Issuu on Google+

DAILY TIGER

TURN FOR ENGLISH EDITION

38TH INTERNATIONAL FILM FESTIVAL ROTTERDAM #9 vrijdag 30 JANUARI 2009

Wereldreiziger Lisandro Alonso reist van Liverpool en Ushuaia naar Rotterdam pagina 5 foto: Ramon Mangold

Het getal

67.042 Zo veel keer is er tot donderdagmiddag in de publieksenquête gescheurd. De meeste ingescheurde stembiljetten werden na afloop van Unmade Beds ingeleverd: 1201. De minst gescheurde kaarten leverde de voorstelling van Now Showing op: 4. Daardoor verschijnt deze overigens redelijk hoog gewaardeerde 280 minuten durende film toch niet in het totaaloverzicht, want de minimale respons ligt bij 35 stemmen.

Mafketel aan de macht pagina 5

Liever de buurman dan Brad Pitt pagina 11

hulpverleners op de set Drugs, relaties, angst voor het leven en angst voor de dood zijn thema’s die op een bijzondere manier worden verweven in Duane Hopkins’ hyperrealistische Better Things. ‘Het is niet sociaal realistisch, maar artistiek romantisch.’

Hopkins verhaal over zijn manier van werken komt er opvallend geroutineerd uit. Het resultaat van ontelbare interviews na het succes van de film in Cannes en Toronto. ‘Ik ga nooit uit van iets wat ik wil vertellen. Ik heb meestal plaatjes in mijn hoofd, waar ik later een narratieve vorm bij bedenk. Bij mij blijft niet het plot of het verhaal het langst resoneren, maar een beeld, een gevoel of een thema. Dat was mijn het uitgangspunt. Ik schreef 150 losse scènes en bekeek welke verbindende elementen daarin zaten. Dat waren liefde, verlies en vervoering.’ Better Things bevat verschillende verhaallijnen: die van een aan heroïne verslaafde jongen wiens vriendin aan een overdosis is gestorven, een jong

stel dat worstelt met verslaving, een meisje met pleinvrees en een langgetrouwd echtpaar dat uit elkaar wordt gedreven vanwege een lang geleden begane misstap. Hopkins werkte met een bijna uitsluitend niet-professionele cast, die hij grotendeels leerde kennen tijdens zijn research over heroïnegebruik. ‘Toen ik Liam McIlfatrick, die Rob speelt, tegenkwam, zag ik iets in hem wat een acteur je niet kan geven. Hij was 21 jaar, sinds zijn veertiende dakloos en zes jaar verslaafd geweest. Hij had jeugdige onschuld in combinatie met enorme levenservaring.’ In de film wordt door de jongeren veel drugs gebruikt, iets waar ze in het echte leven nu juist met veel moeite waren opgehouden. ‘Het was een grote verantwoordelijkheid. Op de set hadden we hulpverleners rondlopen en we checkten na elke opname of alles nog oké was.’ Het oude stel in de film is ook in werkelijkheid een meer dan zestig jaar getrouwd paar. Lees verder op pagina 7...

Tussenstand Publieksprijs 1) Slumdog Millionaire 4,76 2) Troubled Water 4,51 3) Maman est chez le coiffeur 4,45 4) Fixer: The Taking of Ajmal N. 4,43 5) The Karamazovs 4,41 6) Pranzo di Ferragosto 4,39 7) Frozen River 4,36 8) Room and a Half 4,33 9) Teza 4,32 10) La nana 4,32 11) Jermal 4,32 12) Pandora’s Box 4,31 13) Pomegranates and Myrrh 4,29 14) The Strength of Water 4,28 15) 35 Rhums 4,24

Maman

foto: Bram Belloni


column

I of the tiger foto: Bram Belloni

Kristin Erickson (Kevin Blechdom) en Bevin Kelley (Blevin Blectum) vormden in 1998 de elektronische muziekact Blectum from Blechdom. Sinds 2001 traden ze niet meer samen op. Tot gisteravond, in Lantaren 1 tijdens de Worm Live-performance. Daar bracht het duo een aanstekelijke mix van computermuziek, liedjes, zang en interactieve video-extravaganza in een bonte, cartooneske performance. foto: Ramon Mangold

Vietnamese spookkamer De tijdelijke altaarruimte die voor de expositie Haunted House is ingericht door de Vietnamese filmmakers Nguyen Vinh Son en Nguyen Minh Hien blijft dankzij een privé-initiatief voor Nederland behouden. Initiatiefnemer Nguyen Thanh Hung: ‘Nguyen Vinh Son vertelde ons op het festival dat alle materialen van hun Meeting Room For Life and After-life na afloop waarschijnlijk zouden worden weggegooid. Dat zou zonde zijn. De installatie geeft, met het altaar, de afbeeldingen, de wierook, de muziek en de videobeelden, een bijna compleet beeld van de Vietnamese mediumcultus, met name die van de oude koninklijke hoofdstad Hue. Zondag, als de tentoonstelling afloopt, gaan we de materialen inpakken. Later kan het dan gebruikt worden voor het Vietnamees nieuwjaar, muziek- en kunsttentoonstellingen en in een Vietnamese pagode. Zo krijgt deze tentoonstelling over the afterlife een second life.’

foto: Felix Kalkman

Minder bloed

Prijzenslag

‘Jullie zien hier een director’s cut’, vertelde de Thaise regisseur Ekachai Uekrongtham na afloop van de vertoning van The Coffin, die in het programma Hungry Ghosts draait. De maker legde uit dat de festivalversie van de film heel rustig is vergeleken bij de kopie die in Thailand te zien is. De film laat een bizar ­bestaand Thais ritueel zien waarbij mensen zich in een doodskist laten sluiten om hun karma te verbeteren. ‘In de Thaise versie zitten veel meer bloed en schrikmomenten en de muziek is ook nog vetter aangezet.’ De ontwapenende regisseur bekende ook dat hij een andere film had willen maken. ‘Mijn oorspronkelijk plan was iets meditatiefs, maar daar kon ik geen geld voor krijgen. Daarom heb ik er een ­horrorfilm van gemaakt.’ Uekrongtham zei blij en verrast te zijn met de steun van het Hubert Bals Fonds. In 2005 won hij met zijn plan op het Hongkong Festival de HBF-Award en daarmee financiële steun voor de ontwikkeling van zijn film. ‘Ik had niet gedacht dat ze horrorfilms zouden steunen.’ Volgens Janneke Langelaan van het Hubert Bals Fonds wordt bij toekennen van steun niet gekeken naar het genre. ‘Het gaat gewoon om mooie films. Het was toeval dat hij zo mooi paste in de context van het programma dit jaar. In Hungry Ghosts draait nog een andere film die we hebben gesteund: Moon at the Bottom of the Well. En dat is absoluut geen horror.’ De film is vandaag nog te zien, om 22:30 CI3.

De ‘grote’ prijzen worden pas vanavond uitgereikt – in de Stadsschouwburg worden vanaf 18:00 uur de drie winaars van de VPRO Tiger Awards bekendgemaakt. En dat niet alleen: ook de twee persprijzen (van de Nederlandse KNF en het Europese ­FIPRESCI) én NETPAC Award voor de beste Aziatische film in het programma worden uitgereikt. En zaterdag heeft het publiek het laatste woord, wanneer voorafgaand aan de slotfilm de KPN Publieksprijs en de Dioraphte Award worden vergeven. Maar ook de afgelopen twee dagen viel er voor een flink aantal makers al iets te vieren. Tijdens het slotfeest van CineMart, de coproductiemarkt van het IFFR, werden afgelopen woensdag eveneens twee prijzen uitgereikt. De Arte France Cinéma Award (€10.000) ging naar het cross-media project HIM van Lance Weiler. Weiler combineert film, games en interactieve technologie tot een omgeving die de toeschouwer tot hoofdrolspeler maakt. De Prins Claus Fonds Film Grant (€15.000) was voor het Mongoolse project Birdie (Shuvuukhai) van Byamba Sakhya. De jury werd voorgezeten door filmmaker Karim Traïdia en bestond verder uit filmexpert René Mioch, filmmakers Harutyun Khachatryan en Alicia Scherson en actrice Monique Hendrickx. Zij roemden Birdie om haar ‘eigentijdse en subtiele concept’ alsmede de ‘originele wijze waarop fantasie en realiteit worden afgewisseld.’ Gisteren was de beurt aan de jongerenjury van de MovieSquad Award. Zij

kenden hun prijs (€2000 ter promotie van de film binnen het kader van MovieZone) toe aan Danny Boyles Slumdog Millionaire, dat ook al enige dagen bovenaan staat in de Publieksprijs. 

vitrinekunst Naast zijn film Susuk, een kamer in Haunted House en dagelijks een hoekje in deze krant had Amir Muhammad ook nog tijd om een bijdrage te leveren voor De Aanschouw, de ‘kleinste galerie van Nederland’. In een vitrinekast bevestigd aan de gevel van café de Schouw in de Witte de Withstraat (schuin tegenover Haunted House), is wekelijks een werk van een andere kunstenaar te zien. De bijdrage van Muhammad is nog tot vanavond te bekijken; dan volgt de wisseling van de wacht en wordt een werk van Maciek Swiatkowski tentoongesteld. 

