Issuu on Google+


ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ

ΣΤΟΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ ΠΟΥ ΑΝΑΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΑΓΙΑΖΕΙ

Σ’ αυτό το τεύχος... - Είναι εύκολο να τα παρασυρθούμε. Η Εκκλησία και η Ομάδα. Μοιάζουν εξωτερικά, έχουν πολλά κοινά. Όμως ο Ιησούς Χριστός δεν ήρθε στη Γη μας για να φτιάξει μια ομάδα, την ομάδα Του, αλλά το θαύμα που λέγεται Εκκλησία. Γιατί πέφτουν στην παγίδα κάποιοι; Πώς θα τα ξεχωρίσουμε αυτά τα δύο; (Σελίδα 2) - Μιλάμε για τον Ιησού Χριστό. Μεγάλο και σοβαρό θέμα. Γνωρίζουμε όμως καλά το λόγο που Τον έφερε στη γη μας, τη φύση του έργου Του, της σωτηρίας Του; Τι μας λένε οι λέξεις: Να Συγχωρήσει, Να Καθαρίσει, Να Αγιάσει; Μία λάθος προσέγγιση εδώ έχει μεγάλο κόστος και αιώνιο. (Σελίδα 10) - Ακούγοντας μια ομιλία μου σε παλιότερο συνέδριο νέων, με το θέμα «Αφήσαντες… ηκολούθησαν» για τους μαθητές του Κυρίου μας, κάποιος νέος σηκώθηκε και σχολίασε δημόσια πως αν έχουν έτσι τα πράγματα, το ποσοστό αυτών που ακολουθούν έτσι τον Κύριο είναι Μηδέν τοις Εκατό. Είναι αυτή η αλήθεια; Και αν ναι, τι φταίει; (Σελίδα 15) - Οι Αντιθέσεις. Όταν τις συναντάμε στη ζωή, μας κάνουν εντύπωση ή τις προσπερνάμε. Όταν τις συναντάμε στην πνευματική πορεία πιστών του Ιησού Χριστού, συνήθως πρόκειται για ένα θαύμα ζηλευτό, όπως αυτό που διαβάζουμε στις Πράξεις των Αποστόλων. Τι κρύβεται από πίσω, ποια η πηγή της ξεχωριστής αυτής δύναμης; (Σελίδα 19) - Στο σύγχρονο απάνθρωπο σχήμα της ζωής μας, του κόσμου μας, η Εκζήτηση Παρηγοριάς είναι μια ιδιαίτερη, σημαντική και καθημερινή ανάγκη του σύγχρονου ανθρώπου. Πόσοι όμως βρίσκουν αυτήν την παρηγοριά και το κυριότερο πόσοι μπορούν να την προσφέρουν; Υπάρχει απάντηση και φως, αρκεί να προσέξουμε πού θα στρέψουμε την αναζήτησή μας. (Σελίδα 25) - Από τα πιο επικίνδυνα και ιδιαίτερα των ημερών του Τέλους είναι η μεταφορά στοιχείων, χαρακτηριστικών και νοοτροπίας από τον κόσμο της αμαρτίας μέσα στον «Άγιο Χώρο» της παρουσίας και της αγάπης του Θεού. Το «Ευ ζην» είναι από τα πλέον διαδεδομένα στοιχεία, που, επειδή είναι ελκυστικά, παρασύρουν εύκολα και παρασύρουν πολλούς. Πώς μπορούμε να αναγνωρίσουμε την παγίδα και να την αντιμετωπίσουμε; (Σελίδα 27) - Μήπως είναι είδος σπάνιο προς εξαφάνιση; Και να σκεφτεί κανείς ότι γι’ αυτό πήγαμε στον Ιησού Χριστό. Πώς είναι οι «Χαρούμενοι Χριστιανοί», πώς ζουν, από πού αντλούν τη δύναμή τους και είναι χαρούμενοι; Και οι άλλοι που δεν είναι χαρούμενοι…; (Σελίδα 30) - Η θεωρία ότι είμαστε μόνοι, αφημένοι., αβοήθητοι, εγκαταλειμμένοι είναι μεγάλο ψέμα. Είμαστε πάνοπλοι, θωρακισμένοι με την «Πανοπλία του Θεού». Όμως και πάλι υπάρχει πρόβλημα και κίνδυνος. Ξέρουμε ακριβώς τι έχουμε στη διάθεσή μας; Ξέρουμε πώς να χρησιμοποιούμε σωστά και αποτελεσματικά τα όπλα μας; Έχουμε τα αποτελέσματα στις μάχες που αξίζουν στον στρατολογήσαντα, τον Κύριό μας; (Σελίδα 34) - Διαβάζοντας την ιστορία αυτή, που είναι πέρα για πέρα αληθινή, μερικοί μπορεί να την θεωρήσουν φαιδρή και να προσπεράσουν. Κάποιοι άλλοι να μείνουν κατάπληκτοι. Δεν είναι αυτός ο στόχος. Το αληθινό πρόσωπο της αμαρτίας. «Πατέρας και Κόρη» στα σκληρά και αλύπητα γρανάζια της αμαρτίας, που στοχεύει να καταστρέψει τη ζωή μας ολόκληρη. (Σελίδα 42) - Πόσο χαμηλά μπορεί να ρίξει η αμαρτία τον άνθρωπο, την οικογένεια, τη ζωή του; Όταν ακούς κάποιον να λέει «Με έδιωξε η ίδια μου η μάνα», απορείς και βάζεις με το μυαλό σου διάφορα. Για τη μάνα, για τον ίδιο. Καλύτερα να κοιτάξουμε μέσα μας. Και μετά επάνω, στον Θεό, που αναγεννά και μεταμορφώνει τους κατεστραμμένους από την αμαρτία αμαρτωλούς. (Σελίδα 48) 1


