντ ένιωσε τα μαλλιά της να μπλέκονται γύρω απ’ τα δάχτυλά του σαν να ’χαν δική τους βούληση. «Κι έτσι, τραβούσε κουπί δυο μέρες και δυο νύχτες, ξέροντας πως μόλις έφταναν σε στεριά θα την έκανε δική του. Μα μόλις είδαν την ακτή, εκείνη τράβηξε ένα γιαταγάνι και του ’κόψε το κεφάλι. Τώρα, το κρανίο του κείτεται στα βράχια και βογκάει από ανικανοποίητο πόθο». Η Τζένι έγειρε στο πλάι το κεφάλι της, διασκεδάζοντας. «Η γυναίκα τι απέγινε;» «Επένδυσε το χρυσάφι, διπλάσιασε την περιουσία κι έγινε μια αξιοσέβαστη δέσποινα». Εκείνη έβαλε τα γέλια και συνέχισε να περπατάει πλάι του. «Το ηθικό δίδαγμα, λοιπόν, είναι να μην εμπιστεύεσαι ποτέ μια γυναίκα που δίνει υποσχέσεις». «Σίγουρα όχι μια όμορφη γυναίκα». «Σου έκοψαν κι εσένα το κεφάλι, Γκραντ;» Εκείνος γέλασε κοφτά. «Όχι». «Κρίμα», είπε αναστενάζοντας η Τζένι. «Υποθέτω πως αυτό σημαίνει ότι συνηθίζεις ν’ αντιστέκεσαι στους πειρασμούς». «Δεν είναι απαραίτητο ν’ αντιστέκεσαι», της αντέταξε. «Αρκεί να κρατάς τα μάτια σου ανοιχτά». «Αυτό δεν είναι καθόλου ρομαντικό», διαμαρτυρήθηκε η Τζένι. «Ευχαριστώ πολύ, μα χρησιμοποιώ για άλλα πράγματα το μυαλό μου». Τον κοίταξε σκεφτική. «Για να συλλέγεις γραμματόσημα;» «Και αυτό». Συνέχισαν τη βόλτα τους σιωπηλοί, ενώ η θάλασσα άφριζε δίπλα τους. Απ’ την άλλη μεριά, οι βράχοι υψώνονταν σαν τοίχος.


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

265 _

Μακριά στο πέλαγος, οι βάρκες έμοιαζαν με στίγματα. Αυτή η μόνη ένδειξη ανθρώπινης παρουσίας ενέτεινε την αίσθηση της απεραντοσύνης και της μοναξιάς. «Από πού ήρθες;» τον ρώτησε η Τζένι ξαφνικά. «Απ’ όπου κι εσύ». Όταν κατάλαβε το νόημα των λόγων του, γέλασε. «Δεν εννοώ βιολογικά. Γεωγραφικά». Εκείνος ανασήκωσε τους ώμους του, προσπαθώντας να μη νιώσει ευχαρίστηση που εκείνη αντιλήφθηκε τόσο γρήγορα το αστείο του. «Νότια από δω». «Α, πολύ συγκεκριμένος είσαι», μουρμούρισε η Τζένι και δοκίμασε πάλι. «Έχεις οικογένεια;» Ο Γκραντ κοντοστάθηκε και την περιεργάστηκε. «Γιατί ρωτάς;» Η Τζένι αναστέναξε και κούνησε απελπισμένη το κεφάλι της. «Αυτό που κάνω λέγεται φιλική συζήτηση. Είναι μια καινούρια μόδα που σιγά σιγά εξαπλώνεται παντού». «Εγώ είμαι αντικομφορμιστής». «Μη μου πεις! Σοβαρά;» «Πετυχαίνεις πολύ ωραία αυτή την αθώα έκφραση με τα γουρλωμένα μάτια, Ζενβιέβ». «Ευχαριστώ». Στριφογύρισε το κοχύλι στα χέρια της κι ύστερα τον κοίταξε χαμογελώντας. «Θα σου μιλήσω για την οικογένειά μου, για να σου δώσω θάρρος». Έμεινε σκεφτική για λίγο κι έπειτα βρήκε κάτι που πίστευε πως θα του ταίριαζε. «Έχω ένα μακρινό ξάδερφο. Τον θεωρούσα πάντα το πιο συναρπαστικό μέλος του οικογενειακού μας δέντρου, αν και δε θα τον αποκαλούσες Γκραντό». «Πώς θα τον αποκαλούσες;» «Μαύρο πρόβατο», του απάντησε ευχάριστημένη. «Έκανε τα πάντα με το δικό του τρόπο και δεν έδινε ποτέ δεκάρα για τη γνώμη των άλλων. Κατά καιρούς άκουγα ιστορίες γι’ αυτόν -παρ’ όλο που δεν ήταν για τα δικά μου αυτιά- και δεν τον γνώρισα παρά μόvo όταν ήμουν πια μεγάλη. Ευτυχώς συμπαθήσαμε αμέσως ο ένας τον άλλον και κρατάμε επαφή τα δυο τρία τελευταία χρόνια. Έβγαζε τα προς το ζην με την εξυπνάδα του και τα κατάφερε μια χαρά, πράγμα που δεν άρεσε στους πιο συντηρητικούς της οικογένειας. Κι έπειτα τους έκανε όλους να τα χάσουν όταν παντρεύτηκε».


266

NORA ROBERTS _

«Μια χορεύτρια καμπαρέ». Η Τζένι γέλασε ικανοποιημένη που ο Γκραντ ενδιαφερόταν αρκετά ώστε ν’ αστειευτεί. «Με μια τέλεια γυναίκα -έξυπνη, με καλή ανατροφή, πλούσια...» Έκανε μια γκριμάτσα. «Το μαύρο πρόβατο, που έχει κάνει λίγο καιρό φυλακή κι έβγαλε ολόκληρη περιουσία απ’ τον τζόγο, τους ξεπέρασε όλους». Η Τζένι γέλασε καθώς σκεφτόταν τον Κομάντσι Μπλέιντ. Ο εξάδελφος Τζάστιν πραγματικά τους είχε ξεπεράσει όλους. Κι ούτε καν έμπαινε στον κόπο να το καυχηθεί. «Μ’ αρέσει το ευτυχισμένο τέλος», σχολίασε ξερά ο Γκραντ. Η Τζένι στράφηκε προς το μέρος του μισοκλείνοντας τα μάτια της. «Δεν ξέρεις πως όσο λιγότερα λες σε κάποιον, τόσο περισσότερα θέλει να μάθει; Καλύτερα να επινοήσεις κάτι, παρά να μην πεις απολύτως τίποτα». «Είμαι το μικρότερο απ’ τα δώδεκα παιδιά δυο Νοτιοαφρικανών ιεραποστόλων», της είπε με τόση άνεση ώστε παραλίγο να τον πιστέψει. «Όταν ήμουν έξι χρονών, χάθηκα μέσα στη ζούγκλα και με υιοθέτησε μια οικογένεια λιονταριών. Ακόμα μ’ αρέσει το κρέας της ζέβρας. Στα δεκαοχτώ μου, μ’ έπιασαν αιχμάλωτο κάτι κυνηγοί και με πούλησαν σε τσίρκο. Για πέντε χρόνια ήμουν η καλύτερη ατραξιόν». «Το Παιδί των Λιονταριών», είπε η Τζένι. «Φυσικά. Ένα βράδυ, στη διάρκεια μιας καταιγίδας, η τέντα του τσίρκου πήρε φωτιά. Μέσα στο χαμό που έγινε, κατάφερα να δραπετεύσω. Περιπλανήθηκα σ’ όλη τη χώρα, κλέβοντας κοτόπουλα κάθε τόσο για να τραφώ. Τελικά, με περιμάζεψε ένας γέρος ερημίτης, όταν τον έσωσα από τα νύχια μιας άγριας αρκούδας». «Χρησιμοποιώντας μόνο τα γυμνά σου χέρια», συμπλήρωσε η Τζένι. «Εγώ διηγούμαι την ιστορία», της θύμισε εκείνος. «Μ’ έμαθε να διαβάζω και να γράφω. Λίγο πριν πεθάνει, μου αποκάλυψε πού είχε θάψει τις οικονομίες που έκανε μια ζωή -διακόσιες πενήντα χιλιάδες δολάρια σε ράβδους χρυσού. Αφού του έκανα μια κηδεία Βίκινγκ, όπως μου είχε ζητήσει, έπρεπε ν’ αποφασίσω αν θα γινόμουν χρηματιστής ή θα ξαναγύριζα στην ερημιά». «Αποφάσισες να μην πας στη Γουόλ Στρητ, ήρθες εδώ κι άρχισες να κάνεις συλλογή γραμματοσήμων». «Κάπως έτσι».


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

267 _

«Λοιπόν», είπε η Τζένι μετά από λίγο. «Τώρα καταλαβαίνω γιατί κρατάς μυστική την ιστορία σου. Είναι πολύ βαρετή». «Εσύ με ρώτησες», της θύμισε ο Γκραντ. «Θα μπορούσες να επινοήσεις κάτι καλύτερο». «Δεν έχω φαντασία». Εκείνη γέλασε κι έγειρε το κεφάλι της στον ώμο του. «Όχι, το βλέπω ότι το μυαλό σου δουλεύει εντελώς πεζά». Το γέλιο της απλώθηκε στο δέρμα του και η αίσθηση του κεφαλιού της στον ώμο του τον συντάραξε. Θα ’πρεπε να την σπρώξω, συλλογίστηκε ο Γκραντ. Δεν έπρεπε να κάνει περίπατο μαζί της και να το απολαμβάνει επιπλέον. «Με περιμένει δουλειά», της είπε απότομα. «Μπορούμε ν’ ανέβουμε από δω». Η αλλαγή στον τόνο της φωνής του της θύμισε ότι είχε έρθει εδώ με συγκεκριμένο σκοπό κι ο σκοπός της δεν ήταν να τον συμπαθήσει. Η ανηφόρα ήταν πιο εύκολη απ’ την κατηφόρα, πρόσεξε, καθώς εκείνος άρχισε ν’ ανεβαίνει από μια πλαγιά κι όχι από το βράχο. Παρ’ όλο που τα δάχτυλά του χαλάρωσαν γύρω από τα δικά της, η Τζένι συνέχισε να τον κρατάει, στέλνοντάς του ένα χαμόγελο που τον έκανε να βλαστημήσει σιγανά, ενώ τη βοηθούσε ν’ ανέβει. Η Τζένι έχωσε το κοχύλι στην πίσω τσέπη της. Όταν πλησίαζαν στην κορυφή, του έτεινε και το άλλο της χέρι. Με τα μάτια της μισόκλειστα για να προστατευτεί απ’ τον ήλιο και τα μαλλιά της να ξεχύνονται στην πλάτη της, τον κοίταξε. Ο Γκραντ την άρπαξε κι απ’ το άλλο χέρι, μουρμουρίζοντας, και την τράβηξε στα τελευταία μέτρα της ανηφόρας. Βρέθηκαν σ’ επίπεδο έδαφος, αλλά εκείνη έμεινε κοντά του, με το σώμα της ν’ αγγίζει ελάχιστα το δικό του και τα χέρια τους δεμένα. Η ανάσα του είχε παραμείνει σταθερή σ’ όλη τη διάρκεια της ανάβασης, τώρα όμως ήταν ακανόνιστη. Μ’ ένα κύμα ικανοποίησης να την τυλίγει, η Τζένι του χαμογέλασε αργά και νωχελικά. «Θα ξαναγυρίσεις στα γραμματόσημά σου;» Έσκυψε επίτηδες μπροστά κι ακούμπησε τα χείλη της στο πιγούνι του. «Καλά να περάσεις». Τράβηξε τα χέρια της απ’ τα δικά του και του γύρισε την πλάτη. Δεν είχε προλάβει να κάνει τρία βήματα, όταν ο Γκραντ την άρπαξε απ’ το μπράτσο. Αν και η καρδιά της άρχισε να χτυπάει δυνατά, τον κοίταξε αδιάφορα πάνω απ’ τον ώμο της. «Θέλεις κάτι;» τον ρώτησε σχεδόν εύθυμα. Στο πρόσωπό του έβλεπε τον αγώνα του για αυτοκυριαρχία.