‘Hallo, hier de Dalai Lama’ De Dalai Lama, de hoofdpersoon van de documentaire Sunrise/Sunset, was uitgenodigd de vertoning bij te wonen. Maar iedereen die de film gezien heeft, weet dat de agenda van de beroemdste monnik ter wereld al drie jaar van tevoren volledig zit dicht­ getimmerd. Zijn bezoek aan Nederland staat nu

38 TH INTERNATIONAL FILM FESTIVAL ROTTERDAM www.filmfestivalrotterdam.com

Ik weet het, eigenlijk mogen meegenomen (of beter: meegesmokkelde) etenswaren niet worden genuttigd in de bioscoopzaal. Maar nood breekt wet. En dat is het geval bij de Short Film Marathon: een zaterdag met 59 films. Wie deze haast bovenmenselijke krachtsinspanning wil doorstaan – vijftien uur nonstop korte films met slechts een onderbreking van een uur – dient goed voorbereid te zijn. En reken je ook niet rijk met die pauze, want hij wil nog wel eens drastisch ingekort worden om de haast onvermijdelijke kleine technische vertragingen weer in te halen. Korte fictie gevolgd door videokunst, afgewisseld met een korte documentaire, een animatie en een klein filmessay. Op het boodschappenlijstje: een thermos koffie, brood, appels, mandarijnen, snoep. Niet vergeten: kussentje! De stoelen in Lantaren 1 zijn namelijk de grootste vijand; veel te hard om het er langer dan drie uur onafgebroken op uit te houden. Nog een tip van een marathonveteraan: neem een extra trui mee, voor als het plotseling koud wordt in de zaal. Te veel frisheid leidt de ­aandacht maar af. En denk in het kader van de temperatuurregeling ook aan voldoende laagjes, zodat je ook wat uit kunt doen. Te warm is minstens zo storend, want dan ga je doezelen en dan red je het niet. Vechten tegen de slaap in een donkere filmzaal is zinloos. Als het me overkomt, dan geef ik er gewoon maar even aan toe, dan ben ik het snelste weer bij de les. Af en toe een snelle plasstop, even benen strekken en gelijk snel wat buitenlucht scheppen. Belangrijk is om het goede moment te kiezen. Naar buiten kan altijd, maar opnieuw naar ­binnen mag alleen bij de aanvang van een nieuwe film. De films kunnen dertig seconden zijn maar ook negenenvijftig minuten. Dus een te krappe planning is gevaarlijk voor als er een rij bij de wc staat. Hopelijk hebben we de zitzakken weer voor in de zaal liggen. Die bieden, bij een voldoende sociaal roulerend gedrag van de aanwezigen een aangename verlichting. Ik heb er zin in, laat die Short Film Marathon maar komen! Peter van Hoof IFFR-programmeur voor juni op de agenda. Gelukkig is de Dalai Lama toch een beetje aanwezig, zo bleek na de voorstelling ­gisteravond. Toen werd een speciaal voor het IFFR opgenomen videoboodschap vertoond, waarin hij de zaal toesprak over zijn dankbaarheid dat de ‘flim’ hier vertoond wordt. En de aanwezigen nog eens wees op het feit dat hij een gewoon mens is. ­‘Sommige mensen noemen me de Levende Boeddha. Zoals u in deze flim kunt zien ben ik een simpele monnik.’ De Dalai Lama versprak zich niet met het toch lastiger uit te spreken ‘Filmfestival Rotterdam’. Wie persoonlijk door Zijne Heiligheid toegesproken wil worden: de film (met videoboodschap) worden zaterdag a.s. nog een keer vertoond, om 22:00 uur in Pathé 2.

3


foto: Ramon Mangold

foto: Felix Kalkman

Lisandro Alonso over Liverpool

Aleksej Balabanov over Morphia

‘IK VIND HET DRAMA VAN ALLEDAG BELANGRIJK’

‘VOOR DE AMPUTATIES GEBRUIKTE IK ’N CHIRURG’

De wortels van zijn familie liggen op de pampa’s, de uitgestrekte grasvlaktes in het hartje van Argentinië. En zijn personages leven in even afgelegen, verlaten gebieden.

De pampa in La libertad, de jungle in Los muertos, eindeloze, besneeuwde bergen in zijn nieuwe film Liverpool. Die vormen het achterland van Ushuaia, een stad in het zuidelijkste puntje van LatijnsAmerika, waar zeeman Farrel na jaren aanmeert en een bezoek brengt aan zijn stervende moeder. De Argentijnse regisseur Lisandro Alonso zat als kind op school in Buenos Aires, maar bracht de weekenden door bij zijn ouders. ‘Net als mijn personages was ik voortdurend op reis. Door de tripjes naar huis ontstond mijn nieuwsgierigheid naar de vreemde mensen die in de middle of nowhere leven. Mijn films zijn in feite niets meer dan een excuus om weer zulke reizen te maken en zulke mensen op te zoeken.’ Het ritme van Alonso’s fi lms ademt de natuurlijke cyclus van de seizoenen. Ze zijn opgebouwd uit repeterende, routineuze handelingen. Een verhaal dat van het ene naar het andere hoogtepunt vliegt, ontbreekt; het zijn eerder de momenten die ertussenin liggen die zijn interesse hebben. ‘In mijn eigen leven gebeurt ook niets buitengewoons, dus waarom zou dat in mijn

fi lms wel moeten? Ik vind het drama van alledag belangrijker. Het leven is keihard in de geïsoleerde gebieden waar mijn fi lms zich afspelen.’ Alonso legt zichzelf bij voorkeur niet te veel restricties op. Hij schrijft wel een script, maar dat is vooral om de financiering rond te krijgen. Als de opnames beginnen, laat hij het zonder problemen los. Hij draait zijn films chronologisch: met cast en crew legt hij dezelfde reis af als zijn personages. ‘Een filmmaker die de eindscène als eerste opneemt, legt zich volledig vast op het verhaal dat hij vooraf bedacht heeft. Wij komen er pas tijdens het draaien achter hoe we het precies willen doen. Dat geeft veel meer vrijheid.’ Zijn niet-professionele acteurs spelen in hun natuurlijke habitat, waardoor ze bepaalde eigenschappen met de personages delen. ‘De spanningen die op de set ontstaan, hebben vaak een functie binnen het verhaal. Zo komt de man die Farrel speelt uit Buenos Aires. Hij voelde zich in eerste instantie ongemakkelijk in het bijzijn van de oude vrouw en de dochter. Dat spiegelt het verhalende gegeven, van een zeeman die na twintig jaar zijn moeder en dochter weer ziet.’ Niels Bakker Liverpool (SP) – Lisandro Alonso Vr 30 13:15 DOJ

HONGERIGE GEESTEN #9 Hantu Paku: Geest die stukken

grond bewaakt waar paku-varens groeien. Een legende vertelt over een echtpaar dat tijdens de zoveelste zwangerschap (allemaal dochters) een jongetje vindt tussen de varens. Hij wordt liefdevol opgenomen, maar blijkt een Hantu Paku te zijn die zijn ‘nieuwe’ ouders probeert op te vreten. Dankzij een spreuk verandert hij na zijn dood weer in een bosje varens. Dit is slechts één van de enorme hoeveelheid Hungry Ghosts die staan beschreven in The Malaysian Book of The Undead. Uitgegeven door fi lmmaker Amir Muhammad, die ook de Reading Room van de expositie Haunted House ontwierp, waar dit boekje te raadplegen is.

Het festival is trots dat Aleksej Balabanovs Morphia in Rotterdam zijn internationale première beleeft. Vorig jaar maakte zijn nihilistische Cargo 200 een verpletterende indruk. Dit keer zien we een arts aan morfine bezwijken. De regisseur blijft bescheiden en verwijst naar de scenarist: ‘Misschien had Sergej Bodrov jr. er zelf een betere film van gemaakt.’

