Issuu on Google+

‫ﻫﻮ‬ ‫‪۱۲۱‬‬

‫ﺗﺮﺟﻴﻌﺎت‬ ‫ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺟﻼل اﻟﺪﻳﻦ ﻣﻮﻟﻮی ﺑﻠﺨﯽ‬


‫اول‬ ‫ﻫﻢ روت ﺧﻮش ﻫﻢ ﺧﻮت ﺧﻮش ﻫﻢ ﭘﯿﭻ زﻟﻒ و ﻫﻢ‬

‫ﻫﻢ ﺷﯿﻮه ﺧﻮش ﻫﻢ ﻣﯿﻮه ﺧﻮش ﻫﻢ ﻟﻄﻒ ﺗﻮ ﺧﻮش ﻫﻢ‬

‫ای ﺟﺎن ﺑﺎغ و ﯾﺎﺳﻤﲔ ای ﺷﻤﻊ اﻓﻼک و زﻣﲔ‬

‫ای ﻣﺴﺘﻐﺎث اﻟﻌﺎﺷﻘﲔ ای ﺷﻬﺴﻮار ﻫﻞ اﺗﯽ‬

‫ای دﯾﺪهی ﺧﻮﺑﺎن ﭼﲔ در روی ﺗﻮ ﻧﺎدﯾﺪه ﭼﲔ‬

‫داﻣﻦ ز ﮔﻮﻻن در ﻣﭽﲔ ﻣﺨﺮاش رﺧﺴﺎر رﺿﺎ‬

‫ای ﻣﺎه روی ﺳﺮوﻗﺪ ای ﺟﺎنﻓﺰای دﻟﮕﺸﺎ‬

‫ای ﺻﻮرت ﻋﺸﻖ اﺑﺪ وی ﺣﺴﻦ ﺗﻮ ﺑﲑون ز ﺣﺪ‬

‫ﻃﻮﻃﯽ و ﮐﺒﮏ و ﻓﺎﺧﺘﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺗﺮا ﺧﻄﺒﻪی ﺛﻨﺎ‬

‫ای ﺧﻮان ﻟﻄﻒ اﻧﺪاﺧﺘﻪ و ﺑﺎ ﻟﯿﻤﺎن ﺳﺎﺧﺘﻪ‬

‫ای ﺧﺴﺮوان دروﯾﺶ ﺗﻮ ﺳﺮﻫﺎ ﻧﻬﺎده ﭘﯿﺶ ﺗﻮ‬

‫ﺟﻤﻠﻪ ﺛﻨﺎ اﻧﺪﯾﺶ ﺗﻮ ای ﺗﻮ ﺛﻨﺎﻫﺎ را ﺳﺰا‬

‫ﺑﺎ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻢ ﺟﻔﺖ ﻣﻦ اﻣﺸﺐ ﻧﺨﻮاﻫﻢ ﺧﻔﺖ ﻣﻦ‬

‫ﺧﻮاﻫﻢ دﻋﺎ ﮐﺮدن ﺗﺮا ای دوﺳﺖ ﺗﺎ وﻗﺖ دﻋﺎ‬

‫وی ﮔﻠﺴﺘﺎن ﻋﺎرﻓﺎن در وﻗﺖ ﺑﺴﻂ و اﻟﺘﻘﺎ‬

‫ای ﺻﱪ ﺑﺨﺶ زاﻫﺪان اﺧﻼص ﺑﺨﺶ ﻋﺎﺑﺪان‬

‫درم رﻓﯿﻘﺎن از ﺑﺮون دارم ﺣﺮﯾﻔﺎن درون‬

‫در ﺧﺎﻧﻪ ﺟﻮﻗﯽ دﻟﱪان ﺑﺮ ﺻﻔﻪ اﺧﻮان ﺻﻔﺎ‬

‫ای روﻧﻖ ﺑﺎغ و ﭼﻤﻦ ای ﺳﺎﻗﯽ ﺳﺮو و ﺳﻤﻦ‬ ‫ﺷﲑﯾﻦ ﺷﺪﺳﺖ از ﺗﻮ دﻫﻦ ﺗﺮﺟﯿﻊ ﺧﻮاﻫﻢ ﮔﻔﺖ ﻣﻦ‬

‫ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺳﲑان ﻣﯽروی ﯾﺎ ﭘﯿﺶ ﻣﺴﺘﺎن ﻣﯽروی‬

‫ﯾﺎ ﺳﻮی ﺟﺎﻧﺎن ﻣﯽروی ﺑﺎری ﺧﺮاﻣﺎن ﻣﯽروی‬

‫در ﭘﯿﺶ ﭼﻮﮔﺎن ﻗﺪرﮔﻮﯾﯽ ﺷﺪم ﺑﯽﭘﺎ و ﺳﺮ‬

‫ﺑﺮﮔﲑ و ﺑﺎ ﺧﻮﯾﺸﻢ ﺑﱪ ﮔﺮ ﺳﻮی ﻣﯿﺪان ﻣﯽروی‬

‫ﺑﺲ ﻧﺎدره ﯾﺎر آﻣﺪی ﺑﺲ ﺧﻮاب دﻟﺪار آﻣﺪی‬

‫ﺑﺲ دﯾﺮ و دﺷﻮار آﻣﺪی ﺑﺲ زود و آﺳﺎن ﻣﯽروی‬

‫اﻓﻼک ﺗﻨﮓ آﯾﺪ ﺗﺮا ﮔﺮ ﺑﻬﺮ ﺟﻮﻻن ﻣﯽروی‬

‫از ﺷﻤﺲ ﺗﻨﮓ آﯾﺪ ﺗﺮا ﻣﻪ ﺗﲑه رﻧﮓ آﯾﺪ ﺗﺮا‬

‫ای دﻟﱪ ﺧﻮرﺷﯿﺪرو وی ﻋﯿﺴﯽ ﺑﯿﻤﺎرﺟﻮ‬

‫ای ﺷﺎد آن ﻗﻮﻣﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ در ﮐﻮی اﯾﺸﺎن ﻣﯽروی‬

‫ای ﻗﺒﻠﻪی اﻧﺪﯾﺸﻬﺎ ﺷﲑ ﺧﺪا در ﺑﯿﺸﻬﺎ‬

‫ای رﻫﻨﻤﺎی ﭘﯿﺸﻬﺎ ﭼﻮن ﻋﻘﻞ در ﺟﺎن ﻣﯽروی‬

‫ﯾﺎ آب ﺣﯿﻮاﻧﯽ ﻣﮕﺮ ﮐﺰ ﺧﻠﻖ ﭘﻨﻬﺎن ﻣﯽروی‬

‫ﺗﻮ ﺳﺮ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺟﺎﻧﯽ ﻣﮕﺮ ﯾﺎ ﺧﻀﺮ دوراﻧﯽ ﻣﮕﺮ‬ ‫ﮔﻪ ﺟﺎم ﻫﺶ را ﻣﯽﺑﺮد ﭘﺮدهی ﺣﯿﺎ ﺑﺮﻣﯽدرد‬

‫ﮔﻪ روح را ﮔﻮﯾﺪ ﺧﺮد‪ :‬ﭼﻮن ﺳﻮی ﻫﺠﺮان ﻣﯽروی‬

‫ﻫﺠﺮان ﭼﻪ ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ ﺗﻮ ﮔﺮدی ﺑﺮای ﺟﺴﺖوﺟﻮ‬

‫ﭼﻮن اﺑﺮ ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن ﺗﺮ ﺑﺎ ﻣﺎه ﺗﺎﺑﺎن ﻣﯽروی‬

‫ای ﻧﻮر ﻫﺮ ﻋﻘﻞ و ﺑﺼﺮ روﺷﻨﱰ از ﺷﻤﺲ و ﻗﻤﺮ‬

‫ﺗﺮﺟﯿﻊ ﺳﻮم را ﻧﮕﺮ ﻧﯿﮑﻮ ﺑﺮو اﻓﮕﻦ ﻧﻈﺮ‬

‫ﺧﻮد در ﻓﺴﻮن ﺷﲑﯾﻦ ﻟﺒﯽ ﻣﺎﻧﻨﺪ داود ﻧﺒﯽ‬

‫آﻫﻦ ﭼﻮ ﻣﻮﻣﯽ ﻣﯽﺷﻮد ﺑﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﯿﺶ از آﻫﻨﯽ‬

‫آن ﭼﻪ ﻓﺴﻮن در ﻣﯽ دﻣﯽ ﻏﻢ را ﭼﻮ ﺷﺎدی ﻣﯽﮐﻨﯽ‬

‫ﯾﮏ ﻣﺴﻠﻪ ﻣﯽﭘﺮﺳﻤﺖ ای روﺷﻨﯽ در روﺷﻨﯽ‬

‫ﺷﺎﮔﺮد ﺧﺎص ﺧﺎﻟﻘﯽ از ﺟﻤﻠﻪ اﻓﺴﻮﻧﻬﺎ ﻏﻨﯽ‬

‫ﻧﯽ ﺑﻠﮏ ﺷﺎه ﻣﻄﻠﻘﯽ ﺑﻪ ﮔﻠﱪک ﻣﻠﮏ ﺣﻘﯽ‬

‫ﺗﺎ ﻣﻦ ﺗﺮا ﺑﺸﻨﺎﺧﺘﻢ ﺑﺲ اﺳﺐ دوﻟﺖ ﺗﺎﺧﺘﻢ‬

‫ﺧﻮد را ﺑﺮون اﻧﺪاﺧﺘﻢ از ﺗﺮﺳﻬﺎ در اﯾﻤﻨﯽ‬

‫ﻧﯽ ﭼﺮخ داﻧﻢ ﻧﯽ ﺳﻬﺎ ﻧﯽ ﮐﺎﻟﻪ داﻧﻢ ﻧﯽ ﺑﻬﺎ‬

‫ﺑﺎ اﯾﻨﮏ ﻧﺎداﻧﻢ ﻣﻬﺎ داﻧﻢ ﮐﻪ آرام ﻣﻨﯽ‬

‫ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪای ﺟﺎن ﻧﻮم ﻫﺮدم ﺑﻪ ﺑﺎﻏﯽ ﻣﯽروم‬

‫ﺑﯽدﺳﺖ و ﺑﯽدل ﻣﯽﺷﻮم ﭼﻮن دﺳﺖ ﺑﺮ ﻣﻦ ﻣﯽزﻧﯽ‬

‫ﺣﺎﺷﺎ از آن ﺣﺴﻦ و ﻧﻤﮏ ﮐﻪ دل ز ﻣﻬﻤﺎن ﺑﺮﮐﻨﯽ‬

‫ای رازق ﻣﻠﮏ و ﻣﻠﮏ وی ﻗﻄﺐ دوران ﻓﻠﮏ‬

‫وز ﺑﺎد ﺳﻮدا ﭘﯿﺶ او ﭼﻮن ﺑﯿﺪ ﺑﺎﺷﻢ ﻣﻨﺜﻨﯽ‬

‫ﺧﻮش ﺳﺎﻋﺘﯽ ﮐﺎن ﺳﺮو ﻣﻦ ﺳﺮﺳﺒﺰ ﺑﺎﺷﺪ در ﭼﻤﻦ‬

‫ﻏﻨﭽﻪ ﺑﯿﻨﺪازد ﮐﻠﻪ ﺳﻮﺳﻦ ﻓﺘﺪ از ﺳﻮﺳﻨﯽ‬

‫ﻻﻟﻪ ﺑﺨﻮﻧﯽ ﻏﺴﻠﯽ ﮐﻨﺪ ﻧﺮﮔﺲ ﺑﻪ ﺣﲑت ﺑﺮﺗﻨﺪ‬

‫ای ﺳﺎﻗﯽ ﺑﺰم ﮐﺮم ﻣﺴﺖ و ﭘﺮﯾﺸﺎن ﺗﻮم‬ ‫‪۲‬‬


‫وی ﮔﻠﺸﻦ و ﺑﺎغ ارم اﻣﺮوز ﻣﻬﻤﺎن ﺗﻮم‬

‫آن ﭼﺸﻢ ﺷﻮﺧﺶ را ﻧﮕﺮ ﻣﺴﺖ از ﺧﺮاﺑﺎت‬

‫در ﻗﺼﺪ ﺧﻮن ﻋﺎﺷﻘﺎن داﻣﻦ ﮐﻤﺮ اﻧﺪر زده‬

‫ﯾﮏ ﻋﻘﻞ ﻧﮕﺬارم ﺑﻤﯽ در واﻟﺪ و در واﻟﺪه‬

‫ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﻮردﺳﺖ آن ﺻﻨﻢ ﮐﲔ ﺑﺎده را ﮔﺮدان‬

‫ﺗﺎ ﺗﻮ ﻧﯿﺎﺑﯽ ﻋﺎﻗﻠﯽ در ﺣﻠﻘﻪی آدم ﮐﺪه‬

‫زﯾﻦ ﺑﺎدهﺷﺎن اﻓﺴﻮن ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﺟﻤﻠﻪ را ﻣﺠﻨﻮن‬

‫ﻟﯿﻠﯽ ﻣﺎ ﺳﺎﻗﯽ ﺟﺎن ﻣﺠﻨﻮن او ﺷﺨﺺ ﺟﻬﺎن‬

‫ﺟﺰ ﻟﯿﻠﯽ و ﻣﺠﻨﻮن ﺑﻮد ﭘﮋﻣﺮده و ﺑﯽﻓﺎﯾﺪه‬

‫ﮔﺮ ﻣﻦ ﻧﺒﯿﻨﻢ ﻣﺴﺘﯿﺖ آﺗﺶ زﻧﻢ در ﻫﺴﺘﯿﺖ‬

‫ﺑﺎدهت دﻫﻢ ﻣﺴﺘﺖ ﮐﻨﻢ ﺑﺎ ﮔﲑ و دار و ﻋﺮﺑﺪه‬

‫از ﻋﺸﻖ ﻣﺎ ﺟﺎن ﮐﯽ ﺑﺮد ﮔﺮ ﻣﺼﻄﺒﻪ ﮔﺮ ﻣﻌﺒﺪه‬

‫از دﺳﺎ ﻣﺎ ﯾﺎ ﻣﯽﺑﺮد ﯾﺎ رﺧﺖ در ﻻﺷﯽ ﺑﺮد‬

‫ﺑﺮ رﯾﺰ ﯾﮏ رﻃﻞ ﮔﺮان ﺑﺮ ﻣﻨﮑﺮ اﯾﻦ ﻗﺎﻋﺪه‬

‫ﺑﮕﺬﺷﺖ دور ﻋﺎﻗﻼن آﻣﺪ ﻗﺮان ﺳﺎﻗﯿﺎن‬

‫آﻣﺪ ﺑﻬﺎر و رﻓﺖ دی آﻣﺪ اوان ﻧﻮش و ﻧﯽ‬

‫آﻣﺪ ﻗﺮان ﺟﺎم و ﻣﯽ ﺑﮕﺬﺷﺖ دور ﻣﺎﯾﺪه‬ ‫آﻣﺪ ﺑﻬﺎر و زاد ازو ﺻﺪ ﺷﺎﻫﺪ و ﺻﺪ ﺷﺎﻫﺪه‬

‫رﻓﺖ آن ﻋﺠﻮز ﭘﺮدﻏﻞ رﻓﺖ آن زﻣﺴﺘﺎن و‬

‫ﺗﺮﺟﯿﻊ ﮐﻦ ﻫﲔ ﺳﺎﻗﯿﺎ درده ﺷﺮاﺑﯽ ﭼﻮن ﺑﻘﻢ‬

‫ﺗﺎ ﮔﺮم ﮔﺮدد ﮔﻮﺷﻬﺎ ﻣﻦ ﻧﯿﺰ ﺗﺮﺟﯿﻌﯽ ﮐﻨﻢ‬

‫دوم‬ ‫ﻣﺎه رﻣﻀﺎن آﻣﺪ ای ﯾﺎر ﻗﻤﺮ ﺳﯿﻤﺎ‬

‫ﺑﺮﺑﻨﺪ‬

‫ﯾﮏ دﯾﺪن ﺣﻠﻮاﯾﯽ زاﻧﺴﺎن ﮐﻨﺪت ﺷﲑﯾﻦ‬

‫ﮐﻪ ﺷﻬﺪ ﺗﺮا ﮔﻮﯾﺪ‪ » :‬ﺧﺎک ﺗﻮم ای ﻣﻮﻻ «‬

‫ای ﯾﺎوهی ﻫﺮ ﺟﺎﯾﯽ وﻗﺘﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺎزآﯾﯽ‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﺳﻔﺮه‬

‫ﺑﮕﺸﺎی‬

‫ره‬

‫ﺑﺎﻻ‬

‫ﺑﻨﮕﺮ ﺳﻮی ﺣﻠﻮاﯾﯽ ﺗﺎ ﮐﯽ ﻃﻠﺒﯽ ﺣﻠﻮا‬

‫ﺑﲑون ﺷﻮ ازﯾﻦ ﺑﯿﻀﻪ ﺗﺎ ﺑﺎز ﺷﻮد ﭘﺮﻫﺎ‬

‫ﻣﺮﻏﺖ ز ﺧﻮر و ﻫﯿﻀﻪ ﻣﺎﻧﺪهﺳﺖ در اﯾﻦ ﺑﯿﻀﻪ‬

‫ﺧﻮش ﺑﺎ ﺷﮑﻢ ﺧﺎﱃ ﻣﯽﻧﺎﻟﺪ ﭼﻮن ﺳﺮﻧﺎ‬

‫ﺑﺮ ﯾﺎد ﻟﺐ دﻟﱪ ﺧﺸﮑﺴﺖ ﻟﺐ ﻣﻬﱰ‬

‫ﺧﺎﱃ ﺷﻮ و ﺧﺎﱃ ﺑﻪ ﻟﺐ ﺑﺮ ﻟﺐ ﻧﺎﺑﯽ ﻧﻪ‬

‫ﭼﻮن ﻧﯽ زدﻣﺶ ﭘﺮ ﺷﻮ واﻧﮕﺎه ﺷﮑﺮ ﻣﯽﺧﺎ‬

‫ﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ ز ﻧﺎن ﮐﺮدی آﺧﺮ ﭼﻪ زﯾﺎن ﮐﺮدی‬

‫ﮐﻮ ﺳﻔﺮهی ﻧﺎناﻓﺰا ﮐﻮ دﻟﱪ ﺟﺎن اﻓﺰا‬

‫وان ﻣﺮﯾﻢ ﻧﯽ زان دم ﺣﺎﻣﻞ ﺷﺪه ﺣﻠﻮﯾﺎ‬

‫ﺑﺎدی ﮐﻪ زﻧﺪ ﺑﺮ ﻧﯽ ﻗﻨﺪﺳﺖ درو ﻣﻀﻤﺮ‬

‫ﮐﺰ ﻗﺎف ﺻﯿﺎم ای ﺟﺎن ﻋﺼﻔﻮر ﺷﻮد ﻋﻨﻘﺎ‬

‫از درد ﺑﻪ ﺻﺎف آﯾﯿﻢ وز ﺻﺎف ﺑﻪ ﻗﺎف آﯾﯿﻢ‬

‫ﻟﯿﮑﻦ‬

‫ﺻﻔﺮای ﺻﯿﺎم ارﭼﻪ ﺳﻮدای ﺳﺮ اﻓﺰاﯾﺪ‬

‫ز‬

‫ﭼﻨﲔ‬

‫ﺳﻮدا‬

‫ﯾﺎﺑﻨﺪ‬

‫ﯾﺪ‬

‫ﺑﯿﻀﺎ‬

‫ﻫﺮ ﺳﺎل ﻧﻪ ﺟﻮﻫﺎ را ﻣﯽ ﭘﺎک ﮐﻨﺪ از ﮔﻞ‬

‫ﺗﺎ آب روان ﮔﺮدد ﺗﺎ ﮐﺸﺖ ﺷﻮد ﺧﻀﺮا‬

‫ﺳﺮﻧﺎﻣﻪی ﺗﻮ ﻣﺎﻫﺎ ﻫﻔﺘﺎد و دو دﻓﱰ ﺷﺪ‬

‫وان زﻫﺮهی ﺣﺎﺳﺪ را ﻫﻔﺘﺎد و دو دف ﺗﺮ ﺷﺪ‬

‫ﺗﺎ آب ﺣﯿﺎت آﯾﺪ ﺗﺎ زﻧﺪه ﺷﻮد اﺟﺰا‬

‫ﺑﺮ ﺟﻮی ﮐﻨﺎن ﺗﻮ ﻫﻢ اﯾﺜﺎر ﮐﻦ اﯾﻦ ﻧﺎن را‬

‫ای ﻣﺴﺘﻤﻊ اﯾﻦ دم را ﻏﺮﯾﺪن ﺳﯿﻠﯽ دان‬ ‫ﻣﯽﻏﺮد و ﻣﯽﺧﻮاﻧﺪ ﺟﺎن را ﺑﺴﻮی‬

‫‪۳‬‬


‫ﺑﺴﺘﯿﻢ‬

‫در‬

‫دوزخ‬

‫ﻃﻤﻊ‬

‫ﯾﻌﻨﯽ‬

‫ﺑﮕﺸﺎی در ﺟﻨﺖ ﯾﻌﻨﯽ ﮐﻪ دل روﺷﻦ‬

‫ﺧﻮردن‬

‫ﺑﺲ ﺧﺪﻣﺖ ﺧﲑ ﮐﺮدی ﺑﺲ ﮐﺎه و ﺟﻮش ﺑﺮدی‬

‫در ﺧﺪﻣﺖ ﻋﯿﺴﯽ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺪدی ﮐﺮدن‬

‫آن ﮔﻨﺪه ﺑﻐﻞ ﻣﺎ را ﺳﺮ زﯾﺮ ﺑﻐﻞ دارد‬

‫ﮐﯿﻨﻪ‬

‫ﮐﻮدن‬

‫اﯾﻨﻬﺎ ﻫﻤﻪ رﻓﺖ ای ﺟﺎن ﺑﻨﮕﺮ ﺳﻮی ﻣﺤﺘﺎﺟﺎن‬

‫ﺑﯽﺑﺮگ ﺷﺪﯾﻢ آﺧﺮ ﭼﻮن ﮔﻞ زدی و ﺑﻬﻤﻦ‬

‫دل‬

‫ﺗﺎ ﺧﯿﻤﻪ زﻧﯿﻢ اﻣﺸﺐ ﺑﺮ ﻧﺮﮔﺲ و ﺑﺮ ﺳﻮﺳﻦ‬

‫ﮔﺮ ﺧﺮ ﻧﺒﺪی آﺧﺮ ﮐﯽ ﻣﺴﮑﻦ ﻣﺎ ﺑﻮدی‬

‫ﮔﺮدون ﮐﺸﺪی ﻣﺎ را ﺑﺮ دﯾﺪه و ﺑﺮ ﮔﺮدون‬

‫ﺗﺎ ﺳﻔﺮه و ﻧﺎن ﺑﯿﻨﯽ ﮐﯽ ﺟﺎن و ﺟﻬﺎن ﺑﯿﻨﯽ‬

‫رو ﺟﺎن و ﺟﻬﺎن را ﺟﻮ ای ﺟﺎن و ﺟﻬﺎن ﻣﻦ‬

‫ﺳﲑﯾﻢ ازﯾﻦ ﺧﺮﻣﻦ زﯾﻦ ﮔﻨﺪم و زﯾﻦ ارزن‬ ‫ﻣﺎﯾﯿﻢ‬

‫ﭼﻮ‬

‫ﻓﺮاﺷﺎن‬

‫ﺑﮕﺮﻓﺘﻪ‬

‫ﻃﻨﺎب‬

‫ﺑﮑﺸﯿﻢ‬

‫آﺧﺮ‬

‫زان‬

‫ﮐﻮردل‬

‫ﺑﯽﺳﻨﺒﻠﻪ و ﻣﯿﺰان ای ﻣﺎه ﺗﻮ ﮐﻦ ﺧﺮﻣﻦ‬

‫ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ازﯾﻦ ﮐﻮ ﮐﻮ ﭼﻮن ﻓﺎﺧﺘﻪی رهﺟﻮ‬

‫ﻣﯽدرد اﯾﻦ ﻋﺎﻟﻢ از ﺷﺎﻫﺪ ﺳﯿﻤﲔ ﺗﻦ‬

‫ﺟﺎنﺑﺨﺶ و ﻣﱰس ای ﺟﺎن ﺑﺮ ﺑﺨﻞ ﻣﭽﻔﺲ ای‬

‫ﻣﺼﺒﺎح ﻓﺰون ﺳﻮزی اﻓﺰون دﻫﺪت روﻏﻦ‬

‫ﻫﺮ ﯾﮏ ﭼﻮ ﺷﻬﻨﺸﺎﻫﯽ ﻫﺮ ﯾﮏ ز دﮔﺮ اﺣﺴﻦ‬

‫ﻫﺮ ﺷﺎﻫﺪ ﭼﻮن ﻣﺎﻫﯽ رهزن ﺷﺪه ﺑﺮ راﻫﯽ‬

‫از ﺷﲑ ﺑﮕﲑ اﯾﻦ ﺧﻮ ﻣﺮدی ﻧﻪی آﺧﺮ زن‬

‫ﺷﺎﻫﯽ و ﻣﻌﺎﱃ ﺟﻮ ﺧﻮش ﻟﺴﺖ اﺑﺎﱃ ﮔﻮ‬

‫ﺷﻤﺸﲑ وﻏﺎ ﺑﺮﮐﺶ ﮐﻤﯿﺨﺖ اﺳﺪ ﺑﺮﮐﻦ‬

‫ﭘﺎ در ره ﭘﺮﺧﻮن ﻧﻪ رخ ﺑﺮ رخ ﻣﺠﻨﻮن ﻧﻪ‬

‫ای ﻣﻄﺮب ﻃﻮﻃﯽ ﺧﻮ ﺗﺮﺟﯿﻊ ﺳﻮم ﺑﺮﮔﻮ‬

‫ﺗﺎ روح روان ﮔﺮدد ﭼﻮن آب روان در ﺟﻮ‬

‫از ﭼﺮخ ﻓﺮو ﮐﻦ ﺳﺮ ﻣﺎ را ﺳﻮی ﺑﺎﻻ ﮐﺶ‬

‫ای ﻋﯿﺴﯽ ﺑﮕﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮش از ﻓﻠﮏ آﺗﺶ‬

‫ﭼﻮن ﯾﮏ ﺻﻔﺘﻢ دادی ﺷﺪ ﺧﺎک ﻣﺮا ﻣﻔﺮش‬

‫ﺑﺎ ﺧﺎک ﯾﮑﯽ ﺑﻮدم ز اﻗﺪام ﻫﻤﯽ ﺳﻮدم‬

‫ﯾﮏ ﺳﺮﻣﻪ ﮐﺸﯿﺪﺳﺘﯽ ﺟﺎن را ﺗﻮ درﯾﻦ ﭘﺴﺘﯽ‬

‫ﮐﺶ ﭼﺸﻢ ﭼﻮ درﯾﺎ ﺷﺪ ﻫﺮﭼﻨﺪﮐﻪ ﺑﻮد اﺧﻔﺶ‬

‫در ﺑﯿﺸﻪی ﺷﲑان رو ﺗﺎ ﺻﯿﺪ ﮐﻨﯽ آﻫﻮ‬

‫در ﻣﺠﻠﺲ ﺳﻠﻄﺎن رو وز ﺑﺎدهی ﺳﻠﻄﺎن ﭼﺶ‬

‫ﺑﯽﻣﺴﺘﯽ آن ﺳﺎﻏﺮ ﻣﺴﺘﺴﺖ دل و ﻻﻏﺮ‬

‫ﺑﯽﺳﺮﻣﻪی آن ﻗﯿﺼﺮ ﻫﺮ ﭼﺸﻢ ﺑﻮد اﻋﻤﺶ‬ ‫ﻫﺮ ﮔﻮﺷﻪ ﯾﮑﯽ ﻣﻄﺮب ﺷﲑﯾﻦ ذﻗﻦ و ﻣﻪوش‬

‫ﻫﺮ ﺳﻮی ﯾﮑﯽ ﺳﺎﻗﯽ ﺑﺎ ﺑﺎدهی راواﻗﯽ‬

‫ﯾﺎرب ز ﮐﺠﺎ داری اﯾﻦ دﺑﺪﺑﻪ و اﯾﻦ ﮐﺶ‬

‫از ﯾﺎر ﻫﻤﯽ ﭘﺮﺳﯽ ﮐﻪ ﻋﯿﺪی و ﯾﺎ ﻋﺮﺳﯽ‬

‫آن ﭘﻨﺠﻪی ﺷﲑاﻧﻪ ﺑﲑون ﺑﻮد از ﻫﺮ ﺷﺶ‬

‫در ﺷﺶ ﺟﻬﺔ ﻋﺎﻟﻢ آن ﺷﲑ ﮐﺠﺎ ﮔﻨﺠﺪ‬

‫از وش ﻋﻠﯿﻬﻢ دان اﯾﻦ ﺷﻌﺸﻌﻪ و اﯾﻦ رش‬

‫ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺑﺴﻮزاﻧﺪ ﻣﻪ ﻧﯿﺰ ﮐﻨﺪ ﺧﺸﮑﯽ‬

‫ﻧﻮری ﮐﻪ ذوق او ﺟﺎن ﻣﺴﺖ اﺑﺪ ﻣﺎﻧﺪ‬

‫اﻧﺪر ﻧﺮﺳﺪ وا ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺗﻮ در ﮔﺮدش‬

‫ﺗﺎ ﺗﻮ ﻧﺸﻮی ﻣﺎﻫﯽ اﯾﻦ ﺷﻂ ﻧﮑﻨﺪ ﻏﺮﻗﺖ‬

‫ﺟﺰ ﮔﻠﱭ اﺧﻀﺮ را ره ﻧﯿﺴﺖ درﯾﻦ ﻣﺮﻋﺶ‬

‫ﺗﺎ ﺑﻮد ﺳﺮم ﺑﲑون ﻣﯽﮔﻔﺖ ﻟﺒﻢ ﺧﻮش ﺧﻮش‬

‫ﭼﻮن ﻏﺮﻗﻢ ﭼﻮن ﮔﻮﯾﻢ اﮐﻨﻮن ﺻﻔﺖ ﺟﯿﺤﻮن‬

‫ﭼﻮن ﮔﻮﯾﯽ و ﭼﻮن ﺟﻮﯾﯽ ﻻ ﯾﮑﺘﺐ و ﻻ ﯾﻨﻘﺶ‬

‫ﺷﺮﺣﯽ ﮐﻪ ﺑﮕﻔﺖ اﯾﻦ را آن ﺧﺴﺮو ﺑﯽﻫﻤﺘﺎ‬

‫آن دل ﮐﻪ ﺗﺮا دارد ﻫﺴﺖ از دو ﺟﻬﺎن اﻓﺰون‬ ‫ﻫﻢ ﻟﯿﻠﯽ و ﻫﻢ ﻣﺠﻨﻮن ﺑﺎﺷﻨﺪ ازو ﻣﺠﻨﻮن‬

‫ﺳﻮم‬ ‫‪٤‬‬


‫ﭼﻮن ﻧﻤﺎﯾﺪ ﯾﻮﺳﻒ ﻣﻦ از زﻧﺦ آن ﭼﺎه را‬

‫ﺣﺪ و اﻧﺪازه ﻧﺪارد ﻧﺎﻟﻬﺎ و آه را‬

‫راه ﻫﺴﺘﯽ ﮐﺲ ﻧﱪدی ﮔﺮﻧﻪ ﻧﻮر روی او‬

‫روﺷﻦ و ﭘﯿﺪا ﻧﮑﺮدی ﻫﻤﭽﻮ روز آن راه را‬

‫ﻋﺸﻖ او ﺟﺎﻫﻢ ﺑﺲ اﺳﺖ در ﻫﺮ دو ﻋﺎﻟﻢ‬

‫ﻣﯽﺑﺮوﺑﺪ از ﺳﺮای وﻫﻢ ﺧﻮد ﻫﻢ ﺟﺎه را‬

‫ﺧﺎک ﺑﺮ ﻓﺮق ﻣﺸﺒﻪ ﺑﺎد ﻣﺮ اﺷﺒﺎه را‬

‫ﭼﻮن ﻣﻪ ﻣﺎ را ﻧﺒﺎﺷﺪ در دو ﻋﺎﻟﻢ ﺷﺒﻪ و‬

‫رو ﺳﯿﺎه ﻫﺮ دو ﻋﺎﻟﻢ دان ﺗﻮ روی ﻣﺎه را‬

‫ﻣﺎه اﮔﺮ ﺳﺠﺪه ﻧﯿﺎرد ﭘﯿﺶ روی آن ﻣﻬﻢ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ ﭘﯿﺶ ﺷﻪ ﻧﺸﯿﻨﺪ ﭼﻮن ﻧﯿﺎﺑﺪ ﺷﺎه را‬

‫ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺑﺎ ﺻﺪ ﺑﺼﲑت ذرهی‬

‫ﭼﻮن ﺑﺪان ﻣﯿﻠﺴﺖ آن ﺟﺎن ﭘﺮورد اخ واه را‬

‫ﻣﺮ ﺷﻘﺎوﺗﻬﺎی داﯾﻢ را دروﻧﻢ ﻋﺎﺷﻘﺴﺖ‬

‫ﻟﯿﮏ آﺳﺘﺎن درش ﻻزم ﺑﻮد درﮔﺎه را‬

‫ﺑﻨﺪﮔﺎن ﺑﺴﯿﺎر آﯾﻨﺪ و روﻧﺪ ﺑﺮ درﮔﻬﺶ‬

‫ﮐﻬﺮﺑﺎی ﻋﺸﻘﺶ رﺑﺎﯾﺪ ﻫﺮ زﻣﺎن آن ﮐﺎه را‬

‫آﺳﺘﺎﻧﺶ ﭼﺸﻢ ﻣﻦ ﺷﺪ ﺟﺎن ﻣﻦ ﭼﻮن ﮐﺎه‬

‫ﮐﲔ دﻟﻢ در ﺧﻮاب ﻣﯽﺑﯿﻨﺪ ﭼﻨﺎن ﻧﺎﮔﺎه را‬

‫ای ﺧﺪاوﻧﺪ ﺷﻤﺲ دﯾﻦ ﻧﺎﮔﺎه ﺑﺨﺮام از‬

‫ﮔﺸﺘﻪ ﻣﻦ زﯾﺮ و زﺑﺮ از ﺻﺮﺻﺮ ﻫﺠﺮان‬

‫ﺗﺎ ﺑﺒﯿﻨﻢ روی ﺗﻮ ﺑﺪﺗﺮ ﺷﻮم ﭘﯿﭽﺎن ﺷﻮم‬

‫درﻧﮕﺮ اﻧﺪر رخ ﻣﻦ ﺗﺎ ﺑﺒﯿﻨﯽ ﺧﻮﯾﺶ را‬

‫درﻧﮕﺮ رﺧﺴﺎر اﯾﻦ دﯾﻮاﻧﻪی ﺑﯽﺧﻮﯾﺶ را‬

‫ﺗﺎ ز ﻣﻮی او در آوﯾﺰان ﺷﺪﺳﺖ اﯾﻦ ﺟﺎن‬

‫ﻓﺮق ﻧﮑﻨﺪ اﯾﻦ دل ﻣﻦ ﻧﻮش را و ﻧﯿﺶ را‬

‫آن ﮔﺬﺷﺘﻪ ﯾﺎد ﻧﺎرد ﻧﻨﮕﺮد ﻣﺮ ﭘﯿﺶ را‬

‫ﻋﺸﻖ ﻣﻦ ﺧﺎﱃ و ﺑﺎﻗﯽ را ﺑﻪ زﯾﺮ ﺧﺎک‬

‫ﮔﺮ ﺑﺒﯿﻨﺪ رﯾﺶ اﯾﺸﺎن دوﻟﺖ اﯾﻦ رﯾﺶ را‬

‫رﯾﺶ دﻟﻬﺎی ﻫﻤﻪ ﺻﺤﺖ ﭘﺬﯾﺮد در ﻧﺸﺎن‬

‫آﻧﭽﻨﺎن ﺻﺪﻗﺎت اوﻟﯿﱰ ﭼﻨﲔ دروﯾﺶ را‬

‫ﺻﺪﻗﻪ ﮐﻦ وﺻﻞ دﻻرام ﺟﻬﺎن اﻣﺮوز ﺧﻮد‬

‫ور ﻣﺴﻠﻤﺎن ﺑﯿﻨﺪش آﺗﺶ زﻧﺪ ﻣﺮﮐﯿﺶ را‬

‫ﮔﺮ ﻧﺒﯿﻨﺪ روش ﺗﺮﺳﺎ ﺑﺮ درد زﻧﺎر را‬

‫ﮐﺰ ﺗﻔﮑﺮ ﺟﺎن ﺑﺴﻮزد ﻋﻘﻞ دوراﻧﺪﯾﺶ را‬

‫وﻫﻢ ﮐﯽ دارد ازان ﺳﻮی ﺟﻬﺎن زو آﮔﻬﯽ‬

‫ﮔﺮ ﮔﺬر دارد ز ﻟﻄﻔﺶ ﺳﻮی ﻗﻬﺮﺳﺘﺎﻧﻬﺎ‬

‫ﭘﺮﺷﮑﺮﮔﺮدد دﻫﺎن ﻣﺮ ﺗﺮﮐﺶ و ﺗﺮﮐﯿﺶ را‬

‫ﺑﯽﮐﻨﺎﯾﺖ ﮔﻮ ﻟﻘﺐ ﺗﻮ آن رﺋﯿﺴﯽ ﭘﯿﺶ را‬

‫ﮔﺮ ﺗﻮ اﯾﻦ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ را ﺑﺎ ﭘﲑﻫﻦ ﮔﲑی ﮐﻨﺎر‬ ‫آن ﺧﺪاوﻧﺪ ﺷﻤﺲ دﯾﻦ را ﺟﺎن ﺑﺴﯽ ﻻﺑﻪ‬

‫ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺟﺎن ﺑﺮ ﻟﺐ ﻣﻦ از ﭘﯽ آرﯾﺶ را‬

‫ای ﺑﺮای آﻓﺘﺎﺑﺖ ﻓﺘﻨﻪ ﮔﺸﺘﻪ آﻓﺘﺎب‬

‫روی ﺳﺮخ ﻣﻦ ﺗﻮی از روی زردم رو ﻣﻨﺎب‬

‫ﭼﻬﺎرم‬ ‫ای درﯾﻐﺎ ﮐﻪ ﺷﺐ آﻣﺪ ﻫﻤﻪ ﮔﺸﺘﯿﻢ ﺟﺪا‬

‫ﺧﻨﮏ آن را ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﺐ ﯾﺎر و رﻓﯿﻘﺴﺖ‬

‫ﻫﲔ ﻣﺨﺴﭙﯿﺪ ﮐﻪ ﺷﺐ ﺷﺎه ﺟﻬﺎن ﺑﺰم ﻧﻬﺎد‬

‫ﻣﯽﮐﺸﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺳﺤﺮﮔﺎه ﺷﻤﺎ را ﮐﻪ ﺻﻼ‬

‫ﺷﺐ ﻧﺨﻮردی ﺑﻪ ﺳﺤﺮ اﺷﮑﻢ او ﭘﺮ ﺑﻮدی‬

‫ﻣﺼﻄﻔﯽ را و ﺑﮕﻔﺘﯽ ﮐﻪ ﺷﺪم ﺿﯿﻒ رﺿﺎ‬

‫ﺗﻮ ﻧﺨﺴﭙﯽ ﻫﻠﻪ ای ﺷﺎه ﺟﻬﺎن ﻣﻮﻧﺲ ﻣﺎ‬

‫ﻫﻤﻪ ﺧﻔﺘﻨﺪ و ﻓﺘﺎدﻧﺪ ﺑﻪ ﯾﮏﺳﻮ ﭼﻮ ﺟﻤﺎد‬

‫ﭼﻮن ﮔﻠﺴﺘﺎن ز ﺻﺒﺎ و ﺑﭽﻪ از ذوق ﺻﺒﺎ‬

‫ﺑﺮ ﺟﻬﻨﺪه ﺷﺪه ﻫﺮ ﺧﻔﺘﻪ ز ﺟﺬب ﮐﺮﻣﺶ‬

‫ﺗﺎ ﻗﺒﺎ ﭼﺎک زدﻧﺪ از ﺳﻬﺮش اﻫﻞ ﻗﺒﺎ‬

‫ﮐﺮده آﻣﺎس ز اﺳﺘﺎدن ﺷﺐ ﭘﺎی رﺳﻮل‬

‫‪٥‬‬


‫ﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻘﺒﻞ و ﻣﺎﺿﯽ ﮔﻨﻬﺖ ﻣﻐﻔﻮرﺳﺖ‬

‫ﮔﻔﺖ ﮐﲔ ﺟﻮﺷﺶ ﻋﺸﻖ اﺳﺖ ﻧﻪ از‬

‫ﺑﺎد روﺣﺴﺖ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺧﺎک ﺑﺪن را ﺑﺮداﺷﺖ‬

‫ﺧﺎک اﻓﺘﺎد ﺑﻪ ﺷﺐ ﭼﻮن ﺷﺪ ازو ﺑﺎد ﺟﺪا‬

‫ﻧﺒﻮد‬

‫ﺑﯽوﻓﺎ را ﮐﻨﺪ اﯾﻦ ﻋﺸﻖ ﻫﻤﻪ ﮐﺎن وﻓﺎ‬

‫ﺑﺎ ازﯾﻦ ﺧﺎک ﺑﻪ ﺷﺐ ﻧﯿﺰ ﻧﻤﯽدارد دﺳﺖ‬

‫ﺑﯽﺛﺒﺎﺗﺴﺖ‬

‫ﯾﻘﲔ‬

‫ﺑﺎد‬

‫وﻓﺎﯾﺶ‬

‫ﻋﺸﻘﻬﺎ دارد ﺑﺎ ﺧﺎک ﻣﻦ اﯾﻦ ﺑﺎد ﻫﻮا‬

‫آن ﺻﻔﺖ ﮐﺶ ﻃﻠﺒﯽ ﺳﺮ ﺑﻪ ﺗﮑﱪ ﺑﮑﺸﺪ‬

‫ﻋﺸﻖ آرد ﺑﺪﻣﯽ در ﻃﻠﺐ و ﻃﺎل ﺑﻘﺎ‬

‫ﻋﺸﻖ را در ﻣﻠﮑﻮت دو ﺟﻬﺎن ﺗﻮﻗﯿﻌﺴﺖ‬ ‫ﺷﺮح آن ﻣﯽ ﻧﮑﻨﻢ زاﻧﮏ ﮔﻪ ﺗﺮﺟﯿﻌﺴﺖ‬

‫آدﻣﯽ ﺟﻮﯾﺪ ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﮐﺶ و ﭘﺮ ﻫﲊی‬

‫ﻋﺸﻖ آﯾﺪ دﻫﺪش ﻣﺴﺘﯽ و زﯾﺮ و زﺑﺮی‬ ‫ﻋﺸﻖ ﻓﺎرغ ﮐﻨﺪش از ﮔﻬﺮ و ﺑﯽﮔﻬﺮی‬

‫دل ﭼﻮن ﺳﻨﮓ در آﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﮔﻮﻫﺮﮔﺮدد‬

‫ﻟﻮﻟﯿﺎن ﭼﻮ ﺑﺒﯿﻨﺪ ﺷﻮد او ﻫﻢ ﺳﻔﺮی‬

‫ﺣﺮص ﺧﻮاﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﺸﺎﻫﺎن ﮐﺮم درﺑﺎﻓﺪ‬

‫ﭼﺸﻢ ازﯾﻦ ﺧﻠﻖ ﺑﺒﻨﺪی ﭼﻮ درﯾﺸﺎن ﻧﮕﺮی‬

‫ﻟﻮﻟﯿﺎﻧﻨﺪ درﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﮐﻪ دﻟﻬﺎ دزدﻧﺪ‬

‫ﭼﺸﻢ ﻣﺴﺘﺶ ﭼﻮﮐﻨﺪ ﻗﺼﺪ ﺷﮑﺎر دل ﺗﻮ‬

‫دل ﻧﮕﻪ داری و ﺳﻮدت ﻧﮑﻨﺪ ﭼﺎرهﮔﺮی‬

‫آب ﺧﻮش را ﭼﻪ ﺧﱪ از ﺣﺴﺮات ﺗﺸﻨﻪ‬

‫ﯾﻮﺳﻔﺎن را ﭼﻪ ﺧﱪ از ﻧﻤﮏ و ﺧﻮش ﭘﺴﺮی‬

‫ﮔﺮ ﺗﻮ‪ ،‬ﺑﯿﻨﯽ ﻧﮑﻨﯽ‪ ،‬از ﻏﻤﺸﺎن ﺑﻮی ﺑﺮی‬

‫ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻨﺪ ﺗﺮا در ﮐﻨﻒ ﻏﯿﺐ ﻧﻬﺎن‬

‫ﺟﺎن اﻧﺪﯾﺸﻪ ﭼﻮ ﺑﺎ ﺗﺴﺖ ﭼﻪ اﻧﺪﯾﺸﻪ دری‬

‫ﺳﺮ و ﺳﺮور ﭼﻮﮐﻪ ﺑﺎ ﺗﺴﺖ ﭼﻪ ﺳﺮﮔﺮداﻧﯽ‬

‫ﮔﺮ ﺗﺮا دﺳﺖ دﻫﺪ آن ﻣﻪ از دﺳﺖ روی‬

‫ور ﺗﺮا راه زﻧﺪ آن ﭘﺮی ﻣﺎ ﺑﺮﭙی‬

‫ور ﺳﻼﻣﯽ ﺷﻨﻮی از دو ﻟﺐ ﯾﻮﺳﻒ‬

‫ﺷﮑﺮ اﻧﺪر ﺷﮑﺮ اﻧﺪر ﺷﮑﺮ اﻧﺪر ﺷﮑﺮی‬

‫ﻓﺎرغ آﯾﯽ ز رﺳﺎﻻت ﻧﺴﯿﻢ ﺳﺤﺮی‬

‫ﭼﻮن ﺗﺮا ﮔﺮم ﮐﻨﺪ ﺷﻌﺸﻌﻬﺎی ﺧﻮرﺷﯿﺪ‬

‫ﻫﻤﻪ ﻣﺨﻤﻮر ﺷﺪﺳﺘﯿﻢ ﺑﮕﻮ ﺳﺎﻗﯽ را‬

‫ﺗﺎ ﮐﻪ ﺑﯽﺻﺮﻓﻪ دﻫﺪ ﺑﺎدهی ﻣﺸﺘﺎﻗﯽ را‬

‫دزد اﻧﺪﯾﺸﻪی ﺑﺪ را ﺳﻮی زﻧﺪان آرﯾﺪ‬

‫دﺳﺖ او ﺳﺨﺖ ﺑﺒﻨﺪﯾﺪ و ﺑﻪ دﯾﻮان آرﯾﺪ‬

‫ﺷﺤﻨﻪ را ﻫﻢ ﺑﮑﺸﺎﻧﯿﺪ و ﺑﻪ ﺳﻠﻄﺎن ارﯾﺪ‬

‫ﺷﺤﻨﻪی ﻋﻘﻞ اﮔﺮ ﻣﺎﻟﺶ دزدان ﻧﺪﻫﺪ‬

‫ﺗﺸﻨﮕﺎن را ﺑﺴﻮی آب ﺻﻼﯾﯽ ﺑﺰﻧﯿﺪ‬

‫ﻃﻮﻃﯿﺎن را ﺑﻪ ﮐﺮم در ﺷﮑﺮﺳﺘﺎن آرﯾﺪ‬

‫ﻣﯽرﺳﺪ از ﭼﭗ و از راﺳﺖ ﻃﺒﻘﻬﺎی ﻧﺜﺎر‬

‫ﻧﯿﻢ ﺟﺎﻧﯽ ﭼﻪ ﺑﻮد ﺟﺎن ﻓﺮاوان آرﯾﺪ‬

‫ﺳﺎﻗﯿﺎن را ﻫﻤﻪ در ﻣﺠﻠﺲ ﻣﺴﺘﺎن آرﯾﺪ «‬

‫ﺑﺰم ﻋﺎﻣﺴﺖ و ﺷﻬﻨﺸﺎه ﭼﻨﲔ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ‪» :‬‬

‫اﻟﻠﻪ اﻟﻠﻪ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ رو ﺑﻪ ﭼﻨﲔ ﺟﺎن آرﯾﺪ‬

‫ﻫﺮﭼﻪ آرﯾﺪ اﮔﺮ ﻣﺮده ﺑﻮد ﺟﺎن ﯾﺎﺑﺪ‬

‫دور اﻗﺒﺎل رﺳﯿﺪ و ﻟﺐ دوﻟﺖ ﺧﻨﺪﯾﺪ‬

‫ﺗﺎ ﺑﮑﯽ دردﺳﺮ و دﯾﺪهی ﮔﺮﯾﺎن آرﯾﺪ‬

‫ﺑﮕﺸﺎدﻧﺪ ﺧﺰﯾﻨﻪ ﻫﻤﻪ ﺧﻠﻌﺖ ﭘﻮﺷﯿﺪ‬

‫ﻣﺼﻄﻔﯽ ﺑﺎز ﺑﯿﺎﻣﺪ ﻫﻤﻪ اﯾﻤﺎن آرﯾﺪ‬

‫آﯾﻨﻪ ﻫﺪﯾﻪ ﺑﺪان ﯾﻮﺳﻒ ﮐﻨﻌﺎن آرﯾﺪ‬

‫ﻫﺮﮐﯽ دل دارد آﯾﯿﻨﻪ ﮐﻨﺪ آن دل را‬

‫ﻫﻤﻪ ﺟﻤﻌﯿﺖ ازان زﻟﻒ ﭘﺮﯾﺸﺎن آرﯾﺪ‬

‫دﺳﺘﻬﺎ را ﻫﻤﻪ در داﻣﻦ ﺧﻮرﺷﯿﺪ زﻧﯿﺪ‬

‫از ﻏﻨﺎﯾﻢ ﻫﻤﻪ اﺑﻠﯿﺲ ﻣﺴﻠﻤﺎن آرﯾﺪ‬

‫اﻧﺪرﯾﻦ ﻣﻠﺤﻤﻪ ﻧﺼﺮت ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﺗﯿﻎ‬ ‫‪٦‬‬


‫ﺧﻨﮏ آن ﺟﺎن ﮐﻪ ﺧﱪ ﯾﺎﻓﺖ ز ﺷﺒﻬﺎی ﺷﻤﺎ‬

‫ﺧﻨﮏ آن ﮔﻮش ﮐﻪ ﭘﺮﮔﺸﺖ ز ﻫﯿﻬﺎی ﺷﻤﺎ‬

‫ﭘﻨﺠﻢ‬

‫آﻧﭻ دﯾﺪی ﺗﻮ ز درد دﻟﻢ اﻓﺰود ﺑﯿﺎ‬

‫ای ﺻﻨﻢ زود ﺑﯿﺎ زود ﺑﯿﺎ زود ﺑﯿﺎ‬

‫ای ﺗﻮ ﻋﻤﺮ ﻣﻦ و ﺳﺮﻣﺎﯾﻪی ﻫﺮ ﺳﻮد ﺑﯿﺎ‬

‫ﺳﻮد و ﺳﺮﻣﺎﯾﻪی ﻣﻦ ﮔﺮ رود ﺑﺎﮐﯽ‬

‫آﺗﺸﺖ ﺻﱪ و ﻗﺮارم ﻫﻤﻪ ﺑﺮﺑﻮد ﺑﯿﺎ‬

‫ﻣﻮﻧﺲ ﺟﺎن و دﻟﻢ ﺑﯽرخ ﺗﻮ ﺻﱪی ﺑﻮد‬

‫دﺷﻤﻨﻢ ﺷﺎد ﺷﺪ و ﺳﺨﺖ ﺑﯿﺎﺳﻮد ﺑﯿﺎ‬

‫ﻏﺮض از ﻫﺠﺮ ﮔﺮت ﺷﺎدی دﺷﻤﻦ‬

‫ﮔﻮﻫﺮ ﻫﺮدو ﺟﻬﺎن! ﮔﺮﭼﻪ ﭼﻨﲔ ﺳﻨﮓ‬

‫آب رﺣﻤﺖ ز دل ﺳﻨﮓ ﭼﻮ ﺑﮕﺸﻮد‬

‫ﺷﻤﺲ ﺗﱪﯾﺰ! ﻣﮕﻮ ﻫﺠﺮ ﻗﻀﺎی ازﻟﺴﺖ‬

‫ﮐﺎﻧﭻ ﺧﻮاﻫﯽ ﺗﻮ ﻗﻀﺎ ﻧﯿﺰ ﻫﻤﺎن ﺑﻮد ﺑﯿﺎ‬

‫ای دﻟﻢ ﭼﻮن ﮐﻪ و ﮐﻪ را ﺗﻮ ﭼﻮ داود‬

‫ﻧﺎﻟﻬﺎی دل و ﺟﺎن را ﺟﺰ ﺗﻮ ﻣﺤﺮم‬

‫ﺷﻤﺲ ﺗﱪﯾﺰ! ﮐﻪ ﺟﺎن ﻃﺎل ﺑﻘﺎی ﺗﻮ زﻧﺪ‬

‫ﻣﺎه دراﻋﻪی ﺧﻮد ﭼﺎک ﺑﺮای ﺗﻮ زﻧﺪ‬

‫رﺣﻢ ﻋﺸﻖ ﭼﻮ وﯾﯽ را ﻧﺒﻮد ﻫﯿﭻ رﻓﻮ‬

‫ﺻﱪ ﮐﻦ ﻫﯿﭻ ﻣﮕﻮ ﻫﯿﭻ ﻣﮕﻮ ﻫﯿﭻ ﻣﮕﻮ‬

‫ﻃﻠﺐ ﺧﺎﻧﻪ وی ﮐﻦ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻋﺸﻖ دروﺳﺖ‬

‫ﻣﯽدو اﻣﺮوز ﺑﺮﯾﻦ درﺑﺪر و ﮐﻮی ﺑﻪ ﮐﻮ‬

‫ای ﺑﺴﺎ ﺷﲑ ﮐﻪ آﻣﻮﺧﺘﯿﺶ ﺑﺰ ﺑﺎزی‬

‫ﺳﻮی ﺑﺎزار ﮐﻪ ﺑﺮﺟﻪ ﻫﻠﻪ زﯾﺮک ﻫﻠﻪ زو‬

‫ﺳﯿﺎﻫﯽ ﻏﻢ ار ﺷﺎد ﺷﻮم ﻣﻌﺬورم‬

‫ﮐﻪ ﺑﱪدﺳﺖ از آن زﻟﻒ ﺳﯿﻪ ﯾﮏ ﺳﺮ ﻣﻮ‬

‫ﺷﻤﺲ ﺗﱪﯾﺰ! ﭼﻮ در ﺟﻮی ﺗﻮ ﻏﻮﻃﯽ ﺧﻮردم‬

‫ﺟﺎﻣﻪ ﮔﻢ ﮐﺮدم و ﺧﻮد ﻧﯿﺴﺖ ﻧﺸﺎن از ﻟﺐ ﺟﻮ‬

‫آب ﺧﻮﺑﯽ ﻫﻤﻪ در ﺟﻮی ﺗﻮ آﻧﮕﻪ ﮔﻮﯾﯽ‬

‫ﺑﺮ در ﺧﺎﻧﻪی ﻣﺎ ﺗﺨﺘﻪ ﻣﻨﻪ ﺟﺎﻣﻪ ﻣﺸﻮ‬ ‫ﮐﻪ دران ﺧﺎل ﻧﮕﺮ ﯾﮏ ﻧﻈﺮ ای ﺟﺎن ﻋﻤﻮ‬

‫روﺑﺮو ﻣﯽﻧﮕﺮم وﻗﺖ ﻣﻼﻣﺖ ﺑﻌﺬول‬

‫ﺷﻤﺲ ﺗﱪﯾﺰﮐﻪ زو ﺟﺎن و ﺟﻬﺎن ﺷﺎداﻧﺴﺖ‬

‫آﻧﮏ دارد ﻃﺮﻓﯽ از ﻏﻢ او ﺷﺎد آﻧﺴﺖ‬

‫ز اول روز ﮐﻪ ﻣﺨﻤﻮری ﻣﺴﺘﺎن ﺑﺎﺷﺪ‬

‫ﺳﺎﻏﺮ ﻋﺸﻖ ﻣﺮا ﺑﺮ ﺳﺮ دﺳﺘﺎن ﺑﺎﺷﺪ‬

‫ﻟﻮﱃ دﯾﺪه ﺑﺮان زﻟﻒ رﺳﻦ ﻣﯽﺑﺎزد‬

‫زاﻧﮏ ﺟﺎﻧﺒﺎزی ازان روی ﺑﺲ آﺳﺎن ﺑﺎﺷﺪ‬

‫اﯾﻦ ﭼﻨﲔ ﻋﺎدت ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﭘﺮﺳﺘﺎن ﺑﺎﺷﺪ‬

‫از ﭘﮕﻪ ﭘﯿﺶ رخ ﺧﻮب ﺗﻮ رﻗﺎص ﺷﺪﯾﻢ‬

‫ﮐﺰ ﻟﺐ ﺗﻮ ﺷﮑﺮم در ﺑﻦ دﻧﺪان ﺑﺎﺷﺪ‬

‫ﺷﮑﺮ ﺗﻮ ﻣﻦ ز ﭼﻪ رو از ﺑﻦ دﻧﺪان ﻧﮑﻨﻢ‬

‫ﭼﻮﻧﮏ در ﺧﺸﻢ ﮐﻤﲔ ﺑﺨﺸﺶ او ﺟﺎن ﺑﺎﺷﺪ‬

‫ای ﻋﺠﺐ آن ﻟﺐ او ﺗﺎ ﭼﻪ دﻫﺪ در دم ﺻﻠﺢ‬

‫ﺑﺪﻫﻢ ﮔﺮ ﺑﺪﻫﯽ ﺑﻮﺳﻪ ﭼﻪ ارزان ﺑﺎﺷﺪ‬

‫ﻋﺪد رﯾﮓ ﺑﯿﺎﺑﺎن اﮔﺮم ﺑﺎﺷﺪ ﺟﺎن‬

‫زان ﮐﺴﯽ داد ﺳﺨﻦ ﺟﻮ ﮐﻪ ﺳﺨﻦدان ﺑﺎﺷﺪ‬

‫ﺷﻤﺲ ﺗﱪﯾﺰ! ﺑﺠﺰ ﻋﺸﻖ ز ﻣﻦ ﻫﯿﭻ ﻣﺠﻮ‬

‫ﺷﻤﺲ ﺗﱪﯾﺰ ﭼﻮ ﻣﯿﺨﺎﻧﻪی ﺟﺎن ﺑﺎزﮐﻨﺪ‬ ‫‪۷‬‬


‫ﻫﺮ ﯾﮑﯽ را ﺑﺪﻫﺪ ﺑﺎده و ﺟﺎﻧﺒﺎز ﮐﻨﺪ‬

‫ای ﻏﻢ آﺧﺮ ﻋﻠﻒ دود ﺗﻮ ﮐﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺮو‬

‫ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﯿﻢ ﮐﻪ ﻣﺎ را ﺳﺮ ﻏﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺮو‬

‫ﻏﻢ و اﻧﺪﯾﺸﻪ! ﺑﺮو روزی ﺧﻮد ﺑﲑون ﺟﻮ‬

‫روزی ﻣﺎ ﺑﺠﺰ از ﻟﻄﻒ وﮐﺮم ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺮو‬

‫ﺧﻔﺘﻪاﯾﻢ از ﺧﻮد و ﺑﯿﺨﻮد ﺷﺪه دﯾﻮاﻧﻪ ازو‬

‫دان ﮐﻪ ﺑﺮ ﺧﻔﺘﻪ و دﯾﻮاﻧﻪ ﻗﻠﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺮو‬

‫ﻋﻠﻒ ﻏﻢ ﺑﻪ ﯾﻘﲔ ﻋﺎﻟﻢ ﻫﺴﺘﯽ ﺑﺎﺷﺪ‬

‫ﺟﺎی آﺳﺎﯾﺶ ﻣﺎ ﺟﺰ ﮐﻪ ﻋﺪم ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺮو‬

‫درﻣﯿﺎ ﮐﲔ ﺳﺮ ﺣﺪ ﺟﺎی ﺗﻮ ﻫﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺮو‬

‫ﺷﺎدی ﻫﺮدو ﺟﻬﺎن! در دل ﻋﺸﺎق ازل‬

‫دل ﭘﺮ آﺗﺶ ﻣﺎ ﻗﺎﺑﻞ دم ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺮو‬

‫ای ﻏﻢ ار دم دﻫﯽ از ﻣﺼﻠﺤﺖ آﺧﺮﮐﺎر‬

‫آﻓﺘﺎﺑﺴﺖ ورا ﺧﯿﻞ و ﺣﺸﻢ ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺮو‬

‫ﺷﻤﺲ ﺗﱪﯾﺰ اﮔﺮ ﺑﯽﮐﺲ و ﻣﻔﺮد ﺑﺎﺷﺪ‬

‫ﺷﻤﺲ ﺗﱪﯾﺰ! ﺗﻮ ﺟﺎﻧﯽ و ﻫﻤﻪ ﺧﻠﻖ ﺗﻦاﻧﺪ‬

‫ﭘﯿﺶ ﺟﺎن و ﺗﻦ ﺗﻮ ﺻﻮرت ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻪ ﺗﻨﻨﺪ‬

‫ﺷﺸﻢ‬ ‫ای ﺳﺎﻗﯿﺎن ﻣﺸﻔﻖ ﺳﻮدا ﻓﺰود ﺳﻮدا‬

‫اﯾﻦ زرد ﭼﻬﺮﮔﺎن را ﺣﻤﺮا دﻫﯿﺪ ﺣﻤﺮا‬

‫ای ﻋﻘﻞ و روح ﻣﺴﺘﺖ آن ﭼﯿﺴﺖ در دو‬

‫ﭘﯿﺶآر و در ﻣﯿﺎن ﻧﻪ‪ ،‬ﭘﻨﻬﺎن ﻣﺪار ﺟﺎﻧﺎ‬

‫ای ﺧﻮاﺟﻪی ﻓﺘﻮت دﯾﺒﺎﺟﻪی ﻧﺒﻮت‬

‫وی ﺧﺴﺮو ﻣﺮوت ﭘﻨﻬﺎن ﻣﻨﻮش ﺣﻠﻮا‬

‫در ﻫﺮ ﻣﻘﺎم و ﻣﺴﮑﻦ ﻣﻬﺮ ﺗﻮ ﺳﺎﺧﺖ روزن‬

‫ﮐﺰ ﺗﻮ ﺷﻮﻧﺪ روﺷﻦ ای آﻓﺘﺎب ﺳﯿﻤﺎ‬

‫ﻫﻨﮕﺎم ﮐﺎر آﻣﺪ ﻣﺮداﻧﻪ ﺑﺎش ﻣﻮﻻ‬

‫ای ﻣﲑ ﺳﺎﻗﯿﺎﻧﻢ ای دﺳﺘﮕﲑ ﺟﺎﻧﻢ‬

‫ﺑﮕﺸﺎ دﻣﯽ ﮐﻨﺎرت ﺻﻔﺮام ﮐﺮد ﺻﻔﺮا‬

‫ای ﭼﺮخ ﺑﯽﻗﺮارت وی ﻋﻘﻞ در ﺧﻤﺎرت‬

‫ﺗﺎ ﺟﺰ ﺗﻮﮐﺲ ﻧﺒﯿﻨﺪ آن ﭼﻬﺮهﻫﺎی زﯾﺒﺎ‬

‫ﺧﻠﻮت ز ﻣﺎ ﮔﺰﯾﺪی آﯾﯿﻨﻪی ﺧﺮﯾﺪی‬

‫اﯾﻦ را اﮔﺮ ﻧﻨﻮﺷﯽ در ﻣﺮﺣﻤﺖ ﻧﮑﻮﺷﯽ‬

‫ﺗﺮﺟﯿﻊ ﻫﺪﯾﻪ آرم ﺑﺎﺷﺪ ﮐﺰان ﺑﺠﻮﺷﯽ‬

‫ای ﻧﻮر ﭼﺸﻢ و دﻟﻬﺎ ﭼﻮن ﭼﺸﻢ ﭘﯿﺸﻮاﯾﯽ‬

‫وی ﺟﺎن ﺑﯿﺎزﻣﻮده ﮐﻮرا ﺗﻮ ﺟﺎﻧﻔﺰاﯾﯽ‬

‫ﻫﺮ ﺟﺎﻧﺒﯽ ﮐﻪ ﻫﺴﺘﯽ در دﻋﻮت اﻟﺴﺘﯽ‬

‫ﻣﺴﺘﯽ دﻫﯽ و ﻫﺴﺘﯽ در ﺟﻮد و در ﻋﻄﺎﯾﯽ‬

‫در ﮐﻮی ﻣﺴﺘﻔﯿﺪی ﻣﺮدهﺳﺖ ﻧﺎاﻣﯿﺪی‬

‫ﮐﺎﻧﺪر ﭘﻨﺎه ﮐﻬﻔﺖ ﺳﮓ ﮐﺮد اوﻟﯿﺎﯾﯽ‬

‫او را ﮐﺴﯽ ﭼﻪ ﮔﻮﯾﺪ ﮐﻮ ﻣﺴﺘﻤﻨﺪ ﺟﻮﯾﺪ‬

‫داﻣﻦ ﭘﺮ از زر آﯾﺪ ﮐﺪﯾﻪ ﮐﻨﺪ ﮔﺪاﯾﯽ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﻣﯽ ﻧﺪاﻧﺪ ای ﺟﺎن ﮐﻪ ﺗﻮﮐﺠﺎﯾﯽ‬

‫ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ روی آورد ﺟﺎن روی در ﺗﻮ دارد‬

‫ﮔﻪ ﺳﻮی ﺑﺴﺘﮕﯿﻬﺎ ﮔﻪ ﺳﻮی دل ﮔﺸﺎﯾﯽ‬

‫در دﻟﻨﻬﯽ اﻣﺎﻧﯽ ﻫﺮ ﺳﻮش ﻣﯽﮐﺸﺎﻧﯽ‬

‫ﻫﻢ ﻣﻠﮏ ﻏﯿﺐ ﯾﺎﺑﺪ ﻫﻢ ﻋﻘﻞ ﻣﺮﺗﻀﺎﯾﯽ‬

‫ﻫﺮ ﮐﺎن ﻃﺮف ﺷﺘﺎﺑﺪ ﻣﺎﻫﺖ ﺑﺮو ﺑﺘﺎﺑﺪ‬

‫ﻫﲔ ﺷﺎخ و ﺑﯿﺦ اﯾﻦ را ﻧﻮﻋﯽ دﮔﺮ ﺑﯿﺎن ﮐﻦ‬ ‫‪۸‬‬


‫اﯾﻦ ﺑﺤﺮ ﺑﯽﻧﺸﺎن را ﻣﯿﻨﺎ ﮐﻦ ﻧﺸﺎن ﮐﻦ‬

‫ﮔﻢ ﻣﯽﺷﻮد دل ﻣﻦ ﭼﻮن ﺷﺮح ﯾﺎر ﮔﻮﯾﻢ‬

‫ﭼﻮن ﮔﻢ ﺷﻮم ز ﺧﻮد ﻣﻦ او را ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺟﻮﯾﻢ‬

‫ﻧﻪ ﮔﻮﯾﻢ و ﻧﻪ ﺟﻮﯾﻢ ﻣﺤﮑﻮم دﺳﺖ اوﯾﻢ‬

‫ﺳﺎﻗﯽ وﯾﺴﺖ و ﺑﺎﻗﯽ ﻣﻦ ﺟﺎم ﯾﺎ ﮐﺪوﯾﻢ‬

‫روﺣﯽ ﺷﻮم ﭼﻮ ﻋﯿﺴﯽ ﮔﺮ ﯾﺎﺑﻢ از ﺗﻮ ﺑﻮﺳﯽ‬

‫ﺟﺎن را دﻫﻢ ﭼﻮ ﻣﻮﺳﯽ ﮔﺮ ﺳﯿﺐ ﺗﻮ ﺑﺒﻮﯾﻢ‬

‫ﯾﮑﺘﺎ ﺷﻮم درﯾﻦ ره ﮔﺮ ﺧﻮد ﻫﺰار ﺗﻮﯾﻢ‬

‫از ﺗﻮ ﺷﻮم ﺣﺮﯾﺮی ﮔﺮ ﺧﺎر و ﺧﺎرﭘﺸﺘﻢ‬

‫ﻣﻦ ﺧﺎﻧﻪی ﺧﺮاﺑﻢ ﻣﻮﻗﻮف ﮔﻨﺞ ﺣﺴﻨﺖ‬

‫ﺗﻮ آب زﻧﺪﮔﺎﻧﯽ ﻣﻦ ﻓﺮش ﺗﻮ ﭼﻮ ﺟﻮﯾﻢ‬

‫از ﻧﺎدری ﺣﺴﻨﺖ وز دﻗﺖ ﺧﯿﺎﻟﺖ‬

‫ﺑﯽﻣﺤﺮﻣﯽ ﺑﻤﺎﻧﺪه ﺳﻮدا و ﻫﺎی ﻫﻮﯾﻢ‬

‫ﺗﺎ ﻏﲑ ﺗﻮ ﻧﮕﻨﺠﺪ اﻣﺮوز ﺗﻨﮓ ﺧﻮﯾﻢ‬

‫ﺧﻮﯾﯽ ﻓﺮاخ ﺑﻮدی ﺑﺎ ﻣﺮدﻣﺎن دﻟﻢ را‬

‫ﺳﯿﻼب ﻋﺸﻖ آﻣﺪ از رﺑﻮهی ﺑﻠﻨﺪی‬

‫ﺑﻬﺮ ﺧﺪا ﺑﺴﺎزش از وﺻﻞ ﺧﻮﯾﺶ ﺑﻨﺪی‬

‫ﻫﻔﺘﻢ‬ ‫ﻧﻮروز و ﻧﻮﺑﻬﺎر و ﺣﻤﻞ ﻣﯽزﻧﺪ ﺻﻼ‬

‫ﻣﺴﺘﯽ و ﻋﺎﺷﻘﯽ و ﺟﻮاﻧﯽ و ﯾﺎر ﻣﺎ‬

‫ﻣﯽروﯾﺪ از زﻣﲔ و ز ﮐﻬﺴﺎر ﮐﯿﻤﯿﺎ‬

‫ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺪﯾﺪه ﭼﺸﻢ ﺟﻬﺎن اﯾﻦ ﭼﻨﲔ ﺑﻬﺎر‬

‫ﭘﻬﻠﻮی ﻫﺮ درﺧﺖ ﯾﮑﯽ ﺣﻮر ﻧﯿﮑﺒﺨﺖ‬

‫دزدﯾﺪه‬

‫ﻣﯽ ﺧﻮردﻧﺶ ﻧﺪﯾﺪی اﺷﮑﻮﻓﻪاش ﺑﺒﲔ‬

‫ﺷﺎﺑﺎش ای ﺷﮑﻮﻓﻪ و ای ﺑﺎده ﻣﺮﺣﺒﺎ‬

‫اﺷﮑﻮﻓﻪ ﻣﯽﺧﻮرد ز ﻣﯽ روح ﻃﺎس ﻃﺎس‬

‫ﺑﻨﮕﺮ ﺑﺴﻮی او ﮐﻪ ﺻﻼ ﻣﯽزﻧﺪ ﺗﺮا‬

‫ﺳﻮﺳﻦ ﺑﻪ ﻏﻨﭽﻪ ﮔﻮﯾﺪ‪» :‬ﺑﺮﺟﻪ ﭼﻪ ﺧﻔﺘﻪی‬

‫رﯾﺤﺎن‬

‫و‬

‫ﻻﻟﻬﺎ‬

‫ﺑﮕﺮﻓﺘﻪ‬

‫ﻣﯽﻧﻤﺎﯾﺪ‬

‫اﮔﺮ‬

‫ﻣﺤﺮﻣﯽ‬

‫ﻟﻘﺎ‬

‫ﺷﻤﻌﺴﺖ و ﺷﺎﻫﺪﺳﺖ و ﺷﺮاﺑﺴﺖ و ﻓﺘﻨﻬﺎ «‬

‫از ﮐﯿﺴﺖ اﯾﻦ ﻋﻄﺎ ز ﮐﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﺟﺰ از ﺧﺪا‬

‫ﭘﯿﺎﻟﻬﺎ‬

‫ﻋﺒﺎس دﺑﺲ در ﺳﺮ و ﺑﲑون ﭼﻮ اﻏﻨﯿﺎ‬

‫ﺟﺰ ﺣﻖ ﻫﻤﻪ ﮔﺪا و ﺣﺰﯾﻨﻨﺪ و رو ﺗﺮش‬

‫ﮐﺪ ﮐﺮدن از ﮔﺪا ﻧﺒﻮد ﺷﺮط ﻋﺎﻗﻠﯽ‬

‫ﯾﮏ ﺟﺮﻋﻪ ﻣﯽﺑﺪﯾﺶ ﺑﺪی ﻣﺴﺖ ﻫﻤﭽﻮ ﻣﺎ‬

‫ﭘﺎرﺳﺎل‬

‫ﺟﺎﻧﻬﺎ درﯾﻎ ﻧﯿﺴﺖ ﭼﻪ ﺟﺎی دو ﺳﻪ ﻗﺒﺎ «‬

‫ﻫﺮ ﺷﻪ ﻋﻤﺎﻣﻪ ﺑﺨﺸﺪ وﯾﻦ ﺷﺎه ﻋﻘﻞ و ﺳﺮ‬

‫ﺟﺎﻧﻬﺎﺳﺖ ﺑﯽﺷﻤﺎر ﻣﺮ اﯾﻦ ﺷﺎه را ﻋﻄﺎ‬

‫ﺳﻨﺒﻞ ﺑﻪ ﮔﻮش ﮔﻞ ﭘﻨﻬﺎن ﺷﮑﺮﮐﺮد وﮔﻔﺖ‪:‬‬ ‫ﻣﺎ‬

‫ﺧﺮﻗﻬﺎ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﺑﻔﮑﻨﺪﯾﻢ‬

‫» ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺒﺎد ﺳﺎﯾﻪی ﯾﺰدان ز ﻣﺎ ﺟﺪا‬ ‫ﮐﻮری‬