268

NORA ROBERTS _

Και στα μάτια του καθρεφτιζόταν μια λάμψη πόθου που έκανε τα χείλη της να στεγνώσουν. Όχι, δε θα υποχωρήσω τώρα, συλλογίστηκε αποφασισμένη. Θα τέλειωνε το παιχνίδι της. Όταν την τράβηξε πάνω του, είπε στον εαυτό της πως δεν ήταν φόβος αυτό που αισθάνθηκε, ούτε επιθυμία. Ήταν ικανοποίηση. «Έτσι φαίνεται», πρόσθεσε η Τζένι γελώντας και τα χέρια της γλίστρησαν γύρω απ’ τη μέση του. Όταν το στόμα του κόλλησε στο δικό της, το μυαλό της άρχισε να βουίζει. Κάθε πρόθεση, κάθε σκέψη εκδίκησης χάθηκε. Ήταν όπως και την πρώτη φορά -πάθος και πίσω από το πάθος η αίσθηση του σωστού και μαζί μ’ αυτήν χιλιάδες ανάγκες, λαχτάρες κι επιθυμίες. Ήταν τόσο φυσικό να του ανοιχτεί, που το ’κανε χωρίς να το σκεφτεί, με μια απλότητα που τον έκανε να βογκήσει σιγανά, καθώς την έσφιγγε στην αγκαλιά του. Η γλώσσα του χάιδεψε τα χείλη της κι έπειτα μπλέχτηκε με τη δική της, ενώ τα χέρια του χάιδευαν τους γοφούς της. Ήταν δυνατά χέρια -η Τζένι το ήξερε πως θα ήταν δυνατά. Ρίγησε ολόκληρη όταν τον φαντάστηκε να τη χαϊδεύει γυμνή και τα χείλη της έσπευσαν να πάρουν όλα όσα μπορούσε να της δώσει μέσα από ένα φιλί μονάχα. Κόλλησε πάνω του, προσφέροντας, απαιτώντας. Κι εκείνος έμοιαζε να μην μπορεί να δώσει ή να πάρει αρκετά ώστε να ικανοποιήσει και τους δυο τους. Το στόμα του την κούρσευε, μα το δικό της δεν υποτασσόταν. Η ανταπόκρισή της τους τρέλαινε και τους δύο. Μόνο όταν ένιωσε τα γόνατά της να κόβονται, η Τζένι φοβήθηκε. Δεν είχε έρθει εδώ γι’ αυτό... Σωστά; Αρνιόταν να πιστέψει ότι είχε έρθει για να αισθανθεί αυτή την τρομακτική ευχαρίστηση, αυτή την οδυνηρή ανάγκη να δώσει ό,τι δεν είχε δώσει ποτέ άλλοτε. Ο πανικός την έπνιξε. Έπρεπε να σταματήσει και τον Γκραντ και τον εαυτό της. Αν την κρατούσε κι άλλο στην αγκαλιά του, θα έλιωνε και τότε θα έχανε τη μάχη. Επιστρατεύοντας τα απομεινάρια της δύναμής της, τραβήχτηκε αποφασισμένη να μη δείξει ούτε το πάθος ούτε το φόβο που την κατέκλυζαν. «Πολύ ωραία», μουρμούρισε, ενώ προσευχόταν να μην προσέξει εκείνος πόσο ξέπνοη ήταν η φωνή της. «Αν και η τεχνική σου είναι κάπως... τραχιά για τα γούστα μου». Η ανάσα του έβγαινε γρήγορη, ακανόνιστη. Ο Γκραντ δε μίλησε, επειδή ήξερε πως έτσι κι άνοιγε το στόμα του θα έλεγε τρελά


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

269 _

πράγματα. Για δεύτερη φορά τον άδειαζε τελείως κι ύστερα τον γέμιζε πάλι με τον εαυτό της. Ο πόθος του γι’ αυτήν, ωμός, καταλυτικός, διαπεραστικός, τον διέλυε καθώς την κοίταζε κατάματα, περιμένοντας να κοπάσει. Μα δεν κόπασε. Είσαι πιο δυνατός απ’ αυτήν, είπε στον εαυτό του, καθώς έσφιγγε την μπλούζα της στη γροθιά του. Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά πάνω στις αρθρώσεις του. Δεν τον εμπόδιζε τίποτα απ’ το να... Άφησε το χέρι του να πέσει κάτω σαν να κάηκε. Κανείς δε με σπρώχνει σ’ αυτό, συλλογίστηκε εξοργισμένος, ενώ εκείνη εξακολουθούσε να τον κοιτάζει κατάματα. Κανείς. «Μπήκες σε επικίνδυνα χωράφια, Ζενβιέβ», της είπε σιγανά. «Ξέρω πού πατάω», του απάντησε υψώνοντας το πιγούνι της. Και μ’ ένα τελευταίο χαμόγελο, του γύρισε την πλάτη, μετρώντας το κάθε βήμα μέχρι να γυρίσει στο τελάρο της. Ίσως τα χέρια της να μην ήταν τόσο σταθερά όσο μάζευε τα πράγματά της, ίσως ο σφυγμός της να χτυπούσε στους κροτάφους της, αλλά είχε κερδίσει τον πρώτο γύρο. Αναστέναξε ανακουφισμένη, ακούγοντας την πόρτα του φάρου να κλείνει με δύναμη. Ο πρώτος γύρος, επανέλαβε μέσα της κι ευχήθηκε να μην ανυπομονούσε τόσο πολύ να προχωρήσουν στον επόμενο.


270

NORA ROBERTS _

Κεφάλαιο 5

Ο

Γκραντ κατάφερε ν’ αποφύγει την Τζένι τις επόμενες τρεις μέρες. Εκείνη ερχόταν να ζωγραφίσει κάθε πρωί και παρ’ όλο που δούλευε πολλές ώρες, δεν τον έβλεπε καθόλου. Ο φάρος ήταν σιωπηλός, τα παράθυρά του έκλειναν ανέκφραστα τα μάτια τους στον ήλιο. Μια μέρα, η βάρκα του έλειπε όταν η Τζένι έφτασε στο φάρο και δεν εμφανίστηκε ώσπου χάθηκε το φως που ήθελε για τον πίνακά της. Μπήκε στον πειρασμό να κατέβει το βράχο και να περπατήσει στην παραλία όπου είχαν πάει μαζί. Σκέφτηκε, όμως, ότι θα μπορούσε πιο εύκολα να πάει απρόσκλητη στο σπίτι του, παρά σ’ εκείνο το συγκεκριμένο σημείο χωρίς την άδειά του. Ακόμα κι αν ήθελε να ζωγραφίσει εκεί, θα της το απαγόρευε η αίσθηση πως καταπατούσε τον ιδιωτικό του χώρο. Ζωγράφισε με ηρεμία, σίγουρη πως μια που κατάφερε αυτό που ήθελε με τον Γκραντ δε θα τον σκεφτόταν πια. Μα τα ίδια της τα έργα τον κρατούσαν σφηνωμένο στο μυαλό της. Ποτέ δε θα μπορούσε να δει αυτό το μέρος, ζωντανά ή σε πίνακα, χωρίς να τον θυμάται. Ήταν δικό του, λες και είχε ο ίδιος ξεπηδήσει απ’ το βράχο ή τον είχε ξεβράσει η θάλασσα. Αισθανόταν τη δύναμη της προσωπικότητάς του και την πρόκληση της παρουσίας του να καθοδηγούν το πινέλο της, ενώ εκείνη προσπαθούσε να αποτυπώσει μονάχα τη φύση στο τελάρο της. Αλλά δε ζωγράφιζε μόνο τη θάλασσα και τα κύματα. Παρ’ όλο που η μορφή του δε φαινόταν στον πίνακα, η παρουσία του τον διαπότιζε. Η Τζένι πάντα αισθανόταν ότι σε κάθε έργο της αφιέρωνε ένα μικρό κομμάτι της ψυχής της. Σ’ αυτό, θ’ αποτύπωνε κι ένα κομμάτι της ψυχής του Γκραντ. Κανείς απ’ τους δυο τους δεν είχε άλλη επιλογή.


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

271 _

Αυτή η επίγνωση την ώθησε να δημιουργήσει έναν πίνακα δυνατό, αδρό, συναρπαστικό. Ήξερε πως ήταν προορισμένη να ζωγραφίσει αυτό το τοπίο και μάλιστα να το αποδώσει τέλεια. Όπως ήξερε, επίσης, πως θα χάριζε αυτό το έργο στον Γκραντ. Δε θα μπορούσε ποτέ ν’ ανήκει σε κανέναν άλλον. Δε θα ήταν ένδειξη αγάπης ούτε φιλική προσφορά. Ήταν κάτι που, πολύ απλά, έπρεπε να γίνει. Η συνείδησή της δε θα της επέτρεπε να πουλήσει το συγκεκριμένο πίνακα. Κι αν τον κρατούσε για τον εαυτό της, θα τη στοίχειωνε. Κι έτσι, πριν φύγει απ’ το Γουίντι Πόιντ, θα του τον χάριζε. Ίσως έτσι τον στοίχειωνε εκείνη, με το δικό της τρόπο. Τα πρωινά της ήταν γεμάτα απ’ τη βιασύνη να τελειώσει, μια βιασύνη την οποία έπρεπε συνέχεια να μετριάζει, μήπως κι έχανε κάτι ζωτικό στην πορεία. Η Τζένι ήξερε πως επιβαλλόταν να προ-χωράει αργά, ν’ αφομοιώνει τα πάντα γύρω της και να τα μεταφέρει στον πίνακα. Τα απογεύματα πίεζε τον εαυτό της να μαζέψει τα πράγματά της από το βράχο, ώστε να μη δουλεύει περισσότερο απ’ όσο θα ’πρεπε, αγνοώντας το φως που άλλαζε. Έπειτα σκιτσάριζε τον κολπίσκο του σπιτιού της, με την προοπτική να φτιάξει μια ακουαρέλα κι ανυπομονούσε να ξημερώσει για να πάει πάλι στο φάρο. Η νευρικότητά της την έσπρωξε ως την πόλη. Ήταν καιρός να κάνει κι εκεί μερικά σκίτσα, ν’ αποφασίσει τι θα ζωγράφιζε και με τι υλικά. Είπε στον εαυτό της ότι είχε ανάγκη να δει πάλι κόσμο, για να μην εστιάζει συνέχεια το νου της στον Γκραντ. Εκείνο το απόγευμα, το Γουίντι Πόιντ ήταν νυσταλέο και ήσυχο. Οι ψαρόβαρκες είχαν βγει στα ανοιχτά και η ατμόσφαιρα ήταν θολή απ’ την καλοκαιριάτικη ζέστη. Είδε μια γυναίκα να κάθεται στη βεράντα της και να καθαρίζει τα τελευταία φασολάκια της εποχής, ενώ ένα πιτσιρίκι σκάλιζε το τριφύλλι στην αυλή. Η Τζένι πάρκαρε το αμάξι της στην άκρη του δρόμου κι άρχισε να περπατάει. Μπορούσε να σκιτσάρει τα κτίρια, τους κήπους. Μπορούσε να συγκεντρώσει εντυπώσεις που θα ζωντάνευαν όταν θα άρχιζε να ζωγραφίζει. Ήταν ένας αλλιώτικος κόσμος, χωρίς την άγρια ομορφιά του φάρου του Γουίντι Πόιντ, αλλιώτικος απ’ τον ήρεμο κολπίσκο στο πίσω μέρος του σπιτιού της. Αλλά όλα συνδέονταν. Η θάλασσα άγγιζε τα πάντα, έστω με διαφορετικό τρόπο. Τριγύριζε στους δρόμους, ευχαριστημένη που είχε έρθει, παρ’


