Page 1

DE EEUW VAN HET

MAERLANT

1917 - 2017


Naam: Lodewijk (Anthony) Dekker  Geboren: 1965  Leerling Maerlant: 1977-1985 Beroep: Coach hoogbegaafden  Bijzonderheden: Oprichter Burton Academie,

boezemvriend Mark Rutte

mark rutte en lodewijk (anthony) dekker

Het verhaal van een schoolvriendschap What’s in a name? Shakespeare mag de betekenis van namen ter discussie hebben gesteld, toch wegen slechts weinigen hun eigen naam. Lodewijk Dekker wel. Hij wisselde Anthony in voor Lodewijk. Ruim dertig jaar na het afscheid van het Maerlant kan dat voor sommigen de identificatie bemoeilijken, maar zoals bij veel dingen die Dekker deed of ondernam, ook deze keer heeft hij er goed over nagedacht. “Ik vond mijn naam op papier altijd heel mooi, maar minder als je hem uitsprak. Veel mensen deden dat ook nog eens verkeerd, de klemtoon waar het niet hoort. Er was een moment dat ik een nieuwe baan, een nieuwe relatie en een nieuw huis had, toen dacht ik: nu verander ik ook mijn naam en ik noem mij voortaan naar mijn grootvader, Lodewijk. Er zat geen groot psychisch gevecht achter. Ik merkte dat ik wat serieuzer werd genomen vanaf het moment dat ik Lodewijk heette.” In de collage van interviews in dit boek zou je kunnen zeggen dat de inbreng van Lodewijk Dekker die van genuanceerd dissident is. Als je terugkijkt, is zijn eindoordeel in de lijn van de anderen. Hij heeft veel aan het Maerlant gehad, de lessen waren goed en de lading kennis die hij meekreeg, was mogelijk nog beter, maar als hij zelf een school mocht beginnen, zou die er zeker anders uitzien. Daarbij kun je je de vraag stellen of het Maerlant-Lyceum altijd wel dezelfde school is geweest – zelfs de naam veranderde een aantal malen – want is een school niet altijd een optelsom van karakter, mensen en tijdgeest? De constante zou het karakter moeten zijn, maar de rest is even veranderlijk als alle andere belangrijke maatschappelijke factoren zoals opvoeding, politiek en economische voor- en tegenspoed. “Je moet je bedenken dat ik in de jaren tachtig op school zat, dat waren de jaren van Jan Lenferink (van het programma ‘RUR’); als je voor je dertigste geen schilderij van Van Gogh aan de muur had hangen, was je een sukkel. Ik merkte dat er ook vanuit de ouders een enorme druk was om de top te bereiken. Veel meer dan nu werden mensen afgemeten aan wat ze hadden en wat hun plek in de maatschappij was. Dat is niet altijd fout, want het is heel goed om gewetensvol een plek in de samenleving in te nemen, maar ik heb gezien dat klasgenoten echt werden platgedrukt door dat systeem.”

72

DE EEUW VAN HET MAERLANT

1917-2017

73


Op 9 oktober, drie dagen na de grootse viering van het Gouden Jubileum van het Maerlant-Lyceum, was er voor het eerst een naakte vrouw te zien op de Nederlandse televisie. Een sluikharig type liet langzaam haar krant zakken en zo verveeld als ze maar kon kijken, toonde ze haar onvoorstelbare naaktheid. Nog nooit was naakt zo naakt geweest, ondanks, of misschien dankzij, het zwart-wit. Dit was niet functioneel, noch kunstzinnig. Dit was een provocatie van de schunnigste soort. De volgende dag rukte de brandweer uit, maar er viel niets meer te blussen in de morele puinhoop Nederland.

Hunder Raspopeius zou het worst wezen, hij was al weken aan bed gekluisterd door de ziekte van Pfeiffer. De hele viering had hij moeten missen, inclusief de revue. Voor zijn kleine rol als ‘Hunderbird’ was snel een vervanger gevonden. Van een schoolvriend hoorde hij later hoe het was geweest.

Artikelen in de Haagse kranten Het Vaderland, Het Binnenhof, Het Vrije Volk en de Haagsche Courant spraken vol lof en waardering over het stuk van Geesthach en Tersteen; het publiek inclusief recensenten had zich kostelijk vermaakt.

Heviger op Hunders fantasie had het verhaal over de gehouden puzzel-autorally gewerkt: de waslijst van aanwijzingen, instructies, voorwaarden en waarschuwingen was door iedere deelnemer al snel overboord gegooid. Er was een dolle, volstrekt anarchistische wedstrijd ontstaan zonder doel, zonder richting, zonder rem, zonder moraal. Enkelen hadden hun uitgelatenheid kracht bijgezet met heupflesjes cognac. Het mocht een wonder heten dat alles goed was afgelopen. De bedenkers van de puzzelrit waren woedend, maar in het belang van de viering werd er het zwijgen toe gedaan.


Verslag van de gebeurtenissen in de Haagsche Courant van november, 1983.

“Toen hebben we de overblijvende sinterklaas maar een lokaal ingeduwd: ‘Kinderen, sinterklaas!’ Maar het ging daarbinnen natuurlijk helemaal niet goed, een tweede poging bij een andere klas mislukte: hij had z’n mijter en baard afgerukt. Op dat moment voelde ik een koude hand op mijn schouder. Dat was Boeree, de conrector: ‘Zo, komen jullie maar even mee.’ ” “Hij bracht ons naar Van Boven, die een strategisch gelegen kamer op de eerste verdieping had met uitzicht over het plein. De rector was woest. ‘Wat wij wel niet dachten, of we wel wisten wat we hadden aangericht. En uitgerekend bij het Nederlands Lyceum waarmee we toch al een moeilijke relatie hadden. Een van ons was nog zo bijdehand om z’n vinger op te steken en tegen Van Boven te zeggen: ‘Maar Sinterklaas bestaat toch niet, dan kunnen we hem toch ook niet ontvoerd hebben?’ Toen ontplofte Van Boven, maar er ontplofte ook iets op het plein. Er steeg een enorm gejoel op en er werd van alles tegen de gevel gegooid. Van Boven liep naar het raam en werd lijkbleek. Hij draaide zich om en zei: ‘Kom zelf maar kijken naar wat jullie hebben aangericht.’ Wat was er gebeurd, de leerlingen van het Nederlands lyceum waren naar het Maerlant gemarcheerd. Net op het moment dat ze daar waren aangekomen, ging de pauzebel en kwamen onze leerlingen naar buiten.

40

Inkijkexemplaar 'De eeuw van het Maerlant'  
Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you