‫ای آﻧﮏ ﮐﻬﻨﻪ دادی ﻧﮏ ﺗﺎزه ﺑﺎز ﮔﲑ‬

‫ﻫﺮ‬

‫ﺑﺨﯿﻞ‬

‫ﺑﺪاﻧﺪﯾﺶ‬

‫ژاژﺧﺎ‬

‫ای ﮔﻠﺴﺘﺎن ﺧﻨﺪان رو ﺷﮑﺮ اﺑﺮﮐﻦ‬

‫ﺗﺮﺟﯿﻊ ﺑﺎز ﮔﻮﯾﺪ ﺑﺎﻗﯿﺶ‪ ،‬ﺻﱪ ﮐﻦ‬

‫ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﯽدرﯾﻎ ﺑﺮان روی ﺧﻮب ﺑﺎد‬

‫ای ﺻﺪ ﻫﺰار رﺣﻤﺖ ﻧﻮ ز آﺳﻤﺎن داد‬

‫آن رو ﮐﻪ روی ﺧﻮﺑﺎن ﭘﺮده و ﻧﻘﺎب اوﺳﺖ‬

‫ﺟﻤﻠﻪ ﻓﻨﺎ ﺷﻮﻧﺪ ﭼﻮ آن رو ﮐﻨﺪ ﮔﺸﺎد‬ ‫‪۹‬‬


‫ﭘﺸﻪ ﭼﻪ ﺣﻤﻠﻪ آرد در ﭘﯿﺶ ﺗﻨﺪﺑﺎد‬

‫زﻫﺮه ﭼﻪ رو ﻧﻤﺎﯾﺪ در ﻓﺮ آﻓﺘﺎب‬

‫وی ﺷﺎد آن ﻣﺮﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﯽ ﺗﻮش ﻣﺮاد‬

‫ای ﺷﺎد آن ﺑﻬﺎر ﮐﻪ در وی ﻧﺴﯿﻢ ﺗﺴﺖ‬

‫از ﻋﺸﻖ ﭘﯿﺶ دوﺳﺖ ﺑﺒﺴﺘﻢ دﻣﯽ ﮐﻤﺮ‬

‫آورد ﺗﺎج زرﯾﻦ ﺑﺮ ﻓﺮق ﻣﻦ ﻧﻬﺎد‬

‫آن ﮐﺰ ﻋﻨﺎﯾﺖ ﺗﻮ ﺳﻼح ﺻﻼح ﯾﺎﻓﺖ‬

‫ﺑﺎ اﯾﻦ ﭼﻨﲔ ﺻﻼح ﭼﻪ ﻏﻢ دارد از ﻓﺴﺎد‬

‫ﭼﻮن ﭘﺎک دل ﻧﺒﺎﺷﺪ و ﭘﺎﮐﯿﺰه اﻋﺘﻘﺎد‬

‫آﻧﮑﻮ ﺑﺮﻫﻨﻪ ﮔﺸﺖ و ﺑﻪ ﺑﺤﺮ ﺗﻮ ﻏﻮﻃﻪ ﺧﻮرد‬

‫ﻫﺮﮐﺲ ﮐﻪ اﻋﺘﻤﺎد ﮐﻨﺪ ﺑﺮ وﻓﺎی ﺗﻮ‬

‫ﭘﺎ ﺑﺮﻧﻬﺪ ﺑﻪ ﻓﻀﻞ ﺑﺮﯾﻦ ﺑﺎم ﺑﯽﻋﻤﺎد‬

‫ﺳﺮﺳﺒﺰ ﮔﺸﺖ ﻋﺎﻟﻢ زﯾﺮا ﮐﻪ ﻣﲑآب‬

‫آﺧﺮ زﻣﺎﻧﯿﺎن را آب ﺣﯿﺎت داد‬

‫اﯾﻤﻦ ز اﻧﻘﻄﺎع و ز اﻋﺮاض و ارﺗﺪاد‬

‫ﻣﻐﻔﻮر ﻣﺎ ﺗﻘﺪم و ﻫﻢ ﻣﺎ ﺗﺄﺧﺮﺳﺖ‬

‫ﺑﺨﺘﯽ ﮐﻪ ﻗﺮن ﭘﯿﺸﲔ در ﺧﻮاب ﺟﺴﺘﻪاﻧﺪ‬

‫آﺧﺮ‬

‫درﯾﺎی رﺣﻤﺘﺶ ز ﭘﺮی ﻣﻮج ﻣﯽزﻧﺪ‬

‫ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪی ﺑﻐﺮد وﮔﻮﯾﺪﮐﻪ‪ » :‬ﯾﺎ ﻋﺒﺎد «‬

‫ﺣﻠﻮا ﻧﻪ او ﺧﻮرد ﮐﻪ ﺑﺪ اﻧﮕﺸﺖ او دراز‬

‫زﻣﺎﻧﯿﺎن‬

‫را ﮐﺮدﺳﺖ‬

‫اﻓﺘﻘﺎد‬

‫آﻧﮑﺲ ﺧﻮرد ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻘﺒﻮل ﮐﭙﻘﺒﺎد‬

‫ﻫﻢ اﺻﻞ ﻧﻮﺑﻬﺎری و ﻫﻢ ﻓﺼﻞ ﻧﻮﺑﻬﺎر‬

‫ﺗﺮﺟﯿﻊ ﺳﯿﻮﻣﺴﺖ ﻫﻼ ﻗﺼﻪ ﮔﻮشدار‬

‫ﻧﺎﮔﻪ ﻧﻤﺎز ﺷﺎم ﯾﮑﯽ ﺻﺒﺢ ﺑﺮدﻣﯿﺪ‬

‫ﺷﺐ ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد و ﻫﺮﮐﺲ در ﺧﺎﻧﻪ‬

‫ﺟﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺟﺎﻧﻬﺎ ﻫﻤﮕﯽ ﺳﺎﯾﻬﺎی اوﺳﺖ‬

‫آن ﺟﺎن ﺑﺮان ﭘﺮورش ﺟﺎﻧﻬﺎ رﺳﯿﺪ‬

‫از ﺑﻨﺪ و دام ﻏﻢ ﮐﻪ ﮔﺮﻓﺘﺴﺖ راه ﺧﻠﻖ‬

‫ﻫﺮدم ﮔﺸﺎﯾﺸﯿﺴﺖ و ﮔﺸﺎﯾﻨﺪه ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ‬

‫ﺑﺮ رﺧﺶ زﯾﻦ ﻧﻬﺎد و ﺳﺒﮏ ﺗﻨﮓ ﺑﺮﮐﺸﯿﺪ‬

‫ﺗﺎ ﺧﻠﻖ را رﻫﺎﻧﺪ زﯾﻦ ﺣﺒﺲ و ﺗﻨﮕﻨﺎ‬

‫ﻣﺮده ﺣﯿﺎت ﯾﺎﺑﺪ و زﻧﺪه ﺷﻮد ﻗﺪﯾﺪ‬

‫ﺑﮕﺸﺎی ﺳﯿﻨﻪ را ﮐﻪ ﺻﺒﺎﯾﯽ ﻫﻤﯽ رﺳﺪ‬

‫ﮐﺎن ﺧﺎک ﺟﺮﻋﻪی ز ﺷﺮاب ﺻﺒﺎ ﭼﺸﯿﺪ‬

‫ﺑﺎور ﻧﻤﯽﮐﻨﯽ ﺑﺴﻮی ﺑﺎغ رو ﺑﺒﲔ‬

‫ﻧﮏ ﻃﺒﻞ ﻣﯽزﻧﻨﺪ ﮐﻪ آﻣﺪ ﺗﺮا ﮐﻠﯿﺪ‬

‫ﮔﺮ زاﻧﮑﻪ ﺑﺮ دل ﺗﻮ ﺟﻔﺎ ﻗﻔﻞ ﮐﺮدهﺳﺖ‬

‫ور ﻃﻌﻨﻪ ﻣﯽزﻧﻨﺪ ﺑﺮ اوﻣﯿﺪ ﻋﺎﺷﻘﺎن‬

‫درﯾﺎ ﮐﺠﺎ ﺷﻮد ﺑﻪ ﻟﺐ اﯾﻦ ﺳﮕﺎن ﭘﻠﯿﺪ‬

‫ﺑﺎزار آﺧﺮ آﻣﺪ ﻫﲔ ﭼﻪ ﺧﺮﯾﺪهی‬

‫ﺷﺎد آﻧﮏ داد او ﺷﺒﻪی ﮔﻮﻫﺮی ﺧﺮﯾﺪ‬

‫ﻧﺎدر ﻣﺜﻠﺜﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ داری ﺑﺨﻮر ﺣﻼل‬

‫ﺧﻤﺨﺎﻧﻪی اﺑﺪ ﺧﻨﮏ آ‪ ،‬ﮐﺎﻧﺪرو ﺧﺰﯾﺪ‬

‫ور ﻃﺒﻞ ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﭼﻪ ﮐﻢ ﺷﻮد ز ﻋﯿﺪ‬

‫ﻋﯿﺪﯾﺴﺖ ﺻﻮﻓﯿﺎن را وﯾﻦ ﻃﺒﻠﻬﺎ ﮔﻮاه‬

‫ﺑﮕﺰﯾﺪ ﻋﺸﻖ ﯾﺎر و ﻋﺠﺎﯾﺐ دری ﮔﺰﯾﺪ‬

‫ﺑﺸﻨﺎﺧﺖ ﻋﯿﺒﻬﺎی ﻣﺘﺎع ﻏﺮور را‬

‫ﺟﺎﻧﺶ ﻫﺰار ﺑﺎر ﭼﻮ ﮔﻞ ﺟﺎﻣﻬﺎ درﯾﺪ‬

‫ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪی ﺑﻬﺎر ﻧﻮﺳﺖ و ﻋﻘﺎر ﻧﻮ‬

‫ﻣﻦ ﻋﺸﻖ را ﺑﺪﯾﺪم ﺑﺮ ﮐﻒ ﻧﻬﺎده ﺟﺎم‬

‫ﻣﯽﮔﻔﺖ ‪ » :‬ﻋﺎﺷﻘﺎن را از ﺑﺰم ﻣﺎ ﺳﻼم «‬

‫ﻫﺸﺘﻢ‬ ‫ﺑﻠﺒﻞ‬

‫ﺳﺮﻣﺴﺖ‬

‫ﺑﺮای‬

‫ﻣﺠﻠﺲ ﮔﻞ ﺑﲔ و ﺑﻪ ﻣﻨﱪ ﺑﺮآ‬

‫ﺧﺪا‬ ‫‪۱۰‬‬


‫ﻫﲔ ﺑﻪ ﻏﻨﯿﻤﺖ ﺷﻤﺮ اﯾﻦ روز ﭼﻨﺪ‬

‫زاﻧﮏ ﻧﺪارد ﮔﻞ رﻋﻨﺎ وﻓﺎ‬

‫ﺟﺎن ﻣﻦ و ﺟﺎن ﺗﺮا ﭘﯿﺶ ازﯾﻦ‬

‫ﺳﺎﺑﻘﻪی ﺑﻮد ﮐﻪ ﮔﺸﺖ آﺷﻨﺎ‬

‫ﻫﻤﺪﮔﺮ‬

‫ﻧﺎﺷﺪه ﻣﺎ از رخ و از ﺗﻦ ﺟﺪا‬

‫ﺻﻮرت ﯾﻮﺳﻒ ﺑﻪ ﯾﮑﯽ ﺟﺮم ﺷﺪ‬

‫ﺻﻮرت ﮔﺮﮔﯽ ﺑﺮ اﻫﻞ ﻫﻮا‬

‫ﻓﺼﻞ ﺑﻬﺎرﺳﺖ ﺑﺰن اﻟﺼﻼ‬

‫ای دم ﺗﻮ ﻗﻮت ﻋﺮوﺳﺎن ﺑﺎغ‬

‫اﻟﻔﺖ اﻣﺮوز ازان ﺳﺎﺑﻘﻪﺳﺖ‬ ‫ﺳﲑ‬

‫ﺑﺒﯿﻨﯿﻢ‬

‫رخ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ ﻓﺮاﻣﻮش ﺷﺪ آﻧﻬﺎ ﺗﺮا‬

‫ﭼﻮﻧﮏ ﭼﻨﲔ ﺑﻮﻗﻠﻤﻮﻧﯿﻢ ﻣﺎ‬

‫ﺗﺎ ﺑﺸﻨﺎﺳﯿﻢ دران ﺣﺸﺮ ﻧﻮ‬

‫ﺻﻮرت آن ﺧﺴﺮو ﺷﲑﯾﻦ ﻟﻘﺎ‬

‫از ﻏﺮﺿﯽ ﭼﻮن ﭘﻨﻬﺎن ﺷﺪ ز ﭼﺸﻢ‬

‫ﭼﻮﻧﺶ ﺷﻨﺎﺳﯽ ﺗﻮ ﺑﺪﯾﻦ ﭼﺸﻤﻬﺎ‬

‫ﭘﺲ ﭼﻮ ﻣﺒﺪل ﺷﻮد آن ﺻﻮرﺗﺶ‬ ‫ﯾﺎرب ﺑﻨﻤﺎش ﭼﻨﺎﻧﮏ وﯾﺴﺖ‬

‫از ﺣﻖ درﺧﻮاﺳﺖ ﭼﻨﲔ ﻣﺼﻄﻔﺎ‬

‫ﺧﯿﺰ ﺑﻪ ﺗﺮﺟﯿﻊ ﺑﮕﻮ ﺑﺎﻗﯿﺶ‬

‫ﻧﯿﮏ ﻧﺸﺎﻧﺶ ﮐﻦ و ﺧﻄﯽ ﺑﮑﺶ‬

‫ﭘﺮ ﺑﮕﺸﺎدی ﺑﻪ ﮐﺠﺎ ﻣﯽﭘﺮی‬

‫ای رخ ﺗﻮ ﺣﺴﺮت ﻣﺎه و ﭘﺮی‬

‫رﻓﱳ ﺗﻮ ﻧﯿﺴﺖ ز ﻣﺎ ﺳﺮﺳﺮی‬

‫ﻫﲔ ﮔﺮوی ده ﺳﺮه آﻧﮕﻪ ﺑﺮو‬

‫زﻧﺪه ﺟﻬﺎن ز آب ﺣﯿﺎت ﺗﻮﺳﺖ‬

‫ﻣﺴﺖ ﻗﺮوی ﺗﻮ دل ﻻﻏﺮی‬

‫زﯾﻦ ﺑﮕﺬﺷﺘﻢ ﺑﻪ ﺧﺪا راﺳﺖ ﮔﻮ‬

‫رﺧﺖ ازﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﮐﺠﺎ ﻣﯽﺑﺮی‬

‫اﯾﻦ ﻓﻠﮏ روﺷﻦ ﻧﯿﻠﻮﻓﺮی‬

‫ﺧﻮد ﭼﻪ ﺑﻮد ﺧﺎک ﮐﻪ در ﭼﺮخ‬

‫راﺳﺖ ﺑﮕﻮ ﺗﺎ ﺑﭽﻪ ﮐﺎر اﻧﺪری‬

‫در دو ﺟﻬﺎن ﮐﺎر ﺗﻮ داری و ﺑﺲ‬

‫ور ﺑﻨﮕﻮﯾﯽ ﺗﻮ ﮔﻮاﻫﯽ دﻫﺪ‬

‫ﭼﺸﻢ ﺗﻮ آن ﻓﺘﻨﻪ ﮔﺮ ﻋﺒﻬﺮی‬

‫ﭼﻮن ﻧﺸﻮی ﺳﲑ ازﯾﻦ آب ﺷﻮر‬

‫ﭼﻮﻧﮏ اﻣﲑ آب دو ﺻﺪﮐﻮﺛﺮی‬

‫زﯾﻦ وﻃﻦ ﻣﺨﺘﺼﺮ ﺷﺸﺪری‬

‫ﺟﺎن ﭼﻮ درﯾﺎی ﺗﻮ ﺗﻨﮓ آﻣﺪﺳﺖ‬

‫ﺑﻬﺮ ره ﭼﺮخ ﭘﺮ ﺟﻌﻔﺮی‬

‫رﺳﺖ ز ﭘﺎی ﺗﻮ ﺑﻪ ﻓﻀﻞ ﺧﺪا‬

‫ﺗﺎ ﮐﻪ ﮐﻨﺪ ﺷﺎه ﺑﻪ ﺧﻮد ﺷﺎﻋﺮی‬

‫ﺷﺎﻋﺮ ﺗﻮ دﺳﺖ دﻫﺎن ﺑﺮﻧﻬﺎد‬

‫ﺷﺎه ﻫﻤﯽ ﮔﻮﯾﺪ ﺗﺮﺟﯿﻊ را‬

‫ﺗﺎ ﺳﻪ ﺗﻤﺎﻣﺶ ﮐﻦ و ﺑﺎﻗﯽ‬

‫ای ﮐﻪ ﻣﻠﮏ ﻃﻮﻃﯽ آن ﻗﻨﺪﻫﺎت‬

‫ﮐﻮزهﮔﺮم ﮐﻮزه ﮐﻨﻢ از ﻧﺒﺎت‬

‫ﻟﯿﮏ ﻓﻘﲑم ﺗﻮز ﯾﺎﻗﻮت ﺧﻮﯾﺶ‬

‫وﻗﺖ زﮐﺎﺗﺴﺖ ﻣﺮا ده زﮐﺎت‬

‫ﻧﮏ رﻣﻀﺎن آﻣﺪ و ﻗﺪرﺳﺖ و‬

‫وز ﺗﻮ رﺳﯿﺪﺳﺖ در آن ﺷﺐ ﺑﺮات‬

‫ﻣﻮﺳﻢ ﺧﲑﺳﺖ و اوان ﺻﻼت‬

‫ﺳﺎﺑﻖ ﺧﲑی ﺗﻮ و ﺧﺎﺻﻪ ﮐﻨﻮن‬

‫در ﻫﻮس ﺑﺤﺮ ﺗﻮ دارم ﻟﺒﯽ‬

‫ﮐﺎن ﻧﺸﻮد ﺗﺮ ز ﻫﺰاران ﻓﺮات‬

‫ﮐﯽ ﻃﻠﺒﻢ زﯾﻦ ﭼﻪ و زﻧﺪان ﻧﺠﺎت‬

‫ﺣﺒﺲ دﻟﻢ ﭼﺎه زﻧﺨﺪان ﺗﺴﺖ‬ ‫‪۱۱‬‬


‫ﻋﺮض ﻓﻠﮏ دارد اﯾﻦ ﻗﻌﺮ ﭼﺎه‬

‫ﻋﺮﺻﻪی او ﺗﯿﺰ ﻧﻈﺮ را ﮐﻔﺎت‬

‫ﺻﻮرت ﻋﺸﻘﯽ ﺗﻮ و ﺑﯽﺻﻮرﺗﯽ‬

‫اﯾﻦ ﻋﺪد اﻧﺪر ﺻﻔﺖ آﻣﺪ ﻧﻪ ذات‬

‫ﻫﻢ ﺗﻮ ﺑﮕﻮ ای ﺷﻪ ﻧﻄﻊ وﺟﻮد‬

‫ای ﻫﻤﻪ ﺷﺎﻫﺎن ز ﺗﻮ در ﺑﯿﺖ ﻣﺎت‬

‫ﭘﯿﺶ‬

‫ﻫﻢ ﺗﻮ ﺑﮕﻮ زاﻧﮏ ﺳﺨﻨﻬﺎی‬

‫ﭼﻮﻧﮏ ﺳﻪ ﺗﺮﺟﯿﻊ ﺑﮕﻔﺘﻢ ﺑﺪه‬

‫ﮐﻼم‬

‫ﺗﻮﺑﻮد‬

‫ﺗﺮﻫﺎت‬

‫ﺗﺎ ﻋﺮﺑﯽ ﮔﻮﯾﻢ ﯾﺎ ﺳﻌﺪ ﻫﺎت‬

‫ﯾﺎ ﻗﻤﺮاﻟﺤﺴﻦ ﻣﺰﯾﻞاﻟﻈﻼم‬ ‫ﺟﺪ ﺑﻄﻠﻮع ﻣﻊ ﮐﺎس اﻟﻤﺪام‬

‫ﻧﻬﻢ‬ ‫دﯾﻮاﻧﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﮐﻮ ﺑﯽدل و ﭘﯿﻮﻧﺪﺳﺖ‬

‫ﺑﺎز اﯾﻦ دل ﺳﺮﻣﺴﺘﻢ دﯾﻮاﻧﻪی آن ﺑﻨﺪﺳﺖ‬

‫ﺳﺮﻣﺴﺖ ﮐﺴﯽ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﮐﻮ ﺧﻮد ﺧﱪش ﻧﺒﻮد‬

‫ﻋﺎرف دل ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﮐﻮﺑﯽ ﻋﺪد و ﭼﻨﺪﺳﺖ‬

‫ﻧﻪ از ﺧﺎﮐﻢ و ﻧﻪ از ﺑﺎدم‪ ،‬ﻧﻪ از آﺗﺶ و ﻧﻪ از‬

‫آن ﭼﯿﺰ ﺷﺪم ﮐﻠﯽ‪ ،‬ﮐﻮ ﺑﺮ ﻫﻤﻪ ﺳﻮﮔﻨﺪﺳﺖ‬

‫ای ﮐﻮزه ﺑﻤﻦ ﺑﻨﮕﺮ‪ ،‬ﻣﻦ وردم و ﺷﻪ ﻗﻨﺪﺳﺖ‬

‫در ﺣﻠﻘﻪی آن ﺳﻠﻄﺎن‪ ،‬در ﺣﻠﻘﻪ ﻧﮕﯿﻨﻢ ﻣﻦ‬

‫ﻣﻦ ﻋﯿﺴﯽ آن ﻣﺎﻫﻢ‪ ،‬ﮐﺰ ﭼﺮخ ﮔﺬر ﮐﺮدم‬

‫ﻣﻦ ﻣﻮﺳﯽ ﺳﺮﻣﺴﺘﻢ‪،‬ﮐﺎﻟﻠﻪ درﯾﻦ ژﻧﺪهﺳﺖ‬

‫ﻣﻦ ﺻﻮﻓﯽ ﭼﺮا ﺑﺎﺷﻢ؟ ﭼﻮن رﻧﺪ ﺧﺮاﺑﺎﺗﻢ‬

‫ﻣﻦ ﺟﺎم ﭼﺮا ﻧﻮﺷﻢ؟ ﺑﺎ ﺟﺎم ﮐﻪ ﺧﺮﺳﻨﺪﺳﺖ؟‬

‫ﺗﻦ ﺧﻔﺖ درﯾﻦ ﮔﻠﺨﻦ ﺟﺎن رﻓﺖ دران ﮔﻠﺸﻦ‬

‫ﻣﻦ ﺑﻮدم و ﺑﯽﺟﺎﯾﯽ‪ ،‬وﯾﻦ ﻧﺎی ﮐﻪ ﻧﺎﻟﻨﺪﺳﺖ‬

‫ﻣﻦ ﭘﻨﺪ ﺑﻨﭙﺬﯾﺮم‪ ،‬ﭼﻪ ﺟﺎی ﻣﺮا ﭘﻨﺪﺳﺖ؟‬

‫دﯾﻮاﻧﻪ و ﺳﺮﻣﺴﺘﻢ‪ ،‬ﻫﻢ ﺟﺎم ﺗﻦ اﺷﮑﺴﺘﻢ‬

‫ﻣﻦ ﻣﺮده ﭼﺮا ﺑﺎﺷﻢ؟ ﭼﻮن ﺟﺎن ودﻟﻢ زﻧﺪﺳﺖ‬

‫ﻣﻦ ﻗﻄﺮه ﭼﺮا ﺑﺎﺷﻢ؟ ﭼﻮن ﻏﺮق در آن ﺑﺤﺮم‬

‫از ﺧﻮﯾﺶ ﺣﺬر ﮐﺮدم‪ ،‬وز دور ﻗﻤﺮ‬

‫ﺑﺮ ﻋﺮش ﺳﻔﺮﮐﺮدم‪ ،‬ﺷﮑﻠﯽ ﻋﺠﺒﯽ ﺑﺴﺘﻢ‬

‫ﺳﺮﻣﺴﺖ و ﻏﺰلﮔﻮﯾﺎن‪ ،‬اﺳﺮار ازل ﺟﻮﯾﺎن‬

‫ﺑﺎزآﻣﺪم از ﺳﻠﻄﺎن ﺑﺎ ﻃﺒﻞ و ﻋﻠﻢ‪ ،‬ﻓﺮﻣﺎن‬

‫ﺑﺎز اﯾﻦ دل دﯾﻮاﻧﻪ زﻧﺠﲑ ﻫﻤﯽ ﺑﺮد‬

‫ﭼﻮن ﺑﺮق ﻫﻤﯽ رﺧﺸﺪ‪ ،‬ﻣﺎﻧﻨﺪ اﺳﺪ ﻏﺮان‬

‫ﺟﺎن ﯾﻮﺳﻒ ﮐﻨﻌﺎﻧﺴﺖ‪ ،‬اﻓﺘﺎده ﺑﻪ ﭼﺎه ﺗﻦ‬

‫دل ﺑﻠﺒﻞ ﺑﺴﺘﺎﻧﺴﺖ‪ ،‬اﻓﺘﺎده درﯾﻦ وﯾﺮان‬

‫ﭼﻮن ﻣﺎه دﻟﻢ ﺗﺎﺑﺎن‪ ،‬از ﮐﻨﮕﺮهی ﻣﯿﺰان‬

‫ﭼﻮن ﺗﲑ ﻫﻤﯽ ﺑﺮد از ﻗﻮس ﺗﻨﻢ‪ ،‬ﺟﺎﻧﻢ‬

‫ﻣﯽاﻓﺘﻢ و ﻣﯽﺧﯿﺰم ﭼﻮن ﯾﺎﺳﻤﻦ از ﻣﺴﺘﯽ‬

‫ﻣﯽﻏﻠﻄﻢ در ﻣﯿﺪان ﭼﻮن ﮔﻮی از آن ﭼﻮﮔﺎن‬

‫ﺳﻠﻄﺎن ﺳﻼﻃﯿﻨﻢ‪ ،‬ﻫﻢ آﻧﻢ و ﻫﻢ اﯾﻨﻢ‬

‫ﻣﻦ ﺧﺎزن ﺳﻠﻄﺎﻧﻢ‪ ،‬ﭘﺮ ﮔﻮﻫﺮم و ﻣﺮﺟﺎن‬

‫ﺗﻮ ﺣﻠﻖ ﻫﻤﯽ دری از ﺧﻮردن ﺧﻮن ﺧﻠﻖ‬

‫ور دﻟﻖ ﻫﻤﯽ ﭘﻮﺷﯽ‪ ،‬ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﮓ ﻋﺮﯾﺎن‬

‫ﺟﱪﯾﻞ ﮐﺠﺎ ﮔﻨﺠﺪ آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﻣﻦ و ﯾﺰدان؟!‬

‫ﭘﻬﻠﻮی ﺷﻬﻨﺸﺎﻫﻢ‪ ،‬ﻫﻢ ﺑﻨﺪه و ﻫﻢ ﺷﺎﻫﻢ‬

‫ﻣﺴﮑﲔ ﺷﻮ و ﻗﺮﺑﺎن ﺷﻮ‪ ،‬در ﻃﻮی ﭼﻨﺎن ﺧﺎﻗﺎن‬

‫در آﺧﺮ آن ﮔﺎوان‪ ،‬آﺧﺮ ﭼﻪ ﮐﻨﯽ ﻣﺴﮑﻦ؟!‬

‫او دﺳﺖ ﻣﺮا ﺑﻮﺳﺪ‪ ،‬ﻣﻦ ﭘﺎ ای ورا ﭘﯿﻮﺳﺖ‬

‫اﺣﻤﺪ ﭼﻮ ﻣﺮا ﺑﯿﻨﺪ‪ ،‬رخ زرد ﭼﻨﲔ ﺳﺮﻣﺴﺖ‬

‫اﻣﺮوز ﻣﻨﻢ ﺳﯿﻤﺮغ‪ ،‬ﻧﯽ ﻣﺮﻏﮏ ﻫﺮﭼﯿﻨﻪ‬

‫اﻣﺮوز ﻣﻨﻢ اﺣﻤﺪ‪ ،‬ﻧﯽ اﺣﻤﺪ ﭘﺎرﯾﻨﻪ‬

‫‪۱۲‬‬


‫ﺷﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺷﺎﻫﺎن‪ ،‬ﺧﺮﺑﻨﺪهی آن ﺷﺎﻫﻨﺪ‬

‫اﻣﺮوز ﻣﻦ آن ﺷﺎﻫﻢ‪ ،‬ﻧﯽ ﺷﺎه ﭘﺮﯾﺮﯾﻨﻪ‬

‫ﻣﻦ ﻗﺒﻠﻪی ﺟﺎﻧﻬﺎام‪ ،‬���ﻦ ﮐﻌﺒﻪی دﻟﻬﺎام‬

‫ﻣﻦ ﻣﺴﺠﺪ آن ﻋﺮﺷﻢ‪ ،‬ﻧﯽ ﻣﺴﺠﺪ آدﯾﻨﻪ‬

‫ﻫﺮﯾﮏ ﺑﻪ ﻗﺪح ﺧﻮردﻧﺪ‪ ،‬ﻣﻦ ﺑﺎ ﺧﻢ و ﻗﻨﯿﻨﻪ‬

‫از ﺷﺮﺑﺖ اﻟﻠﻬﯽ‪ ،‬وز ﺷﺮب اﻧﺎاﻟﺤﻘﯽ‬

‫ﻣﻦ آﯾﻨﻪی ﺻﺎﻓﻢ‪ ،‬ﻧﯽ آﯾﻨﻪی ﺗﲑه‬

‫ﻣﻦ ﺳﯿﻨﻪی ﺳﯿﻨﺎام‪ ،‬ﻧﯽ ﺳﯿﻨﻪی ﭘﺮﮐﯿﻨﻪ‬

‫ﮔﺮ ﺑﺎز ﭼﻨﺎن اوﺟﯽ‪ ،‬ﮐﻮ ﺑﺎل و ﭘﺮ ﺷﺎﻫﯽ؟!‬

‫ور ﺧﺮس ﻧﻪی ‪ ،‬ﭼﻮﻧﯽ ﺑﺎ ﺻﻮرت ﺑﻮزﯾﻨﻪ؟!‬

‫ﻣﻦ ﻣﺴﺖ اﺑﺪ ﺑﺎﺷﻢ‪ ،‬ﻧﯽ ﻣﺴﺖ ز ﺑﺎغ و رز‬

‫ﻣﻦ ﻟﻘﻤﻪی ﺟﺎن ﻧﻮﺷﻢ‪ ،‬ﻧﯽ ﻟﻘﻤﻪی ﺗﺮﺧﯿﻨﻪ‬ ‫زر ﻋﺎﺷﻖ رﻧﮓ ﻣﻦ ﺗﻮ ﻋﺎﺷﻖ زرﯾﻨﻪ‬

‫ای آﻧﮑﻪ ﭼﻮ زر ﮔﺸﺘﯽ از ﺣﺴﺮت ﺳﯿﻤﲔ‬

‫ﻣﻦ ﺻﻮﻓﯽ دل ﺻﺎﻓﻢ‪ ،‬ﻧﯽ ﺻﻮﻓﯽ ﭘﺸﻤﯿﻨﻪ‬

‫در ﺧﺎﻧﻘﻪ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬در ﻣﺪرﺳﻪی دﻧﯿﺎ‬

‫ﺧﺎﻣﻮش ﺷﻮ و ﭘﺲ در‪ ،‬ﺗﻮ ﭘﺮدهی اﺳﺮاری‬

‫زﯾﺮا ﮐﻪ ﺳﺰد ﻣﺎ را ﺟﺒﺎری و ﺳﺘﺎری‬

‫دﻫﻢ‬ ‫ﻫﺴﺖ ﮐﺴﯽ ﮐﻮ ﭼﻮ ﻣﻦ اﺷﮑﺎر‬

‫ﻫﺴﺖ ﮐﺴﯽ ﮐﻮ ﺗﻠﻒ ﯾﺎر ﻧﯿﺴﺖ؟‬

‫ﻣﺨﺘﻠﻒ آﻣﺪ ﻫﻤﻪ ﮐﺎر ﺟﻬﺎن‬

‫ﻟﯿﮏ ﻫﻤﻪ ﺟﺰ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ ﮐﺎر ﻧﯿﺴﺖ‬

‫ﻫﺴﺖ دﱃ ﮐﻮ ﭼﻮ دﻟﻢ زار ﻧﯿﺴﺖ؟‬

‫ﻫﺴﺖ ﺳﺮی ﮐﻮ ﭼﻮ ﺳﺮم ﻣﺴﺖ‬

‫ﻏﺮﻗﻪی دل دان و ﻃﻠﺐ ﮐﺎر دل‬

‫آﻧﮏ ﮔﻠﻪ ﮐﺮد ﮐﻪ دﻟﺪار ﻧﯿﺴﺖ‬

‫ﮔﺮد ﺟﻬﺎن ﺟﺴﺘﻢ اﻏﯿﺎر ﻣﻦ‬

‫ﮔﺸﺖ ﯾﻘﯿﻨﻢ ﮐﻪ ﮐﺲ اﻏﯿﺎر ﻧﯿﺴﺖ‬

‫ﻣﺎﻫﯿﺖ ﮔﻠﺸﻦ آﻧﮑﺲ ﮐﻪ دﯾﺪ‬

‫ﮐﺸﻒ ﺷﺪ او را ﮐﻪ ﯾﮑﯽ ﺧﺎر ﻧﯿﺴﺖ‬

‫ﺟﺰ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ رﺳﺘﻪی ﺑﺎزار ﻧﯿﺴﺖ‬

‫ﻣﺸﱰﯾﺎن ﺟﻤﻠﻪ ﯾﮑﯽ ﻣﺸﱰﯾﺴﺖ‬

‫ﺧﻨﺐ ز ﯾﺦ ﺑﻮد و درو ﮐﺮدم آب‬

‫ﺷﺪ ﻫﻤﻪ آب و زﺧﻢ آﺛﺎر ﻧﯿﺴﺖ‬

‫ﺟﻤﻠﻪ ﺟﻬﺎن ﻻﯾﺘﺠﺰی ﺑﺪﺳﺖ‬

‫ﭼﻨﮓ ﺟﻬﺎن را ﺟﺰ ﯾﮏ ﺗﺎر ﻧﯿﺴﺖ‬

‫ﻫﺴﺖ درﯾﻦ ﮔﻔﺖ ﺗﻨﺎﻗﺾ وﻟﯿﮏ‬

‫از ﻃﺮف دﯾﺪه و دﯾﺪار ﻧﯿﺴﺖ‬

‫ﻃﺎﻗﺖ و ﺑﯽﻃﺎﻗﺘﯽ آﻣﺪ ﯾﮑﯽ‬

‫ﭘﯿﺶ ﻣﺮا ﻃﺎﻗﺖ ﮔﻔﺘﺎر ﻧﯿﺴﺖ‬

‫ﺟﺰ ﮐﻪ ﻓﺮﯾﺒﻨﺪه و ﻏﺮار ﻧﯿﺴﺖ‬

‫وﺳﻮﺳﻪی اﯾﻦ ﻋﺪد و اﯾﻦ ﺧﻼف‬

‫ﮔﻔﺖ زﺑﺎن ﺟﺰ ﺗﮏ ﭘﺮﮔﺎر ﻧﯿﺴﺖ‬

‫ﻧﻘﻄﻪ دل ﺑﯽﻋﺪد و ﮔﺮدش اﺳﺖ‬

‫زاﻧﮑﻪ ﮔﻠﺴﺖ و ره ﻫﻤﻮار ﻧﯿﺴﺖ‬

‫ﻣﺴﺖ ﺷﺪی ﺳﺮ ﺑﻨﻪ اﯾﻨﺠﺎ‪ ،‬ﻣﺮو‬

‫ﺟﺰ ﺗﻮ ﻣﭙﻨﺪار ﮐﻪ ﻃﺮار ﻧﯿﺴﺖ‬

‫ﻣﺴﺖ دﮔﺮ از ﺗﻮ ﺑﺪزدد ﮐﻤﺮ‬

‫ﭼﻮﻧﮏ ز ﻣﻄﻠﻮب رﺳﯿﺪﺳﺖ ﺑﺮات‬

‫ﮔﺸﺖ ﻧﻬﺎن از ﻧﻈﺮ ﺗﻮ ﺻﻔﺎت‬

‫ﺑﺎر دﮔﺮ ﯾﻮﺳﻒ ﺧﻮﺑﺎن رﺳﯿﺪ‬

‫ﺳﻠﺴﻠﻪی ﺻﺪ ﭼﻮ زﻟﯿﺨﺎ ﮐﺸﯿﺪ‬

‫ﻧﻌﺮه زﻧﺪ ﭼﺮخ ﮐﻪ ﻫﻞ ﻣﻦ ﻣﺰﯾﺪ‬

‫ﺟﺎﻣﻪ درد ﻣﺎه ازﯾﻦ دﺳﺘﮕﺎه‬ ‫‪۱۳‬‬


‫ﺟﻤﻠﻪی دﻧﯿﺎ ﻧﻤﮑﺴﺘﺎن ﺷﺪﺳﺖ‬

‫ﺗﺎ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ ﮔﺮدد ﭘﺎک و ﭘﻠﯿﺪ‬

‫ﮐﺮد زﻟﯿﺨﺎ ﮐﻪ ﻧﮑﺮدت ﮐﺲ‬

‫ﺑﻨﺪه ﺧﺪاوﻧﺪهی ﺧﻮد را ﺧﺮﯾﺪ‬

‫ﺑﺎر دﮔﺮ ﻋﺸﻖ ﮔﺮﯾﺒﺎن درﯾﺪ‬

‫ﺑﺎر دﮔﺮ ﻋﻘﻞ ﻗﻠﻤﻬﺎ ﺷﮑﺴﺖ‬

‫ﺑﻮﺳﻪ ﺑﺮان ﻟﺐ ده‪ ،‬ﮐﺎن ﻣﯽﭼﺸﯿﺪ‬

‫ﻣﺴﺖ ﺷﺪی ﺑﻮﺳﻪ ﻫﻤﯽ ﺑﺎﯾﺪت‬

‫ﺳﺨﺖ ﺧﻮﺷﯽ‪ ،‬ﭼﺸﻢ ﺑﺪت دور ﺑﺎد‬

‫ای ﺧﻨﮏ آن ﭼﺸﻢ ﮐﻪ روی ﺗﻮ دﯾﺪ‬

‫ﺷﻌﺸﻌﻪی ﺟﺎم ﺗﻮ ﻋﺎﻟﻢ ﮔﺮﻓﺖ‬

‫دﻣﯿﺪ‬

‫دﯾﺪن روی ﺗﻮ ﺑﺴﯽ ﻧﺎدرﺳﺖ‬ ‫ﻋﻘﻞ‬ ‫ﺑﺎز‬

‫ﻧﯿﺎﺑﻨﺪ‬

‫ﻧﯿﺎﯾﺪ‪،‬‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺑﺪود‬

‫دارو‪،‬‬ ‫ﺗﺎ‬

‫ای ﺧﻨﮏ آن‪ ،‬ﮔﻮش ﮐﻪ ﻧﺎﻣﺖ ﺷﻨﯿﺪ‬

‫وﻟﻮﻟﻪی‬

‫دﮔﺮ‬

‫ﺻﺒﺢ‬

‫ﻗﯿﺎﻣﺖ‬

‫ﻋﻘﻞ ازﯾﻦ ﺣﲑت ﺷﺪ ﻧﺎﭘﺪﯾﺪ‬

‫ﺗﲑ ﭼﻮ از ﻗﻮس ﻣﺠﺎﻫﺪ ﺟﻬﯿﺪ‬

‫ﻫﺪف‬

‫ﻫﺪﻫﺪ ﺟﺎن ﭼﻮن ﺑﺠﻬﺪ از ﻗﻔﺺ‬

‫ﻣﯽﭘﺮد از ﻋﺸﻖ ﺑﻪ ﻋﺮش ﻣﺠﯿﺪ‬

‫رﺳﺘﻪ ز اﻧﺪﯾﺸﻪ ﮐﻪ دل ﻣﯽﻓﺸﺮد‬

‫ﺟﺴﺘﻪ ز ﻫﺮ ﺧﺎر ﮐﻪ ﭘﺎ ﻣﯽﺧﻠﯿﺪ‬

‫روح ﺳﻮی ﻗﯿﺼﺮ و ﻗﺼﺮﻣﺸﯿﺪ‬

‫ﺗﯿﻎ و ﮐﻔﻦ ﻣﯽﺑﺮد و ﻣﯽرود‬

‫ﻣﻨﮏ ﻟﻨﺎ ﮐﻞ ﻏﺪ ﻒﻟا ﻋﯿﺪ‬

‫ﭼﺮخ ازو ﭼﺮخ زد و ﮔﻔﺖ ﻣﺎه‬

‫ﺷﺪﮔﻪ ﺗﺮﺟﯿﻊ و دﻟﻢ ﻣﯽﺟﻬﺪ‬

‫دﻟﱪ ﻣﻦ داد ﺳﺨﻦ ﻣﯽدﻫﺪ‬

‫ﺑﺎرد‬

‫اﯾﻦ ﺑﺨﻮرد ﺟﺎم دﮔﺮ آرﻣﺶ‬

‫از ﻋﺪﻣﺶ ﻣﻦ ﺑﺨﺮﯾﺪم ﺑﻪ زر‬

‫ﻫﺸﯿﺎر‬

‫و‬

‫ﺑﻨﮕﺬارﻣﺶ‬

‫ﺑﯽ ﻣﯽ و ﺑﯽﻣﺎﯾﺪه ﮐﯽ دارﻣﺶ؟‬

‫ﺷﲑه و ﺷﲑﯾﻦ ﺑﺪﻫﻢ راﯾﮕﺎن‬

‫ﻟﯿﮏ ﭼﻮ اﻧﮕﻮر ﻧﯿﻔﺸﺎرﻣﺶ‬

‫روح ﻣﻨﺴﺖ و ﻓﺮج روح ﻣﻦ‬

‫دﺷﻤﻦ و ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ ﻧﯿﻨﮕﺎرﻣﺶ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ ﺳﺮ ﺧﻮﯾﺶ ﻫﻤﯽ ﺧﺎرﻣﺶ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ ﺳﺮ ﺧﻮﯾﺶ ﻫﻤﯽ ﭘﻮﺷﻤﺶ‬

‫ﭼﻮن زﻧﻢ او را؟! ﮐﻪ ز ﻣﻬﺮ و ز‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﺑﺮﻣﺪ ﮐﺒﮑﺒﻪی‬

‫ﭼﺎر‬

‫ﮔﺴﺘﺎخ‬

‫ﮔﻔﱳ‬

‫ﻧﻤﯽﯾﺎرﻣﺶ‬

‫ﻃﺒﻊ‬

‫ﻣﻦ ﻋﻮض و ﻧﺎﯾﺐ ﻫﺮ ﭼﺎرﻣﺶ‬

‫ﺗﺎ ﭼﻪ ﮐﻨﺪ ﻟﮑﻠﮑﻪی زر و ﺳﯿﻢ‬

‫ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﮕﻮﯾﯽ ﮐﻪ‪ » :‬ﮔﺮﻓﺘﺎرﻣﺶ «‬

‫ﻣﻦ ﺑﻪ ﺳﺤﺮ ﺳﺎﻗﯽ و ﺧﻤﺎرﻣﺶ‬

‫ﻣﻦ ﺑﻪ ﺳﻔﺮ ﯾﺎر و ﻗﻼووزﻣﺶ‬

‫از‬

‫او ﭼﻮ ز ﮔﻔﺘﺎر ﺑﺒﻨﺪد دﻫﻦ‬

‫ﺟﻬﺖ‬

‫ور دل او ﮔﺮم ﺷﻮد از ﻣﻼل‬

‫ﻣﺮوﺣﻪ‬

‫ور ﺑﻪ زﻣﲔ آﯾﺪ ﭼﻮن ﺑﻮﺗﺮاب‬

‫ﺟﻤﻠﻪ زﻣﲔ ﻻﻟﻪ و ﮔﻞ ﮐﺎرﻣﺶ‬

‫ور ﺑﺴﻮی ﻏﯿﺐ ﻧﻈﺮ ﺧﻮاﻫﺪ او‬

‫آﯾﻨﻪی‬

‫ور ﺑﺴﻮی روﺿﻪی ﺟﺎﻧﻬﺎ رود‬

‫و‬

‫ﺗﺮﺟﻤﻪ ﮔﻔﺘﺎرﻣﺶ‬ ‫ﺑﺎد‬

‫دﯾﺪهی‬

‫ﺳﺒﮑﺴﺎرﻣﺶ‬ ‫دﯾﺪارﻣﺶ‬

‫ﯾﺎﺳﻤﻦ و ﺳﺒﺰه و ﮔﻠﺰارﻣﺶ‬

‫ﻧﻮﺑﺖ ﺗﺮﺟﯿﻊ ﺷﺪ ای ﺟﺎن ﻣﻦ‬

‫ﻣﻮج زن ای ﺑﺤﺮ دراﻓﺸﺎن ﻣﻦ‬

‫‪۱٤‬‬


‫ﺷﺪ ﺳﺤﺮ ای ﺳﺎﻗﯽ ﻣﺎ ﻧﻮش‪ ،‬ﻧﻮش‬

‫ای ز رﺧﺖ در دل ﻣﺎ ﺟﻮش‪ ،‬ﺟﻮش‬

‫ﭼﻮﻧﮏ ﺑﺮآﯾﺪ ﺑﻪ ﻗﺼﻮر دﻣﺎغ‬

‫اﻓﺘﺪ از ﺑﺎم ﻧﮕﻮن ﻫﻮش‪ ،‬ﻫﻮش‬

‫ﮔﺮگ ﻏﻢ اﻧﺪر ﮐﻒ او ﻣﻮش‪ ،‬ﻣﻮش‬

‫ﺑﺎدهی ﺣﻤﺮای ﺗﻮ ﻫﻤﭽﻮن ﭘﻠﻨﮓ‬

‫ﭼﻮﻧﮏ ﮐﺸﺪﮔﻮش ﺧﺮد ﺳﻮی ﺧﻮد‬

‫ﮔﻮﯾﺪ از درد ﺧﺮد‪ » :‬ﮔﻮش‪ ،‬ﮔﻮش «‬

‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﮐﯽ آﻣﺪ ﮐﻪ ﻧﺪﯾﺪم ﻣﻨﺶ‬

‫ﮔﻔﺖ ﮐﻪ‪ :‬ﺗﻮ ﺧﻔﺘﻪ ﺑﻮدی دوش دوش‬

‫ﻋﺸﻖ ﺳﻮی ﻏﯿﺐ زﻧﺪ ﻧﻌﺮﻫﺎ‬

‫ﺑﺮ ﺣﺲ ﺣﯿﻮان ﻧﺰﻧﺪ آن‪ ،‬ﺧﺮوش‬

‫ﺗﺮک ﺳﻮارﺳﺖ ﺑﺮﯾﻦ ﯾﮏ ﻗﺪح‬

‫ﺳﺎﻏﺮ دﯾﮕﺮ ﺟﻬﺔ ﻗﻮش‪ ،‬ﻗﻮش‬

‫ﺟﻤﻠﻪ ﺟﻤﺎدات ﺳﻼﻣﺖ ﮐﻨﻨﺪ‬

‫راز ﺑﮕﻮﯾﻨﺪ ﭼﻮ ﺧﻮﯾﺶ‪ ،‬و ﭼﻮ ﺗﻮش‬

‫ﮔﻮش او‪ :‬ﺧﯿﺰ‪ ،‬ﺑﻪ ﺟﺎن ﺳﺠﺪه ﮐﻦ‬

‫در ﻗﺪم اﯾﻦ ﻗﻤﺮ ﻣﯽ ﻓﺮوش‬

‫ﮐﻪ ﻧﱪد ﺑﻮی از آن ﺷﻮش ﺷﻮش‬

‫ﻋﺎﺷﻖ آﯾﺪ ﺑﺮ ﻣﻌﺸﻮﻗﻪ ﻣﺴﺖ‬

‫ﺑﺮ ﺳﺮ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﻧﮓ وﺣﻮش‬

‫ﺷﻬﺮ ﭘﺮ از ﺑﺎﻧﮓ ﺧﺮ و ﮔﺎو ﺷﺪ‬

‫ﻫﯿﭻ ﻧﺒﯿﻨﯽ ﻗﺪﺣﯽ ﺑﻮش‪ ،‬ﺑﻮش‬

‫ﭼﻮﻧﮏ ﺷﺪی ﭘﺮ ز ﻣﯽ ﻻﯾﺰال‬

‫روح ﺷﻮد ﭘﯿﺶ ﺗﻮ ﺟﻤﻠﻪ ﻧﻘﻮش‬

‫روح ﭼﻮ ز ﻣﻬﺮ ﮐﻨﺎرت ﮔﺮﻓﺖ‬

‫ﻋﺸﻖ ﻋﺰل ﮔﻮﯾﺪ ﺑﯽ روی ﭘﻮش‬

‫ﻧﻮﺑﺖ آن ﺷﺪ ﮐﻪ زﻧﻢ ﭼﺮخ ﻣﻦ‬

‫ﺟﻤﻠﻪ رﯾﺎﺣﲔ ﭘﯽ او ﭼﻮن ﺟﯿﻮش‬

‫ﻫﻤﭽﻮ ﮔﻞ ﺳﺮخ ﺳﻮاری ﮐﻨﺪ‬

‫ﻧﻘﻞ ﺑﯿﺎر و ﻣﯽ و ﭘﯿﺸﻢ ﻧﺸﲔ‬

‫ای رخ ﺗﻮ ﺷﻤﻊ و ﻣﯿﺖ آﺗﺸﲔ‬

‫ﯾﺎزدﻫﻢ‬ ‫ﺑﯿﺎ‪ ،‬ﮐﻪ ﮔﻠﻪ را ﭼﻮﭘﺎن ﺑﺴﻮی دﺷﺖ ﻣﯽراﻧﺪ‬

‫ﺑﯿﺎ‪ ،‬ﮐﻪ ﺑﺎز ﺟﺎﻧﻬﺎ را ﺷﻬﻨﺸﻪ ﺑﺎز ﻣﯽﺧﻮاﻧﺪ‬

‫ﮐﻪ وﻗﺖ آﻣﺪ ﮐﻪ از ﻗﺸﻠﻖ ﺑﯿﯿﻼ رﺧﺖ ﮔﺮداﻧﺪ‬

‫ﺑﻬﺎرﺳﺖ و ﻫﻤﻪ ﺗﺮﮐﺎن ﺑﺴﻮی ﭘﯿﻠﻪ رو ﮐﺮده‬

‫ﻣﺪه ﻣﺮ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪان را ﮔﯿﺎه و ﺑﺮگ ﭘﺎرﯾﻨﻪ‬

‫ﮐﻪ ﺑﺎغ وﺑﯿﺸﻪ ﻣﯽﺧﻨﺪد‪ ،‬ﮐﻪ ﺑﺮگ ﺗﺎزه اﻓﺸﺎﻧﺪ‬

‫ﺻﻼ زد ﻫﺪﻫﺪ و ﻗﻤﺮی ﮐﻪ ﺧﻨﺪان ﺷﻮد دﮔﺮ ﻣﮕﺮی‬

‫ﮐﻪ ﺑﺎزآﻣﺪ ﺳﻠﯿﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﻮری را ﻧﺮﻧﺠﺎﻧﺪ‬

‫ﺑﻬﺎر ﻋﺪل ﺑﺎزآﻣﺪ‪ ،‬ﮐﺰو اﻧﺼﺎف ﺑﺴﺘﺎﻧﺪ‬

‫ﺑﯿﺎﯾﯿﺪ ای درﺧﺘﺎﻧﯽ ﮐﻪ دﯾﺘﺎن ﺣﻠﻬﺎ ﺑﺴﺘﺪ‬ ‫ﺻﻼ زد ﻧﺎدی دوﻟﺖ ﮐﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﮔﺸﺖ ﭼﻮن ﺟﻨﺖ‬ ‫دم‬

‫ﺳﺮد‬

‫زﻣﺴﺘﺎﻧﯽ‬

‫ﺳﺮﺷﮏ‬

‫اﺑﺮ‬

‫ﺑﯿﺎ‪ ،‬ﮐﲔ ﺷﮑﻞ و اﯾﻦ ﺻﻮرت ﺑﻪ ﻟﻄﻒ ﯾﺎر ﻣﯽﻣﺎﻧﺪ‬

‫ﻧﯿﺴﺎﻧﯽ‬

‫ﭘﯽ اﯾﻦ ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﯽداﻧﯽ‪ ،‬ﮐﻪ ﻋﺎﻟﻢ را ﺑﺨﻨﺪاﻧﺪ‬

‫ﯾﻘﲔ آﻧﺠﺎﺳﺖ آن ﺟﺎﻧﺎن‪ ،‬اﻣﲑ ﭼﺸﻤﻪی ﺣﯿﻮان‬

‫ﮐﻪ ﺑﺎغ ﻣﺮده ﺷﺪ زﻧﺪه‪ ،‬و ﺟﺎن ﺑﺨﺸﯿﺪن او ﺗﺎﻧﺪ‬

‫ﺑﻮد ﮐﺎﻧﺠﺎ ﺑﻮد دﻟﱪ‪ ،‬ﺳﻌﺎدت را ﮐﯽ ﻣﯽداﻧﺪ؟!‬

‫ﻗﻤﺎﺷﻪ ﺳﻮی ﺑﺴﺘﺎن ﺑﺮ‪ ،‬ﮐﻪ ﮔﻞ ﺧﻨﺪﯾﺪ و ﻧﯿﻠﻮﻓﺮ‬

‫ﭼﻮ در ﺷﮑﺮﺳﺘﺎن آﯾﺪ‪ ،‬ﻗﺼﺐ ﺑﺮ ﻗﻨﺪ ﭘﯿﭽﺎﻧﺪ‬

‫ﭼﻮ اﻧﺪر ﮔﻠﺴﺘﺎن آﯾﺪ‪ ،‬ﮔﻞ و ﮔﻠﱭ ﺳﺠﻮد آرد‬

‫ﮐﻪ ﻫﺮ ﻣﻬﺠﻮر را آﺧﺮ ز ﻫﺠﺮان ﺻﱪ ﺑﺮﻫﺎﻧﺪ‬

‫درﺧﺘﺎن ﻫﻤﭽﻮ ﯾﻌﻘﻮﺑﺎن‪ ،‬ﺑﺪﯾﺪه ﯾﻮﺳﻒ ﺧﻮد را‬

‫ﺑﻬﺎر آﻣﺪ ﺑﻬﺎر آﻣﺪ‪ ،‬ﺑﻬﺎرﯾﺎت ﺑﺎﯾﺪ ﮔﻔﺖ‬

‫ﺑﮑﻦ ﺗﺮﺟﯿﻊ‪ ،‬ﺗﺎ ﮔﻮﯾﻢ‪ » :‬ﺷﮑﻮﻓﻪ ازﮐﺠﺎ ﺑﺸﮑﻔﺖ «‬

‫‪۱٥‬‬


‫ﺑﻬﺎرﺳﺖ آن ﺑﻬﺎرﺳﺖ آن‪ ،‬و ﯾﺎ روی ﻧﮕﺎرﺳﺖ آن‬

‫درﺧﺖ از ﺑﺎد ﻣﯽرﻗﺼﺪ ﮐﭽﻮن ﻣﻦ ﺑﯽﻗﺮارﺳﺖ آن‬

‫ﻋﺠﺐ ﺑﺎغ ﺿﻤﲑﺳﺖ آن‪ ،‬ﻣﺰاج ﺷﻬﺪ و ﺷﲑﺳﺖ آن‬

‫و ﯾﺎ در ﻣﻐﺰ ﻫﺮ ﻧﻐﺰی‪ ،‬ﺷﺮاب ﺑﯽﺧﻤﺎرﺳﺖ آن‬

‫ﻫﻤﻪ ﺗﻦ دﯾﺪه ﺷﺪ ﻧﺮﮔﺲ‪ ،‬دﻫﺎن ﺳﻮﺳﻨﺴﺖ اﺧﺮس‬

‫ﮐﻪ ﺧﺎﻣﺶ ﮐﻦ‪ ،‬زﮔﻔﱳ ﺑﺲ! ﮐﻪ وﻗﺖ اﻋﺘﺒﺎرﺳﺖ آن‬

‫زﻫﯽ ﺟﻤﻊ ﭘﺮی زادان‪ ،‬زﻫﯽ ﮔﻠﺰار آﺑﺎدان‬

‫ﭼﻨﲔ ﺧﻨﺪان ﭼﻨﲔ ﺷﺎدان‪ ،‬ز ﻟﻄﻒ ﮐﺮدﮔﺎرﺳﺖ آن‬

‫ﻧﻬﺎن ﺳﺮ در ﮔﺮﯾﺒﺎﻧﯽ‪ ،‬دﻫﺎن ﻏﻨﭽﻪ ﺧﻨﺪاﻧﯽ‬

‫ﭼﺮا ﭘﻨﻬﺎن ﻫﻤﯽ ﺧﻨﺪد؟ ﻣﮕﺮ از ﺑﯿﻢ ﺧﺎرﺳﺖ آن‬

‫ﺑﮑﻪ ﺑﺮ ﻻﻟﻪ ﭼﻮن ﻣﺠﻨﻮن‪ ،‬ﺟﮕﺮ ﺳﻮزﯾﺪه دل ﭘﺮﺧﻮن‬

‫ز ﻋﺸﻖ دﻟﱪ ﻣﻮزون‪ ،‬ﮐﻪ ﭼﻮن ﮔﻞ ﺧﻮش ﻋﺬارﺳﺖ آن‬

‫ﺣﻘﺎﯾﻖ ﺟﺎن ﻋﺸﻖ آﻣﺪ‪ ،‬ﮐﻪ درﯾﺎ را درآﺷﺎﻣﺪ‬

‫ﮐﻪ اﺳﺘﺴﻘﺎی ﺣﻖ دارد‪ ،‬ﮐﻪ ﺗﺸﻨﻪ ﺷﻬﺮﯾﺎرﺷﺖ آن‬

‫ﺑﺨﻮری ﻣﯽﮐﻨﺪ رﯾﺤﺎن‪ ،‬ﮐﻪ ﻫﻨﮕﺎم وﺻﺎل آﻣﺪ‬

‫ﭼﻨﺎران دﺳﺖ ﺑﮕﺸﺎده‪ ،‬ﮐﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﮐﻨﺎرﺳﺖ آن‬

‫دو ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺎﺧﺖ و ﺟﺎن ﺑﺮ ﺳﺮ‪ ،‬ﻫﻨﻮز اﻧﺪر ﻗﻤﺎرﺳﺖ آن‬

‫زﻫﯽ ﻋﺸﻖ ﻣﻈﻔﺮ ﻓﺮ‪ ،‬ﮐﭽﻮن آﻣﺪ ﻗﻤﺎر اﻧﺪر‬

‫ﻓﺮاﻏﺖ ﻧﯿﺴﺖ ﺧﻮد او را‪ ،‬ﮐﻪ از ﺑﲑون ﺑﻬﺎرﺳﺖ آن‬

‫دروﻧﺶ روﺿﻪ و ﺑﺴﺘﺎن‪ ،‬ﺑﻬﺎر ﺳﺒﺰ ﺑﯽﭘﺎﯾﺎن‬

‫ﺳﻮم ﺗﺮﺟﯿﻊ اﯾﻦ ﺑﺎﺷﺪﮐﻪ ﺑﺮ ﺑﺖ اﺷﮏ ﻣﻦ ﺷﺎﺷﺪ‬

‫ﺑﺮآﺷﻮﺑﺪ‪ ،‬زﻧﺪ ﭘﻨﺠﻪ‪ ،‬رﺧﻢ از ﺧﺸﻢ ﺑﺨﺮاﺷﺪ‬

‫ﺑﯿﺎ ای ﻋﺸﻖ ﺳﻠﻄﺎن وش‪ ،‬دﮔﺮ ﺑﺎره ﭼﻪ آوردی؟‬

‫ﺧﺮاﻣﺎن ﻣﺴﺖ ﻣﯽآﯾﯽ‪ ،‬ﻗﺪح در دﺳﺖ ﻣﯽآﯾﯽ‬

‫ﮐﻪ ﺑﺮ و ﺑﺤﺮ از ﺟﻮدت‪ ،‬ﺑﺪزدﯾﺪه ﺟﻮاﻣﺮدی‬

‫ﮐﻪ ﺻﺎﻓﺎن ﻫﻤﻪ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﻏﻼم آن ﯾﮑﯽ دردی‬

‫ﮐﻤﯿﻨﻪ ﺟﺎم ﺗﻮ درﯾﺎ‪ ،‬ﮐﻤﯿﻨﻪ ﻣﻬﺮهات ﺟﻮزا‬

‫ﮐﻤﯿﻨﻪ‬

‫ﺑﯿﺎ ای ﻋﺸﻖ ﺑﯽﺻﻮرت‪ ،‬ﭼﻪ ﺻﻮرﺗﻬﺎی ﺧﻮش داری‬

‫ﮐﻪ ﻣﻦ دﻧﮕﻢ در آن رﻧﮕﯽ‪ ،‬ﮐﻪ ﻧﯽ ﺳﺮﺧﺴﺖ و ﻧﻪ زردی‬

‫ز رﻧﺠﻮری ﭼﻪ دﻟﺸﺎدم! ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﯿﻤﺎر ﭘﺮس آﯾﯽ‬

‫ﭼﻮ ﺻﻮرت اﻧﺪر آﯾﯽ ﺗﻮ‪ ،‬ﭼﻪ ﺧﻮب و ﺟﺎنﻓﺰاﯾﯽ ﺗﻮ‬

‫ﺑﻬﺎر دل ﻧﻪ از ﺗﺮی‪ ،‬ﺧﺰان دل ﻧﻪ از ﺧﺸﮑﯽ‬

‫ﭘﺸﻪات‬

‫ﻋﻨﻘﺎ‪،‬‬

‫ﮐﻤﯿﻨﻪ‬

‫ﭘﯿﺸﻪات‬

‫ﻣﺮدی‬

‫ز ﺻﺤﺖ ﻧﯿﮏ رﻧﺠﻮرم‪ ،‬ﮐﻪ در ﺻﺤﺖ ﻟﻘﺎ ﺑﺮدی‬

‫ﭼﻮ ﺻﻮرت را ﺑﯿﻨﺪازی‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﻋﺸﻘﯽ‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﻓﺮدی‬

‫ﻧﻪ ﺗﺎﺑﺴﺘﺎﻧﺶ از ﮔﺮﻣﯽ‪ ،‬زﻣﺴﺘﺎﻧﺶ ﻧﻪ از ﺳﺮدی‬

‫ﻣﺒﺎرک آن دﻣﯽ ﮐﺎﯾﯽ‪ ،‬ﻣﺮا ﮔﻮﯾﯽ ز ﯾﮑﺘﺎﯾﯽ‪:‬‬

‫» ﻣﻦ آن ﺗﻮ ﺗﻮ آن ﻣﻦ‪ ،‬ﭼﺮا ﻏﻤﮕﲔ و ﭘﺮ دردی؟ «‬

‫ﺑﻪ ﻫﺮ دم ﮔﻮﯾﺪت ﺟﺎﻧﻬﺎ‪» :‬ﺣﻼﻟﺖ ﺑﺎد ﺧﻮن ﻣﺎ‬

‫ﮐﻪ ﺧﻮن ﻫ��� ﮐﺮا ﺧﻮردی‪ ،‬ﺧﻮﺷﺶ ﺣﯽ اﺑﺪ ﮐﺮدی «‬

‫ﺗﺮا ای ﻋﺸﻖ ﭼﻮن ﺷﲑی‪ ،‬ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻋﯿﺐ ﺧﻮنﺧﻮاری‬

‫ﻓﻠﮏ ﮔﺮدان ﺑﺪرﮔﺎﻫﺖ‪ ،‬ز ﺑﯿﻢ ﻓﺮﻗﺖ ﻣﺎﻫﺖ‬

‫ﮐﻪ ﮔﻮﯾﺪ ﺷﲑ را ﻫﺮﮔﺰ ‪ » :‬ﭼﻪ ﺷﲑی ﺗﻮﮐﻪ ﺧﻮﻧﺨﻮاری؟ «‬ ‫ﻫﻤﯽ ﮔﺮدد ﻓﻠﮏ ﺗﺮﺳﺎن‪ ،‬ﮐﺰو ﻧﺎﮔﺎه ﺑﺮﮔﺮدی‬

‫ز ﺗﺮﺟﯿﻊ ﭼﻬﺎرم ﺗﻮ ﻋﺠﺐ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﺑﮕﺮﯾﺰی‬ ‫ﮐﻪ ﺷﲑ ﻋﺸﻖ ﺑﺲ ﺗﺸﻨﻪﺳﺖ و دارد ﻗﺼﺪ ﺧﻮﻧﺮﯾﺰی‬

‫ﺑﮕﻮ‪» :‬ﻧﺎر وﻻ ﻋﺎر « ﮐﻪ ﻣﺮدن ﺑﻪ ز ﺑﺪﻧﺎﻣﯽ‬

‫ﺑﯿﺎ‪ ،‬ﻣﮕﺮﯾﺰ ﺷﲑان را‪ ،‬ﮔﺮﯾﺰاﻧﯽ ﺑﻮد ﺧﺎﻣﯽ‬

‫ﭼﻮ ﺣﻠﻪی ﺳﺒﺰ ﭘﻮﺷﯿﺪﻧﺪ ﻋﺎﻣﻪی ﺑﺎغ‪ ،‬آﻣﺪ ﮔﻞ‬

‫ﻗﺒﺎ را ﺳﺮخ ﮐﺮد از ﺧﻮن ز ﻧﻨﮓ ﮐﺴﻮهی ﻋﺎﻣﯽ‬

‫دﻫﺎن ﺑﮕﺸﺎد ﺑﻠﺒﻞ ﮔﻔﺖ ﺑﻪ ﻏﻨﭽﻪ ﮐﻪ‪ » :‬ای دﻫﺎن‬

‫ﺑﮕﻔﺘﺶ‪» :‬ﺑﺴﺘﮕﯽ ﻣﻨﮕﺮ‪ ،‬ﺗﻮﺑﻨﮕﺮ ﺑﺎدهآﺷﺎﻣﯽ «‬

‫ﮔﺮﯾﺒﺎﻧﺶ ﺑﻮد ﺷﻤﺴﯽ‪ ،‬و داﻣﺎﻧﺶ ﺑﻮد ﺷﺎﻣﯽ‬

‫ﻟﺒﺎس ﻻﻟﻪ ﻧﺎدرﺗﺮ‪ ،‬ﮐﻪ اﺳﻮد دارد و اﺣﻤﺮ‬ ‫ﺟﻮاﺑﺶ ﮔﻔﺖ ﺑﻠﺒﻞ‪ » :‬ﻫﯽ‪ ،‬اﮔﺮ ﻣﯽﺧﻮارهی ﭘﺲ‬

‫ﮐﻨﺪ آزاد ﻣﺴﺘﺎن را ﺗﻮ ﭼﻮن ﭘﺎﺑﺴﺖ اﯾﻦ داﻣﯽ؟! «‬

‫‪۱٦‬‬


‫ﺗﻮ در دام ﺧﱪﻫﺎﯾﯽ‪ ،‬ﭼﻮ در ﺗﺎرﯾﺦ اﯾﺎﻣﯽ‬

‫ﺟﻮاﺑﺶ داد ﻏﻨﭽﻪ‪ ،‬ﺗﻮز ﭘﺎ و ﺳﺮ ﺧﱪ داری‬

‫ﺑﮕﻔﺘﺎ‪ :‬زان ﺧﱪ دارم‪ ،‬ﮐﻪ ﻣﻦ ﭘﯿﻐﺎﻣﱪ ﯾﺎرم«‬

‫ﺑﮕﻔﺖ‪ » :‬ار ﻋﺎرف ﯾﺎری‪ ،‬ﭼﺮا درﺑﻨﺪ ﭘﯿﻐﺎﻣﯽ؟ «‬

‫ﺑﮕﻔﺘﺶ ‪ » :‬ﺑﺸﻨﻮ اﺳﺮارم‪ ،‬ﮐﻪ ﻣﻦ ﺳﺮﻣﺴﺖ و ﻫﺸﯿﺎرم‬

‫ﭼﻮ ﻣﻦ ﻣﺤﻮ دﻻراﻣﻢ‪ ،‬ازو دان اﯾﻦ دﻻراﻣﯽ «‬

‫اﮔﺮ ﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﻋﺎﻟﻤﯿﺎن ازﯾﻦ ﻣﺴﺘﯽ ﭼﮑﺪ ﺟﺮﻋﻪ‬

‫ﻧﻪ ﻋﺎﻟﻢ ﻣﺎﻧﺪ و آدم‪ ،‬ﻧﻪ ﻣﺠﺒﻮری ﻧﻪ ﺧﻮدﮐﺎﻣﯽ‬

‫ﮐﻪ آن ﺳﺎﯾﻪﺳﺖ و اﯾﻦ ﺧﻮرﺷﯿﺪ و آن ﭘﺴﺘﺴﺖ و اﯾﻦ‬

‫ﻧﻪ اﯾﻦ ﻣﺴﺘﯽ ﭼﻮ ﻣﺴﺘﯿﻬﺎ‪ ،‬ﻧﻪ اﯾﻦ ﻫﺶ ﻣﺜﻞ آن ﻫﺸﻬﺎ‬

‫ﮔﻬﯽ از ﭼﺸﻢ او ﻣﺴﺘﻢ‪ ،‬ﮔﻬﯽ در ﻗﻨﺪ او ﻏﺮﻗﻢ‬

‫دﻻ ﺑﺎ ﺧﻮﯾﺶ آی آﺧﺮ ﻣﯿﺎن ﻗﻨﺪ و ﺑﺎداﻣﯽ‬

‫وﱃ ﺗﺮﺟﯿﻊ ﭘﻨﺠﻢ درﻧﯿﺎﯾﻢ ﺟﺰ ﺑﻪ دﺳﺘﻮری‬

‫ﮐﻪ ﺷﻤﺲاﻟﺪﯾﻦ ﺗﱪﯾﺰی ﺑﻔﺮﻣﺎﯾﺪ ﻣﺮا ﺑﻮری‬

‫ﻣﺮا ﮔﻮﯾﺪ‪ » :‬ﺑﯿﺎ‪ ،‬ﺑﻮری‪ ،‬ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺎ ﻏﻢ ﺗﻮ زﻧﺒﻮری‬

‫ﮐﻪ ﺗﺎ ﺧﻮﻧﺖ ﻋﺴﻞ ﮔﺮدد‪ ،‬ﮐﻪ ﺗﺎ ﻣﻮﻣﺖ ﺷﻮد ﻧﻮری‬

‫ﻣﺨﻮر از ﺑﺎغ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ‪ ،‬ﮐﻪ ﻓﺎﺳﺪ ﮔﺮدد آن ﺷﻬﺪت‬

‫ﻣﺒﲔ زﻧﺒﻮر ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ‪ ،‬ﮐﻪ او ﺧﺼﻤﺴﺖ و ﺗﻮ ﻋﻮری «‬

‫ز ﺷﻤﻊ و ﺷﻬﺪ ﻧﮕﺮﯾﺰی‪ ،‬اﮔﺮ ﺗﻮ اﻫﻞ اﯾﻦ ﺳﻮری‬

‫ز زﻧﺒﻮران ﺑﺎغ ﺟﺎن ‪ ،‬ﺟﻬﺎن ﭘﺮ ﺷﻬﺪ و ﺷﻤﻊ آﻣﺪ‬

‫زﻫﯽ ﺣﺴﻨﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﮔﲑد ﭼﻨﲔ زﺷﺖ از ﭼﻨﺎن ﺧﻮﺑﯽ‬

‫زﻫﯽ ﻧﻮری درﯾﻦ دﯾﺪه‪ ،‬ز ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺑﺪان دوری‬

‫ﭼﻪ ﻣﺮد ﺷﺮم و ﻧﺎﻣﻮﺳﯽ؟! ﭼﻮ ﻣﺠﻨﻮن ﻓﺎش ﺑﺎﯾﺪ ﺷﺪ‬

‫ﭼﻨﺎن ﻣﺴﺘﻮر را ﻫﺮﮔﺰ ﻧﯿﺎﺑﺪ ﮐﺲ ﺑﻪ ﻣﺴﺘﻮری‬

‫دﻻ ﻣﯽﺳﺎز ﺑﺎ ﺧﺎرش‪ ،‬ﮐﻪ ﮔﻠﺰارش ﻫﻤﯽ ﮔﻮﯾﺪ‪:‬‬

‫» اﮔﺮﭼﻪ ﻣﺸﮏ ﺑﯽﺣﺪم‪ ،‬ﻧﺒﺎﺷﺪ وﺻﻞ ﮐﺎﻓﻮری «‬

‫ﭼﻮ ﺟﺎن ﺑﺎ ﺗﺴﺖ‪ ،‬ﻧﻌﻤﺘﻬﺎ ز ﮔﺮدون ﺑﺮ زﻣﲔ روﯾﺪ‬

‫وﮔﺮ ﺑﺎﺷﯽ ﺗﻮ ﺑﺮﮔﺮدون ﭼﻮ ﺟﺎﻧﺖ ﻧﯿﺴﺖ در ﮔﻮری‬

‫ﻫﺰاران دﺷﻤﻦ و رهزن‪ ،‬ﺑﺮای آن ﭘﺪﯾﺪ آﻣﺪ‬

‫ﮐﻪ ﺗﺎ ﭼﻮن ﺟﺎن ﺑﺮی زﯾﺸﺎن ﺑﺪاﻧﯽ ﮐﺰﮐﯽ ﻣﻨﺼﻮری‬

‫ﺳﺮاﻓﯿﻠﺴﺖ ﺟﺎن ﺗﻮ‪ ،‬ﮐﺰ آوازش ﺷﻮی زﻧﺪه‬

‫ﺗﻬﯽ ﮐﻦ ﻧﺎی ﻗﺎﻟﺐ را ﮐﻪ اﺳﺮاﻓﯿﻞ را ﺻﻮری‬

‫ﻧﻈﺮﻫﺎ را ﻧﻤﯽﯾﺎﺑﯽ‪ ،‬و ﻧﺎﻇﺮ را ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﯽ‬

‫ﭼﻪ ﻣﺤﺮوﻣﯽ ازﯾﻦ ﻫﺮدو‪ ،‬ﭼﻮ ﺗﻮ ﻣﺤﺒﻮس ﻣﻨﻈﻮری‬

‫ﺑﻪ ﺗﺮﺟﯿﻊ ﺷﺸﻢ آﯾﻢ‪ ،‬اﮔﺮ ﺻﺎﻓﯽ ﺑﻮد راﯾﻢ‬ ‫ﮐﺰﯾﻦ ﻫﺠﺮان ﭼﻨﺎن دﻧﮕﻢ‪ ،‬ﮐﻪ ﮔﻮﯾﯽ ﺑﻨﮓ ﻣﯽﺧﺎﯾﻢ‬

‫ﮐﺰان ﻣﻌﺰول ﮔﺸﺖ اﻓﯿﻮن‪ ،‬و ﺑﻨﮓ و ﺑﺎدهی ﺷﲑه‬

‫ز ﻧﻮر ﻋﻘﻞ ﮐﻞ ﻋﻘﻠﻢ ﭼﻨﺎن دﻧﮓ آﻣﺪ و ﺧﲑه‬

‫ﭼﻮ آﻣﺪﮐﻮس ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ‪ ،‬ﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪﮐﺎس ﺷﯿﻄﺎﻧﯽ؟!‬

