Issuu on Google+

18. Ενώ χτυπάνε οι καμπάνες «όταν εξολοθρευθώσιν οι ασεβείς θέλεις ιδεί» (Ψαλμ. λζ:34) Βρισκόμαστε στη Φλωρεντία της Ιταλικής αναγέννησης. Στους πίνακες των μεγάλων του χρωστήρα που όπου θα δεις κόκκινο χρώμα, ίσως θα ‘ναι ανταύγειες και ζωηρές αποδρομές από αίμα – πολύ αίμα – που χυνόταν κάθε μέρα στα χωριά και τις πολιτείες που τώρα περιβάλλει η καλλιτεχνική μας φαντασία. Στη Φλωρεντία, στο πολιτικό και πάει να πει στο οικονομικό προσκήνιο, δεσπόζουνε δυο τρανές και ιστορικές οικογένειες τραπεζιτών: οι Πάτσι και οι Μέδικοι. Γι’ αυτούς τους Μέδικου πια, θέλουνε να πούνε πως είναι Έλληνες με την επωνυμία Ιατρού, από το Βυζάντιο που τότες στα χρόνια της εικονομαχίας, φύγανε για να εγκατασταθούνε στην Ιταλία όπου διαπρέψανε και προβάλλανε τη δύναμη και την εξυπνάδα τους. Κανένας δεν ξέρει. Και ποια σημασία μπορεί να ‘χει… Η διαμάχη ανάμεσα στις δυο τούτες φαμίλιες έφτασε σε σημείο που έπρεπε, η μια από τις δύο, να φύγει από τη μέση. Και την υπόθεση – παλιά μας τέχνη κόσκινο – αναλάβανε τα εγχειρίδια. Σπουδαία και τα δυο σπιτικά. Έβγαζαν κυβερνήτες, στρατηγούς και πάπες. Τούτη τη φορά η δύναμη πάει με τους Πάτσι. Έτσι οργανώνεται το σχέδιο δολοφονίας των αντιπάλων. - Ποιος πρέπει να σκοτωθεί; - Ποιος; Ποιοι θέλεις να πεις. Και οι δυο Μέδικοι. - ….. - Ναι! Και ο Λορέντζο και ο αδελφός του ο Τζουλιάνο. - Δύσκολο! - Δεν βαριέσαι. Ο Πάπας Σίξτος ο Δ’ δίδει ολοκληρωτικά τη βοήθειά του. Πολύτιμη και θετική βοήθεια. Είναι πάπας που άνοιξε και ίδρυσε το παρεκκλήσιο στο Βατικανό που έμεινε ιστορικό και από τότες έχει δεθεί με το όνομά του: είναι το παρεκκλήσιο Σιξτίνα. Πέρα από την παπική βοήθεια, τη δολοφονία οργανώνουν ο Φραντζέσκο Πάτσι, ο εξάδελφος του Φραντζέσκο, αρχιεπίσκοπος της Πίζας Φραντζέσκο Σαλβιάτι και ο ανεψιός του Πάπα Σίξτου του Δ’, ο Τζιρόλαμο Ριάριο. Είναι ένα καλά δεμένο σχέδιο. - Να χτυπήσουνε στο δρόμο; - Ποτέ. Σου διαφεύγουν ή τρέχουν και τους βοηθάνε άνθρωποί τους. - Στην εξοχή. - Ούτε. Στη Φλωρεντία. 1


-

Μέσα; Ναι!! Και μάλιστα μέσα στον καθεδρικό ναό. Πρέπει ειδικά στην εκκλησία; Ναι. Εκεί δεν περιμένει κανείς χτύπημα. Ο χώρος είναι κλειστός και στενός. Σωστό. Και μέσα στο πλήθος, οι δολοφόνοι χάνονται. Εξαφανίζονται εύκολα.

