Issuu on Google+

LEEUWARDEN

STAVORE

N

T

O

SL

EN

WOR

KUM

IJLST

SNEEK

EN D HARLING

BOLSWAR

FRANEKER

HINDELOOPEN

DO

KK

UM

‘De Elfstedentocht’. Alleen het woord klinkt al legendarisch. Het wordt nog legendarischer als je de tocht zelf hebt gereden. Kan het nog legendarischer? Jawel. Namelijk door de tocht met een skateboard af te leggen. Dinosaurus (bijna uitgestorven skateboarder) Claude Weijsters en Wijnand de Rijke hebben 19 zielen zover weten te krijgen om zich in te schrijven voor alweer de derde editie van de Skateboard Elfstedentocht. De volgende jongens hielden zich aan hun grote bek en haalden hun skateboard uit het vet: Rimmert Schoorlemmer, Wesley de Jong, Roy Schreuder, Alex Escalona, Ivo Smit, Shasa Boogaard, Jappy Toering, Jesse van den Bos, Marc Quere, Marijn de Vries, Geur van der Woude, Tymo Grijpma, Leon Haines, Julius Jonker, Hobbe Hollands en ikzelf Jochem Westerman. Helaas hebben Errol Newby, Andrys Wierstra en Roland Hoogwater zich wel ingeschreven maar nooit de start gehaald (volgende keer beter boys). Claude en Wijnand reden zelf niet mee, maar functioneerden wel als rugzak-, water- en bierdrager, stempelpostmedewerker, eerste hulp, overall organisatoren en enige fans.


Wesley geeft een early ‘90’s ‘fishdeck’ een nieuwe betekenis

‘Kabouter Wesley, the movie’

Vol verwachting klopt ons hart voor de start Frontman ‘team-slomo-no-homo’ Leon Haines probeert een demarrage goed te maken

Dag 1 - Leeuwarden - Stavoren

Bij de start op het ‘Alvstedenplein’ in Leeuwarden was het een gezellige bedoeling. Ouders kwamen hun kroos uitzwaaien, sommige deden nog een woordje voor de Friese TV en er was veel bewondering voor elkaars skateboard. Wesley en Geur kwamen zelfs op de proppen met een vis en een pinguïn op wielen. En Jesse had zulke enorme wielen dat zelfs tractors voor hem aan de kant gingen. Initiatiefnemers Claude en Wijnand vingen iedereen op en deelden de stempelkaarten uit. Ook dinosaurus Errol was aanwezig om iedereen die het ging proberen nog even flink uit te lachen. Zelf heeft hij het overigens twee keer geprobeerd, maar wist de tocht niet te voltooien. De eerste keer ging hij net voorbij Leeuwarden via Claude’s hak tegen de vlakte en kon hij een bezoekje aan het ziekenhuis brengen. De tweede keer werd een blaar hem fataal en moest hij de tweede dag afhaken.

En nu, de derde keer koos hij voor zijn winkel en reed wederom niet mee. Wie weet is hij er volgend jaar weer bij maar tegen die tijd is hij vast al met skateboardpensioen. Oké, genoeg over Lorre. Terwijl iedereen nog even rustig hun warming-up rondje aan het rijden was, stond ik te popelen om te beginnen. Helaas moest ik nog even wachten omdat Jappy er nog niet was. Te laat komen is zijn favoriete sport. Hij kwam een kwartier na de officiële starttijd toch nog aanrollen. Het startsein werd eindelijk gegeven en we gingen er als een malle vandoor. Toen keek iedereen nog vrolijk. Hoewel iedereen in de goede richting was gestart, wist het merendeel na 100 meter niet meer of we rechts, links of rechtdoor moesten. Gelukkig was Jappy zo vriendelijk om voorop te rijden zodat niemand zou verdwalen. Zijn gemoedelijkheid was van korte duur, want onze gids ging iets te snel voor de

