Page 1

Abstract Book 1


Organizers

Honorary Patronages

Media Patronages

Partners

2


Scientific Committee Prof dr hab.n.med.Barbara Jodłowska-Jędrych Prof dr hab.n.med. Ryszard Maciejewski Prof dr hab.n.med. Grzegorz Wallner Prof dr hab.n.med. Janusz Klatka Prof dr hab.n.med. Krzysztof Bar Prof nadzw. dr hab.n.med. Tomasz Zubilewicz Prof dr hab.n.med. Janusz Stążka Dr hab.n.med. Marek Sawicki Prof. dr hab.n.med. Halina Cichoż-Lach Prof. dr hab.n.med. Sławomir Rudzki Dr hab.n.med. Maria Klatka Dr n.med. Krzysztof Olszewski Dr n.med. Beata Gołębiowska lek. Aneta Szafraniec-Porada

Organizing Committee Maria Gołębiowska Aleksandra Hrynkiewicz Wanda Dobryniewska Joanna Morawska Wiktoria Osiak lek. Robert Chudzik Katarzyna Jarosz-Chudzik

3


Table of content 8-month-old boy presented with pulmonary sequestration…………………………………………...5 Can we reduce the incidence of deep sternal wound infections in diabetic patients undergoing coronary artery bypass grafting surgery with using bilateral internal thoracic artery?....................6 Correlation between concentration of suPAR, cyfra 21.1 and Gal 3 in patients with squamous-cell carcinoma of the lung……………………………………………………………………………………...7 Gerbode defect as a complication of infective endocarditis- case report…………………………...8 Metabolic surgeries – a way to treat Obesity-related Type 2 Diabetes Mellitus? – review study...9 Neurosurgical acupuncture - review of TCM opportunities in Western surgery…………………...10 New possibilities in pectus excavatum…………………………………………………………………11 Nowotwory jamy nosowej i zatok obocznych nosa. Problemy dia ​ gnostyczne.​……………………12 Operacja przepukliny pachwinowej metodą Lichtensteina: z użyciem kleju czy szwów?.............13 Przetoka trzustkowa po zabiegu pankreatoduodenektomii - jak zapobiec ewentualnym powikłaniom.… ​ …………………………………………………………………………………………...14

The role of prophylactic risk-reducing salpingo-oophorectomy​…………………………………..…15 Transient paralysis of the median nerve as a result of the supracondylar fracture of the humerus​…………………………………………………………………………………………………​..16. Zakrzepica żył głębokich- problem każdego lekarza.Porównanie wiedzy lekarzy w zakresie leczenia zakrzepicy żył głębokich.… ​ ………………………………………………………………….17

4


8-month-old boy presented with pulmonary sequestration Authors: ​Agata Kaczmarek (presenter)​, Marta Korycka Student Research Group Pediatric Surgery; Department of Pediatric Surgery, Traumatology and Urology, Poznań University of Medical Sciences Tutor: dr n. Med. Patrycja Sosnowska Introduction Pulmonary sequestration is a type of congenital abnormality in the spectrum of bronchopulmonary malformations. Sequestration refers to the situation, where part of a lung is nonfunctioning and receives its blood supply from an aberrant branch of the aorta instead of the pulmonary artery. Case Study The 8-month-old boy was admitted to hospital after upper respiratory tract infection with suspicion of pneumonia. Patient’s chest X-ray revealed a radio-opaque cyst-shaped lesion in the upper left lobe, and CT scan suggested diagnosis of congenital pulmonary airway malformation type I. Imaging studies showed that the medial part of the lesion was adherent to the aortic arch and its branches, whereas the lateral part was located on the bronchus that runs towards the apical segment. The lesion was assessed to be eligible for surgical excision. However, the first attempt was unsuccessful due to the patient’s infection. The first surgical access was obtained via 5mm trocar inserted into the midaxillary line. After inspection of the pleural cavity, another 3mm trocar was inserted. When the intrapleural lesion was detected, conversion to open thoracotomy was necessary. The cyst was excised and samples were taken for the histopathological analysis. The drain was inserted into the left pleural cavity. Conclusions Diagnosis of pulmonary sequestration requires of high index of suspicion, particularly in infants with a lesion present in the chest X-Ray examination and also those with recurrent respiratory tract infections. Surgical excision is considered as a treatment of choice, as it is the prime way to exclude differential diagnosis and achieve full therapeutic benefit.