272

NORA ROBERTS _

όλο που οι φωνές που άκουγε ήταν φωνές αγνώστων. Αυτή την πόλη τη θυμόταν πιο καθαρά απ’ όλες όσες είχε επισκεφθεί ταξιδεύοντας στη Νέα Αγγλία. Αλλά, κατά βάθος, ο ωκεανός συνέχιζε να την τραβάει -κι ο άντρας που έμενε στην ακτή του. Πότε θα τον ξαναδώ, αναρωτήθηκε, αναγκασμένη να παραδεχτεί πως της έλειπε. Της έλειπε το βλοσυρό του ύφος και οι απότομες κουβέντες του, το πονηρό του χαμόγελο και το αναπάντεχο χιούμορ του, η λάμψη του κυνικού χιούμορ που έβλεπε ώρες ώρες στο βλέμμα του. Και της έλειπε ακόμα, όσο κι αν δεν ήθελε να το ομολογήσει, το πάθος που της ξυπνούσε τόσο αιφνίδια. Γέρνοντας στον τοίχο ενός κτιρίου, αναρωτήθηκε αν θα έβρισκε ποτέ άλλον άντρα που να την αγγίζει με τέτοιο τρόπο. Η απάντηση ήταν αρνητική. Δεν αναζητούσε έναν ιππότη με πανοπλία ήταν μεγάλος μπελάς, επειδή οι ιππότες περίμεναν μια ανήμπορη δεσποσύνη. Εκείνη δεν ήταν ανήμπορη κι ο ιπποτισμός δημιουργούσε προβλήματα σε μια ισότιμη σχέση. Ο Γκραντ Κάμπελ, συλλογίστηκε η Τζένι, δε θα γινόταν ποτέ ιπποτικός κι ένα ανήμπορο θηλυκό θα τον εξόργιζε. Χαμογέλασε καθώς θυμήθηκε την πρώτη τους συνάντηση. Όχι, δεν ήθελε να τον ξεβολέψει μια μυγιάγγιχτη κυριούλα περισσότερο απ’ όσο ήθελε εκείνη να είναι αυτό το είδος γυναίκας. Είχαν και οι δυο την έντονη ανάγκη να είναι ανεξάρτητοι. Όχι, ο Γκραντ δεν έψαχνε για δεσποσύνες. Η ίδια δεν ήθελε έναν ιππότη, αλλά ούτε κι ένα δράκο -και πίστευε ότι ο Γκραντ σχεδόν ταίριαζε σ’ αυτή την κατηγορία. Μπορεί να της άρεσε να κάνει παρέα με άντρες αλλά δεν ήθελε κάποιον να της περιπλέξει τη ζωή -μέχρι να νιώσει εκείνη έτοιμη, τουλάχιστον. Και σίγουρα δεν ήθελε να μπλέξει μ’ ένα δράκο. Αυτοί οι τύποι ήταν εντελώς απρόβλεπτοι. Ποτέ δεν ήξερες πότε θα σε κατάπιναν ολόκληρη. Κουνώντας το κεφάλι της, χαμήλωσε το βλέμμα και συνειδητοποίησε έκπληκτη ότι δε σκεφτόταν απλώς τον Γκραντ, αλλά τον ζωγράφιζε κιόλας. Η Τζένι σούφρωσε τα χείλη της, ανασήκωσε το μπλοκ της και το περιεργάστηκε κριτικά. Τον είχε κάνει σχεδόν ίδιο, διαπίστωσε. Τα μάτια του ήταν μισόκλειστα, σκοτεινά, με βλέμμα κάπως οργισμένο, τα φρύδια του σμιχτά, με μια κάθετη ρυτίδα ενόχλησης ανάμεσά τους. Είχε αποτυπώσει εκείνο το αδύνατο πρόσωπο με τις σκιές και τα έντονα ζυγωματικά, την αριστοκρατική μύτη και τα αχτένιστα μαλλιά. Και τα χείλη του... Δεν ξαφνιάστηκε, αναστατώθηκε όμως. Είχε ζωγραφίσει το


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

273 _

στόμα του έτσι όπως το ’βλεπε πριν σφραγίσει το δικό της -αισθησιακό, ανελέητο. Ναι, ακόμα και τώρα μπορούσε να νιώσει εκείνη τη γεύση του, έτσι όπως στεκόταν σ’ αυτή την ήσυχη πόλη, με τη μυρωδιά των ψαριών και των μαραμένων λουλουδιών ολόγυρά της. Κλείνοντας προσεκτικά το μπλοκ της, υπενθύμισε στον εαυτό της ότι καλά θα έκανε να συγκεντρωθεί στα κτίρια που είχε έρθει να ζωγραφίσει. Με το μολύβι της στερεωμένο πίσω από το αυτί της, διέσχισε το δρόμο και πήγε στο ταχυδρομείο. Ο κοκαλιάρης έφηβος που θυμόταν απ’ την πρώτη της επίσκεψη εκεί, στράφηκε και την κοίταξε ξαφνιασμένος όταν μπήκε μέσα. Καθώς προχωρούσε προς τον πάγκο, του χαμογέλασε και είδε το καρύδι στο λαιμό του ν’ ανεβοκατεβαίνει νευρικά. «Γουίλ». Η κυρία Λόρενς ακούμπησε μερικά γράμματα πάνω στον πάγκο. «Πήγαινε στον κύριο Φέρφιλντ την αλληλογραφία του προτού χάσεις τη δουλειά σου». «Μάλιστα, κυρία Λόρενς». Το αγόρι πήρε τα γράμματα, συνεχίζοντας να χαζεύει την Τζένι. Όταν τα μισά έπεσαν στο πάτωμα, η Τζένι έσκυψε για να τον βοηθήσει και τον έκανε να κοκκινίσει σαν παντζάρι. «Γουίλ Τέρνερ», είπε η κυρία Λόρενς με ύφος ανυπόμονης δασκάλας. «Μάζεψε τα γράμματα κι άντε στο καλό». «Σου ξέφυγε ένας φάκελος, Γουίλ», του είπε καλοσυνάτα η Τζένι και του τον έδωσε, βλέποντάς την αποσβολωμένη του έκφραση. Με πρόσωπο κατακόκκινο και βλέμμα καρφωμένο πάνω της, ο έφηβος άνοιξε την πόρτα παραπαίοντας. Η κυρία Λόρενς γέλασε. «Θα ’ναι τυχερός αν δε σκοντάψει στο πεζοδρόμιο». «Φαντάζομαι πως θα ’πρεπε να κολακευτώ», παρατήρησε η Τζένι. «Δε θυμάμαι άλλη φορά να είχα τέτοια επίδραση σ’ έναν άντρα». «Είναι άχαρη ηλικία, όταν τα αγόρια αρχίζουν να παρατηρούν πως οι γυναίκες έχουν αλλιώτικο σχήμα απ’ το δικό τους». Η Τζένι έγειρε στον πάγκο γελώντας. «Ήθελα να σας ευχαριστήσω πάλι που περάσατε τις προάλλες. Ζωγράφιζα το φάρο και δεν ήρθα καθόλου στην πόλη». Η κυρία Λόρενς κοίταξε το μπλοκ που η Τζένι ακουμπούσε στον πάγκο. «Ζωγραφίζεις κι εδώ;»


274

NORA ROBERTS _

«Ναι». Η Τζένι άνοιξε αυθόρμητα το μπλοκ της και το ξεφύλλισε. «Απ’ την πρώτη στιγμή, αυτή η πόλη μου κίνησε το ενδιαφέρον -η αίσθηση της μονιμότητας και της αποφασιστικότητας που αποπνέει». Η χήρα περιεργάστηκε με κριτικό μάτι τα σχέδιά της, όσο η Τζένι δάγκωνε τα χείλη της νευρικά, περιμένοντας την ετυμηγορία. «Μάλιστα», είπε τέλος. «Ξέρεις καλά τη δουλειά σου». Με το ένα δάχτυλο, γύρισε τη σελίδα και είδε το σκίτσο του Γκραντ. «Φαίνεται κάπως αγριεμένος», αποφάνθηκε μ’ ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο. «Είναι λίγο, για τα γούστα μου», αποκρίθηκε η Τζένι. «Δε λέω, αλλά πολλές γυναίκες θέλουν τον άντρα κάπως αψύ». Γέλασε ξερά και για πρώτη φορά το βλέμμα της έγινε πιο φιλικό. «Μια απ’ αυτές είμαι κι εγώ». Ρίχνοντας μια ματιά πίσω απ’ την Τζένι, η χήρα έκλεισε το μπλοκ. «Καλησπέρα, κύριε Κάμπελ». Για μια στιγμή, η Τζένι κοίταξε αποσβολωμένη τη χήρα, όπως ο Γουίλ είχε κοιτάξει εκείνη πρωτύτερα. Μα ανέκτησε αμέσως την αυτοκυριαρχία της κι ακούμπησε το χέρι της πάνω στο κλειστό μπλοκ. «Καλησπέρα, κυρία Λόρενς». Όταν εκείνος στάθηκε δίπλα της, στα ρουθούνια της έφτασε η μυρωδιά της θάλασσας. «Ζεν-βιέβ...» Τη χαιρέτησε, κοιτώντας τη αινιγματικά. Κι αναρωτιόταν πόσο καιρό θα άντεχε πριν την ξαναδεί από κοντά. Τις τελευταίες τρεις μέρες, πάμπολλες φορές δεν μπόρεσε ν’ αντισταθεί στον πειρασμό και πλησίασε στο παράθυρο του στούντιο του για να τη δει να ζωγραφίζει. Το μόνο που τον εμπόδισε να πάει κοντά της ήταν η επίγνωση πως έτσι και την αγκάλιαζε πάλι, θα έπαιρνε ένα δρόμο που δεν είχε γυρισμό. Κι ακόμα δεν ήταν σίγουρος τι υπήρχε στο τέρμα του. Στο μυαλό της Τζένι πρόβαλε η εικόνα του αναψοκοκκινισμένου έφηβου και αυτό την έκανε να ορθώσει το ανάστημά της. «Γεια σου, Γκραντ». Όταν χαμογέλασε, φρόντισε να κρύψει τη ζεστασιά που ένιωσε και ν’ αφήσει να φανεί μόνο ένα ίχνος ειρωνείας. «Νόμιζα πως είχες πέσει σε χειμερία νάρκη». «Ήμουν απασχολημένος», της απάντησε εκείνος αόριστα. «Δεν ήξερα ότι είσαι ακόμα εδώ». Ο Γκραντ ικανοποιήθηκε βλέποντας μια σπίθα ενόχλησης στο βλέμμα της. «Θα είμαι εδώ για κάμποσο καιρό». Η κυρία Λόρενς ακούμπησε ένα μεγάλο πακέτο γράμματα στον