Cargo 200 verbeeldde de morele en sociale desintegratie van de Sovjet-Unie eind jaren tachtig. Morphia speelt in 1917, aan het begin van het communistische tijdperk, als tsaristisch Rusland ten onder gaat in de revolutie. Opnieuw zien we hoofdpersonen in moreel en lichamelijk verval, terwijl de maatschappij om hen heen instort. En opnieuw is hun noodlot vanaf de eerste minuten onontkoombaar. Toch ziet regisseur Balabanov (die door tegenwerking van het volgens hem ‘fascistische’ Nederlandse consulaat in Sint-Petersburg slechts met de grootste moeite een visum wist te bemachtigen) de films niet als een koppel. ‘Vooral omdat Cargo 200 mijn eigen scenario was en Morphia is geschreven door mijn vriend Sergej Bodrov jr. Het resultaat is bovendien zeer verschillend.’ De samenwerking tussen Balabanov en Bodrov gaat terug tot Brat, de lowbudget filmhit uit 1997 die van hoofdrolspeler Bodrov een jeugdidool maakte. Morphia was Bodrovs eerste scenario, dat hij naliet

MAFKETEL AAN DE MACHT Politiek en film: in beide disciplines komt het erop aan het publiek te manipuleren. Wees dus extra op je hoede bij een politiek filmportret. Sunrise/Sunset is het persoonlijke verslag van een ontmoeting van de Russische filmmaker Vitaly Manski met Dalai Lama XIV in Dharamsala. Hoewel de vredesprofeet door een zwaarbewapende garde wordt bewaakt, blijft hij geloofwaardig en innemend. Hij bidt, kijkt dierenfilms, giechelt en filosofeert erop los. Als oplossing voor de overbevolking denkt hij aan meer kloosterroepingen. Bernadette (winnaar Tiger Award competitie voor de korte film) is een experimentele documentaire over de NoordIerse activiste Bernadette Devlin, opgebouwd uit archiefbeelden, voorleesteksten en animatie. Zonder kennis van de recente Noord-Ierse geschiedenis, zal vooral de staat van Devlins voortanden indruk maken. Het hachelijke aan een speelfilm over een vooraanstaande figuur uit de contemporaine geschiedenis, is dat de vergelijking met het mediabeeld zich opdringt. Bij Il divo (Paolo Sorrentino) zullen apolitieke niet-Italianen daar weinig last van hebben. De film vertelt over de Italiaanse christendemocraat Giulio Andreotti (Toni Servillo), een politieke mastodont die

38 TH INTERNATIONAL FILM FESTIVAL ROTTERDAM WWW.FILMFESTIVALROTTERDAM.COM

toen hij in 2002 bezweek onder een sneeuwlawine tijdens filmopnamen in de Kaukasus. Balabanov: ‘Sergej schreef zijn script op basis van korte verhalen van Michael Boegalkov, bekend van De meester en Margarita. De verhalen zijn autobiografisch; net als de hoofdpersoon van Morphia was Boegalkov een aan morfine verslaafde dokter. Sergej wilde het script zelf verfilmen en misschien was de film dan ook beter geworden. Hij was een getalenteerde man.’ Balabanov ziet de film als een eerbetoon, maar dat niet alleen. ‘Als ik het niet een goed script had gevonden, had ik de film niet gemaakt.’ Morphia herschept op indrukwekkende manier het revolutiejaar 1917 in een afgelegen ziekenhuis temidden van uitgestrekte sneeuwvlakten. Met afgezwakte kleuren, geïnspireerd door vroege kleurenfoto’s, en realistische operatiescènes waarin de jonge dokter zijn kunde moet bewijzen. Uit nervositeit grijpt hij naar de morfine, waarmee hij zijn lichamelijke aftakeling in gang zet. ‘Ik gebruikte voor de amputatiescènes een echte chirurg, wiens handen op die van de hoofdrolspeler leken. Zo kon ik die scènes erg geloofwaardig maken.’ Nederlands publiek, dat is opgegroeid met het Trojka-lied van Drs. P, mag zich met name verheugen op een scène waarin een paardenslee wordt opgejaagd door een bloeddorstige roedel wolven. Kees Driessen Morphia (SP) – Aleksej Balabanov Vr 30 10:45 PA3

de neteligste situaties overleefde en erin slaagde zijn handen in onschuld te wassen. Andreotti blijkt het precaire spel in de magische machtsdriehoek Kerk/Maffia/Politiek tot in de vingertoppen te beheersen. Begin jaren negentig moet hij alsnog het veld ruimen onder verdenking van allerlei malafide praktijken, maar tot een veroordeling komt het niet. Servillo zet een ijzingwekkende man neer, met geknakte oren, zorgvuldige handgebaren en gevleugelde uitspraken. ‘Ik geloof niet in toeval’, belijdt Andreotti. ‘Ik geloof in de wil van God.’ Als hem retorisch wordt voorgelegd aan wie alle ontsporingen dan wél moeten worden toegeschreven, blijft Andreotti’s masker onbewogen, ervan overtuigd dat ook zijn slechtste daden een hoger doel dienen. Zoals met veel biopics rijst ook hier de vraag: hoe is het in godsnaam mogelijk dat zo’n idioot op zo’n positie terechtkomt? (PvdG) Il divo – Paolo Sorrentino

Vr 30 09:45 CI 7, za 31 17:00 CI1 Bernadette – Duncan Campbell

Za 31 11:00 LA1 (short fi lm marathon) Sunset/Sunrise – Vitaly Manski Za 31 22:00 PA2

5


Link

Ze kriebelen, kruipen, krioelen, met onsmakelijk veel pootjes, wiebelende sprieten en vieze vleugeltjes; ze brommen, tikken, zoemen, of zijn juist angstaanjagend stil. Juist omdat ze zo klein zijn, moeten we niets van ze hebben: insecten. Terwijl ze het zo leuk kunnen doen op het witte doek.

Parque vía

‘No animals were harmed during the making of this motion picture’. Maar niet alle filmmakers beschouwen insecten als dieren, zoals de argeloze spin in de fraai gestileerde openingsscène van Parque vía aan den behaarde lijve ondervindt. Wat zou de Dalai Lama ervan vinden?

Van de olie in de drup ‘De weg hoef ik hier niet te vragen’, zegt de 32-jarige filmproducent Prashant Pethe. ‘In mijn vorige ­carrière, als navigator op boorplatforms, deed ik Rotterdam regelmatig aan. Dit is een prettig weerzien.’

Twee jaar geleden besloot Pethe zijn spaargeld in een speelfilm te steken. Het resultaat, The Wild Bull, beviel dermate goed dat hij meteen op zoek ging naar een volgend project. Dat werd The Damned Rain, over de wanhoop van boeren in de Indiase deelstaat Maharastra. ‘Ik had m’n baan aangehouden, voor het geval de film faliekant zou floppen. Maar dat gebeurde niet, het smaakte juist naar meer. Toen ik het scenario van Satish in handen kreeg, was ik meteen om. De opnameperiode was dit keer pittig. Net als in het verhaal kregen we te kampen met droogte, en daarna zware regenval.’ Satish Manwar, scenarist en regisseur van The Damned Rain, schuift na het eerste kopje thee aan. ‘Korte nacht gemaakt’, verontschuldigt hij zich. ‘Dit is mijn eerste lange speelfilm. Hiervoor heb ik bedrijfsfilms en korte films

gemaakt, maar mijn achtergrond is het theater. In de film spelen ervaren ­theateracteurs, die tijdens de repetities de ruimte kregen te improviseren. De ­figuranten op locatie herkenden de situaties en hoefden alleen maar zichzelf te zijn. Het gedicht van de zelfmoordenaar in het begin is authentiek.’ The Damned Rain, eerder deze maand prijswinnend op het filmfestival van Poona, speelt in de regio waar ­Manwar is opgegroeid: ‘Veel boeren worden tot zelfmoord gedreven omdat ze zich aan alle kanten gemangeld voelen: door hun landheren, door de overheid, door de wereldeconomie. Hun producten – uien, katoen, suiker – worden vaak voor een habbekrats doorgedraaid. Later pakt de opkoper alsnog de winst.’ Ondanks het zware onderwerp is er plaats voor een pakkend liedje. Pethe: ‘Dat is zo typerend voor de ­Indiase film, dat het niet mocht ontbreken. Ons sociale commentaar moest een hoopvolle ondertoon bevatten.’ Paul van de Graaf The Damned Rain – Satish Manwar

Vr 30 17:15 CI3

Prashant Pethe en Satish Manwar 

foto: Ruud Jonkers

Vervolg van pagina 1...