ΑΡΘΡΟΝ ΠΡΩΤΟΝ

ΕΝΑ ΔΥΝΑΤΟ ΧΑΡΤΙ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

Η Εκκλησία και η Ομάδα Ό

ποιος νομίζει ότι ο Σατανάς, το επιτελείο του, οι μεθοδεύσεις του είναι απλή και εύκολη υπόθεση, βρίσκεται σε πολύ επικίνδυνο δρόμο. Υπάρχουν μηχανισμοί και σχέδια, που εκπονούνται χωρίς τέλος, με στόχο πάντα τη διάβρωση του έργου του Ιησού Χριστού και της σωτηρίας του αμαρτωλού ανθρώπου από τον βέβαιο αιώνιο θάνατο. Στο στόχαστρο σταθερά η Εκκλησία του Ιησού Χριστού. Να ξεπέσει, να χάσει το στόχο της και τον προσανατολισμό της, να μην επιτελεί το έργο της στη Γη. Η μεθόδευση πλούσια και από παλιά. Και οι μέθοδοι εξίσου μελετημένες. Και αποτελεσματικές κατά καιρούς. 2

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ


Η Εκκλησία και η Ομάδα

Όλα όμως έχουν το σημείο κορεσμού τους. Κάποτε γίνονται λιγότερο αποτελεσματικά ή και αναποτελεσματικά. Οπότε χρειαζόμαστε «νέο αίμα», για να πλανήσουμε «ει δυνατόν και τους εκλεκτούς» ( Ματθαίος κδ΄24 ). Έτσι σκέφτεται ο «πατέρας της πλάνης και του ψεύδους», ο διάβολος. Όμως υπάρχει και κάτι ακόμα. Είναι αυτά που περνάνε κάτω από τα μάτια μας ή από τη μύτη μας και δεν τα αντιλαμβανόμαστε. Σιγά-σιγά εγκαθίστανται, μπαίνουν ανάμεσά μας, μπαίνουν μέσα μας, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας και μας παρασύρουν στην αμαρτία χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε. Κάτι τέτοιο φαίνεται να συμβαίνει εδώ και αρκετό καιρό με την εισβολή της νοοτροπίας και των χαρακτηριστικών της ομάδας μέσα στην Εκκλησία του Ιησού Χριστού. Στις μέρες μας είναι πολύ φανερά πλέον και τα αποτελέσματα και η μεγάλη ζημιά που έχει γίνει, αλλά και που είναι σε εξέλιξη. Ας τα πάρουμε ένα-ένα και από την αρχή. Η ομάδα έχει τα δικά της γνωρίσματα. Έχει αρχηγό, ο οποίος είναι συνήθως ηγετική φυσιογνωμία, ο οποίος έχει όραμα και μπορεί και πείθει για την αξία του και δημιουργεί οπαδούς ή πιστούς ή ακόλουθους γύρω του. Υπάρχουν αρχές στην ομάδα, οι οποίες είναι πόνημα του αρχηγού της και τις οποίες κανένας δεν ελέγχει για αλήθεια ή αντικειμενικότητα. Όλα αυτά για την ομάδα συγκεντρώνονται στο πρόσωπο του αρχηγού. Ο λόγος του αρχηγού, που είναι πάντοτε ένα φυσικό πρόσωπο, αποτελεί κορυφή αλλά και οροφή για τα μέλη της ομάδας. Δεν υπάρχει υψηλότερο σημείο, αλλά και δεν χρειάζεται. Το όραμα και οι αρχές του ηγέτη καλύπτουν τα πάντα και το μόνο που χρειάζεται είναι πίστη και υποταγή σ’ αυτά. Δεν πρόκειται όμως για στατική κατάσταση, αλλά για δυναμική. Η τάση για ταύτιση με τον ηγέτη και τις αρχές του είναι διάχυτη στα μέλη της ομάδας. Αυτή είναι η σωστή και φυσιολογική εξέλιξη και κατάληξη των μελών της ομάδας. Πλήρης ταύτιση, αφομοίωσή τους απόλυτη από τον αρχηγό, το όραμά του.

Από τον «πατέρα της πλάνης και του ψεύδους», το διάβολο, οι μέθοδοι είναι μελετημένες και αποτελεσματικές κατά καιρούς. Σιγά-σιγά εγκαθίστανται, μπαίνουν ανάμεσά μας, μπαίνουν μέσα μας, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας και μας παρασύρουν στην αμαρτία χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε. Κάτι τέτοιο φαίνεται να συμβαίνει εδώ και αρκετό καιρό με την εισβολή της νοοτροπίας και των χαρακτηριστικών της ομάδας μέσα στην Εκκλησία του Ιησού Χριστού. Στις μέρες μας είναι πολύ φανερά πλέον και τα αποτελέσματα και η μεγάλη ζημιά που έχει γίνει, αλλά και που είναι σε εξέλιξη.

Εκτός από τον αρχηγό, η ομάδα έχει και τα μέλη της. Μη νομίσει κανείς ότι η ομάδα είναι για απλοϊκούς, αδαείς και Μάιος - Ιούνιος 2011

3


Η Εκκλησία...

Πόσο κοντά δείχνουν να είναι τα στοιχεία και τα γνωρίσματα της ομάδας με αυτά της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού στη Γη. Ο αρχηγός, οι αρχές, το όραμα, τα μέλη, η συνοχή, η εικόνα προς τα έξω. Θα υποστήριζε κανείς με απλότητα και χωρίς να εμβαθύνει, ότι σε πολλά σημεία οι δύο αυτές οντότητες ταυτίζονται ή η μία αντιγράφει την άλλη. Πρέπει όμως να είμαστε προσεκτικοί, και κυρίως άγρυπνοι, ιδιαίτερα στις περιοχές που μοιάζουν να πλησιάζουν, που φαίνεται να είναι κοντά, αλλά στην π ρ α γ μ α τ ι κότ η τα πρόκειται για δρόμους τελείως διαφορετικούς και έδαφος ιδιαίτερα ολισθηρό.