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

275 _

πάγκο και μετά μια στοίβα εφημερίδες. Η Τζένι είδε πως η διεύθυνση του αποστολέα στο πρώτο γράμμα ήταν στο Σικάγο κι απ’ τις εφημερίδες πρόσεξε την Ουάσινγκτον Ποστ, πριν ο Γκραντ τα μαζέψει όλα. «Ευχαριστώ». Η Τζένι τον κοίταξε να φεύγει κι έσμιξε τα φρύδια της. Θα πρέπει να είχε μια ντουζίνα γράμματα και μια ντουζίνα εφημερίδες. Γράμμα απ’ το Σικάγο και μια εφημερίδα της Ουάσινγκτον, για έναν άντρα που έμενε σ’ έναν έρημο βράχο έξω από μια πόλη που δεν είχε καν φανάρια για τη ρύθμιση της κυκλοφορίας. Τι διάολο... «Ωραίο παλικάρι», σχολίασε η κυρία Λόρενς πίσω της. Μουρμουρίζοντας κάτι ακατάληπτο, η Τζένι προχώρησε προς την πόρτα. «Αντίο, κυρία Λόρενς». Η χήρα χτύπησε τα δάχτυλά της στον πάγκο, ενώ σκεφτόταν πως είχε να αισθανθεί τόσο ηλεκτρισμένη την ατμόσφαιρα από την τελευταία καταιγίδα. Ίσως να πλησίαζε κι άλλη. Παραξενεμένη, η Τζένι άρχισε πάλι να περπατάει. Δεν την αφορούσε για ποιο λόγο κάποιος αλλόκοτος ερημίτης είχε τόση αλληλογραφία. Στο κάτω κάτω, μπορεί εκείνος να ερχόταν στην πόλη μόνο μια φορά το μήνα... Αλλά η εφημερίδα ήταν χθεσινή. Κουνώντας το κεφάλι της, πάσχισε να πνίξει την περιέργειά της. Το θέμα ήταν πως κατάφερε να του πετάξει μερικά καρφιά -παρ’ όλο που της τα ανταπέδωσε στα ίσα. Χασομέρησε λίγο στη γωνία, κάνοντας άλλο ένα σκίτσο, ενώ θύμιζε στον εαυτό της ότι αντί να σκέφτεται τον Γκραντ, θα ’πρεπε να σκέφτεται τι προμήθειες χρειαζόταν πριν γυρίσει στο σπίτι. Όμως την είχε πιάσει πάλι νευρικότητα. Η αίσθηση της τάξης και της γαλήνης που είχε αποκτήσει ύστερα από μια ώρα στην πόλη, χάθηκε μόλις εκείνος μπήκε στο ταχυδρομείο. Ήθελε να ξαναβρεί αυτό το συναίσθημα πριν επιστρέφει για να περάσει μόνη της το βράδυ. Τριγύριζε άσκοπα στο δρόμο, σταματώντας κάθε τόσο μπροστά στις βιτρίνες. Κόντευε να φτάσει στην άκρη της πόλης, όταν θυμήθηκε το νεκροταφείο. Θα ζωγράφιζε εκεί μέχρι να κουραστεί τόσο ώστε να θέλει να πάει σπίτι. Ένα φορτηγό πέρασε με θόρυβο από δίπλα της -το τρίτο αυτοκίνητο που η Τζένι έβλεπε μέσα σε μια ολόκληρη ώρα. Διέσχισε το δρόμο και μπήκε στο νεκροταφείο. Αφουγκράστηκε τη σιγαλιά. Το


276

NORA ROBERTS _

χορτάρι ήταν τόσο ψηλό ώστε ανέμιζε στην αύρα. Πάνω απ’ το κεφάλι της πέρασε ένα σμήνος γλάρων κρώζοντας καθώς κατευθυνόταν προς τη θάλασσα. Τα κάγκελα του φράχτη είχαν σκουριάσει και ανάμεσά τους φύτρωναν αγριόχορτα. Η εκκλησία ήταν μικρή, βαμμένη άσπρη, μ’ ένα μόνο βιτρό στο αέτωμα της στέγης. Τα άλλα παράθυρα είχαν σκέτο τζάμι και η ξύλινη πόρτα ήταν σημαδεμένη απ’ το χρόνο. Η Τζένι προχώρησε στο πλάι και κάθισε εκεί όπου το γρασίδι ήταν κουρεμένο πρόσφατα. Μπορούσε να το μυρίσει. Αναρωτήθηκε φευγαλέα πώς ήταν δυνατόν μια μικροσκοπικό κουκίδα στο χάρτη να ’χει τόσα ενδιαφέροντα σημεία που ν’ απαιτούν ν’ αποτυπωθούν. Θα μπορούσε άνετα να περάσει εκεί έξι μήνες αντί για έξι βδομάδες και να μην προλάβει να ζωγραφίσει όλα όσα ήθελε. Η νευρικότητά της εξανεμίστηκε καθώς άρχισε να ζωγραφίζει. Ίσως να μην κατάφερνε να μεταφέρει τα πάντα σε λαδομπογιά ή σε ακουαρέλα πριν φύγει, μα θα είχε τουλάχιστον τα σκίτσα. Τους επόμενους μήνες, θα μπορούσε να τα χρησιμοποιεί για να επιστρέφει στο Γουίντι Πόιντ όποτε ένιωθε την ανάγκη. Γύρισε σελίδα για να ξεκινήσει ένα δεύτερο σκίτσο, όταν μια σκιά έπεσε πάνω της. Μια γρήγορη διακύμανση του σφυγμού της, μια ζεστασιά στην επιδερμίδα της. Ήξερε ποιος στεκόταν πίσω της. Σκίασε τα μάτια της με την παλάμη της και ανασήκωσε το κεφάλι. «Για σκέψου», είπε ανάλαφρα, κοιτώντας τον Γκραντ. «Δύο φορές σε μια μέρα». «Είναι μικρή η πόλη». Εκείνος έδειξε το μπλοκ της. «Τέλειωσες με το φάρο;» «Όχι. Αυτή την ώρα, το φως εκεί δεν είναι κατάλληλο γι’ αυτό που θέλω να κάνω». Ο Γκραντ σκέφτηκε πως θα ’πρεπε να ενοχληθεί, όχι να νιώσει ανακούφιση, και κάθισε άνετα δίπλα της στο γρασίδι. «Ώστε τώρα θ’ απαθανατίσεις το Γουίντι Πόιντ». «Με τα δικά μου πενιχρά μέσα», του απάντησε η Τζένι ξερά κι άρχισε πάλι να ζωγραφίζει. Χαιρόταν που εκείνος είχε έρθει εδώ; Δεν ήξερε, κατά βάθος, πως θα την ακολουθούσε; «Ακόμα παίζεις με τα γραμματόσημα;» «Όχι, τώρα ασχολούμαι με την κλασική μουσική». Ο Γκραντ χαμογέλασε όταν εκείνη στράφηκε και τον περιεργάστηκε. «Φαντάζομαι πως έτσι μεγάλωσες... Με λίγο Μπραμς μετά το δείπνο».


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

277 _

«Προτιμούσα τον Σοπέν». Η Τζένι ακούμπησε το μολύβι της στο σαγόνι της. «Τι έκανες την αλληλογραφία σου;» «Την τακτοποίησα». «Δεν είδα το αμάξι σου». «Ήρθα με τη βάρκα». Της πήρε το μπλοκ κι άρχισε να το ξεφυλλίζει απ’ την αρχή. «Για κάποιον που φυλάει ως κόρη οφθαλμού την ιδιωτική του ζωή», διαμαρτυρήθηκε εκείνη συγχυσμένη, «δεν έχεις καθόλου σεβασμό για τα πράγματα των άλλων». «Σωστά». Ο Γκραντ έσπρωξε πέρα το χέρι της που πήγε να πάρει το μπλοκ. Όσο εκείνη σιγόβραζε από θυμό, μελέτησε προσεκτικά το κάθε της σκίτσο, ώσπου έφτασε στην προσωπογραφία του. Την περιεργάστηκε σιωπηλός για μια στιγμή, κι έπειτα χαμογέλασε, ξαφνιάζοντάς τη. «Καθόλου κακή», αποφάνθηκε. «Με κολακεύεις». Την κοίταξε σκεφτικός για λίγο κι έπειτα ενήργησε εντελώς αυθόρμητα. «Της αξίζει ένα ταίρι». Παίρνοντάς της το μολύβι απ’ το χέρι, γύρισε τις σελίδες μέχρι να βρει μια κενή. Προς μεγάλη της έκπληξη, άρχισε να ζωγραφίζει με την άνετη αυτοπεποίθηση που χαρίζει η πολύχρονη εξάσκηση. Η Τζένι τον κοίταζε άναυδη, όσο εκείνος σιγοσφύριζε και σχημάτιζε γραμμές και καμπύλες στο χαρτί. Μισόκλεισε τα μάτια του, προσθέτοντας τις σκιές κι έπειτα άφησε το μπλοκ στα γόνατά της. Η Τζένι του ’ρίξε μια τελευταία ματιά, πριν κοιτάξει το σκίτσο. Ήταν σίγουρα εκείνη, σε μια πετυχημένη, δηκτική καρικατούρα. Τα μάτια της ήταν υπερβολικά τονισμένα, μισόκλειστα και σχεδόν αρπακτικά, τα ζυγωματικά της δυο λοξές γραμμές, το πιγούνι της μια πεισματάρικη κουκίδα. Με τα χείλη μισάνοιχτα και το κεφάλι της γερμένο πίσω, την είχε κάνει να μοιάζει με δυσάρεστη μένη πριγκίπισσα. Αφού το περιεργάστηκε για δέκα δευτερόλεπτα, η Τζένι ξέσπασε ενθουσιασμένη σε γέλια. «Τι γουρούνι που είσαι!» του είπε γελώντας. «Μοιάζω έτοιμη ν’ αποκεφαλίσω κάποιον υποτελή μου». Ο Γκραντ ίσως είχε γλιτώσει αν εκείνη θύμωνε ή προσβαλλόταν. Τότε, θα μπορούσε να την ξεγράψει σαν ματαιόδοξη και χωρίς χιούμορ γυναίκα που δεν άξιζε την προσοχή του -ή τουλάχιστον αυτό θα προσπαθούσε. Τώρα, ακούγοντας το γέλιο της ν’ αντηχεί στον αέρα και βλέποντας τα μάτια της να λάμπουν, ο Γκραντ έκανε το μεγάλο βήμα.


278

NORA ROBERTS _

«Τζένι», μουρμούρισε, καθώς το χέρι του άγγιζε το πρόσωπό της. Το γέλιο της έσβησε μονομιάς. Η Τζένι δεν ήξερε τι θα ’λεγε, αν ο λαιμός της δεν είχε κλείσει. Της φάνηκε πως ξαφνικά όλα σώπασαν ολόγυρα. Η μόνη κίνηση ήταν τα δάχτυλα που παραμέρισαν τα μαλλιά απ’ το πρόσωπό της, ο μόνος ήχος η δική της ακανόνιστη αναπνοή. Όταν τον είδε να σκύβει προς το μέρος της, έμεινε ασάλευτη και περίμενε. Εκείνος δίστασε για μια ανεπαίσθητη στιγμή κι έπειτα τα χείλη του ακούμπησαν στα δικά της. Απαλά, ερωτηματικά, στέλνοντας ένα ρίγος στη ραχοκοκαλιά της. Κι αυτός το ίδιο νιώθει, συνειδητοποίησε η Τζένι όταν τα δάχτυλά του πίεσαν σπασμωδικά τον αυχένα της πριν χαλαρώσουν πάλι. Πρώτα ένα ξαφνικό κύμα δύναμης κι έπειτα μια ανεξήγητη αδυναμία. Πετούσε... Ήταν λογικό να πετάνε έτσι οι άνθρωποι; Χωρίς περιορισμούς, χωρίς σκέψεις. Δεν ήξερε ότι τα χείλη ενός άντρα ήταν ικανά να προκαλέσουν μια τέτοια ατέλειωτη ποικιλία συναισθημάτων. Ίσως, στην πραγματικότητα, να μην είχε φιληθεί ποτέ άλλοτε στη ζωή της κι απλώς έτσι νόμιζε. Ίσως να είχε φανταστεί μονάχα πως ένας άλλος άντρας την είχε φιλήσει, αφού τούτο ήταν το πρώτο της αληθινό φιλί. Γευόταν την ζεστή του ανάσα. Ένιωθε τα χείλη του απαλά, σταθερά, έμπειρα. Μύριζε πάνω του το μακρινό άρωμα του ανέμου και της θάλασσας. Έβλεπε το πρόσωπό του πολύ κοντά της, θολό, όταν τα ματόκλαδά της άνοιξαν για να βεβαιωθεί. Κι όταν βόγκηξε το όνομά της, τον άκουσε. Η απάντησή της ήταν να λιώσει αργά κι απολαυστικά πάνω του. Και τότε ένιωσε απρόσμενα έναν έντονο πόνο που της προκάλεσε τρέμουλο. Πώς είναι δυνατόν να πονάω, αναρωτήθηκε σαστισμένη, όταν το κορμί μου έχει τόσο γαληνέψει; Μα τον ένιωσε πάλι, σαν κύμα που τη συγκλόνισε. Ένα διαυγές κομμάτι του μυαλού της τής θύμισε ότι η αγάπη πονάει. Όμως όχι. Προσπάθησε να διώξει τον πόνο και την επίγνωση που της πρόσφερε, παρ’ όλο που τα χείλη της ήταν κολλημένα στα δικά του. Δεν τον ερωτευόταν, όχι τώρα, όχι αυτόν. Δεν ήταν αυτό που ήθελε... Τι ήθελε; Τον Γκραντ. Η απάντηση ήταν ξεκάθαρη, απλή. Και της προκάλεσε πανικό. «Γκραντ, όχι». Τραβήχτηκε, αλλά το χέρι του που χάιδευε το πρόσωπό της γλίστρησε στον αυχένα της και την κράτησε ακίνητη.