-.Οι δολοφόνοι μεταμφιέζονται σε μοναχούς. Μπήκανε έτσι στην πόλη. Και φυσικά πιο εύκολα στον καθεδρικό της Φλωρεντίας. Είμαστε στα 1478. μπροστά βάλανε για κάλυψη έναν άλλο συγγενή του Πάπα, το νεαρό καρδινάλιο Ραφαέλλο Ριάριο, ξάδελφο του ενός από τους τρεις δολοφόνους και ανεψιό κι αυτού του Πάπα Τζιρόλαμο Ριάριο. - Θα πηγαίνεις μπροστά. - Ευλογώντας τα πλήθη… - Εμείς ακολουθούμε. Σε λίγο ανακατεμένοι με το πλήθος κάνουν την εμφάνισή τους οι ψευτοκαλόγεροι. Ο νεαρός καρδινάλιος Ραφαέλλο Ριάριο, μπορεί εύκολα ν’ ανοίγει το δρόμο, ανάμεσα στο πολυάνθρωπο αυτό όγκο που μπαίνει εξακολουθητικά από την κύρια πόρτα της κατεντράλε. Σύνθημα; Σύμπτωση; Πληρωμένοι δικοί άνθρωποι των δολοφόνων; Ποιος ξέρει… όμως οι καμπάνες χτυπούν ασταμάτητα. Θα ‘λεγες ουρλιάζουν. Σκεπάζουνε κάθε φωνή, κάθε κραυγή, κάθε ύποπτο θόρυβο. Οι φονιάδες είναι όλοι μαζί. Σκυμμένοι κάτω από τους λατινικούς καλογερίστικους σκούφους τους, μεγάλες κουκούλες, είναι καλά κρυμμένοι και αγνώριστοι. Την κίνηση επιβλέπει και ρυθμίζει ο νεαρός καρδινάλιος. -.Μπαίνουν οι αδελφοί Μέδικοι. Δίπλα – δίπλα. Προηγείται μόλις ένα βήμα ο Λορέντσο. Δίπλα του ο Τζουλιάνο. Πίσω τους ακριβώς, οι φονιάδες. Στις μεγάλες τσέπες του ράσου τους κρατάνε γερά τα εγχειρίδιά τους. Οι καμπάνες βουίζουν ασταμάτητα. Χαρούμενα. Η λειτουργία αρχίζει. Σε κάποια στιγμή πρέπει όλο το πλήθος, το εκκλησίασμα, να σκύψει το κεφάλι. Είναι η κατάλληλη και συμφωνημένη στιγμή. Οι δολοφόνοι κοιτάζονται. Σα ξίφη διασταυρώνονται οι φοβερές ματιές τους. Είναι σα κάρβουνα τα μάτια τους. Κρατάνε τη λαβή από τα εγχειρίδια σφιχτά. Και ορμάνε ενάντια στους δυο Μέδικους. Ο Φραντσέσκο Πάτσι χτυπάει τον πιο νεαρό από τους Μέδικους, το Τζουλιάνο και τον σωριάζει νεκρό. Σβήνουν τα όμορφα μάτια του Τζουλιάνο που μόλις κείνες τις μέρες είχε 2


