Page 2

2

Mare · 29 november 2012 Geen commentaar

De Nieuwe Kuisheid In Brussel krijgen studentenontgroeningen politiebescherming als dat wordt aangevraagd. Dat bleek uit de berichtgeving over een afschuwelijke misdaad. Medio oktober werd in de Belgische hoofdstad een als vrouw verklede student op terugweg van zijn doop –zo heten ontgroeningen daar - beroofd en aangerand. Of misschien wel verkracht - de journalistieke bronnen spreken elkaar tegen. Twee verdachten, vijftien en zeventien jaar oud, zitten ondertussen vast in afwachting van hun proces. Deze week ontstond er een communicatieramp omtrent deze gruweldaad. De hogeschool waar de student stond ingeschreven zou een travestieverbod hebben doen uitgaan omdat ‘bepaalde groepen’ dat provocerend zouden vinden. Dat ontkende de instelling dan weer en zei samen met de studenten te hebben besloten het verkleedthema te verlaten. Verbod of goed overleg, de reden DOOR THOMAS BLONDEAU

Colofon

om zich niet meer als vrouw te verkleden werd niet weerlegd. De rest van de ontgroeningen werd in tijd en plaats verschoven zodat studenten ’s nachts niet meer alleen over straat moesten. Het debat over het al dan niet in drag feestvieren woekert ondertussen flink door, maar wat voor deze krant van belang is, is het feit dat in België blijkbaar politie kan worden ingezet om je ontgroening te begeleiden. Een mogelijkheid die al bestond voor de verklede student werd overvallen. Vergeleken met De Nieuwe Kuisheid die sinds kort aan deze universiteit heerst, is dat opmerkelijk te noemen. U weet het nog wel, een aantal te ontgroenen Quinten liepen naakt door een winkelstraat, de universiteit pleegde een belletje met het bestuur, het dispuut kreeg een boete opgelegd en werd voor een flinke tijd geschorst. De leuterfeuten hadden eigenlijk vooral last van een slechte timing. Afgelopen jaar haalde een besmeurfilmpje de landelijke media, een paar Minervanen trokken hun broek naar beneden in Hotel des Indes, wat Augustijnen enterden de Batavia en als klap op de vuurpijl (hatsikidee!) vlogen de gordijnen in de fik bij Minerva waarop de burgemeester de tent dichtgooide. Dat de universiteit dan even aan wat oren gaat trekken, ach, je kunt je er iets bij voorstellen. Wel onrechtvaardig dat de naaktlopers de rekening moesten betalen. De politie en hogescholen van de Belgische hoofdstad zien wat vieze en verklede studenten echter niet als een te verwerpen gebeurtenis maar als een soort carnavalsoptochtje. Nu zijn er meer verheffende activiteiten te bedenken dan je lam zuipen of je voor lul laten zetten, maar ja, als iemand zich daar uit vrije wil toe wil zetten, dan is een verkrampt verbod op lolbroekerij misschien niet de meest aangewezen reactie.

Redactie-adres Pieterskerkhof 6 2311 SR Leiden Telefoon 071–527 7272 Fax 071–527 7288 Website mareonline.nl E-mail redactie@mare.leidenuniv.nl

De redactie is op vrijdag gesloten. Oplage circa 15.000

Column

Hoofdredactie

Frank Provoost frank.provoost@mare.leidenuniv.nl Redactie

Thomas Blondeau redactieleiden@gmail.com Vincent Bongers vbongers@mare.leidenuniv.nl Bart Braun bbraun@mare.leidenuniv.nl Marleen van Wesel h.g.van.wesel@mare.leidenuniv.nl Ilkiz Erdogan (stagiaire) ilkiz_erdogan@hotmail.com Medewerkers

Maaike Lommerse • Petra Meijer • Benjamin Sprecher • Key Tengeler • Geerten Waling • Anne van de Wijdeven Fotografie Taco van der Eb • Marc de Haan Illustraties Bas van der Schot • Bandirah • Silas.nl Basisontwerp Roeland Segaar, Zabriski Communicatie Art direction en vormgeving Marijke Hoogendoorn • richgirl-design.com Drukwerk Dijkman Offset Amsterdam Advertenties Bureau van Vliet B.V. Postbus 20 2040 AA Zandvoort Telefoon 023 - 571 47 45 Fax 023 - 571 76 80 Redactieraad

Prof. dr. J.C. de Jong (voorzitter) • prof. dr. A.J.W. van der Does • drs. B. Funnekotter • dr. H. Heestermans • L. ten Hove • D. Jacobs • prof. dr. J.J.M. van Holsteyn • Prof. dr. F. Israel • mr. F.E. Jensma • E. Kastelein • S. Kerkhof • E. Merkx • C. Regoor • prof. dr. N.J. Schrijver • R.van Wijk • C. van der Woude Jaarabonnementen