‫ﭼﻮ آﻣﺪ ﻣﺎدر ﻣﺸﻔﻖ ﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻬﺮ ﻣﺎرﯾﺮه؟‬

‫ﻫﺰاران ﻓﺎﺿﻞ و داﻧﺎ‪ ،‬ﻏﻼم ﭼﺸﻢ ﯾﮏ ﺑﯿﻨﺎ‬

‫ﮐﻤﯿﻨﻪ ﺷﲑ را ﺑﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﮔﺎو و ﭘﯿﻞ ﺑﺮ‪ ،‬ﭼﲑه‬

‫ﺑﻪ ﺑﺼﺮه ﭼﻮﮐﺸﻢ ﺧﺮﻣﺎ؟! ﺑﻪ ﮐﺮﻣﺎن ﭼﻮن ﺑﺮم زﯾﺮه‬

‫ﭼﻪ ﻓﻀﻞ و ﻋﻠﻢ ﮔﺮد آرم؟ ﭼﻮ رو در ﻋﺸﻖ او آرم‬

‫ﻫﺰاران ﺟﺎن اﻧﺴﺎﻧﯽ ﺑﺮوﯾﯿﺪ از ﮔﻞ ﺗﲑه‬

‫زﻫﯽ ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺟﺎناﻓﺰا ﮐﻪ ﯾﮏ ﺗﺎﺑﺶ ﭼﻮ ﺷﺪ ﭘﯿﺪا‬

‫ﺑﺪﯾﻦ ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﻫﺮ ﺳﺎﯾﻪ‪ ،‬ﮐﻪ اﻫﻞ اﻗﺘﺪا آﻣﺪ‬

‫ﭼﻮ ﺳﺎﯾﻪ ﭘﺴﺖ ﮔﺸﺖ از ﻏﻢ‪ ،‬ﺑﺮای ﻓﻮت ﺗﮑﺒﲑه‬

‫اﻣﲑ ﺣﺎج ﻋﺸﻖ آﻣﺪ‪ ،‬رﺳﻮل ﮐﻌﺒﻪی دوﻟﺖ‬

‫رﻫﺎﻧﺪ ﻣﺮ ﺗﺮا در ره‪ ،‬ز ﻫﺮ ﺷﺮﯾﺮ و ﺷﺮﯾﺮه‬

‫ﺟﻬﺎن ﭘﲑ ﺑﺮﻧﺎ ﺷﺪ‪ ،‬ز ﻋﺸﻖ اﯾﻦ ﺟﻮاﻧﺒﺨﺘﺎن‬

‫زﻫﯽ ﭼﺮخ و زﻣﲔ ﺧﻮش‪ ،‬ﮐﻪ آن ﭘﲑﺳﺖ و اﯾﻦ ﺗﲑه‬

‫وﱃ ﻣﮑﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﯿﻨﺪ‪ ،‬ﮐﻪ ﻧﺒﻮد ﺑﺴﺘﻪی ﺧﲑه‬

‫رﻫﺴﺖ از ﻋﻘﺮب اﻋﺸﯽ‪ ،‬ﺑﺴﻮی ﻋﻘﺮب ﮔﺮدون‬ ‫ﭼﻪ ﺑﺎ ﺑﺮﮔﻢ از آن ﺧﺮﻣﺎ‪ ،‬ﮐﻪ ﻣﺮﯾﻢ ﭼﺸﻢ روﺷﻦ ﺷﺪ‬

‫ﮐﺰان ﺧﺮﻣﺎن ﺷﺪم ﭘﺮ دل ﻧﺪارم ﻋﺸﻖ اﻧﺠﲑه‬

‫ﭼﻮ ﻫﺮ ﻟﻔﻈﺶ ادﯾﺐ آﻣﺪ‪ ،‬ادﯾﺒﯽ ﺗﺎ ﺷﻮد ﻃﲑه‬

‫ﻣﺠﻮ ﻟﻔﻆ درﺳﺖ از ﻣﺎ‪ ،‬دل اﺷﮑﺴﺘﻪ ﺟﻮ اﯾﻨﺠﺎ‬ ‫‪۱۷‬‬


‫ﺑﮕﻮ ﺗﺮﺟﯿﻊ ﻫﻔﺘﻢ را ﮐﻪ ﺗﺎ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﻮد ﮔﻔﺘﻪ‬

‫ﻓﻠﮏ ﻫﻔﺖ و زﻣﲔ ﻫﻔﺘﺴﺖ و اﻋﻀﺎ ﻫﻔﺖ ﭼﻮن‬

‫ﺑﯿﺎ ای ﻣﻮﺳﯿﯽ ﮐﺰﮐﻒ ﻋﺼﺎ ﺳﺎزی ﺗﻮ اﻓﻌﯽ را‬

‫ﺑﻪ ﯾﮑﺪم ای ﺑﻬﺎر ﺟﺎن‪ ،‬ﮐﻨﯽ ﺳﺮﺳﺒﺰ ﻋﺎﻟﻢ را‬

‫ﺑﻪ ﻓﺮﻋﻮﻧﺎن ﺧﻮد ﺑﻨﻤﺎ ﮐﺮاﻣﺘﻬﺎی ﻣﻮﺳﯽ را‬

‫ﺑﺒﺨﺸﯽ ﻣﯿﻮهی ﻣﻌﻨﯽ درﺧﺖ ﺧﺸﮏ دﻋﻮی را‬

‫ﺑﺪه ﻫﺮ ﻣﯿﻮه را ﺑﻮﯾﯽ‪ ،‬روان ﮐﻦ ﻫﺮ ﻃﺮف ﺟﻮﯾﯽ‬

‫ﺑﺎﺷﮑﻮﻓﻪ ﺑﮑﻦ ﺧﻨﺪان درﺧﺖ ﺳﺮو و ﻃﻮﺑﯽ را‬

‫ﭼﻪ ﺻﻮرﺗﻬﺎی روﺣﺎﻧﯽ ﻧﮕﺎرﯾﺪی ﺑﻪ ﭘﻨﻬﺎﻧﯽ‬

‫ﮐﻪ در ﺟﻨﺒﺶ درآوردﻧﺪ ﺻﻮرﺗﻬﺎی ﻣﺎﻧﯽ را‬

‫روزﯾﻬﺎ‬

‫زﺑﺎن ﺳﺒﺰ ﻫﺮ ﺑﺮﮔﯽ ﺗﻘﺎﺿﺎ ﮐﺮده اﺟﺮی را‬

‫ﻫﻤﻪ ﺣﻮران ﺑﺴﺘﺎن را‪ ،‬از آن اﻧﻬﺎر ﺧﻤﺮ اﯾﻨﺠﺎ‬

‫ﺷﻬﯿﺪان رﯾﺎﺣﲔ را ﮐﻪ دی در ﺧﻮن اﯾﺸﺎن ﺷﺪ‬

‫ﺑﭙﻮﺷﯿﺪﻧﺪ‬

‫ﺗﻮزﯾﻬﺎ‬

‫ازان‬

‫رزاق‬

‫ﭼﻨﺎن ﺳﺮﻣﺴﺖ و ﺑﯿﺨﻮد ﮐﻦ‪ ،‬ﮐﻪ ﻧﺸﺎﺳﻨﺪ ﻣﺎوی را‬

‫ﺑﺮآوردی و ﺟﺎن دادی ﻧﻤﻮدی ﺣﺸﺮ و اﻧﺸﯽ را‬

‫ز ﻫﺮ ﺷﺎﺧﯽ ﯾﮑﯽ ﻣﺮﻏﯽ‪ ،‬ﺑﮕﻮﯾﺪ ﺳﺮﻧﺒﺸﺖ ﻣﺎ‬

‫ﮐﯽ ﺧﻮاﻫﺪ ﻣﺮد اﻣﺴﺎل او‪ ،‬ﮐﯽ ﺧﻮاﻫﺪ ﺧﻮرد دﻧﯿﺎ را‬

‫ﺑﺴﻮزﯾﺪ آﺗﺶ ﺗﻘﻮی ﺟﻬﺎن ﻣﺎ ﺳﻮی اﻟﻠﻪ را‬

‫ﺑﺰد ﺑﺮﻗﯽ ز اﻟﻠﻪ و ﺑﺴﻮزاﻧﯿﺪ ﺗﻘﻮی را‬

‫ﻣﮕﺮﮔﻞ ﻓﻬﻢ اﯾﻦ دارد‪ ،‬ﮐﻪ ﺳﺮخ وزرد ﻣﯽﮔﺮدد‬

‫ﭼﻮ ﺑﺮگ آن ﺷﺎخ ﻣﯽﻟﺮزد ﻣﮕﺮ درﯾﺎﻓﺖ ﻣﻌﻨﯽ را‬

‫ﺑﻪ ﭘﯿﺶ ﻣﻔﺘﯽ اول ﺑﺮﯾﺪ اﯾﻦ ﻫﻔﺖ ﻓﺘﻮی را‬

‫ز ﺗﺮﺟﯿﻊ ﭼﻨﲔ ﺷﻌﺮی ﮐﻪ ﺳﻮزد ﻧﻮر ﺷﻌﺮی را‬

‫دوازدﻫﻢ‬ ‫زان ﺑﺎدهی ﺻﻮﻓﯽ ﺑﻮد از ﺟﺎم‪ ،‬ﻣﺠﺮد‬

‫ﮐﺰ ﻏﺎﯾﺖ ﻣﺴﺘﯽ ز ﮐﻔﺶ ﺟﺎم ﺑﯿﻔﺘﺪ‬

‫اول ﺳﺒﻘﺖ ﺑﻮد » ﻒﻟا ﻫﯿﭻ ﻧﺪارد «‬

‫زان ﭘﯿﺶ رو اﻓﺘﺎد و ﺳﭙﻬﺪار و ﻣﯿﺪ‬

‫ﻣﯿﻢ از ﻒﻟا و ﻫﺎﺳﺖ ﻣﺮﮐﺐ ﺑﻨﺒﺸﱳ‬

‫ﺗﺮﮐﯿﺐ ﺑﻮد ﻋﻠﺖ ﺑﺮ ﻫﺴﺘﯽ ﻣﻔﺮد‬

‫ﺑﺎم ﻓﻠﮏ از اﺳﱳ و دﯾﻮار ﭼﻮ ﺗﻨﻬﺎﺳﺖ‬

‫ﻫﺮ ﺑﺎم دراﻓﺘﺎده و آن ﺑﺎم ﻣﺸﺒﺪ‬

‫در ﺣﺎﻟﺖ ﻣﺴﺘﯽ ﭼﻮ دل و ﻫﻮش ﻧﮕﻨﺠﯿﺪ‬

‫ﭘﺲ ﻧﯿﺴﺖ ﻋﺠﯿﺐ ﮔﺮ ﻗﺪح و ﺟﺎم ﻧﮕﻨﺠﺪ‬

‫در ﺻﻮرت ﺟﯿﻢ آﻣﺪ‪ ،‬و ﺟﯿﻤﺴﺖ ﻣﻘﯿﺪ‬

‫» ﺣﯽ « ﻧﯿﺰ اﮔﺮ ﻫﯿﭻ ﻧﺪارد‪ ،‬ﭼﻮ ﻒﻟا ﻧﯿﺰ‬

‫ﺗﺎ ﺟﻤﻊ ﺑﻪ ﺧﻮد ﺑﺎﺷﺪ ﻫﺴﺘﯽ ﻣﺤﻤﺪ‬

‫ﭘﺲ ﺑﺰم رﺳﻮل آﻣﺪ ﺑﯽﺳﺎﻏﺮ و ﺑﯽﺟﺎم‬

‫ﺑﺎﻻﺗﺮ ازﯾﻦ ﭼﺮخ ﮐﻬﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﻟﻄﻔﯿﺴﺖ‬

‫ﮐﺎرواح در آ‪ ،‬ﻧﺎﺣﯿﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ‪ ،‬ﻣﺠﺪد‬

‫آن دﯾﻮ و ﭘﺮی ﺳﺎﺧﺘﻪ از ﭘﯽ ﺗﻐﻠﯿﻂ‬

‫ﺗﺎ ﺷﯿﺸﻪ ﻧﻤﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ آب ﻣﺴﺮد‬

‫ﻧﯽ ﺟﻮی ﻧﻤﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺻﺮح ﻣﻤﺮد‬

‫ﻋﺮﯾﺎن ﺷﺪهی ﺑﺮ ﻟﺐ اﯾﻦ ﺟﻮی‪ ،‬ﭘﯽ ﻏﺴﻞ‬

‫ﺗﺎ زﻧﺪه ﺷﻮی ﻓﺎرغ از اﻧﻔﺎس ﻣﻌﺪد‬

‫از ﻣﮑﺮ ﮔﺮﯾﺰان ﺷﻮ و در وﮐﺮ رﺿﺎ رو‬

‫ﺗﺮﺟﯿﻊ ﮐﻨﻢ ﺧﻮاﺟﻪ‪ ،‬ﮐﻪ اﯾﻦ ﻗﺎﻓﯿﻪ ﺗﻨﮕﺴﺖ‬ ‫ﻧﯽ‪ ،‬ﺧﻮد ﻧﺰﻧﻢ دم‪ ،‬ﮐﻪ دم ﻣﺎ ﻫﻤﻪ ﻧﻨﮕﺴﺖ‬

‫‪۱۸‬‬


‫در ﻣﻦ ﺑﺪﻣﺪ‪ ،‬ﻧﺎﻟﻪ رﺳﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺛﺮﯾﺎ‬

‫ﻣﻦ دم ﻧﺰﻧﻢ‪ ،‬ﻟﯿﮏ دم ﻧﺤﻦ ﻧﻔﺤﻨﺎ‬

‫از‬

‫اﯾﻦ ﻧﺎی ﺗﻨﻢ را ﭼﻮ ﺑﱪﯾﺪ و ﺗﺮاﺷﯿﺪ‬

‫ﺳﻮی‬

‫ﻧﯿﺴﺘﺎن‬

‫ﻋﺪم‬

‫ﻋﺰ‬

‫ﺗﻌﺎﻻ‬

‫دل ﯾﮑﺴﺮ ﻧﯽ ﺑﻮد و دﻫﺎن ﯾﮑﺴﺮ دﯾﮕﺮ‬

‫آن ﺳﺮ ز ﻟﺐ ﻋﺸﻖ ﻫﻤﯽ ﺑﻮد ﺷﮑﺮﺧﺎ‬

‫واﻟﻠﻪ ز ﻣﯽ آن دو ﻟﺐ ار ﮐﻮه ﺑﻨﻮﺷﺪ‬

‫ﭼﻮن رﯾﮓ ﺷﻮد ﮐﻮه‪ ،‬ز آﺳﯿﺐ ﺗﺠﻼ‬

‫ﺗﻨﮓ آﻣﺪ و ﻣﺴﺘﺎﻧﻪ‪ ،‬ﺑﺮآورد ﻋﻼﻻ‬

‫ﭼﻮن از دم او ﭘﺮ ﺷﺪ و از دو ﻟﺐ او ﻣﺴﺖ‬

‫ﻧﯽ ﭼﺮخ ﻓﻠﮏ ﻣﺎﻧﺪ و ﻧﯽ زﯾﺮ وﻧﻪ ﺑﺎﻻ‬

‫ﻧﯽ ﭘﺮدهی ﻟﺐ ﺑﻮد ﮐﻪ ﮔﺮ ﻟﺐ ﺑﮕﺸﺎﯾﺪ‬

‫آواز ده اﻧﺪر ﻋﺪم ای ﻧﺎی و ﻧﻈﺮ ﮐﻦ‬

‫ﺻﺪ ﻟﯿﻠﯽ و ﻣﺠﻨﻮن و دو ﺻﺪ واﻣﻖ و ﻋﺬرا‬

‫زود از ﺣﺒﺶ ﺗﻦ ﺑﺴﻮی روم ﺟﻨﺎن رو‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﻣﻌﻼ‬

‫ﻫﲔ‪ ،‬وﻗﺖ ﺟﻬﺎدﺳﺖ وﮔﻪ ﺣﻤﻠﻪی ﻣﺮدان‬

‫ﺻﻔﺮا ﻣﮑﻦ و درﺷﮑﻦ از ﺣﻤﻠﻪ ﺗﻮ‪ ،‬ﺻﻒ را‬

‫وﻧﺪر دل ﻫﺮ ذره ﺣﻘﲑ آﯾﺪ ﺻﺤﺮا‬

‫ﺑﮕﺸﺎﯾﺪ ﻫﺮ ذره دﻫﺎن ﮔﻮﯾﺪ‪ » :‬ﺷﺎﺑﺎش «‬

‫اﯾﻨﺠﺎی ﻧﻪ آﻧﺠﺎﺳﺖ ﮐﻪ اﯾﻨﺠﺎ ﺑﺘﻮان ﺑﻮد‬

‫ﺑﺮﮐﺸﺪت‬

‫ﻗﯿﺼﺮ‪،‬‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻗﺼﺮ‬

‫ﻫﯽ‪ ،‬ﺟﺎی ﺧﻮﺷﯽ ﺟﻮی و درآ در ﺻﻒ ﻫﯿﺠﺎ‬

‫ﺗﺮﺟﯿﻊ ﺳﻮم آﻣﺪ و ﮔﻔﺘﯽ ﺗﻮ ﺧﺪاﯾﺎ‬

‫» ﺑﺮﮔﻢ ﺷﺪه ﻣﮕﺮی ﮐﻪ ﻣﺮا ﻫﺴﺖ ﻋﻮﺿﻬﺎ «‬

‫ﺟﺎﻧﻬﺎ ﻫﻤﻪ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ آن‪ ،‬ﺟﺎن ﺑﻪ ﻣﻦ آﻣﺪ‬

‫آن ﻣﻄﺮب ﺧﻮش ﻧﻐﻤﻪی ﺷﲑﯾﻦ دﻫﻦ آﻣﺪ‬

‫ﺧﻨﺪان ﺷﺪه اﺷﮑﻮﻓﻪ و ﮔﻞ ﺟﺎﻣﻪ درﯾﺪه‬

‫ﺟﺎﻧﻬﺎی ﮔﻠﺴﺘﺎن‬

‫ﺑﺮﭙﯾﺪﻧﺪ‬

‫ﻫﻨﮕﺎم ﺑﻬﺎران ﺷﺪ‪ ،‬و ﻫﺮ ﺟﺎن ﺑﻪ ﺗﻦ آﻣﺪ‬

‫ﭼﻮن ﺻﱪ ﮔﺰﯾﺪﻧﺪ ﺑﺪی ﺟﻤﻠﻪ درﺧﺘﺎن‬

‫آن ﻫﺠﺮ ﭼﻮ ﭼﺎﻫﺴﺖ و ﺻﺒﻮری رﺳﻦ آﻣﺪ‬

‫ﺧﻮﺑﺎن‬

‫ﺑﺮﺳﯿﺪﻧﺪ‬

‫ﺑﺪم‬

‫ز‬

‫دی‬

‫ﮐﺰ ﺳﻮی ﻋﺪم ﺳﻨﺒﻠﻪ و ﯾﺎﺳﻤﻦ آﻣﺪ‬

‫ﺑﺘﺨﺎﻧﻪی‬

‫ﮐﻮری ﺧﺰاﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺨﻮ‪ ،‬ﺑﺖﺷﮑﻦ آﻣﺪ‬

‫ﻏﯿﺒﯽ‬

‫ﭼﻮن ﺻﱪ ﮔﺰﯾﺪ آﯾﺲ‪ ،‬آﻣﺪ ﻓﺮﺟﺶ زود‬

‫ﭼﻮن ﺧﻠﻖ ﺣﺴﻦ ﮐﺮد‪ ،‬ﻧﮕﺎر ﺣﺴﻦ آﻣﺪ‬

‫ﯾﮏ ﺑﺎغ ﭘﺮ از ﺷﺎﻫﺪ‪ ،‬ﻧﯽ ﺗﺮک و ﻧﻪ روﻣﯽ‬

‫ﮐﻨﺪر ﺣﺠﺐ ﻏﯿﺐ‪ ،‬ﻫﺰاران ﺧﱳ آﻣﺪ‬

‫وان رﻋﺪ ﺑﺮان اوج ﻫﻮا‪ ،‬ﻃﺒﻞ زن آﻣﺪ‬

‫در ﻋﯿﺪ ﺑﻬﺎر‪ ،‬اﺑﺮ ﺑﺮاﻓﺸﺎﻧﺪ ﮔﻼﺑﯽ‬

‫ﭘﻨﺪاﺷﺖ ﮐﻪ ﮔﻢ ﮔﺸﺖ ﺧﻮد او در وﻃﻦ آﻣﺪ‬

‫ﺑﺲ ﺟﺎن ﮐﻪ ﭼﻮ ﯾﻮﺳﻒ ﺑﻪ ﭼﻪ ﻣﻬﻠﮑﻪ اﻓﺘﺎد‬

‫آﺧﺮ ز ره ﺧﺎر‪ ،‬ﮔﻞ اﻧﺪر ﭼﻤﻦ آﻣﺪ‬

‫زﯾﺮا ﮐﻪ ره آب ﺧﻀﺮ ﻣﻈﻠﻢ و ﺗﺎرﯾﺴﺖ‬

‫ﺗﺎ ﺷﺎه ﺑﮕﻮﯾﺪ‪ ،‬ﭼﻮ درﯾﻦ اﻧﺠﻤﻦ آﻣﺪ‬

‫ﺧﺎﻣﺶ ﮐﻦ‪ ،‬اﮔﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﻏﺰل اﻏﻠﺐ ﺑﺎﻗﯿﺴﺖ‬

‫ای ﻣﺎه ﻋﺬار ﻣﻦ و ای ﺧﻮش ﻗﺪ و ﻗﺎﻣﺖ‬

‫ﺑﺮﺧﯿﺰ ﮐﻪ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ ز ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﻗﯿﺎﻣﺖ‬

‫ﺳﯿﺰدﻫﻢ‬ ‫ﭘﯿﮑﺎن آﺳﻤﺎن ﮐﻪ ﺑﻪ اﺳﺮار ﻣﺎ درﻧﺪ‬

‫روﺣﺎﻧﯿﺎن‬

‫ز‬

‫ﻋﺮش‬

‫رﺳﯿﺪﻧﺪ‪،‬‬

‫ﻣﺎ را ﮐﺸﺎن ﮐﺸﺎن ﺑﻪ ﺳﻤﺎوات ﻣﯽﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﮐﺰ ﻓﺮ آﻓﺘﺎب ﺳﻌﺎدت‪ ،‬ﭼﻪ ﺑﺎ ﻓﺮﻧﺪ!‬

‫ﺑﻨﮕﺮﯾﺪ‬

‫ﻣﺎ ﺳﺎﯾﻪوار در ﭘﯽ اﯾﺸﺎن روان ﺷﻮﯾﻢ‬

‫ﺗﺎ ﺳﺎﯾﻬﺎ ز ﭼﺸﻤﻪی ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺑﺮﺧﻮرﻧﺪ‬ ‫‪۱۹‬‬


‫ﺳﺎﯾﻬﺎ‬

‫ﭼﻮن او ﻣﺴﺎﻓﺮ آﻣﺪ‪ ،‬اﯾﻨﻬﺎ ﻣﺴﺎﻓﺮﻧﺪ‬

‫زﯾﺮا‬

‫اول ﺑﮑﺎﺷﺖ داﻧﻪ و آﺧﺮ درﺧﺖ ﺷﺪ‬

‫ﻧﯽ‪ ،‬ﭼﺸﻢ ﺑﺎز ﮐﻦ‪ ،‬ﮐﻪ ﻧﻪ اول ﻧﻪ آﺧﺮﻧﺪ‬

‫از‬

‫ﮐﻪ‬

‫ﻋﻘﻞ‬

‫آﻓﺘﺎب‬

‫اوﻟﺴﺖ‬

‫در‬

‫ﭘﺮﺳﺘﻨﺪ‪،‬‬

‫اﻧﺪﯾﺸﻪ‬

‫ﺗﺪﺑﲑ ﻋﻘﻞ اوﺳﺖ ﮐﻪ اﯾﻨﻬﺎ ﻣﺪﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﻋﻘﻠﻬﺎ‬

‫ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺷﻤﺲ دﯾﻦ ﮐﻪ ﻧﻪ ﺷﺮﻗﯽ ﻧﻪ ﻏﺮﺑﯽ‬

‫ﭘﺲ ﺳﲑ ﺳﺎﯾﻬﺎش در اﻓﻼک دﯾﮕﺮﻧﺪ‬

‫از آﻓﺘﺎب‪ ،‬آب و ﮔﻞ ﻣﺎ ﭼﻮ دل ﺷﺪﺳﺖ‬

‫اﺟﺰای ﻣﺎ ﭼﻮ دل ز ﺑﺮ ﭼﺮخ ﻣﯽﭘﺮﻧﺪ‬

‫ﻧﯽ ﺑﺴﺘﻪی ﻣﻨﺎزل و ﭘﺎﻻن و اﺳﱰﻧﺪ‬

‫ﻣﺮدان ﺳﻔﺮ ﮐﻨﻨﺪ در آﻓﺎق‪ ،‬ﻫﻤﭽﻮ دل‬

‫ﺧﻮد ﭼﺮخ ﭼﯿﺴﺖ ﺗﺎ دل ﻣﺎ آن ﻃﺮف رود؟!‬

‫اﯾﻦ ﺟﺴﻢ و ﺟﺎن و دل ﻫﻤﻪ ﻣﻘﺮون دﻟﱪﻧﺪ‬

‫رﻓﺘﻨﺪ و آﻣﺪﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﻘﺼﻮد‪ ،‬و دﯾﮕﺮان‬

‫در آب وﮔﻞ ﭼﻮ آب وﮔﻞ ﺧﻮد ﻣﮑﺪرﻧﺪ‬

‫اﮐﻨﻮن ز ﻓﺮ وﺻﻞ ﻧﻪ ﺧﺸﮑﻨﺪ و ﻧﻪ ﺗﺮﻧﺪ‬

‫ﻟﺐ ﺧﺸﮏ ﺑﻮد و ﭼﺸﻢ ﺗﺮ‪ ،‬از درد آن ﻓﺮاق‬ ‫ﺑﲑون ز ﭼﺎر ﻃﺒﻊ ﺑﻮد ﻃﺒﻊ ﻋﺎﺷﻘﯽ‬

‫از ﭼﺎر و ﭘﻨﺞ و ﻫﻔﺖ‪ ،‬دو ﺻﺪ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺮﺗﺮﻧﺪ‬

‫ﭼﻮن ﻃﺒﻊ ﭘﻨﺠﻤﲔ ﺑﮑﺸﺪ روح را ﻣﻬﺎر‬

‫ﺗﺮﺟﯿﻊ ﮐﻦ‪ ،‬ﺑﮕﻮ‪ ،‬ﻫﻠﻪ ﺑﮕﺮﯾﺰ زﯾﻦ ﭼﻬﺎر‬

‫ﮐﺎن ﺳﻮی راه رو ﻧﻪ ﭘﯿﺎدهﺳﺖ ﻧﻪ ﺳﻮار‬

‫رو ﺳﻮی آﺳﻤﺎن ﺣﻘﺎﯾﻖ ﺑﺪان رﻫﯽ‬

‫ﺑﺮ ﮔﺮد ﮔﺮد ﻋﺸﻖ‪ ،‬ﺧﻮد او را ﮐﺠﺎﺳﺖ ﮔﺮد؟‬

‫ﻣﯽﺗﺎز ﮔﺮم و روﺷﻦ و ﺧﻮش‪ ،‬آﻓﺘﺎبوار‬

‫ﺗﻘﻠﯿﺪ ﭼﻮن ﻋﺼﺎﺳﺖ ﺑﺪﺳﺘﺖ در اﯾﻦ ﺳﻔﺮ‬

‫وز ﻓﺮ ره ﻋﺼﺎت ﺷﻮد ﺗﯿﻎ ذواﻟﻔﻘﺎر‬

‫اﻣﺮوز دل درآﻣﺪ ﺑﯽدﺳﺖ و ﭘﺎ ‪ ،‬ﭼﻮ ﭼﺮخ‬

‫از ﺑﺎدﻫﺎی ﻟﻌﻞ ﺑﺮﻓﺘﻪ ز ﺳﺮ ﺧﻤﺎر‬

‫ﻣﻮﺳﯽ ﺑﺮد ﻋﺼﺎ‪ ،‬و ﺑﺠﻮﺷﯿﺪ آب ﺧﻮش‬

‫آن‬

‫ﮔﻔﺘﻢ‪ » :‬دﻻ ﭼﻪ ﺑﻮد ﮐﻪ ﮔﺴﺘﺎخ ﻣﯽروی؟ «‬

‫ذواﻟﻔﻘﺎر‬

‫ﺑﻮد‪،‬‬

‫ازان‬

‫ﺑﻮد‬

‫آﺑﺪار‬

‫ﮔﻔﺘﺎ‪ » :‬ﺷﺮاب داد ﻣﺮا ﯾﺎر ﺑﺮﻧﻬﺎر‬

‫اﻣﺮوز ﺷﲑ ﮔﲑم‪ ،‬و ﺑﺮ ﺷﲑ ﻧﺮ زﻧﻢ‬

‫زﯾﺮا ﮐﻪ ﻣﺴﺖ آﻣﺪم از ﺳﻮی ﻣﺮﻏﺰار‬

‫ﺳﻨﮕﺴﺖ و آﻫﻨﺴﺖ ﺑﻪ ﺗﺨﻠﯿﻖ ﮐﺎف و ﻧﻮن‬

‫ﺣﺮاﻗﻪاﯾﺴﺖ ﮐﻮن و ﻋﺪم در ﺳﺘﺎرهﺑﺎر‬

‫در ﻣﺮﻏﺰار ﭼﺮخ ﮐﻪ ﺛﻮرﺳﺖ ﺑﺎ اﺳﺪ‬ ‫اﺳﺘﺎرﻫﺎی‬

‫ﻋﺎﺷﻘﺎن‬

‫ﺣﺮاﻗﻪﺷﺎن ﺷﻮدز ﺳﺘﺎره ﭼﻮ ﺻﺪ ﻧﮕﺎر‬

‫ﻗﻮﻣﯽ اﮔﺮ ز ﺳﻌﺪ و ز ﻧﺤﺴﺶ ﮔﺬﺷﺘﻪاﻧﺪ‬

‫ﻫﻤﭽﻮن ﺳﺘﺎره ﻣﺠﻮ‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺣﺴﻦ ﯾﺎر‬

‫اﺳﺘﺎرﻫﺎی‬

‫ﺳﻌﺪ‬

‫ﻧﺤﺲ‪،‬‬

‫ﺟﻬﺪ‬ ‫ﺑﻪ‬

‫ﺳﻮی‬

‫ﯾﮏ آﺗﺸﯽ زﻧﻢ ﮐﻪ ﺑﺴﻮزد در آن ﺷﺮار‬

‫ﻧﺤﺴﺎن‬

‫در وﻗﺖ وﻋﺪه ﭼﻮن ﮔﻞ و وﻗﺖ وﻓﺎ ﭼﻮ ﺧﺎر‬

‫ﺳﻌﺪرو‬

‫ﻧﯽ ﺧﻮف و ﻧﯽ رﺟﺎ و ﻧﯽ ﻫﺠﺮان و ﻧﯽ وﺻﺎل‬

‫ﻧﯽ ﻏﺼﻪ ﻧﯽ ﺳﺮور‪ ،‬ﻧﯽ ﭘﻨﻬﺎن ﻧﻪ آﺷﮑﺎر‬

‫ﺗﺮﺟﯿﻊ ﺛﺎﻟﺜﻢ ﭼﻮ ﻣﺜﻠﺚ ﻃﺮبﻓﺰاﺳﺖ‬ ‫ﮔﺮ ﺳﺮﮔﺮان ﺷﻮی ز ﻣﺜﻠﺚ‪ ،‬ﺑﺸﻮ‪ ،‬ﺳﺰاﺳﺖ‬

‫از ﻋﻘﻞ و ﻋﺸﻖ و روح ﻣﺜﻠﺚ ﺷﺪﺳﺖ راﺳﺖ‬

‫ﻫﺮ زﺧﻢ را ﭼﻮ ﻣﺮﻫﻢ و ﻫﺮ درد را دواﺳﺖ‬

‫زﻣﺎن‬

‫ﺧﺎرا ﻋﻘﯿﻖ و ﻟﻌﻞ ﺷﺪ‪ ،‬و ﺧﺎک ﺑﺎﻧﻮاﺳﺖ‬

‫در‬ ‫از‬

‫ﻣﻐﺰ‬

‫ﺟﺎم‬

‫ﻋﻠﺘﯿﺴﺖ‬

‫آﻓﺘﺎب‬

‫اﮔﺮ‬

‫ﺣﻘﺎﯾﻖ‬

‫اﯾﻦ‬

‫ﺑﻬﺮ‬

‫ﺧﻮرد و ﮔﺮان ﻧﺸﺪﮐﻪ ﻧﻪ در ﺧﻮرد اﯾﻦ ﻋﻄﺎﺳﺖ‬

‫ﻣﺜﻠﺜﻢ‬

‫ﻧﯽ آن ﻋﻘﯿﻖ ﮐﻮ ﺑﺮ ﺗﺤﻘﯿﻖ ﮐﻬﺮﺑﺎﺳﺖ‬

‫آن ﻟﻌﻞ ﻧﯽ ﮐﻪ از رخ ﺧﻮد ﺑﯽﺧﱪ ﺑﻮد‬

‫‪۲۰‬‬


‫آن ﻟﻌﻞ ﮐﻮ ﭼﻮ ﺑﻌﻞ ﺣﺮﯾﻔﺴﺖ و ﺑﺎ ﻧﺸﺎط‬

‫وﯾﻦ ﺷﺎه ﺑﺎ ﻋﺮوس ﻧﻪ ﺟﻔﺘﺴﺖ و ﻧﻪ ﺟﺪاﺳﺖ‬

‫ﺑﺲ ﺟﻬﺪ ﮐﺮد ﻋﻘﻞ ﮐﺰﯾﻦ ﻧﻔﯽ ﺑﻮ ﺑﺮد‬

‫ﺑﻮﯾﯽ ﻧﱪد ﻋﻘﻞ ﻫﻤﻪ ﺟﻬﺪ او ﻫﺒﺎﺳﺖ‬

‫ﻻ ﮔﺸﺖ ﺑﻨﺪه و ﺳﭙﺲ ﻻ ﻫﻤﻪ ﺧﺪاﺳﺖ‬

‫ﺑﻨﺪهی ﺧﺪاﺳﺖ ﺧﺎص وﻟﯿﮑﻦ ﭼﻮ ﺑﻨﺪه ﻣﺮد‬

‫آن ﻫﺴﺖ ﺑﻮی ﺑﺮد‪ ،‬ﮐﻪ او ﻧﯿﺴﺖ ﺷﺪ ﺗﻤﺎم‬

‫آن را ﺑﻘﺎ رﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﮐﻠﯽ او ﻓﻨﺎﺳﺖ‬

‫وﺻﻒ ﺑﺸﺮ ﻧﻤﺎﻧﺪ ﭼﻮ وﺻﻒ ﺧﺪا رﺳﯿﺪ‬

‫ﮐﺎن آﻓﺘﺎب ﻧﲑ و اﯾﻦ ﺷﻌﻠﻪی ﺳﻬﺎﺳﺖ‬

‫زﯾﻦ ﺟﺎم ﻫﺮﮐﻪ ﺑﺎدهی اﺳﺮار درﮐﺸﯿﺪ‬

‫ﻣﺤﻮ وﺻﺎل دﻟﱪ و ﻣﺴﺘﻐﺮق ﻟﻘﺎﺳﺖ‬

‫در ﺣﺴﻦ ﮐﱪﯾﺎ ﭼﻮ ﻓﻨﺎ ﮔﺸﺖ از وﺟﻮد‬ ‫آﯾﯿﻨﻪی‬

‫ﺟﻤﺎل‬

‫اﻟﻬﯿﺴﺖ‬

‫روح‬

‫ﻣﻮﺟﻮد ﻣﻄﻠﻖ آﻣﺪ و ﺑﯽﮐﱪ و ﺑﯽرﯾﺎﺳﺖ‬

‫در ﺑﺰم ﻋﺸﻖ ﺟﺴﻤﺶ ﺟﺎم ﺟﻬﺎن ﻧﻤﺎﺳﺖ‬

‫او‬

‫اﯾﻦ ﺑﻮاﻟﻌﺠﺐ ﺻﻨﺎﻋﺖ و اﯾﻦ ﻃﺮﻓﻪ ﮐﯿﻤﯿﺎﺳﺖ‬

‫ﻫﺮ ﻣﺲ ﭼﻮ ﮐﯿﻤﯿﺎ ﺷﻮد از ﻧﻮر ذواﻟﺠﻼل‬

‫اﮐﺴﲑ ﻋﺸﻖ را ﺑﻪ ﻃﻠﺐ در وﺟﻮد او‬

‫ﺗﺎ آن ﺷﻮی ﺗﻮ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﻪ اﻧﻌﺎم ﺟﻮد او‬

‫ﭼﻬﺎردﻫﻢ‬ ‫ﺧﻨﺪه ﻧﻤﯽآﯾﺪت‪ ،‬ﺑﻬﺮ دل ﻣﻦ ﺑﺨﻨﺪ‬

‫ای ﻗﺪ و ﺑﺎﻻی ﺗﻮ ﺣﺴﺮت ﺳﺮو ﺑﻠﻨﺪ‬

‫ﺧﻨﺪهیﺷﲑﯾﻦ ﻧﻮش راﺳﺖ ﺑﻔﺮﻣﺎ‪ ،‬ﺑﭽﻨﺪ؟‬

‫ای ز ﺗﻮ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺠﻮش‪ ،‬ﻟﻄﻒ ﮐﻦ‪ ،‬ارزان‬

‫ﺻﺪﻣﻪ وﺻﺪ آﻓﺘﺎب ﺧﻨﺪه ز ﺗﻮ ﻣﯽﺑﺮﻧﺪ‬

‫ﺧﻨﺪه زﻧﺪ آﻓﺘﺎب‪ ،‬ﮔﲑد ﻋﺎﻟﻢ ﺧﻀﺎب‬

‫ﻧﯿﺸﮑﺮ از ﻗﻨﺪ ﺗﻮ‪ ،‬ﭘﺮ ﺷﺪه ﺑﲔ ﺑﻨﺪ ﺑﻨﺪ‬

‫ﻻﻟﻪ و ﮔﻠﱪﮔﻬﺎ‪ ،‬ﻋﮑﺲ ﺗﻮ آﻣﺪ‪ ،‬ﻣﻬﺎ‬

‫ﻃﻠﻌﺘﺖ ای آﻓﺘﺎب‪ ،‬ﺗﯿﻎ ﻃﺮب ﺑﺮﮐﺸﯿﺪ‬

‫ﮔﺮدن ﺗﻠﺨﯽ ﺑﺰد‪ ،‬ﺑﯿﺦ ﻏﻢ و ﻏﺼﻪ ﮐﻨﺪ‬

‫ﺑﺰم اﺑﺪ ﻣﯽﻧﻬﺪ‪ ،‬ﺷﻪ ﺟﻬﺖ ﻋﺎﺷﻘﺎن‬

‫ﻧﻌﻞ زرﯾﻦ ﻣﯽزﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻬﺮ ﺳﻢ ﻫﺮ ﺳﻤﻨﺪ‬

‫ﮔﺸﺖ ﺟﻬﺎن ﮔﻠﺴﺘﺎن‪ ،‬ﺧﺎر ﻧﺪارد ﮔﺰﻧﺪ‬

‫دور ﻗﻤﺮ درﮔﺬﺷﺖ‪ ،‬زﻫﺮء زﻫﺮا رﺳﯿﺪ‬

‫ﭘﯿﺶ ﻟﺐ ﻧﻮش ﺗﻮ ﺣﻠﻘﻪ ﺑﮕﻮش اﺳﺖ ﻗﻨﺪ‬

‫اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺑﮕﺬﺷﺖ ﻧﯿﺰ‪ ،‬ﭘﯿﺸﱰ آ ای ﻋﺰﯾﺰ‬

‫ﭘﯿﺸﱰ آ ﭘﯿﺸﱰ‪ ،‬ﺗﺎ ﺑﺪﻫﻢ ﺟﺎن وﺳﺮ‬

‫ﺗﺎ ﺷﮑﻔﺪ ﻫﻤﭽﻮ ﮔﻞ‪ ،‬روی زﻣﲔ ﻧﮋﻧﺪ‬

‫ﺑﻮی وﺻﺎﻟﺖ رﺳﯿﺪ‪ ،‬روﺿﻪی رﺿﻮان دﻣﯿﺪ‬

‫ﺻﻠﺢ ﮐﻦ » اﻟﺼﻠﺢ ﺧﲑ « ﮐﻮری دﯾﻮ ﻟﻮﻧﺪ‬

‫از ﺟﻬﺖ ﭼﺸﻢ ﺑﺪ‪ ،‬آﺗﺶ و ﻣﺸﺘﯽ ﺳﭙﻨﺪ‬

‫ﻣﺎ و ﺣﺮﯾﻔﺎن ﺧﻮﺷﯿﻢ‪ ،‬ﺳﺎﻏﺮ ﺣﻖ ﻣﯽﮐﺸﯿﻢ‬

‫ﺗﺎزه ﺷﻮ و ﭼﺴﺖ ﺷﻮ‪ ،‬از ﭘﯽ ﺗﺮﺟﯿﻊ را‬

‫ﮔﻮش ﻧﻮی وام ﮐﻦ ﺗﺎ ﺷﻨﻮی ﻣﺎﺟﺮا‬

‫ﻃﺒﻞ ﺑﻪ ﺧﻮد ﻣﯽزﻧﺪ‪ ،‬در دل او ﺗﺎ ﭼﻬﺎﺳﺖ‬

‫ﺷﺎه ﻫﻢ از ﺑﺎﻣﺪاد‪ ،‬ﺳﺮﺧﻮش و ﺳﺮﻣﺴﺖ ﺧﺎﺳﺖ‬

‫ﻣﻨﺘﻈﺮﺳﺖ آﺳﻤﺎن‪ ،‬ﺗﺎ ﭼﻪ ﮐﻨﺪ ﻗﻬﺮﻣﺎن‬

‫ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻨﺪ ﮔﻮ ﺑﮑﻦ‪ ،‬ﻫﺮﭼﻪ ﮐﻨﺪ ﺟﺎن ﻣﺎﺳﺖ‬

‫ای ﭼﻮ درﺧﺖ ﺑﻠﻨﺪ‪ ،‬ﻗﺒﻠﻪی ﻫﺮ دردﻣﻨﺪ‬

‫ﺑﺮگ و ﺑﺮش ﺧﲑه ﮐﻦ‪ ،‬ﺷﺎخ ﺗﺮش ﺑﺎوﻓﺎﺳﺖ‬

‫ﺣﺎﺗﻢ ﻃﯽ ﺑﺎ ﺳﺨﺎش‪ ،‬ﻃﯽ ﺷﺪ اﮔﺮ اﯾﻦ ﺳﺨﺎﺳﺖ‬

‫ﻫﺮ ﻧﻔﺴﯽ روﺿﻪی‪ ،‬از ﺗﻮ ﺑﻪ ﭘﯿﺶ دﻟﺴﺖ‬

‫ﯾﮏ ﻧﻔﺮی ﺧﲑهﺳﺮ ﮔﺸﺘﻪ ﮐﻪ آﺧﺮ ﮐﺠﺎﺳﺖ‬

‫ﯾﮏ ﻧﻔﺮی ﺑﺨﺖ ور از ﺗﻮ ﺧﻮش و ﻣﯿﻮه ﺧﻮر‬

‫‪۲۱‬‬


‫ﭼﺸﻢ ﺑﻤﺎﻟﯿﺪ ﺗﺎ ﺧﻮاب ﺟﻬﺪ از ﺷﻤﺎ‬

‫ﮐﺸﻒ ﺷﻮد ﮐﺎن درﺧﺖ ﭘﻬﻠﻮی ﻓﮑﺮ ﺷﻤﺎﺳﺖ‬

‫آب اﮔﺮ ﻣﻨﮑﺮ ﭼﺸﻤﻪی ﺧﻮد ﻣﯽﺷﻮد‬

‫ﺧﺎک ﺳﯿﻪ ﺑﺮ ﺳﺮش ﺑﺎد‪ ،‬ﮐﻬﺒﺲ ژاژﺧﺎﺳﺖ‬

‫ﻓﮑﺮﺗﻬﺎ ﭼﺸﻤﻬﺎﺳﺖ ﮔﺸﺘﻪ روان زان درﺧﺖ‬ ‫ای‬

‫ژاژﺧﺎ‪،‬‬

‫ﻃﻤﻊ‬

‫ﮔﻨﺪهﺗﺮ‬

‫ﭘﺎک ﮐﻦ از ﺟﻮ وﺣﻞ‪ ،‬ﮐﺎب ازو ﺑﯽﺻﻔﺎﺳﺖ‬

‫ﺗﺎت ﻧﮕﲑد ﺑﻼ‪ ،‬ﻫﯿﭻ ﻧﮕﻮﯾﯽ ﺧﺪاﺳﺖ‬

‫از ﮔﻨﺪﻧﺎ‬

‫ﺧﺮ ز زدن ﮔﺸﺖ ﻓﺮد‪ ،‬ﮐﮋروی آﻏﺎز ﮐﺮد‬

‫راه رﻫﺎ ﮐﺮد و رﻓﺖ آن ﻃﺮﻓﯽ ﮐﻪ ﮔﯿﺎﺳﺖ‬

‫آن ﻃﺮﻓﯽ ﮐﻪ ﮔﯿﺎﺳﺖ اﻣﻦ و اﻣﺎن از ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬

‫ﻏﺮه ﺑﻪ ﺳﺒﺰی ﻣﺸﻮ‪ ،‬ﮔﺮگ ﺳﯿﻪ در ﻗﻔﺎﺳﺖ‬

‫ﮔﻮش ﺑﻪ ﺗﺮﺟﯿﻊ ﻧﻪ‪ ،‬ﺟﺎﻧﺐ ره ﮐﻦ رﺟﻮع‬

‫زاﻧﮏ ﻣﻼﻗﺎت ﮔﺮگ ﺗﻠﺨﱰ آﻣﺪ ز ﺟﻮع‬

‫زان ﻫﻤﻪ رﺣﻤﺖ‪ ،‬ﻓﺮﺳﺖ ﺟﺎﻧﺐ ﻣﺎ رﺣﻤﺘﯽ‬

‫ای ز در رﺣﻤﺘﺖ ﻫﺮ ﻧﻔﺴﯽ ﻧﻌﻤﺘﯽ‬

‫داده ﺑﻬﺮ ذرهی ﻧﻮع دﮔﺮ ﻋﺸﺮﺗﯽ‬

‫ای ﺑﻪ ﺧﺮاﺑﺎت ﺗﻮ‪ ،‬ﺟﺎم ﻣﺮاﻋﺎت ﺗﻮ‬

‫ﻫﺮ ﻧﻔﺴﯽ راح ﻧﻮ‪ ،‬ﺑﺨﺸﺪ ﺑﯽﻣﻬﻠﺘﯽ‬

‫ﻫﺮ ﻧﻔﺴﯽ روح ﻧﻮ‪ ،‬ﺑﻨﻬﺪ در ﻣﺮدهی‬

‫ﺟﺎن ﺳﺮ و ﭘﺎ ﮔﻢ ﮐﻨﺪ ﭼﻮن ﺑﺨﻮرد ﺷﺮﺑﺘﯽ‬

‫ﺧﻨﺐ ﺗﻮ آﻣﺪ ﺑﺠﻮش‪ ،‬ﺟﻮش ﮐﻨﺪ ﻧﺎی و ﻧﻮش‬

‫ﻣﺴﺖ ﺷﺪ‪ ،‬و ﻣﺴﺖ را ﭼﻮن ﻧﻔﺘﺪ زﻟﺘﯽ؟!‬

‫ﻋﻔﻮﮐﻦ از ﺟﺎم ﻣﺴﺖ ﺧﻨﺐ و ﺳﺒﻮﮔﺮ ﺷﮑﺴﺖ‬

‫ﻗﺎﻋﺪهی ﺧﻮش ﻧﻬﺎد‪ ،‬در ﻃﺮب و در ﮔﺸﺎد‬

‫ﭼﺸﻢ ﺑﺪش دور ﺑﺎد واﻟﻠﻪ ﺧﻮش ﺳﻨﺘﯽ‬

‫روح و ﻣﻠﮏ ﻣﺴﺖ ﺷﺪ از ﻣﯽ ﭘﻮﺷﯿﺪهی‬

‫ﭼﺮخ ﻓﻠﮏ ﭘﺴﺖ ﺷﺪ از ﭘﻨﻬﺎن ﺻﻮرﺗﯽ‬

‫ﺑﻮی ﺗﻮ ای رﺷﮏ ﺑﺎغ‪ ،‬ﭼﻮن ﺑﺰﻧﺪ ﺑﺮ دﻣﺎغ‬

‫ﺑﻠﺒﻠﻪی‬

‫ﭘﺮ‬

‫زﻣﯽ‬

‫ﻣﯽرﺳﺪم‬

‫ﻫﺮ‬

‫ﭘﺮ ﺷﻮد از راح روح‪ ،‬ﺑﯽﮔﺮه و ﻋﻠﺘﯽ‬

‫ﻋﺮﺑﺪه ﻣﯽآورم ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﻫﺮ ﺳﺎﻋﺘﯽ‬

‫دﻣﯽ‬

‫آﻧﮏ ره دﯾﻦ ﺑﻮد‪ ،‬ﭘﺮ ز رﯾﺎﺣﲔ ﺑﻮد‬

‫ﻫﺮ ﻗﺪﻣﯽ ﮔﻠﺸﻨﯽ‪ ،‬ﻫﺮ ﻃﺮﻓﯽ ﺟﻨﺘﯽ‬

‫ﺗﺎ ﮐﻪ ﺑﺪاﻧﻨﺪ ﮐﻮ ﻏﺮﻗﻪ ﺷﺪ از ﻟﺬﺗﯽ‬

‫ﺧﻂ ﺳﻘﺒﻨﺎ ﺑﮑﺶ ﺑﺮ رخ ﻫﺮ ﻣﺴﺖ ﺧﻮش‬

‫ﺳﺎﻏﺮ ﺑﺮ ﺳﺎﻏﺮم ﻣﯽدﻫﺪ او ﻫﺮ ﻧﻔﺲ‬

‫ﻧﻌﺮهزﻧﺎن ﻣﻦ ﮐﻪ ﻫﺎی‪ ،‬ﭘﺮ ﺷﺪم از ﺑﺎده‪ ،‬ﺑﺲ‬

‫ﭘﺎﻧﺰدﻫﻢ‬ ‫ای ﯾﺎر ﮔﺮم دار‪ ،‬و دﻻرام ﮔﺮم دار‬

‫ﭘﯿﺶآ‪ ،‬ﺑﻪ دﺳﺖ ﺧﻮﯾﺶ ﺳﺮ ﺑﻨﺪﮔﺎن ﺑﺨﺎر‬

‫ﺗﺎ ﺑﺮدﻣﺪ ز ﺳﯿﻨﻪ و ﭘﻬﻨﺎی اﯾﻦ زﻣﲔ‬

‫آن ﺳﺒﺰﻫﺎی ﻧﺎدر و ﮔﻠﻬﺎی ﭘﺮﻧﮕﺎر‬

‫اﯾﻦ ﻗﺼﻪ را رﻫﺎ ﮐﻦ ﺗﺎ ﻧﻮﺑﺘﯽ دﮔﺮ‬

‫ﭘﯿﻐﺎم ﻧﻮ رﺳﯿﺪ‪ ،‬ﭘﯿﺶآ و ﮔﻮش دار‬

‫در ﺧﺎک ﺧﻮﯾﺶ ﺗﺨﻢ ﺳﺨﺎ و وﻓﺎ ﺑﮑﺎر‬

‫ﺧﺎک ﺗﻮﯾﻢ و ﺗﺸﻨﻪی آب و ﻧﺒﺎت ﺗﻮ‬

‫ﺳﺮﻣﺴﺖ ﯾﻮﺳﻔﯽ ﻗﻤﺮﯾﻦ روی ﺧﻮش ﻋﺬار‬

‫وز ﻫﺮ ﭼﻬﯽ ﺑﺮآﯾﺪ از ﻋﮑﺲ روی ﺗﻮ‬

‫ﭘﲑی ﺳﻮی ﻣﻦ‪ ،‬آﻣﺪ ﺷﺎخ ﮔﻠﯽ ﺑﻪ دﺳﺖ‬

‫ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ‪ » :‬ازﮐﺠﺎﺳﺖ « ﺑﮕﻔﺘﺎ‪ » :‬از آن‬

‫ﮔﻔﺘﺎ‪ » :‬ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻫﺴﺖ‪ ،‬وﻟﯿﮑﻦ ﺗﻮ ﺧﲑهی‬

‫ﮐﺎﻧﮑﺲ ﮐﻪ ﺑﻨﮓ ﺧﻮرد‪ ،‬دﻫﺪ ﻣﻐﺰ او دوار‬

‫ﮔﻔﺘﻢ‪ » :‬از آن ﺑﻬﺎر ﺑﻪ دﻧﯿﺎ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻧﯿﺴﺖ‬

‫ﮐﺎﯾﻨﺠﺎ ﯾﮑﯽ ﮔﻠﺴﺖ و دوﺻﺪ ﮔﻮﻧﻪ زﺧﻢ‬

‫‪۲۲‬‬


‫ﺳﺒﺰک ﺑﻨﻪ ز دﺳﺖ‪ ،‬و ﻧﻈﺮﮐﻦ ﺑﻪ ﺳﺒﺰهزار‬

‫ز اﻧﺪﯾﺸﻪ و ﺧﯿﺎل ﻓﺮو روب ﺳﯿﻨﻪ را‬

‫ﺗﺮﺟﯿﻊ ﮐﻦ ﮐﻪ آﻣﺪ ﯾﮏ ﺟﺎم ﻣﺎل ﻣﺎل‬

‫ﺟﺎن ﻧﻌﺮه ﻣﯽزﻧﺪﮐﻪ ﺑﯿﺎ ﭼﺎﺷﻨﯽ ﺣﻼل‬

‫ﮔﺮ ﺗﻮ ﺷﺮاب ﺑﺎره و ﻧﺮی و اوﺳﺘﺎد‬

‫ﭼﻮن ﮔﻞ ﻣﺒﺎش‪ ،‬ﮐﻮ ﻗﺪﺣﯽ ﺧﻮرد و اوﻓﺘﺎد‬

‫ﮔﺮ ﮔﻮﻫﺮﯾﺴﺖ ﻣﺮد‪ ،‬ﺑﻮد ﺑﺤﺮ ﺳﺎﻏﺮش‬

‫دﻧﯿﺎ ﭼﻮ ﻟﻘﻤﻪی ﺷﻮدش‪ ،‬ﭼﻮن دﻫﺎن ﮔﺸﺎد‬

‫ﺗﺎ ﺳﺎﻗﯿﺖ ﺑﮕﻮﯾﺪﮐﻪ‪ » :‬ای ﺷﺎه‪ ،‬ﻧﻮش ﺑﺎد«‬

‫ﭼﻮن دوزﺧﯽ درآی و ﺑﺨﻮر ﻫﻔﺖ ﺑﺤﺮ را‬

‫دﻧﯿﺎ ﭼﻮ ﻟﻘﻤﻪاﯾﺴﺖ‪ ،‬وﻟﯿﮑﻦ ﻧﻪ ﺑﺮ ﻣﮕﺲ‬

‫ﺑﺮ آدﻣﺴﺖ ﻟﻘﻤﻪ‪ ،‬ﺑﺮ آﻧﮑﺲ ﮐﺰو ﺑﺰاد‬

‫ﭼﻮن ﻣﺴﺖ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﻧﻤﮑﯽ ﻧﯿﺴﺖ در ﺳﺨﻦ‬

‫زﯾﺮا‬

‫اﺟﺘﻬﺎد‬

‫زﻧﺒﻮرﻫﺎی ﻣﺴﺖ و ﺧﺮاب از دﻫﺎن ﺷﻬﺪ‬

‫ﺑﺎ ﻧﻮش و ﻧﯿﺶ ﺧﻮد‪ ،‬ﺷﺪه ﭘﺮان ﻣﯿﺎن ﺑﺎد‬

‫آدم ﻣﮕﺲ ﻧﺰاﯾﺪ‪ ،‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﻣﮕﺲ ﻣﺒﺎش‬

‫ﺟﻤﺸﯿﺪ ﺑﺎش و ﺧﺴﺮو و ﺳﻠﻄﺎن و ﮐﯿﻘﺒﺎد‬

‫اﻣﺎ دﻫﺎن ﻣﺴﺖ ﭼﻮ زﻧﺒﻮر ﺧﺎﻧﻪاﯾﺴ���‬

‫ﺗﮑﻠﻔﺴﺖ‬

‫و‬

‫ادﯾﺒﯽ‬

‫و‬

‫زﻧﺒﻮر ﺟﻮش ﮐﺮد‪ ،‬ﺑﻬﺮ ﺳﻮی ﺑﯽﻣﺮاد‬

‫ﯾﻌﻨﯽ ﮐﻪ ﻣﺎ ز ﺧﺎﻧﻪی ﺷﺶ ﮔﻮﺷﻪ رﺳﺘﻪاﯾﻢ‬

‫زان ﺧﺴﺮوی ﮐﻪ ﺷﺮﺑﺖ ﺷﲑﯾﻦ ﺑﻪ ﻧﺤﻞ داد‬

‫ﺗﺮﺟﯿﻊ‪ ،‬ﺑﻨﺪﺧﻮاﻫﺪ ‪ ،‬ﺑﺮ ﻣﺴﺖ ﺑﻨﺪ ﻧﯿﺴﺖ‬

‫ﭼﻪ ﺑﻨﺪ و ﭘﻨﺪ ﮔﲑد ؟! ﭼﻮن ﻫﻮﺷﻤﻨﺪ ﻧﯿﺴﺖ‬

‫ﺑﮕﺸﺎد و دﺳﺖ ﺧﻮﯾﺶ‪ ،‬ﮐﻤﺮ ﮐﻦ ﺑﮕﺮد ﻣﻦ‬

‫ﺟﺎم ﺑﻘﺎ ﺑﯿﺎور و ﺑﺮﮐﻦ ز ﻣﻦ ﻗﺒﺎ‬

‫ﻣﺎ از ﮐﺠﺎ ﺣﮑﺎﯾﺖ ﺑﺴﯿﺎر از ﮐﺠﺎ!‬

‫ﭘﯿﺶ آر ﺟﺎم ﻟﻌﻞ‪ ،‬ﺗﻮ ای ﺟﺎن ﺟﺎن ﻣﺎ‬

‫ﺻﺪ ﺟﺎم درﮐﺸﯿﺪی و ﺑﺮ ﻟﺐ زدی ﮐﻠﻮخ‬

‫ﻟﯿﮑﻦ دو ﭼﺸﻢ ﻣﺴﺖ ﺗﻮ در ﻣﯽدﻫﺪ ﺻﻼ‬

‫از ﻣﻦ ﻧﻬﺎن ﻣﺪار‪ ،‬ﺗﻮ داﻧﯽ و دﯾﮕﺮان‬

‫زﯾﺮا ﮐﻪ ﺑﻨﺪهی ﺗﻮم‪ ،‬آﻧﮕﺎه ﺑﺎ وﻓﺎ‬

‫ﭘﻨﻬﺎن ﻫﻤﯽ ﮐﻨﯿﺶ؟! ﺗﻮ داﻧﯽ‪ ،‬ﺑﮑﻦ ﻫﻼ‬

‫آن ﻣﯽ ﮐﻪ ﺑﻮی او ﺑﺪو ﻓﺮﺳﻨﮓ ﻣﯽرﺳﺪ‬

‫اﯾﻦ ﺧﻮد ﻧﺸﺎﻧﻪاﯾﺴﺖ‪ ،‬ﻧﻬﺎن ﮐﯽ ﺷﻮد ﺷﺮاب؟‬

‫ﭘﯿﺪا ﺷﻮد ﻧﺸﺎﻧﺶ ﺑﺮ روی و در ﻗﻔﺎ‬

‫ﺗﻮ آﻧﭽﻨﺎﻧﮏ داﻧﯽ و آن اﺷﱰ ﺗﻮ ﻣﺴﺖ‬

‫ﻋﻒ ﻋﻒ ﻫﻤﯽ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﺒﯿﻨﯿﺪ ﻫﺮ دو را‬

‫در ﺷﻬﺮ ﻣﯽروی‪ ،‬ﮐﻪ ﻣﺒﯿﻨﯿﺪ ﻣﺮ ﻣﺮا‬

‫ﺑﺮ اﺷﱰی ﻧﺸﯿﻨﯽ و ﺳﺮ را ﻓﺮو ﮐﺸﯽ‬

‫ﮐﺎﻧﺠﺎﺳﺖ ﺟﺎی ﻣﺴﺘﺎن‪ ،‬ﻫﻢ ﺟﻨﺲ و ﻫﻢ ﺳﺮا‬

‫ﺑﺎزار را ﺑﻬﻞ ﺳﻮی ﮔﻠﺰار ران ﺷﱰ‬

‫ای ﺻﺪ ﻫﺰار رﺣﻤﺖ ﻧﻮﺑﺮ ﺟﻤﺎل‬

‫ﻧﯿﮑﻮﺳﺖ ﺣﺎل ﻣﺎ ﮐﻪ ﻧﮑﻮ ﺑﺎد ﺣﺎل‬

‫ﺷﺎﻧﺰدﻫﻢ‬ ‫ﺑﯿﺎر آن ﻣﯽ ﮐﻪ ﻣﺎ را ﺗﻮ ﺑﺪان ﺑﻔﺮﯾﻔﺘﯽ ز اول‬

‫ﮐﻪ ﺟﺎن را ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻓﺎرغ ز ﻫﺮ ﻣﺎﺿﯽ و ﻣﺴﺘﻘﺒﻞ‬

‫روان ﮐﻦ ﮐﺸﺘﯽ ﺟﺎن را‪ ،‬دران درﯾﺎی ﭘﺮ ﮔﻮﻫﺮ‬

‫ﮐﻪ ﭼﻮن ﺳﺎﮐﻦ ﺑﻮد ﮐﺸﺘﯽ‪ ،‬ز ﻋﻠﺘﻬﺎ ﺷﻮد ﻣﺨﺘﻞ‬

‫ﺑﺠﻮﺷﺪ ﻣﻬﺮ در ﺟﺎﻧﻢ ﻣﺜﺎل ﺷﲑ در ﻣﺮﺟﻞ‬

‫ﺑﭙﻮﺷﺪ از ﻧﻘﺶ روﯾﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﺷﺎدی ﺣﻠﻪی اﻃﻠﺲ‬

‫ﻣﯿﺎن آب ﺣﯿﻮاﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺧﻀﺮ را ﻣﻨﻬﻞ‬

‫روان ﺷﻮ ﺗﺎ ﮐﻪ ﺟﺎن ﮔﻮﯾﺪ‪ :‬رواﻧﺖ ﺷﺎد ﺑﺎد و‬

‫اﮔﺮ ﻧﻔﺮﯾﺒﺪش ﺳﺎﻗﯽ ﺑﻪ ﺳﺎﻏﺮﻫﺎی ﻣﺴﺘﻌﺠﻞ‬

‫ﭼﻪ ﺳﺎﻏﺮﻫﺎ ﮐﻪ ﭘﯿﻮﻧﺪه ﺑﻪ ﺟﺎن ﻣﺤﻨﺖ آﮔﻨﺪه‬

‫‪۲۳‬‬


‫ﺗﻮی ﻋﻤﺮ ﺟﻮان ﻣﻦ‪ ،‬ﺗﻮی ﻣﻌﻤﺎر ﺟﺎن ﻣﻦ‬

‫ﮐﻪ ﺑﯽﺗﺪﺑﲑ ﺗﻮ ﺟﺎﻧﻬﺎ ﺑﻮد وﯾﺮان و ﻣﺴﺘﺄﺻﻞ‬

‫ﻓﻠﮑﻬﺎﯾﯿﺴﺖ روﺣﺎﻧﯽ‪ ،‬ﺑﺠﺰ اﻓﻼک ﮐﯿﻮاﻧﯽ‬

‫ﮐﺰ آﻧﺠﺎ ﻧﺰﻟﻬﺎ ﮔﺮدد‪ ،‬در اﺑﺮاج ﻓﻠﮏ ﻣﻨﺰل‬

‫ﻣﺜﺎل ﺑﺮج اﯾﻦ ﺣﺴﻬﺎ ﮐﻪ ﭘﺮ ادراﮐﻬﺎ آﻣﺪ‬

‫ز ﺣﺲ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺑﻮد از ﺟﺎن و ﺑﺮق ﻋﻘﻞ ﻣﺴﺘﻌﻘﻞ‬

‫ﭼﻨﺎن ﮐﺰ دور اﻓﻼﮐﺴﺖ اﯾﻦ اﺷﮑﺎل در اﺳﻔﻞ‬

‫ﺧﯿﺎﻟﺴﺘﺎن اﻧﺪﯾﺸﻪ ﻣﺪد از روح ﺗﻮ دارد‬

‫ﺗﭙﺸﻬﺎ ﺑﺮج آﺗﺶ را‪ ،‬ز وﻫﺎﺑﯽ ﺑﻮد اﮐﻤﻞ‬

‫ﻣﺪدﻫﺎ ﺑﺮج ﺧﺎﮐﯽ را‪ ،‬ﻋﻄﺎﻫﺎ ﺑﺮج آﺑﯽ را‬

‫ﮐﻪ ﻣﻌﻨﯽ در ﻧﻤﯽﮔﻨﺠﺪ درﯾﻦ اﻟﻔﺎظ ﻣﺴﺘﻌﻤﻞ‬

‫ﺧﻤﺶ ﮐﻦ‪ ،‬آب ﻣﻌﻨﯽ را ﺑﺪﻟﻮ ﻣﻌﻨﻮی ﺑﺮﮐﺶ‬

‫دو ﺳﻪ ﺗﺮﺟﯿﻊ ﺟﻤﻊ آﻣﺪ‪ ،‬ﮐﻪ ﺟﺎن ﺑﺸﮑﻔﺖ از آﻏﺎزش‬

‫وﱃ ﺗﺮﺳﻢ ﮐﻪ ﺑﮕﺮﯾﺰد‪ ،‬ﺳﺒﮑﱰ ﺑﻨﺪﻫﺎ ﺳﺎزش‬

‫ﺑﯿﺎر آن ﻣﯽ‪ ،‬ﮐﻪ ﻏﻢ ﺟﺎن را ﺑﭙﺨﺴﺎﻧﯿﺪ در ﻏﻮﻏﺎ‬

‫ﺑﯿﺎر آن ﻣﯽ ﮐﻪ ﺳﻮدا را دواﯾﯽ ﻧﯿﺴﺖ ﺟﺰ ﺣﻤﺮا‬

‫ﻣﻨﻢ ﭼﻮن ﭼﺮخ ﮔﺮدﻧﺪه ﮐﻪ ﺧﻮرﺷﯿﺪﺳﺖ ﺟﺎن ﻣﻦ‬

‫ﯾﮑﯽ ﮐﺸﺘﯽ ﭘﺮ رﺧﺘﻢ ﮐﻪ ﭘﺎی ﻣﻦ ﺑﻮد درﯾﺎ‬

‫ﻧﺪﯾﺪم ﻫﯿﭻ ﻣﺮﻏﯽ ﻣﻦ ﮐﻪ ﺑﯽﭘﺮی ﺑﺮون ﭘﺮد‬

‫ﻧﺪﯾﺪم ﻫﯿﭻ ﮐﺸﺘﯽ ﻣﻦ ﮐﻪ ﺑﯽآﺑﯽ رود ﻋﻤﺪا‬

‫ﺷﺮاب ﻟﻌﻞ ﭘﯿﺶ آر و ﮔﺮه از ﭘﺮ ﻣﻦ ﺑﮕﺸﺎ‬

‫ﭘﺮ و ﺑﺎﻟﻢ ز ﺟﺎدوﯾﯽ ﮔﺮه ﺑﺴﺘﺴﺖ ﺳﺮ ﺗﺎ ﺳﺮ‬

‫ﺑﻬﺮ دم ﻣﯽﮐﺸﯽ ﮔﻮﺷﻢ ﮐﻪ ای ﭘﺲﻣﺎﻧﺪه‪ ،‬ﻫﯽ ﭘﯿﺶآ‬

‫ﺑﻪ ﺻﺪ ﻟﻄﻔﻢ ﻫﻤﯽ ﺟﻮﯾﯽ‪ ،‬ﺑﻪ ﺻﺪ رﻣﺰم ﻫﻤﯽ ﺧﻮاﻧﯽ‬

‫ﮐﻪ در ﺑﺤﺮ ﻋﺪم ﺳﺎزی ﺑﻬﺮ ﺟﺎﻧﺐ ﯾﮑﯽ ﻣﯿﻨﺎ‬

‫ﻣﮕﺮ ﺻﻨﻊ ﻏﺮﯾﺐ ﺗﻮ‪ ،‬ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﺲ ﻧﺎدرﺳﺘﺎﻧﯽ‬

‫ﮐﻪ ﻣﺎﻧﺪ ﭼﻮن ﺧﺮی ﺑﺮ ﯾﺦ ز ﻓﻬﻤﺶ ﺑﻮﻋﻠﯽ ﺳﯿﻨﺎ‬

‫درون ﺳﯿﻨﻪ ﭼﻮن ﻋﯿﺴﯽ ﻧﮕﺎری ﺑﯽﭘﺪر ﺻﻮرت‬

‫ﮐﻪ دﯾﺪﺳﺖ ای ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﺎن ﻧﻤﮏ زﯾﺒﻨﺪه در ﺣﻠﻮا؟!‬

‫ﻋﺠﺎﯾﺐ ﺻﻮرﺗﯽ ﺷﲑﯾﻦ‪ ،‬ﻧﻤﮑﻬﺎی ﺟﻬﺎن در وی‬

‫ﻫﻤﺎن ﺳﺎﻋﺖ ﺑﮕﲑد ﺟﺎن‪ ،‬ﺷﻮد ﮔﻮﯾﺎ‪ ،‬ﺷﻮد ﺑﯿﻨﺎ‬

‫ﭼﻨﺎن ﺻﻮرت ﮐﻪ ﮔﺮ ﺗﺎﺑﺶ رﺳﺪ ﺑﺮ ﻧﻘﺶ دﯾﻮاری‬

‫زﻫﯽ اﻧﻮار ﺗﺎﺑﻨﺪه‪ ،‬زﻫﯽ ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺟﺎناﻓﺰا‬

‫ﻧﻪ ز اﺷﺮاق ﺟﺎن آﻣﺪ ﮐﺎوخ ﺟﺴﻤﻬﺎ زﻧﺪه؟‬ ‫ﺑﻬﺮ روزن ﺷﺪه ﺗﺎﺑﺎن‪ ،‬ﺷﻌﺎع آﻓﺘﺎب ﺟﺎن‬

‫ﮐﻪ از ﺧﻮرﺷﯿﺪ رﻗﺼﺎﻧﻨﺪ اﯾﻦ ذرات ﺑﺮ ﺑﺎﻻ‬

‫زﻫﯽ ﺷﲑﯾﻨﯽ ﺣﮑﻤﺖ ﮐﻪ ﺳﺠﺪه ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻗﻨﺪش‬

‫ﺑﻨﻪ از ﺑﻬﺮ ﻏﲑت را‪ ،‬دﮔﺮ ﺑﻨﺪی ﺑﺮ آن ﺑﻨﺪش‬

‫ﺑﯿﺎر از ﺧﺎﻧﻪی رﻫﺒﺎن ﻣﯿﯽ ﻫﻤﭽﻮن دم ﻋﯿﺴﯽ‬

‫ﮐﻪ ﯾﺤﯿﯽ را ﻧﮕﻪ دارد ز زﺧﻢ ﺧﺸﻢ ﺑﻮﯾﺤﯿﯽ‬

‫ﻣﻠﻮﱃ را ﻓﺮو رﯾﺰد‪ ،‬ﻓﻀﻮﱃ را ﺑﺮاﻧﮕﯿﺰد‬

‫ﺑﻬﺸﺖ ﺑﯽﻧﻈﲑﺳﺖ او‪ ،‬ﻧﻤﻮده رو درﯾﻦ دﻧﯿﺎ‬

‫ﭼﺮاغ‬

‫ﺟﻤﻠﻪ‬

‫ﻣﻠﺘﻬﺎ‪،‬‬

‫دوای‬

‫ﺟﻤﻠﻪ‬

‫ﮐﻪ ﻫﺮدم ﺟﺎن ﻧﻮ ﺑﺨﺸﺪ ﺑﺮون از ﻋﻠﺖ اوﱃ‬

‫ﻋﻠﺘﻬﺎ‬

‫ﺑﻬﺎر ﮔﻠﺸﻦ ﺣﮑﻤﺖ ﭼﺮاغ ﻇﻠﻤﺖ وﺣﺸﺖ‬

‫اﺻﻮل راﺣﺖ و ﻟﺬت ﻧﻈﺎم ﺟﻨﺖ و ﻃﻮﺑﯽ‬

‫ﺑﺪﯾﺪی ﻟﺸﮑﺮ ﺟﺎن را‪ ،‬ﺑﯿﺎ درﯾﺎب ﺳﻠﻄﺎن را‬

‫ﮐﻪ آن اﺑﺮﺳﺖ و او ﻣﺎﻫﯽ‪ ،‬و آن‪ ،‬ﻧﻘﺶ و او ﺟﺎﻧﯽ‬

‫ﺑﺘﯽ ﺑﺮﺳﺎﺧﺖ ﻫﺮﻣﺎﻧﯽ وﱃ ﻫﻤﭽﻮن ﺑﺖ ﻣﺎ‪ ،‬ﻧﯽ‬

‫درﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪی ﺧﯿﺎل ﺗﻦ ﮐﻪ ﭘﺮﺣﻮرﺳﺖ و آﻫﺮﻣﻦ‬

‫ﻫﻼ ای ﻧﻔﺲ ﮐﺪﺑﺎﻧﻮ‪ ،‬ﻣﻨﻪ ﺳﺮ ﺑﺮ ﺳﺮ زاﻧﻮ‬

‫ز ﺳﺎﻟﻮس و ز ﻃﺮاری ﻧﮕﺮدد ﺟﻠﻮه اﯾﻦ ﻣﻌﻨﯽ‬

‫ﺑﻪ ﻣﻦ ده آن ﻣﯽ اﺣﻤﺮ‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﺼﺮ و ﯾﻮﺳﻔﺎﻧﻢ ﺑﺮ‬

