Issuu on Google+

DÍA DA POESÍA 2013 RECURSOS LITERARIOS 6º B


 

           



   




Ay ondas, que eu vin veer. Martin Codax  -->  --> -->  -->  -->  -->  -->  -->   -->  --> 


Adiós, ríos; adios, fontes Rosalia de Castro Adiós, ríos; adios, fontes;8A adiós, regatos pequenos;8B adiós, vista dos meus ollos:8A Repetición non sei cando nos veremos.8B Miña terra, miña terra,8A terra donde me eu criei,8B hortiña que quero tanto,8C Paralelismo figueiriñas que prantei,7b prados, ríos, arboredas,8A pinares que move o vento,9B paxariños piadores,8C casiña do meu contento,8B muíño dos castañares,7a noites craras de luar,7b campaniñas trimbadoras8C da igrexiña do lugar,8B amoriñas das silveiras8A que eu lle daba ó meu amor,9B caminiños antre o millo,8C


¡adiós, para sempre adiós! ¡Adiós groria! ¡Adiós contento, ¡Deixo a casa onde nacín, deixo a aldea que conoso por un mundo que non vin! Deixo amigos por extraños, deixo a veiga polo mar, deixo, en fin, canto ben quero... ¡quen pudera no o deixar...! Mais son probe e, ¡mal pecado!, a miña terra n'é miña, que hastra lle dan de prestado a beira por que camiña ó que naceu desdichado. Téñovos, pois, que deixar, hortiña que tanto amei, fogueiriña do meu lar, arboriños que prantei, fontiña do cabañar. Adiós, adiós, que me vou, herbiñas do camposanto, donde meu pai se enterrou, herbiñas que biquei tanto,


terriña que nos criou. Adiós Virxe da Asunción, branca com'un serafín: lévovos no corasón; pedídelle a Dios por min, miña Virxe da Asunción. Xa se oien lonxe, moi lonxe, as campanas do Pomar; para min, ¡ai!, coitadiño, nunca máis han de tocar. Xa se oien lonxe, máis lonxe... Cada balada é un dolor; voume soio, sin arrimo... Miña terra, ¡adiós!, ¡adiós! ¡Adiós tamén, queridiña...! ¡Adiós por sempre quizais...! Dígoche este adiós chorando desde a beiriña do mar. Non me olvides, queridiña, si morro de soidás tantas légoas mar adentro... ¡Miña casiña!, ¡meu lar!


                        


Cando penso que te fuches Unha vez tiven un cravo (8a) cravado no corazón, (8b) i eu non me acordo xa se era aquel cravo (11 a) de ouro, de ferro ou de amor. (9 b) Soio sei que me fixo un mal tan fondo, (11 A) que tanto me atormentou, ( 9) que eu día e noite sin cesar choraba (11) cal chorou Madanela na pasión. (11 A) “Señor, que todo o podedes ( 8 a) -pedínlle unha vez a Dios- ( 9 b) daime valor para arrincar dun golpe (11 a) cravo de tal condición”. ( 9 b)

Metáfora Comparación Hipérbole

E doumo Dios, arrinqueino, ( 9) mais…¿quen pensara…? ( 5) Despois xa non sentin máis tormentos (11 A) nin soupen que era delor; (7 b) soupen só que non sei que me faltaba (11 ) en donde o cravo faltou, (7 b) e seica, seica tiven soidades (10) daquela pena…¡Bon Dios! (8 A)

Este barro mortal que envolve o esprito (13) ¡quen o entenderá, Señor…!. (8) Rosalía de Castro (1993). Follas Novas. (Vigo: Galaxia)

Repetición

Hipérbole Feito por : Julio Crespo


As froliñas dos toxos ¡Nin rosiñas brancas, nin claveles roxos ! - 12A Eu venero as froliñas dos toxos.- 10A Dos toxales as tenues froliñas, - 10A que sorrien, a medo, entre espiñas.- 10A Entre espiñas que o ceio agasalla - 10A con diamánte-las noites que orballa. - 10A ¡ Oh do iermo o preciado tesouro !: - 10A as froliñas dos toxos son de ouro.- 10A De ouro vello son, mais, as froliñas – 10A dos bravos toxales, ¡Das devocións miñas!... - 12A

Sara Cerqueira Almuiña 6ºB


RECURSOS LIERARIOS POESÍA