Issuu on Google+

De Levensvreugd


Disclaimer: dit is een perzine (personal zine) geschreven door een malle katachtige die probeert De Levensvreugd in al haar facetten te brengen. Ik ben geen dokter, geen therapeut en ook niet The God of Hellfire. Alles in dit zine komt voort uit mijn persoonlijke ervaring en/of mijn eekhoornbrein (leuk dat zeugma!) en moet dan ook als zodanig geinterpreteerd worden. xxx Voor wie denkt "Oeh! DAT zijn leuke lettertjes!", het typeface Olympia Congress kunt u op deze website vinden: http://site.xavier.edu/polt/typewriters/tw-fonts.html De oplettende lezer zal merken dat dit typeface geen trema heeft en mijn tekst dus ook niet. xxx Dit zine is geschreven ter nagedachtenis aan Rood van Kattenburg, brenger van De Levensvreugd. Meer over hem leest u op bladzijde7 t/m 9 van dit zine.


Amsterdam, 18 december 2011 Aloha! Poelekie de Vries van LogPoes hier! In uw pootjes, of op uw beeldscherm, of op het beeldscherm in uw pootjes heeft u het eerste echte LogPoesZine! *doet de tijgerswing* En welk onderwerp is er beter geschikt voor een eerste LogPoesZine dan De Levensvreugd? Nou? Inderdaad! Geen enkel! Ik wens u dan ook veel leesplezier en hoop dat het u (voelt u hem aankomen?) De Levensvreugd brengt! Veel liefs, Poelekie de Vries, de LogPoes http://logpoes.blogspot.com www.twitter.com/LogPoes LogPoes@gmail.com

3


Inhoudsopgave: 5 - 6

Wat is De Levensvreugd?

7 - 9

Rood van Kattenburg

10 - 11

Wat is De Levensvreugd NIET?

12 - 15

Zeg Poelekie, allemaal leuk en aardig, maar bent u altijd zo kumbaya geweest?

16 - 20

Wat mij helpt om De Levensvreugd te kunnen blijven brengen (de basisvoorwaarden)

21 - 25

Wat doet een LogPoes bij Groot Leed?

26 - 27

Een samenvatting voor de tl;dr crowd die desondanks TOCH De Levensvreugd wil brengen 4


Wat is De Levensvreugd? a.k.a. "Ma theory, let me show you it!” #Icanhaztheoriez 1) Datgene waar u vrolijk van wordt; 2) Iets wat u moet zoeken; 3) Iets wat u moet brengen. Nou, dat valt mee, toch? Punt 1 spreekt voor zich, punt 2 wordt u hopelijk geheel duidelijk bij het stuk “Wat is De Levensvreugd NIET?” en punt 3 heeft waarschijnlijk wat uitleg nodig en dat gaat het beste met een voorbeeld: Een aantal jaren geleden werkte ik als secretaresse bij een niet nader te noemen groot ziekenhuis dicht bij Amstelveen. Elke dag moest ik van de 7e verdieping naar de patientenadministratie om dossiers, stickers en op-het-bedplak-strookjes van op te nemen patienten te halen.

5


De collega die me inwerkte, waarschuwde me: “Die lui zijn sikkeneurig! Ze zeggen nooit iets als je binnen komt, je kunt ze het best maar gewoon negeren!” Ik dacht: “Ha! Een Experimentje!” en besloot elke dag vriendelijk “Goedemorgen!” te roepen. Na dit 3 weken lang 4 dagen per week volgehouden te hebben, kwam de eerste “Goedemorgen!” terug en na nog een week hadden we de leukste gesprekken. Sfeerverbetering: 100%! Toen ik een andere functie kreeg en afscheid van ze kwam nemen, vroeg ik waarom ze in het begin nooit groetten. “Niemand die hier binnenkwam groette ons ooit, stelletje sikkeneuren!” Dit was duidelijk een situatie waarin iedereen van het slechtste uit ging, waardoor er een spiraal van sikkeneurigheid ontstond. En daar werd niemand blijer van.