‫ﮐﻪ ﺳﲑم زﯾﻦ ﺑﯿﺎﺑﺎن و ازﯾﻦ ﻣﻦ و ازﯾﻦ ﺳﻠﻮی‬

‫ﮐﻪ ﻋﺎﺷﻖ از زﺑﺎن ﺗﻮ ﺑﺴﯽ ﮐﺮدﺳﺖ اﯾﻦ دﻋﻮی‬

‫ﺗﻮ ﮐﻦ ای ﺳﺎﻗﯽ ﻣﺸﻔﻖ‪ ،‬ﺟﻬﺎن را ﮔﺮم ﭼﻮن ﻣﺸﺮق‬

‫ﺑﺘﯽ ﮐﺎﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ او ﻧﺒﺎﺷﺪ » ﺑﯽ « ﻧﺒﺎﺷﺪ » ﺗﯽ «‬

‫ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺑﺖﭘﺮﺳﺖ آﻣﺪ‪ ،‬ز ﺻﻮرﺗﻬﺎش ﻣﺴﺖ آﻣﺪ‬ ‫‪۲٤‬‬


‫رﻫﺎ ﮐﻦ‪ ،‬ﺗﺎ ﻋﺼﺎی ﺧﻮد ﺑﯿﻨﺪازد ﮐﻒ ﻣﻮﺳﯽ‬

‫ﺧﻤﻮش اﯾﻦ » ﺑﯽ « و اﯾﻦ » ﺗﯽ « را ﺑﻪ ﺟﺎدوﯾﯽ‬

‫دﻫﺎن ﺑﺮﺑﻨﺪ ﭼﻮن ﻏﻨﭽﻪ ﮐﻪ در ره ﻃﻔﻞ ﻧﻮزادی‬

‫ﺷﻨﻮ از ﺳﺮو و از ﺳﻮﺳﻦ ﺣﮑﺎﯾﺘﻬﺎی آزادی‬

‫ﻣﻪ دی رﻓﺖ و ﺑﻬﻤﻦ رﻓﺖ و آﻣﺪ ﻧﻮﺑﻬﺎر ای دل‬

‫ﺟﻬﺎن ﺳﺒﺰﺳﺖ وﮔﻞ ﺧﻨﺪان و ﺧﺮم ﺟﻮﯾﺒﺎر ای دل‬

‫درﻓﺶ ﮐﺎوﯾﺎﻧﯽ ﺑﲔ‪ ،‬ﺗﺼﻮرﻫﺎی ﺟﺎﻧﯽ ﺑﲔ‬

‫ﮐﻪ ﻣﯽﺗﺎﺑﺪ ﺑﻬﺮ ﮔﻠﺸﻦ ز ﻋﮑﺲ روی ﯾﺎر ای دل‬

‫ﺑﺮآﻣﺪ از زﻣﲔ ﺳﻮﺳﻦ ﭼﻮ ﺗﯿﻎ آﺑﺪار ای دل‬

‫ﻓﺮوﺷﺪ در زﻣﲔ ﺳﺮﻣﺎ‪ ،‬ﭼﻮ ﻗﺎرون و ﭼﻮ ﻇﻠﻢ او‬

‫ﮔﻞ ﺳﻮری ﮐﻪ ﻋﮑﺲ او ﺟﻮاﻧﺎن را ﮐﻨﺪ ﻏﻮﺻﻪ‬

‫ﭼﻮ ﺑﺮ ﭘﲑان زﻧﺪ ﺑﻮﯾﺶ ﻧﻤﺎﻧﺪﺷﺎن ﻗﺮار ای دل‬

‫درﺧﺘﺎن ﮐﻒ ﺑﺮآورده‪ ،‬ﭼﻮ ﮐﻔﻬﺎی دﻋﺎﮔﻮﯾﺎن‬

‫ﺑﻨﻔﺸﻪ ﺳﺮ ﻓﺮو ﺑﺮده ﭼﻮ ﻣﺮدی ﺷﺮﻣﺴﺎر ای دل‬

‫ﺑﺮآﻣﺪﮔﻞ ﺑﺪان دﺳﺘﯽ‪ ،‬ﮐﻪ ﺧﲑه ﻣﺎﻧﺪ ﺧﺎر ای دل‬

‫ﻓﺮﺷﺘﻪ داد دﯾﻮان را زﯾﺮﭘﻮﺷﯽ ز ﺣﺴﻦ ﺧﻮد‬ ‫ﺟﻬﺎن ﺑﯽﻧﻮا را ﺟﺎن ﺑﺪاده ﺻﺪ در و ﻣﺮﺟﺎن‬

‫ﮐﻪ اﯾﻦ ﺑﺴﺘﺎن و آن ﺑﺴﺘﺎن ﺑﺮای ﯾﺎدﮔﺎر ای دل‬

‫ﭼﻮ ﻣﺮد ﻋﺸﺮﺗﯽ ای ﺟﺎن‪ ،‬ﺑﻪ ﮐﻒ ﮐﻦ داﻣﻦ ﺳﺎﻗﯽ‬

‫ﭼﻮ اﺑﻦاﻟﻮﻗﺘﯽ ای ﺻﻮﻓﯽ ﻣﯿﺎور ﯾﺎد ﭘﺎر ای دل‬

‫ﺧﺪا ﺳﺎزﯾﺪ ﺧﻠﻘﯽ را و ﻫﺮﮐﺲ را ﯾﮑﯽ ﭘﯿﺸﻪ‬

‫ﻫﺰار اﺳﺘﺎد ﻣﯽﺑﯿﻨﻢ‪ ،‬ﻧﻪ ﭼﻮن ﺗﻮ ﭘﯿﺸﻪ ﮐﺎر ای دل‬

‫ﻣﯿﺎن ﮐﺎروان‬

‫ﻣﯽرو‪،‬‬

‫دﻻ‬

‫آﻫﺴﺘﻪ آﻫﺴﺘﻪ‬

‫ﺑﺴﻮی ﺣﻠﻘﻪی ﺧﺎص و ﺣﻀﻮر ﺷﻬﺮﯾﺎر ای دل‬ ‫وﮔﺮ دﯾﺪار ﻣﯽﺧﻮاﻫﯽ ﻣﺨﻮر ﺷﺐ ﮐﻮﮐﻨﺎر ای دل‬

‫ﭼﻮ ﻣﻮﺳﯿﻘﺎر ﻣﯽﺧﻮاﻫﯽ ﺑﺮون آ از زﻣﲔ ﭼﻮن ﻧﯽ‬

‫ﺑﮕﻮﯾﻢ ﺷﺮح اﺳﺘﺎﯾﯽ اﮔﺮ ﺗﺮﺟﯿﻊ ﻓﺮﻣﺎﯾﯽ‬

‫ﺑﺮون ﺟﻪ زﯾﻦ ﻋﻤﺎرﺗﻬﺎ ﮐﻪ آﻫﻮﯾﯽ و ﺻﺤﺮاﯾﯽ‬

‫ﻫﻔﺪﻫﻢ‬ ‫ﮔﺮ دﻟﺖ ﮔﲑد و ﮔﺮ ﮔﺮدی ﻣﻮل‬

‫زﯾﻦ ﺳﻔﺮ ﭼﺎره ﻧﺪاری‪ ،‬ای ﻓﻀﻮل‬

‫ورﻧﻪ اﯾﻨﮏ ﻣﯽﺑﺮﻧﺪت ﮐﺸﮑﺸﺎن‬

‫ﻫﺮ ﻃﺮف ﭘﯿﮑﺴﺖ و ﻫﺮ ﺟﺎﻧﺐ رﺳﻮل‬

‫ﻫﲔ روان ﺑﺎش و رﻫﺎ ﮐﻦ ﻣﻮل ﻣﻮل‬

‫دل ﺑﻨﻪ‪ ،‬ﮔﺮدن ﻣﭙﯿﭽﺎن ﭼﭗ و راﺳﺖ‬

‫ﻓﮑﺮﻫﺎی ﺧﻞ را ﺑﺮدﺳﺖ ﻏﻮل‬

‫ﻧﯿﺴﺘﯽ در ﺧﺎﻧﻪ‪ ،‬ﻓﮑﺮت ﺗﺎ ﮐﺠﺎﺳﺖ‬

‫ﺗﺎ ﮐﻪ ﺑﺎﻻ را ﻧﺪاﻧﻨﺪ از ﺳﻔﻮل‬

‫ﺟﺎدوی ﮐﺮدﻧﺪ ﭼﺸﻢ ﺧﻠﻖ را‬

‫ﺟﺎدوان را‪ ،‬ﺟﺎدواﻧﯽ دﯾﮕﺮﻧﺪ‬

‫ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ اﻧﺪر دل اﯾﺸﺎن دﺧﻮل‬

‫)ﻧﺤﻦ ﻧﺰﻟﻨﺎ( ﺑﺨﻮان و ﺷﮑﺮ ﮐﻦ‬

‫ﻧﺰول‬

‫ﺗﺎ ﻧﺒﺎﺷﯽ روز ﻣﺮدن ﺑﯽاﺻﻮل‬

‫ﺧﲑه ﻣﻨﮕﺮ‪ ،‬دﯾﺪﻫﺎ در اﺻﻞ دار‬

‫ﮐﺎﻓﺘﺎﺑﯽ‬

‫ﮐﺮد‬

‫از‬

‫ﺑﺎﻻ‬

‫آﻓﺘﺎﺑﯽ ﻧﯽ ﮐﻪ ﺳﻮزد روی را‬

‫آﻓﺘﺎﺑﯽ ﻧﯽ ﮐﻪ اﻓﺘﺪ در اﻓﻮل‬

‫ﺣﻖ اﮔﺮ ﭘﻨﻬﺎن ﺑﻮد ﻇﺎﻫﺮ ﺷﻮد‬

‫ﻋﺪول‬

‫ﮐﻪ ز ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﮔﻤﺎن آﯾﺪ ﺣﻠﻮل‬

‫ﻧﻌﺮه ﮐﻢ زن زاﻧﮏ ﻧﺰدﯾﮑﺴﺖ ﯾﺎر‬

‫ﻣﻌﺠﺰاﺗﺴﺖ‬

‫ﻟﯿﮏ ﺗﻮ اﺷﺘﺎب ﮐﻢ ﮐﻦ ﺻﱪ ﮐﻦ‬ ‫رﺑﻨﺎ‬

‫اﻓﺮغ‬

‫ﻋﻠﯿﻨﺎ‬

‫و ﮔﻮاﻫﺎن‬

‫ﮔﺮﭼﻪ ﻓﺮﻣﻮدﺳﺖ ﮐﻪ‪ » :‬اﻻﻧﺴﺎن‬

‫ﻻ ﺗﺰل اﻗﺪاﻣﻨﺎ ﻓﯽ ذااﻟﻮﺣﻮل‬

‫ﺻﱪﻧﺎ‬ ‫‪۲٥‬‬


‫ﺑﺮ اﺷﺎرت ﯾﺎدﮐﻦ ﺗﺮﺟﯿﻊ را‬

‫در ﺑﺒﻨﺪ و ره ﻣﺪﺗﺸﻨﯿﻊ را‬

‫ای ﮔﺬر ﮐﺮده ز ﺣﺎل و از ﻣﺤﺎل‬

‫رﻓﺘﻪ اﻧﺪر ﺧﺎﻧﻪی ﻓﯿﻪ رﺟﺎل‬

‫ﺧﺎل را ﺣﺴﻨﯽ ﺑﻮد از رو ﺑﻮد‬

‫ور ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﯽ ﭼﻨﲔ ﭼﺸﻤﯽ ﺑﻪ ﻣﺎل‬

‫ﭼﻨﺪ ﺻﻮرﺗﻬﺎﺳﺖ ﭘﻨﺪاری ﮐﻪ اوﺳﺖ‬

‫ﺗﺎ رﺳﯽ اﻧﺪر ﺟﻤﺎل ذواﻟﺠﻼل‬

‫ﮐﲔ ﺟﻬﺎن ﺑﺮ روی او ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻮ ﺧﺎل‬

‫ای ﺑﺪﯾﺪه روی وﺟﻪاﻟﻠﻪ را‬

‫ﺻﻮرﺗﯽ ﺑﯿﻨﯽ ﮐﻤﺎل اﻧﺪر ﮐﻤﺎل‬

‫ﭼﻮن ﺑﻤﺎﱃ ﭼﺸﻢ‪ ،‬در ﻫﺮ زﺷﺘﯿﯽ‬

‫ﻣﯽﮐﺸﺎﻧﺪ ﮔﻮش ﺟﺎن را ﮐﻪ ﺗﻌﺎل‬

‫ﺧﻠﻖ را ﻣﯽراﻧﺪ و ﺧﻮﺑﯽ او‬

‫ﺧﺎک ﮐﻮﯾﺶ ﺧﻮﺷﱰ از آب زﻻل‬

‫ﺧﺎک ﮐﻮی دوﺳﺖ را از ﺑﻮ ﺑﺪان‬

‫اﻧﺪران آب زﻻل اﻧﺪر ﻧﮕﺮ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺷﻨﯿﺪم ﮔﻔﱳ‬

‫ﺷﲑﯾﻦ‬

‫ﺗﺎ ﺑﺒﯿﻨﯽ ﻋﮑﺲ ﺧﻮرﺷﯿﺪ و ﻫﻼل‬

‫او‬

‫ﻣﯽﻓﺰاﯾﺪ ﮔﻔﱳ‬

‫داﻣﻦ او ﮔﲑ ﯾﻌﻨﯽ درد او‬

‫ﺧﻮﯾﺸﻢ‬

‫ﻣﻼل‬

‫روﯾﺪت از درد او ﺻﺪ ﭘﺮ و ﺑﺎل‬

‫ﺳﺮ ﻧﻤﯽارزد ﺑﻪ درد ﺳﺮ‪ ،‬ﻋﺠﺐ‬

‫ﺧﻮد ﺑﯿﻨﺪﯾﺶ و رﻫﺎ ﮐﻦ ﻗﯿﻞ و ﻗﺎل‬

‫از ﭘﯽ اﯾﻦ ﻣﻪ ﺑﻪ ﺷﺐ ﺑﯿﺪار ﺑﺎش‬

‫ﺳﺮ ﻣﻨﻪ ﺟﺰ در دﻋﺎ و اﺑﺘﻬﺎل‬

‫زﯾﺮ آن ﻣﺴﺘﯽ ﺑﻮد ﺳﺤﺮ ﻫﻼل‬

‫ﺳﺮ ﺧﻤﺎرت داد و ﻣﺴﺘﯿﻬﺎ دﻫﺪ‬

‫وﻗﺖ ﺗﺮﺟﯿﻌﺴﺖ ﺑﺮﺟﻪ ﺗﺎزه ﺷﻮد‬

‫ﭼﻮن ﺟﻤﺎﻟﺶ ﺑﯽﺣﺪ و اﻧﺪازه ﺷﻮ‬

‫ﻣﺎ ﺑﻤﺎﻧﺪﯾﻢ و ﺗﻮ و ﻋﺸﻖ دراز‬

‫دﯾﮕﺮان رﻓﺘﻨﺪ ﺧﺎﻧﻪی ﺧﻮﯾﺶ ﺑﺎز‬

‫ﻫﺮﮐﯽ ﺣﲑان ﺗﻮ ﺑﺎﺷﺪ دارد او‬

‫روزه در روزه‪ ،‬ﻧﻤﺎز اﻧﺪر ﻧﻤﺎز‬

‫ﺑﺮﻣﮕﲑ‬

‫ﮐﻪ ﺟﻨﻮن ﺗﻮ ﺧﻮش اﺳﺖ ای ﺑﯽﻧﯿﺎز‬

‫راز او ﮔﻮﯾﺪ ﮐﻪ دارد ﻋﻘﻞ و ﻫﻮش‬ ‫ﺳﻠﺴﻠﻪ‬

‫از‬

‫ﮔﺮدن‬

‫ﻣﺎ‬

‫ﭼﻮن ﻓﻨﺎ ﮔﺮدد‪ ،‬ﻓﻨﺎ را ﻧﯿﺴﺖ راز‬

‫ﻃﻮق ﺷﺎﻫﺎن ﭼﺎﮐﺮ اﯾﻦ ﺳﻠﺴﻠﻪﺳﺖ‬

‫ﻋﺎﺷﻘﺎن از ﻃﻮق دارﻧﺪ اﺣﱰاز‬

‫ﻫﺮﮐﯽ او ﺑﻨﻬﺪ ﺳﺮی ﺑﺮ ﺧﺎک ﺗﻮ‬

‫ﮐﻦ ﻗﺒﻮﻟﺶ ﮔﺮ ﺣﻘﯿﻘﺖ ﮔﺮ ﻣﺠﺎز‬

‫ﻃﺎق را و ﺟﻔﺖ را ﮐﻦ ﺟﻔﺖ ﻧﺎز‬

‫ﺧﺎر و ﮔﻞ را ﺣﺴﻦﺑﺨﺶ از آب ﺧﻀﺮ‬

‫ﻧﯽ ﻣﺮا ﻫﺮﭼﻪ ﺷﻮد ﺧﻮد ﮔﻮ ﺑﺸﻮ‬

‫در ﺑﻬﺎر ﺣﺴﻦ ﺧﻮد ﺗﻮ ﻣﯽﮔﺮاز‬

‫ﺧﻮاه ردﺷﺎن ﮐﻦ ﺑﻪ ﺧﻂ ﻻﯾﺠﻮز‬

‫ﺧﻮاﻫﺸﺎن از ﻓﻀﻞ ده ﺧﻂ ﺟﻮاز‬

‫ﺧﻮاﻫﺸﺎن ﺑﯽﻗﺪر ﮐﻦ ﭼﻮن ﺳﻨﮓ و‬

‫ﺧﻮاه ﭼﻮن ﮔﻮﻫﺮ ﺑﺪﻫﺸﺎن اﻣﺘﯿﺎز‬

‫ﻋﺎﺷﻘﺎن را ﺧﻮاه ﺳﻮز و ﺧﻮاه ﺳﺎز‬

‫ﺣﺴﻦ ﺗﻮ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮ ﻣﺮاد‬

‫ﺧﻮاﻫﺸﺎن ﭼﻮن ﺗﺎر ﭼﻨﮕﯽ ﺑﺮ ﺳﮑﻞ‬ ‫ﻋﺎﻗﺒﺖ‬

‫ﻣﺤﻤﻮد‬

‫ﺑﺎﺷﺪ‬

‫داد‬

‫ﺧﻮاﻫﺸﺎن ﭼﻮن ﻧﺎی ﮔﲑ و ﻣﯽﻧﻮاز‬ ‫ای ﺗﻮ ﻣﺤﻤﻮد و ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﻬﺎ اﯾﺎز‬

‫ﺗﻮ‬

‫در ﻏﻼﻣﯽ ﺗﻮ ﺟﺎن آزاد ﺷﺪ‬ ‫‪۲٦‬‬


‫وز ادﺑﻬﺎی ﺗﻮ ﻋﻘﻞ اﺳﺘﺎد ﺷﺪ‬

‫ﻣﺲ ﻣﺎ ﮐﯽ ﺑﻮد ﭘﯿﺶ ﮐﯿﻤﯿﺎ؟!‬

‫ﻣﺎی ﻣﺎ ﮐﯽ ﺑﻮد؟! ﭼﻮ ﺗﻮﮔﻮﯾﯽ اﻧﺎ‬

‫ﺟﺰ ﻓﻨﺎ ﮔﺸﱳ ز اﺷﺮاق و ﺿﯿﺎ؟!‬

‫ﭘﯿﺶ ﺧﻮرﺷﯿﺪی ﭼﻪ دارد ﻣﺸﺖ‬

‫ﺑﺎ ﺗﻤﻮز ﺗﻮ ﮐﺠﺎ ﻣﺎﻧﺪ؟! ﮐﺠﺎ؟!‬

‫زﻣﻬﺮﯾﺮ و ﺻﺪ ﻫﺰاران زﻣﻬﺮﯾﺮ‬

‫ﺑﺎ ﺗﻤﻮزﯾﻬﺎی ﺧﻮرﺷﯿﺪ رﺧﺖ‬ ‫ﺑﺮ‬

‫ﺑﺮ‬

‫دﮐﺎن‬

‫آرزو‬

‫ﻣﺼﻼی ﮐﻤﺎل‬

‫وﺷﻮق‬

‫زﻣﻬﺮﯾﺮ آﻣﺪ ﺗﻤﻮز اﯾﻦ ﺿﺤﯽ‬

‫ﮐﯿﺴﻪ دوزاﻧﻨﺪ اﯾﻦ ﺧﻮف و رﺟﺎ‬

‫ﺗﻮ‬

‫رﻓﻌﺘﺴﺖ‬

‫ﺳﺠﺪﻫﺎی ﺳﻬﻮ‬

‫ﺧﻮاب را ﮔﺮدن زدی ای ﺟﺎن‬

‫ﻣﯽآرد ﺳﻬﺎ‬

‫ﭼﻪ ﺻﺒﺎح آﻣﻮﺧﱳ ﺑﺎﯾﺪ ﺗﺮا؟!‬ ‫ﮐﺮده اژدرﻫﺎی ﻫﺎﯾﻞ را ﻋﺼﺎ‬

‫ﭼﭗ ﻣﺎ را راﺳﺖ ﮐﻦ ای دﺳﺖ‬ ‫ﺷﮑﺮ اﯾﺰد را ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ رﻧﮓ‬

‫ﮔﺸﺘﻪام ﺑﺎ ﺑﺤﺮ ﻓﻀﻠﺖ آﺷﻨﺎ‬

‫ﺟﺎوداﻧﯽ دﯾﺪه زان ﺑﺤﺮ ﺻﻔﺎ‬

‫ﮐﻒ ﺑﺮآرم در دﻋﺎ و ﺷﮑﺮ ﻣﻦ‬

‫ای ﺗﻮ ﺑﯿﺠﺎ ﻫﻤﭽﻮ ﺟﺎن و ﻣﻦ ﭼﻮ‬

‫ﻣﯽروم در ﺟﺴﱳ ﺗﻮ ﺟﺎ ﺑﻪ ﺟﺎ‬

‫واﺟﺪی و وﺟﺪﺑﺨﺶ ﻫﺮ وﺟﻮد‬

‫ﭼﻪ ﻏﻢ ار ﻣﻦ ﯾﺎوه ﮐﺮدم ﺧﻮﯾﺶ را‬

‫رﺳﺖ از ﮐﺎﻫﺶ ﺑﻪ ﺗﻮ ای ﺟﺎنﻓﺰا‬

‫ﻋﻤﺮ ﻣﯽﮐﺎﻫﯿﺪ ﺑﯽﺗﻮ روز روز‬

‫ﻫﲔ ﺳﻼﻣﺖ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﺗﺮﺟﯿﻊ ﻣﻦ‬

‫ﮐﻪ ﺧﻮﺷﯽ؟ ﭼﻮﻧﯽ ﺗﻮ از ﺗﺼﺪﯾﻊ ﻣﻦ؟‬

‫ﻫﺠﺪﻫﻢ‬ ‫ﻋﺰم رﺟﻮع ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬رﺧﺖ ﺑﻪ ﭼﺮخ ﻣﯽﺑﺮم‬

‫ﻧﺎﻣﻪ رﺳﯿﺪ زان ﺟﻬﺎن ﺑﻬﺮ ﻣﺮاﺟﻌﺖ ﺑﺮم‬

‫ﮔﻔﺖ ﮐﻪ‪ » :‬ارﺟﻌﯽ « ﺷﻨﻮ‪ ،‬ﺑﺎز ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺧﻮﯾﺶ رو‬

‫ﮔﻔﺘﻢ‪ » :‬ﺗﺎ ﺑﯿﺎﻣﺪم‪ ،‬دﻟﺸﺪه و ﻣﺴﺎﻓﺮم‬

‫ﭼﻮن ﺑﻪ ﺳﺒﺎغ ﻃﲑ ﺗﻮ اوج ﻫﻮا ﻣﺨﻮف ﺷﺪ‬

‫ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪﺳﺖ راه ﻣﻦ‪ ،‬زاﻧﮏ ﺑﻪ ﺗﻦ ﮐﺒﻮﺗﺮم‬

‫آن ﭼﻤﻦ و ﺷﮑﺮﺳﺘﺎن‪ ،‬ﻫﯿﭻ ﻧﺮﻓﺖ از دﻟﻢ‬

‫ﻣﻦ ﺑﺪروﻧﻪ واﺻﻠﻢ‪ ،‬ﻣﻦ ﺑﻪ ﺣﻈﲑه ﺣﺎﻇﺮم‬

‫ﮔﻔﺖ‪ » :‬ازﯾﻦ ﺗﻮ ﻏﻢ ﻣﺨﻮر‪ ،‬اﯾﻤﻦ و ﺷﺎدﻣﺎن ﺑﺮﭙ‬

‫زاﻧﮏ رﻓﯿﻖ اﻣﻦ ﺷﺪ ﺟﺎن ﮐﺒﻮﺗﺮ ﺣﺮم‬

‫ﻧﻮح ﻣﯿﺎن دﺷﻤﻨﺎن ﺑﻮد ﻫﺰار ﺳﺎل ﺧﻮش‬

‫ﻋﺼﻤﺖ ﻣﺎش ﺑﺪ ﺑﻪ ﮐﻒ ﻏﺎﻟﺐ ﺑﻮد ﻻﺟﺮم‬

‫در ﺑﺮ و ﺑﺤﺮ اﮔﺮ رود ﺑﺎﺷﺪ راد و ﻣﺤﱰم‬

‫ﻫﺮﮐﺴﯽ ﺑﺮات ﺣﻔﻆ ﻣﺎ دارد در زه ﻗﺒﺎ‬

‫ﭼﻨﺪ ﻫﺰار ﻫﻤﭽﻮ او ﺑﻨﺪهی ﺧﺎص ﭘﺎک ﺧﻮ‬

‫ﻫﺮدم ﻣﯽرﺳﯿﺪﺷﺎن ﺑﺎر و ﺧﻔﲑ از درم «‬

‫ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﻣﺴﯿﺢ ﻣﺮده را زﻧﺪه ﮐﻨﻢ ﺑﻪ ﻧﺎم او‬

‫اﮐﻤﻪ را ﺑﺼﺮ دﻫﻢ‪ ،‬ﺟﺎﻧﺐ ﻃﺐ ﻧﻨﮕﺮم «‬

‫ﮔﻔﺖ ﮐﻠﯿﻢ‪ » :‬زاب ﻣﻦ ﻏﻢ ﻧﺨﻮرم ﮐﻪ ﻣﻦ درم«‬

‫ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺧﻠﯿﻞ ز آﺗﺸﺶ ﻏﻢ ﻧﺨﻮرم ﮐﻪ ﻣﻦ زرم «‬

‫ﮔﻠﺖ‪ » :‬ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻬﲔ‪ ،‬ﻣﻦ ﺑﻪ اﺷﺎرت ﻣﻌﲔ‬

‫ﺑﺮ ﻗﻤﺮ ﻓﻠﮏ زﻧﻢ‪ ،‬ﮐﺰ ﻗﻤﺮان ﻣﻦ اﻗﻤﺮم «‬

‫ﭼﻮن ﺑﺮوم ﺑﺮادرا ﻫﯿﭻ ﻣﮕﻮ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺖ ﺷﺪ‬

‫در ﺻﻒ روح ﺣﺎﺿﺮم‪ ،‬ﮔﺮ ﺑﺮ ﺗﻮ ﻣﺴﱰم‬

‫ﮐﺰ ﺗﻒ او ﻣﻨﻮرم‪ ،‬وز ﮐﻒ او ﻣﺼﻮرم‬

‫ﺻﻮرت را ﺑﺮون ﮐﻨﻢ ﭘﯿﺶ ﺷﻬﻨﺸﻬﯽ روم‬

‫‪۲۷‬‬


‫ﺑﻮی ﺧﻮﺷﺶ ﻋﱪﻓﺸﺎن زاﻧﮏ ﺑﻪ ﺟﺎن ﻣﻌﻨﱪم‬

‫ﻧﺎم ﺧﻮﺷﻢ درﯾﻦ ﺟﻬﺎن ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻮن ﺻﺒﺎ وزان‬ ‫ﺳﺎﮐﻦ ﮔﻠﺸﻦ و ﭼﻤﻦ ﭘﯿﺶ ﺧﻮﺷﺎن ﻫﻤﭽﻮ ﻣﻦ‬

‫وارﻫﻢ از ﭼﻪ و رﺳﻦ زاﻧﮏ ﺑﺮون ﭼﻨﱪم‬

‫ﺑﺲ ﮐﻦ و ﺑﺤﺚ اﯾﻦ ﺳﺨﻦ در ﺗﺮﺟﯿﻊ ﺑﺎزﮔﻮ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻪ ﭘﯿﺶ ﻣﺴﺘﻤﻊ دارد ﻫﺮ ﺳﺨﻦ دورو‬

‫ﭼﻮﻧﮏ ز آﺳﻤﺎن رﺳﺪ ﺗﺎج و ﺳﺮﯾﺮ و ﻣﻬﱰی‬

‫ﺑﻪ ﮐﻪ ﺳﻔﺮ ﮐﻨﯽ دﻻ‪ ،‬رﺧﺖ ﺑﻪ آﺳﻤﺎن ﺑﺮی‬

‫ﻫﲔ ﻫﻠﻪ‪ ،‬ﮔﺎو ﻣﺮده را ﺷﲑ ﻣﺨﻮان و ﺳﺮ ﻣﻨﻪ‬

‫ﮔﺮ ﭼﻬﮑﻪ ﻏﺮه ﻣﯽزﻧﺪ ﮔﺎو ﺑﻪ ﺳﺤﺮ ﺳﺎﻣﺮی‬

‫ﺑﲔ ﻫﻤﻪ ﺑﺤﺮﯾﺎن ﺑﻪ ﮐﻒ ﮔﻮﻫﺮ ﺧﻮﯾﺶ ﯾﺎﻓﺘﻪ‬ ‫ﮔﺮ‬

‫ﻧﻤﺮود‬

‫ﺑﺮﭘﺮد‬

‫ﻓﻮق‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﺗﻮ ﺑﻪ ﻣﯿﺎن ﺟﺰر و ﻣﺪ در ﭼﻪ ﺷﻤﺎر اﻧﺪری؟‬

‫ﭘﺮ ﮐﺮﮐﺴﺎن‬

‫زود ﻓﺘﺪ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺘﺶ ﻗﻮت ﭘﺮ ﺟﻌﻔﺮی‬

‫ﮔﺮﭼﻪ ﮐﺒﻮﺗﺮی ﺑﻪ ﻓﻦ ﮐﺒﮏ ﺷﮑﺎر ﻣﯽﮐﻨﺪ‬

‫ﺑﺎز ﺳﭙﯿﺪ ﮐﯽ ﺷﻮد؟! ﮐﯽ رﻫﺪ از ﮐﺒﻮﺗﺮی؟!‬

‫دردﺳﺮ ﺗﻨﯽ ﻣﮑﺶ ﮐﻮﺳﺖ ﺑﻪ ﺣﯿﻠﻪ ﻧﯿﻢ ﺧﻮش‬

‫ﭘﯿﺶ ﺧﺪای ﺳﺮ ﻧﻬﯽ‪ ،‬ﺳﺮ ﺑﺴﺘﺎن آن ﺳﺮی‬

‫ﮔﺮﭼﻪ ﮐﻪ ﺻﻮرﺗﯽ ﮐﻨﺪ‪ ،‬ﺻﻨﻌﺖ ﮐﻒ آزری‬

‫ﺟﺎن ﻧﺪﻫﺪ ﺑﺠﺰ ﺧﺪا‪ ،‬ﻋﻘﻞ ﻫﻤﻮ ﮐﻨﺪ ﻋﻄﺎ‬

‫ﺳﺮﻣﻪ دﻫﯽ ﺑﺼﺮ ﺑﺮی‪ ،‬ﺳﺨﺖ ﺧﻮش اﺳﺖ ﺗﺎﺟﺮی‬

‫ﺳﺮ ﮐﻪ دﻫﯽ ﺷﮑﺮﺑﺮی‪ ،‬ﺷﺒﻪ دﻫﯽ ﮔﻬﺮ ﺑﺮی‬

‫ﺟﻮد و ﺳﺨﺎ و ﻟﻄﻒ ﺧﻮ ﺳﺠﺪهﮔﺮی‪ ،‬ﭼﻮ آب ﺟﻮ‬

‫ﺗﺮک‬

‫ﻓﺮﺟﻪی ﺑﺎغ ﻣﯽﮐﻨﯽ‪ ،‬ﺷﺎدی و ﻻغ ﻣﯽﮐﻨﯽ‬

‫ﺑﺎ ﺻﻨﻤﺎن ﺷﺮمﮔﲔ‪ ،‬ﭘﺮدهی ﺷﺮم ﻣﯽدری‬

‫روﺿﻪی روح ﺳﺒﺰ ﺑﲔ‪ ،‬ﺳﺎﮐﻦ روﺿﻪ ﺣﻮر ﻋﲔ‬

‫ﻫﻮا‬

‫آرزو‬

‫و‬

‫ﻫﺴﺖ‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﭘﯿﻤﱪی‬

‫ﻣﺴﺖ و ﺧﺮاب ﻣﯽروی‪ ،‬ﻧﻘﻞ ﻣﻠﻮک ﻣﯽﭼﺮی‬

‫آﻣﺪه ﻣﺎه روی ﺗﻮ‪ ،‬ﺟﺎﻧﺐ ﻫﺎی و ﻫﻮی ﺗﻮ‬

‫ﮔﻠﱭ ﻣﺸﮏ ﺑﻮی ﺗﻮ‪ ،‬ﺑﺎ ﻗﺪ ﭼﺴﺖ ﻋﺮﻋﺮی‬

‫ﮐﺎی ﻫﻮس و ﻣﺮاد ﺟﺎن‪ ،‬ﺳﺨﺖ ﻟﻄﯿﻒ ﻣﻨﻈﺮی‬

‫روح و ﻋﻘﻮل ﺳﻮ ﺑﻪ ﺳﻮ‪ ،‬ﺳﺠﺪهﮐﻨﺎن ﺑﻪ ﭘﯿﺶ او‬

‫وی‬

‫ای ﻗﻤﺮان آﺳﻤﺎن‪ ،‬زو ﺑﱪﯾﺪ رﻧﮓ رو‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﺳﺨﺖ ﻣﻔﺮح ﻏﻤﯽ‪ ،‬ﻋﯿﺴﯽ ﭼﻨﺪ ﻣﺮﯾﻤﯽ‬

‫ﻣﻠﮑﺎن‬ ‫ﻫﺰار‬

‫ﺑﺎﺑﻠﯽ‬

‫ﺟﻨﺘﯽ‪،‬‬

‫اﯾﻦ ﻏﺰل ای ﻧﺪﯾﻢ ﻣﻦ ﺑﯽﺗﺮﺟﯿﻊ ﭼﻮن ﺑﻮد؟!‬

‫زو‬

‫ﺷﻨﻮﯾﺪ‬

‫رﺷﮏ‬

‫ﺳﺎﺣﺮی‬

‫ﻫﺰار ﮐﻮﺛﺮی‬

‫ﺑﻨﺪ ﮐﻨﺶ ﮐﻪ ﺑﻨﺪ ﺗﻮ ﺳﻠﺴﻠﻪی ﺟﻨﻮن ﺑﻮد‬

‫از ﺳﺮ روزﻧﻢ ﺳﺤﺮ ﮔﻔﺖ ﺑﻪ ﻗﻨﺠﺮه ﻣﻬﯽ‬

‫ﻫﯽ ﺗﻮ ﺑﮕﻮ ﮐﻪ ﮐﯿﺴﺘﯽ؟ آﻧﮏ ﻧﺪادﯾﺶ رﻫﯽ‬

‫ﺑﯽﭘﺮ و ﺑﺎل ﻓﻀﻞ ﻣﻦ‪ ،‬ﺑﺮ ﻧﺮﭙد ز ﺗﻦ دﱃ‬

‫ﺑﯽرﺳﻦ ﻋﻨﺎﯾﺘﻢ‪ ،‬ﺑﺮﻧﺸﻮد ﮐﺲ از ﭼﻬﯽ‬

‫ﻣﻦ ﺗﻠﻒ وﺻﺎل ﺗﻮ‪،‬ﻟﯿﮏ ﺗﻮ ﮐﯿﺴﺘﯽ؟ ﺑﮕﻮ‬

‫ﮔﻔﺖ‪ :‬ﮐﻪ » ﻻاﺑﺎﻟﯿﯽ‪ ،‬ﺧﲑهﮐﺸﯽ‪ ،‬ﺷﻬﻨﺸﻬﯽ‬

‫ﻋﺸﻖ ز ﺟﺎم ﻣﻦ ﺑﻮد ﻋﺸﺮﺗﯿﯽ ﻣﺮﻓﻬﯽ‬

‫ﻋﻘﻞ ز ﺧﻂ ﻣﻦ ﺑﻮد ﮔﺸﺘﻪ ادﯾﺐ اﻧﺠﻤﻦ‬ ‫ﺑﯽرخ ﺧﻮب ﻓﺮﺧﻢ‪ ،‬ﻗﺎﻣﺖ ﻫﺮﮐﯽ ﮔﺸﺖ ﺧﻢ‬

‫ﺑﺎدﯾﻬﺎ‬

‫ﻧﻮﺷﺘﻪی‬

‫ﺷﻬﺮ‬

‫ﺑﻪ‬

‫ﮔﺮ ﺑﻪ ﺑﻬﺸﺖ ﺧﻮش ﺷﻮد‪ ،‬ﺑﺎﺷﺪﮔﻮل و اﺑﻠﻬﯽ‬

‫ﺷﻬﺮ ﮔﺸﺘﻪی‬

‫ﺟﺰ ﺑﺮ ﻣﻦ ﻣﺮﯾﺪ را ﮐﻮ ﮐﻨﻔﯽ و درﮔﻬﯽ؟!‬

‫ﮔﻔﺘﻢ‪ » :‬ﮐﺪﯾﻪ ﻣﯽﮐﻨﻢ‪ ،‬ای ﺗﻮ ﺣﯿﺎت ﻫﺮ ﺻﻨﻢ‬

‫ﺗﺎ ز ﺗﻮ ﻻﻓﻬﺎ زﻧﻢ ﮐﺎﻣﺪ ﯾﺎر ﻧﺎﮔﻬﯽ «‬

‫ﻫﺴﺖ ﻣﺮا ﺑﻬﺮ زﻣﺎن‪ ،‬ﻟﻄﻒ و ﮐﺮم ﺟﻬﺎن ﺟﻬﺎن‬

‫ﻟﯿﮏ ﺑﮑﻮش و ﺻﱪﮐﻦ‪ ،‬ﺻﺎف ﺷﻮی و آﻧﮕﻬﯽ‬

‫ﮔﻮل ز ﺣﺮف ﻣﻦ ﺷﻮد ﻧﮑﺘﻪﺷﻨﺎس و آﮔﻬﯽ «‬

‫ﻣﺮده ز ﺑﻮی ﻣﻦ ﺷﻮد زﻧﺪه و زﻧﺪه دوﻟﺘﯽ‬

‫ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﭼﻮ ﻣﻦ ﺷﻮم روی‪ ،‬ﺗﻮ ﺑﻪ ﯾﻘﲔ ﻓﻨﺎ ﺷﻮی‬

‫اﯾﻦ ﻧﺒﻮد ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﺴﯽ‪ ،‬ﮔﻨﺠﻢ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺧﺮﮔﻬﯽ‬

‫‪۲۸‬‬


‫از ﻓﺮح ﺻﻔﺎ زﻧﺪ‪ ،‬آن ﮔﻞ ﺳﺮخ ﻗﻬﻘﻬﯽ‬

‫از ﭼﻪ رﺳﯿﺪ آب را آﯾﻨﻪﮔﯽ؟ ز ﺻﺎﻓﯿﯽ‬

‫ﮐﻢ ﺑﻮد اﯾﻦ ﯾﮕﺎﻧﮕﯽ‪ ،‬ﻟﯿﮏ ﺑﻪ راه ﺑﻨﺪﮔﯽ‬

‫ﺻﺎﺣﺐ ﻧﺎن و ﺟﺎﻣﮕﯽ‪ ،‬ﻫﺮ ﻃﺮﻓﯽﺳﺖ اﺳﭙﻬﯽ‬

‫ﺑﻬﺮ ﻣﺜﺎل ﮔﻔﺘﻢ اﯾﻦ ﺑﻬﺮ ﻧﺸﺎط ﻫﺮ ﺣﺰﯾﻦ‬

‫ﻟﯿﮏ ﻧﯿﻢ ﻣﺸﺒﻬﯽ ﻏﺮهی ﻫﺮ ﻣﺸﺒﻬﯽ‬

‫ﻧﺎدره ﻋﯿﺴﯿﯽ ﮐﻪ او دﯾﺪه دﻫﺪ ﺑﺎ ﮐﻤﻬﯽ‬

‫ﻫﺴﺖ ﻃﺒﯿﺐ ﺣﺎذﻗﯽ ﻫﺮ ﻃﺮﻓﯽ و ﺳﺎﺑﻘﯽ‬

‫ﻫﻢ ﺗﻮ ﺑﮕﻮ ﺷﻬﻨﺸﻬﺎ‪ ،‬ﻓﺎﯾﺪهی ﻣﻮﺟﻬﯽ‬

‫ﺷﺮح ﮐﻪ ﺑﯽزﺑﺎن ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﯽﺿﺮر و زﯾﺎن ﺑﻮد‬

‫ای ﺗﻮ ﺑﻪ ﻓﮑﺮت ردی ﺧﻮن ﺣﺒﯿﺐ رﯾﺨﺘﻪ‬

‫ﻧﯿﮏ ﻧﮕﺮﮐﻪ او ﺗﻮی‪ ،‬ای ﺗﻮ ز ﺧﻮد ﮔﺮﯾﺨﺘﻪ‬

‫ﻧﻮزدﻫﻢ‬ ‫ای ﺧﻮاب ﺑﻪ روز ﻫﻤﺪﻣﺎﻧﻢ‬

‫ﺗﺎ ﺑﯽﮐﺲ و ﻣﻤﺘﺤﻦ ﻧﻤﺎﻧﻢ‬

‫ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺳﺮی ﺑﺨﺎرم‬

‫ای‬

‫اﻣﺎﻧﻢ‬

‫ﻣﺎ را ﺑﻪ ﺟﻬﺎن ﺣﻮاﻟﻪ ﮐﻢ ﮐﻦ‬

‫ای ﺟﺎن ﭼﻮﮐﻪ ﻣﻦ ﻧﻪ زﯾﻦ ﺟﻬﺎﻧﻢ‬

‫ﭼﻮﻧﮏ دﯾﮏ ﺑﺮ آﺗﺸﻢ ﻧﺸﺎﻧﺪی‬

‫در دﯾﮏ ﭼﻪ ﻣﯽﭘﺰی‪ ،‬ﭼﻪ داﻧﻢ‬

‫ﺗﺎ‬

‫از ﺧﺸﻢ دو ﮔﻮش ﺣﻠﻢ ﺑﺴﺘﯽ‬

‫ﺑﮕﺸﺎی رﻫﻢ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺳﺒﮑﱰ‬

‫ﯾﺎری‬

‫ﻓﺮﻣﺎ‪،‬‬

‫ﻋﺸﻖ‬

‫ﻧﺸﻨﻮی‬

‫ﻧﻤﯽدﻫﯽ‬ ‫آﻫﻮه‬

‫وﻓﻐﺎﻧﻢ‬

‫ﺟﺎن را ﺑﻪ ﺟﻬﺎن ﺟﺎن رﺳﺎﻧﻢ‬

‫ﻗﻼوزی ﮐﻦ‬

‫ﺗﺎ رﺧﺖ ﺑﮑﻮی ﺗﻮ ﮐﺸﺎﻧﻢ‬

‫ای آﻧﮏ ﺗﻮ ﺟﺎن اﯾﻦ ﻧﻘﻮﺷﯽ‬

‫ﺗﺮﺟﯿﻊ ﮐﻦ ﮔﺮﯾﻦ ﺑﻨﻮﺷﯽ‬

‫ﺗﯿﺰآب ﺗﻮی‪ ،‬و ﭼﺮخ ﻣﺎﯾﯿﻢ‬

‫ﺳﺮﮔﺸﺘﻪ ﭼﻮ ﺳﻨﮓ آﺳﯿﺎﯾﯿﻢ‬

‫از ﺑﻬﺮ ﺳﮑﻨﺠﺒﲔ ﻋﺴﻞ ده‬

‫ﻣﺎ ﺧﻮد ﻫﻤﻪ ﺳﺮﮐﻪ ﻣﯽﻓﺰاﯾﯿﻢ‬

‫ﮔﻪ ﺧﲑهی ﺑﺴﻂ ﺧﻮﯾﺶ و اﯾﺜﺎر‬

‫ﯾﺎ ﻗﺒﺾ ﮐﻪ ﻣﻬﺮه در رﺑﺎﯾﯿﻢ‬

‫از ﮐﻮه ﺑﺮآی ﺗﺎ ﺑﺮآﯾﯿﻢ‬

‫ﺗﻮ ﺧﻮرﺷﯿﺪی و ﻣﺎ ﭼﻮ ذره‬

‫ﮔﻪ ﺧﲑهی ﺧﻮد ﮐﻪ ﻣﺎ ﮐﺠﺎﯾﯿﻢ‬

‫ﮔﻪ ﺧﲑهی ﺗﻮ‪ ،‬ﮐﻪ ﺗﻮ ﮐﺠﺎﯾﯽ‬ ‫ﮔﺎﻫﯽ ﻣﺲ و ﮔﺎه زر ﺧﺎﻟﺺ‬

‫ﮔﺎه از ﭘﯽ ﻫﺮدو ﮐﯿﻤﯿﺎﯾﯿﻢ‬

‫ﺗﺮﺟﯿﻊ دو‪ ،‬ذوق و ﻣﯿﻞ اﯾﭽﯽ‬ ‫در دادن و در ﮔﺮﻓﱳ از ﭼﯽ‬

‫ﮔﻪ ﺷﺎد ﺑﺨﻮردﻧﺴﺖ و ﺗﺤﺼﯿﻞ‬

‫ﮔﻪ ﺷﺎد ﺑﻪ ﺧﺮج آن و ﺗﺤﻠﯿﻞ‬

‫ﮔﻪ ﺣﺎﺗﻢ وﻗﺖ اﻧﺪر اﯾﺜﺎر‬

‫ﮔﻪ ﻋﺒﺎﺳﯽ ﺑﻪ ﻃﻮف و زﻧﺒﯿﻞ‬

‫ﮔﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻧﺜﺎر آن و ﺗﻨﺰﯾﻞ‬

‫ﭼﻮن ﻧﺨﻞ‪ ،‬ﮔﻬﯽ ﺑﻪ ﮐﺴﺐ ﻣﯿﻮه‬

‫‪۲۹‬‬


‫ﯾﺎ ﻏﲑ ﺗﻮﯾﻢ ﺑﯽدو ﺗﺒﺪﯾﻞ‬

‫ﻣﺎ ﯾﺎ آﻧﯿﻢ و اﯾﻦ دﮔﺮ ﻓﺮع‬

‫ور زاﻧﮏ ﻣﺮﮐﺐ از دو ﺿﺪﯾﻢ‬

‫ﺗﺬﻟﯿﻞ ﻧﺒﺎﺷﺪی و ﺗﺒﺠﯿﻞ‬

‫ﺑﺲ اﺻﻼﺣﯽ ﺑﺮای اﻓﺴﺎد‬

‫ﺑﺲ اﻓﺴﺎدی ﺑﺮای ﺗﻨﺤﯿﻞ‬

‫ﻫﻢ اﺻﻼﺣﺴﺖ ﻋﺰ و ذﻟﺶ‬

‫ﻣﺎﻧﻨﺪهی رﻓﻊ و ﺧﻔﺾ ﻗﻨﺪﯾﻞ‬

‫ﺑﺲ ﻣﺮغ ﺿﻌﯿﻒ ﭘﺮﺷﮑﺴﺘﻪ‬

‫ﺧﺮﻃﻮم ﻫﺰار ﭘﯿﻞ ﺧﺴﺘﻪ‬

‫ﺑﯿﺴﺘﻢ‬ ‫ز‬

‫ﻫﻠﻪ درده ﻣﯽ ﺑﮕﺰﯾﺪه ﮐﻪ ﻣﻬﻤﺎن ﺗﻮم‬

‫ﺗﻠﺦ و ﺷﲑﯾﻦ ﻟﺐ ﻣﺎ را ز ﺣﺮم ﺑﲑون آر‬

‫ﭘﺮﯾﺸﺎﻧﯽ‬

‫زﻟﻒ‬

‫ﺗﻮﭘﺮﯾﺸﺎن‬

‫ﺗﻮم‬

‫ﻧﻘﺪ ده ﻧﻘﺪ‪ ،‬ﮐﻪ ﻋﺒﺎس ﺣﺮﻣﺪان ﺗﻮم‬

‫ﻣﺮدهی ﺟﺮﻋﻪی آن ﭼﺸﻤﻪی ﺣﯿﻮان ﺗﻮم‬

‫آﻧﭻ دادی و ﺑﺪﯾﺪی ﮐﻪ ﺑﺪان زﻧﺪه ﺷﺪم‬

‫ﺑﺎده ﺑﺮ ﺑﺎد دﻫﺪ ﻫﺮدو ﺟﻬﺎن را ﭼﻮ ﻏﺒﺎر‬

‫وآﻧﮕﻬﺎن ﺟﻠﻮه ﺷﻮد ﮐﻪ ﻣﻪ ﺗﺎﺑﺎن ﺗﻮ‬

‫ﻣﺮﮐﺒﺶ دﺳﺖ ﺑﻮد زاﻧﮏ ﻗﺪح ﺷﻬﺒﺎزﺳﺖ‬

‫ﮐﻪ ﺻﯿﺎدم ﻣﻦ و ﺳﺮ ﻓﺘﻨﻪی ﻣﺮﻏﺎن ﺗﻮم‬

‫ﮔﺮ ﻧﯿﻢ ﺟﺎن ﺗﻮ آﺧﺮ ﻧﻪ ز ﺟﺎﻧﺎن ﺗﻮم؟‬

‫واﻧﮕﻬﺎن ﺟﺎم ﭼﻮ ﺟﺎن آردﮐﲔ ﺑﺮ ﺟﺎن زن‬

‫واﻧﮕﻪ از دﺳﺖ ﺑﺮﭙد ﺳﻮی اﯾﻮان دﻣﺎغ‬

‫ﮐﻪ ﮔﺰﯾﻦ ﻣﺸﻌﻠﻪ و روﻧﻖ اﯾﻮان ﺗﻮ‬

‫ﺑﺤﺮ ﺑﺮ ﮐﻒ ﮐﻪ ﮔﺮﻓﺘﺴﺖ؟ ﺗﻮ ﺑﺎری ﺑﺮﮔﲑ‬

‫ﺧﻮش ﻫﻤﯽ ﺧﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﮔﻮﻫﺮ دﻧﺪان ﺗﻮم‬

‫آب رو رﻓﺖ ﻣﻬﺎن را ﭘﯽ ﻧﺎن و ﭘﯽ آب‬

‫ﻣﮋدهای ﻣﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﻦ آب ﺗﻮ و ﻧﺎن ﺗﻮم‬ ‫ﮐﻪ ﺧﻠﯿﻠﯽ و ﻧﺴﻮزی ﭼﻮ ﺳﭙﻨﺪان ﺗﻮم‬

‫ﻣﻦ ﺳﻪ ﭘﻨﺪت دﻫﻢ‪ ،‬اول ﺗﻮﺳﭙﻨﺪ ﻣﺎ ﺑﺎش‬

‫ﻗﺼﺺ ﺟﺎﯾﺰه ﺑﺮﺧﻮان ﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﺮ ﺧﻮان ﺗﻮم؟‬

‫در ﺧﺎﻧﻪ ﻫﻠﻪ ﺑﮕﺸﺎی ﮐﻪ در ﮐﻮی ﺗﻮﯾﻢ‬

‫ﻫﲔ ﺑﻪ ﺗﺮﺟﯿﻊ ﺑﮕﺮدان ﻏﺰﻟﻢ را ﺑﺮﮔﻮ‬

‫ﮔﺮ ﺗﻮ ﺷﯿﺪا ﻧﺸﺪی ﻗﺼﻪی ﺷﯿﺪا ﺑﺮﮔﻮ‬

‫ز آب ﭼﻮن آﺗﺶ ﺗﻮ دﯾﮓ دﻣﺎﻏﻢ ﺟﻮﺷﯿﺪ‬

‫ﺳﺒﮏ ای ﺳﯿﻤﱪ ﻣﺸﻌﻠﻪ ﺳﯿﻤﺎ ﺑﺮﮔﻮ‬

‫ﺑﺤﺮ ﭘﺮﺟﻮش ﭼﻮ ﻻﻻﺳﺖ ﺑﺮ آن در ﯾﺘﯿﻢ‬

‫ﮐﻒ ﺑﺰن ﺧﻮش ﺻﻔﺖ ﻟﻮﻟﻮی ﻻﻻ ﺑﺮﮔﻮ‬

‫ﺟﻤﻊ ﮐﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﻫﻮﺳﻬﺎی ﭘﺮاﮐﻨﺪه ﺑﻪ ﻣﯽ‬

‫زان ﻫﻮس ﮐﻪ ﭘﻨﻬﺎن ﺷﺪ ز ﻫﻮﺳﻬﺎ ﺑﺮﮔﻮ‬

‫ﺷﺶ ﺟﻬﺖ اﻧﺲ و ﭘﺮی ﻣﺤﺮم آن راز ﻧﯿﻨﺪ‬

‫ﺳﺮ ﺑﮕﺮدان ﺳﻮی ﺑﯿﺠﺎ و ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ﺑﺮﮔﻮ‬

‫ﭼﻨﺪ ﭼﻮن زاغ ﺑﻮد ﻧﻮل ﺗﻮ در ﻫﺮ ﺳﺮﮔﲔ؟!‬

‫ﺧﱪ ﺟﺎن ﭼﻮ ﻃﻮﻃﯽ ﺷﮑﺮﺧﺎ ﺑﺮﮔﻮ‬

‫ز ﭘﮕﻪ ﺟﺎم ﭼﻮ درﯾﺎ ﭼﻮ ﺑﻪ ﮐﻒ ﺑﮕﺮﻓﺘﻢ‬ ‫ﻫﺮﮐﺴﯽ‬

‫دارد‬

‫در‬

‫ﺳﯿﻨﻪ‬

‫ﺗﻤﻨﺎی‬

‫دﮔﺮ‬

‫ز آﻓﺘﺎﺑﯽ ﮐﻪ ﺑﺮآﯾﺪ ﺳﭙﺲ ﻣﺸﺮق ﺟﺎن‬

‫ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﭼﻮ ﺗﻨﻮر اﯾﻦ ﺷﮑﻤﺖ ﭘﺮ ز ﺧﻤﲑ؟!‬

‫زﯾﻦ ﮔﺬر ﮐﻦ‪ ،‬ﺑﺪه آن ﺟﺎم ﻣﯽ روﺣﺎﻧﯽ‬

‫‪۳۰‬‬

‫ﺻﻔﺖ ﻣﻮج دل و ﮔﻮﻫﺮ ﮔﻮﯾﺎ ﺑﺮﮔﻮ‬

‫زان ﺳﺮ ﭼﺸﻤﻪ ﮐﺰو زاد ﺗﻤﻨﺎ ﺑﺮﮔﻮ‬ ‫ﮐﻪ ﺑﺪو ﻣﺤﻮ ﺷﻮد ﻇﻞ ﻣﻦ و ﻣﺎ ﺑﺮﮔﻮ‬

‫ای ﺧﻤﲑی دﻣﯽ از ﺧﻤﺮ ﻣﺼﻔﺎ ﺑﺮﮔﻮ‬

‫ﺻﻔﺖ ﺷﻌﺸﻌﻪی ﺟﺎم ﻣﻌﻼ ﺑﺮﮔﻮ‬


‫ﻣﺴﺖ ﮐﻦ ﭘﲑ و ﺟﻮان را‪ ،‬ﭘﺲ از آن ﻣﺴﺘﯽ ﮐﻦ‬

‫ﻣﺴﺖ ﺑﲑون رو ازﯾﻦ ﻋﯿﺶ و ﺗﻤﺎﺷﺎ‬

‫ﻫﻠﻪ ﺗﺮﺟﯿﻊ ﮐﻦ اﮐﻨﻮن ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻧﯿﻢ ﻫﻤﻪ‬

‫ﮐﻪ ﻣﯽ از ﺟﺎم و ﺳﺮ از ﭘﺎی ﻧﺪاﻧﯿﻢ ﻫﻤﻪ‬

‫اﯾﻦ ﻣﻌﻠﻢ ﮐﻪ ﺧﺮد ﺑﻮد ﺑﺸﺪ ﻣﺎ ﻃﻔﻼن‬

‫ﯾﮑﺪﮔﺮ را ز ﺟﻨﻮن ﺗﺨﺘﻪ زﻧﺎﻧﯿﻢ ﻫﻤﻪ‬

‫ﺟﺎم ﺑﺮ دﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﺎﻗﯽ ﻧﮕﺮاﻧﯿﻢ ﻫﻤﻪ‬ ‫ﭘﺎ ﺑﺮﻫﻨﻪ ﺧﺮد از ﻣﺠﻠﺲ ﻣﺎ دوش ﮔﺮﯾﺨﺖ‬ ‫ﻣﲑﻣﺠﻠﺲ ﺗﻮی و ﻣﺎ ﻫﻤﻪ در ﺗﲑ ﺗﻮﯾﻢ‬

‫زﻫﺮه در ﻣﺠﻠﺲ ﻣﻪﻣﺎن ﺑﻪ ﻣﯽ از ﮐﺎر ﺑﱪد‬

‫ﻓﺎرغ از ﻏﺼﻪی ﻫﺮ ﺳﻮد و زﯾﺎﻧﯿﻢ ﻫﻤﻪ‬

‫ﭼﻮﻧﮏ ﺑﲑون ز ﺣﺪ ﻋﻘﻞ وﮔﻤﺎﻧﯿﻢ ﻫﻤﻪ‬

‫ﺑﻨﺪ آن ﻏﻤﺰه و آن ﺗﲑ و ﮐﻤﺎﻧﯿﻢ ﻫﻤﻪ‬ ‫ورﻧﻪ ﮐﮋرو ز ﭼﻪ رو ﭼﻮن ﺳﺮﻃﺎﻧﯿﻢ ﻫﻤﻪ؟‬

‫ﭼﺸﻢ آن ﻃﺮﻓﻪی ﺑﻐﺪاد ز ﻣﺎ ﻋﻘﻞ رﺑﻮد‬

‫ﺗﺎ ﻧﺪاﻧﯿﻢ ﮐﻪ اﻧﺪر ﻫﻤﺪاﻧﯿﻢ ﻫﻤﻪ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ ﻏﻮاص ﭘﯽ ﮔﻮﻫﺮ ﺑﯽﻧﺎم و ﻧﺸﺎن‬

‫ﻏﺮق آن ﻗﻠﺰم ﺑﯽﻧﺎم و ﻧﺸﺎﻧﯿﻢ ﻫﻤﻪ‬

‫ﮔﻔﺖ ﺳﺎﻗﯽ‪ » :‬ﻫﻤﻪ را ﺟﻤﻠﻪ ﺑﻪ ﺗﺎراج دﻫﻢ «‬

‫ﻫﻤﭽﻨﺎن ﮐﻦ ﻫﻠﻪ ای ﺟﺎن ﮐﻪ ﭼﻨﺎﻧﯿﻢ ﻫﻤﻪ‬

‫وﻗﺖ ﻋﺸﺮت ﻃﺮب اﻧﮕﯿﺰﺗﺮ از ﺟﺎم ﻣﯿﯿﻢ‬

‫در ﺻﻒ رزم ﭼﻮ ﺷﻤﺸﲑ و ﺳﻨﺎﻧﯿﻢ ﻫﻤﻪ‬

‫ﻣﯽﺟﻬﺪ ﺷﻌﻠﻪی دﯾﮕﺮ ز زﺑﺎﻧﻪی دل ﻣﻦ‬

‫ﺗﺎ ﺗﺮا وﻫﻢ ﻧﯿﺎﯾﺪ ﮐﻪ زﺑﺎﻧﯿﻢ ﻫﻤﻪ‬

‫ﻧﺰد ﻋﺸﺎق ﺑﻬﺎرﯾﻢ ﭘﺮ از ﺑﺎغ و ﭼﻤﻦ‬

‫ﭘﯿﺶ ﻫﺮ ﻣﻨﮑﺮ اﻓﺴﺮده ﺧﺰاﻧﯿﻢ ﻫﻤﻪ‬

‫ﺳﺎﻗﯿﺎ ﺑﺎده ﺑﯿﺎور ﮐﻪ ﺑﺮاﻧﯿﻢ ﻫﻤﻪ‬

‫ﮐﻪ ﺑﺠﺰ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ از ﺧﻮﯾﺶ ﺑﺮاﻧﯿﻢ ﻫﻤﻪ‬

‫ﺑﯿﺴﺖ و ﯾﮑﻢ‬ ‫روی ازﯾﻨﺠﺎ ﺑﻪ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﻋﺠﺒﯽ آوردﯾﻢ‬

‫ﻫﻠﻪ‪ ،‬رﻓﺘﯿﻢ و ﮔﺮاﻧﯽ ز ﺟﻤﺎﻟﺖ ﺑﺮدﯾﻢ‬

‫دوﺳﺖ ﯾﮏ ﺟﺎم ﭘﺮ از زﻫﺮ ﭼﻮ آورد ﺑﻪ ﭘﯿﺶ‬

‫زﻫﺮ ﭼﻮن ازﮐﻒ او ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻪ ﺷﺎدی ﺧﻮردﯾﻢ‬

‫ﮔﻔﺘﻢ‪ » :‬اﺑﺤﺎن ﭼﻮ ﺗﻮی از ﺗﻦ ﻣﺎ ﺟﺎن ﺧﻮاﻫﺪ‬

‫ﮔﺮ درﯾﻦ داد‪ ،‬ﺑﭙﯿﭽﯿﻢ ﯾﻘﲔ ﻧﺎﻣﺮدﯾﻢ «‬

‫ﺑﺪرون ﺑﺮ ﻓﻠﮑﯿﻢ و ﺑﻪ ﺑﺪن زﯾﺮ زﻣﲔ‬

‫ﺑﻪ ﺻﻔﺖ زﻧﺪه ﺷﺪﯾﻢ ارﭼﻪ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻣﺮدﯾﻢ‬

‫ﺟﺎن ﭼﻮ آﺋﯿﻨﻪی ﺻﺎﻓﯽ اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﺮو ﺗﻦ ﮔﺮدﯾﺴﺖ‬

‫ﺣﺴﻦ در ﻣﺎ ﻧﻨﻤﺎﯾﺪ ﭼﻮ ﺑﻪ زﯾﺮ ﮔﺮدﯾﻢ‬

‫ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﺧﻮش ﺑﺎش ﮐﻪ ﺑﺨﺸﯿﻤﺖ ﺻﺪﺟﺎن‬ ‫ﻣﺎ‬

‫ﻧﻬﺎﻟﯿﻢ‪،‬‬

‫ﺑﺮوﯾﯿﻢ‪،‬‬

‫اﮔﺮ‬

‫در‬

‫ﻣﺎ ﮐﺴﯽ را ﺑﻪ ﮔﺰاﻓﻪ ز ﮐﺠﺎ آزردﯾﻢ؟! «‬

‫ﺷﺎه ﺑﺎ ﻣﺎﺳﺖ ﭼﻪ ﺑﺎﮐﺴﺖ اﮔﺮ رخ زردﯾﻢ؟!‬

‫ﺧﺎﮐﯿﻢ‬

‫ﻣﺎ ز درﻣﺎن ﺑﺮﭙﯾﺪﯾﻢ و ﺣﺮﯾﻒ دردﯾﻢ‬

‫ﭼﻮﻧﮏ درﻣﺎن ﺟﻮان ﻃﺎﻟﺐ دردﺳﺖ و ﺳﻘﻢ‬

‫اﯾﻦ دو ﺧﺎﻧﻪﺳﺖ دو ﻣﻨﺰل ﺑﻪ ﯾﻘﲔ ﻣﻠﮏ وﯾﺴﺖ‬

‫ﺧﺪﻣﺖ ﻧﻮ ﮐﻦ و ﺷﺎﺑﺎش ﮐﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﮐﺮدﯾﻢ‬

‫ﻣﯽ دﻫﻨﺪه ﭼﻮ ﺗﻮی‪ ،‬ﻓﺨﺮ ﻫﻤﻪ ﻣﺴﺘﺎﻧﯿﻢ‬

‫ﭘﺮورﻧﺪه ﭼﻮ ﺗﻮی‪ ،‬زﻓﺖ ﺷﻮﯾﻢ ار ﺧﺮدﯾﻢ‬

‫ﭼﻮن ﺑﯿﺎﻣﺪ رخ ﺗﻮ ﺑﺮ ﻓﺮس دل ﺷﺎﻫﯿﻢ‬

‫ﭼﻮن ﺑﯿﺎﻣﺪ ﻗﺪﺣﺖ‪ ،‬ﺻﺎف ﺷﻮﯾﻢ ار دردﯾﻢ‬

‫ﻫﲔ ﺑﻪ ﺗﺮﺟﯿﻊ ﺑﮕﻮ ﺷﺮح زﺑﺎن ﻣﺮﻏﺎن‬

‫ﮔﺮ ﻧﮕﻮﯾﯽ ﺑﻪ زﺑﺎن‪ ،‬ﺷﺮح ﮐﻨﺶ از ره ﺟﺎن‬

‫آﻧﭽﻨﺎن زود ﺑﺮون ﺷﺪﮐﻪ ﻧﺪاﻧﻢ ﮐﻪ ﮐﯽ ﺑﻮد‬

‫در ﺟﻬﺎن آﻣﺪ و روزی دو ﺑﻪ ﻣﺎ رخ ﺑﻨﻤﻮد‬ ‫‪۳۱‬‬


‫ﮔﻔﺘﻢ‪ » :‬از ﺑﻬﺮ ﺧﺪا ای ﺳﺮه ﻣﻬﻤﺎن ﻋﺰﯾﺰ‬

‫اﯾﻨﭽﻨﲔ زود ﮐﻨﯽ ﻣﻌﺘﻘﺪان را ﺑﺪرود؟ «‬

‫ﮔﻔﺖ‪ » :‬ﮐﺲ دﯾﺪ درﯾﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﯾﮏ روز ﺳﭙﯿﺪ‬

‫ﮐﻪ ﺳﯿﺎه آﺑﻪ ﻧﺒﺎرﯾﺪش ازﯾﻦ ﭼﺮخ ﮐﺒﻮد؟ «‬

‫ﻫﺮ ﻏﻢ و رﻧﺞ ﮐﻪ اﻧﺪر ﺗﻦ ودر دل آﯾﺪ‬

‫ﻣﯽﮐﺸﺪ ﮔﻮش ﺷﻤﺎ را ﺑﻪ وﺛﺎق ﻣﻮﻋﻮد‬

‫ﭼﻪ ﻓﻀﻮﱃ ﺗﻮ؟ ﮐﻪ اﯾﻦ آﻣﺪ و آن ﺑﲑون ﺷﺪ‬

‫ﻧﻔﺰود‬

‫ﭘﯿﮏ ﺑﺮ ﭘﯿﮏ ﻫﻤﯽ آﯾﺪ از آن اﺻﻞ وﺟﻮد‬

‫از ﺑﺮای ﮐﺸﺶ ﻣﺎ و ﺳﻔﺮ ﮐﺮدن ﻣﺎ‬

‫ﺣﻤﺪ و ذم را ﺑﻬﻞ و رو ﺑﻪ ﻣﻘﺎم ﻣﺤﻤﻮد‬

‫ﻧﯿﻢ ﻋﻤﺮت ﺑﻪ ﺷﮑﺎﯾﺖ ﺷﺪ و ﻧﯿﻤﯽ در‬

‫ﮐﺎراﻓﺰاﯾﯽ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﻏﲑ‬

‫ﻧﺪاﻣﺖ‬

‫ﭘﺎی در ﺑﺎغ ﺧﺮد ﻧﻪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻃﻠﺐ اﻣﻦ و ﺧﻼص‬

‫ﺳﺮﺑﻨﻪ‪ ،‬ﭘﺎی ﺑﮑﺶ زﯾﺮ درﺧﺘﺎن ﻣﺮود‬

‫اﯾﻦ ﺑﻮد رزق ﮐﺮﯾﻤﯽ ﮐﻪ وﻓﺎدار ﺑﻮد‬

‫ﮐﻪ ز دﺳﺖ و دﻫﻦ ﺗﻮ ﻧﺘﻮاﻧﻨﺪرﺑﻮد‬

‫ﺑﺎد‬

‫اﻣﺮود‬

‫رﯾﺰد‬

‫ﻫﻤﯽ‬

‫اﮔﺮ‬

‫ﻧﻔﺸﺎﻧﯽ‬

‫ﻣﯽﻓﺘﺪ در دﻫﻦ ﻫﺮﮐﯽ دﻫﺎن را ﺑﮕﺸﻮد‬

‫ﮐﻪ ﭼﻪ ﮐﻮﺗﺎه ﻗﯿﺎﻣﺴﺖ و درازﺳﺖ ﺳﺠﻮد‬

‫ﻗﺎﯾﻤﻢ ﻣﺎت ﻧﯿﻢ‪ ،‬ﺗﺎ ﺑﻨﮕﻮﯾﻨﺪ ﮐﻪ ﻣﺮد‬

‫ﺷﺮح اﯾﻦ زرق ﮐﻪ ﭘﺎﮐﺴﺖ ز ﻇﻠﻢ و ﺗﻮزﯾﻊ‬

‫ﮔﻮش را ﭘﻬﻦ ﮔﺸﺎ ﺗﺎ ﺷﻨﻮی در ﺗﺮﺟﯿﻊ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ ﮔﻞ ﺧﻨﺪهزﻧﺎن از ﺳﺮ ﺷﺎخ اﻓﺘﺎدﯾﻢ‬

‫آدﻣﯽ‬

‫از‬

‫رﺣﻢ‬

‫ﺻﻨﻊ‬

‫دوﺑﺎره‬

‫ﻫﻢ ﺑﺪان ﺷﺎه ﮐﻪ ﺟﺎن ﺑﺨﺸﺪ‪ ،‬ﺟﺎن را دادﯾﻢ‬

‫زاﯾﺪ‬

‫اﯾﻦ دوم ﺑﻮد ﮐﻪ ﻣﺎدر دﻧﯿﺎ زادﯾﻢ‬

‫آﻧﮏ زادﺳﺖ ﺑﺒﯿﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺠﺎ اﻓﺘﺎدﯾﻢ‬

‫ﺗﻮ ﻫﻨﻮز ای ﮐﻪ ﺟﻨﯿﻨﯽ ﺑﻨﺒﯿﻨﯽ ﻣﺎ را‬

‫ﻧﻮﺣﻪ و درد اﻗﺎرب ﺧﻠﺶ آن رﺣﻢ اﺳﺖ‬

‫او ﭼﻪ داﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﺮدﯾﻢ و درﯾﻦ اﯾﺠﺎدﯾﻢ‬

‫ﯾﺎد ﻣﺎ ﮔﺮ ﺑﮑﻨﯽ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺧﯿﺎﱃ ﻧﮕﺮی‬

‫ﻧﻪ ﺧﯿﺎﻟﯿﻢ‪ ،‬ﻧﻪ ﺻﻮرت ﻧﻪ زﺑﻮن ﺑﺎدﯾﻢ‬

‫ﻫﻤﻪ دان داﻧﺪ ﻣﺎ را ﮐﻪ درﯾﻦ ﺑﻐﺪادﯾﻢ‬

‫او ﭼﻪ داﻧﺪﮐﻪ ﺟﻬﺎن ﭼﯿﺴﺖ‪ ،‬ﮐﻪ در زﻧﺪاﻧﯿﺴﺖ‬

‫ﮐﻪ ﻣﻘﯿﻤﺎن ﺧﻮش آﺑﺎد ﺟﻬﺎن ﺷﺎدﯾﻢ‬

‫ﻟﯿﮏ ﻣﺎ را ﭼﻮ ﺑﺠﻮﯾﯽ ﺳﻮی ﺷﺎدﯾﻬﺎ ﺟﻮ‬

‫ﭘﯿﺸﻪی ورزش ﺷﺎدی ز ﺣﻖ آﻣﻮﺧﺘﻪاﯾﻢ‬

‫اﻧﺪر آن ﻧﺎدره اﻓﺴﻮن ﭼﻮ ﻣﺴﯿﺢ اﺳﺘﺎدﯾﻢ‬

‫ﻣﺮدن و زﻧﺪهﺷﺪن ﻫﺮ دو وﺛﺎق ﺧﻮش ﻣﺎﺳﺖ‬

‫رﺣﻤﺎ‬

‫ﺑﯿﻨﻬﻢ‬

‫آﯾﺪ‪،‬‬

‫ﻫﻤﭽﻮن‬

‫ﻋﺠﺒﯽوار ﻧﱰﺳﯿﻢ‪ ،‬ﺧﻮش و ﻣﻨﻘﺎدﯾﻢ‬

‫ﭼﻮ اﺷﺪاء ﻋﻠﯽ اﻟﮑﻔﺮ ﺑﻮد‪ ،‬ﭘﻮﻻدﯾﻢ‬

‫آﯾﯿﻢ‬

‫ﻫﻢ ﻋﺪد ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬و ﻣﯽداﻧﮏ ﺑﺮون ز اﻋﺪادﯾﻢ‬

‫ﻫﺮ ﺧﯿﺎﱃ ﮐﻪ ﺗﺮاﺷﯽ ز ﯾﮑﯽ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻫﺰار‬

‫از ﭘﯽ ﻫﺮ ﻃﻠﺐ ﺗﻮ ﻋﻮﺿﯽ از ﺷﺎﻫﺴﺖ‬

‫ﻫﻤﭽﻮ ﻋﻄﺴﻪ ﮐﻪ ﭘﯿﺶ ﯾﺮﺣﻤﮏاﻟﻠﻪ اﺳﺖ‬

‫ﺷﺮﺑﺖ ﺗﻠﺦ ﺑﻨﻮﺷﺪ ﺧﺮد ﺻﺤﺖ ﺟﻮ‬

‫ﺷﺮﺑﺘﯽ را ﺗﻮ ﭼﻪ ﮔﻮﯾﯽ ﮐﻪ ﺧﻮش اﺳﺖ و دارو؟‬

‫در ﭼﻨﲔ دوغ ﻓﺘﺎدی ﮐﻪ ﻧﺪارد ﭘﺎﯾﺎن‬

‫ﻣﻨﮕﺮ واﭘﺲ‪ ،‬وز ﻫﺮ دو ﺟﻬﺎن دﺳﺖ ﺑﺸﻮ‬

‫ﻋﺎﺷﻘﺎن از ﺻﻨﻢ ﺧﻮﯾﺶ دو ﺻﺪ ﺟﻮر ﮐﺸﻨﺪ‬

‫ﭼﻮن ﺑﻮد آن ﺻﻨﻤﯽ ﮐﻪ ﺣﺴﻦ اﺳﺖ و ﺧﻮشﺧﻮ؟‬

‫اﯾﻦ ﺷﺐ ﻗﺪر ﭼﻨﺎﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺻﺒﺤﺶ ﻧﺪﻣﺪ‬

‫ﮔﺸﺖ ﻋﻨﻮان ﺑﺮات ﺗﻮ رﺟﺎل ﺻﺪ ﻗﻮا‬

‫ز آﺳﻤﺎن آﯾﺪ اﯾﻦ ﺑﺨﺖ‪ ،‬ﻧﻪ از ﻋﺎﻟﻢ ﺧﺎک‬

‫ﮐﺎر اﻗﺒﺎل و ﺳﺘﺎرهﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻪ ﮐﺎر ﺑﺎزو‬