Een jaarabonnement op Mare loopt van september t/m juni. Belangstellenden kunnen Mare thuisgestuurd krijgen door €35 over te maken op bankrekening 1032.57.950 ten name van Universiteit Leiden (o.v.v. Mare en SAP-nummer 6200900100) en vervolgens een bevestigingsmail met daarin hun adres te sturen naar redactie@mare. leidenuniv.nl. Studenten betalen €25. Ter controle graag in de bevestigingsmail ook het studentnummer vermelden. Adreswijzigingen

Alleen schriftelijk met postwikkel. Klachten en opmerkingen over de toezending van Mare 071-5277272. Mededelingen voor het op donderdag verschijnende nummer moeten uiterlijk de voorafgaande donderdag 16.00 uur in het bezit van de redactie zijn. ISSN 0166-3690

Bij de ballen Eigenlijk was ik van plan om deze week een bieren-tieten-column te schrijven, want ik weet dat De Leidsche Student na zijn tentamens niet veel anders aan het hoofd heeft. Maar dat was voordat ik de krant een paar dagen geleden opensloeg en daar een nieuwsberichtje tegenkwam over een gebeurtenis die op lange termijn een serieuze bedreiging zou kunnen vormen voor onze schier oneindige biertoevoer en daaropvolgende tieten. Thermphos, de Zeeuwse producent van fosfor, is door de rechter failliet verklaard. Ze konden niet op tegen concurrentie uit Kazachstan. En zo rondkijkend op het internet is niemand daar rouwig om. De website van RTL bericht ademloos over ‘geheime documenten van de overheid’ waarin zou staan dat het opruimen van radioactieve afval op het Thermphos-terrein de belastingbetaler honderden miljoenen zal gaan kosten. Op omroepzeeland.nl staan berichtjes van omwonenden die blij zijn dat die verschrikkelijke vervuilende fabriek eindelijk dicht is. Allemaal waar. Fosfor produceren is nu eenmaal een relatief vervuilend proces, dus mooi dat we dat kunnen outsourcen naar derdewereldlandjes. Daar zijn ze toch allang dood voordat ze kanker kunnen krijgen van zo’n fosforfabriek. Maar wat de kranten helemaal over het hoofd zien is dat Thermphos de enige overgebleven Europese fabrikant van fosfor was. Fosfor heb je nodig voor kunstmest. Zonder kunstmest geen bier en/of ander voedsel. Nu is heel Europa voor ons kunstmest, en dus voor ons eten, compleet afhankelijk van landen als Marokko, Kazachstan en, hoe kan het ook anders, China. Dat lijkt mij vrij gevaarlijk. Dat landen ook echt machtspelletjes spelen met hun grondstoffenmonopolies is niet zo maar een leuk Tom Clancy-scenario. In mijn eigen onderzoeksgebiedje gebeurt het nu al. Neem nu neodymium. Een obscuur metaaltje dat vooral voor extreem sterke magneten wordt gebruikt. In 1997 kochten twee Chinese bedrijven Magne-

quench, de laatste Amerikaanse fabriek die in staat was neodymiummagneten te maken. Zo’n beetje alle high-tech wapensystemen zijn afhankelijk van neodymiummagneten, dus werd er bedongen dat de fabriek in de VS moest blijven. Minimaal vijf jaar. Een eeuwigheid voor onze kapitalistische economie. In een document van het Amerikaanse ministerie van Defensie staat smakelijk beschreven hoe precies vijf jaar later - op de dag nauwkeurig - alle werknemers van Magnequench werden ontslagen. De fabriek werd naar China verscheept. Dat was allemaal geen probleem, want de magneten werden er alleen maar goedkoper op. Totdat de Japanners in oktober 2010 de kapitein van een Chinese vissersboot hadden gearresteerd, omdat hij met zijn bootje rond een paar onbewoonde eilandjes aan het vissen was, waar China en Japan beiden aanspraak op maken. De eilandjes, bij elkaar niet meer dan zeven vierkante kilometer, zijn onbewoond, maar de zee er omheen bevat veel olie en gas. Vandaar. De Chinezen probeerden twee weken lang via diplomatieke wegen hun kapitein terug te krijgen. Toen zetten ze simpelweg de export van neodymium naar Japan stil. Officieel wegens problemen met de douane. Vervolgens liep zo’n beetje de hele elektronica- en autoindustrie van Japan het gevaar om haar deuren te moeten sluiten. Uiteindelijk moest Hillary Clinton er aan te pas komen om het conflict op te lossen. Japan liet de kapitein gaan. Op zich zijn dit soort grondstoffenmonopolies wel weer op te lossen. In Duitsland zit bijvoorbeeld nog een klein bedrijfje dat zelf magneten maakt en in Finland hebben ze ook fosfaten. Maar die productie opschalen om in de behoefte van 504 miljoen Europeanen te kunnen voorzien duurt gewoon tien jaar. En tien jaar is een lange tijd om aan bier en tieten te denken terwijl de Chinezen je bij de ballen hebben. Benjamin Sprecher Promovendus bij het Centrum voor Milieuwetenschappen Leiden

Profile for Mare Online

Mare 11  

Leids Universitair Weekblad

Mare 11  

Leids Universitair Weekblad

Advertisement