‘Ze waren ontzettend aan elkaar verknocht en hij was opvallend lief voor zijn vrouw. In de film moest hij spelen dat hij moeite had haar aan te raken. Ik wist dat hij dat moeilijk zou vinden. Hij acteert niet, maar je ziet de frustratie en de verscheurdheid die hij voelde, omdat hij zijn vrouw niet mocht aanraken.’ Volgens Hopkins wordt zijn film onterecht in de Britse traditie van sociaal realisme geplaatst. ‘We hebben in Engeland ook een traditie van het ­verdraaien van dat sociaal realisme, iets wat bijvoorbeeld Terence Davies doet. Ik doe dat met de voice-over en het gebruik van indirect geluid. Je moet mijn film zien in de context van kunst: het is artistiek romantisch in de manier waarop het schoonheid vindt in het tragische.’ De tragiek van de film wordt versterkt door de wetenschap dat hoofdrolspeler McIlfatrick afgelopen najaar op 24-jarige leeftijd stierf. ‘Hij woonde ­samen met het meisje dat Sarah speelt – zij zijn ­tijdens de opnames een stel geworden. Vanwege zijn lange heroïnegebruik en zware leefomstandigheden was zijn weerstand zo laag dat hij een dubbele longontsteking heeft opgelopen, waaraan hij overleden is. Hij had de film nog niet gezien; ik wilde hem een dvd geven, maar hij wilde wachten tot hij ‘m op groot scherm kon zien.’ Nicole Santé

Turistas

Ze zijn bijna aaibaar, de microbewonertjes van Siete Tazas, het oogstrelende nationale park in Chili waar de film zich afspeelt. Hier komen mens en insect op ontroerende wijze samen: een sprinkhaan landt troostend op een schouder en een bedachtzame vogelspin brengt een ruziënd stel weer nader tot elkaar. Maman est chez le coiffeur

De dorpsgek is er niet vies van: vliegen. Sterker nog, hij verzamelt de vetste exemplaren op het veldje naast zijn morsige caravan, om te verkopen aan lokale vissers.

FilmPhobia

Altijd leuk; iemand met een extreme angst voor vlinders confronteren met deze fladderaars. Een op het oog stoere jongeman wordt geblinddoekt en gedwongen door linten te lopen met daarop dode vlinders geplakt. Even lukt het hem kalm te blijven, maar schreeuwende paniek overvalt hem rap.

Better Things – Duane Hopkins vr 30 19:15 PA7

Nucingen Haus

Vliegen. Je ziet ze niet, maar ze zijn er wel. Of toch niet? In het haunted house van Raúl Ruiz is niets wat het lijkt (of toch wel?). Het gezoem van onzichtbare vliegen verklankt de ­beschaafde lijkenlucht die het weldadige landhuis ­doordesemt, terwijl de klokken stilstaan, de ­gedachten doordraaien en een beet in de nek helemaal zo gek nog niet lijkt. KD/SL/MN/NS

Duane Hopkins 

foto: Daniëlle van Ark

38 TH INTERNATIONAL FILM FESTIVAL ROTTERDAM www.filmfestivalrotterdam.com

Danai Fuengshunut

www.dailydanai.com

7


ROOM # 2019 Met

andere ogen Op uitnodiging van het festival zijn zes jonge filmcritici uit verschillende landen actief in Rotterdam. Om beurten schrijven zij over cinema. Vandaag: Camila Moraes uit Brazilië.

Wanneer ik volgens afspraak in het hotel arriveer is Simon Ellis nog in diepe slaap, constateert het kamermeisje dat uiteindelijk maar zijn kamer ingaat om te kijken of hij er wel is. Twee uur later is hij uit de veren, inclusief zijn kater. Bij de receptie snaait ie nog snel even een appeltje mee voor zijn gezondheid... Zijn film Dogging; A Love Story is nog te zien: za 31 10:30 PA5 Foto: Ruud Jonkers

de uitloop The Chaser, woensdag 28, 00:06 uur

Melvin Bruhn (25), televisieredacteur, Utrecht

Halid Nordin (29), marketingmedewerker, Schiedam

Gabriëlle Kok (39), tekst- en beeldwerker, Schiedam

‘Je kan aan alles zien dat ‘ie technisch ontzettend goed gemaakt is, maar de film is totaal niet mijn smaak. Hij kiest nooit tussen drama en humor, het is een beetje overacting en het geweld is over the top. Ik denk dat geen westerling zich dramatisch verbonden kan voelen met deze film.’

‘Geweldig. Het is een ruwe film met goeie sfeerbeelden en veel momenten die je niet had zien aankomen. Ik beleefde het allemaal intens en voelde echt mee met de film. Het was grof, maar ik kan wel wat hebben. Het maakte de film juist goed. Een erg sterke film.’

‘Filmisch vond ik hem heel goed. Dicht op de huid en korrelig. Een pakkend deprimerende, nare sfeer. Maar wat betreft de gory details was ‘ie zwaar overdreven, vol nonfunctioneel geweld. Gezien de hoge dichtheid van de geweldsscènes heb ik een significant deel van de tijd niet gekeken.’ (KD)

Arriveren in Rotterdam terwijl het net boven het vriespunt is en bovendien motregent, na een vlucht van veertien uur vanuit Sao Paulo Brazilië, klinkt als een behoorlijke nachtmerrie. Maar het klinkt erger dan het was. Thuis was het snoeiheet met 35 graden en ik was wel toe aan de Europese winter, mits ik lekker in een verwarmde bioscoop mocht zitten. Maar ik had buiten de jetlag gerekend. Waar waren die uren gebleven toen ik door verschillende tijdzones zweefde? Ik had ze vooral de eerste dag heel hard nodig om een beetje goede indruk te maken op mijn mede-trainees, en natuurlijk om niet tijdens de eerste filmvoorstelling in te dommelen. Aangezien ik niet kon ontsnappen aan mijn opdrachten, moest ik maar vechten tegen de slaap. (Ik verontschuldig me bij deze aan de makers van Milk, waar ik mijn eerste recensie over moest schrijven, dat ik beduidend minder bij bewustzijn was dan normaal…) Gelukkig was dat alleen in het begin. Rotterdam is namelijk een fantastisch jetlag proof-festival. Allereerst natuurlijk vanwege Gert-Jan Bleeker, onze superhost van het trainee-programma. Sowieso zijn alle mensen die we hier tegenkomen ‘leuk’. (Een van de weinige Nederlandse woorden die ik heb opgepikt). Dit is echt een festival waar een ‘voor alles is een oplossing’, ‘ik help je wel even’ en ‘je hoeft je daar echt niet schuldig over te voelen!’-mentaliteit heerst. Absoluut niet glamoureus, maar wel cool en met een fijne sfeer waarin iedereen elkaar kan ontmoeten om over filmervaringen te praten en eenmaal terug thuis filmsituaties kan uitwisselen. Misschien helpt het dat ik zo’n cliché Zuid-Amerikaans ‘ik sta overal open voor’-type ben. Ik ben zo blij te zien dat er een thuis is voor Zuid-Amerikaanse cinema in Nederland, en dat ik hier zo veel Argentijnse, Mexicaanse en Braziliaanse filmmakers kan ontmoeten. En ik ben een ­bofkont dat ik het festival van achter de schermen mag maken. Ook al word ik soms een beetje depri van sommige discussies, ­bijvoorbeeld over de slechte situatie voor de ­internationale film­kritiek. Maar ook daar heeft het festival een ­oplossing voor: de Late Night Drinks. Geen jetlag die me daar weg kan houden!

Vrij spel voor Peter Liechti Filmmaker Peter Liechti (1951) kreeg van het festival carte blanche: hij mocht zijn eigen film­programma samenstellen. Maar wat een buitenkansje leek, kostte hem een hoop bloed, zweet en tranen.

foto: Ruud Jonkers

‘Mijn eerste lijstje bestond uit films die me het sterkst hebben gevormd’, vertelt de Zwitserse experimentele filmmaker. ‘Die waren, met grootheden als Charlie Chaplin, Luis Buñuel en Yasujiro Ozu, behoorlijk oud. Ik zag ze zo’n twintig jaar geleden, in de periode waarin ik het meest onder invloed van anderen stond.’ Maar een favorietenlijstje is niet hetzelfde als een carte blanche, besloot Liechti, van wie een retrospectief én zijn nieuwe film The Sound of Insects - Record of a Mummy te zien zijn. Herbert Achternbusch (Das Kind ist tot, 1970), Naomi Kawase (Letter from a ­Yellow Cherry Blossom, 2002) en Wei Wang (My ­Village, 2008) behoren tot de tien makers die in de definitieve selectie terechtkwamen.

