Issuu on Google+

24 DE FEBREiRO

DíA DE

ROSALÍA

24 DE FEBREiRO

DíA DE

ROSALÍA

Adiós, ríos; adiós, fontes; adiós, regatos pequenos; adiós, vista dos meus ollos; non sei cándo nos veremos.

Unha vez tiven un cravo cravado no corazón, i eu non me acordo xa se era aquel cravo de ouro, de ferro ou de amor. Soio sei que me fixo un mal tan fondo, que tanto me atormentóu, que eu día e noite sin cesar choraba cal choróu Madalena na Pasión. “Seor, que todo o podedes -pedínlle unha vez a Dios-, dáime valor para arrincar dun golpe cravo de tal condición”. E doumo Dios, arrinquéino. Mais…¿quén pensara…? Despois xa non sentín máis tormentos nin soupen qué era delor; soupen só que non sei qué me faltaba en donde o cravo faltóu, e seica..., seica tiven soidades daquela pena…¡Bon Dios! Este barro mortal que envolve o esprito ¡quén o entenderá, Seor!…

Mia terra, mia terra, terra donde me eu criéi, hortia que quero tanto, figueirias que prantéi, prados, ríos, arboredas, pinares que move o vento, paxarios piadores, casia do meu contento, muío dos castaares, noites craras de luar, campanias trimbadoras, da igrexia do lugar, amorias das silveiras que eu lle daba ó meu amor, caminios antre o millo, ¡adiós, para sempre adiós! ¡Adiós, groria! ¡Adiós, contento! ¡Deixo a casa onde nacín, deixo a aldea que conoso por un mundo que non vin!

EDLG

EDLG

biblioteca

biblioteca

Deixo amigos por estraos, deixo a veiga polo mar; deixo, en fin, canto ben quero... ¡Quén pudera no o deixar!...


24 DE FEBREiRO

DíA DE

ROSALÍA

24 DE FEBREiRO

DíA DE

Castellanos de Castilla, tratade ben ós gallegos, cando van, van como rosas; cando véná vén como negros.

Cando penso que te fuches, negra sombra que me asombras, ó pé dos meus cabezales tornas facéndome mofa. Cando maxino que es ida, no mesmo sol te me amostras, i eres a estrela que brila, i eres o vento que zoa. Si cantan, es ti que cantas, si choran, es ti que choras, i es o marmurio do río i es a noite i es a aurora. En todo estás e ti es todo pra min i en min mesma moras, nin me abandonarás nunca, sombra que sempre me asombras.

-Cando foi, iba sorrindo; cando veu, via morrendo a lucia dos meus ollos, o amantio do meu peito. Aquel máis que neve branco, aquel de dozuras cheio, aquel por quen en vivía e sin quen vivir non quero. Foi a Castilla por pan, e saramagos lle deron; déronlle fel por bebida, penias por alimento. Déronlle, en fin, canto amargo ten a vida no seu seo... ¡Castellanos, castellanos, tendes corazón de ferro!

EDLG biblioteca

¡Ai!, no meu corazoncio xa non pode haber contento, que está de dolor ferido, que está de loito cuberto.

ROSALÍA

EDLG biblioteca


24 DE FEBREiRO

DíA DE

ROSALÍA

24 DE FEBREiRO

DíA DE

ROSALÍA

¡Follas novas!, risa dáme ...Tal coma as nubes

ese nome que levás,

............que leva o vento,

cal se a unha moura ben moura

i agora asombran, i agora alegran

branca lle oise chamar.

os espacios inmensos do ceo, ............así as ideas

Non Follas novas, ramallo de toxos e silvas sós,

............loucas que eu teo,

hirtas, coma as mias penas,

as imaxes de múltiples formas

feras, coma a mia dor.

de estraas feituras, de cores incertos, ............agora asombran,

Sin olido nin frescura,

............agora acraran,

bravas magoás e ferís...

o fondo sin fondo do meu pensamento.

¡Se na gándara brotades, como non serés así!

EDLG

EDLG

biblioteca

biblioteca


24 DE FEBREiRO

DíA DE

ROSALÍA

24 DE FEBREiRO

DíA DE

ROSALÍA

Cando un é moi dichoso, moi dichoso, ¡incomprensibre arcano!, casi que -n'e mentira anque a pareza-

Mais vé que o meu corazón

lle a un pesa do ser tanto.

é unha rosa de cen follas, ¡Que no fondo ben fondo das entraas

i é cada folla unha pena

hai un deserto páramo

que vive apegada noutra.

que non se enche con risas nin contentos, senón con froitos do delor amargos!

Quitas unha, quitas dúas, Pero cando un tén penas

penas me quedan de sobra;

i é en verdá desdichado,

hoxe dez, maán corenta,

oco n'atopa no ferido peito,

desfolla que te desfolla...

porque a dor ¡enche tanto!

¡O corazón me arrincaras

Tan abonda é a desgracia nos seus dones

desque as arrincares todas!

que os verte, ¡Dios llo pague!, ós regazados. Hastra que o que os recibe, ¡ai!, reventa de farto.

EDLG

EDLG

biblioteca

biblioteca


24 DE FEBREiRO

DíA DE

ROSALÍA

24 DE FEBREiRO

DíA DE

ROSALÍA

Tecín soia a mia tea, O forno está sin pan, o lar sin lea, non canta o grilo alí, e se non é coa pena que o consome, o probe soio está co seu sofrir. Sin que comer e sin abrigo tremba, por que os ventos sutils, húmedos inda, silban antre as pedras i as portas fan xemir. ¡Que ha de facer, Seor, se o desamparo tén ó redor de si!... ¿Deixar a terra en que nacen i a casa en que espera ter fin? ¡Non, non!, que o inverno xa pasou i hermosa primadera vai vir. ¡Xa os árbores abrochan na horta súa! ¡Xa chega o mes de abril! I anque a torrentes chove en horas tristes, en outras o sol ri; xa a terra pode traballarse, a fame dos probes vai fuxir. ¡Ai!, o que en ti nacen, Galicia hermosa, quere morrer en ti.

EDLG biblioteca

sembrei soia o meu nabal, soia vou por lea ó monte, soia a vexo arder no lar. Nin na fonte nin no prado, así morra coa carrax, el non ha de virme a erguer, el xa non me pousará. ¡Que tristeza! O vento soa, canta o grilo ó seu compás... Ferbe o pote... mais, meu caldo, soía te hei de cear. Cala, rula, os teus arrulos ganas de morrer me dan; cala, grilo, que si cantas sinto negras soidás. O meu homio perdeuse, ninguén sabe en onde vai... Anduria que pasache con el as ondas do mar, anduria, voa, voa,

EDLG biblioteca

ven e dime en onde está.


24 DE FEBREiRO

DíA DE

EDLG biblioteca

ROSALÍA

Maio longo... Maio longo, todo cuberto de rosas, para algús telas de morte, para outros telas de vodas. Maio longo, Maio longo, fuches curto para min, veu contigo a mia dicha, volveu contigo a fuxir. Vendéronlle os bois, vendéronlle as vacas, o pote do caldo i a manta da cama. Véndéronlle o carro i as leiras que tia, deixárono soio, coa roupa vestida. «María, eu son mozo, pedir non me é dado, eu vou polo mundo pra ver de ganalo. Galicia está probe, i á Habana me vou... ¡Adios, adios, prendas do meu corazón!»


Rosalia