5


Can we reduce the incidence of deep sternal wound infections in diabetic patients undergoing coronary artery bypass grafting surgery with using bilateral internal thoracic artery? Authors: ​Natalia Goździkiewicz (presenter) Students Scientific Group, Department of Cardiac Suregery, Nicolaus Copernicus University

Introduction Coronary artery disease (CAD) is the leading cause of death in patients with diabetic mellitus. Coronary artery bypass surgery (CABG) with arterial conduits is considered optimal as a treatment of CAD for diabetic patients. BIMA grafting is performed to provide full arterial myocardial revascularization with the intention of decreasing postoperative return of angina and the need for reoperation. Unfortunately, this method may reduce sternal blood flow and impair wound healing, and the primary reason for avoiding the use of BIMA is the risk of deep sternal wound infection (DSWI). Aim The aim of the study was to assess frequency of complications – DSWI after CABG with use of BIMA in diabetic and non-diabetic patients. Material and methods The study involved 274 patients, who underwent CABG through standard median sternotomy with using BIMA from January 2015 to December 2017. Patients were divided into 2 groups: 1) patients with diagnosed diabetes – 91 (33.21%) and 2) non-diabetic patients – 183 (66.79%). Mean age of diabetic patients was 61.7±8.4 years and non-diabetic 61.6±7.6. . Main risk factors in both groups were: hypertension, lipid disorders and nicotinism. Results In the studied population we noticed DSWI in 3 people. 5 patients had superficial sternal wound infection (SSWI). There was no statistically significant difference in frequency of sternal infections between both analyzed groups. Conclusions Deep sternal wound infection in diabetic patients undergoing median sternotomy in coronary artery bypass grafting is very dangerous but a rare complication. In our research – this risk of DSWI in both groups was comparable.

6


Correlation between concentration of suPAR, cyfra 21.1 and Gal 3 in patients with squamous-cell carcinoma of the lung. Authors: ​Joanna Gadzinowska (presenter),​ Joanna Łosińska Medical University of Lodz

Introduction The distinctive feature of non-small-cell lung cancer is occurence of distal micrometastases which may appear undependently of clinical stage. There is a necessity of early diagnosing and detectability. Objectives The aim of the study was to compare the concentration of three markers: suPAR, cyfra 21.1 and Gal 3 in serum of patients suffering from squamous-cell carcinoma. Methods The blood tests was researched in terms of concentration of neoplastic markers: suPAR, cyfra 21.1 and Gal 3. The patients were divided in six groups which consisted of patients suffering from squamous-cell carcinoma (different stages), benign lesions in lungs and the control group. Results Inclusively, 104 patients were examined. The average age was 64,68 years old (28-86). Average concentration of suPAR in ng/mL: 1st – 3,85; 2nd – 4,07; 3rd – 4,51; 4th – 4,43; group N (benign lesions) – 3,31; control – 2,60. Average concentration of Gal3 (ng/mL): 1st – 14,27; 2nd – 12,81; 3rd – 10,32; 4th – 13,66; N – 8,07; control – 6,44. Average concentration of cyfra 21.1 (ng/mL): 1st – 4,09; 2nd – 2,87; 3rd – 5,62; 4th – 10,89; N – 2,44; control – 1,48. After comparison between groups, concentration of suPAR in statistically significant way is different from control grup in groups 2, 3, 4. Amount of Gal3 1, 2, 3, 4. Concentration of cyfra 21.1 – in groups 3, 4. Difference between group N and control group was not statistically significant for any of markers. Conclusion Combination of results of tests for all three above-mentioned markers might contribute to abridgment of diagnostic track.