‘Zij maken nog steeds films. Ik volg hen en ­sommige makers ken ik persoonlijk. Er zitten ook jonge honden tussen, zoals Wei Wang.’ Het zijn films die u zelf had kunnen maken.

‘Daar heb ik nog niet bij stilgestaan. Ik was zeker trots geweest als op de aftiteling van een aantal films mijn naam had geprijkt, zoals op die van Kawase. Maar ik ben niet zo arrogant dat ik zeg dat ik ze had kunnen maken. Wel delen we eenzelfde benadering. Onze films hebben een eigen handtekening, ze zijn niet anoniem. Je voelt dat er een persoonlijkheid achter zit.’ Maar jullie films bezitten ook overeenkomstige kenmerken. Er is veel aandacht voor ritmische patronen, in montage en camerawerk, vaak in combinatie met muziek.

‘Film is meer gericht op beeld, muziek meer op geluid. Maar ze zijn gelijk waar het aankomt op de mogelijkheid tot het creëren van ritmes.

38 TH INTERNATIONAL FILM FESTIVAL ROTTERDAM www.filmfestivalrotterdam.com

Ik wil de zintuigelijke en sensuele kwaliteiten van het medium film benadrukken, door met bewegingen en herhalingen te werken, zodat kijkers in een soort trance raken.’ En jullie films hebben niet per se een strakke verhaallijn. Het zijn eerder opeenvolgingen van beelden die associatieve relaties aangaan.

‘Veel van mijn films en van de films in mijn carte blanche hebben nauwelijks een plot. Dat geeft veel vrijheid. Aan de andere kant heb ik zelf wel een strakke structuur nodig. Ik vergelijk het het liefst met een muzikale compositie. Die heeft een basisstructuur en daarbinnen kun je dan vrijelijk improviseren.’ (NB) Peter Liechti The Sound of Insects - Record of a Mummy

vr 30 10:30 uur DOJ Namibia Crossings

za 31 20:00 uur CI3

Signers Koffer - Unterwegs mit Roman Signer

za 31 16:15 uur VE1 Hardcore Chambermusic

za 31 22:15 uur VE1

9


Regisseurs kiezen voor authenticiteit van niet-acteurs

liever de buurman dan brad pitt Rotterdam heeft traditioneel een aanzienlijke hoeveelheid films met niet-acteurs. Waarom kiezen regisseurs ervoor om films te maken met ‘een stelletje amateurs’?

Werken met niet-acteurs is iets van alle tijden. In Roma, città aperta (1945) gebruikte Roberto Rossellini slechts twee professionele en verder gelegenheidsacteurs. De zeer eigenzinnige Robert Bresson werkte vanaf zijn Journal d’un curé de campagne (1950) uitsluitend nog met niet-profs. In de eenentwintigste eeuw winnen filmmakers als Matteo Garone (Gomorra), Laurent Cantet (Entre les murs) en Carlos Reygadas (Stellet licht) prijzen met films die gemaakt zijn met een ‘stelletje amateurs’. Rotterdam heeft traditioneel in het programma een aanzienlijke hoeveelheid films met niet-acteurs. Uit Zuid-Oost Azië zijn het filmers als Lav Diaz en Garin Nugroho die, om zowel financiële als idealistische redenen, werken met mensen zonder acteerervaring. Latijns-Amerika heeft de Mexicaanse Carlos Reygadas (Japón, Batallo en el cielo en Stellet licht ), zijn landgenoot Under the Tree Amant Escalante (Los bastardos) en de Chileen Marco Berchis (Birdwatchers). Europa levert filmers als Ulrich Seidl Zijn in Napels van de straat en uit cafés geplukte (Hundstage), de eerder genoemde Laurent Cantet, ‘acteurs’, waaronder een echte gangsterbaas en Matteo Garone en nieuwkomer Duane Hopkins andere criminelen (waarvan een aantal inmiddels achter de tralies zijn verdwenen), zijn allesbehalve (Better Things). glad. Datzelfde geldt ook voor de karakters in Los bastardos, een film over Mexicaanse illegale im‘Ik kan nooit door de migranten in de Verenigde Staten. Regisseur Amat Escalante, eerder in Rotterdam met Sangre (2005) persoonlijkheid van laat in zijn tweede film de hoofdrollen spelen door Brad Pitt heen kijken’ niet-acteurs. ‘Ik ben altijd op zoek naar authenticiteit’, aldus Escalante. ‘Als ik een film maak over Allemaal zijn ze, al dan niet bewust, schatplichtig Mexicaanse immigranten die de hele dag zwaar aan puristen als Bresson. Die wilde geen acteurs, werk doen, dan moet ik mensen hebben die eruitomdat hij vond dat de manier van filmen en mon- zien alsof ze zwaar werk doen, met ruwe handen teren de emotie moest overbrengen. Hij liet dan en sterke lichamen. Die uitstraling kun je niet beook scènes net zo lang overdoen tot er geen emoties reiken met acteurs. Een van de hoofdpersonen uit meer werden uitgestraald. Die puriteinse benade- Los bastardos was in het echt al zes keer opgepakt ring is bij hedendaagse filmers niet meer in zwang. en teruggestuurd. Je hoeft hem niet te vertellen die Zij kiezen vaak voor niet-acteurs vanwege een uit- emotie die daarbij hoort uit te beelden.’ straling die professionals niet kunnen bieden: die van authenticiteit. Een goed voorbeeld daarvan Acteurs uitkiezen op fysieke en sociaalculturele is Rotterdam-regisseur Carlos Reygadas, dit jaar kenmerken is ook iets wat de Chileense Marco Bein Rotterdam met een Urban Screen-film en als chis deed voor Birdwatchers en de Nieuw-Zeelandse ­coproducent van Los bastardos. Hij selecteert zijn Armagan Ballantyne voor The Strength of Water. Zij acteurs op basis van een zo naturalistisch mogelij- maakten films met respectievelijk Guarani-indiake uitstraling – zij acteren niet, maar ‘zijn’ zichzelf, nen en Maori’s. Armagan Ballantyne: ‘Ik had geen zoals de mennonieten in Stellet licht en het onappe- keuze – het script was geschreven voor Maori’s. Die tijtelijke Mexicaanse echtpaar in Batallo en el cielo. kun je niet door iemand anders laten spelen.’ In In de creatieve documentaire Blind Loves van Juraj haar film spelen twee professionele acteurs, de rest Lehotsky zijn en spelen blinden zichzelf: ze worden vond ze in een kleine plattelandsgemeenschap. gevolgd in hun dagelijkse leven en acteren in geani- Duane Hopkins koos voor zijn rauwe, felrealistische meerde droomscènes. schets van relaties in Groot-Brittannië ook voor niet-acteurs. Hij maakte al eerder twee korte films Voor Matteo Garone was authenciteit voor zijn (Field en Love Me Or Leave Me Alone) met dezelfde maffia­film Gomorra essentieel. Hij wilde tegenwicht manier van casten: hij vond zijn karakters tijdens bieden aan het gelikte, glamoureuze Hollywood- de research of gewoon op straat. Doorslaggevend is beeld van de Italiaanse georganiseerde misdaad. steeds de achtergrond van zijn mogelijke acteurs en

Los bastardos

Better Things

een onmiddellijke aantrekkingskracht. Het ­jonge, met drugsverslaving worstelende stel uit Better Things sleepte hij bijna letterlijk uit een supermarkt, waar ze samen ruzie aan het maken waren. De Indonesische filmmaker Garin Nugroho (Under the Tree) werkt ook steevast met lokale niet-acteurs. Niet alleen vanwege geld en authenticeit; hij maakt er ook een politiek statement mee. Onder ­Soeharto – die nationale eenheid en identiteit met harde hand trachtte af te dwingen – was het werken met acteurs uit de regio en het gebruiken van lokale ­dialecten en rituelen een riskante zaak en werd dan ook (terecht) beschouwd als een vorm van protest. In interviews liet Nugroho meerdere malen weten dat hij met zijn aanpak de culturele diversiteit in Indonesië wilde benadrukken. Maatschappelijke betrokkenheid was voor ­regisseur Danny Boyle niet de voornaamste reden straat­ kinderen van Mumbai een prominente rol te laten spelen in publiekslieveling Slumdog Millionaire. Maar door een fonds op te zetten voor de scholing van de kinderen, maakte hij een droom werkelijkheid – net zoals in zijn verfilmde verhaal, waarin amateurs en sterren gebroederlijk naast elkaar werken. Van sterren moest Bresson, die zo streng in de leer was dat hij eenmaal gebruikte amateurs liever niet meer inhuurde, niets hebben. Hij vond dat de kijker bij het beleven van een film niet mocht worden beïnvloed door de aanwezigheid van een grote ster. In die opvatting wordt hij gevolgd door makers als Reygadas en Escalante. ‘Ik vind het raar om ­iemand uit het gewone volk te laten spelen door een ­Hollywoodster’, aldus Escalante. ‘Ik wil acteurs die passen in het verhaal dat ik wil vertellen. Brad Pitt is een goede acteur, maar ik kan nooit door zijn per-

