Issuu on Google+

Przemek & Piotrek

Su-35 FLANKER-E Myśliwiec IV generacji

stanowisko 9 2012-03-16


Historia Po rozpoczęciu seryjnej produkcji myśliwców Su-27 na początku lat '80 biuro konstrukcyjne Suchoja rozpoczęło prace nad udoskonaleniem tej obiecującej konstrukcji. Jednym z owoców prowadzonych prac był projekt T-10M (modernizowany) ze znacznie mocniejszymi silnikami Lulka Al-31FM, wzmocnionym płatowcem, poszerzonym wachlarzem uzbrojenia (szczególnie przeciwko celom naziemnym) i znacznie zmodernizowaną awioniką (m.in. nowy radar, komputer uzbrojenia, wyświetlacze ciekłokrystaliczne). Dodano także dodatkowe przednie usterzenie poziome (canardy) mające poprawić opływ powietrza wokół skrzydeł i stabilizować samolot przy kątach natarcia nawet do 120°.

Pierwszy prototyp powstał z modyfikacji istniejącego egzemplarza su-27 (T-10-34) i z numerem bocznym 701 oblatany został w czerwcu 1988r. W kolejnych latach powstało jeszcze 5 prototypów (z których jeden przeznaczony był do testów statycznych) oraz 6 samolotów przedseryjnych (w latach 19921993). W roku 1996 zbudowano pierwsze 3 seryjne Su-35, bazujące na T-10M-9 (3 samolot przedseryjny), a następnie projekt zawieszono z powodów finansowych. Maszyny seryjne przekazane zostały do testów Rosyjskim Siłom Powietrznym (WWS), skąd w lipcu 2003 trafiły do grupy


Wkrótce jednak idea zastąpienia starzejących się Su-27 powróciła pod postacią programu T-10BM (duża modernizacja), także nazwanego Su-35, jednakże jest to konstrukcja pod wieloma względami odmienna, znacznie bardziej nowoczesna. W projekcie wykorzystano najnowszą awionikę stworzoną dla potrzeb myśliwców 5 generacji, silniki z wektorowaniem ciągu umożliwiające tzw. supermanewrowość, zrezygnowano też z przedniego usterzenia poziomego. Aby podkreślić wyższość samolotu nad dotychczasowymi maszynami generacji pośredniej 4+ producent określa go mianem 4++ i twierdzi, iż ustępuje on jedynie amerykańskiemu F-22, który w przeciwieństwie do Su-35S nie jest oferowany na rynkach zagranicznych.

Pierwszy start, zbudowanego w roku 2007, prototypu nr 1 (o numerze taktycznym 901) miał miejsce 19 lutego 2008 r. 2 października 2008 roku miał miejsce pierwszy lot drugiego egzemplarza tej wersji o numerze taktycznym 902. Do marca 2009 ogłoszono że oba prototypy wykonały ponad 100 lotów. Niedługo później zakończono produkcję dwóch następnych prototypów. Prototyp nr 3 został przeznaczony do prób naziemnych, a prototyp nr 4 (numer taktyczny 904) do prób w locie. 26 kwietnia 2009 prototyp nr 4, jeszcze przed swoim pierwszym lotem samolot wypadł z pasa i uległ zniszczeniu.

Su-35S wszedł do produkcji seryjnej w 2010r, oficjalnie Rosyjskie Siły Powietrzne (WWS) złożyły zamówienie na 48 egzemplarzy z planowaną dostawą do 2015r.


Konstrukcja Konfiguracja aerodynamiczna Su-35S w stosunku do Su-27 charakteryzuje się powiększonymi skrzydłami, usterzeniem i wlotami powietrza. Wzmocniona konstrukcja pozwoliła na wydłużenie resursu płatowca do 6000h (lub 30 lat użytkowania), a okres między przeglądami głównymi do 1500h. Napęd stanowią dwa silniki AL-37F Saturn 117S, skonstruowane jako nowoczesna pochodna silników AL37F. Nowe silniki z niezależnymi dyszami o wektorowanym ciągu, zapewniają wzrost mocy o 16% (14,500 kG ciągu maksymalnego). Nowe wentylatory, turbiny wysokiego i niskiego ciśnienia oraz ulepszoną kontrolę cyfrową. Silniki te, podobnie jak płatowiec posiadają mniejsze wymagania w zakresie obsługi oraz dłuższy cykl życia.