7


Gerbode defect as a complication of infective endocarditis- case report. Authors:​ Dominik Grzebyk (presenter)​, Natalia Fornal Studenckie Koło Naukowe przy Klinice Kardiochirurgii SPSK nr 4 Introduction The Gerbode defect is a comunication from the left ventricule to the right atrium. This defect is more often congenital (0,08% of congenital heart defect), or acquired, which occurs significantly less.The acquired defect can develop during myocardial infarction, heart surgery, catcheter ablation procedures, infective endocarditis or trauma. Case study A 49 year old male patient was admitted to the Cardiosurgery Department with severe circulatory insufficiency demanding infusion of catecholamines. Patient was diagnosed using echocardiography, computer tomography of chest. Examinations revealed aortic stenosis, tricuspid valve regurgitation and structure resembling bacterial vegetation. Additionaly was disclosed a thick-walled canal leading from area under posterior cusp of aorta to area of the tricuspid annulus with left-right shunt. Patient was qualified to surgical removal and replacement of stenotic aortic valve. During operation canal was detected and infective nature of changes was confirmed. Gerbode defect was closed with an extracellular patch CorMatrix. Conclusion In complicated infective endocarditis surgical treatment should be introduced in a right time, determined by hemodynamic condition. Gerbode defect is indication to immediate surgical intervention. Gerbode defect is difficult to diagnose, rare occurrence causes that it isn’t take into consideration at the first time in differential diagnosis, interpreted as tricuspid shunt . It is important to perform accurate imaging examinations. Transthoracic echocardiography, transesophageal echocardiography, using color Doppler and CT are useful to diagnose patients with infective endocarditis. They allow to detect except for common complications such as valves damage, perivalvular abscess, bacterial vegetations, also rarer as a Gerbode defect.

8


Metabolic surgeries – a way to treat Obesity-related Type 2 Diabetes Mellitus? – review study Authors: ​Aleksandra Swora (presenter)​, Monika Grela Student Research Circle at the Department of Epidemiology and Clinical Research Methodology, Medical University of Lublin Introduction Bariatric surgery has proven successful in treating obesity and improving the quality of life of severely obese patients. Various methods such as: sleeve gastrectomy, Roux-en-Y gastric bypass, biliopancreatic diversion – open or laparoscopic – helps not only in loosing excessive weight. Targeting the gastrointestinal tract, which plays a major role in metabolic regulation, it may find an application also in other diseases associated. According to World Health Organization 80% of total cases of type-2 diabetes mellitus in Europe is connected to overweight and obesity. Aim The aim of the study is to analyze the current knowledge about effects of bariatric surgery in patients with obesity-related type 2 diabetes mellitus. Material and methods To achieve the goal of the study, we reviewed the publications available in PubMed database from the period of last 10 years. Results Through the years multiple studies focused on the effects of bariatric surgeries. It is described that so called metabolic surgeries influence on the hormones excretion by changing the anatomy of gastrointestinal tract. In most of research papers, We found the information about the decrease of levels of glucose-dependent insulinotropic peptide and ghrelin, while in the same time increase of secretion of peptide YY. Other report a positive influence on insulin responsiveness in different tissues. In control trials, scientists focused on the efficacy of bariatric surgery in comparison to medical treatment of diabetes. They point at the higher percentage of remissions after surgical treatment and the lower level of glycated hemoglobin. Conclusion Bariatric surgery brings more positive effects on patients with obesity than weight loss. It is used also in T2DM therapy. Nevertheless, the control trials should be conducted on a larger group of patients to increase its reliability.

9


Neurosurgical acupuncture - review of TCM opportunities in Western surgery. Authors: Maria Golebiowska (1)(presenter),​ Beata Golebiowska MD, PhD (2); Robert Chudzik MD(3), Katarzyna Jarosz-Chudzik (4), Aneta Szafraniec MD (5,6) 1​

​ Student, I Faculty of Medicine, Medical University of Lublin,

2​

Pediatric Neurology Department, III Chair of Pediatrics, Medical University of Lublin

3​

Independent Public Clinical Hospital No. 4 Lublin

4​

Student, II Faculty of Medicine, Medical University of Lublin

5 Endocrinology Department and Chair, Medical University of Lublin 6 Clinical Immunology Departmetn and Chair, Medical University of Lublin