‫ﭼﻮ از اﯾﻦ ﺑﺤﺮ ﺑﺮون رﻓﺘﻨﺖ اوﻣﯿﺪ ﻧﻤﺎﻧﺪ‬

‫اﺣﻤﻘﯽ ﺑﺎﺷﺪ ازﯾﻦ ﭘﺲ ﻃﻠﺐ ﺧﻨﺐ و ﺳﺒﻮ‬

‫‪۳۲‬‬


‫ﭼﻮن ﭼﻨﲔ روی ﺑﺪﯾﺪی ﻧﻈﺮت روﺷﻦ ﺷﺪ‬

‫ﭘﺸﺖ را ﺑﺎز ﺷﻨﺎﺳﺪ ﻧﻈﺮ ﺗﻮ از رو‬

‫ﺻﺪﻓﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﮔﺮدان ﺑﻪ ﻫﻮای ﮔﻮﻫﺮ‬

‫ﺳﯿﻨﻪاش ﺑﺎز ﺷﻮد ﺑﯿﻨﺪ در ﺧﻮد ﻟﻮﻟﻮ‬

‫ﻫﺮ ﮐﺮا آﺧﺮ ﮐﺎر اﯾﻦ ﺳﺒﻘﺖ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‬

‫ﺟﻌﺪ ﺧﻮد را ﭼﻮ ﺑﯿﻨﺪ ﺑﮑﻨﺪ ﺗﺮک ﮐﻼه‬

‫ﺟﻮزﻫﺎ ﮔﺮﭼﻪ ﻟﻄﯿﻔﻨﺪ و ﯾﻘﲔ ﭘﺮ ﻣﻐﺰﻧﺪ‬

‫ﻫﻢ ز اول ﺑﻮد او ﺷﯿﻔﺘﻪ و ﺳﻮداﺧﻮ‬

‫ﺧﺎﻧﻪ ﭼﻮن ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺷﺪ‪ ،‬ﺑﯿﺶ ﻧﮕﻮﯾﺪ‪ » :‬ﮐﻮﮐﻮ «‬

‫ﺑﺸﮑﻦ و ﻣﻐﺰ ﺑﺮون آور و ﺗﺮﺟﯿﻊ ﺑﮕﻮ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ ﺑﯽﻋﻘﻞ ﺑﻮد‪ ،‬ﻋﻘﻞ ﺷﺪ او را ﻫﻨﺪو‬

‫ورﭼﻪ ﺑﯽروی ﺑﻮد او ﺑﮕﺬﺷﺖ از ﺑﺎرو‬

‫ﺑﯿﺴﺖ و دوم‬ ‫ﻫﻠﻪ ﺧﯿﺰﯾﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺧﻮﯾﺶ ز ﺧﻮد دور ﮐﻨﯿﻢ‬

‫ﻧﻔﺴﯽ در ﻧﻈﺮ ﺧﻮد ﻧﻤﮑﺎن ﺷﻮر ﮐﻨﯿﻢ‬

‫وﻫﻢ رﻧﺠﻮر ﻫﻤﯽ دارد ره ﺟﻮﯾﺎن را‬

‫ﻣﺎ ﺧﻮد او را ﺑﻪ ﯾﮑﯽ ﻋﺮﺑﺪه رﻧﺠﻮر ﮐﻨﯿﻢ‬

‫وﯾﻦ ﺧﯿﺎل ﻏﻢ و ﻏﻢ را ﻫﻤﻪ در ﮔﻮر ﮐﻨﯿﻢ‬

‫ﻫﻠﻪ ﺧﯿﺰﯾﺪﮐﻪ ﺗﺎ ﻣﺴﺖ و ﺧﻮﺷﯽ دﺳﺖ زﻧﯿﻢ‬

‫ﻏﻮره اﻧﮕﻮر ﺷﺪ اﮐﻨﻮن ﻫﻤﻪ اﻧﮕﻮر ﺧﻮرﯾﻢ‬

‫واﻧﭻ ﻣﺎﻧﺪ ﻫﻤﻪ را ﺑﺎدهی اﻧﮕﻮر ﮐﻨﯿﻢ‬

‫وﺣﯽ زﻧﺒﻮر ﻋﺴﻞ ﮐﺮد ﺟﻬﺎن را ﺷﲑﯾﻦ‬

‫ﺳﻮرهی ﻓﺘﺢ رﺳﯿﺪﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﺎ‪ ،‬ﺳﻮر ﮐﻨﯿﻢ‬

‫ﺟﺎن ﺳﺮﻣﺎزدﮔﺎن را ﺗﻒ ﺧﻮرﺷﯿﺪ دﻫﯿﻢ‬

‫ﮐﺎر ﺳﻠﻄﺎن ﺟﻬﺎنﺑﺨﺶ ﺑﻪ دﺳﺘﻮر ﮐﻨﯿﻢ‬

‫راه اﯾﺸﺎن ﺑﺰﻧﯿﻢ و ﻫﻤﻪ را ﻋﻮر ﮐﻨﯿﻢ‬

‫ره ﻧﻤﺎﯾﺎن ﮐﻪ ﺑﻪ ﻓﻦ راهزﻧﺎن ﻓﺮحاﻧﺪ‬

‫ﮐﺸﺖ اﯾﻦ ﺷﺎﻫﺪ ﻣﺎ را ﺑﻪ ﻓﺮﯾﺐ و ﺑﻪ دﻏﻞ‬

‫ﺻﺪ ﭼﻮ او را ﭘﺲ ازﯾﻦ ﺧﺴﺘﻪ و ﻣﻬﺠﻮر‬

‫ﻫﻤﻪ از ﭼﻨﮓ ﺳﺘﻤﻬﺎش ﻫﻤﯽ زارﯾﺪﻧﺪ‬

‫اﺳﺘﺨﻮاﻧﻬﺎی ورا ﺑﺮ ﺑﻂ وﻃﻨﺒﻮر ﮐﻨﯿﻢ‬

‫ﻣﲑ ﺑﻮدﺳﺖ‪ ،‬ورا ﭼﺎﮐﺮ و ﻣﺄﻣﻮر ﮐﻨﯿﻢ‬

‫ﺗﺎﮐﻨﻮن ﺷﺤﻨﻪی ﺑﺪ او دزدی او ﺑﻨﻤﺎﯾﯿﻢ‬ ‫ﮐﯿﻤﯿﺎ آﻣﺪ و ﻏﻤﻬﺎ ﻫﻤﻪ ﺷﺎدﯾﻬﺎ ﺷﺪ‬

‫ﻣﺎ ﭼﻮ ﺳﺎﯾﻪ ﭘﺲ ازﯾﻦ ﺧﺪﻣﺖ آن ﻧﻮر‬ ‫ﻫﻤﻪ دﯾﻮان ﺳﭙﻪ را ﻣﻠﮏ و ﺣﻮر ﮐﻨﯿﻢ‬

‫ﺑﯽﻧﻮاﯾﺎن ﺳﭙﻪ را ﻫﻤﻪ ﺳﻠﻄﺎن ﺳﺎزﯾﻢ‬

‫ﮐﻮﻫﻬﺎ را ز ﺗﺠﻠﯽ ﻫﻤﻪ ﭼﻮن ﻃﻮر ﮐﻨﯿﻢ‬

‫ﻧﺎر را ﻫﺮ ﻧﻔﺴﯽ ﺧﻠﻌﺖ ﻧﻮری ﺑﺨﺸﯿﻢ‬

‫ﺧﻂ ﺳﻠﻄﺎن ﺟﻬﺎﻧﺴﺖ و ﭼﻨﲔ ﺗﻮﻗﯿﻊ اﺳﺖ‬ ‫ﮐﻪ ازﯾﻦ ﭘﺲ ﺳﭙﺲ ﻫﺮ ﻏﺰﱃ ﺗﺮﺟﯿﻊ اﺳﺖ‬

‫ﺧﯿﺰ ﺗﺎ رﻗﺺ درآﯾﯿﻢ ﻫﻤﻪ دﺳﺖ زﻧﺎن‬

‫ﮐﻪ رﻫﯿﺪﯾﻢ ﺑﻪ ﻣﺮدی ﻫﻤﻪ از دﺳﺖ زﻧﺎن‬

‫ﭼﻪ ﺷﮑﺮ ﺑﺎﯾﺪ آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺷﻮد زﻫﺮ ﺷﮑﺮ؟!‬

‫ﭼﻪ ﺷﺒﺎن ﺑﺎﯾﺪ آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺷﻮد ﮔﺮگ ﺷﺒﺎن؟!‬

‫ﻫﻤﻪ آﺳﯿﺐ ﺑﺘﺎﻧﺴﺖ و ﻫﻤﻪ ﺳﯿﺒﺴﺘﺎن‬

‫ﺑﺎغ ﺳﻠﻄﺎن ﺟﻬﺎن را ﺑﮕﺸﻮدﻧﺪ ﺻﻼ‬

‫ﭼﻮ ﻧﻬﺎد اﯾﻦ ﻟﺒﻮن ﺑﺮﺳﺮ آن ﺷﲑ ﻟﺒﺎن‬

‫ﻫﻤﮕﯽ ﻓﺮﺑﻬﯽ و ﭘﺮورش و اﻓﺰوﻧﯿﺴﺖ‬

‫ﻧﻪ ز اﻗﻄﺎع اﻣﲑﺳﺖ و ﻧﻪ از داد ﻓﻼن‬

‫ﺧﺎص ﻣﻬﻤﺎﻧﯽ ﺳﻠﻄﺎن ﺟﻬﺎﻧﺴﺖ ﺑﺨﻮر‬

‫آﻓﺘﺎﺑﯿﺴﺖ ﺑﻪ ﻫﺮ روزن و ﺑﺎم اﻓﺘﺎده‬

‫ﺣﺎﺟﺘﺖ ﻧﯿﺴ��� ﮐﻪ در زﯾﺮ ﮐﺸﯽ زﻟﻪ ﻧﻬﺎن‬

‫ﮐﻪ ز ﻧﻮرﺳﺖ ﻣﺮ او را ﺳﺮﭙ و ﺗﯿﻎ و ﺳﻨﺎن‬

‫ز ﭼﻪ ﺗﺮﺳﯿﻢ ﮐﻪ ﺧﻮرﺷﯿﺪﮐﻤﲔ ﻟﺸﮑﺮ اوﺳﺖ‬ ‫‪۳۳‬‬


‫ﮐﻪ ﻫﺮ آﻧﮏ رخ ﺗﻮ دﯾﺪ ﻧﺪارد ﺳﺮ ﺟﺎن‬

‫اﯾﻦ ﻫﻤﻪ رﻓﺖ‪ ،‬ﺑﻤﺎﻧﺎد ﺷﻌﺎع روﯾﺖ‬

‫ﯾﮏ زﺑﺎﻧﻪﺳﺖ از آن آﺗﺶ ﺧﻮد در ﺟﺎﻧﻢ‬

‫ﮐﻪ از آن ﭘﻨﺞ زﺑﺎﻧﻪﺳﺖ ﻣﺮا ﭘﯿﭻ زﺑﺎن‬

‫ﺷﲑ را ﮔﺮ ﻧﭽﺸﯿﺪی ﺑﻨﮕﺮ ﺗﺮﺑﯿﺘﺶ‬

‫ﺗﲑ را ﮔﺮ ﺑﻨﺪﯾﺪی ﺑﺸﻨﻮ ﺑﺎﻧﮓ ﮐﻤﺎن‬

‫ﺑﺎورم ﻣﯽﻧﮑﻨﯽ‪ ،‬ﻫﲔ ﺑﺸﻨﻮ ﺑﺎﻧﮓ اﻣﺎن‬

‫ﻫﺮ دو از ﻓﺮﻗﺖ ﺗﻮ در ﺗﻒ و ﭘﯿﭽﺎﭘﯿﭻاﻧﺪ‬

‫ﻫﯿﭻ دﯾﺪه ﺑﻨﺪﯾﺪﺳﺖ ﻣﺜﺎل ﺳﻠﻄﺎن‬

‫ﻣﺜﻞ او ﻧﻘﺶ ﻧﮕﺮدد ﺑﻪ ﻧﻈﺮ در دﯾﺪه‬

‫از ﻣﻠﮏ ﺗﺎ ﺑﺴﻤﮏ از ﭘﯽ او در دوران‬

‫ﻟﯿﮏ از ﺟﺴﱳ او ﻧﯿﺴﺖ ﻧﻈﺮ را ﺻﱪی‬

‫ﻫﲔ ﭼﻮ ﺧﻮرﺷﯿﺪ و ﻣﻬﯽ از ﻣﻪ و ﺧﻮرﺷﯿﺪ‬

‫ﻣﯽﺳﺘﺎن ﻧﻮر ز ﺳﺒﺤﺎن و ﺑﺨﻠﻘﺎن ﻣﯽده‬

‫ﺑﯽوﻓﺎ ﻧﯿﺴﺘﯽ‪ ،‬آﺧﺮ ﻣﮑﻦ ای ﺟﺎن ﭼﻤﻦ‬

‫زو ﻓﺮاﻣﻮش ﺷﺪت ﺑﻨﺪﮔﯽ و ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻦ‬

‫ﺧﻮد ﯾﮑﯽ روز ﻧﮕﻔﺘﯽ‪ ،‬ﮐﻪ ‪ » :‬ﻣﺮا ﯾﺎری ﺑﻮد «‬

‫زود ﺑﺴﺘﯽ ز ﻣﻦ و ﻧﺎم ﻣﻦ ای دوﺳﺖ دﻫﻦ‬

‫ﻣﻦ ز ﻣﺴﺘﯽ ﺗﻮ ﮔﺮ زاﻧﮏ ﺷﮑﺴﺘﻢ ﺟﺎﻣﯽ‬

‫ﻧﻪ ﺗﻮ ﺑﺤﺮ ﻋﺴﻠﯽ در ﮐﺮم و ﺧﻠﻖ ﺣﺴﻦ؟‬

‫وان ﺣﺮﯾﻔﯽ ﮐﻪ ﻧﻤﻮدﯾﻢ ﭘﯽ ﺧﻤﺮ و ﻟﱭ‬

‫ﺳﺨﻨﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﮕﻔﺘﯿﻢ ﭼﻮ ﺷﲑ و ﭼﻮ ﺷﮑﺮ‬

‫رﺳﻦ زﻟﻒ ﺗﻮ ﮔﺮ زاﻧﮏ درﯾﻦ دام ﻓﺘﺪ‬ ‫ﺑﯽﻧﺴﯿﻢ‬

‫ﮐﺮﻣﺖ‬

‫ﺟﺎن‬

‫ﻧﮕﺸﺎﯾﺪ‬

‫ﺻﺪ دل و ﺟﺎن ﺑﺰﻧﺪ دﺳﺖ ﺑﻪ ﻫﺮ ﭘﯿﭻ و ﺷﮑﻦ‬

‫ﭼﺸﻢ‬

‫دﯾﺪه‬

‫ﻣﻦ ﭼﻮ ﯾﻮﺳﻒ اﮔﺮ اﻓﺘﺎدم اﻧﺪر ﭼﺎﻫﯽ‬

‫ﮐﻢ از آﻧﮏ ﻓﮑﻨﯽ در ﺗﮏ آن ﭼﺎه رﺳﻦ؟‬

‫ﻧﻪ ﺗﻮ ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺑﺪی ﺑﻨﺪه ﭼﻮ اﺳﺘﺎرهی روز؟‬

‫ﻧﻪ ﺗﻮ ﭼﻮن ﺷﻤﻊ ﺑﺪی ﺑﻨﺪه ﺗﺮا ﻫﻤﭽﻮن ﻟﮕﻦ؟‬

‫ﺑﯽﺗﻮ ای آب ﺣﯿﺎت ﻣﻦ و ای ﺑﺎد ﺻﺒﺎ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ز‬

‫اﻧﻔﺎس‬

‫ﺧﺪا‬

‫درﻧﺪﻣﺪ‬

‫ﯾﻌﻘﻮب‬

‫ﺑﻮد‬

‫ﻣﻨﺘﻈﺮ‬

‫ﭘﲑاﻫﻦ‬

‫ﮐﯽ ﺑﺨﻨﺪد دﻫﻦ ﮔﻠﺸﻦ و رﺧﺴﺎر ﺳﻤﻦ؟!‬

‫ﻣﺮﯾﻤﺎن‬

‫روحاﻟﻠﻪ‬

‫ﻧﻪ ﺗﻮ آﻧﯽ ﮐﻪ اﮔﺮ ﺑﺮ ﺳﺮ ﮔﻮری ﮔﺬری‬

‫ﺷﮑﺮﺳﺘﺎن‬

‫ﻧﺸﻮﻧﺪ‬

‫آﺑﺴﱳ‬

‫در زﻣﺎن در ﻗﺪﻣﺖ ﭼﺎک زﻧﺪ ﻣﺮده ﮐﻔﻦ؟‬

‫ﺗﻦ ﺗﻦ ﭼﻨﮓ ﺗﻮ ﻣﯽآﻣﺪ ﺑﯽزﺣﻤﺖ ﺗﻦ؟‬

‫ﻧﻪ ﺗﻮ ﺳﺎﻗﯽ رواﻧﻬﺎ ﺑﺪهی ﺷﺸﺼﺪ ﺳﺎل؟‬

‫ﮐﺰ ﻋﻈﯿﻤﯽ ﺑﻨﮕﻨﺠﯿﺪ ﻫﻤﯽ در ﮔﻔﱳ‬

‫ﭼﻨﺪ ﺑﯿﺘﯽ ﮐﻪ ﺧﻼﺻﻪﺳﺖ ﻓﺮو ﻣﺎﻧﺪ‪ ،‬ﺗﻮ ﮔﻮ‬

‫ﻫﻠﻪ ﻣﻦ ﻣﻄﺮب ﻋﺸﻘﻢ دﮔﺮان ﻣﻄﺮب زر‬

‫دف ﻣﻦ دﻓﱰ ﻋﺸﻖ و دف اﯾﺸﺎن دفﺗﺮ‬

‫ﺑﯿﺴﺖ و ﺳﻮم‬ ‫آﺗﺶ زﻧﺪ ﺧﻮﺑﯽ و در ﺟﻤﻠﻪی ﺧﻮﺑﺎن ﭼﻨﲔ‬

‫ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺪاﻧﺴﺘﻢ ﮐﻪ ﻣﻪ آﯾﺪ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﺑﺮ زﻣﲔ‬

‫ﺑﲑون ﺟﻬﺪ‪ ،‬ﻋﺸﺎق را ﻏﺮﻓﻪ ﮐﻨﺪ در ﺧﻮن ﭼﻨﲔ؟‬

‫ﮐﯽ ره ﺑﺮد اﻧﺪﯾﺸﻬﺎ‪ ،‬ﮐﺎن ﺷﲑ ﻧﺮ زان ﺑﯿﺸﻬﺎ‬

‫ﮔﻔﺘﻢ ﺑﻪ دل‪ » :‬ﺑﺎر دﮔﺮ رﻓﺘﯽ درﯾﻦ ﺧﻮن ﺟﮕﺮ «‬

‫ﮔﻔﺘﺎ‪ » :‬ﺧﻤﺶ ﺑﺎری ﺑﯿﺎ ﯾﮑﺒﺎر روی او ﺑﺒﲔ «‬

‫ﺣﺎﺻﻞ‪ ،‬ﮔﺮﻓﺘﺎر وﯾﻢ‪ ،‬ﻣﺴﺖ و ﺧﺮاب آن ﻣﯿﻢ‬

‫ﺷﺐ ﺗﺎ ﺳﺤﺮ ﯾﺎرب زﻧﺎن‪ ،‬ﮐﺎﻟﻤﺴﺘﻐﺎث‪ ،‬ای ﻣﺴﻠﻤﲔ‬

‫از ﭼﺸﻢ ﻣﺴﺘﺶ دم زﻧﻢ‪ ،‬ﯾﺎ ﻋﺎرض او ‪ ،‬ﯾﺎ ﺟﺒﲔ‬

‫از روی ﮔﻮﯾﻢ ﯾﺎ ز ﺧﻮ‪ ،‬از ﻃﺮه ﮔﻮﯾﻢ ﯾﺎ ز ﻣﻮ‬

‫ﺗﺎ آﺗﺸﯽ اﻧﺪر ﻓﺘﺪ‪ ،‬در دودﻣﺎن آب و ﻃﲔ‬

‫اﻧﺪر ﺧﻮر روی ﺻﻨﻢ‪ ،‬ﮐﻮ ﻟﻮح ﺗﺎ ﻧﻘﺸﯽ ﮐﻨﻢ؟!‬ ‫‪۳٤‬‬


‫از درد ﻫﺠﺮاﻧﺶ زﻣﲔ‪ ،‬رو ﮐﺮده اﻧﺪر آﺳﻤﺎن‬

‫وان آﺳﻤﺎن ﮔﻮﯾﺪ ﮐﻪ‪ » :‬ﻣﻦ ﺻﺪ ﭼﻮن ﺗﻮم اﻧﺪر‬

‫دوﻟﺖ ﻗﻼوزی ﺷﺪه‪ ،‬اﻧﺪر ره درﻫﻢ زده‬

‫در ﮐﻒ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﺸﻌﻠﻪ‪ ،‬از ﺷﻌﻠﻪی ﻋﲔاﻟﯿﻘﲔ‬

‫آﯾﺪ ﺟﻮاب اﯾﻦ ﻫﺮدو را‪ ،‬از ﺟﺎﻧﺐ ﭘﻨﻬﺎن ﺳﺮا‬

‫ﮐﺎی ﻋﺎﺷﻘﺎن و ﮐﻢ زﻧﺎن‪ ،‬اﯾﻨﮏ ﺳﻌﺎدت در ﮐﻤﲔ‬

‫زﯾﻦ ﺷﻌﻠﻬﺎی ﻣﻌﺘﻤﺪ‪ ،‬ﺳﺮ دل ﻫﺮ ﻧﯿﮏ و ﺑﺪ‬

‫ﭼﻮن ﻣﻮی اﻧﺪر ﺷﲑﺷﺪ‪ ،‬ﭘﯿﺪا ﻣﺜﺎل ﯾﻮم دﯾﻦ‬

‫ای ﺑﺎغ‪ ،‬ﮐﺮدی ﺻﱪﻫﺎ‪ ،‬در دی رﺳﯿﺪت اﺑﺮﻫﺎ‬

‫راﺳﺘﲔ‬

‫ﮐﯽ ﺑﺴﺘﻪ ﻣﺎﻧﺪ ﻣﺨﺰﻧﯽ‪ ،‬ﺑﺮ ﺧﺎزﻧﯽ ﮐﻤﺪ اﻣﲔ؟!‬

‫ﮐﯽ ﺗﺸﻨﻪ ﻣﺎﻧﺪ آن ﺟﮕﺮﮐﻮ دل ﻧﻬﺪ ﺑﺮ ﺟﻮی ﻣﺎ؟!‬

‫اﻟﺼﱪ‬

‫ﺷﻤﻊ ﺟﻬﺎﻧﺴﺖ اﯾﻦ ﻗﻤﺮ‪ ،‬از آﺳﻤﺎﻧﺴﺖ اﯾﻦ ﻗﻤﺮ‬

‫ﻣﻔﺘﺎحاﻟﻔﺮج‪،‬‬

‫ای‬

‫ﺻﺎﺑﺮان‬

‫ﭼﻮن ﺟﺎن ﺑﻮد ﺳﻮدای او‪ ،‬ﭘﻨﻬﺎن ﮐﻨﯿﻤﺶ ﭼﻮن‬

‫ﭘﻨﻬﺎن ﮐﻨﯿﻤﺶ ﺗﺎ ازو ﺟﺎن ﻓﺮد و ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯽﭼﺸﺪ‬

‫ﺗﺮﺟﯿﻊ ﮔﲑد ﮔﻮش او‪ ،‬از ﭘﺮدﻫﺎ ﺑﲑون ﮐﺸﺪ‬

‫ﻣﯽﮔﻔﺖ ﺑﺎ ﺣﻖ ﻣﺼﻄﻔﯽ‪ » :‬ﭼﻮن ﺑﯽﻧﯿﺎزی ﺗﻮ ز ﻣﺎ‬

‫ﺣﮑﻤﺖ ﭼﻪ ﺑﻮد؟ آﺧﺮ ﺑﮕﻮ در ﺧﻠﻖ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﭼﯿﺰﻫﺎ «‬

‫آﯾﯿﻨﻪی ﮐﺮدم ﻋﯿﺎن‪ ،‬ﭘﺸﺘﺶ زﻣﲔ‪ ،‬رو آﺳﻤﺎن‬

‫ﭘﺸﺘﺶ ﺷﻮد ﺑﻬﱰ ز رو‪ ،‬ﮔﺮ ﺑﺠﻬﺪ از رو و رﯾﺎ‬

‫ﻣﯽﺧﻮاﺳﺘﻢ ﭘﯿﺪا ﺷﻮد آن ﮔﻨﺞ اﺣﺴﺎن و ﻋﻄﺎ‬

‫ﺣﻖ ﮔﻔﺖ‪ » :‬ای ﺟﺎن ﺟﻬﺎن‪ ،‬ﮔﻨﺠﯽ ﺑﺪم ﻣﻦ ﺑﺲ ﻧﻬﺎن‬

‫ﮔﺮ ﺷﲑه ﺧﻮاﻫﺪ ﻣﯽ ﺷﺪن‪ ،‬در ﺧﻨﺐ ﺟﻮﺷﺪ ﻣﺪﺗﯽ‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ ﻗﻔﺎ ﮐﻪ رو ﺷﻮد‪ ،‬ﺑﺲ ﺧﻮردﻧﺶ ﺑﺎﯾﺪ ﻗﻔﺎ‬

‫ﺟﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﭘﺮان ﺷﺪ ز ﺗﻦ‪ ،‬ﮔﻮﯾﺪ ﺑﺪو ﺳﻠﻄﺎن ﻣﻦ‪:‬‬

‫» ﻋﺬرا ﺷﺪی از ﯾﺎر ﺑﺪ‪ ،‬ﯾﺎر ﻣﻨﯽ اﮐﻨﻮن‪ ،‬ﺑﯿﺎ «‬

‫ﭼﻮن او ﺟﺪا ﮔﺮدد ز ﮔﻞ‪ ،‬آﯾﯿﻨﻪ ﮔﺮدد ﭘﺮﺻﻔﺎ‬

‫آﺑﯽ ﮐﻪ ﺟﻔﺖ ﮔﻞ ﺑﻮد‪ ،‬ﮐﯽ آﯾﻨﻪی ﻣﻘﺒﻞ ﺑﻮد‬

‫اﯾﻦ ﮐﯿﻤﯿﺎی ﻧﺎدره‪ ،‬ﮐﺮدﺳﺖ ﻣﺲ را ﮐﯿﻤﯿﺎ‬

‫ﻣﺸﻬﻮر آﻣﺪ اﯾﻦ‪ ،‬ﮐﻪ ﻣﺲ از ﮐﯿﻤﯿﺎﯾﯽ زر ﺷﻮد‬

‫ﻧﯽ ﺗﺎج ﺧﻮاﻫﺪ ﻧﯽﻗﺒﺎ‪ ،‬اﯾﻦ آﻓﺘﺎب از داد ﺣﻖ‬

‫ﻫﺴﺖ او دو ﺻﺪ ﮐﻞ را ﮐﻠﻪ وز ﺑﻬﺮ ﻫﺮ ﻋﺮﯾﺎن ﻗﺒﺎ‬

‫ای روح‪ ،‬اﻧﺪر ﺟﺴﺖ و ﺟﻮﮐﻦ ﺳﺮ ﻗﺪم ﭼﻮن آب ﺟﻮ‬

‫ای ﻋﻘﻞ‪ ،‬ﺑﻬﺮ اﯾﻦ ﺑﻘﺎ‪ ،‬ﺷﺎﯾﺪ زدن ﻃﺎل ﺑﻘﺎ‬

‫داﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺎزار اﻣﻞ‪ ،‬ﭘﺮﺣﯿﻠﻪ اﺳﺖ و ﭘﺮ دﻏﻞ‬

‫ﻫﺶ دار ای ﻣﲑ اﺟﻞ‪ ،‬ﺗﺎ درﻧﯿﻔﺘﯽ در دﻏﺎ‬

‫ﺑﻬﺮ ﺗﻮاﺿﻊ ﺑﺮ ﺧﺮی‪ ،‬ﺑﻨﺸﺴﺖ ﻋﯿﺴﯽ‪ ،‬ای ﭘﺪر‬

‫ور ﻧﯽ ﺳﻮاری ﮐﯽ ﮐﻨﺪﺑﺮ ﭘﺸﺖ ﺧﺮ ﺑﺎد ﺻﺒﺎ؟‬

‫واﻧﺪر دﻋﺎ دو ﺗﻮ ﺷﻮی‪ ،‬ﻣﺎﻧﻨﺪهی دال دﻋﺎ‬

‫ﭼﻨﺪان ﺑﮑﻦ ﺗﻮ ذﮐﺮ ﺣﻖ‪ ،‬ﮐﺰ ﺧﻮد ﻓﺮاﻣﻮﺷﺖ ﺷﻮد‬

‫ﺧﻮاﻫﯽ ﮐﻪ اﻧﺪر ﺟﺎن رﺳﯽ‪ ،‬در دوﻟﺖ ﺧﻨﺪان رﺳﯽ‬

‫ﻣﯽﺑﺎش ﺧﻨﺪان ﻫﻤﭽﻮ ﮔﻞ‪ ،‬ﮔﺮ ﻟﻄﻒ ﺑﯿﻨﯽ ﮔﺮ ﺟﻔﺎ‬

‫اﯾﻦ ﺗﺮک ﺟﻮش آﻣﺪ وﱃ ﺗﺮﺟﯿﻊ ﺳﻮم‬ ‫ای ﺟﺎن ﭘﺎﮐﯽ ﮐﻪ ز ﺗﻮ ﺟﺎن ﻣﯽﭘﺬﯾﺮد ﻫﺮ ﺟﺴﺪ‬

‫در ﺷﺮح ﭼﺸﻢ ﺟﺎدوش ﺻﺪ ﺳﺤﺮ ﻣﻄﻠﻖ ﮐﺮدﻣﯽ‬

‫ﮔﺮ ﺳﺎﻗﯿﻢ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺪی‪ ،‬وز ﺑﺎدهی او ﺧﻮردﻣﯽ‬

‫ﮔﺮﺧﺎﻃﺮ اﺷﱰ دﻟﻢ ﺧﻮش ﺷﲑﮔﲑ او ﺷﺪی‬

‫ﺷﲑان ﻧﺮ را اﯾﻦ زﻣﺎن در زﯾﺮ زﯾﻦ آوردﻣﯽ‬

‫ﺳﺮﻣﺴﺖ ﺑﲑون آﯾﻤﯽ از ﻣﺠﻠﺲ ﺳﻠﻄﺎن ﺧﻮد‬

‫ﻓﺮﻣﺎن ده ﻫﺮ ﺷﻬﺮﻣﯽ درﻣﺎن ده ﻫﺮ دردﻣﯽ‬

‫زﯾﻦ ﮔﺎو ﺗﻦ وارﺳﺘﻤﯽ ﺑﺮ ﮔﺮد ﮔﺮدون ﮔﺮدﻣﯽ‬

‫زان اﺑﺮوی ﭼﻮن ﺳﻨﺒﻠﺶ‪ ،‬زان ﻣﺎه زﯾﺒﺎ ﺧﺮﻣﻨﺶ‬

‫ﻧﯽ ﺗﺮﻣﯽ‪ ،‬ﻧﯽ ﺧﺸﮑﻤﯽ‪ ،‬ﻧﯽ ﮔﺮﻣﻤﯽ‪ ،‬ﻧﯽ ﺳﺮدﻣﯽ‬

‫ﻧﯽ درودﻣﯽ ﻧﻪ ﮐﺸﺘﻤﯽ ﻣﻄﻠﻖ ﺧﯿﺎﱃ ﮔﺸﺘﻤﯽ‬

‫ﻧﯽ ﺑﺮ زﻣﲔ ﭼﻮن ﮐﻮﻫﻤﯽ‪ ،‬ﻧﯽ ﺑﺮ ﻫﻮا ﭼﻮن ﮔﺮدﻣﯽ‬

‫ﻧﯽ در ﻫﻮای ﻧﺎﻧﻤﯽ‪ ،‬ﻧﯽ در ﺑﻼی ﺟﺎﻧﻤﯽ‬

‫ﻧﯽ ﻻﻟﻪی ﻟﻌﻠﲔ ﻗﺒﺎ ﻧﯽ زﻋﻔﺮان زردﻣﯽ‬

‫ﻧﯽ ﺳﺮو ﺳﺮﮔﺮداﻧﻤﯽ‪ ،‬ﻧﯽ ﺳﻨﺒﻞ رﻗﺼﺎﻧﻤﯽ‬

‫‪۳٥‬‬


‫ﻧﯽ ﻏﻨﭽﻪی ﺑﺴﺘﻪ دﻫﺎن‪ ،‬ﮔﺸﺘﻪ ز ﺿﻌﻒ دل ﻧﻬﺎن‬

‫ﺑﯽ اﯾﻦ ﺟﻬﺎن و آن ﺟﻬﺎن ﻧﻮر ﺧﺪا ﭘﺮوردﻣﯽ‬

‫ﮔﺮﻧﻪ ﭼﻮ ﺑﺎران ﺑﺮ ﭼﻤﻦ ﻣﻦ دادﻣﯽ داد ز ﻣﻦ‬

‫ﺑﺎ ﺟﻤﻠﻪ ﻓﺮدان ﺟﻔﺘﻤﯽ وز ﺟﻤﻠﻪ ﺟﻔﺘﺎن ﻓﺮدﻣﯽ‬

‫ﮔﺮ ﺻﯿﻒ ﺑﻮدی ﺑﯽزدی‪ ،‬ﺧﺎری ﻧﺨﺴﺘﯽ ﭘﺎی ﮔﻞ‬

‫ور ﺑﯽﺧﻤﺎری ﻣﯽﺑﺪی‪ ،‬اﻧﮕﻮر را ﻧﻔﺸﺮدﻣﯽ‬

‫ﭘﯿﺪا ﺷﺪی ﮔﺮ زاﻧﮏ ﻣﻦ در ﺑﻨﺪ ﺑﺮدا ﺑﺮ دﻣﯽ «‬

‫ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﮔﻮﯾﺪ ﺷﺎه دﯾﻦ‪ » :‬آری ﭼﻨﲔ و ﺻﺪ ﭼﻨﲔ‬

‫ﺑﲑﻧﺞ اﮔﺮ راﺣﺖ ﺑﺪی‪ ،‬ﻣﻦ ﻣﻮر را ﻧﺎزردﻣﯽ‬

‫ﻣﻠﮏ از ﺳﻠﯿﻤﺎن ﻧﻘﻞ ﺷﺪ‪ ،‬ﻣﺎﻫﯽ ﻓﺮوﺷﯽ ﺷﺪ ﻓﻨﺶ‬

‫ﮔﺮ ﻋﻘﺪهی اﯾﻦ ﺳﺎﺣﺮه از ﭘﺎی ﺟﺎﻧﻢ وا ﺷﺪی‬

‫ﺑﺮ ﮐﻮری ﻫﺮ رﻫﺰﻧﯽ ﺻﺪ رﺳﺘﻢ و ﺻﺪ ﻣﺮدﻣﯽ‬

‫ﺟﺎﻧﺖ ﺑﻤﺎﻧﺎ ﺗﺎ اﺑﺪ ای ﭼﺸﻢ ﻣﺎ روﺷﻦ ﺑﻪ ﺗﻮ‬

‫ای ﺷﺎد و راد و ﻣﺘﻠﻒ ﺟﺎن دو ﺻﺪ ﭼﻮن ﻣﻦ‬

‫ﺑﯿﺴﺖ و ﭼﻬﺎرم‬ ‫ﯾﻌﻨﯽ‬

‫اﻣﺮوز ﺑﻪ ﻗﻮﻧﯿﻪ‪ ،‬ﻣﯽﺧﻨﺪد ﺻﺪ ﻣﻪ رو‬

‫ﮐﻪ‬

‫ز‬

‫ﻻرﻧﺪه‪،‬‬

‫ﻣﯽآﯾﺪ‬

‫ﺷﻔﺘﺎﻟﻮ‬

‫در ﭘﯿﺶ ﭼﻨﲔ ﺧﻨﺪه‪ ،‬ﺟﺎﻧﺴﺖ و ﺟﻬﺎن‪ ،‬ﺑﻨﺪه‬

‫ﺻﺪ ﺟﺎن و ﺟﻬﺎن ﻧﻮ ‪ ،‬در ﻣﯽرﺳﺪ از ﻫﺮ ﺳﻮ‬

‫ﻋﺎﻟﻢ ﭘﺮ ازﯾﻦ ﺧﻮﺑﺎن‪ ،‬ﻣﺎ را ﭼﻪ ﺷﺪﺳﺖ ای‬

‫ﻫﺮ ﺳﻮی ﯾﮑﯽ ﺧﺴﺮو‪ ،‬ﺧﻨﺪان ﻟﺐ و ﺷﲑﯾﻦ ﺧﻮ‬

‫ﺑﺮﺧﯿﺰ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺧﯿﺰﯾﻢ‪ ،‬ﺑﺎ دوﺳﺖ درآﻣﯿﺰﯾﻢ‬

‫ﻻﻻ ﭼﻪ ﺧﱪ دارد‪ ،‬از ﻣﺎ و ازان ﻟﻮﻟﻮ؟!‬

‫ﮐﻬﻨﻪ ﺑﮕﺬار و رو در ﺑﺮ ﮐﺶ ﯾﺎر ﻧﻮ‬

‫ﻧﻮ ﺑﯿﺶ دﻫﺪ ﻟﺬت‪ ،‬ای ﺟﺎن و ﺟﻬﺎن‪ ،‬ﻧﻮﺟﻮ‬ ‫ﺑﺮ ﺳﯿﺐ زﻧﺦ ﻣﺮﻗﻢ ﻣﻦ ﯾﻤﺸﻖ ﻻﯾﺼﺤﻮ‬

‫ﺑﺮ ﭼﻬﺮهی ﻫﺮ ﯾﮏ ﺑﺖ ﺑﻨﻮﺷﺘﻪ ﮐﻪ ﻻﺗﮑﺒﺖ‬

‫ﺑﻬﺮ ﮔﻞ رﺧﺴﺎرش‪ ،‬ﮐﺰ ﺑﺎغ ﺑﻘﺎ روﯾﺪ‬

‫ﭼﻮن ﻓﺎﺧﺘﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﻫﺮ ﺑﻠﺒﻞ ﺟﺎن‪ » :‬ﮐﻮﮐﻮ «‬

‫آن دﻟﱪ زﯾﺒﺎ ﺧﺪ‬

‫ﺗﺎ ﻓﺘﻨﻪ ﺑﺮاﻧﺪازد‪ ،‬زن را ﺑﱪد از ﺷﻮ‬

‫ﮔﺮ اﯾﻦ ﺷﮑﺮﺳﺖ ای ﺟﺎن‪ ،‬ﭘﺲ ﭼﻪ ﺑﻮد آن‬

‫ﺑﺎزآﻣﺪ و ﺑﺎزآﻣﺪ‪،‬‬

‫ای ﺟﺎن ﻣﺮا ﻣﺴﺘﯽ‪ ،‬وی درد ﻣﺮا دارو‬

‫ﺑﺎ ﺧﻮﺑﯽ ﯾﺎر ﻣﻦ زن ﭼﻪ ﺑﻮد؟! ﻃﺒﻠﮏ زن‬

‫در ﻣﻄﺒﺦ ﻋﺸﻖ او‪ ،‬ﺷﻮ ﭼﻪ ﺑﻮد؟ ﮐﺎﺳﻪ ﺷﻮ‬

‫ﺷﺐ ﺧﻔﺘﻪ ﺑﺪی ای ﺟﺎن‪ ،‬ﻣﻦ ﺑﻮدم ﺳﺮﮔﺮدان‬

‫ﺗﺎ روز دﻫﻞ ﻣﯽزد آن ﺷﺎه ﺑﺮﯾﻦ ﺑﺎرو‬

‫ﮔﻔﺘﺎ‪ » :‬ﺑﻨﮕﺮ آﺧﺮ از ﻋﺸﻖ ﻣﻦ ﻓﺎﺧﺮ‬

‫ﻫﻢ ﺧﻮاﺟﻪ و ﻫﻢ ﺑﻨﺪه‪ ،‬اﻓﺘﺎده ﻣﯿﺎن ﮐﻮ‬

‫ﻧﯽ ﺟﯿﺐ ﻧﺴﺐ ﮔﲑی‪ ،‬ﻧﯽ ﭼﺎدر اﻏﻼﻏﻮ‬

‫ﮔﺮ درﻧﮕﺮی ﺧﻮش ﺧﻮش‪ ،‬اﻧﺪر ﺳﺮاﻧﮕﺸﺘﺶ‬

‫ﮔﻔﺘﻢ ز ﻓﻀﻮﱃ ﻣﻦ‪ » :‬ای ﺷﺎه ﺧﻮش روﺷﻦ‬

‫اﯾﻦ ﮐﺎر ﭼﻪ ﮐﺎر ﺗﺴﺖ ؟! ﮐﻮ ﺳﻨﺠﺮ و ﮐﻮ ﻗﺘﻠﻮ «‬

‫ﺑﺮ ﻃﺒﻞ ﮐﺴﯽ دﯾﮕﺮ ﺑﺮﻧﺎرد ﻋﺎﺷﻖ ﺳﺮ‬

‫ﭘﲑاﻫﻦ ﯾﻮﺳﻒ را ﻣﺨﺼﻮص و ﺷﺪﺳﺖ اﯾﻦ ﺑﻮ‬

‫ﮔﲑم ﮐﻪ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﻣﻦ‪ ،‬ﭼﻪ ﺳﻮد ازﯾﻦ ﮔﻔﱳ؟‬

‫ﮔﻮش ﻫﻤﻪ ﻋﺎﻟﻢ را ﺑﺮ دوزد آن ﺟﺎدو‬

‫ﻣﺴﺘﺴﺖ دﻣﺎغ ﻣﻦ‪ ،‬ﺧﻮاﻫﻢ ﺳﺨﻨﯽ ﮔﻔﱳ‬

‫ﺗﺎ ﺑﺎﺷﻢ ﻣﻦ ﻣﺠﺮم ﺗﺎ ﺑﺎﺷﻢ ﯾﺎ زﻗﻠﻮ‬

‫ﺗﺮﺟﯿﻊ ﮐﻨﻢ ای ﺟﺎن ﮔﺮ زاﻧﮏ ﺑﺨﻨﺪی‬

‫ﺗﺎ از ﺧﻮﺷﯽ و ﻣﺴﺘﯽ ﺑﺮ ﺷﲑ ﺟﻬﺪ آﻫﻮ‬

‫ﺗﺎ زﻧﺪه ﺷﻮد ﻗﺮﺑﺎن‪ ،‬ﭘﯿﺶ ﻟﺒﺖ ﺧﻨﺪاﻧﺖ‬

‫ای ﻋﯿﺪ ﻏﻼم ﺗﻮ‪ ،‬وای ﺟﺎن ﺷﺪه ﻗﺮﺑﺎﻧﺖ‬

‫ﭼﻮن ﻗﻨﺪ و ﺷﮑﺮ آﯾﺪ ﭘﯿﺶ ﺗﻮ؟! ﮐﻪ ﻣﯽﺑﺎﯾﺪ‬

‫ﺑﺮ ﻗﻨﺪ و ﺷﮑﺮ ﺧﻨﺪد آن ﻟﻌﻞ ﺳﺨﻦداﻧﺖ‬ ‫‪۳٦‬‬


‫ﺟﺰ ﺗﺸﻨﻪ ﻧﯿﺎﺷﺎﻣﺪ از ﭼﺸﻤﻪی ﺣﯿﻮاﻧﺖ‬

‫ﻫﺮﮐﺲ ﮐﻪ ذﻟﯿﻞ آﻣﺪ‪ ،‬در ﻋﺸﻖ ﻋﺰﯾﺰ آﻣﺪ‬

‫ای ﺷﺎدی ﺳﺮﻣﺴﺘﺎن‪ ،‬ای روﻧﻖ ﺻﺪ ﺑﺴﺘﺎن‬

‫ﺑﻨﮕﺮ ﺑﻪ ﺗﻬﯽدﺳﺘﺎن‪ ،‬ﻫﺮﯾﮏ ﺷﺪه ﻣﻬﻤﺎﻧﺖ‬

‫ﺑﺲ راز ﻧﯿﻮﺷﯿﺪم‪ ،‬ﺑﺲ ﺑﺎده ﺑﻨ���ﺷﯿﺪم‬

‫رازم ﻫﻤﻪ ﭘﯿﺪا ﮐﺮد‪ ،‬آن ﺑﺎدهی ﭘﻨﻬﺎﻧﺖ‬

‫ﺗﺎ داﻣﻦ ﻫﺮ ﺟﺎﻧﯽ‪ ،‬ﭘﺮ در وﮔﻬﺮ ﮔﺮدد‬

‫ﺗﺎ ﻏﻮﻃﻪ ﺧﻮرد ﻣﺎﻫﯽ در ﻗﻠﺰم اﺣﺴﺎﻧﺖ‬

‫ﺟﺎن ﺳﲑ ﺧﻮرد ﺟﺎﻧﺎ‪ ،‬از ﻣﺎﯾﺪهی ﺧﻮاﻧﺖ‬

‫ﭘﺮﮐﻦ ﻗﺪﺣﯽ ﺑﺎده‪ ،‬ﺗﺎ دل ﺷﻮد آزاده‬

‫ﻣﻮﺟﯽ‬

‫ای رﺣﻤﺖ ﺑﯽﭘﺎﯾﺎن وﻗﺘﺴﺖ ﮐﻪ در اﺣﺴﺎن‬

‫ﻧﺎﮔﻪ‬

‫ﺑﺰﻧﺪ‬

‫ﺑﺤﺮ ﮔﻬﺮاﻓﺸﺎﻧﺖ‬

‫وﻗﺘﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺳﺮﻣﺴﺘﺎن ﮔﲑﻧﺪ ره ﺧﺎﻧﻪ‬

‫ﺷﺐ ﮔﺸﺖ ﭼﻪ ﻏﻢ از ﺷﺐ ﺑﺎ ﻣﺎه درﺧﺸﺎﻧﺖ‬

‫در ﭘﻮش ﻟﺒﺎس ﻧﻮ‪ ،‬ﺧﻮش ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﻨﱪ رو‬

‫ﺗﺎ ﺳﺠﺪهی ﺷﮑﺮ آرد‪ ،‬ﺻﺪ ﻣﺎه ﺧﺮاﺳﺎﻧﺖ‬

‫در ﺑﺎز ﺷﻮد واﻟﻠﻪ‪ ،‬درﺑﺎن ﺑﺰﻧﺪ ﻗﻬﻘﻪ‬

‫ﺑﻮﺳﺪ ﮐﻒ ﭘﺎی ﺗﻮ‪ ،‬ﭼﻮ ﻧﺒﯿﻨﺪ ﺣﲑاﻧﺖ‬

‫ای ﺟﺎن‪ ،‬ز ﺷﺮاب ﻣﺮ‪ ،‬ﻓﺮﺑﻪ ﺷﺪی و ﻟﻤﱰ‬

‫ﮐﺰ‬

‫ﺑﺪرﯾﺪ ﮔﺮﯾﺒﺎﻧﺖ‬

‫زﯾﻨﻬﺎ ﺑﮕﺬﺷﺘﻢ ﻣﻦ ﮔﲑ اﯾﻦ ﻗﺪح روﺷﻦ‬

‫ﻣﺴﺘﯽ ﮐﻦ و ﺑﺎﻗﯽ را درده ﺑﻪ ﻋﺰﯾﺰاﻧﺖ‬

‫ﺟﻤﻌﯿﺖ ﻧﻮﻣﺎن ده‪ ،‬زان ﺟﻌﺪ ﭘﺮﯾﺸﺎﻧﺖ‬

‫ای ﻋﯿﺪ‪ ،‬ﺑﯿﻔﮑﻦ ﺧﻮان‪ ،‬داد از رﻣﻀﺎن ﺑﺴﺘﺎن‬

‫ﻣﻦ ﻣﺠﺮم ﺗﻮ ﺑﺎﺷﻢ‪ ،‬ﮔﺮ ﮔﲑد درﺑﺎﻧﺖ‬

‫ای ﺟﺎن ﺑﺪاﻧﺪﯾﺸﺶ‪ ،‬ﮔﺴﺘﺎخ درآ ﭘﯿﺸﺶ‬

‫ﺧﻨﺪه ﺑﺮ ﯾﺎر ﻣﻦ‪ ،‬ﭘﻨﻬﺎن ﻧﺘﻮان ﮐﺮدن‬

‫ﻫﺮدم رﻃﻠﯽ ﺧﻨﺪه ﻣﯽرﯾﺰد در ﺟﺎﻧﺖ‬

‫ﺑﺎ ﭼﻬﺮهی ﭼﻮن اﻃﻠﺲ‪ ،‬زﯾﻦ اﻃﻠﺲ ﻣﺎ را ﺑﺲ‬

‫ﻓﺮﺑﻬﯽ‬

‫ﮔﺮدن‪،‬‬

‫ﺗﻮ ﻧﯿﺰ ﺷﻮی ﭼﻮن ﻣﺎ ﮔﺮ روی دﻫﺪ آﻧﺖ‬

‫ﭼﻮن ﺧﺎﻧﻪ روﻧﺪ اﯾﺸﺎن ﺷﺐ ﻣﺎﻧﻢ ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ‬

‫ﺑﺎ زﻧﮕﯿﮑﺎن ﺷﺐ ﺗﺎ روز ﺑﮑﻮﺑﻢ ﭘﺎ‬

‫ﺷﮑﺮﺧﺎ‬

‫ﻣﻦ ﺧﻮﺷﱰ ﻣﯽﺧﻨﺪم‪ ،‬ﯾﺎ آن ﻟﺐ ﭼﻮن ﺣﻠﻮا؟‬

‫اﻣﺮوز ﮔﺮو‬

‫ﺑﻨﺪم‬

‫ﺑﺎ‬

‫آن‬

‫ﺑﺖ‬

‫ﻫﺴﺘﻢ ﮐﻦ ﺟﺎﻧﺎ ﺧﻮش ﺗﺎ ﺟﺎن ﺑﺪﻫﺪ ﺷﺮﺣﺶ‬

‫ﺗﺎ ﺷﻬﺮ ﺑﺮآﺷﻮﺑﺪ زﯾﻦ ﻓﺘﻨﻪ و زﯾﻦ ﻏﻮﻏﺎ‬

‫ﻣﻦ ﻧﯿﻢ دﻫﺎن دارم‪ ،‬آﺧﺮ ﭼﻪ ﻗﺪر ﺧﻨﺪم؟!‬

‫او ﻫﻤﭽﻮ درﺧﺖ ﮔﻞ‪ ،‬ﺧﻨﺪﺳﺖ ز ﺳﺮ ﺗﺎ ﭘﺎ‬

‫دﯾﻮاﻧﻪ ﺷﻮد ﻣﺎﻫﯽ از ﻋﺸﻖ ﺗﻮ در درﯾﺎ‬

‫ﺷﻬﺮی ﭼﻪ ﻣﺤﻞ دارد ﮐﺰ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ ﺷﻮر آرد؟‬

‫ﺗﺎ ﭼﯿﺴﺖ ﺧﺪا داﻧﺪ از ﻋﺸﻖ‪ ،‬ﺑﺮﯾﻦ ﺑﺎﻻ!‬

‫ﺑﺮ روی زﻣﲔ ای ﺟﺎن‪ ،‬اﯾﻦ ﺳﺎﯾﻪی ﻋﺸﻖ آﻣﺪ‬

‫ﮐﻮ ﭘﺎ و ﺳﺮ ﮔﻠﻬﺎ؟ ﮐﻮ ﮐﺮ و ﻓﺮ دﻟﻬﺎ؟!‬

‫ﮐﻮ ﻋﺎﻟﻢ ﺟﺴﻤﺎﻧﯽ؟! ﮐﻮ ﻋﺎﻟﻢ روﺣﺎﻧﯽ؟!‬

‫ﺑﺎ ﻣﺸﻌﻠﻪی ﺟﺎﻧﺎن‪ ،‬در ﭘﯿﺶ ﺷﻌﺎع ﺟﺎن‬

‫ﺗﺎرﯾﮏ‬

‫ﻣﮕﺮﯾﺰ ز ﻏﻢ ای ﺟﺎن‪ ،‬در درد ﺑﺠﻮ درﻣﺎن‬

‫ﮐﺰ ﺧﺎر ﺑﺮوﯾﺪ ﮔﻞ‪ ،‬ﻟﻌﻞ و ﮔﻬﺮ از ﺧﺎرا‬

‫ﭼﻮن ﻧﺎر ﻧﻤﺎﯾﺪ آن‪ ،‬ﺧﻮد ﻧﻮر ﺑﻮد آﺧﺮ‬

‫ﺑﻮد‬

‫اﻧﺠﻢ‪،‬‬

‫ﺑﯽﻣﻐﺰ‬

‫ﺑﻮد‬

‫ﺟﻮزا‬

‫ﺳﻮدای ﮐﻠﯿﻢ اﻟﻠﻪ ﺷﺪ ﺟﻤﻠﻪ ﯾﺪ ﺑﯿﻀﺎ‬

‫ای ﮔﻮﺷﻪی ﻫﺮ زﻧﺪان ﺑﺎ روی ﺧﻮﺷﺖ ﺻﺤﺮا‬

‫زﯾﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﮔﺬر ﮐﺮدم ﺳﺎﻗﯽ! ﻣﯽ ﺟﺎن درده‬

‫ای ﺳﺎﻗﯽ روﺣﺎﻧﯽ‪ ،‬ﭘﯿﺶآر ﻣﯽ ﺟﺎﻧﯽ‬

‫ﺗﻮ ﭼﺸﻤﻪی ﺣﯿﻮاﻧﯽ‪ ،‬ﻣﺎ ﺟﻤﻠﻪ در اﺳﺘﺴﻘﺎ‬

‫آن ﺑﺎدهی ﺟﺎناﻓﺰا‪ ،‬از دل ﺑﱪد ﻏﻢ را‬

‫ﭼﻮن ﺳﻮر و ﻃﺮب ﺳﺎزد ﻫﺮ ﻏﺼﻪ و ﻣﺎﺗﻢ را‬

‫ﮔﻔﺘﻢ ﺑﻪ دل‪ » :‬از ﻣﺤﻨﺖ‪ ،‬ﺑﺎز آی ﯾﮑﯽ ﺳﺎﻋﺖ «‬

‫ﮔﻔﺘﺎ ﮐﻪ‪ » :‬ﻧﻤﯽآﯾﻢ‪ ،‬ﮐﺎﯾﻦ ﺧﺎر ﺑﻪ از ﺧﺮﻣﺎ «‬

‫ﺳﺎﻏﺮ ﻫﻠﻪ ﮔﺮدان ﮐﻦ‪ ،‬ﭘﺮ ﺑﺎدهی ﺟﺎناﻓﺰا‬

‫ﻟﺐ ﺑﺴﺘﻪ و ﺳﺮﮔﺮدان ﻣﺎ را ﻣﮕﺬار ای ﺟﺎن‬

‫ﮐﺰ ﮔﻔﱳ ﻧﺎم ﺟﺎن‪ ،‬دل ﻣﯽﺑﺮود از ﺟﺎ‬

‫ﭼﻮن ﺑﺎﺷﺪ ﺟﺎم ﺟﺎن‪ ،‬ﺧﻮﺑﯽ و ﻧﻈﺎم ﺟﺎن‬

‫در‬

‫ﻣﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﻫﻢ از اول ﺑﺎ ﺣﺮ ﺑﯿﺎراﻣﺪ‬ ‫‪۳۷‬‬

‫ﺟﻮی‬

‫ﻧﯿﺎﺳﺎﯾﺪ‬

‫ﺣﻮﺿﺶ‬

‫ﻧﺸﻮد‬

‫ﻣﺄوا‬


‫ﮔﺮ آﺑﻢ در ﭘﺴﺘﯽ‪ ،‬ﻣﻦ ﺑﻔﺴﺮم از ﻫﺴﺘﯽ‬

‫ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﭘﺮﺳﺘﻢ ﻣﻦ ﺧﻮ ﮐﺮده در آن ﮔﺮﻣﺎ‬

‫در ﻣﺤﻨﺖ ﻋﺸﻖ او‪ ،‬درﺟﺴﺖ دوﺻﺪ راﺣﺖ‬

‫زﯾﻦ ﻣﺤﻨﺖ ﺧﻮش ﺗﺮﺳﺎن ﮐﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﺟﺰ ﺗﺮﺳﺎ؟!‬

‫ﺑﯿﺴﺖ و ﭘﻨﺠﻢ‬ ‫ﺷﺐ ﻣﺴﺖ ﯾﺎر ﺑﻮدم و در ﻫﺎی ﻫﺎی او‬

‫ﺣﲑان آن ﺟﻤﺎل ﺧﻮش و ﺷﯿﻮﻫﺎی او‬

‫ﻫﻔﺖ آﺳﻤﺎن ز ﻋﺸﻖ ﻣﻌﻠﻖ زﻧﺎن او‬

‫ﻓﺮﺑﻪ ﺷﺪه ز ﺟﺎم ﺧﻮش ﺟﺎﻧﻔﺰای او‬

‫ﮔﻪ دﺳﺖ ﻣﯽزدم ﮐﻪ زﻫﯽ وﻗﺖ روزﮔﺎر‬ ‫در‬

‫ﻫﻮﺷﻬﺎ‬

‫ﻓﺘﺎده‬

‫ﻧﻬﺎﯾﺎت‬

‫ﮔﻪ ﻣﺴﺖ ﻣﯽﻓﺘﺎدم ﺑﺮ ﺧﺎک ﭘﺎی او‬ ‫در ﮔﻮﺷﻬﺎ‬

‫ﺑﯿﻬﺸﯽ‬

‫ﻫﺮ ﺑﺮه ﮔﻮش ﺷﲑ ﮔﺮﻓﺘﻪ ز ﻋﺪل او‬

‫ﻓﺘﺎده‬

‫ﺻﻼی‬

‫ﺻﺮﯾﺮ‬

‫او‬

‫ﻫﺮ ذره ﮔﺸﺎده دﻫﺎن در ﺛﻨﺎی او‬

‫ﻫﺮﺟﺎ وﻓﺎﺳﺖ ﺣﺎﺻﻞ‪ ،‬و ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ ﺑﻮاﻟﻮﻓﺎﺳﺖ‬

‫ﺑﮕﺪاﺧﺘﻪ زﺧﺠﻠﺖ و ﺷﺮم وﻓﺎی او‬

‫ﭼﻨﺪان ﺑﻮد ﺿﻌﯿﻒ ﮐﻪ ﯾﮏ روز ﭼﺸﻢ را‬

‫ﺳﺮﻣﻪ ﮐﺸﺪ ﺑﻪ ﻟﻄﻒ و ﮐﺮم ﺗﻮﺗﯿﺎی او‬

‫ﺻﺪ ﻫﻤﭽﻮ آﻓﺘﺎب ﺿﻌﯿﻒ از ﻟﻘﺎی او‬

‫ﭼﺸﻤﺖ ﺿﻌﯿﻒ ﻣﯽﺷﻮد از ﻓﺮص آﻓﺘﺎب‬

‫ﭼﻮن ژﯾﻮه ﻣﯽﻃﭙﻨﺪ ﭘﯽ ﮐﯿﻤﯿﺎی او‬

‫آن ﻧﻘﺪﻫﺎی ﻗﻠﺐ ﮐﻪ ﺑﻨﻬﺎدهی ﺑﻪ ﭘﯿﺶ‬

‫واﻟﻠﻪ ﮐﺸﻨﺪه ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺠﺰ اﻗﺘﻀﺎی او‬

‫ﻫﺮ ﺳﻮت ﻣﯽﮐﺸﻨﺪ ﺧﯿﺎﻻت آن و اﯾﻦ‬

‫ﻫﺮﯾﮏ ﭼﻮ ﮐﺸﺘﯿﯿﻢ ﮐﻪ ﺑﺮﻫﻢ ﻫﻤﯽ زﻧﯿﻢ‬

‫ﺑﺤﺮ ﮐﺮم وی آﻣﺪ و ﻣﺎ آﺷﻨﺎی او‬

‫ﺟﺎﻧﻢ دﻫﯽ وﱃ ﻧﮑﺸﯽ‪ ،‬ور ﮐﺸﯽ ﺑﮕﻮ‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﺑﺮ ﺑﻮی آب ﺗﺴﺖ ورا در ﺳﺮاب ﻣﯿﻞ‬

‫ﺑﺮ ﺑﻮی ﻧﻘﺪ ﺗﺴﺖ ﺳﻮی ﻗﻠﺐ رای او‬

‫ﻓﺮع‬

‫ﻋﻨﺎﯾﺖ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﺑﻮد ﮐﻮﺷﺶ‬

‫ﻣﺮﯾﺪ‬

‫ﺑﺎرﻫﺎ‬

‫ﮔﺰاردهام‬

‫ﺧﻮﻧﺒﻬﺎی‬

‫او‬

‫ﻓﺮع دﻋﺎی ﺗﺴﺖ ﺣﻨﲔ و دﻋﺎی او‬ ‫ﺳﺮﻣﺴﺖ‬

‫ﭼﻮن ﺗﺎج ﻋﺸﻖ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺗﺴﺖ ای ﻣﺮﯾﺪ ﺻﺪق‬

‫ﻣﯽﺧﺮام ﺑﻪ زﯾﺮ‬

‫ﺗﺮﺟﯿﻊ ﻫﻢ ﺑﮕﻮﯾﻢ زﯾﺮا ﮐﻪ ﯾﺎر ﺧﻮاﺳﺖ‬

‫ﻟﻮای‬

‫او‬

‫ﻫﺮﮐﮋﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﮕﻮﯾﻢ‪ ،‬ﮔﺮدد ز ﯾﺎر راﺳﺖ‬

‫ای ﺷﺎد آﻧﮑﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﻮد ﻃﺎﻟﻌﺶ ﭼﻮ ﻣﺎ‬

‫اﻣﺴﺎل ﺳﺎل ﻋﺸﺮت و وﻟﺖ در اﺳﺘﻮا‬

‫دف ﻣﯽﺧﺮﯾﺪ زﻫﺮه و ﺑﺮﻫﻢ ﻫﻤﯽ ﻧﻬﺎد‬

‫ﻣﯽﺳﺎﺧﺖ ﭼﻨﮓ را ﺳﺮ و ﭘﻬﻠﻮ و ﮔﺮدﻧﺎ‬

‫ﺑﻨﯿﺎد ﻋﺸﺮﺗﯽ ﮐﻪ ﺟﻬﺎن آن ﻧﺪﯾﺪه اﺳﺖ‬

‫ﺧﻮرﺷﯿﺪ را ﭼﻪ ﮐﺎر ﺑﺠﺰ ﮔﺮﻣﯽ و ﺿﯿﺎ؟!‬

‫در ﻧﺎی ﻧﯽ ﻧﻬﺎد ز اﻧﻔﺎس ﺧﻮد ﻧﻮا‬

‫در ﻃﺒﻊ ﻣﯽﻧﻬﺎد ﻫﺰاران ﺧﺮوش ﺟﻮش‬

‫اﻣﺴﺎل ﺳﺎل ﺗﺴﺖ‪ ،‬اﮔﺮ زﻫﺮه ﻃﺎﻟﻌﯽ‬

‫زﻫﺮه ﺟﻨﯽ ﺑﺒﺴﺖ ازﯾﻦ ﻣﮋده دﺳﺖ و ﭘﺎ‬

‫ای ﺷﺎه‪ ،‬ﮐﮋﻧﻬﺎدهی از ﻣﺴﺘﯽ آن ﮐﻼه‬

‫ﭼﻨﺪان ﮔﺮو ﺷﻮد ﺑﻪ ﺧﺮاﺑﺎت ﻣﺎ ﻗﺒﺎ؟‬

‫ﺧﻮان اﺑﺪ‪ ،‬ﻧﻬﺎد ﺧﺪا و اﺳﺎس ﻧﻮ‬

‫ﻣﻦ ﺳﺎل و ﻣﺎه ﮔﻔﺘﻢ‪ ،‬از ﻏﲑت ﺧﺪا‬

‫ز اﻧﺪﯾﺸﻪ ﺑﺎز رﺳﺘﻪ و از ﺟﻨﮓ و ﻣﺎﺟﺮا‬

‫ﺟﺎﻧﻬﺎ ﻓﻨﺎ ﺷﻮﻧﺪ ز ﺟﺎم ﺧﺪای ﺧﻮﯾﺶ‬

‫ﮔﻮﯾﺪﮐﻪ‪ » :‬ﭼﻮن ﺑﺪﯾﺖ دران ﻏﺮﺑﺖ دراز «‬

‫ﮔﻮﯾﻨﺪ ‪ » :‬آﻧﭽﻨﺎن ﮐﻪ ﺑﻮد درد ﺑﯽدوا‬ ‫‪۳۸‬‬


‫ﭼﻮن ﻣﺎﻫﯿﺎن ﻃﭙﺎن ﺷﺪه ﺑﺮ رﯾﮕﻬﺎی ﮔﺮم‬

‫ﻣﻬﺠﻮر‬

‫ﻣﻨﺖ ﺧﺪای راﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺎزآﻣﺪی ﺑﻪ ﺑﺤﺮ‬

‫ﭼﻮن ﺻﻮﻓﯿﺎن ﺑﺒﻨﺪ ﻟﺐ از ذﮐﺮ ﻣﺎﻣﻀﯽ‬

‫در ﺑﺤﺮ زادهاﯾﻢ و ﺑﻪ ﺧﺸﮑﯽ ﻓﺘﺎدهاﯾﻢ «‬

‫از‬

‫ﻟﻘﺎی‬

‫ﺗﻮ‬

‫ای‬

‫ﻣﺎه ﮐﱪﯾﺎ‬

‫ای زادهی وﻓﺎش ﺗﻮ ﭼﻮﻧﯽ درﯾﻦ ﺟﻔﺎ؟‬

‫ﮔﻔﱳ ز ﺑﻌﺪ ﺻﻠﺢ‪ » :‬ﭼﻨﲔ ﮔﻔﺘﻪی ﻣﺮا «‬

‫زﯾﺮا ﮐﻪ ذﮐﺮ وﺣﺸﺖ ﻫﻢ وﺣﺸﺘﯿﺴﺖ ﻧﻮ‬

‫در ﺧﺮﻣﻦ ﺧﺪای‪ ،‬ﻧﻪ رﺧﺼﺴﺖ و ﻧﯽ ﻏﻼ‬

‫در ﺑﺰم اوﻟﯿﺎ ﻧﻪ ﺷﮑﻮﻓﻪ ﻧﻪ ﻋﺮﺑﺪهﺳﺖ‬

‫آﻧﺠﺎ ﺳﻌﺎدﺗﯿﺴﺖ ﮐﻪ آن را ﻗﯿﺎس ﻧﯿﺴﺖ‬

‫ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﻮ ﺑﻪ ﻧﻮ ﻣﱰاﻗﯿﺴﺖ اﺟﺘﺒﺎ‬

‫ﺗﺮﺟﯿﻊ ﺳﯿﻮﻣﺴﺖ‪ ،‬اﮔﺮ ﺣﻖ ﻧﺨﻮاﺳﺘﯽ‬ ‫ﺟﺎن را ﺑﻪ ﻧﻈﻢ ﮐﺮدن ﭘﺮوا ﮐﺠﺎﺳﺘﯽ‬

‫ﮔﻞ دﺳﺘﻪ ﺑﺴﱳ ﺗﻮ ﻧﺪاﻧﻢ ﭘﯽ ﮐﺮاﺳﺖ‬

‫در روﺿﻪی رﯾﺎﺣﲔ ﻣﯽﮔﺮد ﭼﭗ و راﺳﺖ‬

‫ﮔﻞ دﺳﺘﻪ در ﻫﻮای ﻋﻔﻦ ﭘﺎﯾﺪار ﻧﯿﺴﺖ‬

‫آن را ﮐﺸﯿﺪن اﯾﻦ ﺳﻮ‪ ،‬ﻫﻢ ﺣﯿﻒ و ﻫﻢ‬

‫ﻋﺒﺎرﺗﯽ‬

‫اﻣﺎ ﻗﺒﺎی ﯾﻮﺳﻒ‪ ،‬دﻟﺮا ﭼﻮ ﺗﻮﺗﯿﺎﺳﺖ‬

‫زﻧﺠﲑ ﺑﺴﮑﻠﺪ‪ ،‬ﺑﺴﻮی اﺻﻞ ﺧﻮد رود‬ ‫اﯾﻨﺠﺎ‬

‫ﻗﺒﺎش‬

‫ﻣﺎﻧﺪ‪،‬‬

‫ﯾﻌﻨﯽ‬

‫زﯾﺮا ﮐﻪ ﭘﺮورﯾﺪهی آن ﻣﻌﺘﺪل ﻫﻮاﺳﺖ‬

‫ﻫﲔ ﺟﻬﺪ ﮐﻦ ﺗﻮ ﻧﯿﺰ‪ ،‬ﮐﻪ ﺑﲑون ﮐﻨﯽ ﻗﺒﺎ‬

‫در ﺑﺤﺮ‪ ،‬ﺑﯽﻗﺒﺎ ﺷﺪﻧﺖ ﺷﺮط آﺷﻨﺎﺳﺖ‬

‫اﻟﻔﻘﺮ ﻓﺨﺮ ﮔﻔﺖ رﺳﻮل ﺧﺪای ازﯾﻦ‬

‫ﺳﺒﺎح ﻓﺤﻞ و ﺷﺎه ﺳﺒﺎﺣﺎت ﻣﺼﻄﻔﺎﺳﺖ‬

‫اﻣﺎ دﻏﻞ ﺑﺴﯿﺴﺖ‪ ،‬ﺗﻮ ﮐﺸﺘﯽ ﺷﻨﺎس ﺑﺎش‬

‫زﯾﺮا ﮐﻪ ﮐﺎر دﻧﯿﺎ ﺳﺤﺮﺳﺖ و ﺳﯿﻤﯿﺎﺳﺖ‬

‫ﮔﺮ ﺑﺤﺮﯾﯽ‪ ،‬ﺗﺠﻤﻞ و ﭘﻮﺷﺶ ﺗﺮا ﻋﺮاﺳﺖ‬

‫ای ﻣﺮد ﯾﮏ ﻗﺒﺎ‪ ،‬ﺗﻮ ﻗﺒﺎ ﺑﺮ ﻗﺒﺎ ﻣﭙﻮش‬

‫ﮐﺸﺘﯽ ﮐﻪ داﺷﺖ‪ ،‬ﻫﻢ ز ﺑﺮای ﻋﻮام داﺷﺖ‬

‫ﺑﻬﺮ ﭘﯿﺎدهی ﭼﻮ ﭘﯿﺎده ﺷﻮی‪ ،‬ﺳﺨﺎﺳﺖ‬

‫دﻧﯿﺎ ﭼﻮ ﮐﻬﺮﺑﺎﺳﺖ و ﻫﻤﻪ ﮐﻪ رﺑﺎﯾﺪ او‬

‫ﮔﻨﺪم ﮐﻪ ﻣﻐﺰ دارد‪ ،‬ﻓﺎرغ ز ﮐﻬﺮﺑﺎﺳﺖ‬

‫در ﻧﺎن ﺑﺴﯽ ﺑﺮﻓﺘﯽ‪ ،‬در آب ﻫﻢ ﺑﺮو‬

‫از ﺑﻌﺪ ﺳﲑ آب ﯾﻘﲔ ﻣﻔﺮﺷﺖ ﺳﻤﺎﺳﺖ‬

‫اﯾﻦ ره ﭼﻨﲔ دراز ﺑﻪ ﯾﮑﺪم ﻣﯿﺴﺮﺳﺖ‬

‫اﯾﻦ روﺿﻪ دور ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬ﭼﻮ رﻫﱪ ﺗﺮا‬

‫او ﺳﺎﮐﻦ و روﻧﺪه و ﻫﻤﺮاه اﻧﺒﯿﺎﺳﺖ‬

‫ﻫﺮﮐﻮ ﺳﻔﺮ ﺑﻪ ﺑﺤﺮ ﮐﻨﺪ در ﺳﻔﯿﻨﻪاش‬

‫اﻣﺎ ﻋﻼی ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺟﺰ ﺻﻮرت ﻋﻼﺳﺖ‬

‫زﯾﻦﺳﺎن ﻃﺒﻖ ﻃﺒﻖ‪ ،‬ﻣﺘﻌﺎﱃ ﻫﻤﯽ ﺷﻮی‬ ‫آری‪ ،‬دراز و ﮐﻮﺗﻪ در ﻋﺎﻟﻢ ﺗﻨﺴﺖ‬

‫اﻣﺎ ﺑﺮ ﺧﺪا‪ ،‬ﻧﻪ ﺻﺒﺎﺣﺴﺖ و ﻧﯽ ﻣﺴﺎﺳﺖ‬

‫ﮔﺮ در ﺟﻔﺎ رود ره وﮔﺮ در وﻓﺎ رود‬

‫ﺟﺎن ﺗﻮﺳﺖ‪ ،‬ﺟﺎن ﺗﻮ از ﺗﻮﮐﺠﺎ رود؟!‬

‫ﺑﯿﺴﺖ و ﺷﺸﻢ‬ ‫ای ﺟﺎن ﻣﺮا از ﻏﻢ و اﻧﺪﯾﺸﻪ ﺧﺮﯾﺪه‬

‫ﺟﺎن را ﺑﺴﺘﻢ در ﮔﻞ و ﮔﻠﺰار ﮐﺸﯿﺪه‬

‫ﺟﺎن را ﺳﺒﮑﯽ داده و ﺑﱪﯾﺪه ز اﺷﻐﺎل‬

‫ﺗﺎ دررﺳﺪ اﻧﺪر ﻫﻮس ﺧﻮﯾﺶ ﺟﺮﯾﺪه‬

‫ﻧﺎدﯾﺪه‬

‫دﯾﺪه ﮐﻪ ﺟﻬﺎن از ﻧﻈﺮش دور ﻓﺘﺎدهﺳﺖ‬

‫ﺟﻮﻻﻫﻪ ﮐﯽ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ دﻫﯽ ﺳﻄﻨﺖ او را؟!‬

‫ﺑﯿﺎورده‬

‫دﮔﺮﺑﺎره‪،‬‬

‫ﺑﺪﯾﺪه‬

‫ﭘﺎ در ﭼﻪ اﻧﺪﯾﺸﻪ و ﺳﻮدا ﺑﺘﻨﯿﺪه‬ ‫‪۳۹‬‬


‫آن ﮐﺲ ﮐﻪ ز ﺑﺎﻏﺖ ﺧﺮد اﻧﮕﻮر‪ ،‬ﻓﺸﺎرد‬

‫ﺷﲑﯾﻦ ﺑﻮدش ﻻﺟﺮم ای دوﺳﺖ ﻋﻘﯿﺪه‬

‫آن روز ﮐﻪ ﻫﺮ ﺑﺎغ ﺑﺴﻮزد ز ﺧﺰاﻧﻬﺎ‬

‫ﺑﺎﺷﻨﺪ درﺧﺘﺎن ﺗﻮ از ﻣﯿﻮه ﺧﻤﯿﺪه‬

‫ﭼﻮن ﮔﻨﺞ ﺑﺮآزﯾﻦ ﺣﺪث ای ﺟﺎن و ﺟﻬﺎن ﮔﲑ‬

‫در ﮔﻮش ﮐﻦ اﯾﻦ ﭘﻨﺪ ﻣﻦ‪ ،‬ای ﮔﻮﺷﻪ ﮔﺰﯾﺪه‬

‫ﺟﺎن در ﺗﻦ ﭘﺮﺧﻮن ﭘﺮ از رﯾﻢ‪ ،‬ﺧﺰﯾﺪه‬

‫ﺟﺎن را زﻧﺪ آ‪ ،‬ﺑﺎغ ﺻﻼﻫﺎی ﺗﻌﺎﻟﻮا‬

‫ﭘﯿﺴﻪ رﺳﻨﺴﺖ اﯾﻦ ﺷﺐ و اﯾﻦ روز‪ ،‬ﺣﺬر ﮐﻦ‬

‫ﮐﺰ ﭘﯿﺴﻪ رﺳﻦ ﺗﺮﺳﺪ ﻫﺮ ﻣﺎر ﮔﺰﯾﺪه‬

‫از ﺑﻮﻟﻬﺐ و ﺟﻔﺘﯽ او‪ ،‬ﭼﻮﻧﮏ ﺑﱪﯾﻢ‬

‫ﺑﯿﻨﯿﻢ ز ﺧﻮد )ﺣﺒﻞ ﻣﺴﺪ( را ﺳﮑﻠﯿﺪه‬

‫اﯾﻦ ﮔﺮدن ﻣﺎ زﯾﻦ رﺳﻦ ﭘﯿﺴﻪی اﯾﺎم‬ ‫ﺑﯽﻓﺼﻞ‬

‫ﺧﺰان ﮔﻠﺸﻦ‬

‫ارواح‬

‫ﮐﯽ ﮔﺮدد ﭼﻮن ﮔﺮدن اﺣﺮار‪ ،‬رﻫﯿﺪه؟‬

‫ﺷﮑﻔﺘﻪ‬

‫ﺑﯽﮐﺎم و دﻫﺎن ﻫﺮ ﻓﺮس روح ﭼﺮﯾﺪه‬

‫ﻣﺮﻋﺎ و ﻗﺮو دﯾﺪه و ازﻫﺎر دﻣﯿﺪه‬

‫اﻓﺴﺎر ﮔﺴﺴﺘﻪ ﻓﺮس‪ ،‬و رﻓﺘﻪ ﺑﻪ ﺻﺤﺮا‬

‫ﺗﺮﺟﯿﻊ ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﮐﻪ ﺳﺮ رﺷﺘﻪ ﺑﯿﺎﺑﻨﺪ‬ ‫ﻣﺴﺘﺎن ﻫﻤﻪ از ﺑﻬﺮ ﭼﻨﲔ ﮔﻨﺞ‪ ،‬ﺧﺮاﺑﻨﺪ‬