απαίδευτους. Κάθε άλλο μάλιστα. Υπάρχουν ομάδες, που είναι πολύ δύσκολο να μπεις, να ανήκεις και να παραμείνεις μέλος. Όταν όμως οι πρώτες δυσκολίες και τα πρώτα εμπόδια της ένταξης ξεπεραστούν, αναπτύσσεται μία επαγωγική συνέργεια ανάμεσα στα μέλη, που διευκολύνει τη διείσδυση και την πλήρη ένταξη. Αναπτύσσεται αλληλοϋποστήριξη, χημεία, φιλία, δεσμοί ποικίλοι, σε σημείο που και η αναχώρηση πλέον από την ομάδα είναι αρκετά δύσκολη υπόθεση. Άλλωστε υπάρχει και ο ηγέτης και η δύναμη της συσπείρωσης γύρω από τον ηγέτη και δρα συνεκτικά μεταξύ των μελών. Η προσωπικότητα του ηγέτη είναι και ο καταλύτης που ισορροπεί τις σχέσεις, αμβλύνει τις εντάσεις και δίνει το στίγμα τη στιγμή που χρειάζεται. Η ομάδα, για να λειτουργεί σωστά και να είναι ελκυστική, πρέπει να έχει συνοχή εσωτερικά και καλή εικόνα προς τους έξω. Η απόλυτη ταύτιση των μελών με τις αρχές και τους στόχους της ομάδας δεν επιτυγχάνεται πάντοτε. Θα πρέπει όμως να υπάρχει ταύτιση στα βασικά και θεμελιώδη της ομάδας, κάτι που είναι απαραίτητο για να συμβιώσει κάποιος σαν μέλος μέσα σε μία ομάδα. Τα μέλη της ομάδας αισθάνονται υποχρεωμένα να υπερασπιστούν κάθε τι που έχει σχέση με την ομάδα στην οποία ανήκουν. Άλλωστε αυτή, η ομάδα, είναι που τους ορίζει απόλυτα, τους εκφράζει και οι ίδιοι είναι πλήρως ταυτισμένοι μαζί της. Για ένα διάστημα δεν αντιλαμβάνονται ότι μπορεί και λάθη να υπάρχουν και να γίνονται μέσα στο χώρο της ομάδας, που αποτελεί το αντικείμενο της απόλυτης λατρείας τους. Όταν όμως το ανακαλύψουν τότε υπάρχουν δύο δρόμοι να ακολουθήσουν: α) να πνίξουν οι ίδιοι μέσα τους το φως, την ενοχλητική φωνή της αλήθειας, τη φωνή που αναστατώνει και ξεβολεύει, β) να την ακολουθήσουν σε ένα δρόμο που μπορεί μεν να είναι δρόμος ηθικής απελευθέρωσης, αλλά είναι και δρόμος σύγκρουσης με το όλο οικοδόμημα της ομάδας, από τον ηγέτη ως τον τελευταίο οπαδό. Αυτό το τελευταίο είναι πολύ δύσκολο και έχει μεγάλο κόστος. Αφήνουμε αυτήν την περιοχή. Αρκετά την αναλύσαμε. Το κάναμε όμως σκόπιμα, για να καταδείξουμε πόσο κοντά δεί-

4

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ


...και η Ομάδα

χνουν να είναι τα στοιχεία και τα γνωρίσματα της ομάδας με αυτά της Εκκλησίας του Ιησού Χριστού στη Γη. Ο αρχηγός, οι αρχές, το όραμα, τα μέλη, η συνοχή, η εικόνα προς τα έξω. Θα υποστήριζε κανείς με απλότητα και χωρίς να εμβαθύνει, ότι σε πολλά σημεία οι δύο αυτές οντότητες ταυτίζονται ή η μία αντιγράφει την άλλη. Πρέπει όμως να είμαστε προσεκτικοί, και κυρίως άγρυπνοι, ιδιαίτερα στις περιοχές που μοιάζουν να πλησιάζουν, που φαίνεται να είναι κοντά, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για δρόμους τελείως διαφορετικούς και έδαφος ιδιαίτερα ολισθηρό. Ο Ιησούς Χριστός δεν ήρθε στη Γη μας για να φτιάξει ομάδα, την ομάδα Του, στην οποία θα είναι Εκείνος ο απόλυτος και αδιαμφισβήτητος ηγέτης. Αλλά ούτε και η Εκκλησία Του επί της Γης λειτουργεί σαν ομάδα, με αρχηγούς, αρχές και οράματα, όταν είναι υγιής και γνήσια. Προς αυτήν την κατεύθυνση σπρώχνουν δυστυχώς οι άνθρωποι την Εκκλησία του Χριστού στις μέρες μας, που προσπαθούν να τη μετασχηματίσουν σε ομάδα ή ομάδα τους πιο σωστά, επιβάλλοντας δικούς τους κανόνες και αρχές. Πολύ εύστοχα περιγράφει με λεπτομέρειες το Άγιο Πνεύμα του Κυρίου αυτό το γεγονός στην επιστολή Β΄Πέτρου κεφ. β΄(εδάφια 1-4): «Υπήρξαν όμως και ψευδοπροφήται μεταξύ του λαού, καθώς και μεταξύ σας θέλουσιν είσθαι ψευδοδιδάσκαλοι, οι οποίοι θέλουσι παρεισάξει αιρέσεις απωλείας, αρνούμενοι και τον αγοράσαντα αυτούς Δεσπότην,… και πολλοί θέλουσιν εξακολουθήσει εις τας απωλείας αυτών,… και δια πλεονεξίαν θέλουσι σας εμπορευθή με πλαστούς λόγους…» Η Εκκλησία του Ιησού Χριστού επί της Γης είναι πολύ πιο πάνω από ομάδα με μέλη και κοινό όραμα. Είναι η «Νύμφη» Του και Εκείνος είναι ο «Νυμφίος» (Αποκάλυψη Ιωάννου κα΄2, Ματθαίος κε΄5,6,10), είναι «η κεφαλή» και εκείνη είναι το δοξασμένο «σώμα» Του. Και πρόκειται να ακολουθήσουν δοξασμένοι γάμοι στη Βασιλεία του Κυρίου στην αιώνια δόξα (Αποκάλυψη Ιωάννου κα΄9 ). Στην ομάδα υπάρχει οργάνωση, πειθαρχία, συνέργεια. Στο σώμα του Κυρίου υπάρχει υπερφυσικό! Θα συμφωνήσω ότι και εδώ υπάρχουν αρχές και όραμα και στόχος, αλλά πρόκειται για τελείως διΜάιος - Ιούνιος 2011

5


Η Εκκλησία...

αφορετικό κόσμο. Και η προέλευσή του και η κατάληξή του. Η ομάδα έχει ανθρώπινη προέλευση και ακόμα και οι υψηλότεροι στόχοι της είναι γήινοι, κοσμικοί, ανθρώπινοι. Υπηρετεί καταστάσεις, που αρχίζουν και τελειώνουν σε αυτήν τη ζωή. Μπορεί να διακρίνει κάποιος στοιχεία και γνωρίσματα θρησκείας και θείου, αλλά δεν θα τα συναντήσεις ούτε στα θεμέλια ούτε στη δομή της ομάδας. Εκεί επικρατεί το ανθρώπινο, το γήινο, το εγκόσμιο, το σαρκικό.