Introduction Era of modern neurosurgery - two centuries of huge curiosity and dedication of neurosurgeons and neuroscientists - is a constant struggle to protect the “innervated universe” of human body, the brain. Modern Western medicine is more often complemented and supported with traditional treatments, with the one of the most plentiful - Traditional Chinese Medicine. Objectives In this study we aim to present the prevalence of acupuncture usage in neurosurgical conditions. Materials and Methods Review was preceeded by search on acupuncture in neurosurgery in articles within PubMed Medline database. Among 187 articles from years between 2008-2018, we selected 9 articles in further analysis. Results The majority of research was conducted in Asia (89%) with United Kingdom as the only European exception (11%). 5 types of acupuncture stimulation was included in the research methods. The prmary goal for most of the reviewed studies was to reduce the usage of general anesthesia and improve immunological reactions of the patients followirng neurosurgical procedures. Second biggest group of research was focusing on acupuncture as a supportive therapy in brain hemorrage patients. Third group was related to diverse therapeutic options in post operative nausea and anxiety in neurosurgical patients. Conclusions Presented review brings promising results in decreasing general anesthesia in neurosurgery, improving patient pre and post-operative symptoms, as well as general anti-inflammatory and immunological reactions following neurosurgeries. We expect the increase of interest in acupuncture in Western Medicine, which should be followed by standards ensuring high quality of research and more proof on the benefits of acupuncture in surgical interventions. 10


New possibilities in Pectus Excavatum

Authors: ​Robert Chudzik​1,​ (presenter) Katarzyna Jarosz-Chudzik2​ ,​ Maria Gołębiowska3​ ,​ Beata Gołębiowska​4,​ Marcin Kulczyński​5 1. Independent Public Clinical Hospital No. 4 - robertch7@gmail.com

2. Student II Faculty of Medicine with English Language Division, Medical University of Lublin 3. Student I Faculty of Medicine with Dentistry Division, Medical University of Lublin 4. Pediatric Neurology Department, III Chair of Pediatrics, Medical University of Lublin 5. Chair and Department of Neurology, Medical University of Lublin Introduction: Pectus Excavatum is one of the most frequent deformations of the chest wall, diagnose and surgical treat mainly in pediatric patients (1:300 - 1:1000 live births). More often in men than in women, the etiology of this disease is not entirely clear, probably multifactorial. Objectives:The aim of the study was to analyze the current literature regarding the surgical treatment of pectus excavatum and to indicate new treatment options. Materials and methods: For the purpose of this study, we analyzed the current papers on pectus excavatum found in the PubMed database. Results: The Ravich and Nuss procedure remains the basic way to treat pectus excavatum, and over the years both methods have found their supporters. The work focused on the improvement of both of these methods, however, mainly the Nuss Procedure was considered, becasue of be minimally invasive. Attention was also paid to the possibility of simultaneous implementation of both methods and advantages of this way for the patients. The new possibilities concern not only the surgical techniques itself, but also the new technical possibilities used in surgery. Conclusions: Nowadays, the scientific focuses on improving currently used methods by reducing operational risk, shortening the time of surgery, and thus improving patient safety and, of course, improving its quality of living. Most likely, with the development of technology, further options will be adapted to the treatment of Pectus Excavatum.