‫اﯾﻦ ﺟﻨﺒﺶ و اﯾﻦ ﺷﻮرش و اﯾﻦ رﻗﺺ ﺗﻮ ﺗﺎ‬

‫ﺑﺎد آﻣﺪ و ﺑﺎ ﺑﯿﺪ ﻫﻤﯽ ﮔﻮﯾﺪ‪ » :‬ﻫﯽ ﻫﯽ‪،‬‬

‫ﻣﯽﮔﻮﯾ��� آن ﺑﯿﺪ‪ ،‬ﺑﺪان ﺑﺎد‪ » :‬ز ﺧﻮد ﭘﺮس‬

‫ای ﺑﺮده ﻣﺮا از ﺳﺮو‪ ،‬ای داده ﻣﺮا ﻣﯽ‬

‫ای رﻓﺘﻪ ﻣﯽ ﻋﺸﻖ ﺗﻮ اﻧﺪر رگ و در ﭘﯽ‬

‫اﻧﺪر ﺗﻦ ﻣﻦ ﯾﮏ رگ‪ ،‬ﻫﺸﯿﺎر ﻧﻤﺎﻧﺪﺳﺖ‬

‫از ﻣﺮدم ﻫﺸﯿﺎر ﺑﺠﻮ ﻗﺼﻪ و ﺗﺎرﯾﺦ‬

‫ﮐﲔ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﮐﯽ آﻣﺪ‪ ،‬وان ﺧﺎﺗﻤﻪ ﺗﺎ ﮐﯽ «‬

‫آن ﻣﻌﺘﺰﱃ ﭘﺮﺳﺪ‪ ،‬ﻣﻌﺪوم ﻧﻪ ﺷﯽء اﺳﺖ ؟‬

‫ﺑﯿﺨﻮد ﺑﺮ ﻣﻦ ﺷﯿﯽ ﺑﻮد‪ ،‬و ﺑﺎ ﺧﻮد ﻻﺷﯽ‬

‫ﮔﻮﯾﻢ ﮐﻪ‪ » :‬ﺧﻤﺶ ﮐﻦ ﮐﻪ ﻧﻪ ﮐﯽ داﻧﻢ و ﻧﯽ‬

‫آن ﺗﺮک ﺳﻼﻣﻢ ﮐﻨﺪ و ﮔﻮﯾﺪ‪ » :‬ﮐﯿﺴﻦ «‬ ‫ﻟﺐ ﺑﺮ ﻟﺐ دﻟﺪار ﭼﻮ ﺧﻮاﻫﯽ ﮐﻪ ﻧﻬﯽ ﺗﻮ‬

‫اﻧﺪﯾﺸﻪ‬

‫ﻣﺮا‬

‫ﺑﺮد‬

‫ﺳﺤﺮﮔﺎه‬

‫ﺑﻪ‬

‫از ﺧﻮﯾﺶ ﺗﻬﯽ ﺑﺎش‪ ،‬ﺑﯿﺎﻣﻮز ازان ﻧﯽ‬

‫ﺑﺎﻏﯽ ﮐﻪ ﺑﺮون ﻧﯿﺴﺖ ز دﻧﯿﺎ‪ ،‬و ﻧﻪ در وی‬

‫ﺑﺎﻏﯽ‬

‫ﭘﺮﺳﯿﺪم ﮐﺎی ﺑﺎغ ﻋﺠﺎﯾﺐ ﺗﻮ ﭼﻪ ﺑﺎﻏﯽ؟‬

‫ﮔﻔﺖ‪ » :‬آﻧﮏ ﻧﱰﺳﻢ ز زﻣﺴﺘﺎن و ﻧﻪ از دی‬

‫ﻧﺰدﯾﮑﻢ و دورم ز ﺗﻮ ﭼﻮن ﻣﺎه و ﭼﻮ ﺧﻮرﺷﯿﺪ‬

‫وﯾﻦ دور ﻧﻤﺎﻧﺪ ﭼﻮ ﮐﻨﺪ راه‪،‬ﺧﺪا ﻃﯽ‬

‫ﻫﲔ دور ﺷﻮ از ﺳﺮدی و ﺑﻔﺰای ز ﮔﺮﻣﯽ‬

‫ﺗﺎ ﺻﯿﻒ ﺷﻮد ﺑﻬﻤﻨﺖ و رﺷﺪ ﺷﻮد ﻏﻨﯽ‬

‫ﮔﲑم ﮐﻪ ﻧﺒﯿﻨﯽ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﭼﺸﻤﻪی ﺧﻮرﺷﯿﺪ‬

‫ﻧﯽ ﮔﺮﻣﯿﺖ از ﺷﻤﺲ ﺑﺪاﻓﺴﺮدﮔﯽ از ﻓﯽ؟‬

‫ﺑﺮﺑﻨﺪ ﻟﺐ از اﺑﺠﺪ و از ﻫﻮز و ﺣﻄﯽ‬

‫ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﻧﻤﺎﯾﺪ ﺧﱪ ﺑﯽدم و ﺑﯽﺣﺮف‬

‫ﺗﺮﺟﯿﻊ ﺳﻮم را ﭼﻮ ﺳﺮآﻏﺎز ﻧﻬﺎدﯾﻢ‬ ‫ﺑﺲ ﻣﺮغ ﻧﻬﺎن را ﮐﻪ ﭘﺮ و ﺑﺎل ﮔﺸﺎدﯾﻢ‬

‫اﻧﮕﯿﺨﺖ ﺷﮑﺎران ﺗﻮ آن ﺷﺎه ﺷﮑﺎری‬

‫ﺑﺮﺟﻪ ﮐﻪ رﺳﯿﺪﻧﺪ رﺳﻮﻻن ﺑﻬﺎری‬

‫آﻣﻮﺧﺖ ﻋﺪم را ﺷﻪ‪ ،‬اﻻﻗﯽ و ﺳﻮاری‬

‫از دﺷﺖ ﻋﺪم ﺗﺎ ﺑﻮﺟﻮدﺳﺖ ﺑﺴﯽ راه‬

‫ﺑﻨﮕﺮ ﺑﻪ ﻋﺰﯾﺰان ﮐﻪ ﺑﺮﺳﺘﻨﺪ ز ﺧﻮاری‬

‫در ﺑﺎغ زﻫﺮ ﮔﻮر ﯾﮑﯽ ﻣﺮده ﺑﺮآﻣﺪ‬

‫اﻣﺮزوﮐﻨﻢ زﻧﺪه ﻫﺮ آن ﻣﺮده ﮐﻪ داری‬

‫در زﻟﺰﻟﺖ اﻻرض ﺧﺪا ﮔﻔﺖ زﻣﲔ را‬

‫اﺑﺮش ﻋﻮض آب ﻫﻤﯽ روح ﻓﺸﺎﻧﺪ‬ ‫‪٤۰‬‬


‫ﺗﻮ ﺷﺮم ﻧﺪاری ﮐﻪ ﺑﻨﺎﱃ ز ﻧﺰاری؟ !‬

‫ﺑﯿﺴﺖ و ﻫﻔﺘﻢ‬ ‫ﺗﺎرﯾﮏ ﻣﮑﻦ ﺟﻬﺎن‪ ،‬ﺿﯿﺎ ده‬

‫ای درد دﻫﻨﺪهام دوا ده‬

‫درد ﺗﻮ دواﺳﺖ و دل ﺿﺮﯾﺮﺳﺖ‬

‫آن ﭼﺸﻢ ﺿﺮﯾﺮ را ﺻﻔﺎ ده‬

‫ﻫﺮ دﯾﺪه ﮐﻪ ﺑﻬﺮ ﺗﻮ ﺑﮕﺮﯾﺪ‬

‫ﮐﺤﻠﺶ ﮐﺶ و ﻧﻮر ﻣﺼﻄﻔﯽ ده‬

‫ﮔﺮ ﺟﺎن ز ﺟﻬﺎن وﻓﺎ ﻧﺪارد‬

‫از رﺣﻤﺖ ﺧﻮﯾﺸﺸﺎن وﻓﺎ ده‬

‫آن ﻧﯽ ﮐﻪ دم ﺗﻮ ﺧﻮرد روزی‬

‫ﺑﺎزش ز دم ﺧﻮﺷﺖ ﻧﻮاده‬

‫ﻧﻮﻣﯿﺪ ﺷﻮﻧﺪه را رﺟﺎ ده‬

‫ﻧﻮﻣﯿﺪ ﻫﻤﯽ ﺷﻮد ﺑﻬﺮ ﻏﻢ‬

‫ﺻﱪش ده‪ ،‬واﻧﮕﻬﺶ ﺑﻼ ده‬

‫ﺷﮑﺮش ده‪ ،‬واﻧﮕﻬﯿﺶ ﻧﻌﻤﺖ‬

‫ﮐﺎر ﺗﻮ ﻋﻄﺎﺳﺖ‪ ،‬ﻫﻢ ﻋﻄﺎ ده‬

‫ﺧﻮی ﺗﻮ ﺧﻮش اﺳﺖ‪ ،‬ﻫﻢ‬

‫ﺑﻔﺮﺳﺖ ﮐﻠﯿﺪ و دﻟﮕﺸﺎ ده‬

‫اﯾﻦ ﻗﻔﻞ ﺗﻮ ﮐﺮدهی ﺑﺮﯾﻦ دل‬

‫اﯾﻦ ﺧﺸﻢ ﺑﱪ ﻋﻮض رﺿﺎ ده‬

‫ﮐﺲ ﻃﺎﻗﺖ ﺧﺸﻢ ﺗﻮ ﻧﺪارد‬

‫زوﻣﺎن ﺑﺴﺘﺎن ﺑﻪ آﺷﻨﺎ ده‬

‫ﻏﻢ ﻣﻨﮑﺮ ﺑﺲ ﻧﮑﲑ آﻣﺪ‬

‫رﺣﻢ آر ﺑﺮﯾﻦ ﻓﻐﺎن و ﺗﺸﻨﯿﻊ‬

‫ورﻧﻪ ﮐﻨﻤﺶ ﻗﺮﯾﻦ ﺗﺮﺟﯿﻊ‬

‫زﯾﻦ ﺣﺎﻟﺖ آﺗﺸﲔ‪ ،‬اﻣﺎﻧﯽ‬

‫ﭼﻮن ﺑﺎﺧﱪی ز ﻫﺮ ﻓﻐﺎﻧﯽ‬

‫ﻣﻬﻤﺎن ﻣﻦ آﻣﺪﺳﺖ اﻧﺪوه‬

‫ﺧﻮن رﯾﺰ و درﺷﺖ ﻣﯿﻬﻤﺎﻧﯽ‬

‫ﻫﺮ ﺳﯿﻠﯽ او ﭼﻮ ذواﻟﻔﻘﺎری‬

‫ﻫﺮ ﻧﮑﺘﻪی او ﯾﮑﯽ ﺳﻨﺎﻧﯽ‬

‫درﯾﺎﭼﻪ ﺑﻮد؟! ﮐﻪ از ﻧﻬﯿﺒﺶ‬

‫آﺳﻤﺎﻧﯽ‬

‫ﮐﯽ داو‪ ،‬دﻫﺪ ﺑﻪ ﻧﯿﻢ ﺟﺎﻧﯽ‬

‫ﯾﮏ ﻟﻘﻤﻪ ﮐﻨﺪ ﻫﺰار ﺟﺎن را‬ ‫زو ﺗﻠﺦ ﺷﺪه دﻫﺎن درﯾﺎ‬ ‫ﻣﺎﯾﯿﻢ‬

‫ﺳﺮﺷﺘﻪی‬

‫ﭼﻮن ﺗﻠﺦ ﺷﺪ آﻧﭽﻨﺎن دﻫﺎﻧﯽ؟!‬

‫ﭘﻮﺷﯿﺪ‬

‫ﭘﺮوردهی‬

‫ﻧﻮازش‬

‫ﺧﻮ ﮐﺮده ﺑﻪ ﺳﻠﺴﺒﯿﻞ و ﺗﺴﻨﯿﻢ‬

‫ﮐﺒﻮد‪،‬‬

‫ﻧﺎزﻧﲔ‬

‫ﺟﻬﺎﻧﯽ‬

‫ﺑﺎ ﺳﺎﻗﯽ ﭼﻮن ﺷﮑﺮﺳﺘﺎﻧﯽ‬

‫ﺑﺎ ﺟﻤﻊ ﺷﮑﺮ ﻟﺒﺎن رﻗﺎص‬

‫ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻋﺮوﺳﯿﯽ و ﺧﻮاﻧﯽ‬

‫اﯾﻦ ﻋﯿﺶ و ﻃﺮب درﯾﻎ ﺑﺎﺷﺪ‬

‫ﮐﺎﺷﻔﺘﻪ ﺷﻮد ﺑﻪ اﻣﺘﺤﺎﻧﯽ‬

‫ﻧﺎﺧﻮش ﺷﻮد از ﭼﻨﲔ ﮔﺮاﻧﯽ‬

‫ﺣﯿﻔﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺠﻠﺲ ﻟﻄﯿﻔﺎن‬

‫ﺗﺮﺟﯿﻊ ﺳﻮم رﺳﯿﺪ ﯾﺎرا‬

‫ﻫﻢ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻋﯿﺶ آر ﻣﺎ را‬

‫‪٤۱‬‬


‫ﺑﯿﭽﺎره و ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺪارش‬

‫در ﭼﺎه ﻓﺘﺎد دل‪ ،‬ﺑﺮآرش‬

‫اﻣﺮوز ﺑﺴﻮزد اﯾﻦ ﺷﺮارش‬

‫ور وﻋﺪه دﻫﯿﺶ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻓﺮدا‬

‫ﺑﺮ ﺟﺎن ﺿﻌﯿﻒ ﺑﯽﻗﺮارش‬

‫ﺑﺨﺸﺎی ﺑﺮﯾﻦ اﺳﲑ ﻫﺠﺮان‬

‫ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮐﻪ ﻇﺎﻟﻤﺴﺖ و ﻣﺠﺮم‬

‫ﻣﻈﻠﻮم و ﺷﮑﺴﺘﻪ دل ﺷﻤﺎرش‬

‫ﺧﻮاﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﭘﯿﺶ ﺗﻮ ﺑﻤﲑد‬

‫اﯾﻨﺴﺖ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﮐﺴﺐ و ﮐﺎرش‬

‫ﮔﺸﺘﺴﺖ ﭼﻮ زﻋﻔﺮان ﻋﺬارش‬

‫ﮔﺸﺘﺴﺖ ﭼﻮ ﻻﻟﻪ ﻏﺮﻗﻪی ﺧﻮن‬

‫ﯾﺎری دﮔﺮی ﮐﺠﺎ ﭘﺴﻨﺪد‬

‫آن را ﮐﻪ ﺧﺪا ﺑﻪ دﺳﺖ ﯾﺎرش؟‬

‫ﻫﺮﭼﻨﺪ ﺑﻪ زﯾﺮ ﮐﻮه ﻏﻢ ﻣﺎﻧﺪ‬

‫اﻧﺪﯾﺸﻪی ﺗﺴﺖ ﯾﺎر ﻏﺎرش‬

‫ﻣﺴﭙﺎر‬

‫آن را ﮐﻪ ﺑﺨﻮاﻧﺪهی ﺗﻮ روزی‬ ‫اﻣﺴﺎل ﭼﻮ ﻣﺎه ﻣﯽﮔﺪازد‬

‫ﺑﺪﺳﺖ‬

‫روزﮔﺎرش‬

‫ﻣﯽآﯾﺪ ﯾﺎد وﺻﻞ ﭘﺎرش‬

‫ﻣﺎﻫﯽ ﺑﻨﻤﺎ درﯾﻦ ﻏﺒﺎرش‬

‫راﻫﯽ ﺑﮕﺸﺎ درﯾﻦ ﺑﯿﺎﺑﺎن‬

‫ﮔﺮ ﺷﺮح ﮐﻨﻢ ﺗﻤﺎم ﭘﯿﻐﺎم‬

‫ﻣﯽﻣﺎﻧﻢ از ﺷﺮاب و از ﺟﺎم‬

‫ﺑﯿﺴﺖ و ﻫﺸﺘﻢ‬ ‫زوﺗﺮ ﺑﮑﺶ‪ ،‬زوﺗﺮ ﺑﮑﺶ‪ ،‬ای ﺟﺎن ﮐﻪ ﺧﻮش‬

‫ای آﻧﮏ ﻣﺎ را از زﻣﲔ ﺑﺮ ﭼﺮخ اﺧﻀﺮ ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫اﻣﺮوز و ﺑﺎﻻﺗﺮم‪ ،‬ﮐﺎﻣﺮوز ﺧﻮﺷﱰ ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫اﻣﺮوز ﺧﻮش ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻢ‪ ،‬ﺑﺎ ﺷﻮر و ﺑﺎ ﻏﻮﻏﺎﺳﺘﻢ‬

‫ذااﻟﻨﻮن و اﺑﺮاﻫﯿﻢ را در آب و آذر ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫اﻣﺮوز ﻣﺮ ﻫﺮ ﺗﺸﻨﻪ را‪ ،‬در ﺣﻮض و ﺟﻮ ﻣﯽاﻓﮑﻨﯽ‬

‫اﻣﺮوز ﺧﻠﻘﯽ ﺳﻮﺧﺘﻪ‪ ،‬در ﺗﻮ ﻧﻈﺮﻫﺎ دوﺧﺘﻪ‬

‫ﺗﺎ ﺧﻮد ﮐﺮا ﭘﯿﺶ از ﻫﻤﻪ اﻣﺮوز درﺑﺮ ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫ای آﺳﻤﺎن‪ ،‬ﺧﻮش ﺧﺮﮔﻬﯽ‪ ،‬وی ﺧﺎک‪ ،‬زﯾﺒﺎ درﮔﻬﯽ‬

‫ای روز‪ ،‬ﮔﻮﻫﺮ ﻣﯽدﻫﯽ‪ ،‬وی ﺷﺐ‪ ،‬ﺗﻮ ﻋﻨﱪ‬

‫از دل ﭼﻪ ﺧﻮش دل ﻣﯽﺑﺮی‪ ،‬وز ﺳﺮ ﭼﻪ ﺧﻮش ﺳﺮ‬

‫ای اﺻﻞ اﺻﻞ دﻟﱪی‪ ،‬اﻣﺮوز ﭼﯿﺰ دﯾﮕﺮی‬

‫ای ﺻﺒﺤﺪم‪ ،‬ﺧﻮش ﻣﯽدﻣﯽ‪ ،‬وی ﺑﺎد‪ ،‬ﻧﯿﮑﻮ ﻫﻤﺪﻣﯽ‬

‫وی ﻣﻬﺮ‪ ،‬اﺧﱰ ﻣﯽﮐﺸﯽ‪ ،‬وی ﻣﺎه‪ ،‬ﻟﺸﮑﺮ ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫ای روح‪ ،‬راح اﯾﻦ ﺗﻨﯽ‪ ،‬وی ﺷﺮع‪ ،‬ﻣﻔﺘﺎح ﻣﻨﯽ‬

‫وی ﻋﺸﻖ ﺷﻨﮓ و ره زﻧﯽ‪ ،‬وی ﻋﻘﻞ ‪ ،‬دﻓﱰ‬

‫ای ﮔﻞ‪ ،‬ﺑﻪ ﺑﺴﺘﺎن ﻣﯽروی‪ ،‬وی ﻏﻨﭽﻪ ﭘﻨﻬﺎن ﻣﯽروی‬

‫وی ﺳﺮو از ﻗﻌﺮ زﻣﲔ‪ ،‬ﺧﻮش آب ﮐﻮﺛﺮ ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫ای ﺑﺎده‪ ،‬دﻓﻊ ﻏﻢ ﺗﻮی‪ ،‬ﺑﺮ زﺧﻤﻬﺎ ﻣﺮﻫﻢ ﺗﻮی‬

‫وی ﺳﺎﻗﯽ ﺷﲑﯾﻦ ﻟﻘﺎ‪ ،‬درﯾﺎ ﺑﻪ ﺳﺎﻏﺮ ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫ای ﺑﺎد‪ ،‬ﭘﯿﮑﯽ ﻫﺮ ﺳﺤﺮ‪ ،‬ﮐﺰ ﯾﺎر ﻣﯽآری ﺧﱪ‬

‫ﺧﻮش ارﻣﻐﺎﻧﯿﻬﺎی آن زﻟﻒ ﻣﻌﻨﱪ ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫وی آب‪ ،‬ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﯽدوی‪ ،‬وز ﺑﺤﺮ ﮔﻮﻫﺮ ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫ای ﺧﺎک ره‪ ،‬در دل ﻧﻬﺎن داری ﻫﺰاران ﮔﻠﺴﺘﺎن‬

‫ﺑﮕﺸﺎده ﻟﺐ ﭼﻮن اژدﻫﺎ‪ ،‬ﻫﺮ ﭼﯿﺰ را درﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫ای آﺗﺶ ﻟﻌﻠﲔ ﻗﺒﺎ‪ ،‬از ﻋﺸﻖ داری ﺷﻌﻠﻬﺎ‬

‫ﺗﺮﺟﯿﻊ اﯾﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻣﺎ را ﺑﻪ ﺑﺎﻻ ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺟﺎن روﯾﺪ ازو‪ ،‬ﺟﺎن را ﺑﺪاﻧﺠﺎ ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫ﺑﯽﻓﻮق و ﺗﺤﺘﯽ ﻫﺮ دﻣﺶ ﺗﺎ رب اﻋﻠﯽ‬

‫ﻋﯿﺴﯽ ﺟﺎن را از ﺛﺮی‪ ،‬ﻓﻮق ﺛﺮﯾﺎ ﻣﯽﮐﺸﯽ‬ ‫‪٤۲‬‬


‫ﻣﺘﺎﻧﻨﺪ ﻣﻮﺳﯽ ﭼﺸﻤﻬﺎ از ﭼﺸﻢ ﭘﯿﺪا ﻣﯽﮐﻨﯽ‬

‫ﻣﻮﺳﯽ دل را ﻫﺮ زﻣﺎن ﺑﺮ ﻃﻮر ﺳﯿﻨﺎ ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫ﺗﻮ ﺟﺎن ﺟﺎن ﻣﺎﺳﺘﯽ‪ ،‬ﻣﻐﺰ ﻫﻤﻪ ﺟﺎﻧﻬﺎﺳﺘﯽ‬

‫از ﻋﲔ ﺟﺎن ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﯽ‪ ،‬ﻣﺎ را ﺳﻮی ﻣﺎ‬

‫از ﺗﺴﺖ ﻧﻔﺲ ﺑﺘﮑﺪه‪ ،‬ﭼﻮن ﻣﺴﺠﺪ اﻗﺼﯽ ﺷﺪه‬

‫وﯾﻦ ﻋﻘﻞ ﭼﻮن ﻗﻨﺪﯾﻞ را ﺑﺮ ﺳﻘﻒ ﻣﯿﻨﺎ‬

‫اﯾﻦ ﻋﻘﻞ ﺑﯽآرام را‪ ،‬ﻣﯽﺑﺮ ﮐﻪ ﻧﯿﮑﻮ ﻣﯽﺑﺮی‬

‫وﯾﻦ ﺟﺎن ﺧﻮنآﺷﺎم را ﻣﯽﮐﺶ ﮐﻪ زﯾﺒﺎ‬

‫ﺗﺎ ﺻﺪر اﻻ ﮐﺸﮑﺸﺎن‪ ،‬ﻻ را ﺑﺎﻻ ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫ﻣﺎﯾﯿﻢ ﭼﻮن ﻻ ﺳﺮﻧﮕﻮن وز ﻻ ﺗﻮﻣﺎن آری ﺑﺮون‬

‫ﺗﻮ از ﭼﻪ و زﻧﺪاﻧﺸﺎن ﺳﻮی ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫ﺷﺎﻫﺎن ﺳﻔﯿﻬﺎن را ﻫﻤﻪ‪ ،‬ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ زﻧﺪان ﻣﯽﮐﺸﻨﺪ‬

‫ﺗﻦ را ﮐﻪ ﻻﻏﺮ ﻣﯽﮐﻨﯽ‪ ،‬ﭘﺮ ﻣﺸﮏ و ﻋﻨﱪ ﻣﯽﮐﻨﯽ‬

‫ﻣﺮ ﭘﺸﻪی را ﭘﯿﺶ ﮐﺶ‪ ،‬ﺷﻬﺮﭙ ﻋﻨﻘﺎ ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫زاغ ﺗﻦ ﻣﺮدار را‪ ،‬در ﺟﯿﻔﻪ رﻏﺒﺖ ﻣﯽدﻫﯽ‬

‫ﻃﻮﻃﯽ ﺟﺎن ﭘﺎک را‪ ،‬ﻣﺴﺖ و ﺷﮑﺮﺧﺎ‬

‫ﯾﻮﺳﻒ ﻣﯿﺎن ﺧﺎک و ﺧﻮن در ﭘﺴﺘﯽ ﭼﺎﻫﯽ زﺑﻮن‬

‫از راه ﭘﻨﻬﺎن ﻫﺮدﻣﺶ ای ﺟﺎن ﺑﻪ ﺑﺎﻻ‬

‫از ﺷﺎخ ﺧﺸﮏ ﺑﯽرﻃﺐ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺧﺮﻣﺎ‬

‫ﻧﺰدﯾﮏ ﻣﺮﯾﻢ ﺑﯽﺳﺒﺐ‪ ،‬ﻫﻨﮕﺎم آن درد و ﺗﻌﺐ‬

‫او را ﭼﻮ ﮔﻮﻫﺮ ﺳﻮی ﺧﻮد از ﻗﻌﺮ درﯾﺎ‬

‫ﯾﻮﻧﺲ ﺑﻪ ﺑﺤﺮ ﺑﯽاﻣﺎن ﻣﺤﺒﻮس ﺑﻄﻦ ﻣﺎﻫﯿﯽ‬

‫ﺧﻮان ﻣﻼﯾﮏ ﻣﯽﻧﻬﯽ‪ ،‬ﻧﺰل ﻣﺴﯿﺤﺎ ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫در ﭘﯿﺶ ﺳﺮﻣﺴﺘﺎن دل‪ ،‬در ﻣﺠﻠﺲ ﭘﻨﻬﺎن دل‬

‫ﺗﺮﺟﯿﻊ دﯾﮕﺮ اﯾﻦ ﺑﻮد‪ ،‬ﮐﺎﻣﺮوز ﭼﻮن ﺧﻮان ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫ﻓﺮدوس ﺟﺎن را از ﮐﺮم در ﭘﯿﺶ ﻣﻬﻤﺎن ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫ﻫﺮ ﺗﺸﻨﻪی ﻣﺸﺘﺎق را‪ ،‬ﺗﺎ آب ﺣﯿﻮان ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫درد دل ﻋﺸﺎق را‪ ،‬ﺧﻮش ﺳﻮی درﻣﺎن ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫ﻫﺮﮐﺲ ﮐﻪ او اﻧﺴﺎن ﺑﻮد او را ﺗﻮ اﯾﻦ ﺳﺎن‬

‫ﺧﻮد ﮐﯽ ﮐﺸﯽ ﺟﺰ ﺷﺎه را؟ ﯾﺎ ﺧﺎﻃﺮ آﮔﺎه را‬

‫ﺳﻠﻄﺎن ﺳﻠﻄﺎﻧﺎن ﺗﻮی‪ ،‬اﺣﺴﺎن ﺑﯽﭘﺎﯾﺎن ﺗﻮی‬

‫در ﻗﺤﻂ اﯾﻦ آﺧﺮ زﻣﺎن‪ ،‬ﻧﮏ ﺧﻮان اﺣﺴﺎن‬

‫زﻧﺒﯿﻠﺸﺎن ﭘﺮ ﻣﯽﮐﻨﯽ‪ ،‬ﭘﺮ ﻟﻌﻞ و ﭘﺮ در ﻣﯽﮐﻨﯽ‬

‫ﭼﻮن ﺑﺤﺮ رﺣﻤﺖ ﺧﺲ ﮐﺸﺪ زﻧﺒﯿﻞ اﯾﺸﺎن‬

‫ﭘﯿﺶ دو ﺳﻪ دﻟﻖ دﻧﯽ‪ ،‬ﭼﻨﺪان ﺗﻮاﺿﻊ ﻣﯽﮐﻨﯽ‬ ‫اﻟﻠﻪ‬

‫ﯾﺪﻋﻮ‬

‫آﻣﺪه‬

‫آزادی‬

‫ﮔﻮﯾﯽ ﮐﻤﯿﻨﻪ ﺑﻨﺪهی‪ ،‬ﺧﻮان ﭘﯿﺶ ﺳﻠﻄﺎن ﻣﯽﮐﺸﯽ‬ ‫زﻧﺪاﻧﯿﺎن ﻏﻤﮕﲔ ﺷﺪه‪ ،‬ﮔﻮﯾﯽ ﺑﻪ زﻧﺪان ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫زﻧﺪاﻧﯿﺎن‬

‫ﻓﺮﻋﻮن را اﺣﺴﺎن ﺗﻮ از ﻧﻔﺲ ﺛﻌﺒﺎن ﻣﯽﺧﺮد‬

‫ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺳﻮی او ﺗﻬﺪﯾﺪ ﺛﻌﺒﺎن ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫ﻓﺮﻋﻮن ﮔﻔﺖ‪ :‬اﯾﻦ راﺑﻄﻪ از ﺗﺴﺖ و ﻣﻮﺳﯽ واﺳﻄﻪ‬

‫ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﻮﺳﯽ ﮐﺶ ﻣﺮا‪ ،‬ﮐﻮ را ﺗﻮ ﭘﻨﻬﺎن ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫ﺗﻮ ﺳﺮ ﻣﮑﺶ ﺗﺎ ﻣﻦ ﮐﺸﻢ ﭼﻮن ﺗﻮ ﭘﺮﯾﺸﺎن‬

‫ﻓﺮﻋﻮن را ﮔﻔﺘﻪ ﮐﺮم‪ » :‬ﺑﺮ ﺗﺨﺖ ﻣﻠﮑﺖ ﻣﻦ ﺑﺮم‬ ‫ﻣﻮﺳﯽ ﻣﺎ ﻧﺎﺧﻮاﻧﺪه‪ ،‬ﺳﻮی ﺷﻌﯿﺒﯽ راﻧﺪه‬

‫ﭼﻮن ﻋﺎﺷﻘﯽ درﻣﺎﻧﺪه‪ ،‬ﺑﺮ وی ﭼﻪ دﻧﺪان‬

‫ای ﺷﻤﺲ ﺗﱪﯾﺰی‪ ،‬ز ﺗﻮ اﯾﻦ ﻧﺎﻃﻘﺎن ﺟﻮﺷﺎن ﺷﺪه‬

‫اﯾﻦ ﮐﻒ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺑﺮ ﻣﯽرود‪ ،‬ﭼﻮن ﺳﺮ ﺑﻪ ﮐﯿﻮان‬

‫ده ﺳﺎل ﭼﻮﭘﺎﻧﯿﺶ ﮐﺮد‪ ،‬ﭼﻮن ﻧﺎم ﭼﻮﭘﺎن‬

‫ﻣﻮﺳﯽ ﻣﺎ ﻃﺎﻏﯽ ﻧﺸﺪ‪ ،‬وز واﺳﻄﻪ ﻧﻨﮕﺶ ﻧﺒﺪ‬

‫ﺗﺮﺟﯿﻊ دﯾﮕﺮ اﯾﻦ ﺑﻮد‪ ،‬ای ﺟﺎن ﮐﻪ ﻫﺮدم ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫اﻓﺰون ﺷﻮد رﻧﺞ دﻟﻢ‪ ،‬ﮔﺮ ﻟﺤﻈﻪی ﮐﻢ ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫ﺗﻮ آﻓﺘﺎﺑﯽ ﻣﺎ ﭼﻮ ﻧﻢ‪ ،‬ﻣﺎ را ﺑﻪ ﺑﺎﻻ ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫ای آﻧﮏ ﻣﺎ را ﻣﯽﮐﺸﯽ‪ ،‬ﺑﺲ ﺑﯽﻣﺤﺎﺑﺎ ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫زﻧﺪاﻧﯿﺎن ﻏﺼﻪ را‪ ،‬اﻧﺪر ﺗﻤﺎﺷﺎ ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫ﭼﻨﺪ اﺳﺘﺨﻮان ﻣﺮده را‪ ،‬ﺑﺎر دﮔﺮ ﺟﺎن ﻣﯽدﻫﯽ‬

‫ﺟﺎن ﻫﺮدو دﺳﺘﮏ ﻣﯽزﻧﺪ‪ ،‬ﮐﻮ را ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ‬

‫زﯾﻦ ﭘﯿﺶ ﺟﺎﻧﻬﺎ ﺑﺮﻓﻠﮏ ﺑﻮدﻧﺪ ﻫﻢ ﺟﺎن ﻣﻠﮏ‬ ‫‪٤۳‬‬


‫ای ﻣﻬﺮ و ﻣﺎه و روﺷﻨﯽ‪ ،‬آراﻣﮕﺎه و اﯾﻤﻨﯽ‬

‫ره زن‪ ،‬ﮐﻪ ﺧﻮش ره ﻣﯽزﻧﯽ‪ ،‬ﻣﯽﮐﺶ‪ ،‬ﮐﻪ زﯾﺒﺎ‬

‫ﭼﻮن دﯾﺪم آن ﺳﻐﺮاق ﻧﻮ‪ ،‬د���ﺘﺎر و دل ﮐﺮدم ﮔﺮو‬

‫اﻧﺪﯾﺸﻪ را ﮔﻔﺘﻢ‪ » :‬ﺑﺪو ﭼﻮن ﺳﻮی ﺳﻮدا‬

‫ﻣﺎ را ﺑﺪان ﺟﻮی روان‪ ،‬ﭼﻮن ﻣﺸﮏ ﺳﻘﺎ‬

‫ای آﻓﺘﺎب ﻧﯿﮑﻮان‪ ،‬وی ﺑﺨﺖ و اﻗﺒﺎل ﺟﻮان‬

‫ای ﻋﻘﻞ ﻫﺴﺘﻢ ﻣﯽﮐﻨﯽ‪،‬وی ﻋﺸﻖ ﻣﺴﺘﻢ ﻣﯽﮐﻨﯽ‬

‫ﻫﺮﭼﻨﺪ ﭘﺴﺘﻢ ﻣﯽﮐﻨﯽ‪ ،‬ﺗﺎ رب اﻋﻼ ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫ای ﺳﯿﻞ ﻣﯽﻏﺮی‪ ،‬ﺑﻐﺮ‪ ،‬ﻣﺎ را ﺑﻪ درﯾﺎ ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫ای ﻋﺸﻖ ﻣﯽﮐﻦ ﺣﮑﻢ ﻣﺮ‪ ،‬ﻣﺎ را ز ﻏﲑ ﺧﻮد ﺑﱪ‬

‫ای ﺟﺎن‪ ،‬ﺑﯿﺎ اﻗﺮار ﮐﻦ‪ ،‬وی ﺗﻦ‪ ،‬ﺑﺮو اﻧﮑﺎر ﮐﻦ‬

‫ای ﻻ‪ ،‬ﻣﺮا ﺑﺮدار ﮐﻦ‪ ،‬زﯾﺮا ﺑﺎﻻ ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫ای ﺳﺮ‪ ،‬ﺗﻮ از وی ﺳﺮﺷﺪی‪ ،‬وی ﭘﺎ‪ ،‬ز وی رﻫﱪ‬

‫از ﮐﱪ ﭼﻮن ﺳﺮ ﻣﯽﻧﻬﯽ؟ وز ﮐﺎﻫﻠﯽ ﭘﺎ‬

‫ای ﺳﺮ‪ ،‬ﺑﻨﻪ ﺳﺮ ﺑﺮ زﻣﲔ‪ ،‬ﮔﺮ آﺳﻤﺎن ﻣﯽﺑﺎﯾﺪت‬

‫وی ﭘﺎی‪ ،‬ﮐﻢ رو در وﺣﻞ‪ ،‬ﮔﺮ ﺳﻮی ﺻﺤﺮا‬

‫اﻻ ﺗﻮ ﻧﺎدر دﻟﮑﺸﯽ‪ ،‬ﻣﺎ را ﺳﻮی ﻣﺎ ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫ﻫﺮﮐﺲ ﮐﻪ ﻧﯿﮏ و ﺑﺪﮐﺸﺪ‪ ،‬آن را ﺑﺴﻮی ﺧﻮد ﮐﺸﺪ‬

‫از ﮐﱪ ﭼﻮن ﺳﺮ ﻣﯽﻧﻬﯽ؟ وز ﮐﺎﻫﻠﯽ ﭘﺎ‬

‫ای ﺳﺮ‪ ،‬ﺗﻮ از وی ﺳﺮﺷﺪی‪ ،‬وی ﭘﺎ‪ ،‬ز وی رﻫﱪ‬

‫وی ﻋﻘﻞ ﻣﻐﺰ ﺧﺮ ﻣﺨﻮر‪ ،‬ﺳﻮی ﻣﺴﯿﺤﺎ ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫ای ﭼﺸﻢ ﻣﻨﮕﺮ در ﺑﺸﺮ‪ ،‬وی ﮔﻮش‪ ،‬ﻣﺸﻨﻮ ﺧﲑ و‬

‫واﻟﻠﻪ ﮐﻪ زﯾﺒﺎ ﻣﯽﮐﺸﯽ‪ ،‬ﺣﻘﺎ ﮐﻪ ﻧﯿﮑﻮ ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫ﺑﯽدﺳﺖ و ﺧﻨﺠﺮ ﻣﯽﮐﺸﯽ‪ ،‬ﺑﯿﭽﻮن و ﺑﯽﺳﻮ ﻣﯽﮐﺸﯽ‬

‫ﺑﯿﺴﺖ و ﻧﻬﻢ‬ ‫ﺑﺎ ﺷﲑ رو ﺑﻪ ﺷﺎﻧﮕﯽ آوردﻣﺎن دﯾﻮاﻧﮕﯽ‬

‫اﻓﺰودﻣﺎن ﺑﯿﮕﺎﻧﮕﯽ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺑﺖ ﯾﮑﺪاﻧﮕﯽ‬

‫ای رﺳﺘﻢ دﺳﺘﺎن ﻧﺮ ﺑﺎﺷﯽ ﻣﺨﻨﺜﱰ ز ﻏﺮ‬

‫ﺑﺎ اﯾﻦ ﻟﺐ ﻫﻤﭽﻮن ﺷﮑﺮﮔﺮ ﻣﺎﻧﺪت ﻣﺮداﻧﮕﯽ‬

‫وز ﻟﻄﻒ ﻏﺒﻐﺒﻬﺎی ﺗﻮ آﺧﺮ ﮐﺠﺎ ﻓﺮزاﻧﮕﯽ؟!‬

‫از ﺑﺎدهی ﺷﺒﻬﺎی ﺗﻮ و ز ﻣﺴﺘﯽ ﻟﺒﻬﺎی ﺗﻮ‬ ‫آه از ﻧﻐﻮﻟﯿﻬﺎی ﺗﻮ‪ ،‬آه از ﻣﻠﻮﻟﯿﻬﺎی ﺗﻮ‬

‫آه از ﻓﻀﻮﻟﯿﻬﺎی ﺗﻮ‪ ،‬ﯾﮑﺴﺎن ﺷﻮ از ﺻﺪ‬

‫ﺑﺎ ﻟﻌﻞ ﻫﻤﭽﻮن ﺷﮑﺮش‪ ،‬وز ﺗﺎﺑﺶ ﺳﯿﻤﲔ‬

‫ﺻﺪ ﺳﻨﮓ ﺑﺎدا ﺑﺮ ﺳﺮش ﮔﺮ در ﮐﻨﺪ دو‬

‫ای ﺻﺎف ﻫﻤﭽﻮن ﺟﺎم ﺟﻢ‪ ،‬ﭘﯿﺸﺖ‬

‫ﭼﻮن ﭼﻨﮓ ﮔﺸﺘﻢ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺧﻢ‪ ،‬اﻧﺪر ﻏﻢ‬

‫وﯾﺮاﻧﯽ و آوارﮔﯽ‪ ،‬ﺻﺪ ﺧﺎﻧﻪ و ﺻﺪ ﺧﺎﻧﮕﯽ‬

‫ﺟﺎن را ز ﺗﻮ ﺑﯿﭽﺎرﮔﯽ‪ ،‬ﺑﯿﭽﺎرﮔﯽ ﯾﮑﺒﺎرﮔﯽ‬

‫ﻣﺨﺪوم ﺷﻤﺲاﻟﺪﯾﻦ ﺷﻬﻢ‪ ،‬ﻫﻢ آﻓﺘﺎب و ﻫﻢ ﻣﻬﻢ‬

‫ﺑﺮ ﺧﺎک او ﺳﺮ ﻣﯽﻧﻬﻢ‪ ،‬ﻫﻢ ﺳﺮ ﺑﻮد زان ﻣﺘﻬﻢ‬

‫ای ﻓﺘﻨﻪی اﻧﮕﯿﺨﺘﻪ‪ ،‬ﺻﺪ ﺟﺎن ﺑﻪ ﻫﻢ آﻣﯿﺨﺘﻪ‬

‫ای ﺧﻮن ﺗﺮﮐﺎن رﯾﺨﺘﻪ‪ ،‬ﺑﺎ ﻟﻮﻟﯿﺎن ﺑﮕﺮﯾﺨﺘﻪ‬

‫از ﭼﺸﻢ ﺑﺮدی ﺧﻮاﺑﻬﺎ‪ ،‬زﯾﻦ ﻏﺮﻗﻪی ﮔﺮداﺑﻬﺎ‬

‫زان ﻃﺮهی ﭘﺮ ﺗﺎﺑﻬﺎ‪ ،‬ﻣﺸﮑﯽ ﺑﻪ ﻋﻨﱪ ﺑﯿﺨﺘﻪ‬

‫در ﺳﺮ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻒﻟا ﺗﻮ‪ ،‬زان ﻃﺮهی آوﯾﺨﺘﻪ‬

‫در ﺳﺎﯾﻪی آن ﻟﻄﻒ ﺗﻮ‪ ،‬آﺧﺮﮔﺸﺎﯾﻢ ﻗﻠﻒ ﺗﻮ‬

‫ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺷﺎﻫﻨﺸﻬﯽ‪ ،‬ﺑﺎ ﺧﺎﮐﯿﺎن آﻣﯿﺨﺘﻪ‬

‫ای رﻓﺘﻪ در ﺧﻮن رﻫﯽ‪ ،‬ﺗﻮرﺷﮏ ﺧﻮرﺷﯿﺪ و‬

‫وز ﺣﻠﻢ ﻣﻮﺳﯽوار ﺗﻮ‪ ،‬از ﺑﺤﺮ ﮔﺮد اﻧﮕﯿﺨﺘﻪ‬

‫از ﺑﺮق آن رﺧﺴﺎر ﺗﻮ‪ ،‬وز ﺷﻌﻠﻪی اﻧﻮار ﺗﻮ‬

‫ای ﺷﻤﻊ اﻓﻼک و زﻣﲔ‪ ،‬ای ﻣﻔﺨﺮ‬

‫ﻋﺸﻘﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ در ﮐﻤﲔ‪ ،‬ﺧﻮن ﻫﺰاران‬ ‫ﺻﺪﮔﻨﺞ آﺧﺮﮐﯽ ﺷﻮد؟ در ﮐﺎﻏﺬی درﭘﯿﺨﺘﻪ‬

‫ﺟﺎن در ﭘﯽ ﺗﻮ ﻣﯽدود وﻧﺪر ﺟﻬﺎﻧﺖ ﻣﯽﺟﻮد‬

‫‪٤٤‬‬


‫ﻣﺨﺪوم ﺷﻤﺲاﻟﺪﯾﻦ! ﻣﺮا ﮐﺸﺘﯽ درﯾﻦ ﯾﮏ ﻣﺎﺟﺮا‬

‫اﯾﻦ ﻋﻔﻮ ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪ ﭼﺮا؟ ای ﺧﺴﺮو ﻫﺮ دو ﺳﺮا‬

‫ای ﻣﺎه ﺑﯽﻧﻘﺼﺎن ﺷﺪه و اﻧﺠﻢ ز ﻣﻪ رﻗﺼﺎن ﺷﺪه‬

‫ﻣﺎ ﺟﻤﻠﻪ ﺑﯿﺨﻮاﺑﺎن ﺷﺪه‪ ،‬در ﺧﻮاﺑﮕﻪ رﻗﺼﺎن ﺷﺪه‬

‫از وﻋﺪهی ﺟﺎﻧﻬﺎی ﺗﻮ‪ ،‬ﺟﺎﻧﻬﺎ ﺑﮕﻪ رﻗﺼﺎن ﺷﺪه‬

‫ﺻﻔﺮام از ﺳﻮدای ﺗﻮ‪ ،‬از ﺟﺴﻢ ﺟﺎناﻓﺰای ﺗﻮ‬

‫زان روی ﻫﻤﭽﻮن ﻣﺎه ﺗﻮ‪ ،‬ﺷﺎﻫﺎن ﭼﺸﻢ در راه‬

‫در ﻋﲔ ﻟﺸﮑﺮﮔﺎه ﺗﻮ‪ ،‬ﺷﺎه وﺳﭙﻪ رﻗﺼﺎن ﺷﺪه‬

‫ﻗﻮﻣﯽ ﺷﺪه رﻗﺼﺎن دﯾﻦ‪ ،‬ﺑﺎ ﺻﺪ ﻫﺰاران آﻓﺮﯾﻦ‬

‫ﻗﻮﻣﯽ دﮔﺮ ﻣﻨﮑﺮ ﭼﻨﲔ اﻧﺪر ﺳﻔﻪ رﻗﺼﺎن ﺷﺪه‬

‫ﺳﺮﻫﺎ ز ﺗﻮ ﺷﺎدیﮐﻨﺎن‪ ،‬ﺑﺮ ﺳﺮ ﮐﻠﻪ رﻗﺼﺎن ﺷﺪه‬

‫ای ﻣﻔﺨﺮ روﺣﺎﻧﯿﺎن‪ ،‬وی دﯾﺪهی رﺑﺎﻧﯿﺎن‬

‫از روی ﻣﻌﻨﯽ وﻧﻬﺎن‪ ،‬در ﻋﺸﻖ ﺷﻪ رﻗﺼﺎن ﺷﺪه‬

‫ﺗﱪﯾﺰ و ﺑﺎﻗﯽ ﺟﻬﺎن ﺑﺎ ﻫﺮک را ﻋﻘﻠﺴﺖ و ﺟﺎن‬

‫ﻣﯿﺪان ﻓﺮاﺧﺴﺖ ای ﭘﺴﺮ‪ ،‬ﺗﻮ ﮔﻮﺷﻪای ﻣﺎ ﮔﻮﺷﻪای‬

‫ﻫﻤﭽﻮن ﻣﻠﺦ در ﮐﺸﺖ ﺷﻪ‪ ،‬ﺗﻮ ﺧﻮﺷﻪای ﻣﺎ ﺧﻮﺷﻪای‬

‫ﺳﯽام‬ ‫ﻋﺠﺐ ﺳﺮوی‪ ،‬ﻋﺠﺐ ﻣﺎﻫﯽ‪ ،‬ﻋﺠﺐ ﯾﺎﻗﻮت و ﻣﺮﺟﺎﻧﯽ‬

‫ﻋﺠﺐ ﺟﺴﻤﯽ‪ ،‬ﻋﺠﺐ ﻋﻘﻠﯽ‪ ،‬ﻋﺠﺐ ﻋﺸﻘﯽ‪ ،‬ﻋﺠﺐ‬

‫ﻋﺠﺐ ﺣﻠﻮای ﻗﻨﺪی ﺗﻮ‪ ،‬اﻣﲑ ﺑﯽﮔﺰﻧﺪی ﺗﻮ‬

‫ﻋﺠﺐ ﻣﺎه ﺑﻠﻨﺪی ﺗﻮ‪ ،‬ﮐﻪ ﮔﺮدون را ﺑﮕﺮداﻧﯽ‬

‫دران ﻏﻤﺰه ﭼﻪ داری ﺗﻮ؟ ﺑﻪ زﯾﺮ ﻟﺐ ﭼﻪ ﻣﯽﺧﻮاﻧﯽ؟‬

‫ﻋﺠﺐ ﻟﻄﻒ ﺑﻬﺎری ﺗﻮ‪ ،‬ﻋﺠﺐ ﻣﲑ ﺷﮑﺎری ﺗﻮ‬

‫ﻋﺠﺒﱰ از ﻋﺠﺎﯾﺒﻬﺎ‪ ،‬ﺧﺒﲑ از ﺟﻤﻠﻪ ﻏﺎﯾﺒﻬﺎ‬

‫اﻣﺎن اﻧﺪر ﻧﻮاﯾﯿﻬﺎ‪ ،‬ﺑﻪ ﺗﺪﺑﲑ‪ ،‬و دوا داﻧﯽ‬

‫زﻫﯽ ﺣﺴﻦ ﺧﺪاﯾﺎﻧﻪ‪ ،‬ﭼﺮاغ و ﺷﻤﻊ ﻫﺮ ﺧﺎﻧﻪ‬

‫زﻫﯽ‬

‫رﺑﺎﻧﯽ‬

‫ﺑﻪ ﻫﺮ ﭼﯿﺰی ﮐﻪ آﺳﯿﺒﯽ ﮐﻨﯽ‪ ،‬آن ﭼﯿﺰ ﺟﺎن ﮔﲑد‬

‫ﭼﻨﺎن ﮔﺮدد ﮐﻪ از ﻋﺸﻘﺶ ﺑﺨﯿﺰد ﺻﺪ ﭘﺮﯾﺸﺎﻧﯽ‬

‫ز ﺑﯽﺧﺸﻤﯽ و ﺑﯽﮐﯿﻨﯽ‪ ،‬ﺑﻪ ﻏﻔﺮان ﺧﺪا ﻣﺎﻧﯽ‬

‫ز ﺣﺪ ﺑﲑون ﺑﻪ ﺷﲑﯾﻨﯽ‪ ،‬ﭼﻮ ﻋﻘﻞ ﮐﻞ ﺑﺮه ﺑﯿﻨﯽ‬

‫زﻫﯽ ﭘﺮﺑﺨﺶ‪ ،‬اﯾﻦ ﻟﻨﮕﺎن‪ ،‬زﻫﯽ ﺷﺎدی دﻟﺘﻨﮕﺎن‬

‫اﺳﺘﺎد‬

‫ﻓﺮزاﻧﻪ‪،‬‬

‫زﻫﯽ‬

‫ﺧﻮرﺷﯿﺪ‬

‫ﻫﻤﻪ ﺷﺎﻫﺎن ﭼﻮ ﺳﺮﻫﻨﮕﺎن ﻏﻼﻣﻨﺪ‪ ،‬و ﺗﻮﺳﻠﻄﺎﻧﯽ‬

‫ازﯾﺮا‬

‫ﯾﮑﯽ ﻧﯿﻢ ﺟﻬﺎن ﺧﻨﺪان‪ ،‬ﯾﮑﯽ ﻧﯿﻢ ﺟﻬﺎن ﮔﺮﯾﺎن‬

‫دﻫﺎن ﻋﺸﻖ ﻣﯽﺧﻨﺪد‪ ،‬دو ﭼﺸﻢ ﻋﺸﻖ ﻣﯽﮔﺮﯾﺪ‬

‫ﺷﻬﺪ‬

‫ﭘﯿﻮﻧﺪی‪،‬‬

‫ازﯾﺮا‬

‫زﻫﺮ‬

‫ﻫﺠﺮاﻧﯽ‬

‫ﮐﻪ ﺣﻠﻮا ﺳﺨﺖ ﺷﲑﯾﻨﺴﺖ و ﺣﻠﻮاﯾﯿﺶ ﭘﻨﻬﺎﻧﯽ‬

‫ﮔﻠﺴﺘﺎن ﺳﺎز زﻧﺪان را‪ ،‬ﺑﺮﯾﻦ ارواح زﻧﺪاﻧﯽ‬

‫ﻣﺮوح ﮐﻦ دل و ﺟﺎن را‪ ،‬دل ﺗﻨﮓ ﭘﺮﯾﺸﺎن را‬

‫ﺑﺪﯾﻦ ﻣﻔﺘﺎح ﮐﻮردم‪ ،‬ﮔﺸﺎده ﮔﺮ ﻧﺸﺪ ﻣﺨﺰن‬

‫ﮐﻠﯿﺪی دﯾﮕﺮش ﺳﺎزم‪ ،‬ﺑﻪ ﺗﺮﺟﯿﻌﺶ ﮐﻨﻢ روﺷﻦ‬

‫ﮐﻪ ﺳﻠﻄﺎناﻟﺴﻼﻃﯿﻨﯽ و ﺧﻮﺑﺎن ﺟﻤﻠﻪ ﻃﻐﺮاﯾﯽ‬

‫ﺗﻮی ﭘﺎی ﻋﻠﻢ ﺟﺎﻧﺎ‪ ،‬ﺑﻪ ﻟﺸﮑﺮﮔﺎه زﯾﺒﺎﯾﯽ‬

‫ﺣﻼوت را ﺗﻮ ﺑﻨﯿﺎدی‪ ،‬ﮐﻪ ﺧﻮان ﻋﺸﻖ ﺑﻨﻬﺎدی‬

‫ﮐﯽ ﺳﺎزد اﯾﻨﭽﻨﲔ ﺣﻠﻮا ﺟﺰ آن اﺳﺘﺎد‬

‫ﺷﮑﻔﺘﺴﺖ اﯾﻦ زﻣﺎن ﮔﺮدون ﺑﺮﯾﺤﺎﻧﻬﺎی ﮔﻮﻧﺎﮔﻮن‬

‫زﻣﲔ ﮐﻒ در ﺣﻨﯽ دارد‪ ،‬ﺑﺪان ﺷﺎدی ﮐﻪ‬

‫ﺟﻬﺎن را ﮔﺮ ﺑﺴﻮزاﻧﯽ‪ ،‬ﻓﻠﮏ را ﮔﺮ ﺑﺮﯾﺰاﻧﯽ‬

‫ﺟﻬﺎن راﺿﯿﺴﺖ و ﻣﯽداﻧﺪ ﮐﻪ ﺻﺪ ﻟﻮﻧﺶ‬

‫‪٤٥‬‬


‫ﺑﯿﺎ‪ ،‬ﭘﻬﻠﻮی ﻣﻦ ﺑﻨﺸﲔ‪ ،‬ﮐﻪ ﺧﻨﺪﯾﻢ از ﻃﺮب ﭘﯿﺸﲔ‬

‫ﮐﻪ ﮐﺎن ﻟﺬت و ﺷﺎدی‪ ،‬ﮔﺮﻓﺖ اﻧﻮار ﺑﺨﺸﺎﯾﯽ‬

‫ﺗﻮی ﮔﻠﺸﻦ ﻣﻨﻢ ﺑﻠﺒﻞ‪ ،‬ﺗﻮ ﺣﺎﺻﻞ ﺑﻨﺪه ﻻﯾﺤﺼﻞ‬

‫ﺑﯿﺎ ﮐﺎﻓﺘﺎد ﺻﺪ ﻏﻠﻐﻞ‪ ،‬ﺑﻪ ﭘﺴﺘﯽ و ﺑﻪ ﺑﺎﻻﯾﯽ‬

‫ﭼﻮ ﺗﻮ آﯾﯽ‪ ،‬ﺑﻨﺎﻣﯿﺰد‪ ،‬دوی از ﭘﯿﺶ ﺑﺮﺧﯿﺰد‬

‫ﺗﺼﺮﻓﻬﺎ ﻓﺮو رﯾﺰد ﺑﻪ ﻣﺴﺘﯽ و ﺑﻪ ﺷﯿﺪاﯾﯽ‬

‫وﻓﺎدارﺳﺖ ﻣﯿﻌﺎدت‪ ،‬ﺗﻮﻗﻒ ﻧﯿﺴﺖ در دادت‬

‫ﻋﻄﺎ و ﺑﺨﺸﺶ ﺷﺎدت‪ ،‬ﻧﻪ ﻧﺴﯿﻪﺳﺖ و ﻧﻪ‬

‫ﺗﻮ ﺧﻨﺪانروﺗﺮی ﯾﺎ ﻣﻦ؟ ﮐﯽ ﺑﺎﺷﻢ ﻣﻦ؟ ﺗﻮ‬

‫ﺑﻪ اﻗﺒﺎل ﭼﻨﲔ ﮔﻠﺸﻦ‪ ،‬ﺑﯿﺎﯾﺪ ﻧﻘﺪ ﺧﻨﺪﯾﺪن‬

‫ﺗﻮی ﺳﻮر و ﻣﻨﻢ راﻗﺺ‪ ،‬ﻣﻦ اﺳﻔﻞ ﺗﻮ ﻣﻌﻼﯾﯽ‬

‫ﺗﻮی ﮐﺎﻣﻞ ﻣﻨﻢ ﻧﺎﻗﺺ‪ ،‬ﺗﻮی ﺧﺎﻟﺺ ﻣﻨﻢ ﻣﺨﻠﺺ‬

‫ﺷﮑﺮ ﻫﻢ ﺗﻮ‪ ،‬ﺷﮑﺮ ﺧﺎ ﺗﻮ‪ ،‬ﺑﺨﺎ‪ ،‬ﮐﻪ ﺧﻮش ﻫﻤﯽ‬

‫ﺗﻮ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﯽ ﻣﻬﺎ ﻣﺎ ﺗﻮ‪ ،‬ﻧﺪاﻧﻢ ﮐﻪ ﻣﻨﻢ ﯾﺎ ﺗﻮ‬

‫ﺑﻪ ﺗﺮﺟﯿﻊ ﺳﻮم ﯾﺎرا‪ ،‬ﻣﺸﺮف ﮐﻦ دل ﻣﺎ را‬ ‫ﺑﮕﺮدان ﺟﺎم ﺻﻬﺒﺎ را‪ ،‬ﯾﮑﯽ ﮐﻦ ﺟﻤﻠﻪ دﻟﻬﺎ را‬

‫ﺳﻼم ﻋﻠﯿﮏ ای دﻫﻘﺎن‪ ،‬در آن اﻧﺒﺎن ﭼﻬﺎ داری؟‬

‫ﭼﻨﲔ ﺗﻨﻬﺎ ﭼﻪ ﻣﯽﮔﺮدی؟ درﯾﻦ ﺻﺤﺮا ﭼﻪ ﻣﯽﮐﺎری؟‬

‫ﻣﺮا ﮔﻮﯾﯽ‪ » :‬ﭼﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﯽ؟ « ﺣﺪﯾﺚ ﻟﻄﻒ و ﺧﻮش‬

‫دل ﻣﻬﻤﺎن ﺧﻮد ﺟﻮﯾﯽ‪ ،‬ﺳﺮ ﻣﺴﺘﺎن ﺧﻮد ﺧﺎری‬

‫اﮔﺮ ﮐﻮه‬

‫زﻫﯽ ﺳﻠﻄﺎن زﯾﺒﺎ ﺧﺪ‪ ،‬ﮐﻪ ﻫﺮﮐﻪ روی ﺗﻮ ﺑﯿﻨﺪ‬ ‫اﯾﺎ ﺳﺎﻗﯽ ﻗﺪوﺳﯽ‪ ،‬ﮔﻬﯽ آﯾﯽ ﺑﻪ ﺟﺎﺳﻮﺳﯽ‬

‫اﺣﺪ‬

‫ﺑﺎﺷﺪ‪،‬‬

‫ﺑﺮﭙد‬

‫از‬

‫ﺳﺒﮑﺴﺎری‬

‫ﮔﻬﯽ رﻧﺠﻮر را ﭘﺮﺳﯽ‪ ،‬ﮔﻬﯽ اﻧﮕﻮر اﻓﺸﺎری‬

‫ﮔﻬﯽ داﻣﻦ ﺑﺮاﻧﺪازی‪ ،‬ﮐﻪ ﺑﺮ ﺗﺮداﻣﻨﺎن ﺳﺎزی‬

‫ﮔﻬﯽ زﯾﻨﻬﺎ ﺑﺮﭙدازی‪ ،‬ﮐﯽ داﻧﺪ در ﭼﻪ ﺑﺎزاری؟‬

‫ﺳﻼم ﻋﻠﯿﮏ ﻣﺸﺘﺎﻗﺎن! ﺑﺮ آن ﺳﻠﻄﺎن‪ ،‬ﺑﺮ آن ﺧﺎﻗﺎن‬

‫ﺳﻼم ﻋﻠﯿﮏ ﺑﯽﭘﺎﯾﺎن‪ ،‬ﺑﺮ آن ﮐﺮﺳﯽ ﺟﺒﺎری‬

‫ﺗﻮ ﻣﻬﻤﺎﻧﺎن ﻧﻮ را ﺑﲔ‪ ،‬ﺑﺮو دﯾﮕﯽ ﺑﻨﻪ زرﯾﻦ‬

‫ﺑﭙﺰ ﮔﺮ ﭘﺮوری داری‪ ،‬وﮔﺮ ﺧﺮﮔﻮش ﮐﻬﺴﺎری‬

‫ﺑﺮ آن دﯾﺪار ﭼﻮن ﻣﺎﻫﺖ‪ ،‬ﺑﺮ آن ﯾﻐﻤﺎی ﻫﺸﯿﺎری‬

‫ﺳﻼم ﻋﻠﯿﮏ ﻫﺮ ﺳﺎﻋﺖ‪ ،‬ﺑﺮ آن ﻗﺪ و ﺑﺮ آن ﻗﺎﻣﺖ‬

‫ﭼﻪ ﻣﺎﻫﺴﺖ آن؟ ﭼﻪ ﻣﺎﻫﺴﺖ آن؟ ﺑﺮﯾﻦ اﯾﻮان زﻧﮕﺎری‬

‫ﭼﻪ ﺷﺎﻫﺴﺖ آن‪ ،‬ﭼﻪ ﺷﺎﻫﺴﺖ آن؟ ﮐﻪ ﺷﺎدی‬

‫وﮔﺮ ﻗﺮﺑﺎن ﻧﮕﺮدی ﺗﻮ‪ ،‬ﯾﻘﲔ ﻣﯽدان ﮐﻪ ﻣﺮداری‬

‫وﮔﺮ ﻧﺒﻮد اﯾﻦ و آن‪ ،‬ﺑﺮو ﺧﻮد را ﺑﮑﻦ ﻗﺮﺑﺎن‬

‫ﭼﺮاﯾﯽ ﺑﯽﻧﻤﮏ ای ﺟﺎن‪ ،‬ﻧﻪ ﻫﻤﺴﺎﯾﻪی ﻧﻤﮑﺴﺎری؟‬

‫ﺧﻤﺶ ﺑﺎش و ﻓﺴﻮن ﮐﻢ ﺧﻮان‪ ،‬ﻧﺪاری ﻟﺬت ﻣﺴﺘﺎن‬

‫رﺳﯿﺪم در ﺑﯿﺎﺑﺎﻧﯽ‪ ،‬ﮐﺰو روﯾﻨﺪ ﻫﺴﺘﯿﻬﺎ‬ ‫ﻓﺮو ﺑﺎرد ﺟﺰﯾﻦ ﻣﺴﺘﯽ از آن اﻃﺮاف ﻣﺴﺘﯿﻬﺎ‬

‫ﺳﯽ و ﯾﮑﻢ‬ ‫ﺑﯿﺎﺑﯽ ﺑﻮی ﻋﻮدی را ﮐﻪ ﺑﻮی او ﺑﻮد ﺑﺎﻗﯽ‬

‫اﮔﺮ ﺳﻮزد درون ﺗﻮ ﭼﻮ ﻋﻮد ﺧﺎم‪ ،‬ای ﺳﺎﻗﯽ‬

‫ﯾﮑﯽ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﺴﻮزاﻧﯽ‪ ،‬ﺷﻮی از ﻧﺎر ﻧﻮراﻧﯽ‬

‫ﺑﮕﲑی ﺧﻠﻖ رﺑﺎﻧﯽ‪ ،‬ﺑﻪ رﺳﻢ ﺧﻮب اﺧﻼﻗﯽ‬

‫ﺗﻮی ﭼﻮن ﺳﻮﺧﺖ‪ ،‬ﻫﻮ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﭼﻮ ﻏﲑش ﺳﻮﺧﺖ او‬

‫ﺑﻪ ﻫﺮ ﺳﻮﯾﯽ ازو ﺑﺎﺷﺪ دو ﺻﺪ ﺧﻮرﺷﯿﺪ اﺷﺮاﻗﯽ‬

‫رﺧﺖ ﭼﻮن ﮔﻞ ﺑﺮاﻓﺮوزد ز آﺗﺸﻬﺎی ﻣﺸﺘﺎﻗﯽ‬

‫ﭼﻮ آﺗﺶ در دروﻧﺖ زد‪ ،‬دو دﯾﺪهی ﺣﺲ ﺑﺮدوزد‬

‫ﺗﻮ زاﻫﺪ ﻣﯽزﻧﯽ ﻃﻌﻨﯽ‪ ،‬ﮐﻪ ﻧﺰدﯾﮑﻢ ﺑﻪ ﺣﻖ ﯾﻌﻨﯽ‬

‫ﺑﺴﯽ ﻣﮑﯽ ﮐﻪ در ﻣﻌﻨﯽ ﺑﻮد او دور و آﻓﺎﻗﯽ‬

‫ﺷﺪی ای ﺟﻔﺖ ﻃﺎق او‪ ،‬ﺷﺪی از ﻣﯽ رواق او‬

‫ﻫﻤﯽ ﺑﻮﺳﯽ ﺗﻮ ﺳﺎق او‪ ،‬ﭼﻮ ﺧﻠﺨﺎﱃ ﺑﺮ آن ﺳﺎﻗﯽ‬

‫ز ﺻﺎف ﺧﻤﺮ ﺑﯽدردی‪ ،‬ﺗﺮا ﺑﻮ ﮐﻮ؟ اﮔﺮ ﺧﻮردی‬

‫ﯾﮑﯽ درﮐﺶ اﮔﺮ ﻣﺮدی‪ ،‬ﺷﺮاب ﺟﺎن را واﻗﯽ‬

‫‪٤٦‬‬


‫از آن ﭘﺨﺘﻪ ﺷﺪی ای دل‪ ،‬ﮐﻪ اﻧﺪر ﻧﺎر اﺷﻮاﻗﯽ‬

‫ﺑﺒﺴﺘﯽ ﭼﺸﻢ از آب و ﮔﻞ‪ ،‬ﺑﺪﯾﺪی ﺣﺎﺻﻞ ﺣﺎﺻﻞ‬

‫ﺑﺮﯾﻦ ﻣﻌﻨﯽ ﻧﻤﯽاﻓﺘﯽ‪ ،‬ﭼﻮ در ﻫﺮ ﺳﺎﯾﻪ ﻣﯽﺧﻔﺘﯽ‬

‫ﺑﻬﺴﺖ ﺧﻮﯾﺸﱳ ﺟﻔﺘﯽ‪ ،‬وز آن ﻃﺎق ازل ﻃﺎﻗﯽ‬

‫ﭘﺪر ﻋﻘﻠﺴﺖ اﮔﺮ ﭘﻮری وﮔﺮﻧﻪ ﭼﻐﺪ رﻧﺠﻮری‬

‫ﭼﺮا ﺗﻮ زﯾﻦ ﭘﺪر دوری؟ ﮔﻪ از ﺷﻮﺧﯽ ﮔﻪ از ﻋﺎﻗﯽ‬

‫ﻗﺒﺎی‬

‫ﺗﻮ ای ﺟﺎن رﺳﺘﻪ از ﺑﻨﺪی‪ ،‬ﻣﻘﯿﻢ آن ﻟﺐ ﻗﻨﺪی‬ ‫ﮔﻬﯽ ﭘﺮ ﺧﺸﻢ و ﭘﺮﺗﺎﺑﯽ‪ ،‬ﺑﻪ دﻋﻮی ﺣﺎﺟﺐ اﻟﺒﺎﺑﯽ‬

‫ﺣﺴﻦ‬

‫ﺑﺮﮐﻨﺪی‪ ،‬ﮐﻪ‬

‫آزاد‬

‫از‬

‫ﺑﻐﻠﻄﺎﻗ���‬

‫ﮔﻬﯽ ﺧﻮد را ﻫﻤﯽ ﯾﺎﺑﯽ‪ ،‬ز ﻋﺠﺰ اﻓﺘﺎده در ﻗﺎﻗﯽ‬

‫ﮐﻪ ﺟﺰوی ﻣﺮ ﻣﺮا ﻧﺒﻮد ﻃﺒﯿﺐ و دارو و راﻗﯽ‬

‫ﯾﮑﯽ ﺷﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﯽ ﺻﺪ‪ ،‬ﮐﻪ ﺟﺎن و دل ز ﻣﻦ ﺑﺴﺘﺪ‬