hekkensluiters. En zo kwam het dat de laatste rijders al na 10 kilometer op zichzelf waren aangewezen (en natuurlijk op de Friezen die ons vaak wel de goede weg konden vertellen). Al snel ontstonden er drie groepen. De snelste groep (Marc, Jappy, Jesse) was niet te stuiten. Die gaan het vast niet lang volhouden op deze manier. Daarna kwam ik met de groep die niet zoveel zin had door de regen te skaten. We liepen een klein achterstandje op door te schuilen in een openstaande koeienstal. Al snel werd deze groep vergezeld door de laatste skaters, die als bezopen katjes de stal inkropen voor een pilsje en een peukje. Hoera, de Elfstedentocht was begonnen. Ik had het ook te onrealistisch ingeschat. De nacht ervoor droomde ik nog dat ik de tocht reed. Waarschijnlijk had ik er dusdanig veel zin in dat Friesland mij erg aan California deed denken, met al die palmbomen langs een

De kopgroep neemt een welverdiende pauze boulevard vol paraderende blondines. Maar wij stonden uit te lekken in de koeienstront. Het bleef maar regenen maar we moesten toch verder. Nog 15 kilometer tot Sneek. Onderweg is het gelukkig gestopt met regenen. Op een paar rijders na was iedereen in Sneek weer bij elkaar gekomen en had de plaatselijke slijterij het er maar druk mee. Ondertussen was de kopgroep de tweede stad (IJslt) al weer voorbij. Na een kwartiertje rust kwam er beweging in en ik moest er ook weer aan geloven. Op naar IJlst. Behalve een stevige wind in je raap, was dit stukje van slechts 7 kilometer goed te doen. Het zonnetje was er weer bij en Boy George speelde liedjes vanuit mijn mp3-speler. Deze 7 kilometers waren voorbij in een zucht en een ruft. In IJlst hebben we weer even gepauzeerd. Hoe dit gat ooit stadsrechten heeft gekregen zou wel eens het grootste raadsel in de Friese geschiedenis kunnen zijn. Hobbe, Ivo, Leon en


Which way to go?

Ivo ‘De Viking’ denkt dat je met ducktape Bloedsuikerspiegel en De Witte je voeten droog kunt houden

‘U staat nu niet hier’ Julius (Team Slomo-no-homo) gunde zichzelf weinig rust en reden vrijwel meteen verder richting Sloten, zonder kaart of navigatie. Toen wij na een uurtje stevig doorskaten nog steeds geen glimp van Team Slomo-no-homo hadden opgevangen vreesden we dat ze verkeerd waren gereden. Ze reden immers nooit zo snel. Maar na nog eens een uur skaten kwamen we ze tegen in een bushalte, naar eigen zeggen om te schuilen voor de wind en regen. Ik vond het verdacht. Ik raad je overigens niet aan hierover een discussie met Hobbe te gaan voeren, want ik heb gemerkt dat hij dan heel boos kan worden. Het was nog 10 kilometer naar Sloten. Ik was nu al kapot. Geur trok het ook slecht en verkrampte zelfs zo erg in zijn benen dat hij zijn knieën niet meer kon buigen. Een stukje wandelen deed hem goed en bovendien kon hij bijna uitrusten en Sloten. Net na het incidentje van Geur ging Leon onderuit op het fietspad.

In één klap voelde hij zich 50 jaar ouder, maar stepte toch verder. In Sloten werd er gedronken alsof de overwinning al behaald was. Ik besloot zelf nog niet aan het bier te gaan, want zo goed voelde ik me niet. Ik moest nota bene nog 25 kilometer terwijl het ondertussen nog harder begon te waaien en te regenen. In Balk ging het wel heel mal en stonden we met tien man in een bushokje te schuilen. Een snackbar leek ons wel een goede troost, maar de enige eetgelegenheid die Geur in zijn telefoon kon vinden heette de ‘Golden River’ dus zijn we uiteindelijk maar gewoon verder geskate. In Bakhuizen heb hebben we toch nog een patatje gescoord. Een minderheid van de groep vond dat een slecht plan en is doorgereden. Het was nog 10 kilometer tot Stavoren (het eindpunt van dag 1) en nog steeds tegenwind en regen. Ik kon met pijn en moeite uit de snackbarstoel komen voor dit laatste stukje. Iedereen zat