11


Nowotwory jamy nosowej i zatok obocznych nosa. Problemy diagnostyczne. Autorzy: M ​ ichał Konopelko (1) (presenter) Jarosław Konopelko (2) Witold Olszańśki (1) Aneta Szafraniec-Porada (3,4) , Dominik Porada (3) 1. Klinika Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej, Samodzielny Publiczny Szpital Kliniczny nr 4 w Lublinie 2. Chirurgii Szczękowo-Twarzowej, Samodzielny Publiczny Szpital Kliniczny nr 1 w Lublinie 3. Katedra i Klinika Endokrynologii, Uniwersytet Medyczny w Lublinie 4. Katedra i Zakład Immunologii Klinicznej, Uniwersytet Medyczny w Lublinie Introduction: Nowotwory jamy nosowej i zatok obocznych nosa powstają w wyniku nieprawidłowego i niepohamowanego rozrostu komórek struktur jamy i zatok obocznych nosa. Rozwijają się przede wszystkim miejscowo i naciekają sąsiadujące struktury. Wczesne objawy są zbliżone do dolegliwości w przebiegu przewlekłego zapalenia zatok co powoduje trudności diagnostyczne. Case reports: Praca przedstawia trzy przypadki guzów jam nosowych i zatok obocznych nosa, diagnozowanych i leczonych w Klinice Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej SPSK4 w Lublinie. Pacjenci prezentowali podobne objawy tj. bóle głowy, problemy z oddychaniem, przewlekły katar oraz upośledzenie drożności nosa. Wszyscy chorzy byli diagnozowani i leczeni z powodu przewlekłego zapalenia zatok. Pomimo długotrwałego leczenia w żadnym z przypadków nie wdrożono diagnostyki pod kątem chorób nowotworowych. Conclusions: Nowotwory umiejscowione w naturalnych jamach ciała przez długi okres czasu prezentują niespecyficzne objawy. W przypadku długotrwałego i nieskutecznego leczenia lub niespecyficznych objawów, należy rozpocząć diagnostykę w kierunku chorób nowotworowych.

12


Operacja przepukliny pachwinowej metodą Lichtensteina: z użyciem kleju czy szwów? Authors:​ Monika Grela (presenter)​; Aleksandra Swora Student Research Circle at the Department of Epidemiology and Clinical Research Methodology, Medical University of Lublin Wstęp Złotym standardem w chirurgicznym leczeniu przepukliny pachwinowej jest operacja sposobem Lichtensteina. Dodatkowo zastosowanie kleju do mocowania siatki zamiast szwów zostało zaakceptowane na całym świecie. Jednakże, jednocześnie rosły obawy dotyczące pooperacyjnego przewlekłego bólu pachwin oraz nawrotów. Sama operacja przepukliny ma względnie niski odsetek nawrotów, ale przewlekły ból pachwinowy może być szkodliwy dla pacjenta. Cel Celem pracy jest porównanie obu metod mocowania siatki (szwy/klej) oraz wykazanie, która jest bardziej odpowiednia w leczeniu przepuklin pachwinowych, z naciskiem na pooperacyjne zmagania pacjentów z bólem pachwinowym. Metoda W celu realizacji tematu przeanalizowano dostępne badania naukowe z ostatnich 5 lat dostępnych w bazie PubMed. Wyniki Ból jest najbardziej prawdopodobną przyczyną opóźnienia powrotu do normalnych czynności po zabiegu leczenia przepukliny pachwinowej, dlatego dobór metody operacyjnej powinien uwzględniać nie tylko skuteczność procedury w trakcie samej operacji, ale również jej następstwa, które mogą przyśpieszać lub opóźniać powrót pacjenta to pełnej sprawności. W metodzie Lichtensteina przy zakładaniu szwów trzeba zwracać uwagę na lokalizację nerwów. Nerw uchwycony w szew lub w bliznę powstającą wokół siatki może wywoływać stały ból. Niekiedy jest on tak nieznośny, że wymaga reoperacji. Metodę tę stosuje się w oryginalnej wersji od lat. Najnowsza modyfikacja dotyczy sposobów mocowania siatki. Kiedyś używano tylko szwów, obecnie stosuje się również kleje. Z publikowanych danych wynika, że pacjenci, którzy poddani byli operacji, gdzie mocowano siatki przy użyciu kleju, byli operowani krócej, a dolegliwości bólowe były mniejsze niż w przypadku użycia szwów. Wnioski Mocowanie siatki za pomocą kleju w porównaniu ze szwami w przepuklinach pachwinowych Lichtensteina jest szybsze i mniej bolesne dla pacjentów, bez wzrostu częstości nawrotów w dłuższym okresie.