Η «αγάπη» για την ομάδα, ο φανατισμός ίσως, η επιθυμία ή ακόμα η ανάγκη ή η υποχρέωση τού να ανήκεις στη συγκεκριμένη ομάδα μεταδίδεται με έναν τρόπο οριζόντιο, επίγειο ανάμεσα στα μέλη. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον συνθλίβονται οι δύο συνιστώσες της γνήσιας, της αληθινής και πλούσιας κάθετης σχέσης που ο Πατέρας θέλησε για τους αγαπημένους Του, δηλαδή η ελεύθερη έκφραση της καρδιάς του ανθρώπου και το πρόσωπο του Λυτρωτή και Σωτήρα Ιησού Χριστού.

6

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ

Οι διαφορές και οι αντιθέσεις είναι πολλές και χτυπητές. Η «αγάπη» για την ομάδα, ο φανατισμός ίσως, η επιθυμία ή ακόμα η ανάγκη ή η υποχρέωση τού να ανήκεις στη συγκεκριμένη ομάδα μεταδίδεται με έναν τρόπο οριζόντιο, επίγειο ανάμεσα στα μέλη. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον συνθλίβονται οι δύο συνιστώσες της γνήσιας, της αληθινής και πλούσιας κάθετης σχέσης που ο Πατέρας θέλησε για τους αγαπημένους Του, δηλαδή η ελεύθερη έκφραση της καρδιάς του ανθρώπου και το πρόσωπο του Λυτρωτή και Σωτήρα Ιησού Χριστού. Η Εκκλησία του αναστημένου Ιησού Χριστού αποτελεί σώμα δοξασμένο, με ουράνια αποστολή. Ακολουθεί σχέδια που έχει εκπονήσει η καρδιά του Ίδιου του Αιώνιου Θεού, Πατέρα και Δημιουργού του κόσμου μας. Η Εκκλησία Του είναι μέρος της Βασιλείας των Ουρανών και υπηρετεί τα σχέδια και τους στόχους αυτής της Βασιλείας. Η λογική, η φιλοσοφία της ομάδας διακηρύττει τόσο στα μέλη της όσο και στους υποψήφιους οπαδούς ότι «είμαστε αυτό στο οποίο ανήκουμε, είμαστε ό, τι είναι η ομάδα μας». Τόσο επιτυχημένοι, τόσο ισχυροί όσο η ομάδα στην οποία ανήκουμε. Και το κάνει αυτό μέσα σε ένα απόλυτα ανταγωνιστικό περιβάλλον όπου αναπτύσσονται πολλές και διαφορετικές ομάδες με παρόμοια επιχειρήματα που ίσως ερίζουν γύρω από το άτομό μας και μας διεκδικούν. «Διότι εφανερώθη εις εμέ,… ότι είναι έριδες μεταξύ σας,… διότι έκαστος από σας λέγει, Εγώ είμαι του Παύλου, εγώ δε του Απολλώ, εγώ δε του Κηφά, εγώ δε του Χριστού. Διεμερίσθη ο Χριστός; Μήπως ο Παύλος εσταυρώθη δια σας;» (Α΄Κορινθίους α΄11-13) Ο Θεός για τους πιστούς Του έχει μία τελείως διαφορετική προσέγγιση:


...και η Ομάδα

«Μετά του Χριστού συνεσταυρώθην, ζω δε ουχί πλέον εγώ, αλλά ο Χριστός ζη εν εμοί» (Γαλάτας β΄20) Καμία θέση για ταύτιση, καμία ευκαιρία ή ανάγκη για έριδες, γιατί απλούστατα δεν υπάρχουμε. Ούτε μέλη ομάδας, ούτε ταυτισμένοι, φανατισμένοι οπαδοί ιδεών, αρχών αληθειών… Ζει μέσα μας ο Ιησούς Χριστός και δεν ζούμε πια εμείς! Αυτό μας συνδέει, αυτό μας ενώνει, αυτή είναι η πηγή και ο σκοπός της ύπαρξής μας. Έχει αρχηγό η εκκλησία; Και βέβαια έχει αρχηγό και ολοκληρωτή της πίστης της τον Ιησού Χριστό! Σε Αυτόν, όχι μόνο θέλει να μοιάσει, αλλά ποθεί να ταυτιστεί πλήρως μαζί Του τόσο, που να εξαφανισθεί τελείως κάθε τι ανθρώπινο και σαρκικό και να μορφωθεί επάνω της ο χαρακτήρας, η προσωπικότητα, η νοοτροπία του Ιησού Χριστού, (Γαλάτας δ΄19). Ο αρχηγός της γνήσιας Εκκλησίας είναι ο Ποιμένας των προβάτων (Ιωάννης ι΄11), που βάζει την ψυχή Του γι’ αυτά. Προσοχή όμως. Είναι ο Γιος του Θεού, Εκείνος δια του Οποίου «εκτίσθησαν τα πάντα», Εκείνος για τον Οποίο είπε ο Πατέρας Θεός «ούτος είναι ο Υιός μου ο αγαπητός» (Ματθαίος γ΄17).

Η Εκκλησία του αναστημένου Ιησού Χριστού αποτελεί σώμα δοξασμένο, με ουράνια αποστολή. Ακολουθεί σχέδια που έχει εκπονήσει η καρδιά του Ίδιου του Αιώνιου Θεού, Πατέρα και Δημιουργού του κόσμου μας. Η Εκκλησία Του είναι μέρος της Βασιλείας των Ουρανών και υπηρετεί τα σχέδια και τους στόχους αυτής της Βασιλείας.