er flink doorheen en wou zo snel mogelijk in Stavoren zijn. Er werd dan ook behoorlijk aangetrapt. Marijn, Geur en Tymo reden achteraan en ik reed samen met Rimmert, Wesley en Shasa een stukje daar voor. Marc, Jesse en Jappy zaten al lang en breed in het hotel, gedoucht en al, voetbal te kijken en de zege te vieren. Ik niet. Ik trapte me suf. De regen in mijn ogen bederfte mijn zicht. Ik kon mijn achterstand van 50 meter met mijn groepje maar niet inhalen. Het gat werd steeds groter en uiteindelijk zag ik niemand meer. De laatste kilometers waren een hel. Toch ging ik zo hard als ik kon (langzaam). Mijn kuit schreeuwde het uit. Die twee laatste kilometer leken er wel tien, maar uiteindelijk kwam ik binnen in Stavoren. Ik ben nog nooit zo blij geweest Wijnand te zien. Ik heb me meteen vergrepen aan een halve liter, en ging daarna naar het hotel om te douchen. Toen ik weer

fris en fruitig naar buiten liep om een peukje te roken met Wesley scheen er een heerlijk zonnetje op mijn bol. Het leek alsof er niets gebeurd was die dag. Nou ja, hopelijk is dit de aanloop naar beter weer voor morgen, dacht ik. ’s Avonds hebben we prima gedronken en gegeten in Cafe Max en daarna full HD voetbal gekeken op groot scherm, waarvan we er nog steeds niet uit zijn hoe groot hij nou werkelijk was…


Nou, wat een humor.. ‘A man’s gotta do what a man’s gotta do..’

Onderbroekenlol De beste demo die Kimswerd ooit heeft gezien

Bloedsuikerspiegel Jesse neemt nog ‘Hylpen’ een slokje gezuiverd Jomanda water

Dag 2 - Stavoren - Franeker

De wind was nog verder aangesterkt en had een perfecte fs180 geland. Helaas had de route ook een 180 geland en moesten we alsnog pal tegen de wind in beuken. Het was in ieder geval wel droog en zo nu en dan kwam zelfs de zon even om het hoekje kijken (Oant moarn!). Afijn, we moesten nog even wachten op Jappy want hij was te laat. Ik voelde me zeker niet slecht en besloot om met de kopgroep mee te rijden. Eerst maar even naar Hindeloopen. Dit ging voortvarend. Ik kon het tempo van Jappy, Jesse, Marc, Wesley en Rimmert nog bijhouden. De kopgroep vond pauzes overbodige luxe dus gingen we direct verder naar Workum. Hier hielden we wel even rust. Terwijl Jappy en Wesley zo snel mogelijk een halve liter nuttigden en Rimmert een slokje Beerenburg nam, polste Jesse zijn bloedsuikerspiegel om te kijken of hij nou 1 of 2 mueslirepen moest nemen. De longboard scene houdt er soms

vreemde gewoontes aan over. Veel tijd werd me niet gegund en we reden snel verder naar Bolsward. Ik kwam al snel tot de conclusie dat ik het tempo niet ging volhouden. Mijn kuitje was ten einde raad. Ik had toch moeten leren om ook met mijn andere been te steppen, maar daar was het nu te laat voor. Tot overmaat van ramp ontstond er in mijn bezwete onderbroek een dusdanige wrijving dat ik noodgedwongen zonder onderbroek, met open gulp de tocht moest hervatten. Ik kreeg de lachers op mijn hand, maar dit was geen actie om de clown mee uit te hangen, dit was keihard overleven. In Bolsward stonden Claude en Wijnand al weer klaar met de stempel en kon ik mooi even een andere boxer aantrekken. Een paar klodders Labello bleek genoeg om de pijn te verzachten. Voor mijn kuit was er tijgerbalsem. We hadden er al weer 34 kilometer opzitten en zaten daarmee precies op de helft van de route