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

279 _

«Όχι τι;» Η φωνή του ακούστηκε σιγανή, βραχνή. «Δε σκόπευα να... Δε θα ’πρεπε... Εγώ δεν... Ουφ!» Έκλεισε τα μάτια της συγχυσμένη επειδή κόμπιαζε. «Πάμε πάλι απ’ την αρχή;» Ο χιουμοριστικός τόνος του την έκανε να πεταχτεί όρθια. Δεν είμαι ζαλισμένη, είπε στον εαυτό της. Απλώς ήμουν καθισμένη πολλή ώρα και σηκώθηκα απότομα. «Κοίτα, δεν είναι το κατάλληλο μέρος για τέτοια πράγματα». «Για ποια πράγματα;» τη ρώτησε και σηκώθηκε κι αυτός με νωχελική άνεση. «Απλώς φιλιόμασταν. Είναι κάτι πιο δημοφιλές απ’ τη φιλική συζήτηση. Το να σε φιλάω μου ’γίνε πια συνήθεια». Πέρασε το χέρι του ανάμεσα στα μαλλιά της και τα τύλιξε γύρω απ’ τα δάχτυλά του. «Και δεν αποχωρίζομαι εύκολα τις συνήθειές μου». «Σ’ αυτή την περίπτωση...» Η Τζένι έκανε μια παύση για να σταθεροποιηθεί η ανάσα της. «... νομίζω πως πρέπει να κάνεις μια εξαίρεση». Την περιεργάστηκε, προσπαθώντας να ελαφρύνει κάτι που τον είχε συνταράξει ως τα βάθη της ψυχής του. «Είσαι περίεργος συνδυασμός, Ζενβιέβ. Τη μια στιγμή έμπειρη γόησσα, την επόμενη διατακτική παρθένα. Ξέρεις πώς να σαγηνεύσεις έναν άντρα». Ο εγωισμός της έσπευσε αυτόματα να την προστατεύσει. «Μερικοί άντρες σαγηνεύονται πιο εύκολα από άλλους». «Αυτό είναι αλήθεια». Ο Γκραντ δεν ήξερε ποιο συναίσθημα αναδυόταν μέσα του, αλλά σίγουρα δεν αισθανόταν άνετα. «Να με πάρει ο διάβολος, αν δε χαρώ όταν φύγεις», μουρμούρισε. Ακούγοντας τα βήματά του ν’ απομακρύνονται, η Τζένι έσκυψε να σηκώσει το μπλοκ της. Από μια σατανική σύμπτωση ήταν ανοιχτό στην προσωπογραφία του Γκραντ. Η Τζένι το κοίταξε βλοσυρά. «Κι εγώ θα χαρώ να μη σε ξαναδώ». Έκλεισε το μπλοκ, τίναξε επιδεικτικά το παντελόνι της κι ετοιμάστηκε να φύγει απ’ το νεκροταφείο με ήρεμη αξιοπρέπεια. Ε, όχι, λοιπόν! «Γκραντ!» Κατέβηκε τρέχοντας τα σκαλιά που έβγαζαν στο πεζοδρόμιο και τον κυνήγησε. «Γκραντ, περίμενε!» Εκείνος στράφηκε με απροκάλυπτη δυσφορία. «Τι θέλεις;» Στάθηκε μπροστά του ξέπνοη κι αναρωτήθηκε τι ήθελε να του


280

NORA ROBERTS _

πει. Όχι, ήθελε να τον ξαναδεί. Ακόμα κι αν δεν καταλάβαινε απόλυτα για ποιο λόγο, ένιωθε πως είχε το δικαίωμα να τον ανακαλύψει. «Ανακωχή», πρότεινε και του έτεινε το χέρι της. Όταν εκείνος την κοίταξε απλώς, ξεφύσηξε και κατάπιε πάλι τον εγωισμό της. «Σε παρακαλώ». Παγιδευμένος απ’ τα λόγια της, ο Γκραντ έπιασε το χέρι της. «Εντάξει». Το έσφιξε μόλις εκείνη δοκίμασε να το τραβήξει. «Γιατί;» «Δεν ξέρω», του απάντησε ξερά. «Μ’ έπιασε μια μανία να δω αν μπορώ να τα πάω καλά μ’ ένα δράκο». Βλέποντάς τον ν’ ανασηκώνει ειρωνικά το φρύδι του, αναστέναξε. «Μου ξέφυγε αυτό. Το παίρνω πίσω». Ο Γκραντ έπαιξε με τη λεπτή χρυσή αλυσίδα που φορούσε στο λαιμό της. «Λοιπόν, τι κάνουμε τώρα;» Πράγματι, τι κάνουμε τώρα, αναρωτήθηκε η Τζένι, καθώς το άγγιγμά του έκανε την επιδερμίδα της να μυρμηγκιάζει. Δε θα παραδινόταν στην απόλαυση της στιγμής αλλά ούτε και θα τιναζόταν σαν φοβισμένο κουνέλι. «Κοίτα, σου χρωστάω ένα τραπέζι», του είπε αυθόρμητα. «Θα σου το ανταποδώσω κι έτσι θα είμαστε πάτσι». «Πώς;» «Θα σου μαγειρέψω για βράδυ». «Μου ’χεις ήδη μαγειρέψει πρωινό». «Με δικά σου υλικά, όμως», του θύμισε. Σχεδιάζοντας ήδη το μενού, κοίταξε την πόλη πίσω του. «Θα πρέπει να ψωνίσω ορισμένα πράγματα». Ο Γκραντ την κοίταξε σκεφτικός. «Θα τα φέρεις στο φάρο;» Α, όχι, συλλογίστηκε αμέσως εκείνη. Δεν εμπιστευόταν τον εαυτό της μαζί του εκεί πέρα, τόσο κοντά στη δύναμη της θάλασσας. «Στο σπίτι μου. Υπάρχει μια μικρή ψησταριά από τούβλα στην πίσω αυλή, αν σ’ αρέσουν οι μπριζόλες». Τι έχει βάλει στο μυαλό της, αναρωτήθηκε ο Γκραντ, βλέποντας τις κρυφές της σκέψεις να πεταρίζουν στο βλέμμα της. Ήξερε ότι δε θα μπορούσε ν’ αντισταθεί στον πειρασμό να τις ανακαλύψει. «Είναι γνωστό ότι έχω καταβροχθίσει κάμποσες». «Εντάξει». Εκείνη έγνεψε αποφασιστικά και τον έπιασε απ’ το χέρι. «Πάμε για ψώνια». «Μια στιγμή», διαμαρτυρήθηκε ο Γκραντ καθώς τον τραβούσε


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

281 _

στο πεζοδρόμιο. «Α, μην αρχίζεις από τώρα τα παράπονα. Από πού ν’ αγοράσω μπριζόλες;» «Απ’ το Μπέισαϊντ», αποκρίθηκε στεγνά ο Γκραντ, κόβοντάς της τη φόρα. «Α». Γελώντας με την έκφρασή της, εκείνος την αγκάλιασε απ’ τους ώμους. «Μια στις τόσες, το μαγαζί του Λίμαν φέρνει καλό κρέας». Η Τζένι τον κοίταξε καχύποπτα. «Πού το βρίσκει;» Συνεχίζοντας να χαμογελάει πονηρά, ο Γκραντ άνοιξε την πόρτα του μπακάλικου. «Μ’ αρέσει το μυστήριο». Εκείνη δεν ήταν σίγουρη πως το διασκέδαζε, μέχρι που ανακάλυψε πως υπήρχε όντως μια μπριζόλα -μία μόνο, αλλά αρκετά μεγάλη για δύο άτομα- από ένα κοντινό αγρόκτημα με κανονική άδεια. Ικανοποιημένη με το κρέας και μια σακούλα φρέσκα πράσινα λαχανικά, η Τζένι τράβηξε πάλι έξω τον Γκραντ. «Ωραία. Και τώρα, πού μπορώ ν’ αγοράσω ένα μπουκάλι κρασί;» «Στου Φέρφιλντ», της πρότεινε. «Εκείνος φέρνει τα ποτά στην πόλη. Αν δεν είσαι ιδιαίτερα εκλεκτική, βέβαια». Καθώς προχωρούσαν στο δρόμο, τους προσπέρασε ένα αγόρι καβάλα στο ποδήλατό του. Έριξε μια βιαστική ματιά στον Γκραντ κι έπειτα έσκυψε το κεφάλι και τάχυνε το ρυθμό του. «Ένας απ’ τους θαυμαστές σου;» ρώτησε η Τζένι. «Πριν μερικές βδομάδες έδιωξα αυτόν και τρεις φίλους του απ’ τα βράχια». «Πολύ φιλόξενος είσαι». Ο Γκραντ χαμογέλασε, καθώς θυμήθηκε πως η πρώτη του αντίδραση ήταν οργή που του διέκοψαν την ησυχία κι έπειτα φόβος ότι τα τέσσερα απρόσεκτα αγόρια θα ’σπαγαν το κεφάλι τους στα βράχια. «Ναι, όντως», συμφώνησε, ενώ αναλογιζόταν μ’ ευχαρίστηση το βρισίδι που τους είχε ρίξει. «Μήπως στ’ αλήθεια κλοτσάς και τα άρρωστα σκυλιά;» τον ρώτησε, βλέποντας τη λάμψη στα μάτια του. «Μόνο όταν είναι στο οικόπεδό μου». Αναστενάζοντας απελπισμένη, η Τζένι έσπρωξε την πόρτα του μαγαζιού του Φέρφιλντ και μπήκε μέσα. Στην άλλη άκρη, ο Γουίλ ένιωσε να του γλιστράει από τα χέρια ένα μεγάλο δοχείο που ετοιμαζόταν να τοποθετήσει σ’ ένα ράφι. Κοκκίνισε ολόκληρος και


282

NORA ROBERTS _

το παράτησε. «Μπορώ να σας βοηθήσω;» Η φωνή του έσπασε άχαρα στην τελευταία λέξη. «Χρειάζομαι ένα σακί κάρβουνα», του είπε η Τζένι, διασχίζοντας το κατάστημα. «Κι ένα μπουκάλι κρασί». «Το κάρβουνο είναι στο βάθος», κατάφερε να ψελλίσει το αγόρι κι έκανε ένα βήμα προς τα πίσω, καθώς η Τζένι πλησίασε. Ο αγκώνας του χτύπησε σε μια στοίβα κονσέρβες και τις έριξε όλες στο πάτωμα. «Πόσο... πόσο κάρβουνο;» Η Τζένι ξεροκατάπιε, διχασμένη ανάμεσα στο γέλιο και στη συμπάθεια. «Δυο τρία κιλά μου φτάνουν». «Πάω να τα φέρω». Ο νεαρός εξαφανίστηκε και η Τζένι άκουσε τον Φέρφιλντ να τον ρωτάει τι είχε πάθει. Ακούμπησε την παλάμη της στα χείλη της για να πνίξει τα γέλια της. Ο Γκραντ ένιωσε συμπόνια για τον έφηβο, καθώς θυμήθηκε την αντίδραση του Μάκιντος στη Βερόνικα. «Το καημένο το παιδί θα ονειροπολεί σαν κουτάβι για κανένα μήνα. Ήταν απαραίτητο να του χαμογελάσεις;» «Σταμάτα, Γκραντ. Αποκλείεται να ’ναι πάνω από δεκαπέντε χρονών». «Αρκετά μεγάλος για να τον κόψει κρύος ιδρώτας», παρατήρησε εκείνος. «Φταίνε οι ορμόνες», μουρμούρισε η Τζένι, κοιτώντας την πενιχρή συλλογή κρασιών του Φέρφιλντ. «Θέλουν χρόνο μέχρι να ισορροπήσουν». Το βλέμμα του Γκραντ ταξίδεψε στο κορμί της. «Τριάντα με σαράντα χρόνια μόνο», μουρμούρισε. Η Τζένι βρήκε ένα ντόπιο κόκκινο κρασί και το πήρε απ’ το κάτω ράφι. «Απ’ ό,τι φαίνεται, θα ’χουμε ένα θαυμάσιο δείπνο». Ο Γουίλ γύρισε κουβαλώντας το σακί με τα κάρβουνα και κατάφερε να μην μπερδέψει τα πόδια του και πέσει. «Σας έφερα και μερικά προσανάμματα, για καλό και για κακό...» Δεν τέλειωσε τη φράση του, γιατί μπέρδεψε τα λόγια του. «Α, ευχαριστώ πολύ». Η Τζένι ακούμπησε το κρασί στον πάγκο κι έβγαλε το πορτοφόλι της. «Πρέπει να είστε ενήλικη για ν’ αγοράσετε κρασί», άρχισε να λέει ο Γουίλ. Το χαμόγελο της Τζένι έγινε πιο πλατύ και ο νεαρός κοκκίνισε ακόμα περισσότερο. «Μάλλον είστε, ε;» Μη μπορώντας να συγκρατηθεί, εκείνη έδειξε τον Γκραντ. «Είναι αυτός».