13


Przetoki trzustkowa po zabiegu pankreatoduodenektomii - jak zapobiec ewentualnym powikłaniom. Authors: ​Monika Grela (presenter)​; Aleksandra Swora Student Research Circle at the Department of Epidemiology and Clinical Research Methodology, Medical University of Lublin

Wstęp Pankreatoduodenektomia inaczej zwana operacja Whipple'a, jest jedna z ważniejszych i najbardziej skomplikowanych operacji trzustki. Tak rozległy zabieg operacyjny wiąże się z ryzykiem wystąpienia wielu różnych powikłań w okresie pooperacyjnym. Szczególnie niebezpieczne dla chorego są powikłania związane z rozejściem zespoleń lub powstawaniem przetok. Cel Celem pracy jest ocena strategii postępowania, które może wpłynąć na zmniejszenie ryzyka powikłania pooperacyjnego w postaci: powstania przetoki trzustkowej. Metoda W tym celu przeanalizowano badania i publikacje z ostatnich 5 lat dostępne w bazie PubMed. Wyniki Operacja Whipple'a stosowana jest w leczeniu guzów nowotworowych głowy trzustki lub nacieków nowotworowych naczyń i innych struktur w pobliżu trzustki. Z publikowanych danych zarówno naukowych, jak i informacyjnych wynika, że pooperacyjna przetoka trzustkowa (postoperative pancreatic fistula – POPF) jest jednym z najczęstszych powikłań po pankreatoduodenektomii. Aby ocenić jej wystąpienie używa się wskaźnika ryzyka rozwoju przetoki (fistula risk score – FRS). Istnieje grupa pacjentów z wysokim wskaźnikiem, u których należy podjąć procedury hamujące rozwoju przetoki trzustkowej. Na grupie pacjentów przeanalizowano zastosowanie: zespolenia trzustkowo-żołądkowego, łat tkankowych, wgłobienie kikuta trzustki do jelita, drenaż otrzewnej, drenaż zewnętrzny i wewnętrzny zespolenia, profilaktyczne stosowanie oktreotydu oraz użycie klejów tkankowych. Podsumowanie Na podstawie otrzymanych wyników można wywnioskować, że optymalny sposób postępowania w grupie chorych z ryzykiem wystąpienia przetoki to drenaż zewnętrzny zespolenia oraz niestosowanie oktreotydu w profilaktyce przetoki.

14


The role of prophylactic risk-reducing salpingo-oophorectomy. Authors: ​Zuzanna Toruń (presenter),​ Aleksandra Majchrzak, Agnieszka Staciwa, Dominika Szymczyk, Aleksander Ryczkowski Medical University of Lublin INTRODUCTION Mutation in the BRCA1 or BRCA2 increase lifetime risk of ovarian, fallopian tube and breast cancers. Still medicine does not discover effective screening for ovarian or tubal cancer strategy. Prophylactic risk-reducing bilateral salpingo-oophorectomy reduces the risk of mentioned neoplasms as well as mortality associated with this malignancy in this high-risk population. As a result surgical prophylaxis is a recommended strategy for decreasing cancer risk in these women. OBJECTIVES Selection of the most important aspects influencing the decision about performing prophylactic risk-reducing salpingo-oophorectomy. Clarifyng the role of risk-reducing salpingo-oophorectomy (RRSO) in reduction risk and mortality of ovarian cancer in women with BRCA 1 and BRCA 2 mutation carriers. METHODS Review of the available researches and publications on the PubMed database. RESULTS According to Finch et al. research, preventive oophorectomy was associated with an 80% reduction in the risk of ovarian or fallopian tube in BRCA1 or BRCA2 carriers and a 77% reduction in all-cause mortality. Marchetti et al. in their meta-analysis of prospective studies proved a significant risk reduction of ovarian cancer with RRSO in BRCA1 and BRCA2 mutation carriers, as well as benefit in all-causes mortality incidence. CONCLUSIONS The role of RRSO in reducing the risk of ovarian cancer is still debated and safety concerns are still discussed. Although women with BRCA 1 and BRCA 2 mutations are therefore strongly advised to have prophylactic surgery once childbearing is complete.