Harlingen heeft een coffeeshop. naar Franeker. We lagen al bijna een uur voor op de achterhoede. Na 20 minuutjes uithijgen zette we de tocht weer voort. Even snel een ijsje halen bij de BP en weer verder. Jesse en Jappy waren tot grote ergernis van alle andere deelnemers nog steeds niet moe. Ik wel. Vooral het stuk vlak na Bolsward was weer belachelijk hard afzien. Met een volle windkracht 6 in mijn gezicht moest ik beetje bij beetje meters inleveren ten opzichte van de kopgroep. Het was een eindeloze witte slingerweg die qua ondergrond deed denken aan een jeu de boule baan. Mijn achterstand was opgelopen tot een paar honderd meter en schreeuwen had geen zin meer. Wachten op de eerstvolgende rijders zou minstens een uur duren dus daar had ik ook geen zin in. En in mijn eentje skaten heb ik nooit leuk gevonden. Dus probeerde ik nog te versnellen, maar dit leverde weinig op. Voor mijn gevoel ging ik 1 kilometer per uur. Tot

mijn grote vreugde stopten Wesley en Marc bij een stilstaande auto. Hoefde ik godzijdank niet alleen te skaten. Toen ik bij de auto was bleken Marc zijn ouders er in te zitten, die ons drieën van Sultana’s kwam voorzien. Ik kreeg de koekjes amper weg, omdat mijn hele slokdarm was droog geblazen door die verschrikkelijk harde wind. Gelukkig had ik nog wat water om het weg te spoelen. Na nog een aantal kilometers over dat grindpad te zijn gereden kwamen we eindelijk weer een dorpje tegen. Hier ben ik neergeploft. Het liefst was ik daar nog 5 uur blijven zitten, maar na ons sigaretje wilden Wesley en Marc weer verder. Het was nog 10 kilometer tot de volgende stad Harlingen. Op weg naar Harlingen kwamen we langs Kimswerd waar we een vreemd skateparkje aantroffen. Ik neem deze woorden niet vaak in de mond, maar dit skatepark was een Epic Fail. Het was een rond strookje asfalt


De Witte is naar de modebeurs geweest

Bunkeren!! Zonder mannenliefde kan je de voltooiing van de tocht vergeten van een meter breed waar een kleine spine, een miniminiminiramp en een verpaupert railtje in de weg stonden. Alleen al deze bezienswaardigheid is de moeite waard om de tocht te rijden. De groep die achter ons aankwam vertelde later dat er in Kimswerd ook een heuse geïmproviseerde binnenbaan was gebouwd. En de locals waren zo vriendelijk om open huis te geven. Helaas is deze schuur mij ontgaan want toen dat plaatsvond was ik alweer in Harlingen. Bij de stempelpost kregen wij te horen dat Jappy, Jesse en Rimmert het eindstation van dag 2, Franeker, hadden bereikt. En het was pas 15.15 uur! Na de laatste kilometertjes afzien kwamen Wesley en ik om 16.00 uur Franeker binnenrijden. Marc was iets sneller dan ons en was er om 15.55. De overige rijders kwamen rond 17.30 met knikkende knietjes en rode oogjes via de coffeeshop toch nog op de plaats van bestemming. In

de stadsherberg van Franeker wachtte een warme douche. Om 19.00 uur schoven we aan tafel voor een overheerlijk buffet. Errol en Susan kwamen ook nog een hapje meeeten. Na de WK wedstrijd van die avond is een groot deel van de groep naar café ‘De Bocht’ gegaan. Wijnand en Hobbe hielden dat het langst vol en wisten net voor sluitingstijd nog een volle fles Jägermeister onder hun T-shirt te verstoppen. Om drie uur ’s nachts gingen de laatste oogjes toe en droomde we van een goede afloop…

Tijd voor een pitstop

Dag 3 - Franeker - Leeuwarden

Na het ontbijt meldde de eerste die hards zich om 10.45 voor de herberg om te vertrekken. Vandaag was de laatste dag. Nog 71 kilometer te gaan via Dokkum naar Leeuwarden. Marc, Rimmert, Jappy en Jesse gingen voor een snelle tijd. Sportief dat we waren heeft iedereen keurig gewacht op Jappy, die wederom te laat was. Jappy gaf stank voor dank en onder het motto: samen uit, alleen thuis, ging hij er weer als snelste vandoor. Al snel was hij uit mijn zicht verdwenen. Ik was in staat van ontbinding, dus reed ik gebroken achteraan. Na een kilometer of 10 kreeg koploper Jappy problemen. Door een stukje kauwgum in één van de lagers was zijn wiel zo heet geworden dat hij was gesmolten. Kijk, dat krijg je er nou van als je zo hard rijd. Nu kon iedereen hem inhalen en vooral Marc en Rimmert zagen de gouden plak en zijn snel doorgereden. Iemand in de laatste groep had een reservewiel bij