Έχει αρχές η Εκκλησία; Και βέβαια έχει, αλλά αρχές της είναι ο Λόγος του Θεού, δοσμένος δια του Αγίου Πνεύματός Του κατευθείαν μέσα στις καρδιές των αναγεννημένων δικών Του πιστών. Έχουν ομοιογένεια τα μέλη της Εκκλησίας; Απόλυτη και μάλιστα έχουν μοναδικά γνωρίσματα: είναι «μέλη αλλήλων» (Εφεσίους δ΄25), είναι «ένα» (Ιωάννης ιζ΄11,21,22), είναι αδέλφια μεταξύ τους, με «πρωτότοκο αδελφό τους τον Ιησού Χριστό» (Ρωμαίους η΄29). Γιατί δεν είναι ομάδα, και μάλιστα με ιδανικά γνωρίσματα ιδανικής ομάδας, η Εκκλησία του Ιησού Χριστού; Γιατί η Εκκλησία δεν αποτελείται από μέλη που πήραν κάποια απόφαση ή επέλεξαν να ανήκουν κάπου και να ακολουθούν κάποιον, αλλά από αμαρτωλούς ανθρώπους που τους κάλεσε ο Θεός και τους χάρισε τον Ιησού Χριστό Σωτήρα, Λυτρωτή, Κύριό τους και Θεό τους. Τους αναγέννησε με το Άγιο Πνεύμα Του, το οποίο και τους διοικεί σε δρόμους κατά το θέλημα του Θεού και για τη δόξα Του. Δύο Μάιος - Ιούνιος 2011

7


Η Εκκλησία...

Ο κίνδυνος είναι να φτάσουμε στο σημείο να ακολουθούμε ανθρώπους που μας εμπορεύονται ή μας κολακεύουν… να προσπαθούμε να μοιάσουμε σε πρότυπα ζωής και πορείας άλλα εκτός από το ένα, το μοναδικό πρότυπο, τον Ιησού Χριστό, να δαπανούμε τη ζωή μας προσπαθώντας να εφαρμόσουμε νόμους, κανόνες, αρχές ανθρώπινης προέλευσης, που εξυπηρετούν τις πρόσκαιρες γήινες επιδιώξεις, επιθυμίες, φιλοδοξίες αρχηγών και όχι του μοναδικού Κυρίου, του Λυτρωτή και Σωτήρα, του Ιησού Χριστού!

κόσμοι τελείως διαφορετικοί, που μπορεί να φαίνεται εξωτερικά ότι μοιάζουν, αλλά δεν έχουν κανένα ίχνος πραγματικής ομοιότητας και προσέγγισης. Υπάρχει πρόβλημα ή κίνδυνος; Και βέβαια υπάρχει, πολύ μεγάλος και άμεσος. Κάποιοι άνθρωποι θα προσπαθήσουν να αποπροσανατολίσουν και να εκτρέψουν την Εκκλησία από την πορεία της, που είναι η Βασιλεία του Θεού των Ουρανών, σε πορεία τήρησης κανόνων ανθρώπων και αρχών που εξυπηρετούν γήινους στόχους και επιδιώξεις. Θα θελήσουν να στρέψουν τα μάτια και τις καρδιές των «προβάτων της ποίμνης του Κυρίου» επάνω τους, για να ακολουθήσουν δικές τους αρχές, πεποιθήσεις και επιδιώξεις. «…και μεταξύ σας θέλουσιν είσθαι ψευδοδιδάσκαλοι, οι οποίοι θέλουσι παρεισάξει αιρέσεις απωλείας, αρνούμενοι και τον αγοράσαντα αυτούς Δεσπότην,… και δια πλεονεξίαν θέλουσι σας εμπορευθή με πλαστούς λόγους…» (Β΄Πέτρου β΄1-4) «…περιπατούντες κατά τας επιθυμίας αυτών, και το στόμα αυτών λαλεί υπερήφανα, και κολακεύουσι πρόσωπα χάριν ωφελείας…» (Ιούδα 16) Ο κίνδυνος είναι να φτάσουμε στο σημείο να ακολουθούμε ανθρώπους που μας εμπορεύονται ή μας κολακεύουν… , να προσπαθούμε να μοιάσουμε σε πρότυπα ζωής και πορείας άλλα εκτός από το ένα, το μοναδικό πρότυπο, τον Ιησού Χριστό, να δαπανούμε τη ζωή μας προσπαθώντας να εφαρμόσουμε νόμους, κανόνες, αρχές ανθρώπινης προέλευσης, που εξυπηρετούν τις πρόσκαιρες γήινες επιδιώξεις, επιθυμίες, φιλοδοξίες αρχηγών και όχι του μοναδικού Κυρίου, του Λυτρωτή και Σωτήρα, του Ιησού Χριστού! Ο ορατός και άμεσος κίνδυνος στις μέρες μας προέρχεται από την επιχειρούμενη μετάλλαξη της Εκκλησίας σε οργανωμένη ομάδα, που θα εξυπηρετεί συγκεκριμένα σχέδια και επιδιώξεις. Ο Ιησούς Χριστός πηγαίνει στην άκρη, σε ρόλο δευτερεύοντα και διακοσμητικό: «… αρνούμενοι και τον αγοράσαντα αυτούς Δεσπότην». Το περιεχόμενο της Αγίας Γραφής επιστρατεύεται και χρησιμοποιείται επιλεκτικά. Και τέλος τα πρόβατα τηρούν κανόνες και νόμους

8

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ


...και η Ομάδα

ανθρώπινους, επιδιώκουν να αρέσουν «σε ανθρώπους μάλλον παρά στον Θεόν», να έχουν αμοιβή και αναγνώριση από τους ανθρώπους και, γιατί όχι, κάποια αρχηγική καριέρα και ανέλιξη μέσα στην ομάδα. Πού καταλήγει αυτή η εκτροπή; Μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι δεν καταλήγει στο θρόνο του Νυμφίου. Στον δοξασμένο θρόνο, στα δεξιά Του, θα καθίσει η Νύμφη Του η εκλεκτή, πλυμένη με «λουτρό παλιγγενεσίας», η Εκκλησία που Του έμεινε πιστή, Τον αγάπησε και Τον υπηρέτησε στον αμαρτωλό κόσμο μας. Στη Βασιλεία του Θεού δεν υπάρχει θέση για ομάδες, για οπαδούς, για φίλους, υποστηρικτές, για «…τους δικούς μας και τους άλλους…», για ζώνες επιρροής ούτε για αρχηγούς και ηγέτες ομάδων. Μόνο ένα ισχύει και να το θυμόμαστε καλά: «τα πάντα εν πάσι Χριστός» (Κολοσσαείς γ΄11). Όσο για τους επίδοξους και φιλόδοξους αρχηγούς και ομαδάρχες που θα φθάσουν στο σημείο να «εμπορεύονται» τα πρόβατα της βοσκής του Κυρίου, γνωρίζουμε από τώρα τι τους περιμένει: «… επισύροντες εις εαυτούς ταχείαν απώλειαν,… των οποίων η καταδίκη έκπαλαι δεν μένει αργή, και η απώλεια αυτών δεν νυστάζει.» (Β΄Πέτρου β΄1-4) Ο Κύριος να μας προστατέψει και εμείς να μείνουμε άγρυπνοι και να προσέχουμε!

ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΩΡΕΑΝ

Μεγάλη ποικιλία από καλογραμμένες

ΚΑΣΕΤΕΣ ΗΧΟΥ διάρκειας μίας ώρας με ομιλίες από την Αγία Γραφή να τις ακούτε - να τις χαρίσετε Γράψτε μας πόσες θέλετε να σας τις στείλουμε ταχυδρομικώς ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΩΡΕΑΝ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΛΟΓΙΑ ΖΩΗΣ» Ταχ. Θυρίς 50438, ΤΚ 141 10 Ν. Ηράκλειο - HELLAS Tο e-mail μας

Eπικοινωνήστε μαζί μας με e-mail: ofragopoulos@gmail.com

Μάιος - Ιούνιος 2011

9


ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ

Να συγχωρήσει… Να καθαρίσει… Να αγιάσει… (Α΄Ιωάννου α΄9)

Β

ρισκόμαστε μπροστά στη μεγαλύτερη και τραγικότερη απάτη των αιώνων. Είμαστε μάρτυρες του βιασμού της Αλήθειας του Λόγου του Θεού, που μεθοδεύεται και πραγματοποιείται μπροστά στα ανήμπορα μάτια μας. Ένα επικίνδυνο παιχνίδι παίζεται από τον πρωτομάστορα του ψεύδους, το διάβολο, με θύματα πολύτιμες ψυχές αμαρτωλών που, αν και έφυγαν από το ψέμα της αμαρτίας, έμπλεξαν στα σκληρά δίχτυα της πλάνης, άρα δεν γλίτωσαν ποτέ από το ψέμα, αφού η κατάληξη είναι η ίδια, ο αιώνιος θάνατος μακριά και έξω από τον Χριστό της Αγίας Γραφής. 10

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ


Να συγχωρήσει...

Ο Ιησούς Χριστός ήρθε εδώ κάτω στον κόσμο μας με μια πολύ συγκεκριμένη αποστολή. Ο Ίδιος τη γνώριζε και την είχε συνεχώς μπροστά Του, μέχρι που την τελείωσε μπροστά στην αγιότητα του δοξασμένου Πατέρα Θεού. Είναι ακόμα αληθινό να πούμε πως το τι είναι και το τι προσφέρει ο Ιησούς Χριστός στον αμαρτωλό άνθρωπο είναι πολύ καθαρά και με ακρίβεια διαφυλαγμένα και δοσμένα μέσα στο Λόγο του Θεού. Εκεί που υπάρχει σοβαρό πρόβλημα είναι ο άνθρωπος, η ανθρώπινη ψυχή, ο δέκτης. Πώς φτάνουν όλα αυτά τα θαυμάσια και αληθινά και πώς φυτεύονται μέσα στη ζωή του κάθε ανθρώπου; Είναι σίγουρα δουλειά του Πνεύματος του Θεού μέσα μας, αυτό είναι βέβαιο, αλλά σοβαρό ρόλο παίζει και η ποιότητα της εκζήτησής μας, η γνησιότητα της διάθεσης της καρδιάς του ανθρώπου.

Να συγχωρήσει Είναι αυτό που συνήθως ακούγεται, είναι αυτό που συνήθως υπάρχει στη σκέψη και την προσευχή των περισσότερων χριστιανών, είναι αυτό στο οποίο πολλοί σταματούν και δεν έχουν κάνει ούτε ένα βήμα, αν και χρόνια με τον Χριστό – όπως οι ίδιοι ομολογούν: Η συγχώρηση των αμαρτιών.

Αν μείνουμε μονάχα στη συγχώρηση των αμαρτιών μας, τα είπαμε όλα; Και ειλικρινά, ο αμαρτωλός, που η αμαρτία του συγχωρείται και ρίχνεται στα βάθη των θαλασσών, μπορεί με αυτό και μόνο να λυτρωθεί από τη δύναμη της αμαρτίας, από την καταδίκη που κουβαλάει μέσα του, από το θάνατο που δουλεύει και έχει εξουσία πάνω του;

Είναι βέβαια το ύψιστο γεγονός έκφρασης της αγάπης του Θεού στον αμαρτωλό κόσμο μας. Χωρίς τη συγχώρηση, χωρίς την παραγραφή του δικού μας αμαρτωλού χρέους αφού το εξόφλησε ο Ιησούς Χριστός, τίποτα δε θα μπορούσε να γίνει, τίποτα δε θα προχωρούσε, καμιά δύναμη δε θα μπορούσε να φτάσει στον αμαρτωλό άνθρωπο και να τον λυτρώσει. Όμως το ερώτημα παραμένει, είναι όλη η αλήθεια αυτή; Αν μείνουμε μονάχα στη συγχώρηση των αμαρτιών μας, τα είπαμε όλα; Και ειλικρινά, ο αμαρτωλός, που η αμαρτία του συγχωρείται και ρίχνεται στα βάθη των θαλασσών, μπορεί με αυτό και μόνο να λυτρωθεί από τη δύναμη της αμαρτίας, από την καταδίκη που κουβαλάει μέσα του, από το θάνατο που δουλεύει και έχει εξουσία πάνω του; Σκέφτομαι κάτι πολύ απλό. Εγώ το παιδί μου μπορώ να το συγχωρήσω, δεν μπορώ όμως να το λυτρώσω. Αύριο θα κάνει κάτι άλλο και θα χρειαστεί πάλι να το συγχωρήσω, αλλά αυτό που χρειάζεται δεν είναι η συγχώρηση μόνο, χρειάζεται λύτρωση από τη δύναμη και την παρουσία της αμαρτίας μέσα του. Μάιος - Ιούνιος 2011

11


Να καθαρίσει...