‫ﺗﻮ ﺟﺎن ﭼﻮن ﺑﺎزی ای ﺑﯽﺟﺎن ﮐﻪ اﻧﺪر ﺧﻮف اﻣﻼﻗﯽ؟‬

‫ﺑﻪ ﭘﯿﺶ ﺷﺎه اﻧﺲ و ﺟﺎن‪ ،‬ﺻﻔﺎی ﮔﻮﻫﺮ و ﻣﺮﺟﺎن‬

‫ﺑﻪ ﺳﻮق ﺣﺴﻦ ﺑﺴﺘﯿﺰی‪ ،‬ﮐﺴﺎد ﺟﻤﻠﻪ اﺳﻮاﻗﯽ‬

‫ﺗﻮی آن ﺷﻪ ﮐﻪ ﺧﻮن رﯾﺰی‪ ،‬ﮐﻪ ﺷﻤﺲ اﻟﺪﯾﻦ ﺗﱪﯾﺰی‬

‫ﻋﻄﺎی ﺳﺮ دﻫﻢ ﮐﺮده‪ ،‬ﻗﺪﺣﻬﺎ دم ﺑﻪ دم ﮐﺮده‬

‫ﻫﻤﻪ ﻫﺴﺘﯽ ﻋﺪم ﮐﺮده‪ ،‬دو ﭼﺸﻢ از ﺧﻮد ﺑﻪ ﻫﻢ ﮐﺮده‬

‫اﻻ ای ﺷﺎه ﯾﻐﻤﺎﯾﯽ‪ ،‬ﺷﺪم ﭘﺮﺷﻮر و ﺷﯿﺪاﯾﯽ‬

‫ﻣﺮا ﯾﮑﺘﺎﯾﯿﯽ ﻓﺮﻣﺎ‪ ،‬دوﺗﺎ ﮔﺸﺘﻢ ز ﯾﮑﺘﺎﯾﯽ‬

‫زﻫﯽ درﯾﺎ‪ ،‬زﻫﯽ ﮔﻮﻫﺮ‪ ،‬زﻫﯽ ﺳﺮ و زﻫﯽ ﺳﺮور‬

‫زﻫﯽ ﻧﻮر و زﻫﯽ اﻧﻮر در آن اﻗﻠﯿﻢ ﺑﯽﺟﺎﯾﯽ‬

‫ﺗﻮی‬

‫دو ﺗﺎﯾﻢ ﭘﯿﺶ ﻫﺮ اﺣﻮل‪ ،‬ﯾﮑﻦ اﯾﻦ ﻣﺸﮑﻞ ﻣﻦ ﺣﻞ‬

‫آﺧﺮ‬

‫ﺗﻮ‬

‫اول‪،‬‬

‫ﺗﻮی‬

‫درﯾﺎی‬

‫ﺑﯿﻨﺎﯾﯽ‬

‫ﭼﻨﺎن ﻧﻮری ﮐﻪ ﻣﻦ دﯾﺪم‪ ،‬ﭼﻨﺎن ﺳﺮی ﮐﻪ ﺑﺸﻨﯿﺪم‬

‫اﮔﺮ از ﺧﻮﯾﺶ ﺑﱪﯾﺪم‪ ،‬ﻋﺠﺐ ﺑﺎﺷﺪ؟! ﭼﻪ ﻓﺮﻣﺎﯾﯽ؟‬

‫ﭼﻮ ﻣﺮﻣﺮ ﺑﻮدهام ﻣﻦ ﺧﻮد‪ ،‬ﻣﮕﺮ ﮐﺮ ﺑﻮدهام ﻣﻦ ﺧﻮد‬

‫ﭼﻪ اﻧﺪر ﺑﻮدهام ﻣﻦ ﺧﻮد؟! ز ﺑﺪﺧﻮﯾﯽ و ﺑﺪراﯾﯽ‬

‫ﺷﺪی ﺑﱰ ز ﻣﻦ ﻣﺠﻨﻮن‪ ،‬ﺷﺪی ﺑﯽﻋﻘﻞ و ﺳﻮداﯾﯽ‬

‫ﮐﻪ ﮔﺮدﯾﺪﯾﺶ اﻓﻼﻃﻮن‪ ،‬ﺑﺪان ﻋﻘﻞ و ﺑﺪان ﻗﺎﻧﻮن‬

‫ﭼﮕﻮﻧﻪ ﭘﺎی او دارد‪ ،‬ﯾﮑﯽ ﺳﻮدای ﺻﻔﺮاﯾﯽ؟!‬

‫وﻟﯿﮏ آن ﻣﺎهرو دارد‪ ،‬ﻫﺰاران ﻣﺸﮏ ﺑﻮ دارد‬

‫درﯾﻐﺎ ﺟﺎن ﻧﺪادﺳﺘﻢ‪ ،‬ﭼﻮ آن ﭘﺮ ﺑﺮﮔﺸﺎدﺳﺘﻢ‬

‫ﮐﻪ ﺗﺎ اﯾﻦ دم ﻓﺘﺎدﺳﺘﻢ‪ ،‬ازان اﻗﺒﺎل و ﺑﺎﻻﯾﯽ‬

‫ﻫﺰاران ﻣﮑﺮ ﺳﺎزد او‪ ،‬ﻫﺰاران ﻧﻘﺶ ﺑﺎزد او‬

‫اﮔﺮ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺑﺴﺎزد او‪ ،‬ﺗﻮ ﭘﻨﺪاری ﮐﻪ ﻫﻤﺘﺎﯾﯽ‬

‫ﮐﺰان ﻣﯿﻬﺎی ﺟﺎنﭘﺮور‪ ،‬ﺗﻮ ﻫﻢ ﺑﺎ ﻣﺎ و ﺑﯽﻣﺎﯾﯽ‬

‫ﺷﺒﯽ دﯾﺪم ﺑﻪ ﺧﻮاب اﻧﺪر‪ ،‬ﮐﻪ ﻣﯽﻓﺮﻣﻮد آن ﻣﻬﱰ‬

‫ز ﻣﯽ ﺑﺪ ﻫﺮﭼﻪ ﮐﺮدﺳﺘﯽ‪ ،‬ﮐﻪ ﺑﺎ ﻣﯽ ﻫﯿﭻ ﺑﺮﻧﺎﯾﯽ‬

‫ﻧﭙﻨﺪاری وﱃ ﻣﺴﺘﯽ‪ ،‬ازان ﺗﻮ ﺑﯽدل و دﺳﺘﯽ‬

‫ﻫﻤﯽ ﻋﺬر ﺗﻮ ﻣﯽﺧﻮاﻫﺪ‪ ،‬ﭼﻮ ﺗﻮ ﻏﺮﻗﺎب ﻣﯿﻬﺎﯾﯽ‬

‫ﭼﻮ از ﻋﻘﻠﺖ ﻫﻤﯽ ﮐﺎﻫﺪ‪ ،‬ﭼﻮ ﺑﯽﺧﻮﯾﺸﺖ ﻫﻤﯽ دارد‬

‫ﺑﮕﻔﺘﻢ‪ » :‬ﮔﻮﻫﺮی ای ﺟﺎن‪ ،‬ﭼﻪ ﮔﻮﻫﺮ؟ ﺑﻠﮏ درﯾﺎﯾﯽ‬

‫ﺑﺪﯾﺪم ﺷﻌﻠﻪی ﺗﺎﺑﺎن‪ ،‬ﭼﻪ ﺷﻌﻠﻪ؟ ﻧﻮر ﺑﯽﭘﺎﯾﺎن‬

‫ﻣﻠﯽ ﯾﺎ ﺑﺎدهی اﺣﻤﺮ‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ و ﺑﻪ زﯾﺒﺎﯾﯽ‬

‫ﻣﻬﯽ‪ ،‬ﯾﺎ ﺑﺤﺮ‪ ،‬ﯾﺎ ﮔﻮﻫﺮ‪ ،‬ﮔﻠﯽ‪ ،‬ﯾﺎ ﻣﻬﺮ‪ ،‬ﯾﺎ ﻋﺒﻬﺮ‬

‫ﻓﺮﺳﺘﺎدت‬

‫ﺗﻮی ای ﺷﻤﺲ دﯾﻦ ﺣﻖ‪ ،‬ﺷﻪ ﺗﱪﯾﺰﯾﺎن ﻣﻄﻠﻖ‬

‫ﺟﻤﺎل‬

‫ﮔﺮوﻫﯽ ﺧﻮﯾﺶ ﮔﻢ ﮐﺮده‪ ،‬ﺑﻪ ﺳﺎﻗﯽ اﻣﺮ ﻗﻢ ﮐﺮده‬

‫ﺣﻖ‬

‫ﺑﺮای‬

‫ﻋﻠﻢ‬

‫آراﯾﯽ‬

‫ﺷﮑﻤﻬﺎ ﻫﻤﭽﻮ ﺧﻢ ﮐﺮده‪ ،‬ﻗﺪﺣﻬﺎ ﺳﺮ ﺑﻪ دم ﮐﺮده‬

‫ز ﺑﺎدهی ﺳﺎﻏﺮ ﻓﺎﻧﯽ ﺣﺬر ﮐﻦ‪ ،‬ورﻧﻪ درﻣﺎﻧﯽ‬

‫ز‬

‫ﻗﲑﺳﺘﺎن‬

‫ﻇﻠﻤﺎﻧﯽ‪،‬‬

‫اﯾﺎ‬

‫ای‬

‫ﻧﻮر‬

‫وﮔﺮﭼﻪ ﺻﺪ ﭼﻮ ﺧﺎﻗﺎﻧﯽ‪ ،‬ﺑﻪ ﺗﯿﻎ ﻗﻬﺮ ﯾﺰداﻧﯽ‬

‫رﺑﺎﻧﯽ‬

‫ﮐﻪ از ﺣﻀﺮت ﺗﻮ ﺑﺮﻫﺎﻧﯽ‪ ،‬ﻣﮕﺮ ﻣﺎ را ﺗﻮ ﺑﺮﻫﺎﻧﯽ‬

‫ﻧﻪ ﻣﺎﻫﯽ و ﺗﻮ آﺑﯽ؟ ﻧﻪ ﻣﻦ ﺷﲑم ﺗﻮ ﻣﻬﺘﺎﺑﯽ؟‬

‫ﻧﻪ ﻣﻦ ﻣﺴﮑﲔ ﺗﻮ وﻫﺎﺑﯽ؟ ﻧﻪ ﻣﻦ اﯾﻨﻢ؟ ﻧﻪ ﺗﻮ آﻧﯽ؟‬

‫اﯾﺎ ﺳﺎﻗﯽ ﻋﺰم ﺗﻮ‪ ،‬ﺑﺪان ﺗﻮﻗﯿﻊ ﺟﺰم ﺗﻮ‬

‫ﻧﺸﺎن ﻣﺎ را ﺑﻪ ﺑﺰم ﺗﻮ‪ ،‬ﮐﻪ آﻧﺠﺎ دور ﮔﺮداﻧﯽ‬

‫‪٤۷‬‬


‫ﻧﻪ ﻣﻦ وﯾﺮان ﺗﻮ ﻣﻌﻤﻮری؟ ﻧﻪ ﻣﻦ ﺟﺴﻤﻢ؟ ﻧﻪ ﺗﻮ ﺟﺎﻧﯽ‬

‫ﻧﻪ ﻣﻦ ﻇﻠﻤﺖ؟ ﻧﻪ ﺗﻮ ﻧﻮری؟ ﻧﻪ ﻣﻦ ﻣﺎﺗﻢ؟ ﻧﻪ ﺗﻮ ﺳﻮری‬

‫ﺧﺮدﻫﺎ را ﺗﻮ ﻻﺷﯽ ﮐﻦ‪ ،‬ز ﺳﺎﻏﺮﻫﺎی روﺣﺎﻧﯽ‬

‫ﻗﺪﺣﻬﺎ را ﭘﯿﺎﭘﯽ ﮐﻦ‪ ،‬ﺑﺮاق ﻏﺼﻬﺎ ﭘﯽ ﮐﻦ‬

‫ﺑﯿﺎرا ﺑﺰم دوﻟﺖ را‪ ،‬ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﺎﻟﯿﻢ ﺳﺒﻠﺖ را‬

‫ﻧﻮاز‪ ،‬آن ﭼﻨﮓ ﻋﺸﺮت را ﺑﻪ ﻧﻐﻤﺘﻬﺎی اﻟﺤﺎﻧﯽ‬

‫زﻫﯽ ﺳﻮدای ﺑﯽﺧﻮﯾﺸﯽ‪ ،‬ﮐﻪ ﻫﯿﭻ از ﺧﻮﯾﺶ ﻧﻨﺪﯾﺸﯽ‬

‫ﮐﻪ ﭘﺲ ﮔﺸﺘﯽ ﺗﻮ ﯾﺎ ﭘﯿﺸﯽ‪ ،‬ﮐﻪ ﺧﺸﺘﮏ ﯾﺎ ﮔﺮﯾﺒﺎﻧﯽ‬

‫ز ﺑﯿﺨﻮﯾﺸﯽ ﻧﻤﯽداﻧﻨﺪ‪ ،‬ﮐﻪ اول ﭼﯿﺴﺖ‪ ،‬ﯾﺎ ﺛﺎﻧﯽ‬

‫در آن ﻣﺠﻠﺲ ﮐﻪ ﺧﻮﺑﺎﻧﻨﺪ‪ ،‬ز ﺷﺎدی ﭘﺎی ﮐﻮﺑﺎﻧﻨﺪ‬

‫ﯾﮑﯽ ﻣﻪروی ﺳﯿﻤﲔﺑﺮ‪ ،‬ﻣﺮ او را ﻓﺮ ﺳﻠﻄﺎﻧﯽ‬

‫ز ﺑﯿﺨﻮﯾﺸﯽ از آن ﺳﻮﺗﺮ‪ ،‬ﻫﻤﯽ ﺗﺎﺑﺪ ﯾﮑﯽ ﮔﻮﻫﺮ‬

‫دو ﺻﺪ ﻣﻔﺘﯽ در آن ﻋﻘﻠﺶ‪ ،‬ﻫﻤﯽ ﻏﻠﻄﺪ در آن ﻧﻘﻠﺶ‬

‫ز ﺑﺴﺘﺎن ﯾﮑﯽ ﺑﻘﻠﺶ‪ ،‬زﻫﯽ ﺑﺴﺘﺎن و ﺑﺴﺘﺎﻧﯽ‬

‫ﺣﻼﻟﺶ ﺑﺎد ﻧﺎزﯾﺪن‪ ،‬زﻫﯽ دﯾﺪ و زﻫﯽ دﯾﺪن‬

‫ﻧﺘﺎن از ﺧﻮﯾﺶ ﺑﱪﯾﺪن‪ ،‬و او ﺧﻮﯾﺶ اﺳﺖ ﻣﯽداﻧﯽ‬

‫زده از ﺧﺸﻢ آﻫﮏ را‪ ،‬ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﮔﻮﻫﺮ ﮐﺎﻧﯽ‬

‫ﻫﻤﯽ ﺑﯿﻨﺪ ﯾﮑﺎﯾﮏ را‪ ،‬ﭼﻨﺎن ﻫﻤﭽﻮن ﯾﻘﲔ ﺷﮏ را‬

‫ﮐﯿﺴﺖ آن ﺷﺎه ﺷﻤﺲاﻟﺪﯾﻦ‪ ،‬ز ﺗﱪﯾﺰ ﻧﮑﻮ آﯾﲔ‬

‫زﻫﯽ ﻫﻢ ﺷﺎه و ﻫﻢ ﺷﺎﻫﲔ‪ ،‬درﯾﻦ ﺗﺼﻮﯾﺮ اﻧﺴﺎﻧﯽ‬

‫ﺳﯽو دوم‬ ‫ﺷﺎﻫﻨﺸﻪ ﻣﺎﯾﯽ ﺗﻮ و ﺑﻪ ﮔﻠﱪگ ﻣﺎﯾﯽ‬

‫ﻫﺮﺟﺎ ﮐﻪ ﮔﺮﯾﺰی‪ ،‬ﺑﺮ ﻣﺎ ﺑﺎز ﺑﯿﺎﯾﯽ‬

‫آﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺑﺮﺳﺘﺴﺖ درﺧﺖ ﺗﻮ وﻃﻦﺳﺎز‬

‫زﯾﺮا‬

‫روحﻓﺰاﯾﯽ‬

‫وﯾﺮاﻧﻪ ﺑﻪ ﺟﻐﺪان ﺑﮕﺬار و ﺳﻔﺮی ﮐﻦ‬

‫ﺑﺎزآ ﺑﮑﻪ ﻗﺎف ﺗﺠﻠﯽ‪ ،‬ﮐﻪ ﻫﻤﺎﯾﯽ‬

‫ﺑﺎزﮔﺸﺎدﻧﺪ‬

‫ﻣﺴﺘﺎﻧﻪ درآ زود‪ ،‬ﭼﻪ ﻣﻮﻗﻮف ﺻﻼﯾﯽ؟!‬

‫اﻧﺪر ﻗﻔﺺ ار داﻧﻪ و آﺑﺴﺖ ﻓﺮاوان‬

‫ﮐﻮ ﻃﻨﻄﻨﻪ و دﺑﺪﺑﻪی ﻣﺮغ ﻫﻮاﯾﯽ؟‬

‫ﮔﺮ ﺷﺨﺺ ﺗﻮ اﯾﻨﺠﺎﺳﺖ ﻣﻦ از راه ﺿﻤﲑی‬

‫ﻣﯽﺑﯿﻨﻤﺖ ای ﻋﺸﻮه ده ﻣﺎ ﮐﻪ ﮐﺠﺎﯾﯽ‬

‫ﺑﺮﭘﺎﯾﻪی ﺗﺨﺖ ﺷﻪ ﺷﺎﻫﺎن ﺑﻪ ﺳﺠﻮد آی‬

‫ﺗﺎ ﺑﺎز رﻫﺪ ﺟﺎن ﺗﻮ از ﻧﻨﮓ ﮔﺪاﯾﯽ‬

‫اﯾﻨﻬﺎ ﻫﻤﻪ ﺑﮕﺬﺷﺖ ﺑﯿﺎ‪ ،‬ای ﺷﻪ ﺧﻮﺑﺎن‬ ‫ﺧﻮاﻧﯽ‬

‫ﺑﻨﻬﺎدﻧﺪ‬

‫و‬

‫دری‬

‫ز‬

‫ﺻﻮﻟﺴﺖ‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﮐﺎﺳﺘﻮن ﺣﯿﺎﺗﯽ ﺗﻮ‪ ،‬و ﻗﻨﺪﯾﻞ ﺳﺮاﯾﯽ‬

‫ﮔﺮ ﺟﻤﻠﻬﻊ ﺟﻬﺎن ﺷﻤﻊ و ﻣﯽ و ﻧﻮش ﺑﮕﲑد‬

‫ﺳﻮدای دﮔﺮ دارد ﻣﺨﻤﻮر ﺧﺪاﯾﯽ‬

‫اﯾﻦ ﻫﻢ ﺑﮕﺬﺷﺖ‪ ،‬ای ﮐﻪ ز ﺗﻮ ﻫﯿﭻ ﮔﺬر ﻧﯿﺴﺖ‬

‫ﺳﻐﺮاق وﻓﺎ ﮔﲑ‪ ،‬ﮐﻪ ﺳﻠﻄﺎن وﻓﺎﯾﯽ‬

‫ﻧﻪ ﺑﺎده دﻟﺸﻮر و ﻧﻪ اﻓﺸﺮدهی اﻧﮕﻮر‬

‫از دﺳﺖ ﺧﺪا آﻣﺪ‪ ،‬وز ﺧﻨﺐ ﻋﻄﺎﯾﯽ‬

‫آن‬

‫ﺳﺎﻏﺮ‬

‫ﺷﺎﻫﺎﻧﻪی‬

‫ﻣﺮداﻧﻪ‬

‫ﺗﺎ ﮔﺮدد ﺟﺎﻧﻬﺎ ﺧﻮش و ﺟﺎﻧﺒﺎز و ﺑﻘﺎﯾﯽ‬

‫ﺑﮕﺮدان‬

‫دادی ﺑﻪ ﯾﮑﯽ ﺳﺎﻏﺮم از ﻣﺮگ رﻫﺎﯾﯽ‬

‫ای ﭼﺸﻢ ﻣﻦ و ﭼﺸﻢ دو ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻪ ﺗﻮ روﺷﻦ‬

‫ای رﻧﮓ رخ و ﭼﺸﻢ ﺧﻮﺷﺖ داده ﮔﻮاﯾﯽ‬

‫ای ﻣﺴﺖ ﺷﺪه و آﻣﺪه‪ ،‬ﮐﻪ زاﻫﺪ وﻗﺘﻢ‬

‫ﻫﺮﭼﻨﺪ ﮔﺮو ﮔﺮدد دﺳﺘﺎر و دو ﺗﺎﯾﯽ‬

‫ﺟﺎن ﺷﺎد ﺑﺪاﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﯾﮑﺘﺎﺳﺖ درﯾﻦ ﻋﺸﻖ‬

‫ﺧﻨﺪﯾﺪ ﺟﻬﺎن از ﻧﻈﺮ و رﺣﻤﺖ ﻋﺎﻣﺶ‬

‫ﺑﺲ ﮐﻦ‪ ،‬ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﺮﺟﯿﻊ ﺑﮕﻮﯾﯿﻢ ﺗﻤﺎﻣﺶ‬

‫وی ﻃﻮﻃﯽ ﺟﺎنﮔﺸﺘﻪ ز ﻟﺒﻬﺎت ﺷﮑﺮﺧﺎ‬

‫ای ﻣﺴﺖ ﺷﺪه از ﻧﻈﺮت اﺳﻢ و ﻣﺴﻤﺎ‬ ‫‪٤۸‬‬


‫ﻣﺎ را ﭼﻪ ازﯾﻦ ﻗﺼﻪ ﮐﻪ ﮔﺎو آﻣﺪ و ﺧﺮ رﻓﺖ‬

‫ﻫﲔ وﻗﺖ ﻟﻄﯿﻔﺴﺖ‪ ،‬از آن ﻋﺮﺑﺪه ﺑﺎزآ‬

‫ﻫﻢ داﯾﻪ ﺟﺎﻧﻬﺎﯾﯽ و ﻫﻢ ﺟﻮی ﻣﯽ و ﺷﲑ‬

‫ﻫﻢ ﺟﻨﺖ ﻓﺮدوﺳﯽ و ﻫﻢ ﺳﺪرهی ﺧﻀﺮا‬

‫ای ﺟﺎن و وﱃ ﻧﻌﻤﺖ ﻫﺮ واﻣﻖ و ﻋﺬرا‬

‫ای ﺷﺎه ﺗﻮ ﺷﺎﻫﯽ ﮐﻦ و آراﺳﺘﻪ ﮐﻦ ﺑﺰم‬

‫ﺟﺰ اﯾﻦ ﺑﻨﮕﻮﯾﯿﻢ‪ ،‬وﮔﺮ ﻧﯿﺰ ﺑﮕﻮﯾﯿﻢ‬

‫ﮔﻮﯾﻨﺪ ﺧﺴﯿﺴﺎن ﮐﻪ‪ » :‬ﻣﺤﺎﻟﺴﺖ و ﻋﻼﻻ «‬

‫ﻫﺮﺟﺎ ﺗﺮﺷﯽ ﺑﺎﺷﺪ اﻧﺪر ﻏﻢ دﻧﯿﺎ‬

‫ﻣﯽﻏﺮد و ﻣﯽﭘﺮد از اﻧﺠﺎی دل ﻣﺎ‬

‫اﯾﻦ ﻣﻪ زﮐﺠﺎ آﻣﺪ و اﯾﻦ روی ﭼﻪ روﯾﺴﺖ؟‬

‫اﯾﻦ ﻧﻮر ﺧﺪاﯾﺴﺖ ﺗﺒﺎرک و ﺗﻌﺎﻻ‬

‫آن دل ﮐﻪ ﻧﻠﺮزﯾﺪت و آن ﭼﺸﻢ ﮐﻪ ﻧﮕﺮﯾﺴﺖ‬

‫ﯾﺎرب‪ ،‬ﺧﱪش ده ﺗﻮ ازﯾﻦ ﻋﯿﺶ و ﺗﻤﺎﺷﺎ‬

‫ﻧﮕﺬاردش آن ﻋﺸﻖ ﮐﻪ ﺳﺮ ﻧﯿﺰ ﺑﺨﺎرد‬

‫ﺷﺎﺑﺎش زﻫﯽ ﺳﻠﺴﻠﻪی ﺟﺬب و ﺗﻘﺎﺿﺎ‬

‫ﺗﺎ ﭼﺮخ ﺑﺮﻗﺺ آﯾﺪ و ﺻﺪ زﻫﺮهی زﻫﺮا‬

‫ﺧﻮاﻫﯽ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﯾﯿﻢ‪ ،‬ﺑﺪه ﺟﺎم ﺻﺒﻮﺣﯽ‬

‫ﮐﺎﻧﺠﺎ ﮐﻪ ﺗﻮی ﺧﺎﻧﻪ ﺷﻮد ﮔﻠﺸﻦ و ﺻﺤﺮا‬

‫ﺑﺮﺧﯿﺰ و ﺑﺨﯿﻼﻧﻪ در ﺧﺎﻧﻪ ﻓﺮوﺑﻨﺪ‬

‫اول ﻏﻢ و ﺳﻮدا و ﺑﺨﺮﯾﺪ ﺑﯿﻀﺎ‬

‫ﻫﻢ ﻗﺎدر و ﻫﻢ ﻓﺎﺧﺮ و ﻫﻢ اول و آﺧﺮ‬

‫ﻓﺮﯾﺎد‬

‫ﺗﺎ ﺷﯿﺪ ﺑﺮآرد ﺑﻪ ﺳﺮ ﮐﻮه ﺑﺮآﯾﺪ‬ ‫در ﺷﻬﺮ ﭼﻮ ﻣﻦ ﮔﻮل ﻣﮕﺮ ﻋﺸﻖ ﻧﺪﯾﺪﺳﺖ؟‬

‫ﺑﺮآرد‬

‫ﮐﻪ‬

‫ﺗﻤﻨﯿﺖ‬

‫ﺗﻤﻨﺎ‬

‫ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻣﺮا ﮔﲑد اﯾﻦ ﻋﺸﻖ ز ﺑﺎﻻ‬

‫ﮔﺮ ﺻﺎدق و ﺟﺪﺳﺖ و ﮔﺮ ﻋﺸﻮه و ﺗﯿﺒﺎ‬

‫ﻫﺮ داد و ﮔﺮﻓﺘﯽ ﮐﻪ ز ﺑﺎﻻﺳﺖ ﻟﻄﯿﻔﺴﺖ‬

‫ﻫﺮ ﻋﺸﻮه ﮐﻪ درﺑﺎن دﻫﺪت دﻓﻊ و ﺑﻬﺎﻧﻪﺳﺖ‬

‫ﮔﻮﯾﺪ‪ » :‬ﮐﻪ ﺑﺮو « ﻫﯿﭻ ﻣﺮو‪ ،‬ﺷﺎه ﺑﺨﺎﻧﻪﺳﺖ‬

‫ﺑﺮ دﻟﱪ ﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﮐﺴﯽ را ﻣﻔﺰاﯾﯿﺪ‬

‫ﻣﺎﻧﻨﺪهی او ﻧﯿﺴﺖ ﮐﺴﯽ‪ ،‬ژاژ ﻣﺨﺎﯾﯿﺪ‬

‫ور زاﻧﮏ ﺷﻤﺎ را ﺧﻠﻞ و ﻋﯿﺐ ﻧﻤﻮدﺳﺖ‬

‫آن آﯾﻨﻪ ﭘﺎک آﻣﺪ‪ ،‬ﻣﻌﯿﻮب ﺷﻤﺎﯾﯿﺪ‬

‫روزن ﭼﻮ ﮔﺸﺎده ﻧﺒﻮد ﺧﺎﻧﻪ ﭼﻮ ﮔﻮرﺳﺖ‬

‫ﺗﯿﺸﻪ ﺟﻬﺖ ﭼﯿﺴﺖ ﭼﻮ روزن ﻧﮕﺸﺎﯾﯿﺪ؟‬

‫ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺑﺮآﻣﺪ‪ ،‬ﻫﻠﻪ‪ ،‬ﺑﺮ ﺑﺎم ﺑﺮآﯾﯿﺪ‬

‫ﺑﺴﺘﻪﺳﺖ ﻣﮕﺮ روزن اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪی دﻧﯿﺎ‬ ‫آﮔﺎه ﭼﻮ ﻧﺒﻮﯾﺖ ز آﻏﺎز و ز آﺧﺮ‬

‫ﭼﻮن ﮔﻮی ﺑﻐﻠﺘﯿﺪﮐﻪ ﺧﻮش ﺑﯽﺳﺮ و ﭘﺎﯾﯿﺪ‬

‫در ﺧﻨﺐ ﺟﻬﺎن ﻫﻤﭽﻮ ﻋﺼﲑﯾﺪ ﮔﺮﻓﺘﺎر‬

‫ﭼﻮن ﻧﯿﮏ ﺑﺠﻮﺷﯿﺪ‪ ،‬ازﯾﻦ ﺧﻨﺐ ﺑﺮآﯾﯿﺪ‬

‫ﮔﺮ در ﻃﺮب و ﺷﺎدی و‪ ،‬ﮔﺮ رﻫﻦ ﺑﻼﯾﯿﺪ‬

‫ﺗﺴﻠﯿﻢ ﺷﺪه در ﺧﻢ ﭼﻮﮔﺎن اﻟﻬﯽ‬

‫آﺧﺮ ﺑﺨﻮد آﯾﯿﺪ‪ ،‬ﺷﻤﺎ ﻋﲔ ﻋﻄﺎﯾﯿﺪ‬

‫ای ﺣﺎﺟﺘﻬﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻋﻄﺎﺧﻮاه ﺷﺪﺳﺘﯿﺪ‬

‫ادراک ﺷﻤﺎ را‪ ،‬ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﻧﻮر ﻟﻘﺎﯾﯿﺪ‬

‫در ﻋﺸﻖ ﻟﻘﺎﯾﯿﺪ ﺷﺐ و روز و ﺧﱪ ﻧﯿﺴﺖ‬

‫ﺟﻮﯾﯽ ﻋﺠﺐ و ﺗﻮ ز ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ‬ ‫آن ﺑﻮاﻟﻌﺠﺒﺎﻧﯿﺪ ﮐﻪ ﺷﺎﻫﯿﺪ و ﮔﺪاﯾﯿﺪ‬

‫ﺳﯽو ﺳﻮم‬ ‫ﻣﮑﻦ اﺳﺘﯿﺰه‪ ،‬ﺗﺎ ﻋﺬرا ﻧﻤﺎﻧﯽ‬

‫رﻫﺎ ﮐﻦ ﻧﺎز‪ ،‬ﺗﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻤﺎﻧﯽ‬

‫ﮐﻪ ﺗﺎ ﭼﻮن ﮔﺮگ در ﺻﺤﺮا ﻧﻤﺎﻧﯽ‬

‫ﻣﮑﻦ ﮔﺮﮔﯽ‪ ،‬ﻣﺮﻧﺠﺎن ﻫﻤﺮﻫﺎن را‬

‫‪٤۹‬‬


‫ﮐﻪ ﺗﺎ آﻧﺠﺎ روی‪ ،‬اﯾﻨﺠﺎ ﻧﻤﺎﻧﯽ‬

‫دو ﭼﺸﻢ ﺧﻮﯾﺸﱳ در ﻏﯿﺐ دردوز‬

‫ﻣﻨﻪ ﻟﺐ ﺑﺮ ﻟﺐ ﻫﺮ ﺑﻮﺳﻪ ﺟﻮﯾﯽ‬

‫ﮐﻪ ﺗﺎ ز آن دﻟﱪ زﯾﺒﺎ ﻧﻤﺎﻧﯽ‬

‫ﻣﺸﻮ ﻣﻮﻻی ﻫﯽ ﻧﺎﺷﺴﺘﻪ روﯾﯽ‬

‫ﮐﻪ ﺗﺎ از ﻋﺸﻖ‪ ،‬ﻣﻮﻻﻧﺎ ﻧﻤﺎﻧﯽ‬

‫ﭼﻮ ﺗﻮ ﻣﻠﮏ اﺑﺪ ﺟﻮﯾﯽ ﺑﻪ ﻫﻤﺖ‬

‫ازﯾﻦ ﻧﺎن و ازﯾﻦ ﺷﺮﺑﺎ ﻧﻤﺎﻧﯽ‬

‫ﮐﻪ ﺗﺎ از اوج و از ﺑﺎﻻ ﻧﻤﺎﻧﯽ‬

‫ز دام ﻋﺸﻮه ﭘﺮ ﺧﻮد ﻧﮕﻪدار‬

‫ﮐﻪ ﺗﺎ زﯾﻦ ﺳﯿﻢ‪ ،‬ز آن ﺳﯿﻤﺎ ﻧﻤﺎﻧﯽ‬

‫ﻣﮑﻦ رخ ﻫﻤﭽﻮ زر از ﻏﺼﻪی ﺳﯿﻢ‬

‫رﻫﺎ ﮐﻦ ﻋﺮﺑﺪه‪ ،‬ﺧﻮ ﮐﻦ ﺣﻠﯿﻤﯽ‬

‫ﮐﻪ ﺗﺎ از ﺑﺰم ﺷﺎه ﻣﺎ ﻧﻤﺎﻧﯽ‬

‫ﭼﻮ ذره ﺑﺎش ﭘﻮﯾﺎن ﺳﻮی ﺧﻮرﺷﯿﺪ‬

‫ﮐﻪ ﺗﺎ ﭼﻮن ﺧﺎک‪ ،‬زﯾﺮ ﭘﺎ ﻧﻤﺎﻧﯽ‬

‫ﻫﻤﯽ ﮐﺶ ﺳﺮﻣﻪی ﺗﻌﻈﯿﻢ در ﭼﺸﻢ‬

‫ﭘﯿﺎﭘﯽ‪ ،‬ﺗﺎ ﮐﻪ ﻧﺎﺑﯿﻨﺎ ﻧﻤﺎﻧﯽ‬

‫ﮐﻪ ﺗﺎ ز آن ﻣﺎه ﺑﯽﻫﻤﺘﺎ ﻧﻤﺎﻧﯽ‬

‫ﭼﻮ اﺳﺘﺎره ﺑﻪ ﺑﺎﻻ ﺷﺐروی ﮐﻦ‬

‫ﮐﻪ ﺗﺎ از ﻋﺮوةاﻟﻮﺛﻘﯽ ﻧﻤﺎﻧﯽ‬

‫ﻣﺰن ﻫﺮ ﮐﻮزه را در ﺧﻨﺐ ﺻﻔﻮت‬

‫ز ﺑﻌﺪ اﯾﻦ ﻏﺰل ﺗﺮﺟﯿﻊ ﺑﺎﯾﺪ‬ ‫ﺷﺮاب ﮔﻞ ﻣﮑﺮر ﺧﻮﺷﱰ‬

‫ﭼﻮ در ﻋﻬﺪ و وﻓﺎ دﻟﺪار ﻣﺎﯾﯽ‬

‫ﭼﻮ ﺧﻮاﻧﯿﻤﺖ‪ ،‬ﭼﺮا دلوار ﻧﺎﯾﯽ؟‬

‫ﺟﺎﻧﯽ‬

‫درآ در دﯾﺪﻫﺎ ﮐﻪ ﺗﻮﺗﯿﺎﯾﯽ‬

‫ﭼﻮ اﻟﺤﻤﺪت ﻫﻤﯽ ﺧﻮاﻧﯿﻢ ﭘﯿﻮﺳﺖ‬

‫درآ‬

‫در‬

‫ﺳﯿﻨﻬﺎ ﮐﺮام‬

‫ﮐﭽﻮن اﻟﺤﻤﺪ دﻓﻊ رﻧﺠﻬﺎﯾﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﭼﺎره ﻧﯿﺴﺖ ﻫﯿﭻ از روﺷﻨﺎﯾﯽ‬

‫ﻓﺮو ﮐﻦ ﺳﺮ ز روزﻧﻬﺎی دﻟﻬﺎ‬

‫ﭼﻮ ﻋﻘﻠﯽ ﺑﯽﺗﻮ دﯾﻮاﻧﻪ ﺷﻮد ﻣﺮد‬

‫ﭼﻮ ﺟﺎﻧﯽ‪ ،‬ﮐﺲ ﻧﻤﯽداﻧﺪﮐﺠﺎﯾﯽ‬

‫ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺣﺴﻦ ﺑﯽﺗﺼﺪﯾﻊ ﻋﺸﺎق‬

‫ﮐﻪ ﻧﺒﻮد ﻋﯿﺪﻫﺎ ﺑﯽروﺳﺘﺎﯾﯽ‬

‫ﭼﻪ ﺟﻮﻻﻧﻬﺎ ﮐﻨﻨﺪ ﺟﺎﻧﻬﺎ ﭼﻮ ذرات‬

‫ﮐﻪ ﺗﻮ ﺧﻮرﺷﯿﺪ از ﻣﺸﺮق ﺑﺮآﯾﯽ‬

‫ﺑﺮآﯾﻨﺪ از ﺣﯿﺎ و ﭘﺎرﺳﺎﯾﯽ‬

‫ﭼﻮ ﺧﻤﺮی‪ ،‬در ﺳﺮ ﻣﺴﺘﺎن دراﻓﺘﯽ‬

‫ﻫﻤﯽ داﻧﻢ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﺲ ﺟﺎنﻓﺰاﯾﯽ‬

‫اﮔﺮ ﭼﯿﺰی ﻧﻤﯽداﻧﻢ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ‬

‫ﮐﻪ ﺣﺎﺗﻢ را ﺗﻮ اﺳﺘﺎد ﺳﺨﺎﯾﯽ‬

‫ﺑﻪ ﺟﺎﻧﺒﺎزی ﮔﺸﺎدهدار‪ ،‬دو دﺳﺖ‬

‫ﻣﮑﺶ ﭘﺎی از ﮔﻠﯿﻢ ﺧﻮﯾﺶ اﻓﺰون‬

‫ﮐﻪ ﺗﺎ داﻧﺎﺗﺮ آﯾﯽ از ﮐﺴﺎﯾﯽ‬

‫ﺗﻤﺴﮏ ﮐﻦ ﺑﻪ اﺳﺒﺎب ﺳﻤﺎوات‬

‫ﮐﻪ در ﺗﻨﻮﯾﺮ ﻗﻨﺪﯾﻞ ﺳﻤﺎﯾﯽ‬

‫ﮐﻪ ﻣﻮﺳﯽ ﺻﻔﺎ را ﺗﻮ ﻋﺼﺎﯾﯽ‬

‫ﻋﺪو را ﻣﺎر و ﻣﺎ را ﯾﺎر ﻣﯽﺑﺎش‬

‫ﺑﻪ ﺗﺮﺟﯿﻊ ﺳﻮم ﻣﺮﺻﺎد ﺑﺴﺘﯿﻢ‬

‫ﮐﻪ ﺑﺮ ﺑﻮی رﺟﻮع ﯾﺎر ﻣﺴﺘﯿﻢ‬

‫اﯾﺎ ﺧﻮﺑﯽ‪ ،‬ﮐﻪ در ﺟﺎﻧﻬﺎ ﻣﻘﯿﻤﯽ‬

‫ﺑﻪ وﻗﺖ ﺑﯽﮐﺴﯽ ﺟﺎن را ﻧﺪﯾﻤﯽ‬

‫ﭼﻮ ﺧﻮﺑﺎن ﻓﺎﻧﯽ و ﻣﻌﺰول ﮔﺮدﻧﺪ‬

‫ﺗﻮ در ﺧﻮﺑﯽ و زﯾﺒﺎﯾﯽ ﻣﻘﯿﻤﯽ‬

‫ﻧﺒﺎﺗﺶ را ﻫﻢ آﺑﯽ‪ ،‬ﻫﻢ ﻧﺴﯿﻤﯽ‬

‫ز ﺗﻮ ﺑﺎغ ﺣﻘﺎﯾﻖ ﺑﺮﺷﮑﻔﺘﺴﺖ‬

‫‪٥۰‬‬


‫ﺑﻪ وﻗﺖ ﻗﺤﻂ ﺑﻔﺮﺳﺘﯽ ﺗﻮ ﺧﻮاﻧﯽ‬

‫ﺧﺬوا رزﻗﺎ ﮐﺮﯾﻤﺎ ﻣﻦ ﮐﺮﯾﻢ‬

‫درآری ﻧﯿﻤﺸﺐ‪ ،‬روﺷﻦ ﺷﺮاﺑﯽ‬

‫ﺑﮕﺮداﻧﯽ‪ ،‬ﮐﻪ اﺷﺮب ﯾﺎ ﺣﻤﯿﻤﯽ‬

‫ﺳﻬﯿﻠﯽ دﯾﮕﺮی در ﭼﺮخ ﻣﻌﻨﯽ‬

‫ﯾﺰﮐﯽ‬

‫زﻫﯽ ﺳﺎﻗﯽ‪ ،‬زﻫﯽ ﺟﺎم‪ ،‬و زﻫﯽ ﻣﯽ‬

‫ﻧﻌﯿﻢ‬

‫ﺣﺒﺎب آن ﺷﺮاب و ﺻﻔﻮت او‬

‫ﺷﻔﺎء‬

‫ﻫﺰاران ﺻﻮرت زﯾﺒﺎ و دﻟﱪ‬

‫ﯾﻮﻟﺪﻫﻢ‬

‫ﺗﺼﺎﻋﺪ ﺳﮑﺮه ﻓﯽ ام رأس‬

‫ازال‬

‫ﺷﻮد ﺻﺤﺮای ﺑﯽﭘﺎﯾﺎن اﺧﻀﺮ‬

‫ﻓﻮاد‬

‫ز ﯾﺴﻘﻮن رﺣﯿﻘﺎ ﻧﻮش ﻣﯽﮐﻦ‬

‫وﺧﻞ‬

‫ﻓﻄﻮﺑﯽ‬

‫ﻟﻠﻨﺪاﻣﯽ‬

‫ﮐﻞ‬

‫اذا‬

‫واﻟﺴﮑﺎرا‬

‫روح‬

‫ﻧﻌﯿﻢ‬

‫ﻗﯽ‬

‫ﻓﯽ‬

‫ﺷﺮاﺑﮏ‬

‫ﻓﯽ‬

‫اﻟﻠﻮم‬

‫ﻣﻦ‬

‫ﺷﻔﺎء‬

‫ﺿﯿﻘﻪ‬

‫ﻣﺎﻫﻢ‬

‫ﮐﺎﻻدﯾﻢ‬

‫ﻓﯽ‬

‫ﻃﺒﻊ‬

‫ﻧﻌﯿﻢ‬

‫ﻋﻘﯿﻢ‬

‫ﻟﻠﺴﻘﯿﻢ‬ ‫اﻟﻠﯿﻢ‬

‫ﮐﻘﻠﺐ‬

‫ﺣﺴﻮﻫﺎ‬

‫ذااﻟﺘﺤﺪث‬

‫ﮐﺴﯽ ﮐﻪ آﻓﺘﺎب آﻣﺪ ﻏﻼﻣﺶ‬

‫ﻣﯿﻢ‬

‫ﺣﺴﻮﻫﯿﻢ‬

‫ﯾﺎ ﮐﻠﯿﻤﯽ‬

‫ﻫﻤﯽ آﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﺸﺘﺎﻗﺎن ﺳﻼﻣﺶ‬

‫ﺳﯽوﭼﻬﺎرم‬ ‫ﺟﻬﺎن اﻧﺪر ﮔﺸﺎده ﺷﺪ ﺟﻬﺎﻧﯽ‬

‫ﮐﻪ وﺻﻒ او ﻧﯿﺎﯾﺪ در زﺑﺎﻧﯽ‬

‫در و دﯾﻮار او اﻓﺴﺎﻧﻪ ﮔﻮﯾﺎن‬

‫ﮐﺎوخ و ﺳﻨﮓ او اﺷﻌﺎر ﺧﻮاﻧﯽ‬

‫ﺑﻪ رﻓﱳ ﭼﻮن ﺑﻮد‪ ،‬ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺣﺎﱃ‬

‫ﻧﻪ ﻧﻘﻠﯽ از ﻣﮑﺎﻧﯽ ﺗﺎ ﻣﮑﺎﻧﯽ‬

‫ﺑﻬﺎرش‬

‫ﺣﯿﺎﺗﺶ را ﻧﺒﺎﺷﺪ ﺧﻮف ﻣﺮﮔﯽ‬

‫ﭼﻮ ﺟﻐﺬ آﻧﺠﺎ رود‪ ،‬ﻃﺎوس ﮔﺮدد‬

‫را‬

‫ﻧﮕﺮداﻧﺪ‬

‫ﺧﺰاﻧﯽ‬

‫ﭼﻮ ﮔﺮگ آﻧﺠﺎ رود‪ ،‬ﮔﺮدد ﺷﺒﺎﻧﯽ‬

‫ز ﻧﻘﻞ ﺣﺎل ﮔﺮدد ﮔﻠﺴﺘﺎﻧﯽ‬

‫ﺑﺨﺎرﺳﺘﺎن ﭘﺎ ﺑﺮ ﺟﺎی ﺑﻨﮕﺮ‬

‫ﭼﻪ ﺳﲑان ﮐﺮد‪ ،‬ﺗﺎ ﺷﺪ ﻟﻌﻞ ﮐﺎﻧﯽ‬

‫ﺑﺒﲔ آن ﺻﺨﺮه ﭘﺎ ﺑﺮ ﺟﺎی ﻣﺎﻧﺪه‬

‫ﺑﺸﻮی از آب ﻣﻌﻨﯽ دﺳﺖ ﺻﻮرت‬

‫ﮐﻪ ﻃﺒﺎﺧﺎن ﺑﮕﺴﺮدﻧﺪ ﺧﻮاﻧﯽ‬

‫ﺑﺴﯽ دﯾﺪم درﺧﺘﯽ رﺳﺘﻪ از ﺧﺎک‬

‫ﮐﯽ دﯾﺪ از ﺧﺎک رﺳﺘﻪ آﺳﻤﺎﻧﯽ؟!‬

‫ﻧﺰاﯾﺪ‬

‫ﻣﻼﯾﮏ ﺑﲔ ﺑﺰاﯾﯿﺪه ز دﯾﻮان‬

‫اﯾﻨﭽﻨﯿﻨﯽ‪،‬‬

‫آﻧﭽﻨﺎﻧﯽ‬

‫ﭼﻮ ﯾﺨﺮج ﺣﯽ ﻣﻦ ﻣﯿﺖ ﻋﯿﺎن ﺷﺪ‬

‫ﺟﻤﺎد ﻣﺮده ﺷﺪ ﺻﺎﺣﺐ ﻋﯿﺎﻧﯽ‬

‫ﻧﺪﯾﺪم ﻣﻦ ﮐﻪ از ﺑﺎد ﺧﯿﺎﱃ‬

‫ﺑﺮون آﯾﺪ ﺑﻬﺸﺘﯽ ﯾﺎ ﺟﻨﺎﻧﯽ‬

‫ﻗﺒﺎی ‪ ،‬رﺳﺘﻤﯽ‪ ،‬ﯾﺎ ﭘﻬﻠﻮاﻧﯽ‬

‫ز ﻗﻄﺮهی آب دﯾﺪم ﮐﻪ ﺑﺰاﯾﺪ‬

‫ز ﺗﺮﺟﯿﻊ اﯾﻦ ﻏﺰل را ﺗﺮﺟﻤﺎن ﮐﻦ‬ ‫ﺑﻪ ﻧﻮﻋﯽ دﯾﮕﺮش ﺷﺮح و ﺑﯿﺎن ﮐﻦ‬

‫ﻫﺰاران در ز ﻫﺮﺳﻮ ﻣﯽﮔﺸﺎﯾﯽ‬

‫اﯾﺎ دری ﮐﻪ ﺻﺪ رو ﻣﯽﻧﻤﺎﯾﯽ‬

‫وﻟﯿﮏ از ﻋﺰت و اﺷﺮاف و ﻏﲑت‬ ‫‪٥۱‬‬


‫ﺧﻔﺎ اﻧﺪر ﺧﻔﺎ اﻧﺪر ﺧﻔﺎﯾﯽ‬

‫ﺳﯽﭘﻨﺠﻢ‬ ‫ﺣﯿﺎﺗﯽ‬

‫زﻫﯽ ﺣﺴﻦ و ﺟﻤﺎل و ﻓﺮ ذاﺗﯽ‬

‫زﻫﯽ‬

‫درﯾﺎ‬

‫زﻫﯽ‬

‫ﺑﺤﺮ‬

‫ز ﺗﻨﺪی ﻋﺸﻖ او آﻫﻦ ﭼﻮ ﻣﻮﻣﺴﺖ‬

‫ﻋﺎﺗﯽ‬

‫ز ﺗﻮ ﺟﺎﻧﻢ ﺑﺮاﺗﯽ ﺧﻮاﺳﺖ از رﻧﺞ‬ ‫وﻟﯿﮑﻦ‬

‫ﺳﺮ‬

‫ﻋﺸﻘﺶ‬

‫ﯾﮑﯽ‬ ‫زﻫﯽ‬ ‫ز‬

‫ﺷﮑﺮﺳﺘﺎن‬

‫ﺷﻤﻌﯽ‬

‫ﻋﺸﻖ‬

‫ﻧﺨﻠﺴﺘﺎن‬

‫ﻓﺮﺳﺘﺎدش‪،‬‬

‫ﺣﺮون‬

‫ز‬

‫ﺗﻨﺪ‬

‫ﺟﻮﻫﺎی‬

‫ﺑﺮاﺗﯽ‬

‫ﻓﺮاﺗﯽ‬

‫ﺷﮑﺮ ﻟﺐ‪ ،‬ﻣﻪ رﺧﺎن ﺟﺎم ﺑﺮ ﮐﻒ‬

‫ﺗﻮ ﻣﯽﮔﻮ ﻫﺮﮐﺮا ﺧﻮاﻫﯽ ﮐﻪ‪ » :‬ﻫﺎﺗﯽ «‬

‫در آن ﺷﻄﺮﻧﺞ اﮔﺮ ﺑﺮدی ﺗﻮ‪ ،‬ﺷﺎﻫﯽ‬

‫وﱃ ﮐﻮ ﺑﺨﺖ ﭘﻨﻬﺎن؟! ﭼﻮﻧﮏ ﻣﺎﺗﯽ‬

‫زﻫﯽ ﺷﺎﻫﯽ‪ ،‬ﻟﻄﯿﻔﯽ‪ ،‬ﺑﯽﻧﻈﲑی‬

‫ﮐﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﺴﺖ ازو ﺟﺎن ﺷﺘﺎﺗﯽ‬

‫ﺗﻮ دروﯾﺸﯽ و آن ﻟﻌﻠﺶ زﮐﺎﺗﯽ‬

‫ز ﻫﺮ ﻟﻌﻞ ﻟﺒﯽ ﺑﻮﺳﺖ رﺳﯿﺪه‬

‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﺷﻤﺲ دﯾﻦ درﯾﺎی ﺟﺎنﺑﺨﺶ‬ ‫اﮔﺮ‬

‫ﺗﱪﯾﺰ‬

‫دارد‬

‫ﺣﺒﻪی‬

‫ﺗﻮ ﺷﻮرﺳﺘﺎن درﯾﻦ دوﻟﺖ‪ ،‬ﻣﻮاﺗﯽ‬

‫ﭼﻪ ﻧﻘﺼﺎن ﮔﺮ ﺷﻮد از ﮔﻨﺠﻬﺎ‪ ،‬ﺗﯽ‬

‫زو‬

‫ﻫﺰاران زاﻫﺪ زﻫﺪ ﺻﻼﺣﯽ‬

‫ز ﺗﻮ ﺧﻮﻧﺶ ﻣﺒﺎح و او ﻣﺒﺎﺣﯽ‬

‫زﻫﯽ ﮐﻌﺒﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺟﺎنﺑﺨﺶ ﺣﺎﺟﯽ‬

‫زﻫﯽ اﻗﺒﺎل ﻫﺮ ﻣﺤﺘﺎج راﺟﯽ‬

‫ﻧﻬﺎده ﺳﺮ ﺑﻪ ﺗﺴﻠﯿﻢ و ﺑﻪ ﻃﺎﻋﺖ‬

‫ﺑﻪ ﭘﯿﺸﺖ از دل و ﺟﺎن ﻫﺮ ﻟﺠﺎﺟﯽ‬

‫ز روی ﻓﺨﺮ‪ ،‬ﺑﺮ ﻓﺮﻗﺶ ﺗﻮ ﺗﺎﺟﯽ‬

‫ﻫﺮ آن ﺳﺮ ﮐﻮ ﻓﺮو ﻧﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﮐﯿﻮان‬

‫زﻫﯽ ﻧﻮر ﺟﻬﺎن ﺟﺎن‪ ،‬ﮐﻪ ﻧﻮرت‬

‫ﻧﻪ از ﺧﻮرﺷﯿﺪ و ﻣﺎﻫﺴﺖ و ﺳﺮاﺟﯽ‬

‫ﺧﺪاوﻧﺪ! ﺷﻤﺲ دﯾﻨﺎ! اﯾﻦ ﻣﺪﯾﺤﺖ‬

‫ﺑﺠﺎی ﺟﺎه و ﻓﺮت ﻫﺴﺖ ﻫﺎﺟﯽ‬

‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﺟﺎﻧﻬﺎ‬

‫ﺑﺎﻗﻄﺎع‬

‫ﻣﺜﺎﻟﺖ‬

‫ﮐﻪ ﺑﻌﻀﯽ ﻋﺸﺮی‪ ،‬و ﺑﻌﻀﯽ ﺧﺮاﺟﯽ‬ ‫ﮐﻪ ﻓﺮﻣﺎن ده ﺗﻮی ﺑﺮ ﺟﺎن و ﺑﺎﺟﯽ‬

‫اﯾﺎ ﺗﱪﯾﺰ‪ ،‬ﺑﺴﺘﺎن ﺑﺎج ﺟﺎﻧﻬﺎ‬

‫ﻣﺰاج دل اﮔﺮ ﭼﻮن ﺑﺮف ﮔﺮدد‬

‫ز‬

‫در آن ﺑﺎزار ﮐﺰ ﺗﻮ ﻫﺴﺖ ﺑﻮﯾﯽ‬

‫زﻫﯽ ﻣﺮ ﯾﻮﺳﻔﺎن را ﺑﯽرواﺟﯽ‬

‫ﻫﺮآن ﺟﺎن و دﱃ ﮐﺎن زﻧﺪه ﺑﺎﺷﺪ‬

‫آﺗﺸﻬﺎی‬

‫ﺗﻮ ﮔﺮدد‬

‫ﻧﺘﺎﺟﯽ‬

‫ز ﻣﻬﺮ ﺗﺴﺘﺸﺎن داﯾﻢ ﺗﻨﺎﺟﯽ‬

‫ﺑﻪ ﭼﺮخ ﭼﺎرﻣﺖ ﻋﯿﺴﯿﺴﺖ داﻋﯽ‬

‫ﺑﻪ ﭘﯿﺶ دوﻟﺘﺖ ﭼﺎوش ﺳﺎﻋﯽ‬

‫ز ﺷﺎه ﻣﺎﺳﺖ ﻣﻠﮏ ﺑﺎ ﻣﺮادی‬

‫ﮔﺮ اﺣﺴﺎن را زﺑﺎن ﺑﺎﺷﺪ ﺑﮕﺮدد‬

‫ﮐﻪ او ﺧﺘﻤﺴﺖ اﺣﺴﺎن را‪ ،‬و ﺑﺎدی‬

‫ﺑﻪ ﻣﺪح و ﺷﮑﺮ او ﺳﯿﺼﺪ ﻋﺒﺎدی‬ ‫‪٥۲‬‬


‫ﺑﺪان ﺳﻮی ﺟﻬﺎن ﮔﺮ ﮔﻮش داری‬

‫دﻫﺎن‬

‫آﻓﺮﯾﻨﺶ‬

‫ﺑﺎز‬

‫ﭼﻪ‬

‫ﭼﺎوﺷﺎن‬

‫ﻣﻨﺎدی!‬

‫ﺟﺎﻧﻨﺪش‬

‫ﻣﺎﻧﺪه‬

‫ازان روزی ﮐﻪ دﯾﺪﺳﺘﺶ ز ﺷﺎدی‬

‫ﯾﮑﯽ ﭼﻨﺪی ﻧﻬﺎن ﺷﻮ ﺗﺎ ﻧﮕﺮدد‬

‫ﮐﺴﺎدی‬

‫ﻫﻤﯽ ﮔﻮﯾﺪ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ او ﺑﻪ ﺳﻮﮔﻨﺪ‬

‫ﮐﻪ‪ » :‬ﺗﺎ زادی‪ ،‬ﭼﻨﲔ روزی ﻧﺰادی «‬ ‫ﻫﻤﻪ‬

‫ﺑﺪﯾﺪم ﻋﺸﻖ ﺧﻮاﻧﯽ را ﻓﺘﺎده‬

‫ﻣﻪروﯾﺎن‬

‫ﺑﺎزار‬

‫ﺑﻪ ﺧﺎک و ﺧﻮن ﺑﮕﻔﺘﻢ‪ » :‬ﭼﻮن ﻓﺘﺎدی؟ «‬

‫ﮐﻪ ﺗﻮ ﺧﻮنرﯾﺰ ﺟﻤﻠﻪ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﯽ‬

‫ﺗﻮ ﻧﯿﺰک دل ﭼﻨﲔ ﺑﺮ ﺑﺎد دادی؟! «‬

‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﺷﻤﺲ دﯾﻦ! آﺧﺮ ﭼﻪ ﻧﻮری؟‬

‫ﻧﮋادی‬

‫ﺑﮕﻔﺘﺎ‪ » :‬دﯾﺪهام ﭼﯿﺰی ﮐﻪ ﺻﺪ ﻣﺎه‬

‫ازو‬

‫ﻓﺮﺷﺘﻪ‬

‫ﺳﻮزﻧﺪ‬ ‫ﯾﺎ‬

‫در‬

‫ﭘﺮی‪،‬‬

‫ﺑﻪ ﺗﱪﯾﺰ آ دﻻ‪ ،‬از ﻟﺤﺮ ﻋﺸﻘﺶ‬

‫ﻧﺎر‬

‫ﯾﺎ‬

‫ودادی‬

‫ﺗﺶ‬

‫ﭼﻮ ﺑﻨﺪهی ﻋﯿﺐ ﻧﺎک اﻧﺪر ﻣﺰادی‬

‫ﺳﯽ و ﺷﺸﻢ‬ ‫ﻓﺘﺎد اﯾﻦ دل ﺑﻪ ﻋﺸﻖ ﭘﺎدﺷﺎﻫﯽ‬

‫دو ﻋﺎﻟﻢ را ز ﻟﻄﻒ او ﭘﻨﺎﻫﯽ‬

‫ﭼﻮ ﺑﺮداﺑﺮد ﺣﺴﻨﺶ دﯾﺪ ﺟﺎﻧﻢ‬

‫ﺑﺮﻓﺖ آن ﻫﺎی و ﻫﻮﯾﻢ‪ ،‬ﻣﺎﻧﺪ آﻫﯽ‬

‫ز‬

‫اﮔﺮ ﻟﻄﻔﺶ ﻧﻤﺎﯾﺪ رخ ﺑﻪ آﺗﺶ‬

‫آﺗﺸﻬﺎ‬

‫ﺑﺮون‬

‫روﯾﺪ ﮔﯿﺎﻫﯽ‬

‫اﮔﺮ ﺣﺴﻨﺶ ﺑﺘﺎﺑﺪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺧﺎک‬

‫ز ﻫﺮ ﺧﺎﮐﯽ ﺑﺮآﯾﺪ ﻗﺮص ﻣﺎﻫﯽ‬

‫ز ﺗﻠﺦ ﻫﺠﺮ او‪ ،‬ﺷﮑﺮ ﭼﻮ زﻫﺮی‬

‫ز ﺧﻮن ﺧﻮﻧﲔ ﺷﺪه ﻫﺮ ﺧﺎک راﻫﯽ‬

‫ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﯿﺪ‬

‫ﻗﯿﺎﻣﺘﻬﺎی آن ﭼﺸﻢ ﺳﯿﺎﻫﺶ‬

‫ﺟﺎﻧﻢ‬

‫ﺳﯿﺎﻫﯽ‬

‫را‬

‫زﻣﲔ ﺗﺎ آﺳﻤﺎن آﺗﺶ ﮔﺮﻓﺘﯽ‬

‫اﮔﺮ ﻧﯽ ﻣﮋده دادی ﮔﺎهﮔﺎﻫﯽ‬

‫ﺑﻬﺮ ﭼﺎﻫﯽ ازان ﭼﻬﻬﺎ دراﻓﺘﻢ‬

‫ﭼﻮ ﯾﻮﺳﻒ ز آن ﭼﻪ اﻓﺘﻢ ﻣﻦ ﺑﻪ‬

‫ﮐﻪ ﻫﺮﯾﮏ را ذﻗﻦﺑﺮ‪ ،‬ﻃﺮﻓﻪ ﭼﺎﻫﯽ‬

‫دو ﺻﺪ ﯾﻮﺳﻒ ﻧﻤﺎﯾﺪ از ﺧﯿﺎﻟﺶ‬

‫اﯾﺎ ﻣﺨﺪوم ﺷﻤﺲاﻟﺪﯾﻦ‬

‫ازﯾﻦ‬

‫ﺟﺎﻧﻬﺎی‬

‫ﭼﻮ ﭼﻨﮓ ﻋﺸﻖ او ﺑﺮ ﺳﺎﺧﺖ ﺳﺎزی‬

‫ﭘﺮآﺗﺶ‬

‫ﺑﻪ ﮔﻮش ﺟﺎن ﻋﺎﺷﻖ ﮔﻔﺖ رازی‬

‫ﺑﺴﻮزاﻧﯿﺪ‬

‫ﺑﺰد در ﺑﯿﺸﻪی ﺟﺎن‪ ،‬ﻋﺸﻘﺶ آﺗﺶ‬

‫ﻫﺮﺟﺎ‬

‫ﺑﺪ‬

‫ﻣﺠﺎزی‬

‫ﻧﻤﺎزی ﮔﺮدد آن ﺟﺎﻧﯽ ﮐﻪ دارد‬

‫ﺑﻪ ﭘﯿﺶ ﻗﺒﻠﻪی ﺣﺴﻨﺶ ﻧﻤﺎزی‬

‫ﻫﺮ آن زاﻏﯽ ﮐﻪ ﭼﯿﺪ از ﺧﺮﻣﻦ او‬

‫ﯾﮑﯽ داﻧﻪ‪ ،‬دﻣﯽ وا ﮔﺸﺖ ﺑﺎزی‬

‫ز ﻓﺮ ﺟﺎن ﻋﺸﻖاﻧﮕﯿﺰ ﺷﺎﻫﯽ‬ ‫زراﯾﺮﻫﺎی‬

‫روﺣﯽ‬

‫ﻧﻬﺪ ﺑﺮ اﻃﻠﺲ ﺑﺨﺘﺶ ﻃﺮازی‬

‫ﻣﯽﺳﺮاﯾﻨﺪ‬

‫ز ﻋﺸﻖ روی او ﭘﺮدهی ﺣﺠﺎزی‬

‫ﭼﻪ ﻋﻤﺮی‪ ،‬ﻋﻤﺮ ﺷﲑﯾﻨﯽ‪ ،‬ﻟﻄﯿﻔﯽ‬

‫ﻟﻄﯿﻔﯽ‪ ،‬ﻣﺴﺖ ﻋﺸﻘﯽ‪ ،‬ﭘﺎکﺑﺎزی‬

‫ﭼﻪ ﻣﯽﺗﺮﺳﯽ ز ﻣﺮدن؟! رو ﺗﻮ ﺑﺴﺘﺎن‬

‫ز ﻋﺸﻘﺶ ﻋﻤﺮ ﺑﯽﻣﺮﮔﯽ‪ ،‬درازی‬

‫‪٥۳‬‬

‫«‬


‫ﻣﮑﻦ زﻧﻬﺎر ﺑﺎ ﻧﺎزش‪ ،‬ﺗﻮ ﻧﺎزی‬

‫وﻟﯿﮑﻦ ﻧﺎز‪ ،‬او را زﯾﺒﺪ ای ﺟﺎن‬

‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﺷﻤﺲ دﯾﻦ‪ ،‬زان ﺟﺎم ﭘﯿﺸﲔ‬ ‫در‬

‫ﺑﺮﯾﺰا‬

‫دﻫﺎن‬

‫ﺟﺎن‬

‫رﯾﺸﲔ‬

‫ﺳﯽو ﻫﻔﺘﻢ‬ ‫ای ﺑﺎﻧﮓ و ﺻﻼی آن ﺟﻬﺎﻧﯽ‬

‫ای آﻣﺪه ﺗﺎ ﻣﺮا ﺑﺨﻮاﻧﯽ‬

‫ﻫﲔ‪ ،‬ﻗﺼﻪی آن ﺑﻬﺎر ﺑﺮﮔﻮ‬

‫ﭼﻮن ﻃﻮﻃﯽ آن ﺷﮑﺮﺳﺘﺎﻧﯽ‬

‫ﺷﺎدآ‪ ،‬ﮐﻪ رﺳﻮل ﻻﻣﮑﺎﻧﯽ‬

‫ﻣﺎ ﻣﻨﺘﻈﺮ دم ﺗﻮ ﺑﻮدﯾﻢ‬

‫اﻓﺴﺮده ﺷﺪﯾﻢ و زرد ﮔﺸﺘﯿﻢ‬

‫از زﻣﺰﻣﻪی دم ﺧﺰاﻧﯽ‬

‫زﻫﺮ آﻣﺪ آن ﺷﮑﺮ‪ ،‬ﮐﻪ او داد‬

‫ﺳﺮدی و ﻓﺴﺮدﮔﯽ ﻧﺸﺎﻧﯽ‬

‫زﯾﻦ زﻫﺮ ﮔﯿﺎﻫﻤﺎن ﺑﺮون ﺑﺮ‬

‫ﻫﻢ ﻣﻮﺳﯽ ﻋﻬﺪ و ﻫﻢ ﺷﺒﺎﻧﯽ‬

‫ﻣﺎ را ﺑﺮﺳﺎن ﺑﺪان ﺟﻮاﻧﯽ‬

‫ﻣﺎ را ﺑﺮﻫﺎن ز ﻣﮑﺮ اﯾﻦ ﭘﲑ‬

‫ﭘﺎ زﻫﺮ ﺑﯿﺎر و ﭼﺎرهی ﮐﻦ‬ ‫ﭘﯿﺶ‬

‫ﺗﻮ‬

‫اﻣﺎﻧﺖ‬

‫ﮐﺰ دﺳﺖ ﺷﺪﯾﻢ ﻣﺎ‪ ،‬ﺗﻮ داﻧﯽ‬

‫ﺷﻌﯿﺒﻢ‬

‫ﻣﺎ را ﺑﭽﺮان ﺑﻪ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ‬

‫ﺗﺎ ﻓﺮﺑﻪ و ﺑﺎ ﻧﺸﺎط ﮔﺮدﯾﻢ‬

‫از ﺳﻨﺒﻞ و ﺳﻮﺳﻦ ﻣﻌﺎﻧﯽ‬

‫در ﭘﯿﺶ ﮐﻨﯽ و ﺧﻮش ﺑﺮاﻧﯽ‬

‫ﺗﺎ ﺳﺎﺣﻞ ﺑﺤﺮ و روﺿﻪ ﻣﺎ را‬

‫ﭘﻨﻬﺎن ﮔﺸﺘﻨﺪ اﯾﻦ رﺳﻮﻻن‬

‫از ﻧﻨﮓ و ﺗﮑﱪ ﻣﻠﻮﻻن‬

‫ﻣﺎ را ﺑﻘﺮوی ﺟﺎن ﮐﺸﯿﺪه‬

‫ای ﭼﺸﻢ و ﭼﺮاغ ﻫﺮدو دﯾﺪه‬

‫ﻣﺎ را ز ﻗﺮو ﻣﯿﺎر ﺑﲑون‬

‫ﻧﺎﺧﻮرده ﺗﻤﺎم‪ ،‬و ﻧﺎﭼﺮﯾﺪه‬

‫ﺑﮕﺬار ﺑﻪ ﻟﻄﻒ ﻃﻔﻞ ﺟﺎن را‬

‫اﻧﺪر ﺑﺮ داﯾﻪ در ﺧﺰﯾﺪه‬

‫در ﻟﺐ‪ ،‬ﺳﺮ ﺷﺎخ ﺳﺨﺖ ﮔﲑد‬

‫ﻫﺮ ﺳﯿﺐ ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﻧﺎرﺳﯿﺪه‬

‫ﺟﺎن ﻧﯿﺴﺖ ازان ﺟﻤﺎد ﮐﻤﱰ‬

‫ﺑﺎ داﯾﻪی ﻋﻘﻞ ﺑﺮﮔﺰﯾﺪه‬

‫ﺳﻪ ﻣﺎه ز ﺷﲑ وا ﺑﺮﯾﺪه‬

‫ﻻﻏﺮ ﭼﻮ ﻫﻼل ﻣﺎﻧﺪ ﻃﻔﻠﯽ‬

‫آن را ﻣﺸﻤﺎر ﻧﺎﺷﻨﯿﺪه‬

‫ﭼﻮن ﻧﺎﻟﻪی ﻣﺎ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﺖ آﻣﺪ‬

‫ﻣﺎﻧﺪ ﺑﯽذوق و ﭘﮋﻣﺮﯾﺪه‬

‫از ﺑﯿﻢ‪ ،‬ﮐﻪ ﺗﺎ ﻧﯿﻔﺘﺪ از ﺷﺎخ‬

‫ﺳﻪ ﺑﻮﺳﻪ ز ﺗﻮ وﻇﯿﻔﻪ دارم‬

‫ای ﺑﺮ رخ ﻣﻦ ﺳﺤﺮ ﮔﺰﯾﺪه‬

‫ﺧﺎﻣﺶ‪ ،‬ﮐﻪ ﮐﺮﯾﻢ دﻟﱪﺳﺖ او‬

‫اﺧﻼق و ﺧﺼﺎل او ﺣﻤﯿﺪه‬

‫زﯾﺮا ﮐﻪ ﻣﻠﻮﱃ و رﻣﯿﺪه‬

‫ﺗﺎ ﺻﻠﺢ ﮐﻨﯿﻢ ﺑﺮ دو‪ ،‬اﻣﺮوز‬

‫ﻫﲔ‪ ،‬ﺧﻮاب ﻣﺮو ﮐﻪ دزد و ﻟﻮﱃ‬

‫دزدﯾﺪ ﮐﻼﻫﺖ از ﻓﻀﻮﱃ‬ ‫‪٥٤‬‬


‫ﮐﺮﻣﯽ ﺑﺪ و ﮔﺸﺖ اژدﻫﺎﯾﯽ‬

‫اﯾﻦ ﻧﻔﺲ ﺗﻮ ﺷﺪ ﮔﻨﻪ ﻓﺰاﯾﯽ‬

‫ﺷﺐ ﻣﺮداری‪ ،‬ﺣﺮام ﺧﻮاری‬

‫روز اﺧﻮت و دزد و ژاژﺧﺎﯾﯽ‬

‫ﻧﺒﻮد ﺑﻠﺪ از ﺧﻠﯿﻔﻪ ﺧﺎﱃ‬

‫ﻣﺨﻠﻮق ﮐﯿﺴﺖ‪ ،‬ﺑﯽﺧﺪاﯾﯽ؟!‬

‫رو‬

‫داد‬

‫ﺑﺨﻮاه‬

‫ﺻﺎﺣﺐ ﻋﻠﻤﯽ‪ ،‬ﺻﻮاب راﯾﯽ‬

‫از اﻣﲑی‬

‫رﻧﺠﻮر ﺑﻮد ﺟﻬﺎن ﺑﻪ ﺗﺸﻮﯾﺶ‬

‫ﺑﯽﻋﺪل و ﺳﯿﺎﺳﺖ و ﻟﻮاﯾﯽ‬

‫آﻣﺪ‬

‫ﺧﯿﺰ ای ﺻﻮﻓﯽ‪ ،‬ﺑﮑﻦ ﻏﺰاﯾﯽ‬

‫ﺑﯿﻤﺎری و ﻋﻠﺖ ﺟﻬﺎن را‬ ‫ﻫﻨﮕﺎم‬

‫ﺟﻬﺎد‬

‫اﮐﱪ‬

‫ﺷﻤﺸﲑ ﺑﻮد ﭘﺴﲔ دواﯾﯽ‬ ‫ﺷﻮرﯾﺪه ﻣﺸﻮ ﺑﻪ ﺷﻮرﺑﺎﯾﯽ‬

‫از ﺟﻮع ﺑﱪ ﮔﻠﻮی ﺷﻬﻮت‬

‫ﺗﻦ ﺑﺎﺷﺪ و ﺟﺎن‪ ،‬ﺳﺨﺎی دروﯾﺶ‬

‫اﯾﻨﺴﺖ اﺻﻮل ﻫﺮ ﺳﺨﺎﯾﯽ‬

‫ﺧﺎﻣﻮش ﮐﻪ ﻧﺎر ﻧﻮر ﮔﺮدد‬

‫ﺳﺎﻗﯽ ﺷﻮد آﺗﺶ و ﺳﻘﺎﯾﯽ‬

‫ﻣﺮ ﺧﺎﻣﺎن راﺳﺖ ﮐﯿﻤﯿﺎﯾﯽ‬

‫ﺑﮕﺪاز ﺑﻪ آﺗﺸﺶ‪ ،‬ﮐﻪ آﺗﺶ‬

‫ﺻﺪ ﺧﺪﻣﺖ و ﺻﺪ ﺳﻼم از ﻣﺎ‬

‫ﺑﺮ ﻋﻘﻞ ﮐﻢ ﺧﻤﻮش ﮔﻮﯾﺎ‬

‫ﺳﯽوﻫﺸﺘﻢ‬ ‫ﻫﺮ روز ﺑﮕﻪ ز در درآﯾﯽ‬

‫ﺑﺮ‬

‫ﻣﺎ را ﺑﱪی ز ﺳﺮ ﺑﻪ ﻋﺸﻮه‬

‫دﯾﻮاﻧﻪ ﮐﻨﯽ‪،‬‬

‫ﺑﺮ ﻣﺎ ﺧﻮاﻧﯽ ﺳﻼم ﺳﻮزان‬

‫دﺳﺖ‬

‫آﺷﻨﺎﯾﯽ‬

‫ﺷﺮاب‬

‫ﯾﺎ رب‪ ،‬ﭼﻪ ﻟﻄﯿﻒ و ﺧﻮش‪ ،‬ﺑﻼﯾﯽ!‬

‫ﻣﺎ را ﭼﻪ ﻋﺪم‪ ،‬ﭼﻪ ﻫﺴﺖ‪ ،‬ﭼﻮن‬

‫در‬

‫ﭼﻮن ﺑﯿﻨﺪ ﺗﻮﺑﻪ روی ﺧﻮﺑﺖ‬

‫داﻧﺪ ﮐﻪ‬

‫دی ﮐﺮده ﻫﺰار ﮔﻮﻧﻪ ﺗﻮﺑﻪ‬

‫ﻧﯿﺴﺖ‪،‬‬

‫ﺑﮕﺮﻓﺘﻪ‬

‫ﻓﺮﯾﺎدﮐﻨﺎن‪،‬‬

‫ﺑﮕﺮﯾﺰد ﺗﻮﺑﻪ و دل او را‬

‫از‬

‫ﮔﻮﯾﺪ ﮐﻪ‪ » :‬رﺳﯿﺪ ﻣﺮگ ﺗﻮﺑﻪ‬

‫ای‬

‫ﺗﻮﺑﻪ اﮔﺮ اژدﻫﺎی ﻧﺮ ﺑﻮد‬

‫ﺗﻮﺑﻪ‬

‫و‬

‫ﻫﺎی‬

‫وﺟﻮد‬

‫ﻃﺮﯾﻖ‬

‫ﻋﺪوی‬

‫ﻋﺸﻖ‪،‬‬

‫ﺑﯿﺎ‪،‬‬

‫دﮔﺮ‬

‫ﺗﺮﺟﯿﻊ ﻧﻬﻢ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻗﻮال‬

‫ﻫﺎﯾﯽ‬

‫ﻣﯽﻧﻤﺎﯾﯽ‬

‫ﺗﻮ‬

‫ﭘﺎرﺳﺎﯾﯽ‬

‫ﺑﻬﺎﯾﯽ‬

‫ﮐﺠﺎﯾﯽ؟‬

‫ﻣﺠﻮ ﮐﯿﺎﯾﯽ‬

‫زﻣﺮد‬

‫ﺧﺪاﯾﯽ‬

‫ﺗﻮﮔﻮش رﺑﺎب را ﻫﻤﯽ ﻣﺎل‬

‫ای ﺑﺴﺘﻪ ز ﺗﻮﺑﻪ ﺑﯿﺴﺖ ﺗﺮﮐﺶ‬

‫زﯾﺮا ﮐﻪ‬

‫ﻓﻀﺎی‬

‫ﺑﺴﺘﺎن ﻗﺪﺣﯽ رﺣﯿﻖ و درﮐﺶ‬ ‫آن‬

‫ﺑﯽاﻣﺎﻧﺴﺖ‬

‫ای ﺷﺎﻫﺪ وﻗﺖ‪ ،‬وﻗﺖ ﺷﻪ رخ‬

‫زﻟﻒ‬

‫ﻣﻌﻨﱪ‬

‫ﻣﺸﻮش‬

‫ﺳﻮدت ﻧﯿﮑﻨﺪ رخ ﻣﮑﺮﻣﺶ‬

‫‪٥٥‬‬


‫ﺑﺎ آن ﮐﻪ دﻫﺎن زﻧﯽ ﭼﻮﮔﺮﺑﺶ‬

‫ﺑﯿﻨﯽ ﮐﺮدن ﭼﻪ ﺳﻮد دارد؟‬

‫ﺳﺠﺪه ﮐﻦ و ﺳﺮ ﻣﮑﺶ ﭼﻮ اﺑﻠﯿﺲ‬

‫ﭘﯿﺶ رخ اﯾﻦ ﻧﮕﺎر ﻣﻪوش‬

‫دﻟﺪار اﻣﺮوز ﺳﺨﺖ ﻣﺴﺘﺴﺖ‬

‫ﭘﺮﻓﺘﻨﻪ و ﻏﺼﻪ و ﻣﺨﻤﺶ‬

‫از ﺷﺶ ﺟﻬﺖ اﺳﺖ ﯾﺎر ﺑﲑون‬ ‫ﺟﺎن‬

‫ﺻﺪﻫﺰار‬

‫دارد‬

‫ﭘﺮﻧﻮر ﺷﺪه ز روش ﻫﺮ ﺷﺶ‬

‫ﺣﲑت‬

‫از ﺣﺴﻦ ﻣﻨﻘﺶ ﻣﻨﻘﺶ‬

‫ﺧﺎﻣﻮش و ﺷﺮاب ﻋﺸﻖ ﮐﻢﻧﻮش‬

‫اﯾﻤﻦ ﺷﻮ از ارﺗﻌﺎش و ﻣﺮﻋﺶ‬

‫در ﻋﺸﻖ ﻓﻠﮏ ﭼﻨﲔ ﻣﻨﻌﺶ‬

‫از ﻋﺸﻖ زﻣﲔ ﭘﺮ از ﺷﻘﺎﯾﻖ‬

‫ﭼﻮن ﻟﻌﻞ ﻟﺒﺖ ﻧﻤﻮد ﺗﻠﻘﲔ‬

‫ﺑﺮ دل ﻧﻨﻬﯿﻢ ﺑﻨﺪ ﻟﻌﻠﲔ‬

‫ﺗﺎ ﺳﺎﻗﯽ ﻣﺎ ﺗﻮی ﺑﯿﺎری‬

‫ﮐﻔﺮﺳﺖ و ﺣﺮام‪ ،‬ﻫﻮﺷﯿﺎری‬

‫ﮔﺮ آن‪ ،‬داری‪ ،‬ﻧﮑﻮ ﻧﻈﺮ ﮐﻦ‬

‫ﮐﺎن ﮐﻮ دارد‪ ،‬ﺗﻮ آن ﻧﺪاری‬

‫ای ﻋﻘﻞ‪ ،‬اﮔﺮﭼﻪ ﺑﺲ ﻋﺰﯾﺰی‬

‫ﮔﺮ‬

‫ﭘﺎی‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﺑﺘﯽ‬

‫در ﻣﺴﺖ ﻧﻈﺮ ﻣﮑﻦ ﺑﻪ ﺧﻮاری‬

‫ﺑﮕﲑد‬

‫ﯾﮑﺪم ﻧﻬﻠﺪ ﮐﻪ ﺳﺮ ﺑﻪ ﺧﺎری‬

‫دﯾﻮاﻧﻪ ﺷﻮی ﮐﻪ ﺗﻮ ز ﺳﻮدا‬

‫در رﯾﮓ ﺳﯿﺎه‪ ،‬ﺗﺨﻢ ﮐﺎری‬

‫ﻧﻮرآﻣﺪ و ﻧﺎر را ﻓﺮو ﮐﺸﺖ‬

‫دی را ﺑﮑﺸﺪ دم ﺑﻬﺎری‬

‫ﭼﻮن رﺳﺖ ز دﯾﺪﻫﺎی ﻧﺎری‬

‫در ﻣﺮگ ﺣﯿﺎت دﯾﺪ ﻋﺎرف‬

‫در دﯾﺪهی او ﮐﻨﺪ ﻧﻬﺎری‬

‫در ﭼﺸﻢ ﺗﻮ ﺷﺐ اﮔﺮﭼﻪ ﺗﲑهﺳﺖ‬

‫ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﻋﺸﻖ ﺑﺎ دو ﭼﺸﻤﺶ‬

‫» ﻣﺴﺘﯽ و ﺧﻮﺷﯽ و ﭘﺮﺧﻤﺎری «‬

‫ﺑﺲ ﮐﺮدم‪ ،‬ﺗﺎ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﺑﯽﻣﻦ‬ ‫اﻣﺮوز‬

‫دﻟﺴﺖ‬

‫ﺗﻨﻬﺎ‬

‫ﺑﮑﻨﺪ‬

‫آرزوﻣﻨﺪ‬

‫ﺳﺨﻦ‬

‫ﮔﺰاری‬

‫ﭼﻮن ﻃﺮه اوﺳﺖ ﺑﻨﺪ ﺑﺮﺑﻨﺪ‬

‫ﺳﯽوﻧﻬﻢ‬ ‫ﺑﺎ دو ﯾﺎر رازدان و ﻫﻢره و ﻫﻢ ﺗﻮﺷﻪی‬

‫ﻣﺴﺘﯿﺎن در ﻋﺮﺑﺪه‪ ،‬رﻓﺘﻨﺪ و رﻓﺘﻢ ﮔﻮﺷﻪی‬

‫اﻧﺪران ﮔﻮﺷﻪ ﺑﺪﯾﺪم آﻓﺘﺎﺑﯽ ﮐﺰ ﺗﻔﺶ‬

‫ﺟﺎن و دل ﭼﻮن ﻗﺎزﻏﺎن ﺷﺪ ﺟﻮش اﻧﺪر‬

‫ﻣﻦ ﺧﻮد از ﻓﺘﻨﻪ و ﺑﻼ ﺑﮕﺮﯾﺨﺘﻢ در ﮔﻮﺷﻬﺎ‬

‫ﺧﻮد ﻣﻦ از دﯾﮓ ﺑﻼ ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺳﺮ ﭘﻮﺷﻪی‬