zich en zo kon Jappy toch nog verder rijden. Hij haalde iedereen weer in en had binnen no-time Marc en Rimmert al weer bijgehaald. Ik was allang niet zo snel meer en reed samen met Hobbe helemaal achteraan. Na 20 kilometer verscheen zo ineens uit het niets een ijskraampje aan de horizon. Een grote groep skaters en een handjevol ouwe tangen (waar ik mij qua fitheid op dat moment goed mee kon identificeren) zaten er op het terrasje. Hobbe en ik gingen er snel bijzitten en bestelden ook een ijsje. Het ijskraampje was vlak voor Bartlehiem. Op aanraden van de ijsvrouw gingen we een kijkje nemen bij het beroemde bruggetje van Bartlehiem. We vroegen aan een bejaard stel wat er zo bijzonder was aan dat bruggetje. Na deze vraag vielen monden open en grote ogen keken ons aan. Na enig aandringen vertelden ze dat bij dit bruggetje het grote feest is als de Elfstedentocht op


Wat Wesley ook heeft geflikt, hij komt er weer mee weg

Geen Elfstedentocht zonder stempelpost

De avond er voor gejat, maar nu mag Hobbe de Beerenburg ook daadwerkelijk claimen schaatsen wordt gereden. Dit komt omdat de schaatsers er twee keer langs komen en dan bijna bij de finish in Leeuwarden zijn. Zo, weet iedereen dat ook weer. Toen de anderen weer verder ging bleven Hobbe en ik nog even zitten. Vandaag zouden we het kalm aan doen. We zouden net wegrijden, toen de andere terrasmensen ons wezen op een T-shirt dat was blijven liggen door één van de andere skaters. ‘Niet van ons dus laat maar lekker liggen’, zei ik. Deze mentaliteit vonden de Friezen niet zo leuk, dus om maar geen ruzie te krijgen heb ik het T-shirt meegenomen. Eenmaal uit het zicht van die zeurkousen heb ik snel dat shirt gelost. Ik vond dat ik al genoeg bagage bij me had en Hobbe was ook niet van plan het mee te sjouwen. Een lange, lange weg langs de Dokkumervaart volgde. Het tempo was er volledig uit en we konden er alleen nog maar om lachen. Met veel geklaag kwamen we aan

Julius wint de kids-award maar geeft het goede voorbeeld door vitamines te eten in Dokkum. Het was nu nog maar 25 kilometer tot aan Leeuwarden. We liepen zo ver achter dat de stempelpost al bij de finish stond. Wijnand kwam ons nog wel even opzoeken in een pompstation en at een broodje bal mee. Na een hoop getreuzel zetten Hobbe en ik onze tocht voort. Om 16.15 uur werd ik gebeld met het bericht dat Jappy, Rimmert, Marc en Jesse waren gefinisht. Vanaf toen werd ik constant gebeld waar we bleven, en dat we even door moesten rijden. Kom nou!?, in de e-mail stond dat we rond 7 uur zouden finishen en het ging erop lijken dat we dit ruim zouden halen. We namen rustig de tijd en stepten langzaam door. De skyline van Leeuwarden was al een poosje in zicht maar het leek niet echt dichterbij te komen. Een kleine 10 kilometer voor Leeuwarden hebben Hobbe en ik nog even op het terras gezeten en proostten we alvast op de finish. Daarna was het nog een klein stukje.