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

283 _

Ο Γουίλ την κοίταζε μαγεμένος, μέχρι που τον ρώτησε γλυκά πόσο ήταν ο λογαριασμός. Συνήλθε ίσα ίσα για να κάνει την πρόσθεση στο κομπιούτερ, μπερδεύτηκε, και την έκανε πάλι απ’ την αρχή. «Είναι πέντε δολάρια κι εφτά σεντς, με... το φόρο», κατέληξε αναστενάζοντας. Η Τζένι αντιστάθηκε στον πειρασμό να του χαϊδέψει το μάγουλο και μέτρησε τα κέρματα στην ιδρωμένη του παλάμη. «Σ’ ευχαριστώ, Γουίλ». Τα δάχτυλα του Γουίλ έσφιξαν τα νομίσματα. «Παρακαλώ, κυρία». Για πρώτη φορά, το βλέμμα του αγοριού άφησε την Τζένι. Ο Γκραντ εντυπωσιάστηκε από την έκφραση του δέους και του φθόνου που είδε στο πρόσωπό του και δεν ήξερε αν έπρεπε να καμαρώσει ή ν’ απολογηθεί. Σε μια σπάνια χειρονομία συμπάθειας, άπλωσε το χέρι του κι έσφιξε τον ώμο του Γουίλ. «Κάνει έναν άντρα να θέλει να γονατίσει και να ικετέψει, ε;» μουρμούρισε, ενώ η Τζένι προχωρούσε στην πόρτα. Ο Γουίλ αναστέναξε. «Α, ναι». Πριν προλάβει να του γυρίσει την πλάτη ο Γκραντ, ο μικρός τον έπιασε απ’ το μανίκι. «Θα φας μαζί της... και τα λοιπά;» Εκείνος ύψωσε τα φρύδια του, αλλά κατάφερε να διατηρήσει την αυτοκυριαρχία του. Τα λοιπά, θύμισε στον εαυτό του, σήμαιναν διαφορετικά πράγματα για τον καθένα. Προς το παρόν, γεννούσαν προκλητικές εικόνες στο μυαλό του. «Η κατάσταση είναι ακόμα ρευστή», ψιθύρισε, χρησιμοποιώντας ένα από τα σλόγκαν του Μάκιντος, κι έπειτα χαμογέλασε. «Ναι, θα φάμε μαζί». Κι όλο και κάτι θα γίνει, πρόσθεσε νοερά, ακολουθώντας την Τζένι. «Τι λέγατε;» θέλησε εκείνη να μάθει. «Αντρικές κουβέντες». «Α, με συγχωρείς». Το υπεροπτικό ύφος της τον έκανε να γελάσει και την τράβηξε στην αγκαλιά του φιλώντας τη καταμεσής του Γουίντι Πόιντ. Ξαφνικά, ο Γκραντ άκουσε ένα πνιχτό κρότο απ’ το μαγαζί του Φέρφιλντ. «Τον καημένο τον Γουίλ», μουρμούρισε. «Καταλαβαίνω απόλυτα πώς αισθάνεται». Μια λάμψη ευθυμίας φώτισε τα μάτια του. «Πάω να βάλω μπροστά τη βάρκα, αν πρόκειται να φάμε μαζί... και τα λοιπά».


284

NORA ROBERTS _

Σαστισμένη απ’ το ασυνήθιστο κέφι του, η Τζένι τον περιεργάστηκε για λίγο. «Εντάξει», του είπε στο τέλος. «Θα τα πούμε στο σπίτι».


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

285 _

Κεφάλαιο 6

Ε

ίναι χαζό να νιώθω σαν κοριτσάκι που ετοιμάζεται για ραντεβού, είπε η Τζένι στον εαυτό της, ξεκλειδώνοντας την πόρτα του σπιτιού. Το ίδιο έλεγε και καθώς έφευγε από την πόλη... κι όταν έστριψε στο ήρεμο δρομάκι της. Ήταν ένα τελείως πρόχειρο δείπνο -δυο ενήλικοι, μια μπριζόλα, κι ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί που μπορεί να άξιζε τα λεφτά του, μπορεί και όχι. Θα δυσκολευόταν πολύ κάποιος να θεωρήσει ρομαντικά μερικά κάρβουνα, λίγο οινόπνευμα για τη φωτιά και κάμποσα φρεσκοκομμένα χόρτα απ’ την πίσω αυλή. Η Τζένι σκέφτηκε για πολλοστή φορά πως ήταν κρίμα που η φαντασία της οργίαζε τόσο. Σίγουρα, η φαντασία της είχε προκαλέσει εκείνο το κύμα συναισθημάτων όταν συναντήθηκαν στο εκκλησάκι του νεκροταφείου. Μια απρόσμενη τρυφερότητα, η απαλή αύρα, και άρχισαν να ηχούν χαρμόσυνες καμπάνες στο μυαλό της. Τι βλακεία! Ακούμπησε τις σακούλες στον πάγκο της κουζίνας κι ευχήθηκε να είχε αγοράσει μερικά κεριά. Το φως των κεριών θα έκανε ακόμα κι αυτή την τακτική, πρακτική κουζινούλα να δείχνει ρομαντική. Κι αν είχε ραδιόφωνο, θα έβαζε λίγη μουσική... Συγκρότησε τον εαυτό της, κάνοντας μια γκριμάτσα. Τι ήταν αυτά που σκεφτόταν; Πρώτα απ’ όλα, ποτέ δεν της άρεσαν αυτά τα ξεκάθαρα, συμβατικά σκηνικά και κατά δεύτερον δεν ήθελε ένα ειδύλλιο με τον Γκραντ. Θα προσπαθούσε, στο βαθμό που ήταν δυνατόν, να γίνουν φίλοι -πολύ προσεκτικά, όμως. Μέχρι εκεί. Θα του έκανε το τραπέζι επειδή του το χρωστούσε. Θα κουβέντιαζαν επειδή τον έβρισκε ενδιαφέροντα, παρά τα αγκάθια του. Και θα φρόντιζε όσο μπορούσε να μην καταλήξει πάλι στην αγκαλιά του. Όποιο κομμάτι του εαυτού της λαχταρούσε να επαναλη-


286

NORA ROBERTS _

φθεί ό,τι έγινε στο νεκροταφείο, θα έπρεπε να χαλιναγωγηθεί απ’ την κοινή λογική. Ο Γκραντ Κάμπελ δεν ήταν μόνο βασικά δυσάρεστος, αλλά και υπερβολικά περίπλοκος. Η Τζένι θεωρούσε τον εαυτό της πολύ σύνθετο ώστε να μπλέξει με κάποιον που είχε τόσα πρόσωπα. Άρπαξε το σακί με τα κάρβουνα και τα προσανάμματα και βγήκε στην πλαϊνή αυλή για να ετοιμάσει την ψησταριά. Τι ήσυχα που είναι, συλλογίστηκε, και κοίταξε γύρω της ανοίγοντας το σακί. Θα άκουγε τον Γκραντ πολύ πριν τον δει να έρχεται. Ήταν τέλεια ώρα για βαρκάδα, με τις σκιές του δειλινού να μακραίνουν και τη ζέστη της μέρας να λιγοστεύει. Το φως ήταν ουδέτερο πια, καθησυχαστικό. Άκουγε τη θάλασσα να χτυπάει απαλά πάνω στην προβλήτα και το βουητό των εντόμων στο ψηλό χορτάρι. Κι έπειτα άκουσε το θόρυβο μιας μηχανής να ’ρχεται από μακριά. Η νευρικότητα την κυρίευσε τόσο γρήγορα, ώστε παραλίγο να της πέσουν στο χώμα τα κάρβουνα. Αφού απελπίστηκε αρχικά με τον εαυτό της, έβαλε τα γέλια και άδειασε μια στοίβα κάρβουνα στην ψησταριά. Ώστε αυτή είναι η ψυχρή κι επιτηδευμένη Ζενβιέβ Γκραντό, σκέφτηκε μελαγχολικά· καθιερωμένη ζωγράφος στους καλλιτεχνικούς κύκλους και μέλος της καλής κοινωνίας της Νέας Ορλεάνης, έτοιμη να ρίξει τρία κιλά κάρβουνα στα πόδια της επειδή ένας σκληροτράχηλος άντρας θα ’ρχόταν να δειπνήσει μαζί της. Πώς λυγίζουν οι ισχυροί! Έκλεισε το σακί και το παράτησε στο χώμα. Και τι έγινε, σκεφτόταν, κατηφορίζοντας στην προβλήτα για να τον υποδεχθεί. Ο Γκραντ έστριψε και μπήκε στον κολπίσκο με μια ταχύτητα που έκανε τα νερά να πεταχτούν σαν πίδακας. Η Τζένι σηκώθηκε στις μύτες των ποδιών της και του κούνησε το χέρι, ενώ ευχόταν να ήταν ήδη κοντά της. Μόνο εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησε πόσο απεχθανόταν να περάσει μόνη της τη βραδιά. Κι ωστόσο, ο Γκραντ ήταν ο μοναδικός άνθρωπος με τον οποίο ήθελε να είναι. Ήταν σίγουρη πως σύντομα θα την εξόργιζε. Κι ανυπομονούσε. Ο Γκραντ μείωσε ταχύτητα, έτσι που η μηχανή να γουργουρίζει αντί να βρυχάται, και πλεύρισε την προβλήτα. Όταν έσβησε εντελώς τη μηχανή, οι μόνοι ήχοι που έσπαγαν τη σιωπή ήταν ο παφλασμός των κυμάτων και ο άνεμος που ανάδευε το ψηλό χορτάρι. «Πότε θα με πας βαρκάδα;» ρώτησε η Τζένι καθώς της πετού-