Birdwatchers

38 TH INTERNATIONAL FILM FESTIVAL ROTTERDAM www.filmfestivalrotterdam.com

soonlijkheid heenkijken. Maar als ik een film zou maken over een bekende, wanstaltig rijke acteur, zou ik hem zeker nemen.’ Budget is vanzelfsprekend een overweging voor het kiezen van niet-professionele acteurs. Het is geen wonder dat uit niet-westerse landen veel producties worden bevolkt door familie en vrienden van de filmmaker. Bijvoorbeeld Parque Vía van regisseur ­Enrique Rivero Huerta. De hoofdrol wordt gespeeld door een goede kennis, die model stond voor het personage. Alle verdere rollen – van de prostituee tot de ­chauffeur en de rijke eigenares – worden verdienstelijk ingevuld door naasten van de regisseur. Vooral het ­regisseren van zijn moeder vond hij lastig: ‘Ze nam niet zo maar dingen aan van haar zoon. Maar ze deed het vooral omdat ze me wilde helpen. Dat heeft ze gedaan, want ze heeft goed werk geleverd. En ze was een voorbeeld voor de crew. Ze kwam elke dag als eerste op de set en ging pas als laatste weg. Die discipline legde wel wat druk op de rest van het team.’

‘Het jonge stel dat aan het ruziemaken was sleepte hij bijna letterlijk uit een supermarkt’ Werken met niet-professionele acteurs vraagt van een regisseur soms extra geduld en inventiveit. ­Ballantyne: ‘Het moeilijkst was het vertrouwen van de Maori’s winnen. We hebben een workshop van drie weken gedaan, waarin we vooral elkaar beter leerden kennen. Ik moest de kinderen leren uit bepaalde emoties te putten: ze hadden niet alles meegemaakt waar ze in het script mee werden geconfronteerd. Ik vroeg ze steeds om zich situaties te herinneren waarin ze de gevoelens hadden die ik nodig had. Dat lukte wonderwel.’ Digitalisering heeft het voor filmmakers gemakkelijker gemaakt niet-acteurs in te zetten. Camera’s kunnen eindeloos draaien in afwachting van het juiste moment. Rivero: ‘Als je ze vraagt van a naar b te lopen, is het altijd verrassend wat ze doen. Ik geef ze geen instructies, maar wacht tot er iets gebeurt, alsof ik aan het vissen ben. Voor Los bastardos had ik gemiddeld vijf takes per scène nodig, dat vind ik eigenlijk wat te veel. Er gaan wel eens dingen mis – ze vergeten teksten of het klinkt gewoon niet goed. Soms is het ronduit slecht.’ Nicole Santé Gomorra – vr 30 22:30 CI5, za 31 13:30 PA3, Los bastardos – za 31 12:00 CI5 Birdwatchers – vr 30 21:45 PA7 Slumdog Millionaire – vr 30 12:00 CI6

Gomorra

11


International Film Festival Rotterdam 2009 bedankt... Partners

Structurele subsidiënten

Sponsors

Suppliers

Argos Oil • Cinemeta Digital • Keiretsu Europe • Multicopy Rotterdam • SAE Institute Rotterdam • Dick Moesker • Vertical Vision • Lev Pictures • CBS Outdoor • JCDecaux

Subsidiënten /HGIS

Ambassade van Canada • Ambassade van Frankrijk • Ambassade van Mexico • Mexicaans Ministerie van Buitenlandse Zaken • Japan Foundation • Stichting Bevordering van Volkskracht • Rotterdam Festivals

Hubert Bals Fonds wordt ondersteund door stichting

Dioraphte D

CineMart wordt ondersteund door

ACE • Binger Filmlab • Chief Marketing Office Rotterdam • (Cinéfondation) Résidence du Festival • Cinelink Sarajevo Film Festival • EAVE • Filmstiftung Nordrhein-Westfalen • HongKong-Asia Film Financing Forum • Holland Film • Holland Subtitling •IFP • Indigenous Branche-Screen Australia • Internationale Filmfestspiele Berlin • Kodak • KOFIC • Marché du Film Cannes • MEDIA Desk Nederland • National Film Development Corporation India • New Zealand Film Commission • Paris Cinéma • Rotterdam Media Fund • Screen Australia • Telefilm Canada • UK Film Council • UniJapan/J-Pitch • Vlaams Audiovisueel Fonds • Wallonie Bruxelles Images

Projectpartners

Tiger Business Lounge ABN AMRO Bank NV • Argos Groep • Berk, Accountants en Belastingadviseurs • Center for Strategy & Leadership • Colfield • DTZ Zadelhoff • Dura Vermeer Bouw Rotterdam B.V. • Economic Development Board Rotterdam • Ernst & Young • Eurindustrial • Freeland Corporate Advisors • Hogeschool INHOLLAND Rotterdam • Holland Casino Rotterdam • Houthoff Buruma • Intermax • Matrans Holding BV • MK2 • Nassau Verzekeringen • Nauta Dutilh • Nedspice holding BV • Ontwikkelingsbedrijf Rotterdam (OBR) • Organise to Learn • PJ70 • PriceWaterhouseCoopers • Robeco • Rotterdam Media Fund • Smit Internationale • Sports, Road Races & Management Group • Stadshavens Rotterdam • Top Ticket Line • Veenman Drukkers • Vestia Groep • WATT • Zadkine • 3PO

Hospitality Art Hotel • Bilderberg Parkhotel Rotterdam • EuroHotel • Hilton Rotterdam • NH Atlanta Rotterdam • Best Western Crown Hotel • Tulip Inn • The Westin • Eden Savoy Hotel

Festivallocaties de Doelen • Pathé Schouwburgplein • Rotterdamse Schouwburg • Cinerama Filmtheater • Oude Luxor Theater • Theater Lantaren/ Venster • Zaal de Unie • V2_, Instituut voor de instabiele media • TENT. • WDW63 (voormalig Fotomuseum) • WORM • Urban Screens: Nationale Nederlanden (Delftse Poort), Hoofdkantoor Robeco (Coolsingel) Campagnebeeld 2009 Concept en ontwerp: 75B

Festivaltrailer Bureau: LaMarque • Creatie: Ton van Jole, Daan Neleman • Account: Ymke Verbeek • Productiemaatschappij: Lev Pictures - Sander Verdonk, Jelani Isaacs & Gertjan Langeland • Regie: Michaël Sewandono • DOP: Martijn van Broekhuizen • Producer: Melissa Nieveld • Audionabewerking: Rens Pluym/The Ambassadors • Muziek: MassiveMusic / Steve Johnson • Edit: Amber Ooijmans/ Comrad Edit • Postproductie: Filmore • Mixage: Cinemeta • Casting: Oimundo • Distribution: Jean Mineur en Gofilex

Festivalleader Ontwerp: 75B • Muziek: Jochem Paap • Lab: Nedcipro

12

38 TH INTERNATIONAL FILM FESTIVAL ROTTERDAM WWW.FILMFESTIVALROTTERDAM.COM

Distributeurs A-Film Distribution • Cinemien • Filmmuseum Distributie • Filmfreak Distributie • Cinéart Nederland • Cinema Delicatessen • Dutch Filmworks • Sony Pictures Releasing Netherlands • Wild Bunch Benelux Daily Tiger NL: Anton Damen (hoofdredactie), Elsbeth Jongsma (chef), Florence van Berckel (eindredactie), Niels Bakker, Joost Broeren, Kees Driessen, Paul van de Graaf, Saskia Legein, Maricke Nieuwdorp, Nicole Santé, Sander van der Eijk (web) • UK: Edward Lawrenson (editor-in-chief), Mark Baker (sub-editor), Nick Cunningham, Steph Harmon, Geoffrey Macnab, Wendy Mitchell • Fotografie: Daniëlle van Ark, Bram Belloni, Ruud Jonkers, Felix Kalkman, Ramon Mangold • Bijdragen: Danai Fuengshunut • Opmaak: Publish, Gerald Zevenboom, Laurenz van Gaalen, Sjoukje van Gool • Vormgeving: 75b • Drukker: Platform P • Acquisitie: Daily Productions 020 - 428 03 78 • Oplage: 11.000 ex