6


Rood van Kattenburg De trouwe lezers van LogPoes kennen hem natuurlijk. Voor de mensen die fris nieuw zijn, volgt hier een korte introductie: Dit is Rood

en hij is mijn held. 7


Technisch gezien moet ik zeggen “Dit was Rood”, want hij is op 7 juni 2011 op 21-jarige leeftijd overleden. Mijn held is hij echter nog steeds. Geboren in een coffeeshop, met zijn broer verhuisd naar zijn eerste woonadres, buiten rondlopend “gevonden” en meegenomen naar zijn tweede woonadres, waar - eufemistisch gesteld - De Levensvreugd niet in grote mate voorradig was. Uiteindelijk is hij door degene die op hem had moeten passen tijdens de afwezigheid van de mensen van Woonadres Twee in het trappenhuis gemikt, waar ik hem vond. Ondanks zijn turbulente voorgeschiedenis en zijn latere uitzonderlijk matige gezondheid (Zit u? Komtie: jaarlijks 2 keer bronchitis en een aangeboren hartruis die je 5 huizen verder hoorde, daarnaast vanaf zijn 16e diabetes, onderpijnstiller-pijnvrije artritis, staar-waarmee-je-niet-magautorijden en een schildklier die het langzaam maar zeker begaf) bracht hij in de twaalf jaar dat hij bij mij woonde op dagelijkse basis De Levensvreugd. 8


Werkelijk, ik heb nog nooit ZO’n blij type ontmoet als deze kearel. Hij vond het leven LEUK! Natuurlijk had hij, zeker toen hij ouder en zieker werd, z’n “ik hang suf in mijn mand”-dagen, maar zelfs dan sleepte hij zich zijn mand uit om jolig mijn kant op te dabberen als ik thuiskwam. En ja, ik heb op voor mij slechte dagen wel eens “Kearel, doe niet zo ontiegelijk BLIJ, ik word er MOE van!” geroepen, waar dan een hoogst jolig “Mm-a!” op volgde. Waar ik dan weer om moest lachen. Rood maakte me bewust van het feit dat nare omstandigheden geen permanente belemmering hoeven te zijn voor het brengen van De Levensvreugd. Tegen de zeurneuzen die denken “Ja, duh, maar da’s maar een KAT, nogal makkelijk!” zeg ik: “Als ‘maar een kat’ het al kan, dan kan jij als mens het zeker!” *kijkt triomfantelijk*

9


Wat is De Levensvreugd NIET? Het is absoluut niet dat hypere, volkomen onrealistische NLP “You go, tiger!”-gebeuren, want als ik ERGENS allergisch voor ben… Ik kan me voorstellen dat punt 2 van de definitie die ik aan het begin gaf, “iets wat je moet zoeken”, die indruk kan wekken. De Levensvreugd zoeken is echter niet hetzelfde als roepen dat alles fantastisch is terwijl je omstandigheden naar zijn en/of je je verschrikkelijk voelt. Er zijn omstandigheden/periodes in je leven waarin het brengen van De Levensvreugd gewoon niet gaat. Hierover verderop in dit zine meer. Het zoeken van De Levensvreugd is feitelijk niets meer (maar zeker niets minder) dan je constructief opstellen. Ga van het positieve uit: mensen doen over het algemeen hun best en hebben het beste met je voor. Echt waar. 10


Groet de buschauffeur. Glimlach naar iemand die toevallig je kant op kijkt. Til eens een kinderwagen de bus in of uit. Houd een paraplu boven iemands hoofd. Geef die persoon voor je in de rij bij de HEMA die 20 cent die ze tekort komen. Deel je hapje met iemand. Natuurlijk zullen er mensen zijn die je bedotten, maar hoeveel zijn dat er nou werkelijk? Bovendien: dat is hun karma. #ohnoshedidnt #ohyesshedid Je mist ZO ontzettend veel leuke interacties met mensen als je er altijd maar van uitgaat dat mensen niet te vertrouwen zijn en dat iedereen er op uit is om je een hak te zetten.

11


Zeg Poelekie, allemaal leuk en aardig, maar bent u altijd zo kumbaya geweest? Nee. Integendeel zelfs. Ik was een ZeurPoes Deluxe, een mekker extraordinaire, een epische doemdenker, een sikkeneurig huisdier, was absurd kritisch, had een uitzonderlijk talent voor het maken van hoogst vernietigende vileine opmerkingen en was een ster in het me Ergeren Aan Alles. Jarenlang had ik op alles en iedereen wel iets aan te merken: het was fout, slecht of het deugde niet. In mijn omgeving had ik voornamelijk mensen die ook op deze manier in het leven stonden, en valse k*topmerkingen maken werd een sport. Want het voelde in eerste instantie best lekker om al mijn verdriet, frustratie en woede over de wereld in het algemeen en mijn eigen leven in het bijzonder te sublimeren tot snoeiharde one liners waar ik ‘punten’ mee scoorde. En het vergde natuurlijk meer creativiteit dan uit pure agressie een bushokje in elkaar trappen. Maar erg constructief was het niet. 12