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

287 _

σε ένα σκοινί. Ο Γκραντ πήδηξε στην προβλήτα και την είδε να δένει επιδέξια τη βάρκα. «Γιατί, είπα ότι θα σε πάω;» «Όχι, αλλά το λες τώρα». Ίσιωσε το κορμί της και σκούπισε τα χέρια της στο πίσω μέρος του τζιν της. «Σκεφτόμουν να νοικιάσω μια βαρκούλα με κουπιά για τον κολπίσκο, μα προτιμώ την ανοιχτή θάλασσα». «Βαρκούλα με κουπιά;» Εκείνος γέλασε, προσπαθώντας να τη φανταστεί να τραβάει κουπί. «Μεγάλωσα κοντά σε ποτάμι», του θύμισε. «Η ιστιοπλοΐα κυλάει στο αίμα μου». «Σοβαρά;» Ο Γκραντ της έπιασε το χέρι και το γύρισε για να περιεργαστεί την παλάμη της. Ήταν λεία, απαλή, δυνατή. «Αυτό το χέρι δε μοιάζει να ’χει σηκώσει πανιά». «Έχω σηκώσει κάμποσα». Η Τζένι έμπλεξε τα δάχτυλά της στα δικά του, μόνο και μόνο επειδή το ήθελε. «Στην οικογένειά μου είχαμε πάντα ναυτικούς. Ο προ-προπάππος μου είχε δικό του... ιστιοφόρο». «Πειρατικό». Ο Γκραντ έπιασε μια μπούκλα απ’ τα μαλλιά της και την τύλιξε στο δάχτυλό του. «Έχω την αίσθηση ότι τον θαυμάζεις περισσότερο απ’ τους κομήτες και τους δούκες που υπάρχουν στο γενεαλογικό σου δέντρο». «Φυσικά. Οποιοσδήποτε μπορεί να βρει έναν αριστοκράτη, αν ψάξει αρκετά. Και ήταν πολύ καλός πειρατής». «Καλόκαρδος;» «Επιτυχημένος», τον διόρθωσε μ’ ένα πονηρό χαμόγελο. «Κόντευε τα εξήντα όταν αποσύρθηκε πια στη Νέα Ορλεάνη. Η γιαγιά μου μένει στο σπίτι που εκείνος έχτισε εκεί». «Με τη λεία που πήρε από άτυχους εμπόρους», συμπλήρωσε ο Γκραντ, γελώντας. «Η θάλασσα έχει τους δικούς της νόμους», δήλωσε η Τζένι ανασηκώνοντας αδιάφορα τους ώμους της. «Ρισκάρεις. Μπορεί ν’ αποκτήσεις αυτό που θες ή να βρεθείς με κομμένο κεφάλι». «Άρα, ίσως είναι πιο συνετό να σε κρατήσουμε στη στεριά», μουρμούρισε ο Γκραντ και της τράβηξε τα μαλλιά για να τη φέρει πιο κοντά του. Η Τζένη ακούμπησε το χέρι της στο στήθος του για να κρατηθεί, αλλά ανακάλυψε πως τα δάχτυλά της ανηφόριζαν άθελά τους. Τα χείλη του ήταν δελεαστικά, πολύ δελεαστικά, καθώς πλησίαζαν


288

NORA ROBERTS _

τα δικά της. Θα ήταν εξυπνότερο ν’ αντισταθεί, το ήξερε, μα ανασηκώθηκε στις μύτες των ποδιών της για να τον διευκολύνει. Τη φίλησε απαλά, σαν να μην ήταν σίγουρος για τις κινήσεις του και πόσο θα τολμούσε να προχωρήσει αυτή τη φορά. Θα μπορούσε να τη σφίξει πάνω του -ή θα μπορούσε εκείνη να τον φέρει πιο κοντά μόνο μ’ έναν αναστεναγμό. Ωστόσο διατήρησαν και οι δυο αυτή τη μικρή απόσταση σαν φράγμα -ή σαν δικλείδα ασφαλείας. Είχαν ακόμα το περιθώριο ν’ αντισταθούν στο ρεύμα που τους τραβούσε ολοένα και πιο κοντά στο σημείο απ’ όπου δεν υπήρχε επιστροφή. Τραβήχτηκαν ταυτόχρονα κι έκαναν ένα βήμα πίσω. «Πάω ν’ ανάψω τα κάρβουνα», είπε η Τζένι. «Δε σε ρώτησα πρωτύτερα», άρχισε να λέει ο Γκραντ καθώς άφηναν πίσω τους την προβλήτα. «Ξέρεις να ψήνεις σε τέτοιες ψησταριές;» «Αγαπητέ μου κύριε Κάμπελ», του απάντησε εκείνη αργόσυρτα, «φαίνεται πως έχεις πολλές λανθασμένες ιδέες για τις γυναίκες του Νότου. Μπορώ να ψήσω ακόμα και σε καυτή πέτρα». «Και να πλύνεις πουκάμισα στο ποτάμι». «Εξίσου καλά μ’ εσένα», του πέταξε η Τζένι. «Ίσως είσαι καλύτερος από μένα στις μηχανικές βλάβες, κατά τα άλλα, όμως, έχουμε σχεδόν τις ίδιες ικανότητες». «Πρόκειται για μια νίκη του γυναικείου κινήματος;» Τα μάτια της στένεψαν. «Θα πεις κάτι δηκτικό κι ανόητο;» «Όχι». Παίρνοντας το μπουκάλι με το οινόπνευμα, της το έδωσε. «Ως φύλο, έχετε κάποια δίκαια αιτήματα, εδώ και μερικές εκατοντάδες χρόνια, που αντιμετωπίζονται διαφορετικά σε κοινωνικό και σε προσωπικό επίπεδο. Δυστυχώς, οι γυναίκες δεν έχουν μπορέσει ακόμα να εισχωρήσουν σε πολλά ανδρικά οχυρά, ενώ ατομικά κάποιες τα καταφέρνουν χωρίς κανένα πρόβλημα. Έχεις ακουστά το Γουίνι Γουίνκλ;» Βλέποντας την απορημένη της έκφραση, ο Γκραντ της εξήγησε: «Ήταν ένα κόμικ, στη δεκαετία του ’20. Έθιγε το ζήτημα της απελευθέρωσης των γυναικών πολλά χρόνια πριν γίνει καθημερινό θέμα. Έχεις ένα σπίρτο;» «Χμ». Η Τζένι έψαξε στις τσέπες της. «Δεν είσαι πολύ νέος για να το γνωρίζεις;» «Έκανα μερικές έρευνες για... κοινωνικά θέματα όταν ήμουν φοιτητής».


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

289 _

«Αλήθεια;» Και πάλι εκείνη διαισθάνθηκε ένα κομμάτι αλήθειας. Η Τζένι άναψε τα μουσκεμένα κάρβουνα και ύστερα πισωπάτησε βλέποντας τη φωτιά να πιάνει και τις φλόγες να τινάζονται. «Σε ποιο πανεπιστήμιο πήγες;» Στα ρουθούνια του Γκραντ έφτασε η μυρωδιά της κάπνας -μια καλοκαιρινή μυρωδιά που του θύμιζε τα παιδικά του χρόνια. «Στης Τζόρτζταουν». «Έχει μια εξαιρετική σχολή Καλών Τεχνών», παρατήρησε εκείνη σκεφτική. «Ναι». «Σπούδασες εκεί Καλές Τέχνες, σωστά;» επέμεινε η Τζένι. Ο Γκραντ είδε τον καπνό να υψώνεται και την αχλή της ζέστης στην ατμόσφαιρα. «Γιατί το λες;» «Είναι ολοφάνερο, απ’ το σκίτσο που μου έκανες, ότι έχεις ταλέντο και πείρα. Τι κάνεις μ’ αυτά;» «Με ποια;» Η Τζένι έσμιξε τα φρύδια της συγχυσμένη. «Με το ταλέντο και την πείρα. Θα σε είχα ακουστά αν ζωγράφιζες». «Δε ζωγραφίζω», της είπε απλά. «Τότε, τι κάνεις;» «Ό,τι θέλω. Δε θα ’φτιαχνες μια σαλάτα;» «Να πάρει η οργή, Γκραντ...» «Καλά, καλά, μην εκνευρίζεσαι. Θα τη φτιάξω εγώ». Καθώς προχώρησε προς την πίσω πόρτα, η Τζένι τον άρπαξε απ’ το μπράτσο. «Δε σε καταλαβαίνω». Εκείνος ανασήκωσε τα φρύδια του. «Δε σου το ζήτησα». Είδε στο πρόσωπό της τη σύγχυση, μα είδε κι ότι πληγώθηκε απ’ την απάντησή του, κι ας το ’κρύψε αμέσως. Γιατί ένιωθε ξαφνικά την παρόρμηση ν’ απολογηθεί για την ανάγκη του για απομόνωση; «Τζένι, άσε με να σου πω κάτι». Της χάιδεψε τρυφερά το μάγουλο, μια κίνηση εντελώς ασυνήθιστη γι’ αυτόν. «Δε θα βρισκόμουν εδώ αυτή τη στιγμή, αν μπορούσα να μείνω μακριά σου. Σου αρκεί αυτό;» Ήθελε να του πει ναι -και όχι. Αν δε φοβόταν το αποτέλεσμα που ίσως να είχαν τα λόγια της, θα του είχε πει πως ήταν ήδη ερωτευμένη μαζί του. Ο έρωτας, ή μάλλον τα πρώτα σκιρτήματα του έρωτα που είχε νιώσει πριν λίγο καιρό, φούντωναν ολοένα. Έτσι, χαμογέλασε και του ’πιασε το χέρι. «Πάω να φτιάξω τη σαλάτα».


290

***

NORA ROBERTS _

Ήταν τόσο απλό όσο είχε πει στον εαυτό της πως θα ήταν. Στην κουζίνα, έπλυναν μαζί τα φρέσκα λαχανικά και τσακώθηκαν για την επιστήμη της σαλάτας. Το κρέας κάπνιζε και τσιτσίριζε στην ψησταριά, ενώ εκείνοι ήταν καθισμένοι στο γρασίδι κι απολάμβαναν το τελευταίο φως του απογεύματος σε μια απ’ τις τελευταίες καλοκαιρινές μέρες. Απολαυστικές μυρωδιές -βρεγμένο χορτάρι, κρέας που ψηνόταν. Λίγες κουβέντες, συντροφική σιωπή. Η Τζένι τα μάζεψε όλα αυτά και τα έκλεισε στην ψυχή της, ξέροντας ότι θα της ήταν σημαντικά κάποια βροχερή μέρα, όταν θα την πίεζαν οι διάφορες ευθύνες. Προς το παρόν, αισθανόταν όπως όταν ήταν μικρή κι απόμεναν μερικές πολύτιμες μέρες απ’ τον Αύγουστο και το σχολείο απείχε ακόμα έτη φωτός. Το καλοκαίρι έμοιαζε πάντα πιο μαγικό όταν πλησίαζε στο τέλος του. Αρκετά μαγικό, συλλογίστηκε, ώστε να την κάνει να ερωτευθεί ενώ δεν υπήρχε πρόσφορο έδαφος. «Τι σκέφτεσαι;» τη ρώτησε ο Γκραντ. Εκείνη χαμογέλασε και έγειρε πίσω το κεφάλι της για να δει μια τελευταία φορά τον ουρανό. «Πως καλά θα κάνω να πάω να δω την μπριζόλα μας». Την άρπαξε απ’ το μπράτσο και την έριξε ανάσκελα, πριν προλάβει να σηκωθεί. «Δε θα πας πουθενά». «Σ’ αρέσει η μπριζόλα σου καμένη;» «Δε σκεφτόσουν αυτό», αντέτεινε ο Γκραντ. Ακολούθησε με το δάχτυλό του το περίγραμμα των χειλιών της και παρ’ όλο που η κίνησή του ήταν αφηρημένη, η Τζένι ένιωσε το άγγιγμά του σε κάθε πόρο του κορμιού της. «Σκεφτόμουν το καλοκαίρι», του είπε γλυκά. «Και πως πάντα μοιάζει να τελειώνει πριν τελειώσουμε εμείς μαζί του». Όταν άπλωσε το χέρι της κι άγγιξε το μάγουλό του, εκείνος την έπιασε απ’ τον καρπό και το κράτησε εκεί. «Έτσι συμβαίνει πάντα με τα καλύτερα πράγματα». Καθώς την κοιτούσε, του χαμογέλασε μ’ εκείνο το νωχελικό χαμόγελό της που ξυπνούσε μέσα του κύματα λαχτάρας και πρωτόγνωρα συναισθήματα. Κάθε σκέψη του έσβησε όταν έσκυψε και τη φίλησε. Απαλά, ζεστά, ώριμα, τα χείλη της ανταποκρίθηκαν κι άρχισαν να τον φιλάνε κι αυτά ώσπου ό,τι ήταν, ό,τι αισθανόταν, ό,τι