FESTIVAL INFO 12 IN

11

NGEL

IER RIN MA

E

KA

S UI

KR

6

EG

SW

P KRU

1

LEIN ISP

P

P

NT

MEE

Prijzen

Tickets: €9,- of met Tijgerpas €6,Tijgerpas: €15,- of €10,- (CJP, Studenten OV-jaarkaart, Rotterdamse Studentenuitpas, Rotterdampas, 65-plussers)

AAT

EL LSING

E LD KAR

2

EG

MAURITS SINGE

MAURITSW

COO

3

TR OGS

HO

S AN RM OO

L

7

Korting

T AA

TR

GOUVERNESTRAAT

DE

5

OU

13

G K

LAA

STB

WE

W

10 9

AT

RA

T NS

T

E

SS

E ED

WIT

HU

4

P AT

TRA

HS

WIT

SCHIEDAMSEDIJK

NI

8

C

RO

PATHÉ UNLIMITED LET OP!

RK MPA

SEU

Filmvoorstellingen zijn zelden compleet uitverkocht. Informeer daarom dagelijks aan de Centrale Kassa naar de beschikbaarheid!

BO

O

M PJ ES

MU

Met een Tijgerpas die €15,- kost betaalt u voor een filmticket geen €9,- maar slechts €6,-! Houders van een CJP-pas, OV-studentenkaart, Rotterdam-pas, Studenten Uitpas en 65-plussers betalen slechts €10,- op vertoon van hun pas. De Tijgerpas is te koop in de Doelen, ter plekke wordt kosteloos een digitale pasfoto gemaakt. De Tijgerpas is persoonsgebonden en moet op verzoek aan kassa- en zaalmedewerkers vertoond worden.

AK BLA

WE

NEN

BIN

EG

NEN

BIN

Tickets zijn zowel online (via de festivalsite) als offline (aan de Centrale Kassa in de Doelen) te koop. Aan de Centrale Kassa kunt u ook terecht voor tickets voor de speciale evenementen. Centrale Kassa, de Doelen, ingang Willem Burgerzaal. Openingstijden 9:00-23:00 uur

NA

WEE

D

E EUW

Kassa

GOUDSESI

HOF PLE

P ER

Contact & informatie

RIvER THE MAAS

1

D

VASTELAN

2

3

AS

MU

SB

RU

G

Op de hoogte blijven van het laatste festivalnieuws? Meldt u dan aan voor de digitale nieuwsbrief Tiger Alert via filmfestivalrotterdam.com. Deze festivalsite is ook het juiste adres voor uw vragen en informatie. U kunt ook bij de informatiebalie in de Doelen terecht (openingstijden gelijk aan Centrale Kassa). Vraag nog steeds onbeantwoord? Stuur dan een mailtje naar publieksservice@filmfestivalrotterdam.com of bel met 010 8909000. Onze informatielijn is dagelijks bereikbaar van 9:00 tot 21:00 uur.

4

5

ONBEPERKT NAAR DE FILM VOOR SLECHTS € 18,PER MAAND

Openbaar vervoer

CENTRAl INfo & TICKETS

info & tickets de Doelende Doelen 40 KruispleinKruisplein 40

fESTIvAl loCATIoNS

festivallocatiES 1 de Doelen 7 Zaal de Unie 1 de Doelen Kruisplein 40Mauritsweg 34 Kruisplein 40 8 TENT./ Witte de With 2 Rotterdamse Schouwburg 2 Rotterdamse Schouwburg Witte de Schouwburgplein 25 Schouwburgplein 25Withstraat 50 9 Voormalig Fotomuseum 3 Pathé Schouwburgplein Witte de Withstraat 63 Schouwburgplein3101Pathé Schouwburgplein 101 for the 10 V2_Institute 4 Cinerama FilmtheaterSchouwburgplein Unstable Media Westblaak 18 4 Cinerama filmtheater Eendrachtsstraat 10 5 Lantaren / Venster Westblaak 18 Gouvernestraat 133 5 lantaren / venster 6 Oude Luxor Theater Gouvernestraat 133 Kruiskade 10

6

oude luxor Theater Kruiskade 10

7

Zaal de Unie Mauritsweg 34

Dé specialist in groot formaat digitaal printen * begeleiding en advies bij complexe projecten; * innovatieve en creatieve oplossingen;

Everything you create is unique!

* uitvoeren van uitdagende montagewerkzaamheden.

Festival Rotterdam verzorgen wij jaarlijks de volledige aankleding van de verschillende ruimtes van De Doelen. Hiernaast een impressie van

9

voormalig fotomuseum Hofplein 19 Witte de Withstraat 63 13 Robeco Toren

12 Hofpoortgebouw

Coolsingel 120

10 V2_Institute for the Unstable Media Eendrachtsstraat 10 URBAN SCREENS:

11 Nationale Nederlanden NetWeena zo vaak naar de film als 505

je maar wilt Van film genieten is nog nooit zo voordelig geweest. Want met 12 Hofpoortgebouw Pathé Unlimited heb je onbeperkt toegang tot alle reguliere Hofplein 19 filmvoorstellingen in alle Pathé bioscopen in Nederland. Je 13 Robeco Toren kunt dus net zo vaak gaan als je maar wilt. En dat voor slechts Coolsingel 120 € 18,- per maand*!

PATHÉ UNLIMITED pathé unlimited

Vandaag al te gebruiken Je kunt vandaag al profiteren van Pathé Unlimited. Schrijf je in bij de speciale Pathé Unlimited Balie in de bioscoop en betaal de eerste maand contant. Je abonnement gaat dan direct in. Zorg er wel voor dat je een legitimatiebewijs en bankpas bij je hebt en dat je over een e-mailadres beschikt.

2

3

4

5

onbeperkt deUnlimited! film We wensen je oneindig veel filmpleziernaar met Pathé

een van de voorgaande jaren. Laat je inspireren en kijk op

voor slechts € 18,- per maand

onze website voor ideeën of bel voor een creatief advies: www.verticalvision.com De Doelen, Rotterdam 1382 JZ Weesp

TENT./ WitteNederlanden de With 11 Nationale Witte de Withstraat 50 Weena 505

1

Tijdens het International Film

Flevolaan 22

Urban Screens

8

Met het vervoer van en naar het International Film Festival Rotterdam zit het wel goed. De NS zorgen op speciale dagen als de Volkskrantdag voor extra treincapaciteit. Dankzij het nachtnet hoeft u ook niet voor de aftiteling van de laatste film al de zaal uit. De festivallocaties bevinden zich allemaal op loopafstand van Rotterdam CS. Heerlijk relaxed tussen de diverse locaties heen en weer pendelen? Haal dan een tijgerpolsbandje op tijgerband.nl of bij de opstaphaltes of speciale baliein de Doelen en stap in een van de KPN Tuktuks. Wie met de Rotterdamse bus, tram of metro reist, moet vanaf 29 januari in bezit zijn van een OV-chipkaart.

T: 0294 - 484360

E: holland@verticalvision.nl

ONBEPERKT NAAR DE FILM VOOR SLECHTS € 18,-

* Kijk voor de voorwaarden op www.pathe.nl of informeer bij de medewerker aan de Pathé Unlimited balie.