Αν μείνω μονάχα στη συγχώρηση, δύο εγκλήματα κάνω: Το πρώτο λέγεται μισή αλήθεια. Είναι η πιο φριχτή μορφή ψέματος, γιατί παραπλανά και αποκοιμίζει, αφού έχει στοιχεία αλήθειας. Δεν είναι ολόκληρη όμως, δε δουλεύει, δεν καρπίζει, δε φέρνει αποτελέσματα. Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο. Αυτός που μένει στη συγχώρηση, μένει ουσιαστικά σε μια ζωή άχαρη και στείρα. Μένει αλύτρωτος από τη δύναμη της αμαρτίας που κατοικεί μέσα μας. Θα ξαναπέσει, θα ξαναπονέσει, θα ξαναφωνάξει, θα κυλούν οι μέρες του χωρίς δόξα, χωρίς νίκη, χωρίς την πρόοδο της «εν Χριστώ ζωής» πάνω του. Όλο θα νικιέται, όλο θα γυρίζει πίσω, γιατί η συγχώρηση μόνο δεν είναι σωτηρία της ψυχής από την αμαρτία.

Να καθαρίσει Όσο γνωστή και πολυχρησιμοποιημένη είναι η συγχώρηση των αμαρτιών, άλλο τόσο άγνωστη και λησμονημένη είναι η αλήθεια του καθαρισμού μας από την αμαρτία. Και δεν είναι τυχαίο αυτό, αντίθετα μάλιστα. Γιατί αν μείνω μόνο στη συγχώρηση, έχω περιθώρια και να ξαναπέσω και να ξαναεπικαλεστώ το όνομα του Κυρίου και να με ξανασυγχωρήσει. Και είναι πολλοί αυτοί που επιλέγουν με πονηρή καρδιά τούτο το σταθμό και κατεβαίνουν. Τους βολεύει, δε θέλουν όλη τη διαδρομή του λυτρωτικού έργου του αναστημένου Ιησού. Όμως τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά στο Λόγο του Θεού. Για τη λύτρωση από την αμαρτία είναι και τα δύο βήματα, απαραίτητα. Και η συγχώρηση και ο καθαρισμός. Και καθαρισμός σημαίνει εξάλειψη. Το απομακρύνω, το παίρνω, το εξαφανίζω και δεν υπάρχει πια. «Εκείνος εφανερώθη, διά να σηκώση τας αμαρτίας ημών...» διά τούτο εφανερώθη ο Υιός του Θεού, διά να καταστρέψη τα έργα του διαβόλου.» (Α΄Ιωάννου γ΄5,8)

12

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ


Να αγιάσει...

Να τώρα πώς εξηγούνται τόσα πολλά μέσα στο Λόγο του Θεού, που έχει πάντα δίκιο και λέει πάντα την Αλήθεια: • Πας όστις μένει εν αυτώ, δεν αμαρτάνει. • Πας όστις εγεννήθη εκ του Θεού, αμαρτίαν δεν πράττει. • Και δεν δύναται να αμαρτάνη, διότι εγεννήθη εκ του Θεού. (Α΄Ιωάννου γ΄6,9) Σωτηρία για τον αμαρτωλό άνθρωπο δεν είναι μονάχα η συγχώρηση των αμαρτιών, αλλά και ο καθαρισμός του από την παρουσία της αμαρτίας, η νίκη της αμαρτίας μέσα του διά της πίστεως στον ζωντανό Ιησού Χριστό.

Να αγιάσει

Το έργο της σωτηρίας του αμαρτωλού ξεκινά με τη συγχώρηση των αμαρτιών, όμως δε μένει εκεί η δουλειά της αγάπης του Θεού. Στόχος της ο καθαρισμός, η εξάλειψη της αμαρτίας από μέσα μας, ώστε να πραγματωθεί πάνω μας ο αγιασμός, χωρίς του οποίου κανείς δε θα δει τον Θεό.

Μας είπε ψέματα ο διάβολος, μας πλάνησε. Πάτησε πάνω στην πονηρή μας καρδιά, για να μας εισηγηθεί πως με τη συγχώρηση των αμαρτιών μας διά του αίματος του Χριστού όλα τελείωσαν. Έτσι το δεχθήκαμε. Όμως στον Ουρανό δε θα μπουν συγχωρημένοι, αλλά καθαροί και άγιοι. Και τα δύο χρειάζονται, για να καταλήξει κανείς στο τρίτο. Το έργο της σωτηρίας του αμαρτωλού ξεκινά με τη συγχώρηση των αμαρτιών, όμως δε μένει εκεί η δουλειά της αγάπης του Θεού. Στόχος της ο καθαρισμός, η εξάλειψη της αμαρτίας από μέσα μας, ώστε να πραγματωθεί πάνω μας ο αγιασμός, χωρίς του οποίου κανείς δε θα δει τον Θεό (Εβραίους ιβ΄14). Ο Ιησούς Χριστός δεν είναι μονάχα η συγχώρηση των αμαρτιών μας, αλλά είναι η δύναμη της νίκης της αμαρτίας μέσα μας. Και ακόμα είναι και ο αγιασμός μας. Αφού μορφώνεται «εν ημίν, εν ταις καρδίαις ημών» και εμείς γινόμαστε «σύμμορφοι της εικόνος Του» και «κοινωνοί θείας φύσεως».

Όπως είπαμε στην αρχή, εγώ το παιδί μου μπορώ να το συγχωρήσω, δεν μπορώ να το λυτρώσω όμως από τη δύναμη της αμαρτίας μέσα του. Γι’ αυτό έχει ανάγκη τον Ιησού Χριστό, όχι μονάχα να συγχωρεθεί, μα να λυτρωθεί, να αλλάξει ο αμαρτωλός άνθρωπος, να μεταμορφωθεί. Να μη ζούμε πλέον εμείς, αλλά να ζει ο Χριστός μέσα μας, η δύναμη που κατάργησε την αμαρτία πάνω μας, που κατέστρεψε τα έργα της μέσα μας και που μας αγιάζει καθημερινά και ολοκληρωτικά. Αλύτρωτος είναι ο άνθρωπος που προτίμησε να μείνει στη βολική συγχώρηση των αμαρτιών του κι έπιασε το χέρι του Θεού, όταν θέλησε να προχωρήσει στον καθαρισμό, στην τελείωση. Μάιος - Ιούνιος 2011

13


Να συγχωρήσει... Να καθαρίσει... Να αγιάσει...

