Issuu on Google+

Trzech profesor贸w nowo偶ytnej nauki,czyli o Keplerze,Koperniku i Newtonie e-book


Johannes Kepler Urodził się 27 grudnia 1571 w miejscowości Weil der Stadt, w południowych Niemczech, w rodzinie protestanckiej. Przy pomocy stypendium, wstąpił w 1589 roku na Uniwersytecie w Tybindze, a tam dowiedziałem grecki,hebrajski, astronomii, fizyki i matematyki.

Został profesorem matematyki w protestanckiej szkole w Grazu w Austrii w 1596 i opublikował swoją pierwszą pracę „Cosmographicum Mysterium", który twierdził, że miarą każdej planetarnej orbity określa wielościanu wpisanego w poprzednim orbicie.

W latach 1617 i 1621 opublikował siedem tomów „Epitome Astronomiae Copernicanae", dzieło, które stało się najważniejszą wprowadzenie do astronomii heliocentrycznej, a które zaprzeczały Arystotelesa pojęcie wszechświata w czasie bronił Kościoła katolickiego. Był również autorem wielu prac naukowych z optyki, astronomii i matematyki.


W swojej karierze naukowej, jest podkreślenie interakcji miał z prestiżowym duoskiego astronoma Tycho Brahe, który był na sukces, w chwili jego śmierci, w październiku 1601, jako nadwornego matematyka. Z tej sekwencji, Kepler miał dostęp do danych, które pozwoliły Tycho Brahe, po kilku próbach w celu określenia prawa ruchu planet i zdobyd czołowe miejsce w rozwoju astronomii.

Wiele obliczeo że Kepler miał by były ułatwione przez pojawienie logarytmów neper, Kepler był pierwszym, aby opublikowad wyjaśnienie je rygorystycznie. Tak więc, że były one bardzo surowe tablice astronomiczne, które weszły do opublikowania „Tabulae Rudolphinae". Był najbardziej znany z publikowania trzy podstawowe prawa mechaniki nieba, znanego również praw Keplera. To był jeden z podstaw do rozwoju teorii powszechnego przyciągania później sformułowane przez Isaaca Newtona .

W ciągu swego życia, Kepler był wielokrotnie szykanowany przez katolika kontrreformacji. W 1626 roku jego dom został spalony, to fakt, który doprowadził go do opuszczenia Austrii i schronił się w Ulm, Niemcy, gdzie wydrukował „denka Rudolphinae", opublikowany w 1627 roku.

Zmarł 15 listopada 1630 w Ratyzbonie, Niemcy.


Mikołaj Kopernik Urodził się 19 lutego 1473 w Toruniu. Polski astronom, autor dzieła ,,O obrotach " przedstawiającego szczegółowo i w naukowo użytecznej formie heliocentryczną wizję Wszechświata. Wprawdzie koncepcja heliocentryzmu pojawiła się już w starożytnej Grecji , to jednak dopiero dzieło Kopernika dokonało przełomu i wywołało jedną z najważniejszych rewolucji naukowych od czasów starożytnych, nazywaną przewrotem kopernikaoskim.

Od 1497 roku sprawował funkcję kanonika warmioskiego, od 1503 scholastyka wrocławskiego, a od 1511 kanclerza kapituły warmioskiej.

Był wybitnym polihistorem Renesansu, zajmował się między innymi astronomią, matematyką, prawem, ekonomią, strategią wojskową, był także lekarzem oraz tłumaczem.

Pierwsze wydanie epokowej pracy „De revolutionibus orbium coelestium ‘(o obrotach) wydrukowane zostało w Norymberdze w 1543 r. w nakładzie 400– 500 egzemplarzy. Egzemplarz pierwszego wydania znajdował się w zbiorach Collegium Hosianum w Braniewie. W 1626 roku dzieło to wraz z innymi łupami trafiło do Szwecji. rozpowszechnienie teorii heliocentrycznej (astronomia), pierwszy raz sformułowanej przez Arystarcha z Samos; sformułowanie prawa Kopernika-Greshama (ekonomia); sformułowanie twierdzenia Kopernika (geometria). W latach 1491-1495 studiował w Krakowie, a następnie we Włoszech (Bolonia, Padwa, Ferrara). W 1503 doktoryzował się z prawa kanonicznego. Po powrocie do Polski mieszkał w Lidzbarku Warmioskim, Fromborku (1510), Olsztynie (1520-1521, w czasie wojny polsko-krzyżackiej).


Opracował heliocentryczny model Układu Słonecznego, według którego Słooce znajduje się w centrum, Ziemia jest planetą i podobnie jak pozostałe planety obiega Słooce po orbicie kolistej. Jego teoria została opublikowana w 1543 r. w księdze „De revolutionibus orbium coelestium” (O obrotach sfer niebieskich). Mimo zadedykowania dzieła ówczesnemu papieżowi, nie została przychylnie przyjęta przez Kościół, a nawet umieszczono ją w 1616 r. w indeksie ksiąg zakazanych

Zmarł 24 maja 1543 we Fromborku


Isaac Newton

Urodził się w 1643r. Fizyk, matematyk, filozof i astronom angielski. Profesor fizyki i matematyki uniwersytetu w Cambridge 1669-1701, członek Royal Society od 1672 i jego prezes od 1703, członek paryskiej AN od 1699. W 1705 otrzymał tytuł szlachecki.

W 1687 opublikował pracę „Philosophiae naturalis principia mathematica”, w której sformułował podstawy fizyki klasycznej (Newtona zasady dynamiki) i przedstawił ich zastosowanie w zagadnieniach mechaniki, astronomii i fizyki. Sformułował prawo powszechnego ciążenia (Newtona prawo grawitacji), wyjaśnił precesję osi Ziemi i pływy morza, uzasadnił prawa Keplera.


W optyce opracował korpuskularną teorię budowy światła, określił zasady optyki geometrycznej oraz odkrył interferencję światła (pierścienie Newtona). Dał początek badaniom nad ciepłem (wprowadził skalę stopni ciepła, podał prawo stygnięcia ciał).

Niezależnie od G.W. Leibniza odkrył rachunek różniczkowy i całkowy, podał metodę przybliżonego rozwiązywania równao (tzw. metoda stycznych), podał wzór interpolacyjny dla wielomianu n-tego stopnia określonego w n-punktach, badał własności krzywych. W filozofii twórca mechanicyzmu.

Zmarł w 1727r.

Wykonały: Dorota Lepich i Anna Malcherczyk kl. ID


Informatyka - Trzech Profesorów