13


Hoe werd dat anders? Het was een combinatie van dingen: ik dacht indertijd dat ik, als ik het er maar uitgooide, op een gegeven moment wel minder verdrietig, gefrustreerd en woedend zou worden. Het tegendeel bleek echter het geval: ik werd hoe langer hoe opgefokter, was continu woedend en verschrikkelijk lichtgeraakt. Ik merkte dat ik “op zoek” ging naar dingen om me aan te ergeren; dat ik hoopte dat iemand per ongeluk tegen me aanliep op straat zodat ik tegen die persoon kon brullen. Ik werd er, kortom, niet gelukkiger van. In die tijd las ik regelmatig het weblog van iemand die na jarenlang destructief gedrag gestopt was met drugsgebruik. Een van de dingen die hij aangaf, was dat sinds hij gestopt was zich nodeloos te ergeren en "random acts of kindness" verrichte, hij zich significant beter voelde. Het breekpunt kwam toen ik diep zuchtend en *rolleyend* bijna uit elkaar spatte omdat een oudere mevrouw “traag” was bij een pinautomaat. Ik hoorde mezelf “Pfff!” doen en dacht “Zo, wat ben JIJ een ontzettend k*twijf geworden!” 14


Vanaf dat moment ben ik me bewust anders op gaan stellen en ik merkte al snel dat dat resultaat opleverde: behalve dat mensen spontaan een stuk gezelliger tegen me deden, merkte ik ook dat ik het een veel prettigere manier vond om in het leven te staan en dat ik veel meer was dan een woedende, verzuurde sneermachine. Ik vond mezelf spontaan een stuk leuker en hoe leuker je jezelf vindt, hoe leuker je naar anderen toe kunt zijn. En dat leuker naar anderen zijn, is het brengen van De Levensvreugd!

Lukt het om altijd De Levensvreugd te brengen? Nee, natuurlijk niet. Ik zou het ook een beetje eng vinden als ik altijd maar blij en Levensvreugdig zou zijn. Nogmaals: De Levensvreugd is geen kunstmatige vrolijkheid. Maar ik waak er wel voor om mijn niet-Levensvreugdigheid niet in een eindeloze poel van blegh te laten verzanden.

15


Wat mij helpt om De Levensvreugd te kunnen blijven brengen (de basisvoorwaarden) Let op: dit is wat voor MIJ werkt, dit hoeft helemaal niet voor u te werken.

Ik drink niet, rook niet, gebruik (behalve de medicatie voor mijn astma en De Bloeddruksores) geen drugs en ik eet geen dieren. Over het hoe en waarom van zowel het straight edge als het vegetarier zijn, zou ik een heel zine kunnen vullen, maar de essentie is dat ik me hier fysiek en mentaal prettiger bij voel. Ik kies bewust met wat voor soort mensen ik om wil gaan. Zoals ik eerder schreef: in mijn ZeurPoes Deluxe-tijd had ik voornamelijk mensen om me heen die ook van gejengel, gemekker en geklaag aan elkaar hingen. Hoewel ik absoluut vind dat je 100% zelf verantwoordelijk bent voor hoe je je opstelt, is het een feit dat het een stuk moeilijker is om constructief te zijn als je je omgeeft met mensen die dat absoluut niet zijn.

16


17


In mijn Emily the Strange adressenboek heb je onder elk adressenvakje de optie “part of the posse/part of the problem” en zo simpel is het eigenlijk. Omgaan met mensen die (soms ondanks alles) constructief in het leven staan, maakt alles een stuk makkelijker. En uiteraard (zeer belangrijk!) leuker! Ik kijk geen tv. Nieuws bereikt me via het internet of andere kanalen (ik kom wel eens onder de mensen tegenwoordig) en verder is 99% van wat op tv verschijnt en voor mij de moeite waard is via het internet te bekijken. Ik merk dat ik een stuk beter functioneer als ik niet blootgesteld wordt aan de deprimerende brij nieuws en/of aan programma’s die alleen maar ergernis opwekken. Hetzelfde geldt voor kranten en websites waar alleen maar ellende op staat. Wat heb ik eraan om foto’s te zien van iemand die in zijn eigen bloed op straat ligt dood te gaan? Ik kan aan die specifieke situatie niets meer veranderen en voel me alleen maar ZO rottig dat ik De Levensvreugd niet meer kan brengen. Laat staan daadwerkelijk actie ondernemen. 18


Ik doe niet aan “verplichtingen�. Ik ben van mezelf en behalve op een gegeven moment doodgaan, is niets in het leven echt verplicht. Natuurlijk is dit gechargeerd: als ik niet in een kartonnen doos wil verhongeren, is het zorgen voor inkomen, belasting betalen en de basisdingen als huisvesting en voedsel regelen wel een goed plan. En natuurlijk zullen er altijd dingen zijn in mijn leven die ik liever niet zou doen (Heel Vroeg Opstaan bijvoorbeeld), maar die me wel dusdanig profijt opleveren (salaris of studiepunten) dat ze achterwege laten een slecht plan zou zijn. Overigens zijn deze dingen voor iedereen weer anders. Omgaan met mensen waar je doodongelukkig van wordt, Kerst vieren, bedrijfsfeestjes, op groepsvakantie, in een Centerparkshuisje gaan zitten terwijl ik liever harakiri pleeg: allemaal niet verplicht. Doe ik dan ook niet. En als ik ze om wat voor reden dan ook WEL zou doen, dan is dat een bewuste keus geweest en heb ik geen reden om erover te mauwen.