15


Transient paralysis of the median nerve as a result of the supracondylar fracture of the humerus. Authors:​ Agata Kaczmarek (presenter) Student Research Group Pediatric Surgery Department of Pediatric Surgery, Traumatology and Urology, Poznań University of Medical Sciences Tutor: dr n. Med. Patrycja Sosnowska INTRODUCTION In pediatric patients, one of the most common type of humeral fracture is the supracondylar fracture. It accounts for over 50% of all injuries around the elbow joint and 3-7% of all childhood breaks. The lesion concerns the flat part of the distal humeral root, located between the coronoid fossa and the olecranon fossa. Due to the anatomical neighborhood of the arteries, veins and nerves, this type of trauma can lead to vascular and neurological complications. CASE STUDY: An 8.5-year-old patient was admitted to the hospital due to injury to the upper right limb. On admission, the warmth and puls of the arm were usual. Symptoms of median nerve damage have been observed. Imaging revealed a supracondylar fracture of the humerus and the fracture of the same bone with the angular setting of fragments. During the hospitalization, the motor function of the right hand was observed. The patient was discharged home in good general condition. Check-up visit was recommended in the surgical outpatient clinic. CONCLUSION: Supracondylar fracture of the humerus requires increased vigilance because there is a possibility of violating the anatomical structures running near the injury. These can be vascular elements and nerve structures. Symptoms of nerve paraesthesia occurring in the vicinity of the elbow may result from their direct damage due to injury, as a result of the growing edema, as well as occur in the course of the connection of the broken bone.

16


Zakrzepica żył głębokich- problem każdego lekarza. Porównanie wiedzy lekarzy w zakresie leczenia zakrzepicy żył głębokich. Authors:​ Aleksandra Buska (presenter),​Magdalena Zybała, Agnieszka Materna SKN Chirurgii Naczyniowej i Angiologii CM UMK w Toruniu WSTĘP Zespół pozakrzepowy (PTS) jest przewlekłym powikłaniem zakrzepicy żył głębokich (DVT), który obniża jakość życia i ma poważne konsekwencje społeczno-ekonomiczne. U ponad 1/3 pacjentów z DVT rozwinie się PTS. Opublikowane w 2014 r. badanie („ Compression stockings to prevent post-thrombotic syndrome: a randomised placebo-controlled trial „ ) przeprowadzone przez zespół Susan R Kahn poddały wątpliwości stosowanie wyrobów uciskowych w zapobieganiu wystąpienia zespołu pozakrzepowego. Do chwili obecnej w Polsce nie przeprowadzono takiego badania , co skłoniło nas do sprawdzenia wiedzy lekarzy dotyczącej kompresjoterapii. CEL Celem pracy jest zbadanie wiedzy na temat stosowania kompresjoterapii w leczeniu zakrzepicy żył głębokich wśród lekarzy różnych specjalności.

METODOLOGIA W badaniu wzięło udział 184 ankietowanych. Praca opiera się na wynikach autorskiej anonimowej ankiety składającej się z 10 pytań. Analizę statystyczną wykonano w programie IBM SPSS. W celu zbadania zależności pomiędzy poszczególnymi zmiennymi zastosowano test niezależności chi-kwadrat. WYNIKI Wykazano, że największe doświadczenie w stosowaniu kompresjoterapii posiadają lekarze specjalności zabiegowych 93%, a najmniejsze interniści (50%). Najczęściej zalecanym wyrobem uciskowym są pończochy. Większość specjalistów uważa, że kompresjoterapia zapobiega zespołowi pozakrzepowemu. W leczeniu farmakologicznym zakrzepicy najczęściej zalecanym lekiem jest heparyna drobnocząsteczkowa. WNIOSKI 1.Zakrzepica żył głębokich wymaga wielospecjalistycznego leczenia. 2.Należy zachęcać lekarzy różnych specjalności do stałego poszerzania wiedzy na temat leczenia zakrzepicy żył głębokich. 3. Lekarze powinni posiadać rzetelne kompetencje w zakresie stosowania wyrobów uciskowych, aby jak najlepiej instruować swoich pacjentów w zakresie ich stosowania.

17


18

Abstract Book Interdisciplinary Surgical Conference for Undergraduate and Postgraduate Students  
Abstract Book Interdisciplinary Surgical Conference for Undergraduate and Postgraduate Students  
Advertisement