‫ﭼﻮن ﻣﻠﺦ در ﮐﺸﺖ اﻓﺘﺪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻫﺮ ﺧﻮﺷﻪی‬

‫ﭘﺴﺖ و ﺑﺎﻻی ﻧﻬﺎد ﻣﻦ ﻫﻮای او ﮔﺮﻓﺖ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ ز اول ﺳﺎﮐﻨﮏ آﻣﺪ ﭼﻨﺎن ﺧﺎﻣﻮﺷﻪی‬

‫ﻋﺸﻖ ﺷﻤﺲاﻟﺪﯾﻦ ﺧﺪاوﻧﺪم ﯾﮑﯽ ﻏﻮﻏﺎﯾﯿﺴﺖ‬

‫وﺻﻞ ﻫﻤﭽﻮن ﺟﱪﺋﯿﻞ و ﻫﺠﺮ ﭼﻮن ﺧﻨﺎس ﺷﺪ‬ ‫وﺣﯽ ﺟﱪﯾﻞ اﻣﲔ ﺳﻮزﻧﺪهی وﺳﻮاس ﺷﺪ‬

‫‪٥٦‬‬


‫ﮐﯽ ﺗﻮان ﭘﻮﺷﯿﺪن اﯾﻦ ﻋﯿﺶ ﭘﺪﯾﺪ وﻓﺎش را‬

‫ﮐﯽ ﺗﻮان ﮐﺮدن ﻧﺼﯿﺤﺖ ﻋﺎﺷﻖ اوﺑﺎش را؟!‬

‫ﺟﺎم ﻣﺴﺘﻮری ﮐﻪ ﺧﺎم ﻋﺸﻖ او اﻧﺪر ﮐﺸﯿﺪ‬

‫در ﻗﻼﺷﯽ ﻣﯽﺑﺴﻮزد ﻋﺎﻟﻢ ﻗﻼش را‬

‫اﯾﻦ ﭼﻪ ﺧﻮرﺷﯿﺪﯾﺴﺖ آﺧﺮ ﮐﺰ ﺑﺮای ﻋﺸﻖ او‬

‫ﻣﯽﺑﺴﻮزد ﻫﻤﭽﻮ ﻫﯿﺰم ﺟﺎن و دل ﺧﻔﺎش را‬

‫ﻫﺮﮐﻪ ﺑﯿﻨﺪ روی او‪ ،‬او ﮔﺸﺖ آﻟﺘﻮن ﺗﺎش او‬

‫ﻟﯿﮏ ﺷﺎﻫﺎن را ﻧﺒﺎﺷﺪ ﭼﻪ ﺑﻮد آﻟﺘﻮنﺗﺎش را؟!‬ ‫از دل ﻣﻦ زاری و اﻓﻐﺎن و اﯾﻦ ﻏﻮﻏﺎش را‬

‫ﻧﺰد آن ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﺷﻤﺲاﻟﺪﯾﻦ ﺗﱪﯾﺰی ﺑﺮﯾﺪ‬

‫ﻋﺸﻖ ﺷﻤﺲاﻟﺪﯾﻦ ﭼﻮ ﺧﻤﺮ و ﺟﺎن ﻣﻦ ﭼﻮن ﮐﺎس ﺷﺪ‬

‫از ﺧﺪاوﻧﺪﯾﺶ ﭼﻮن آن ﻧﻮر ﺟﺎن اﯾﻨﺎس ﺷﺪ‬

‫ﺑﺮ ﻧﻮازش ﮔﺎه ﺗﻮ ﯾﻌﻨﯽ دل ﻣﻦ داغ ﮐﺮد‬

‫ﻣﺮغ ﺟﺎن از ﺟﻤﻠﻪ و ﺑﺎز ﻓﺮاﻗﺖ ﮐﺎغ ﮐﺮد‬

‫ﺟﻤﻠﻪ ﺷﺎدی ﺗﺎ ﺑﻪ ﺷﲑ ﻣﺎدر اﺳﺘﻔﺮاغ ﮐﺮد‬

‫ﯾﮏ ﺷﺮاب ﺗﻠﺦ داد از ﺟﺎم ﺧﻮد ﻫﺠﺮان ﺑﺪل‬

‫ﮐﻮ زﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ وﺻﺎﻟﺖ ﺑﺮﮔﺬﺷﺖ از روی ﻟﻄﻒ‬

‫ﺳﻮی ﺧﺎرﺳﺘﺎن ﺟﺎﻧﻢ ﺟﻤﻠﮕﯽ را ﺑﺎغ ﮐﺮد‬

‫در ﻏﻤﯽ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺟﺎﻧﻢ ﻗﺼﺪ رﻓﱳ ﮐﺮده ﺑﻮد‬

‫زﻧﺪه ﮐﺮدش اﯾﻦ ﺧﯿﺎﻟﺖ ﮐﻮ ﺑﺨﻮاﻧﺶ ﻻغ ﮐﺮد‬

‫ﭼﻪ ﻋﺠﺐ ﮔﺮ ﺷﻮرهی را او ﺑﻪ ﺑﺎغ و راغ ﮐﺮد‬

‫ﻧﻮر ﺷﻤﺲاﻟﺪﯾﻦ ﺧﺪاوﻧﺪم ﻋﺪم را ﻫﺴﺖ ﮐﺮد‬

‫ﺟﺎن ﻣﻦ ﭼﻮن درﮐﺸﯿﺪ آن ﺟﺎم ﺧﺎص ﺧﺎص را‬ ‫در زﻣﺎن ﺑﺮﻫﻢ زﻧﺪ ﻫﻢ زﻫﺪ و ﻫﻢ اﺧﻼص را‬

‫ﭼﻬﻠﻢ‬ ‫ﻫﻠﻪ ﻧﻮش ﮐﻦ ﺷﺮاﺑﯽ‪ ،‬ﺷﺪه آﺗﺸﯽ ﺑﻪ ﺗﯿﺰی‬

‫ﺳﻮی ﻣﻦ ﺑﯿﺎ و ﺑﺴﺘﺎن ﺑﺪو دﺳﺖ‪ ،‬ﺗﺎ ﻧﺮﯾﺰی‬

‫و اﮔﺮﮐﺸﯽ ﺗﻮﮔﺮدن‪ ،‬ز ﻣﯽ و ﺷﺮاب ﺧﻮردن‬

‫دﻫﻤﺖ ﺑﻪ ﻗﻬﺮ ﺧﻮردن‪ ،‬ﺗﻮ ز ﻣﻦ ﮐﺠﺎ ﮔﺮﯾﺰی؟!‬

‫ﭼﻮ ﺧﻮری‪ ،‬ﭼﻨﺎن ﺑﯿﻔﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺣﺸﺮ ﺑﺮ ﻧﺨﯿﺰی‬

‫ﻗﺪح و ﻣﯽ ﮔﺰﯾﺪه‪ ،‬ز ﮐﻒ ﺧﺪا رﺳﯿﺪه‬

‫ﺑﺮﺑﻮد ﺟﺎم ﻣﻬﺮش‪ ،‬ﭼﻮ ﺗﻮ ﺻﺪ ﻫﺰار ﺳﺮﮐﺶ‬

‫ﺑﺴﺘﺎن ﻗﺪح‪ ،‬ﻧﻈﺮ ﮐﻦ‪ ،‬ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﺎ ﮐﯽ ﻣﯽﺳﺘﯿﺰی‬

‫ﺷﻪ ﺧﻮشﻋﺬار را ﺑﲔ‪ ،‬ﮐﻪ ﮔﺮﻓﺖ ﺑﺎده ﺑﺨﺸﯽ‬

‫ﺳﺮ زﻟﻒ ﯾﺎر را ﺑﲔ‪ ،‬ﮐﻪ ﮔﺮﻓﺖ ﻣﺸﮏ ﺑﯿﺰی‬

‫ز ﻣﯽ ﺧﺪای ﯾﺎﺑﯽ ﺗﻒ و آﺗﺶ ﺟﻮاﻧﯽ‬

‫ﻫﲊ و وﻓﺎ ﻧﯿﺎﺑﯽ ز ﺣﺮارت ﻏﺮﯾﺰی‬

‫ﺑﺪرون ﺻﱪ آﻣﺪ ﻓﺮج‪ ،‬و ره ﮔﺸﺎﯾﺶ‬

‫ﺑﺪرون ﺧﻮاری آﻣﺪ ﺷﺮف و ﮐﺶ و ﻋﺰﯾﺰی‬

‫ﺗﺮﺟﯿﻊ ﮐﻦ ﺑﺴﺎزش‪ ،‬ﭼﻮ ﻋﺮوس ﻧﻮ‪ ،‬ﺟﻬﺎزی‬

‫ﮐﻪ ﻋﺮوس ﻣﯽﺑﻨﺎﻟﺪ ﺑﺮ ﺗﻮ ز ﺑﯽﺟﻬﯿﺰی‬

‫ﭼﻮ ز ﺧﻮد ﺑﺮﻓﺖ ﻣﻄﺮب‪ ،‬ﺑﺰﻧﺪ ره ﺣﺠﺎزی‬

‫ﭼﻮ ز ﺧﻮد ﺑﺮﻓﺖ ﺳﺎﻗﯽ‪ ،‬ﺑﺪﻫﺪ ﻗﺪح ﮔﺰاﻓﯽ‬

‫ﺑﺴﺘﺎن ﻗﺪح‪ ،‬ﻧﻈﺮ ﮐﻦ ﺑﻪ ﺻﻔﺎ و ﮔﻮﻫﺮ او‬

‫ﺑﻬﻠﻢ‬

‫ﺳﺨﻦﻓﺰاﯾﯽ‪،‬‬

‫ﺑﻬﻠﻢ‬

‫ﻧﻪ ز ﺷﲑه اﺳﺖ اﯾﻦ ﻣﯽ ﺑﻪ ﺧﺪا‪ ،‬و ﻧﯽ ﻣﻮﯾﺰی‬ ‫ﺗﻮ ﺑﮕﻮﮐﻪ ﺧﻮش اداﯾﯽ‪ ،‬ﻋﺠﺒﯽ‪ ،‬ﻏﺮﯾﺐ ﭼﯿﺰی‬

‫ﺣﺪﯾﺚﺧﺎﯾﯽ‬

‫ﻋﺪم و وﺟﻮد را ﺣﻖ ﺑﻪ ﻋﻄﺎ ﻫﻤﯽﻧﻮازد‬

‫ﭘﺪرت اﮔﺮ ﻧﺪارد ﻣﻠﮑﺖ ﺟﻬﺎز ﺳﺎزد‬

‫‪٥۷‬‬


‫ﻫﻠﻪ ای ﻏﺮﯾﺐ ﻧﺎدر‪ ،‬ﺗﻮ درﯾﻦ دﯾﺎر ﭼﻮﻧﯽ؟‬

‫ﻫﻠﻪ ای ﻧﺪﯾﻢ دوﻟﺖ‪ ،‬ﺗﻮ درﯾﻦ ﺧﻤﺎر ﭼﻮﻧﯽ؟‬

‫ﺑﻪ ﺗﻮ آﻓﺘﺎب ﮔﻮﯾﺪ ﮐﻪ‪ » :‬درآﺗﺸﯿﻢ ﺑﯽﺗﻮ «‬

‫ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﺎغ و راغ ﮔﻮﯾﺪ ﮐﻪ‪ » :‬ﺗﻮ ای ﺑﻬﺎر‬

‫ﻫﻠﻪ ای ﮔﻞ ﺳﻌﺎدت‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﯿﺎن ﺧﺎر ﭼﻮﻧﯽ؟‬

‫ز ﻓﺮاق‪ ،‬ﺷﻬﺮﯾﺎری‪ ،‬ﺗﻮ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﯽﮔﺬاری‬

‫ﭼﻮ ﺗﻮی ﻗﺮار دﻟﻬﺎ‪ ،‬ﻫﻠﻪ‪ ،‬ﺑﯽﻗﺮار ﭼﻮﻧﯽ؟‬

‫ﭼﻮ ﺗﻮی ﺣﯿﺎت ﺟﺎﻧﻬﺎ‪ ،‬ز ﭼﻪ ﺑﻨﺪ ﺻﻮرﺗﺴﺘﯽ؟‬

‫ﺗﻮی ﺟﺎن ﻫﺮ ﻋﺮوﺳﯽ‪ ،‬ﺗﻮی ﺳﻮر ﻫﺮدو ﻋﺎﻟﻢ‬

‫ﺧﺮدم ﺑﻤﺎﻧﺪ ﺧﲑه‪ ،‬ﮐﻪ ﺗﻮ ﺳﻮﮔﻮار ﭼﻮﻧﯽ؟‬

‫ﻫﻠﻪ آﺳﻤﺎن ﻋﺰت‪ ،‬ﺗﻮ ﭼﺮا ﮐﺒﻮد ﭘﻮﺷﯽ؟‬

‫ﻫﻠﻪ آﻓﺘﺎب رﻓﻌﺖ‪ ،‬ﺗﻮ درﯾﻦ دوار ﭼﻮﻧﯽ؟‬

‫ﮐﻪ ﻣﯿﺎن ﭼﺎه و زﻧﺪان‪ ،‬ﺗﻮ ﺑﺎﺧﺘﯿﺎر ﭼﻮﻧﯽ؟‬

‫ﻧﻪ ﺗﻮ ﯾﻮﺳﻔﯽ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ؟ ﺑﺸﻨﻮ ﯾﮑﯽ ﺳﺎﻟﻢ‬

‫ﭼﻮ ﻫﻮای ﺟﻨﺘﺴﺘﺖ‪ ،‬ﺗﻮ ﻫﺮﯾﺴﻪ ﺧﻮار ﭼﻮﻧﯽ؟‬

‫ﭘﺪرت ز ﺟﻨﺖ آﻣﺪ‪ ،‬ز ﺑﻼی ﮔﻨﺪﻣﯽ دو‬

‫ﺑﻪ ﻣﯿﺎن ﮐﺎﺳﻪﻟﯿﺴﺎن‪ ،‬ﺗﻮ ﭼﻮ دﯾﮏ ﭼﻨﺪ ﺟﻮﺷﯽ؟‬

‫ﺑﻪ ﻣﯿﺎن اﯾﻦ ﺣﺮﯾﻔﺎن‪ ،‬ﺗﻮ درﯾﻦ ﻗﻤﺎر ﭼﻮﻧﯽ؟‬

‫ز ﭼﻪ رو ﺧﻤﻮش ﮐﺮدی‪ ،‬ﺗﻮ اﮔﺮ ز اﻫﻞ دردی‬

‫ﺑﻨﻈﺮ ﭼﻮ رهﻧﻮردی‪ ،‬ﺗﻮ در اﻧﺘﻈﺎر ﭼﻮﻧﯽ؟‬

‫ﻣﺤﮏ ﺧﺪای دﯾﺪی‪ ،‬ﺗﻮ در اﺿﻄﺮار ﭼﻮﻧﯽ؟‬

‫ﺗﻮ ﺑﺴﯽ ﺳﺨﻦ ﺑﮕﻔﺘﯽ‪ ،‬ﺧﻠﻞ ﺳﺨﻦ ﻧﻬﻔﺘﯽ‬

‫رﺧﺖ از ﺿﻤﲑ و ﻓﮑﺮت ﺑﻪ ﯾﻘﲔ اﺛﺮ ﺑﯿﺎﺑﺪ‬ ‫ﭼﻮ درون ﮐﻮزه ﭼﯿﺰی ﺑﻮد از ﺑﺮون ﺗﻼﺑﺪ‬

‫ز ﻓﺦ زﻣﺎﻧﻪ ﻣﺮﻏﯽ ﺳﺮه‪ ،‬ﺑﺮﭘﺮﯾﺪ‪ ،‬ﺑﺎری‬

‫ﺑﻪ ﺟﻨﺎب ﻏﯿﺐ ﯾﺎری‪ ،‬ﺑﻪ ﺳﻔﺮ دوﯾﺪ ﺑﺎری‬

‫ﻫﻠﻪ ای ﻧﮑﻮ ﻧﻬﺎدا‪ ،‬ﮐﻪ رواﻧﺖ ﺷﺎد ﺑﺎدا‬

‫ﮐﻪ ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ آن ﺷﮑﻮﻓﻪ ز ﭼﻤﻦ ﺑﺮﯾﺪ‪ ،‬ﺑﺎری‬

‫ﭼﺮد آﻫﻮی ﺿﻤﲑت ز رﯾﺎض ﻗﺪس ﺑﺎﻻ‬

‫ﮐﻪ ز ﮔﺮگ ﻣﺮگ ﺻﯿﺪت ﺑﺸﺪ و رﻣﯿﺪ ﺑﺎری‬

‫ﮐﻪ ز ﭼﺸﻢ ﻣﺎ ﺳﺮﺷﮏ ﻏﻢ ﺗﻮ ﭼﮑﯿﺪ‪ ،‬ﺑﺎری‬

‫ﻫﻠﻪ‪ ،‬ﭼﺸﻢ ﭘﺮﻧﻢ‪ ،‬ﺗﻮ‪ ،‬زﺧﺪای ﺑﺎد روﺷﻦ‬

‫ﮐﻪ ﺑﺮ آﺳﻤﺎن ز ﯾﺎران اﺳﻔﺎ رﺳﯿﺪ‪ ،‬ﺑﺎری‬

‫ﺳﻮی آﺳﻤﺎن ﻏﯿﺒﯽ‪ ،‬ﺗﻮ ﭼﮕﻮﻧﻪی و ﭼﻮﻧﯽ؟‬

‫ﮐﻪ ز دام ﺗﻨﮓ ﺻﻮرت‪ ،‬ﺑﺸﺪ و رﻫﯿﺪ‪ ،‬ﺑﺎری‬

‫ﺑﺮﻫﺎﻧﺶ ای ﺳﻌﺎدت‪ ،‬ز ﻓﺮاق و رﻧﺞ وﺣﺸﺖ‬

‫ﺧﻮش و ﻋﺎﺷﻖ و ﻣﮑﺮم‪ ،‬ﺳﺒﮏ و ﺷﻬﯿﺪ‪ ،‬ﺑﺎری‬

‫ز ﺟﻬﺎن ﺑﺮﻓﺖ ﺑﺎﯾﺪ‪ ،‬ﭼﻪ ﺟﻮاﻧﯽ‪ ،‬و ﭼﻪ ﭘﲑی‬

‫ﺑﻪ ﺻﻼی ﺗﻮ دوﯾﺪم‪ ،‬ز دﯾﺎر ﺧﻮد ﺑﺮﯾﺪم‬ ‫اﮔﺮ‬

‫آﻓﺘﺎب‬

‫ﻋﻤﺮم‪،‬‬

‫ﺑﻤﻐﺎرﺑﯽ‬

‫ﺑﻪ وﺛﺎق ﺗﻮ رﺳﯿﺪم‪ ،‬ﺑﺪه آن ﮐﻠﯿﺪ‪ ،‬ﺑﺎری‬

‫ﺑﺠﺰ آن ﺳﺤﺮ ز ﻓﻀﻠﺖ‪ ،‬ﺳﺤﺮی دﻣﯿﺪ‪ ،‬ﺑﺎری‬

‫ﻓﺮوﺷﺪ‬

‫ﻣﻦ از آﻓﺘﺎب ﻏﯿﺒﯽ ﺷﺪهام ﺳﻌﯿﺪ‪ ،‬ﺑﺎری‬

‫وﮔﺮ آن ﺳﺘﺎره ﻧﺎﮔﻪ‪ ،‬ﺑﻔﺴﺮد از ﻧﺤﻮﺳﺖ‬

‫و اﮔﺮ ﺳﺰای دﻧﯿﺎ ﻧﺒﺪم‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﻤﺮ ﮐﻮﺗﻪ‬

‫ﮐﺮم و ﮐﺮاﻣﺘﺖ را دل ﻣﻦ ﺳﺰﯾﺪ‪ ،‬ﺑﺎری‬

‫ﻫﻠﻪ ﺳﺎﻗﯽ از ﻓﺮاﻗﺖ ﺷﺐ و روز در ﺧﻤﺎرم‬

‫ﺗ��� ﺑﯿﺎ ﮐﻪ ﻣﻦ ز ﻣﺴﺘﯽ ﺳﺮ ﺟﺎم ﺧﻮد ﻧﺪارم‬

‫ﭼﻬﻞ و ﯾﮑﻢ‬ ‫ﮐﯽ رود ز ﭘﯿﺶ ﯾﺎری‪ ،‬ﻗﻤﺮی‪ ،‬ﻗﻤﺮ ﻟﻘﺎﯾﯽ؟!‬

‫ﺗﻮ ﺑﺮو‪ ،‬ﮐﻪ ﻣﻦ ازﯾﻨﺠﺎ ﺑﻨﻤﯽروم ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ‬

‫ﮐﻪ ﻣﺮا ز دﺳﺖ ﻋﺸﻘﺶ ﺑﻨﻤﺎﻧﺪ دﺳﺖ و ﭘﺎﯾﯽ‬

‫ﺗﻮ ﺑﺮو‪ ،‬ﮐﻪ دﺳﺖ و ﭘﺎﯾﯽ ﺑﺰﻧﯽ ﺑﻪ ﺟﻬﺪ و ﮐﺴﺒﯽ‬

‫‪٥۸‬‬


‫ﮐﻪ ﻣﺮا ﻧﻤﺎﻧﺪ ﻋﻘﻠﯽ ز ﻣﻬﯽ‪ ،‬ﮔﺮانﺑﻬﺎﯾﯽ‬

‫ﮐﻪ ﺑﻪ ﻋﻘﻞ ﺧﻮدﺷﻨﺎﺳﯽ‪ ،‬ﺗﻮ ﺑﻬﺎی ﻫﺮ ﻣﺘﺎﻋﯽ‬

‫ﺑﺮ ﺧﻠﻖ ﻋﺸﻖ و ﺳﻮدا ﮔﻨﻬﯽ ﮐﺒﲑه آﻣﺪ‬

‫ﮐﻪ ﺑﺮو ﻣﻼﻣﺖ آﻣﺪ ز ﺧﻼﯾﻖ و ﺟﻔﺎﯾﯽ‬

‫ﻧﻪ ﺑﻪ اﺧﺘﯿﺎر ﺑﺎﺷﺪ ﻏﻢ ﻋﺸﻖ ﺧﻮبروﯾﺎن‬

‫ﮐﯽ رود ﺑﻪ اﺧﺘﯿﺎری ﺳﻮی درد ﺑﯽدواﯾﯽ؟!‬

‫ز ﺑﺮای ﭼﻮن ﺗﻮ ﻣﺎﻫﯽ‪ ،‬ﺳﺰد اﯾﻨﭽﻨﲔ ﮔﻨﺎﻫﯽ‬

‫ﮐﻪ ﺻﻮاﺑﮑﺎر ﺑﺎﺷﺪ ﺧﺮد از ﭼﻨﲔ ﺧﻄﺎﯾﯽ‬

‫ﮔﺮود ﮐﻪ ﻫﺴﺖ ﺣﻖ را ﺟﺰ ازﯾﻦ ﺳﺮا ﺳﺮاﯾﯽ‬

‫ﭼﻮ ﺑﺪﯾﺪ ﭼﺸﻢ ﻋﺎﻟﻢ‪ ،‬ﻓﺮ و ﻧﻮر ﺻﻮرت ﺗﻮ‬

‫ﻫﻠﻪ ﺑﮕﺬر ای ﺑﺮادر‪ ،‬ز ﺣﺠﺎب ﭼﺮخ اﺧﻀﺮ‬

‫ﭼﻮ ﺗﻮ ﻓﺎرﻏﯽ ز ﮔﻨﺪم‪ ،‬ﭼﻪ ﮐﻨﯽ در آﺳﯿﺎﺑﯽ؟!‬

‫ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ درد ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻨﺸﺴﺘﻪ در ﺑﻦ ﺧﻢ‬

‫ﺑﻪ ﺳﺮ ﺧﻢ آﯾﺪ آﻧﮕﻪ ﮐﻪ ﺑﯿﺎﺑﺪ او ﺻﻔﺎﯾﯽ‬

‫ﺑﻪ ﻫﻮای ﻧﻔﺲ اﻓﺘﺪ دل و ﻋﻘﻞ را ﺟﻼﯾﯽ‬

‫ز ﺑﻼی ﮔﻨﺪم آﻣﺪ ﭘﺪر ﺑﺰرﮔﺖ اﯾﻨﺠﺎ‬

‫ﺑﻪ ﺟﻨﺎب ﺑﺤﺮ ﺻﺎﻓﯽ‪ ،‬ﺑﺮوﯾﻢ ﻫﻤﭽﻮ ﺳﯿﻠﯽ‬

‫ﮐﻪ ﺧﻮش اﺳﺖ ﺑﺤﺮ او را ﮐﻪ ﺑﺪاﻧﺪ آﺷﻨﺎﯾﯽ‬

‫ﮐﻪ ﺑﻪ ﺣﻮض و ﺟﻮ ﻧﯿﺎﺑﯽ ﺗﻮ ﻓﺮاﺧﯽ و ﻓﻀﺎﯾﯽ‬

‫ﺗﻮ ﮐﻪ ﺟﻨﺲ ﻣﺎﻫﯿﺎن‪ ،‬ﺳﻮی ﺑﺤﺮ ازان رواﻧﯽ‬

‫ﺗﻮ ﻣﺪار از ﻋﻮارض ﺧﺮدا ﻃﻤﻊ وﻓﺎﯾﯽ‬

‫ﻧﻢ و آب ﺣﻮض و ﺟﯿﺤﻮن ﻫﻤﻪ ﻋﺎرﯾﻪﺳﺖ و‬

‫ﻧﺸﺪ اﯾﻦ ﺳﺨﻦ ﻣﺸﺮح ‪ ،‬ﺗﺮﺟﯿﻊ را ﺑﯿﺎن ﮐﻦ‬

‫ﺛﻤﺮات ﻋﺸﻖ ﺑﺮﮔﻮ‪ ،‬ﻋﻘﺒﺎت را ﻧﺸﺎن ﮐﻦ‬

‫ﻫﻠﻪ ای ﻓﻠﮏ‪ ،‬ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ اﮔﺮت دو ﮔﻮش ﺑﻮدی‬

‫ز ﻓﻐﺎن ﻋﺸﻖ‪ ،‬ﺟﺎﻧﺖ ﭼﻪ ﺧﺮوﺷﻬﺎ ﻧﻤﻮدی!‬

‫وﮔﺮ از ﭘﯿﺎم دﻟﱪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺻﯿﻘﻠﯽ رﺳﯿﺪی‬

‫ﻫﻤﻪ زﻧﮓ ﺳﯿﻨﻪات را ﺑﻪ ﯾﮑﯽ ﻧﻔﺲ زدودی‬

‫و اﮔﺮ ﻧﻪ ﻟﻄﻒ ﺳﺎﺑﻖ ره ﻣﻐﻔﺮت ﺳﺮﭙدی‬

‫ﮔﺮه ﺧﺴﻮﻓﻬﺎ را ز دﻟﺖ ﮐﺠﺎ ﮔﺸﻮدی؟!‬

‫ﺗﻦ ﺗﻮ ﭼﻮ اﻫﻞ ﻣﺎﺗﻢ‪ ،‬ﺑﻨﭙﻮﺷﺪی ﮐﺒﻮدی‬

‫ﻏﻠﻄﻢ‪ ،‬ﺗﺮا اﮔﺮ ﺧﻮد ﻧﺒﺪی وﺻﺎل و ﻓﺮﻗﺖ‬

‫ﮐﻠﻪ ﺟﻼﻟﺘﺖ را ﺑﻪ ﺧﺴﻮف ﮐﯽ رﺑﻮدی؟!‬

‫ﻫﻠﻪ ای ﻣﻪ‪ ،‬ار دل ﺗﻮ ﺳﺮ و ﺳﺮﮐﺸﯽ ﻧﮑﺮدی‬

‫و اﮔﺮ ﻧﻪ ﻗﺒﺾ و ﺑﺴﻄﯽ ﻋﻘﺒﺎت اﯾﻦ رﻫﺴﺘﯽ‬

‫ز ﭼﻪ ﮐﺎﻫﺪی ﺗﻦ ﺗﻮ ز ﻣﺤﺎق و ﮐﯽ ﻓﺰودی؟!‬

‫و اﮔﺮ ﻧﻪ ﺑﻨﺪ و داﻣﯽ ﺳﻮی ﻫﺮ رﻫﯽ ﻧﻬﺎدی‬

‫ﺑﻪ ﺣﻔﺎظ و ﺻﱪﮐﺲ را ﮔﻪ ﻋﺮض ﮐﯽ ﺳﺘﻮدی؟!‬

‫ز ﺗﻮ دام ﮐﯽ ﻧﻬﻔﺘﯽ؟! ﺑﻪ ﺗﻮ داﻧﻪ ﮐﯽ ﻧﻤﻮدی؟!‬

‫اﮔﺮ ﻧﻪ ﻣﻬﺮ ﮐﺮدی دل و ﭼﺸﻢ را ﻗﻀﺎﻫﺎ‬

‫و اﮔﺮ ﻧﻪ ﻫﺮ ﻏﻤﯽ را دﻫﺪی ﻣﻔﺮح آن ﺷﻪ‬

‫ﻫﻤﻪ ﺗﯿﻎ و ﺗﲑ ﺑﻮدی‪ ،‬ﻧﻪ ﺳﺮﭙ ﺑﺪی‪ ،‬ﻧﻪ ﺧﻮدی‬

‫ﺷﺪه اﺳﺖ آن ﺟﻤﺎﻟﺶ ز دو ﭼﺸﻢ ﺑﺪ ﻣﻨﺰه‬

‫ﮐﻪ ﺑﻠﻨﺪﺗﺮ ازان ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﺪو رﺳﺪ ﺣﺴﻮدی‬

‫ﻧﻪ ﻓﻦ و ﺻﻔﺎش ﺑﻮدی‪ ،‬ﻧﻪ ﮐﺮم ﺑﺪی ﻧﻪ ﺟﻮدی‬

‫و اﮔﺮ ﻧﻪ ﺟﺎن روﺷﻦ ز ﺧﺪا ﺻﻔﺖ ﮔﺮﻓﺘﯽ‬

‫ﭼﻪ ﺑﺮد ز ﺳﺮ اﺣﻤﺪ دل ﺗﲑهی ﺟﻬﻮدی؟!‬

‫ﭼﻪ ﻏﻤﺴﺖ ﻗﺮص ﻣﻪ را ﺗﻮ ﺑﮕﻮ ز زﺧﻢ ﺗﲑی؟!‬

‫ز ﺟﻤﺎل ﻓﺮﺧﺶ ﮔﻮ‪ ،‬ﺗﺮﺟﯿﻊ ﮔﻮ و ﺧﻮشﮔﻮ‬ ‫ﮐﻪ ﻣﺒﺎد ز آب ﺧﺎﱃ ﺷﺐ و روز‪ ،‬اﯾﻨﭽﻨﲔ ﺟﻮ‬

‫ﺻﻨﻢ و ﺟﻤﺎل ﺧﻮﺑﺶ‪ ،‬ﻗﺪح و درازدﺳﺘﯽ‬

‫ﭼﻤﻦ و ﺑﻬﺎر ﺧﺮم‪ ،‬ﻃﺮب و ﻧﺸﺎط و ﻣﺴﺘﯽ‬

‫ﻫﻠﻪ ﺳﻮی ﺑﺰم ﮔﻞ ﺷﻮ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻧﯿﺰ ﻣﯽﭘﺮﺳﺘﯽ‬

‫از ﻣﻦ ﮔﻠﺴﺖ و ﻻﻟﻪ‪ ،‬ﮐﻪ ﭼﻤﻦ ﻧﻤﻮد ﮐﺎﻟﻪ‬

‫ﺳﻤﻦ از ﻋﺪم روان ﺷﺪ‪ ،‬ﺗﻮ ﭼﺮا ﻓﺮو ﻧﺸﺴﺘﯽ؟!‬

‫ﭘﯽﺷﮑﺮ ﺳﺮو و ﺳﻮﺳﻦ ﺑﻪ ﺷﮑﻮﻓﻪ ﺻﺪ زﺑﺎن ﺷﺪ‬

‫ﮐﻪ‪ » :‬ﺧﻤﺶ‪ ،‬ﺑﺮو ازﯾﻨﺠﺎ‪ ،‬ﮐﻪ درﺧﺖ را ﺷﮑﺴﺘﯽ‬

‫ﭘﯽ ﻧﺎز ﮔﻔﺖ ﮔﻠﱭ‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﺘﺎب و ﻓﻦ ﺑﻪ ﺑﻠﺒﻞ‬ ‫‪٥۹‬‬


‫ﺑﻪ ﺟﻮاب ﮔﻔﺖ » اﯾﻦ ﺧﻮ ﮐﻪ ﺗﻮ داری ای ﺟﻔﺎﮔﺮ‬

‫ﻧﻪ ﺳﻘﯿﻢ ﻣﺎﻧﺪ اﯾﻨﺠﺎ‪ ،‬ﻧﻪ ﻃﺒﯿﺐ و ﻧﻪ ﻣﺠﺴﺘﯽ«‬

‫ﺑﻪ ﺟﻮاب ﮔﻔﺖ او را ﮐﻪ‪ » :‬ز داغ ﻋﺸﻖ زردم‬

‫ﺗﻮ ﻧﯿﺎزﻣﻮدهی ﻏﻢ‪ ،‬ز ﮐﺴﯽ ﺷﻨﯿﺪه اﺳﺘﯽ «‬

‫ﮔﻞ ﺳﻮری از ﻋﯿﺎدت ﭘﺮﺳﯿﺪ زﻋﻔﺮان را‬

‫ﮐﻪ رخ از ﭼﻪ زرد ﮐﺮدی ز ﺧﻤﺎر ﺳﺮ ﭼﻪ ﺑﺴﺘﯽ؟‬

‫ﺑﻪ ﭼﻨﺎر ﮔﻔﺖ ﺳﺒﺰه‪ » :‬ﺑﭽﻪ ﻓﻦ ﺑﻠﻨﺪ ﮔﺸﺘﯽ «‬

‫زوﯾﺶ ﺟﻮاب آﻣﺪ ﮐﻪ ز ﺧﺎﮐﯽ و ز ﭘﺴﺘﯽ‬

‫ﻫﻠﻪ ای ﺑﺘﺎن ﮔﻠﺸﻦ‪ ،‬ﺑﻪ ﮐﺠﺎ ﺑﺪﯾﺖ ﺷﺶ ﻣﻪ؟‬

‫ﺑﻌﺪم‪ ،‬ﺑﺪﯾﻢ‪ ،‬ﻧﺎﮔﻪ ز ﺧﺪا رﺳﯿﺪ ﻫﺴﺘﯽ‬

‫ﺑﻪ ﺟﻮاب ﮔﻔﺖ ﺧﻨﺪان‪ » :‬ﺑﻨﻪ آن ﮐﻠﻪ و رﺳﺘﯽ «‬

‫ﺑﻪ ﺷﮑﻮﻓﻪ ﮔﻔﺖ ﻏﻨﭽﻪ‪ » :‬ز ﭼﻪ روی ﺑﺴﺘﻪ ﭼﺸﻤﻢ «‬

‫ﺗﻮ ﻫﻢ از ﻋﺪم روان ﺷﻮ‪ ،‬ﺑﻪ ﺑﻬﺎر آن ﺟﻬﺎن ﺷﻮ‬

‫ز ﻣﻠﻮک و ﺧﺴﺮوان ﺷﻮ‪ ،‬ﮐﻪ ﻣﺸﺮف اﻟﺴﺘﯽ‬

‫ﭼﻮ ﺑﺪﯾﺪ ﻣﺴﺘﯽ او‪ ،‬ﺣﺮﮐﺎت و ﭼﺴﺘﯽ او‬

‫ﺑﻪ ﮐﻨﺎر درﮐﺸﯿﺪش‪ ،‬ﮐﻪ ازﯾﻦ ﻣﯿﺎن ﺗﻮ ﺟﺴﺘﯽ‬

‫ﺑﮕﺰﯾﺪ ﻟﺐ ﮐﻪ ﻣﺴﺘﻢ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺗﻮ‪ ،‬ای ﻣﻬﺴﺘﯽ‬

‫ز ﺑﻨﻔﺸﻪ ارﻏﻮان ﻫﻢ ﺧﱪی ﺑﺠﺴﺖ آن دم‬

‫ﺑﻨﮕﺮ ﺳﺨﺎی درﯾﺎ‪ ،‬و ﺧﻤﻮش ﮐﻦ ﭼﻮ ﻣﺎﻫﯽ‬

‫ﺑﺮﻫﺎن ﺷﮑﺎر دل را‪ ،‬ﮐﻪ ﺗﻮ از ﺑﺮون ﺷﺴﺘﯽ‬

‫ﺑﮕﺬﺷﺖ ﺷﺐ‪ ،‬ﺳﺤﺮ ﺷﺪ‪ ،‬ﺗﻮ ﻧﺨﻔﺘﯽ و ﻧﺨﻮردی‬

‫ﻧﻔﺴﯽ ﺑﺮو ﺑﯿﺎﺳﺎ‪ ،‬ﺗﻮ از آن ﺧﻮﯾﺶ ﮐﺮدی‬

‫ﭼﻬﻞ و دوم‬ ‫ای ﺷﯿﻮﻫﺎت ﺷﲑﯾﻦ‪ ،‬ﺗﻮ ﺟﺎن ﺷﯿﻮﻫﺎﯾﯽ‬

‫ﻣﺎﯾﯿﻢ و ﺑﺨﺖ ﺧﻨﺪان‪ ،‬ﺗﺎ ﺗﻮ اﻣﲑ ﻣﺎﯾﯽ‬

‫آن ﻟﺐ ﮐﻪ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺧﻨﺪان ﮐﻨﯿﺶ در ﺣﲔ‬

‫ﭼﺸﻤﯽ ﮐﻪ درد دارد‪ ،‬او را ﭼﻮ ﺗﻮﺗﯿﺎﯾﯽ‬

‫ﺳﻮﮔﻨﺪ او ﺑﺴﻮزد‪ ،‬ﭼﻮن ﭼﻬﺮه ﺑﺮﮔﺸﺎﯾﯽ‬

‫ﺳﻮﮔﻨﺪ ﺧﻮرده ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﻣﻦ زﯾﻢ‪ ،‬ﻧﺨﻨﺪم‬

‫ﻫﺮ ﻣﺮدهی ﮐﻪ ﺧﻮاﻫﯽ ﺑﺮﮔﲑ و اﻣﺘﺤﺎن ﮐﻦ‬

‫ﭘﺎره ﮐﻨﺪ ﮐﻔﻦ را‪ ،‬ﮔﲑد ﻗﺪح رﺑﺎﯾﯽ‬

‫ﺧﻮد ﮐﯽ ﺑﻤﲑد آﻧﮑﺲ ﮐﻪ ﺳﺎﻗﯿﺶ ﺗﻮﺑﻮدی؟!‬

‫ﺳﺮﺳﺒﺰ آن زﻣﯿﻨﯽ‪ ،‬ﮐﻪ ﺗﺶ ﮐﻨﯽ ﺳﻘﺎﯾﯽ‬

‫ﮔﻔﺘﻢ ﺑﻪ ﻣﺎه و اﺧﱰ‪ » :‬ﺗﺎ ﮐﯽ روﯾﺪ ﺑﺮ ﺳﺮ؟! «‬

‫از دوری رﻫﺴﺖ اﯾﻦ‪ ،‬ﯾﺎ ﺧﻮد ز ﺧﲑهراﯾﯽ؟! «‬

‫ﺗﺎ رﺳﺘﺨﯿﺰ ﻣﻄﻠﻖ‪ ،‬از ﺧﯿﺰ ﻣﻦ ﻧﻤﺎﯾﯽ‬

‫روزی ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﻤﲑم‪ ،‬ﺑﺮ ﮔﻮر ﻣﻦ ﮔﺬر ﮐﻦ‬

‫ﺗﺎ ﺑﺮدرﯾﻢ آن ره‪ ،‬ﻣﺎ را ﭼﻮ دﺳﺖ و ﭘﺎﯾﯽ‬

‫ﻫﻤﺮاه ﺑﺎش ﻣﺎ را‪ ،‬ﮔﻮ ﺑﺎش ﺻﺪ ﺑﯿﺎﺑﺎن‬

‫در روز ﭼﻮن ﺧﻔﺎﺷﯽ‪ ،‬ﺷﺐ ﺻﺎﺣﺐ ﻟﻮاﯾﯽ‬

‫ای ﻣﻪ ﮐﻪ ﺗﻮ ﻫﻤﺎﻣﯽ‪ ،‬ﮔﻪ زار و ﮔﻪ ﺗﻤﺎﻣﯽ‬

‫ﯾﮏ ﭼﯿﺰ را ﻫﻼﮐﯽ‪ ،‬ﯾﮏ ﭼﯿﺰ را دواﯾﯽ‬

‫ﯾﮏ ﭼﯿﺰ را ﮐﻤﺎﱃ‪ ،‬ﯾﮏ ﭼﯿﺰ را وﺑﺎﱃ‬

‫ﺗﺎ وارﻫﯽ ز ﺗﻠﻮﯾﻦ‪ ،‬در ﻋﺼﻤﺖ ﺧﺪاﯾﯽ «‬

‫ﺷﺎﮔﺮد ﻣﺎه ﻣﻦ ﺷﻮ‪ ،‬زﯾﺮ ﻟﻮاش ﻣﯽرو‬

‫ﮔﻔﺘﺎ‪ » :‬اﮔﺮ ﺗﻮ ﺧﻮاﻫﯽ‪ ،‬ﮐﺎﺷﮑﺎل را ﺑﺸﻮﯾﻢ‬

‫ﺗﺮﺟﯿﻊ ﮐﻦ‪ ،‬ﮐﻪ ﺗﺎ ﻣﻦ اﺣﻮال را ﺑﮕﻮﯾﻢ «‬

‫ای ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺟﺎﻧﻬﺎ در وﻗﺖ ﺟﺎن ﭘﺮﯾﺪن‬

‫وﻗﺖ‬

‫ای دل ﮐﻪ ﮐﻒ ﮔﺸﻮدی‪ ،‬از اﯾﻦ آن رﺑﻮدی‬

‫ﭼﯿﺰی ﻧﻤﺎﻧﺪت ای دل‪ ،‬اﻻ ﮐﻪ دل ﻃﭙﯿﺪن‬

‫ای ﮔﻔﺘﻪ‪ :‬ﺟﺎن ﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ؟! ﯾﺎ آن ﺟﻬﺎن ﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ؟‬

‫ﮐﻔﻦ‬

‫ﺑﺮﯾﺪن‪،‬‬

‫وﻗﺖ‬

‫ﻗﺒﺎ‬

‫درﯾﺪن‬

‫ای ﺟﺎن‪ ،‬ﺑﻪ ﻟﺐ رﺳﯿﺪی‪ ،‬آﻣﺪ ﮔﻪ رﺳﯿﺪ‬

‫ﮔﻪ ﺳﯿﻢ و زر ﮐﺸﯿﺪی‪ ،‬ﮐﻪ ﺳﯿﻤﱪ ﮐﺸﯿﺪی‬

‫داد آن ﮐﺸﺶ ﺧﻤﺎرت ﻫﻨﮕﺎم ﺟﺎن ﮐﺸﯿﺪن‬

‫‪٦۰‬‬


‫ای رﻓﺘﻪ از ﺗﺒﺎﻫﯽ‪ ،‬در ﺧﻮن ﻣﺮغ و ﻣﺎﻫﯽ‬

‫ای ﺷﺎد آﻧﮏ از ﺣﻖ آﻣﻮﺧﺖ ﺳﺤﺮ ﻣﻄﻠﻖ‬ ‫از ﺧﺎک زادهی وز ﺑﺴﺘﺎن ﺧﺎک ﻣﺴﺘﯽ‬

‫ﺗﺎ‬

‫ﺷﲑﺧﻮاره‬

‫ﺑﺎﺷﯽ‪،‬‬

‫دﻧﺪان‬

‫آﻧﮏ‬

‫آﺧﺮ‬

‫ﺑﺎﯾﺪ‬

‫ﭘﯿﺶ از اﺟﻞ ﭼﻮ ﺷﲑان‪ ،‬ﭘﯿﺶ اﺟﻞ دوﯾﺪن‬

‫دو ﮔﻮش را ﺑﺒﺴﱳ‪ ،‬از ﻋﺸﻮهی ﺣﺮﯾﻔﺎن‬ ‫دل‬

‫آﻧﭻ‬

‫ﭼﺸﯿﺪ‬

‫ﺟﺎﻧﺸﺎن‪،‬‬

‫ﺗﺮا‬

‫ﭼﺸﯿﺪن‬

‫او‬

‫ﺑﱪد‪،‬‬

‫ﭘﯿﺸﲔ‬

‫ازو‬

‫ﺑﺮﯾﺪن‬

‫روح‬

‫آﯾﺪ‬

‫دﻧﺪان‬

‫دل‬

‫دﻣﯿﺪن‬

‫ﻟﺐ را ﺑﺸﻮ ز ﺷﲑش‪ ،‬در ﻗﻮت دل ﭼﺮﯾﺪن‬ ‫از‬

‫ﻧﺮوﯾﺪ‬

‫ﻣﯿﻞ ﮐﺒﺎب ﺟﺴﱳ‪ ،‬ﻃﻤﻊ ﺷﺮاب ﺧﻮردن‬

‫اﻧﺪر‬

‫ای در ﻫﻮس ﻧﺸﺴﺘﻪ‪ ،‬وی ﻫﺮدو ﮔﻮش ﺑﺴﺘﻪ‬

‫ﻗﻮت‬

‫ﻣﺰﯾﺪ‬

‫ﺑﺎ‬

‫ﻧﺎﯾﺪ‪،‬‬

‫ﻣﺰﯾﺪن‬

‫ﺷﲑﻫﺎ‬

‫ﭘﻨﺒﻪ ز ﮔﻮش ﺑﺮﮐﺶ‪ ،‬ﺗﺎ داﻧﯽ اﯾﻦ ﺷﻨﯿﺪن‬

‫ﭘﻨﺒﻪ اﮔﺮ ﻧﮑﻨﺪی‪ ،‬ﭘﻨﺒﻪی دﮔﺮ ﻣﯿﻔﺰا‬

‫ﺗﺮﺟﯿﻊ دﯾﮕﺮ آﻣﺪ‪ ،‬ﯾﮏ دم ﺑﻪ ﺧﻮﯾﺶ ﺑﺎزآ‬

‫ﭼﻬﻞ و ﺳﻮم‬ ‫زﯾﻦ‬

‫دودﻧﺎک‬

‫ﺧﺎﻧﻪ‬

‫ﮔﺸﺎدﻧﺪ‬

‫ﺷﺪ دود و‪ ،‬اﻧﺪر آﻣﺪ ﺧﻮرﺷﯿﺪ روﺷﻨﯽ‬

‫روزﻧﯽ‬

‫آن ﺧﺎﻧﻪ ﭼﯿﺴﺖ؟ ﺳﯿﻨﻪ و آن‪ ،‬دود ﭼﯿﺴﺖ؟ ﻓﮑﺮ‬

‫ز اﻧﺪﯾﺸﻪ ﮔﺸﺖ ﻋﯿﺶ ﺗﻮ اﺷﮑﺴﺘﻪ ﮔﺮدﻧﯽ‬

‫ﯾﺎرب‪ ،‬ﻓﺮﺳﺖ ﺧﻔﺘﻪی ﻣﺎ را دﻫﻞ زﻧﯽ‬

‫ﺑﯿﺪار ﺷﻮ‪ ،‬ﺧﻼص ﺷﻮ از ﻓﮑﺮ و از ﺧﯿﺎل‬

‫در ﺧﻮاب‪ ،‬ﮔﺮگ ﺑﯿﻨﺪ‪ ،‬ﯾﺎ ﺧﻮف رهزﻧﯽ‬

‫ﺧﻔﺘﻪ ﻫﺰار ﻏﻢ ﺧﻮرد از ﺑﻬﺮ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ‬

‫در ﺧﻮاب ﺟﺎن ﺑﺒﯿﻨﺪ ﺻﺪ ﺗﯿﻎ و ﺻﺪ ﺳﻨﺎن‬

‫ﮔﻮﯾﻨﺪ ﻣﺮدﮔﺎن ﮐﻪ‪ » :‬ﭼﻪ ﻏﻤﻬﺎی ﺑﯿﻬﺪه‬ ‫ﺑﻬﺮ‬

‫ﯾﮑﯽ‬

‫ﺧﯿﺎل‬

‫ﮔﺮﻓﺘﻪ‬

‫ﺑﯿﺪار‬

‫ﺷﺪ‪،‬‬

‫ﺑﻬﺮ‬

‫ﯾﮑﯽ‬

‫زان‬

‫ﻧﺒﯿﻨﺪ‬

‫ﺟﻤﻠﻪ‬

‫ﺳﻮزﻧﯽ‬

‫ﺧﻮردﯾﻢ و ﻋﻤﺮ رﻓﺖ ﺑﻪ وﺳﻮاس ﻫﺮ ﻓﻨﯽ‬

‫ﻋﺮوﺳﯿﯽ‬

‫آن ﺳﻮر و ﺗﻌﺰﯾﺖ ﻫﻤﻪ ﺑﺎ دﺳﺖ اﯾﻦ ﻧﻔﺲ‬

‫ﺑﭙﻮﺷﯿﺪه‬

‫ﺧﯿﺎل‬

‫ﺟﻮﺷﻨﯽ‬

‫ﻧﯽ رﻗﺺ ﻣﺎﻧﺪ ازان و ﻧﻪ زﯾﻦ ﻧﯿﺰ ﺷﯿﻮﻧﯽ «‬

‫ﺷﺪ ﺧﻮاب و ﻧﯿﺴﺖ ﺑﺮ رﺧﺸﺎن زﺧﻢ ﻧﺎﺧﻨﯽ‬

‫ﻧﺎﺧﻦ ﻫﻤﯽ زﻧﻨﺪ و ‪ ،‬رخ ﺧﻮد ﻫﻤﯽ درﻧﺪ‬

‫ﮐﻮ آﻧﮏ ﺑﻮد ﺑﺎ ﻣﺎ ﭼﻮن ﺷﲑ و اﻧﮕﺒﲔ؟‬

‫ﮐﻮ آﻧﮏ ﺑﻮد ﺑﺎ ﻣﺎ ﭼﻮن آب و روﻏﻨﯽ؟‬

‫ﻧﯽ ﭘﲑ و ﻧﯽ ﺟﻮان‪ ،‬ﻧﻪ اﺳﲑﺳﺖ و ﻧﯽ ﻋﻮان‬

‫ﻧﯽ ﻧﺮم و ﺳﺨﺖ ﻣﺎﻧﺪ‪ ،‬ﻧﻪ ﻣﻮم و ﻧﻪ آﻫﻨﯽ‬

‫آرام و ﻣﺄﻣﻨﯿﺴﺖ‪ ،‬ﻧﻪ ﻣﺎ ﻣﺎﻧﺪ و ﻧﯽ ﻣﻨﯽ‬

‫اﮐﻨﻮن ﺣﻘﺎﯾﻖ آﻣﺪ و ﺧﻮاب ﺧﯿﺎل رﻓﺖ‬

‫ﺟﺎﻧﯿﺴﺖ‬

‫ﯾﮏ رﻧﮕﯿﺴﺖ و ﯾﮏ ﺻﻔﺘﯽ و ﯾﮕﺎﻧﮕﯽ‬

‫ﺑﺮ‬

‫و‬

‫ﭘﺮﯾﺪه‬

‫اﯾﻦ ﯾﮏ ﻧﻪ آن ﯾﮑﯿﺴﺖ‪ ،‬ﮐﻪ ﻫﺮﮐﺲ ﺑﺪاﻧﺪش‬

‫وارﺳﺘﻪ‬

‫از‬

‫ﺗﺮﺟﯿﻊ ﮐﻦ ﮐﻪ در دل و ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺸﺎﻧﺪش‬

‫ای آﻧﮏ ﭘﺎی ﺻﺪق ﺑﺮﯾﻦ راه ﻣﯽزﻧﯽ‬

‫دو ﮐﻮن ﺑﺎ ﺗﻮﺳﺖ‪ ،‬ﭼﻮ ﺗﻮ ﻫﻤﺪم ﻣﻨﯽ‬

‫ﻫﺮ ﺳﯿﺐ و آﺑﯿﯽ ﮐﻪ ﺷﮑﺎﻓﯽ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺧﻮﯾﺶ‬

‫ﺑﲑون زﻧﺪ ز ﺑﺎﻃﻦ آن ﻣﯿﻮه روﺷﻨﯽ‬

‫ﺑﺮ ﻣﯿﻮﻫﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﮐﻪ زﯾﻨﻬﺎ ﻓﻄﺎم ﻧﯿﺴﺖ‬

‫اﯾﻤﻨﯽ‬

‫ای از درﺧﺖ ﺑﺨﺖ ﺷﺪه ﺷﺎد و ﻣﻨﺤﻨﯽ‬

‫ﻫﯿﭻ از ﺗﻮ ﻓﻮت ﻧﯿﺴﺖ‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﺗﻮ ﺣﺎﺿﺮﺳﺖ‬

‫از ﻫﺮ ﺣﺴﻦ ﺑﺰاﯾﺪ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ اﺣﺴﻨﯽ‬

‫زان روﺷﻨﯽ ﺑﺰاﯾﺪ ﯾﮏ روﺷﻨﯽ ﻧﻮ‬

‫ﺑﺮ‬ ‫‪٦۱‬‬

‫ﺑﺮﮔﻬﺎ‬

‫ﻧﺒﺸﺘﻪ‪،‬‬

‫ز‬

‫ﭘﺎﯾﯿﺰ‪،‬‬

‫ﺗﻨﯽ‬


‫ای ﭼﺸﻢ ﮐﻦ ﮐﺮﺷﻤﻪ‪ ،‬ﮐﻪ در ﺷﻬﺮه ﻣﺴﮑﻨﯽ‬

‫وی دل ﻣﺮو ز ﺟﺎ‪ ،‬ﮐﻪ ﻧﮑﻮ ﺟﺎی ﺳﺎﮐﻨﯽ‬

‫ﺑﺲ ﺳﻨﮓ ﯾﮏ ﻣﻨﯽ ز ﺳﺮ ﮐﻮه درﻓﺘﺪ‬

‫آن ﺳﻨﮓ ﮐﻮه ﮔﺮدد‪ ،‬ﮐﻮ‪ ،‬رﺳﺖ از ﻣﻨﯽ‬

‫اﯾﻦ ﻧﺎدره درﺧﺖ ز ﺳﺒﺰی ﺑﻮد ﻏﻨﯽ‬

‫ﺑﺴﯿﺎر اﻏﻨﯿﺎ ﭼﻮ درﺧﺘﺎن ﺳﺒﺰ ﻫﺴﺖ‬

‫زﯾﺮا ﮐﻪ ﻫﺮ وﺟﻮد ﻫﻤﯽ ﺗﺮﺳﺪ از ﻋﺪم‬

‫ﮐﻨﺪر ﺣﻀﯿﺾ اﻓﺘﺪ‪ ،‬از رﺑﻮهی ﺳﻨﯽ‬

‫ﻫﺴﺘﯽ ﻣﯿﺎن ﭘﻮﺳﺖ ﮐﻪ از ﻣﻐﺰ ﺑﻬﱰﺳﺖ‬

‫ﻋﺮﯾﺎن ﻣﯿﺎن اﻃﻠﺲ و ﺷﻌﺮی و ادﮐﻨﯽ‬

‫وی رﻫﻦ ﻋﺸﻖ دوﺳﺖ‪ ،‬ﺗﻮ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ارﻫﻨﯽ‬

‫ای زادهی ﻋﺪم‪ ،‬ﺗﻮ ﺑﻬﺮ دم ﺟﻮاﻧﱰی‬

‫ﮔﺮ زاﻧﮏ ﻧﺨﻞ ﺧﺸﮑﯽ در ﭼﺸﻢ ﻫﺮ ﺟﻬﻮد‬

‫ﺑﺎ درد ﻣﺮﯾﻢ‪ ،‬آری ﺻﺪ ﻣﯿﻮهی ﺟﻨﯽ‬

‫دﻧﯿﺎ ﮐﺠﺎ ﺑﻤﺎﻧﺪ‪ ،‬در دور ﺗﻮ‪ ،‬دﻧﯽ؟!‬

‫ﻣﯿﻨﺎ ﮐﻦ ﺑﺮوﻧﯽ‪ ،‬و ﺑﯿﻨﺎ ﮐﻦ درون‬

‫ای ﺟﺎن و ای ﺟﻬﺎن ﺟﻬﺎنﺑﲔ و آن دﮔﺮ‬ ‫و ای ﮔﺮدﺷﯽ ﻧﻬﺎده ﺗﻮ در ﺷﻤﺲ و در ﻗﻤﺮ‬

‫ای آﻧﮏ در دﱃ‪ ،‬ﭼﻪ ﻋﺠﺐ دﻟﮕﺸﺎﺳﺘﯽ!‬ ‫و‬

‫آﻣﯿﺰش‬

‫ﻣﻨﺰﻫﯿﺖ‪،‬‬

‫در‬

‫ﯾﺎ در ﻣﯿﺎن ﺟﺎﻧﯽ‪ ،‬ﺑﺲ ﺟﺎﻧﻔﺰاﺳﺘﯽ‬

‫ﺧﺼﻮﻣﺘﻨﺪ‬

‫ﮐﻪ ﺟﺎن ﻣﺎﺳﺘﯽ ﺗﻮ‪ ،‬ﻋﺠﺐ‪ ،‬ﯾﺎ ﺗﻮ ﻣﺎﺳﺘﯽ‬

‫ﮔﺮ آﻧﯽ و ﮔﺮ اﯾﻨﯽ‪ ،‬ﺑﺲ ﺑﺤﺮ ﻟﺬﺗﯽ‬

‫ﺟﻤﻠﻪ ﺣﻼوت و ﻃﺮب و ﻋﻄﺎﺳﺘﯽ‬

‫ﻧﺎرﺳﯿﺪﮔﺎن‬

‫اﯾﻨﺴﺖ اﻋﺘﻘﺎد ﮐﻪ ﺧﻮف و رﺟﺎﺳﺘﯽ‬

‫از دور ﻧﺎر دﯾﺪم‪ ،‬و ﻧﺰدﯾﮏ ﻧﻮر ﺑﻮد‬

‫ﺗﻮ‬

‫اﻣﻦ‬

‫ﻣﻄﻠﻘﯽ‬

‫و ﺑﺮ‬

‫ﮔﺮ اژدﻫﺎ ﻧﻤﻮدی‪ ،‬ﻣﺎ را ﻋﺼﺎﺳﺘﯽ‬

‫ﯾﻌﻘﻮب را ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺻﻔﺎ در ﺻﻔﺎﺳﺘﯽ‬

‫ﭼﻮن ﯾﻮﺳﻔﯽ‪ ،‬ﺑﺮ اﺧﻮان ﺟﻤﻠﻪ ﮐﺪورﺗﯽ‬

‫ای ﻋﺸﻖ‪ ،‬ﺗﻮ ﻋﺪوی ﻫﻤﻪ ﻋﻘﻠﻬﺎﺳﺘﯽ‬

‫ﻣﺠﻨﻮن ﺷﺪﯾﻢ ﺗﺎ ﮐﻪ ز ﻟﯿﻠﯽ ﺑﺮی ﺧﻮرﯾﻢ‬

‫ای ﻋﻘﻞ‪ ،‬ﻣﺲ ﺑﺪی ﺗﻮ و از ﻋﺸﻖ زر ﺷﺪی‬

‫ﺗﻮ ﮐﯿﻤﯿﺎ‬

‫آﻧﮑﺲ ﮐﻪ ﻋﻘﻞ ﺑﺎﺷﺪش او اﯾﻦ ﮔﻤﺎن ﺑﺮد‬

‫و از ﮔﻤﺎن ﻋﻘﻞ و ﺗﻔﮑﺮ ﺟﺪاﺳﺘﯽ‬

‫ای ﻋﺸﻖ ﺟﱪﺋﯿﻞ در راز ﮔﺴﱰی‬

‫ﻧﻪی‪،‬‬

‫ﻋﻠﻢ‬

‫ﮐﯿﻤﯿﺎﺳﺘﯽ‬

‫ﮔﻮﯾﯽ ﮐﻪ وﺣﯽ آر ﻫﻤﻪ اﻧﺒﯿﺎﺳﺘﯽ‬ ‫واﻧﮑﻮ ﺧﻄﺎ ﮐﻨﺪ‪ ،‬ﺗﻮ ﻏﻔﻮر ﺧﻄﺎﺳﺘﯽ‬

‫ﻫﺮﮔﺰ ﺧﻄﺎ ﻧﮑﺮد ﺧﺪﻧﮓ اﺷﺎرﺗﺖ‬

‫ﮔﺮ ﺑﺎد را ﻧﺒﯿﻨﯽ‪ ،‬ای ﺧﺎک ﺧﻔﺘﻪ ﭼﺸﻢ‬

‫ﮔﺮ ﺑﺎد ﻧﯿﺴﺖ از ﭼﻪ ﺳﺒﺐ در ﻫﻮاﺳﺘﯽ‬

‫از ﮐﱪ ﺷﺪم دار‪ ،‬ﮐﻪ ﺑﺎ ﮐﱪﯾﺎﺳﺘﯽ‬

‫ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻠﻨﺪ ﮔﺸﺘﯽ‪ ،‬از ﮐﱪ دور ﺑﺎش‬

‫از ﻣﺎه ﺗﺎ ﺑﻪ ﻣﺎﻫﯽ ﺟﻮﯾﺪ ﻧﺸﺎط‬

‫ﺑﺴﯿﺎر ﮔﻮ ﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬ﭘﯽ اﺧﺘﻼط‪ ،‬ﺗﻮ‬

‫ﭼﻬﻞ و ﭼﻬﺎرم‬ ‫ﮔﺮ ﻣﻪ و ﮔﺰ زﻫﺮه و ﮔﺮ ﻓﺮﻗﺪی‬

‫از ﻫﻤﻪ ﺳﻌﺪان ﻓﻠﮏ اﺳﻌﺪی‬

‫ﻧﯿﺴﺘﯽ از ﭼﺮخ و ازﯾﻦ آﺳﻤﺎن‬

‫ﺳﺨﺖ ﻟﻄﯿﻔﯽ‪ ،‬ز ﮐﺠﺎ آﻣﺪی؟‬

‫از ﺗﻮ ﭘﺪﯾﺪ آﻣﺪه ﺳﻮدای ﻋﺸﻖ‬

‫وز ﺗﻮ ﺑﻮد ﺧﻮﺑﯽ و زﯾﺒﺎ ﺧﺪی‬

‫ﻣﺎه رخ و دﻟﱪ و زﯾﺒﺎ ﻗﺪی‬

‫ﭼﻮﻧﮏ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﺗﻮ ﻣﻤﺜﻞ ﺷﻮی‬

‫‪٦۲‬‬


‫ﻫﺮﭼﻪ ﺷﻮد ﯾﺎوه ﺗﻮش واﺟﺪی‬

‫ﮔﻢ ﺷﺪهی ﻫﺮ دل و اﻧﺪﯾﺸﻪی‬

‫ﺗﺎج ﺳﺮ ﻫﺮ ﺷﻪ و ﻫﺮ ﺳﯿﺪی‬

‫ﺧﺎﺗﻢ ﻫﺮ ﻣﻠﮏ و ﻣﻤﺎﻟﮏ ﺗﻮی‬

‫ﻧﻮﺑﺖ ﺧﻮد ﺑﺮ ﺳﺮ ﮔﺮدون زدﻧﺪ‬

‫ﭼﻮﻧﮏ دﻣﯽ ﺧﻮﯾﺶ ﺑﺮ اﯾﺸﺎن زدی‬

‫ای ﻧﻈﺮت ﻣﻌﺪن ﻫﺮ ﮐﯿﻤﯿﺎ‬

‫ای ﺧﻮد ﺗﻮ ﻣﺸﻌﻠﻪی ﻫﺮ ﺧﻮدی‬

‫ﺧﻮب ﺷﻮد‪ ،‬رﺳﺘﻪ ﺷﻮد از ﺑﺪی‬

‫ﻫﺮ ﺑﺪﯾﯽ ﮐﻮ ﺑﻪ ﺗﻮ آورد رو‬

‫ﮐﻮ ﺻﻔﺖ و ﻣﻌﺮﻓﺖ اﯾﺰدی؟‬

‫در ﺧﻮر ﻋﺎﻣﺴﺖ ﭼﻨﲔ ﺷﺮﺣﻬﺎ‬

‫ﮔﺮ ﺑﺮﺳﺪ ﺑﺮق ازان آﺳﻤﺎن‬

‫ﮔﲑد ﺧﻮرﺷﯿﺪ و ﻓﻠﮏ ﮐﺎﺳﺪی‬

‫ﮔﺮد ﻧﯿﺎﯾﻨﺪ وﺟﻮد و ﻋﺪم‬ ‫ﻋﺎﺷﻘﯽ و ﺷﺮم‪ ،‬دو ﺿﺪﻧﺪ ﻫﻢ‬

‫ﮔﺮ ﺗﻮ ﯾﮑﯽ روح ﺑﺪی ﺻﺪ ﺷﺪی‬

‫ﭼﻮن ﺗﻠﻒ ﻋﺸﻖ ﻣﻮﺑﺪ ﺷﺪی‬

‫ﻣﺴﺖ و ﺧﺮاب و ﺧﻮش و ﺑﯿﺨﻮد ﺷﻮد‬

‫ﺧﻠﻖ‪ ،‬ﭼﻮ ﺗﻮ ﺟﻠﻮهﮔﺮ ﺧﻮد ﺷﺪی‬

‫ﺑﮕﺬرد‬

‫ﺷﺎد ﺑﻤﺎن ﺗﻮ ﮐﻪ ﻣﺨﻠﺪ ﺷﺪی‬

‫ﻣﺴﺖ ﻫﻤﯽ ﺑﺎش و ﻣﯿﺎ ﺳﻮی ﺧﻮد‬

‫ﭼﻮن ﺑﻪ ﺧﻮد آﯾﯽ‪ ،‬ﺗﻮ ﻣﻘﯿﺪ ﺷﺪی‬

‫ﺗﲑه ﺑﺪی در ﺑﻦ ﺧﻨﺐ ﺟﻬﺎن‬

‫ﺷﺪی‬

‫ای دل ﻣﻦ ﺑﺎده ﺑﺨﻮر ﻓﺎش ﻓﺎش‬

‫ﺣﺪ‬ ‫ای‬

‫اﮔﺮ‬

‫دل‬

‫ﺑﺎﺷﺪ‬

‫ﭘﺮﮐﯿﻨﻪ‬

‫ﻫﻢ‬

‫ﻣﺼﻔﺎ‬

‫ﺣﺪ ﻧﺰﻧﻨﺪت‪ ،‬ﭼﻮ ﺗﻮ ﺑﯽﺣﺪ ﺷﺪی‬ ‫وی‬

‫ﺷﺪی‬

‫روح ﭼﻮ ﺑﺴﺖ و ﺑﺪن ﻫﻤﭽﻮ ﺧﺎک‬

‫ﺗﻦ‬

‫دﯾﺮﯾﻨﻪ‪،‬‬

‫ﻣﺠﺪد‬

‫ﺷﺪی‬

‫آﺑﯽ و از ﺧﺎک ﻣﺠﺮد ﺷﺪی‬

‫راوﻗﯽ‬

‫ﺧﻮاﺳﺖ ﭼﺮاﻏﺖ ﮐﻪ ﺑﻤﲑد وﻟﯿﮏ‬

‫اﮐﻨﻮن‬

‫و‬

‫ﻣﺼﻌﺪ‬

‫رو ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮرﺷﯿﺪ ﻣﻮﯾﺪ ﺷﺪی‬

‫ﭼﻮﻧﮏ درﯾﻦ ﻧﻮر ﻣﻌﻮد ﺷﺪی‬

‫ﺟﺎن ﺗﻮ ﺧﻔﺎش ﺑﺪ و ﺑﺎز ﺷﺪ‬

‫ﺗﺎ ﺑﮑﯽ ام دم ﺗﻮ درآﻣﺪ ﺷﺪی‬

‫ﻫﻢ ﻧﻔﺴﯽ آﻣﺪ‪ ،‬ﻟﺐ را ﺑﺒﻨﺪ‬

‫ﺳﺎﻗﯽ ﺟﺎن آﻣﺪ ﺑﺎ ﺟﺎم ﺟﻢ‬ ‫ﻧﻮﺑﺖ ﻋﺸﺮت ﺷﺪ ﺧﺎﻣﺶ ﮐﻨﯿﻢ‬

‫‪٦۳‬‬


molavi-tarjeeat