38 TH INTERNATIONAL FILM FESTIVAL ROTTERDAM www.filmfestivalrotterdam.com

www.pathé.nl/unlimited

13


LIVE EVENTS VRIJDAG 30 JANUARI VPRO Festival Journaal In de laatste extralange uitzending ontvangt presentator Twan Huys live vanuit de Rotterdamse Schouwburg de drie kersverse VPRO Tiger Award-winnaars. Verder interviews met o.a. Gomorra-scenarist en Pranzo di Ferragosto-regisseur Gianni Di Gregorio, Joachim Lafosse, de regisseur van Élève Libre en Fien Troch van Unspoken. De live opnames beginnen om 22:50 en belangstellend publiek is van harte welkom. Wie er niet bij kan zijn kan het gesprek volgen op Nederland 2, na Nova. De zender blijft aansluitend in tijgersfeer met de vertoning van VPRO Tiger Award Winnaar van vorig jaar, Go with Peace Jamil. VPRO Festivaljournaal, Rotterdamse Schouwburg & Ned 2 22:50 uur, toegang gratis. Worm Live Drone/psych/abstract noise specialist Alan Courtis verzorgt een live soundtrack bij een compilatie van Argentijnse super8 homemovies uit de jaren zeventig en tachtig. Aansluitend duo Gangpol und Mit, meteen perfecte samensmelting van visueel vernuft van een prettig gestoorde cartoonwereld en opzwepende elektronische muziek. Alan Courtis + Gangpol und Mit, 22:30 uur LA 1

Dioraphte Drie Dit jaar strijden de 33 HBF-titels ook om een eigen publieksprijs: de Dioraphte Award van € 10.000,- . De tussenstand: 1. Teza 2. Jermal 3. Pandora’s Box (foto)

Into the Night Vanavond tovert dj ENI-LESS de Kleine Zaal om in een dansfestijn. Dagelijks 23:00 uur Kleine Zaal Rotterdamse Schouwburg, entree tot 23:00 gratis, daarna uitsluitend op vertoon van filmticket of Tijgerpas. Walk ‘n’ Talk Mis deze kans niet, want er zijn dit festival maar drie van deze visuele ontdekkingstochten. Dit is de laatste. Uw reisleider van vanavond is historicus Han van der Horst. Hij leidt u in bijna twee uur tijdens deze stadswandeling langs straten en besloten ruimtes, en houdt stil bij megagroot, petieterig klein (de mobieltjes van de jeugd op het Schouwburgplein) en de plasmaschermen van Foto Klein. Een van de stops is The Sub Urban Video Lounge met werk van Jeroen Jongeleen. Verspreid over de route staan diverse experts, van neurobiologen en kunstenaars en narrow casters, opgesteld. Walk ‘n’ Talk, vertrek vanaf de Foyer van de Schouwburg om 17:00 uur. Kaarten (€6,-, inclusief kopje koffie bij Urban Expresso Bar) verkrijgbaar bij de Centrale Kassa. Max 25 personen per wandeling. Haunted House In het kader van het Signals-onderdeel Hungry Ghosts is het voormalig Fotomuseum/ WDW63 omgebouwd tot een Haunted House. Geen ouderwetse kermisattractie, maar een bloedstollende presentatie van kunstinstallaties. Een aantal vooraanstaande Aziatische filmmakers en setdesigners richt er een kamer in. Durft u naar binnen? Let wel op: deuren open vanaf 17:00! Haunted House, voormalig Fotomuseum/ WDW63, Witte de Withstraat 63, 17:00-24:00 uur, toegang gratis.

Urban Screens Regisseurs Nanouk Leopold & Daan Emmen, Guy Maddin & Isabella Rossellini en Carlos Reygadas maakten ieder een fi lm voor een gezichtsbepalend Rotterdams gebouw. Het resultaat wordt meer dan levensgroot geprojecteerd op het gebouw van Nationale Nederlanden aan het Weena (Reygadas), het Robeco-gebouw aan de Coolsingel (Maddin & Rossellini) en het Hofpoort-gebouw, Hofplein (Leopold & Emmen). Urban Screens, dagelijks 18:00-01:00 uur, toegang (uiteraard) gratis

CREATIEF MET VILT

Warum 2.0 V2_ stelt de vraag Warum 2.0. Deze installatie in de vorm van een arena bestaat onder meer uit 360˚-videoprojecties en interactieve modules waarmee publieksinterventies realtime plaatsvinden via YouTube, Second Life en beveiligingscamera’s. Warum 2.0, V2_Instituut voor de instabiele media, Eendrachtsstraat 10, 12:00-19:00 uur, toegang €3,-

DE STELLING Elke dag op filmfestivalrotterdam.com een nieuwe vraag, en elke dag in de Daily Tiger de uitslag. WELKE JURY MAAKT DE BESTE KEUZE?

De Tiger Awards-jury 9% De MovieSquad-jongerenjury 10% De filmjournalistenjury 20% De scheurkaartjury 61%

DE ZOEKTERM ZOEK bij YouTube op ‘friends rainbow dance’

In WORM, het experimentele audiovisuele kunstcentrum aan de Achterhaven 148 (metro Delfshaven), treedt vandaag het merkwaardige duo Gangpol und Mit op. De twee freakende Fransen larderen hun veel te blije animaties met hysterische psychedelica en treiterende kinderkeyboards. Het resultaat ziet eruit als het gedrogeerde innerlijk van een Japanse ADHD-cartoonist. Huggy party!

foto: Daniëlle van Ark

Aspect Ratio De kunstinstelling TENT. presenteert naar aanleiding van Size Matters de intrigerende groepstentoonstelling Aspect Ratio. Van nanotechnologische close-ups tot kosmische grandeur onderzoekt Aspect Ratio hoe beeldende kunst en wetenschap een dialoog aangaan. Aspect Ratio, TENT., Witte de Withstraat 50, 11:00 tot 18:00 uur, toegang €3,-, met Tijgerpas gratis, festivalpas, museumjaarkaart en Rotterdampas 50 procent korting.

Uitgangspunt bij het ontwerpen van het nieuwe IFFR-logo was volgens de makers dat mensen de tijger zelf na konden maken. Veel IFFR-bezoekers leven zich uit op de bierviltjes.

My IFFR Wie zich via My IFFR op de festivalsite registreert, kan daar een mening achterlaten. Hier een kleine bloemlezing. ‘Spannende horrorfilm waar ik regelmatig met kippenvel naar heb zitten kijken. Bijna niet te geloven dat dit een debuutfilm is.’ MissD over The Chaser. ‘Prachtig filmwerk! Hartverscheurend en spannend. Geen natte ogen, maar o wat mooi!’ Nikol over Maman est chez le coiffeur. ‘Los van het hartverscheurende thema de ontdekking van de liefde in puberland, fantastisch gefilmd met mooie perspectieven, tempo en ontroering.’ dirkbreedveld over 2 Birds. ‘Het is erg zoeken naar de humor in Looking for Cherry Blossoms, wellicht ontging de Japanse humor me. De voorfilm - Women beating the Earth - is fantastisch.’ dj_h over Looking for Cherry Blossoms. ‘Geweldig leuke goeie film. Al weet je niet veel vooraf van Joe Meek (zoals ik) dan is het een erg leuke en leerzame film om te zien.’ Sander over Telstar.

38 TH INTERNATIONAL FILM FESTIVAL ROTTERDAM WWW.FILMFESTIVALROTTERDAM.COM

15


VPRO TIGER AWARDS COM

Michael Imperioli – THE HUNGRY GHOSTS

Alicia Scherson – TURISTAS

Ramtin Lavafipour – BE CALM AND COUNT TO SEVEN

Mahmut Fazil Coskun – WRONG ROSARY

Yang Ik-June – Breathless

Edwin – BLIND PIG WHO WANTS TO FLY

Simon Ellis – DOGGING: A LOVE STORY

16

38 TH INTERNATIONAL FILM FESTIVAL ROTTERDAM www.filmfestivalrotterdam.com


MPETITION directors 2009

Juliette Garcias – SOIS SAGE

Peng Tao – FLOATING IN MEMORY

Naito Takatsugu – THE DARK HARBOUR

Leon Dai – NO PUEDO VIVIR SIN TI

Caspar Pfaundler – SCHOTTENTOR

Vanavond worden om 18:00 uur de VPRO Tiger Awards in de Rotterdamse Schouwburg uitgereikt. Deze prijzen zijn niet zoals op veel andere filmfestivals voor de film, maar voor de makers. Drie van deze veertien genomineerde

Armagan Ballantyne – THE STRENGTH OF WATER

regisseurs (eigenlijk vijftien, want À l’ouest de

Pluton werd geregisseerd door een duo) worden vanavond op het erepodium geroepen omdat hun eerste of tweede speelfilm het meest bij de jury in de smaak viel. De drie gelijkwaardige Awards bestaan uit onder meer een geldbedrag van €15.000,Fotografie: Daniëlle van Ark, Bram Belloni, Henry Bernadet en Myriam Verreault – A L’OUEST DE PLUTON

38 TH INTERNATIONAL FILM FESTIVAL ROTTERDAM www.filmfestivalrotterdam.com

Ruud Jonkers en Felix Kalkman.

17


Daily Tiger 9 NL