Przy konstrukcji samolotu zadbano także o zmniejszenie przekroju radarowego RCS (Radar Cross Section), zwłaszcza w przekroju dziobowym. Samolot posiada 12 zewnętrznych punktów podwieszenia uzbrojenia lub wyposażenia dodatkowego o łącznej dopuszczalnej wadze 8.000 kg.

Wypadki 19 grudnia 2002r. Su-27M-11 o nr 711, uczestniczący w programie rozwojowym Su-37 rozbił się w Rosji podczas przebazowania.

26 kwietnia 2009r. prototyp nr 4 (904) podczas prób na lotnisku Dzemgi w Komsomolsku nad Amurem wypadł z pasa, zderzył się z obiektem infrastruktury lotniskowej, a następnie i stanął w płomieniach. Pilot oblatywacz Jewgienij Frołow zdołał się katapultować i ranny został odwieziony do szpitala. Prawdopodobną przyczyną zdarzenia była awaria systemów sterowania silnikami lub systemu zasilania paliwem (problemy z napędem uniemożliwiły oblot prototypu dwa dni wcześniej). W rezultacie pilot nie był w stanie ani wystartować, ani też zatrzymać bezpiecznie maszyny. Według naocznych świadków lewy silnik samolotu zapalił się jeszcze przed wypadnięciem samolotu z pasa.


Awionika Kluczowy element awioniki samolotu stanowi radar N035 Irbis-E wyposażony w antenę z pasywnym skanowaniem fazowym, zdolny do śledzenia do 30 celów powietrznych, zwalczania do 8 celów jednocześnie lub śledzenia do 4 celów naziemnych bez przerywania skanowania przestrzeni powietrznej. Radar ten umożliwia wykrycie celów powietrznych o skutecznej powierzchni odbicia (Radar Cross Section - RCS) równej 3 m kwadratowych w odległości do 400 km.

Jego uzupełnieniem jest system optoelektroniczny OLS-35 umożliwiający wykrycie celu powietrznego z odległości do 40-50 km na kursie spotkaniowym, bądź 70-90 km podczas pościgu (gdy dysze przeciwnika ustawione są w kierunku sensora) w zakresie 60° do góry, 15° w dół i 60-90° w poziomie bez ryzyka zdradzenia swojej aktywności. Dalmierz laserowy pozwala na pomiar odległości do 20 km w przypadku celów powietrznych i do 30 km w przypadku celów naziemnych z dokładnością do 5 m. Nowoczesny kokpit zawiera dwa kolorowe 15" wielofunkcyjne wyświetlacze ciekłokrystaliczne, na których prezentowane mogą być zarówno przyrządy pokładowe w dowolnej konfiguracji jak i obraz z sensorów telewizyjnych. Samolot wyposażono w tradycyjny, umieszczony na środku drążek i przepustnicę, jednakże z pełną funkcjonalnością HOTAS, umożliwiającą obsługę systemów pokładowych i uzbrojenia bez odrywania rąk od sterów. Za sterowanie odpowiada zintegrowany system kontroli lotu KSU-35 wyposażony m.in. w system fly-by-wire czy funkcję ostrzegania przed kolizją z ziemią lub innymi statkami powietrznymi. Aby uniezależnić się od amerykańskiego systemu GPS, nawigację oparto o rosyjski system GLONASS


Dane techniczne Napęd

Dwa AL-37F (Saturn 117S)turbinowe, dwuprzepływowe

Ciąg

maksymalnie 14 500 kg Wymiary

Rozpiętość

14,70 m

Długość

22,10 m

Wysokość

6,32 m

Powierzchnia nośna

62,05 m² Masa

Własna

18 400 kg

Startowa

26 000 kg (normalna) 29 000 kg (maksymalna)

Uzbrojenia

8000 kg na 12 węzłach Osiągi

Prędkość maks.

2390 km/h

Prędkość wznoszenia

280 m/s

Pułap praktyczny

17 700 m

Zasięg

3600 km (4500 km z podwieszanymi zbiornikami)


SU-35 Flanker-E