Curry en De Witte bij een legendary spot Fans wachten vol ongeduld Het begon weer te regenen, maar het kon me niks meer schelen. Trotsheid overheerste. Ik heb het gedaan. En het grappige is, ik heb het gedaan en Errol lekker niet. Of wacht even, 16 van de 16 hebben het gedaan en Errol lekker niet. Wat een fijne dis is dat. Ik ben om 17.30 uur samen met Hobbe over de streep gerold. Applaus en felicitaties kwamen op me af. Ik heb het welverdiende T-shirt in ontvangst genomen en daar kreeg ik ook nog een lekker blikje Heineken bij. Zo hoort het. De tocht was grandioos. Een ekte, ekte uitdaging voor elke plankschaatser. En natuurlijk goed om over op te scheppen. Ik heb heel veel gelachen en soms stiekem gehuild. Ik ben kapot gegaan, maar heb genoten. Hopelijk blijft deze traditie in stand. Dan doe ik volgend jaar sowieso weer mee…


Dag 1. Leeuwarden – Stavoren 1. Jappy Toering, Jesse B. v/d Bos, Marc Quere 5 uur en 45 minuten 4. Roy Schreuder, Ivo Smit, Alex Escalona 7 uur en 30 minuten 7. Leon Haines, Julius Jonker, Hobbe Hollands 7 uur en 40 minuten 10. Rimmert Schoorlemmer, Wesley de Jong, Shasa Boogaard 7 uur en 50 minuten 13. Jochem Westerman 7 uur en 53 minuten 14. Marijn de Vries 8 uur en 2 minuten 15. Geur van der Woude, Tymo Grijpma 8 uur en 15 minuten Doorzetter van de dag: GEUR VAN DER WOUDE Dag 2. Stavoren – Franeker 1. Jappy Toering, Jesse B. v/d Bos, Rimmert Schoorlemmer 4 uur en 17 minuten 4. Marc Quere 4 uur en 43 minuten 5. Wesley de Jong, Jochem Westerman 5 uur en 5 minuten 7. Roy Schreuder, Alex Escalona 5 uur en 25 minuten 9. Ivo Smit, Shasa Boogaard, Marijn de Vries, Tymo Grijpma, Geur van der Woude 5 uur en 55 minuten 14. Leon Haines, Julius Jonker, Hobbe Hollands 6 uur en 5 minuten Feestbeest van de dag: HOBBE HOLLANDS Dag 3. Franeker – Leeuwarden 1. Jappy Toering, Jesse B. v/d Bos, Rimmert Schoorlemmer 4 uur en 10 minuten 4. Marc Quere 4 uur en 11 minuten 5. Wesley de Jong 4 uur en 21 minuten 6. Roy Schreuder, Ivo Smit, Geur van der Woude, Alex Escalona, Tymo Grijpma, Marijn de Vries, Shasa Boogaard 5 uur en 15 minuten 13. Leon Haines, Julius Jonker 5 uur en 45 minuten 15. Jochem Westerman, Hobbe Hollands 6 uur en 5 minuten Duitser van de dag: MARC QUERE

Eindklassement na 200 km 1. Jappy Toering, Jesse B. v/d Bos 14 uur en 12 minuten 3. Marc Quere 14 uur en 38 minuten 4. Rimmert Schoorlemmer 16 uur en 17 minuten 5. Wesley de Jong 17 uur en 16 minuten 6. Roy Schreuder 18 uur en 5 minuten 7. Alex Escalona 18 uur en 10 minuten 8. Ivo Smit 18 uur en 40 minuten 9. Shasa Boogaard 19 uur 10. Jochem Westerman 19 uur en 3 minuten 11. Marijn de Vries 19 uur en 12 minuten 12. Geur van der Woude, Tymo Grijpma 19 uur en 25 minuten 14. Leon Haines, Julius Jonker 19 uur en 30 minuten 16. Hobbe Hollands 19 uur en 50 minuten

Kids van het weekend, captains van Team Slomo-No-Homo, en daarmee winnaar van de Young Spekjes Award 2010: LEON HAINES en JULIUS JONKER De Skateboard Elfstedentocht bedankt; ALLE DEELNEMERS, SKATE VERENIGING LEEUWARDEN, HOOFDSPONSOR ETNIES, ER-ROL SKATESHOP, CAFE MAX STAVOREN, FIXET GROU EN ALLE ANDEREN DIE SUPPORT HEBBEN LATEN ZIEN In 2011 kun je zelf ook meedoen aan de tocht die langzaam aan een behoorlijke traditie begint te worden!


Elf stedentocht