γίνει πατέρας. Ο μεγαλύτερος Μέδικος, ο Λορέντζο έχει χτυπηθεί βαριά στο λαιμό. Ο δολοφόνος ετοιμάζεται να δώσει και το δεύτερο αποφασιστικό χτύπημα όταν ένα φίλος του, δίπλα του ακριβώς, τον παραμερίζει, τον αναγκάζει να σκύψει και πραγματικά θυσιάζεται καθώς προσφέρει το σώμα του στο δεύτερο χτύπημα. Ο Λορέντζο σώζεται. Ο φίλος του είναι νεκρός. Ο κόσμος ουρλιάζει, γεμάτος πανικό. Οι γυναίκες αφού τσιρίζουνε σ’ όλους τους τόνους της κλίμακας της απελπισίας, βρίσκουνε σαν επόμενη σωστή λύση και μοναδική διέξοδο, να λιποθυμήσουν: - Ντόνα Κιάρα!! - Μη κάνεις έτσι σιόρα Λουτσία μου. Ένας φίλος των Μεδίκων, ο ουμανιστής και ποιητής Άντζελο Πολιτσάνο, τρέχει και κλείνει τις μπρούτζινες πόρτες του ιερού όπου είχε καταφύγει ο σωσμένος, αν και βαριά τραυματισμένος Μέδικος. Την ίδια μέρα – τι δίκες τώρα και κουταμαρίτσες μου λες – οι δυο τρανοί δολοφόνοι έχουν πιαστεί. Είναι ο Φραντζέσκο Πάτσι και ο αρχιεπίσκοπος της Πίζας. Το βραδάκι της ίδιας μέρας – Κυριακή 26 Απριλίου του 1478 – τα σώματά τους κρέμονται άψυχα από τα σίδερα των παραθύρων του Παλάτσο Βέκκιο. Τα πλήθη και οι τρομοκρατημένες ντόνες της Φλωρεντίας, περνάνε κάτω από τα κρεμασμένα πτώματα που τα κουνάει το ανοιξιάτικο φρέσκο αεράκι της Φλωρεντίας. - Ω, μάμα μία! -.Αλλά ο δολοφόνος – πληρωμένο και φιλικό στοιχείο της οικογένειας Πάτσι – που χτύπησε το φίλο του Λορέντσο, διέφυγε. Βρέθηκαν γρήγορα άλογα. Άφθονο χρήμα. Ο δολοφόνος – από καλή γενιά – ο Μπερνάντο ντι Μπαντίνο Μπαροντσέλλι – βρίσκεται πια στα χέρια του Μωάμεθ του Πορθητή, Σουλτάνου των Τούρκων. Δεν ξέρουμε τι ακριβώς μεσολάβησε. Αλλά, περίπου ενάμιση χρόνο αργότερα, ο τρομερός Μωάμεθ, παραδίνει το δολοφόνο στην πόλη της Φλωρεντίας. Τούρκοι στρατιώτες συνοδεύουνε το Μπερνάντο ντι Μπαντίνο Μπαροντσέλλι. - Βάι – βάι γιαβρούμ. - Σας ευχαριστούμε αξιότιμοι και ευγενέστατοι κύριοι. - Χαίρ ολά, μωρέ… Χειμώνας βαρύς στη Φλωρεντία. Την τρίτη μέρα των Χριστουγέννων – 28 Δεκεμβρίου 1479 – ο νεαρός φονιάς, πληρώνει το κρίμα του. Ύστερα από άγριο βασανισμό, εκτελείται. Τον κρέμασαν δημόσια, ενώ φορούσε τα τούρκικα ακόμα ρούχα του. 3


Ανάμεσα σε κείνους που θα πάνε να δούνε το φοβερό θέαμα και το πτώμα να κουνιέται πέρα – δώθε μαστιγωμένο από τον παγωμένο βοριά της χειμωνιάτικης Φλωρεντίας, ήταν και ο Λεονάρντο ντα Βίντσι. Σ’ ένα μουσείο της Μπαγιόν, βρίσκεται και επιδεικνύεται ένα περίφημο και φριχτό σύγχρονα σκίτσο. Ο κόκκινος τούρκικος μανδύας του κρεμασμένου, χτύπησε την καρδιά και τα μάτια του εικοσιεφτάχρονου Λεονάρντο. Έχει – ποιος ξέρει γιατί – δώσει ευγενικά χαρακτηριστικά στο νεαρό κρεμασμένο. -.Τα χρόνια περνάνε. Θυμώμαστε, στην αρχή του διηγήματος, τον σκοτωμένο Τζουλιάνο και το – ημερών – βρέφος που άφηκε; Τούτο το μωρό, γίνεται παιδί. Μέστωσε άνδρας πια. Σε ηλικία σαράντα πέντε χρόνων, ακριβώς στα 1523, γίνεται … Πάπας. Είναι ο περίφημος πάπας Κλήμης ο Ζ’. Διαδέχθηκε στον παπικό θρόνο τον πρώτο του ξάδελφο, τον επίσης περίφημο Λέοντα τον Ι’, γιο του Λορέντζο Μέδικου, τον Μαγκνίφικο. Είναι τούτος, ο Λέοντας ο Ι’ που άφησε εποχή, καθώς έγινε καρδινάλιος σε ηλικία, δεκατριών χρόνων. Και οι καμπάνες της κατεντράλε της Φλωρεντίας, εξακολουθούνε να χτυπάνε. Και να διηγούνται, βέβαια…

4


eno_xtipane_oi_kampanes