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

291 _

επιθυμούσε, εστιάστηκε εκεί. Μαγεμένος, συνεπαρμένος, σαγηνεμένος, ο Γκραντ βάθυνε το φιλί του χωρίς να ξέρει ποιο μονοπάτι ακολουθούσε, παρά μόνο ότι εκείνη ήταν μαζί του. Μύριζε τη γλυκιά μυρωδιά του χορταριού κάτω από τα σώματά τους· μια καλοκαιρινή μυρωδιά όπως ο καπνός της ψησταριάς που αιωρούνταν πάνω απ’ τα κεφάλια τους. Ήθελε ν’ αγγίξει το κάθε εκατοστό αυτού του λεπτού, θηλυκού κορμιού που βασάνιζε τα όνειρά του απ’ την πρώτη στιγμή που το είδε. Αν έκανε κάτι τέτοιο, ο Γκραντ ήξερε πως τα όνειρά του ποτέ ξανά δε θα ’ταν γαλήνια. Αν η γεύση της μόνο -άγρια φρούτα, ζεστό μέλι- μπορούσε τόσο εύκολα να τον πλανέψει, τι θα του ’κανε η αφή της επιδερμίδας της; Η ανάγκη του για την Τζένι ήταν σαν το καλοκαίρι -ή, έτσι είπε στον εαυτό του. Έπρεπε να τελειώσει πριν τελειώσει αυτός. Ανασήκωσε το κεφάλι του και κοίταξε τα μισάνοιχτα, αμυγδαλωτά της μάτια. Αν δεν προφυλαγόταν, θα τον γονάτιζε μ’ ένα της βλέμμα. Αποτραβήχτηκε επιφυλακτικά κι έπειτα τη σήκωσε όρθια. «Πάμε να βγάλουμε την μπριζόλα από τη φωτιά, για να μην αναγκαστούμε να φάμε μόνο σαλάτα». Τα γόνατά της ήταν κομμένα. Η Τζένι θα ορκιζόταν πως αυτά τα πράγματα συνέβαιναν μόνο στα μυθιστορήματα κι όμως ένιωθε γεμάτη ζωντάνια, με αρθρώσεις λυμένες. Του γύρισε την πλάτη και κάρφωσε την μπριζόλα μ’ ένα πιρούνι για να τη βάλει στην πιατέλα. «Κατευθείαν στο ψητό τώρα», μουρμούρισε. «Το ίδιο ακριβώς σκεφτόμουν κι εγώ», είπε ήρεμα ο Γκραντ, καθώς γύριζαν στην κουζίνα. Με μια σιωπηρή συμφωνία, διατήρησαν ανάλαφρη τη συζήτηση όσο έτρωγαν. Ό,τι είχε νιώσει ο καθένας τους στη διάρκεια του σύντομου, παθιασμένου φιλιού τους, αποθηκεύτηκε προσεκτικά. Δεν ψάχνω να κάνω σχέση, σκεφτόταν ο καθένας χωριστά. Δεν ταιριάζουμε καθόλου, πρώτα απ’ όλα... Δεν έχω χρόνο για τέτοια πράγματα. Χριστέ μου, δεν έχω αρχίσει να ερωτεύομαι. Η Τζένι έπιασε ταραγμένη το ποτήρι της και ήπιε μια γερή γουλιά κρασί, ενώ ο Γκραντ κοιτούσε βλοσυρός το πιάτο του. «Πώς είναι η μπριζόλα σου;» τον ρώτησε, μη ξέροντας τι άλλο να πει.


292

NORA ROBERTS _

«Τι; Α, είναι πολύ ωραία». Διώχνοντας την αμηχανία που τον είχε κατακλύσει, ο Γκραντ άρχισε να τρώει με περισσότερο ενθουσιασμό. «Μαγειρεύεις σχεδόν όσο καλά ζωγραφίζεις», αποφάνθηκε. «Πού έμαθες;» Η Τζένι ανασήκωσε τα φρύδια της. «Στα γόνατα της μαμάς μου, φυσικά». Ο Γκραντ γέλασε με την επιτηδευμένη προφορά του Νότου που είχε χρησιμοποιήσει εκείνη. «Είσαι ετοιμόλογη, Ζενβιέβ». Παίρνοντας το μπουκάλι, έβαλε κι άλλο κρασί στα χοντρά ποτήρια του νερού που η Τζένι είχε αγοράσει στην πόλη. «Μου φαίνεται περίεργο που μια γυναίκα μεγαλωμένη σ’ ένα σπίτι γεμάτο υπηρέτες ξέρει να ψήσει σωστά μια μπριζόλα». Και χαμογέλασε καθώς θυμήθηκε τη Σέλμπι, για την οποία το μαγείρεμα ήταν η έσχατη λύση. «Πρώτα απ’ όλα», του εξήγησε, «τα μπάρμπεκιου ήταν πάντα οικογενειακή υπόθεση. Και, δεύτερον, όταν μένεις μόνος σου μαθαίνεις να μαγειρεύεις, αλλιώς τρως συνέχεια σε εστιατόρια». Δεν μπόρεσε ν’ αντισταθεί και να μην την πειράξει λίγο. «Σ’ έχουν φωτογραφίσει σ’ όλα τα εστιατόρια του κόσμου». Η Τζένι δεν τσίμπησε το δόλωμα. Μιμήθηκε το ύφος του, κοιτώντας τον πάνω απ’ το ποτήρι της. «Γι’ αυτό παίρνεις μια ντουζίνα εφημερίδες; Για να διαβάζεις πώς ζει ο κόσμος όσο εσύ βρίσκεσαι σε χειμερία νάρκη;» Ο Γκραντ το σκέφτηκε για λίγο. «Ναι». Υπέθετε πως ούτε ο ίδιος δε θα μπορούσε να το πει καλύτερα. «Δε σου φαίνεται κάπως υπεροπτική η στάση σου;» Και πάλι εκείνος το σκέφτηκε, κοιτώντας το κόκκινο κρασί στο ποτήρι του. «Ναι». Η Τζένι γέλασε άθελά της. «Γκραντ, γιατί δε συμπαθείς τους ανθρώπους;» Την κοίταξε έκπληκτος. «Τους συμπαθώ ως σύνολο -και ατομικά σ’ ορισμένες περιπτώσεις. Απλώς, δε θέλω να στριμώχνονται γύρω μου». Λέει αλήθεια, συνειδητοποίησε εκείνη, καθώς σηκώθηκε για να μαζέψει τα πιάτα. Δεν μπορούσε να τον καταλάβει. «Δε νιώθεις ποτέ την ανάγκη να βρίσκεσαι με κόσμο; Ν’ ακούς φωνές γύρω σου;» Τα έχω κάνει κατά κόρον μέχρι τα δεκαεφτά μου χρόνια, συλλογίστηκε μελαγχολικά ο Γκραντ. Όμως... Όχι, υπέθετε ότι δεν ήταν τελείως αλήθεια. Υπήρχαν φορές που χρειαζόταν μια γερή δόση


Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

293 _

ανθρώπων, παρά τα ελαττώματα και τις περιπλοκές τους· τόσο για τη δουλειά του, όσο και για τον ίδιο. Θυμήθηκε τη βδομάδα με τους Μακ Γκρέγκορ. Είχε ανάγκη την παρέα τους, παρ’ όλο που δεν το αντιλήφθηκε πλήρως παρά μόνο όταν γύρισε στην καθημερινότητά του. «Μερικές φορές, ναι», παραδέχτηκε κι άρχισε να μαζεύει τα πιάτα, ενώ η Τζένι άνοιγε το ζεστό νερό στο νεροχύτη. «Δεν έχει γλυκό;» Τον κοίταξε πάνω απ’ τον ώμο της και είδε πως μιλούσε σοβαρά. Είχε καταβροχθίσει το φαγητό του σαν φορτηγατζής κι ωστόσο δεν υπήρχε ίχνος περιττού λίπους πάνω του. Ενεργητικότητα; Μεταβολισμός; Κουνώντας το κεφάλι της, αναρωτήθηκε γιατί επέμενε τόσο να τον μάθει. «Έχω ένα δυο ξυλάκια παγωτό στην κατάψυξη». Ο Γκραντ χαμογέλασε και δεν έχασε καιρό. «Θες κι εσύ ένα;» τη ρώτησε σκίζοντας το λεπτό άσπρο χαρτί απ’ το ξυλάκι. «Όχι. Το τρως επειδή το θέλεις ή για να γλιτώσεις το σκούπισμα των πιάτων;» Η Τζένι έβαλε ένα πιάτο να στραγγίσει. «Και τα δύο». Εκείνος έγειρε στον πάγκο κι άρχισε να τρώει το παγωτό του. «Μπορούσα να φάω ένα ολόκληρο κουτί από δαύτα όταν ήμουν μικρός». Η Τζένι ξέπλυνε άλλο ένα πιάτο. «Και τώρα;» Ο Γκραντ έκοψε μια μεγάλη μπουκιά. «Έχεις μόνο δύο». «Ένας ευγενικός άνθρωπος θα το μοιραζόταν». «Ναι». Εκείνος συνέχισε να τρώει ατάραχος. Η Τζένι του πέταξε γελώντας λίγο νερό στο πρόσωπο. «Έλα, δώσε μου λίγο». Έτεινε προς το μέρος της το ξυλάκι σταματώντας δυο εκατοστά απ’ τα χείλη της. Η Τζένι με τα χέρια της χωμένα στις σαπουνάδες, άνοιξε το στόμα της. Ο Γκραντ απομάκρυνε το ξυλάκι. «Μην είσαι άπληστη», την προειδοποίησε. Ρίχνοντάς του ένα προσβεβλημένο βλέμμα, η Τζένι έσκυψε μπροστά και δάγκωσε μια μικρή μπουκιά. Κατόπιν, συνεχίζοντας να τον κοιτάζει, έκοψε μια τόσο μεγάλη μπουκιά που της πάγωσε το στόμα. «Είσαι κακιά», αποφάσισε ο Γκραντ και κοίταξε βλοσυρά ό,τι απέμεινε απ’ το ξυλάκι του, ενώ εκείνη έβαζε τα γέλια. «Μπορείς να φας και το άλλο», του είπε καλοσυνάτα, αφού κατάπιε και σκούπισε τα χέρια της. «Δεν μπορώ ν’ αντισταθώ, όταν


294

NORA ROBERTS _

κάποιος μου βάζει ένα παγωτό σοκολάτα κάτω απ’ τη μύτη μου». Ο Γκραντ έγλειψε προκλητικά το ξυλάκι του. «Έχεις άλλες... αδυναμίες;» Νιώθοντας τον πόθο να εκρήγνυται στα σωθικά της, η Τζένι προχώρησε προς την πόρτα της βεράντας. «Μερικές». Αναστέναξε όταν άκουσε τα χελιδόνια ν’ αναγγέλλουν το δειλινό. «Μικραίνουν οι μέρες», ψιθύρισε. Ο ήλιος που έδυε είχε στολίσει τα άσπρα σύννεφα με ρόδινες και χρυσαφένιες φάσες. Ο καπνός απ’ την ψησταριά όλο και αραίωνε. Κοντά στην ακτή, ένας θάμνος είχε ρίξει τα φύλλα του κι όσα απέμεναν είχαν πάρει ένα φθινοπωρινό κόκκινο χρώμα. Όταν τα χέρια του Γκραντ ακούμπησαν στους ώμους της, έγειρε ενστικτωδώς πάνω του. Παρακολούθησαν σιωπηλοί το σούρουπο να πέφτει. Ο Γκραντ δε θυμόταν πότε ήταν η τελευταία φορά που είχε μοιραστεί το ηλιοβασίλεμα μ’ άλλον άνθρωπο, πότε ένιωσε μια τέτοια επιθυμία. Ξαφνικά, φαινόταν απλό,