19


Dingen doen: schrijven, bloggen, zines maken, met matties hangen, brieven schrijven, Projecten verzinnen, iets craften, een nieuw fancy recept uitproberen, basgitaar spelen, zingen, dansen, thee drinken, wasseh wasseh, met een boekje in een hoekje zitten, mijn post-absurdistische gevoel voor humor onderhouden. 1 woord: daglichtlamp.

20


Wat doet een LogPoes bij Groot Leed? Alles goed en wel, maar soms pleurt je leven in elkaar: je raakt je baan kwijt, mensen stellen je bruut teleur, je hart breekt (en nog een keer, en nog een keer), je wordt beroofd, een familielid en/of vriend overlijdt, je geeft je laatste spaargeld uit aan een opleiding waar je jezelf doorheen martelt om als een baksteen te zakken, je huisdier gaat dood, je matties hebben het moeilijk, je gezondheid laat je met enige regelmaat op creatieve manieren in de steek, of zelfs all of the above.

Wat dan? In mijn ervaring is het belangrijkste om de situatie niet te verergeren. In de woorden van Ice Cube: “Check yo self before you wreck yo self”. Ik doe geen dingen waar ik bij voorbaat al weet dat ik er spijt van krijg. Ik probeer een balans te vinden tussen “me continu ellendig voelen” en “continu afleiding zoeken”. Ik bepaal wat spoed is en wat niet. 21


Als u Balans zoekt, deze bevindt zich in Middelburg. #trufax 22


Op de momenten dat mijn leven voelt als een middag op Spoedeisende Hulp, doe ik aan triage: ik doe het hoogst noodzakelijke en laat de rest gaan. Soms ga ik gewoon een poosje onder een rots zitten. Wat een eufemisme is voor jankend in mijn bed liggen. Ik dwing mezelf echter de volgende dag weer uit bed te komen, want hoe langer ik blijft liggen, hoe ellendiger ik me voel en dat is niet de bedoeling. Ik heb een playlist bestaande uit alles van Everything but the Girl, The Smiths/Morrissey en Linkin Park. Ik draai dat 20 minuten en jengeljank keihard mee. Na 20 minuten sta ik op van de vloer, ga ik wasseh wasseh en iets anders doen, zoals: - mijn plushie en/of mijn matties snugglen (NB: poezen zijn ook matties!); - een stuk lopen (als er zee in de buurt is ga ik naar zee) en tegen de wind in brullen;

23


- mijn rolschaatsen aantrekken en door het huis heen rollen. Daar kan ik niet onvrolijk onder blijven; - een toverkrasblok volkrassen; - met iemand babbelen. Dat kan een mattie zijn of een professional; - slapen. Want slapen maakt alles beter. Of in ieder geval: minder erg. Overigens geloof ik niet in dat Groot Leed een (al dan niet louterende) functie heeft. Ik geloof niet dat ik er “sterker� van wordt, dat het me een beter mens maakt of dat het nut heeft. Leed is gewoon leed en het is stom. Het enige wat ik kan doen, is blijven ademhalen.

One day at the time, one foot in front of the other. 24


Zelfs als ik het niet geloof. 25


Een samenvatting voor de tl;dr crowd die desondanks TOCH De Levensvreugd wil brengen De Levensvreugd is: 1) Datgene waar u vrolijk van wordt; Dat spreekt voor zich. 2) Iets wat u moet zoeken; Stel u constructief op en ga van het positieve uit. 3) Iets wat u moet brengen. Wees aardig voor anderen: groet de buschauffeur. Glimlach naar iemand die toevallig je kant op kijkt. Til eens een kinderwagen de bus in of uit. Houd een paraplu boven iemands hoofd. Geef die persoon voor je in de rij bij de HEMA die 20 cent die ze tekort komen. Deel je hapje met iemand. De Levensvreugd is als een boomerang: als u hem brengt, dan komt hij vanzelf weer bij u terug!

26


Veel succes! 27



De Levensvreugd