Κάτι ακόμα πολύ βασικό. Το έργο του Ιησού Χριστού ε��ναι πράγματι τελειωμένο και προσφέρεται εντελώς δωρεάν. Και είναι «χάρις» αυτό το έργο, είναι δωρεά αγάπης του Κυρίου, όχι δική μας αξία. Όμως γίνεται δικό μας με τη δουλειά του Θεού πάνω μας διά του Πνεύματός Του. Έλεγχος σκληρός, μάχες με τη σάρκα, γκρέμισμα ειδώλων, συντριμμός και ταπείνωση. Έτσι καθαρίζεται ο τόπος, έτσι φτιάχνονται οι άγιοι. Εσύ μονάχα θα το θελήσεις, θα πεις ναι στην πρόταση του Κυρίου για καθαρισμό και αγιασμό. Και θα λες συνέχεια ναι, μόνο ναι, σε κάθε Του πρόταση, σε κάθε Του αποκάλυψη. Άλλωστε, τι μπορεί να κάνει ο αμαρτωλός για τον καθαρισμό του; Το μόνο που μπορεί να κάνει ο άρρωστος είναι να πει ναι στο χειρουργό και να πάει στο ραντεβού μαζί του... Ο Κύριος είναι πιστός και αφού μας καλεί, θα εκτελέσει το έργο Του πάνω μας, βασισμένος στο γνήσιο «ναι» της καρδιάς μας, για ένα έργο ολόκληρο καθαρισμού και αγιασμού, για την αιώνια δόξα Του.

Η ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΖΩΗ TOY ΑΓΙΑΣΜΟΥ

Ο λυτρωμένος του Χριστού είναι ένα ζωντανό, κινούμενο θαύμα. • Πώς πραγματοποιείται το θαύμα. • Πώς δουλεύει ο Θεός πάνω μας. • Πώς αγιάζεται η ψυχή τού λυτρωμένου από την αμαρτία. • Η τελειοποίηση, η ολοκλήρωση του πιστού. • Ο «εν ημίν Ιησούς Χριστός». ΚΑΛΟΓΡΑΜΜΕΝΟ · ΟΙΚΟΔΟΜΗΤΙΚΟ · ΑΠΛΟ

Π Ν Ε Υ Μ Α Τ Ι Κ Ε Σ 14

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ

Ε Κ Δ Ο Σ Ε Ι Σ


ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

«Αφήσαντες… ηκολούθησαν»

Μηδέν τοις εκατό

0%

(Ματθαίος δ΄ 20)

T

ο ποσοστό αυτό, μηδέν τοις εκατό (0%), είναι ένα τρομερό ποσοστό. Όταν ακούγεται, συνήθως φέρνει ανατριχίλα και πάγωμα κάθε ελπίδας. Το ανέφερε κάποιος σε ένα – μάλλον αθέλητο – ξέσπασμα ειλικρίνειας και φόβου μαζί. Ίσως μετά το μετάνιωσε, όμως το είχε ήδη αναφέρει, και μάλιστα μπροστά σε 350 άτομα περίπου, που ήταν όλοι νέοι μέχρι 35 χρόνων. Ο ίδιος που το είπε ήταν κι αυτός νέος άνθρωπος, που αγαπά και ομολογεί τον Χριστό. Αναφερόταν στο πολύ σοβαρό θέμα της μαθητείας, όπως ο Λόγος του Θεού το παρουσιάζει. Και δήλωσε έντρομος ότι, αν έτσι έχουν τα πράγματα, όπως ο Λόγος του Θεού τα λέει, το ποσοστό της μαθητείας των γνήσιων μαθητών του Χριστού ανάμεσα στα 300-400 άτομα που ήταν μαζεμένα, ίσως είναι και μηδέν τοις εκατό! Μάιος - Ιούνιος 2011

15


Μηδέν τοις εκατό

Φτάσαμε στις μέρες, όπου ομολογούμε πλέον δημόσια ότι το ποσοστό των μαθητών του Κυρίου που άφησαν τα πάντα για τον Κύριο, που απαρνήθηκαν τον εαυτό τους, που σηκώνουν κάθε μέρα το σταυρό τους και ακολουθούν τον Ιησού, είναι γύρω στο μηδέν τοις εκατό. Και μάλιστα ανάμεσα στα παιδιά των εκκλησιών μας, στη μαγιά – όπως λένε μερικοί – στο αύριο των εκκλησιών μας.

Αποκαλύπτει λοιπόν ο Λόγος του Θεού πως είναι λίγοι, πολύ λίγοι οι γνήσιοι, οι λυτρωμένοι Του. Λέει ακόμα πως είναι στενή και τεθλιμμένη η οδός, δρόμος για λίγους, για αποφασισμένους. Εμάς όμως αυτό δεν μας αρέσει. Τι θα πει λίγοι, πολύ λίγοι; Εμείς θέλουμε πολλούς. Μεγάλα ακροατήρια, κόσμος, προβολή. Και κινηθήκαμε προς την κατεύθυνση αυτή.

Αρχικά πρέπει να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα μέσα μας. Όλα όσα λέει ο Λόγος του Θεού είναι αληθινά. Όλα όσα λέει το Πνεύμα του Θεού είναι πραγματικά. Η μόνη πραγματικότητα. Γίνονται, θα γίνουν, όπως ακριβώς τα λέει. Όλα όσα λέει ο Λόγος του Θεού είναι για μας, για τη ζωή μας, για το περπάτημά μας, για το αιώνιο μέλλον μας. Βασικές και απαράβατες αρχές. Αποκαλύπτει λοιπόν ο Λόγος του Θεού πως είναι λίγοι, πολύ λίγοι οι γνήσιοι, οι λυτρωμένοι Του. Λέει ακόμα πως είναι στενή και τεθλιμμένη η οδός, δρόμος για λίγους, για αποφασισμένους. Εμάς όμως αυτό δεν μας αρέσει. Τι θα πει λίγοι, πολύ λίγοι; Εμείς θέλουμε πολλούς. Μεγάλα ακροατήρια, κόσμος, προβολή. Και κινηθήκαμε προς την κατεύθυνση αυτή. Φτιάξαμε εκκλησίες μεγάλες, μοντέρνες, καλά οργανωμένες. Κάναμε κηρύγματα ελκυστικά, για τον πολύ τον κόσμο, επιστρατεύσαμε το μάρκετινγκ για να τραβήξουμε πλήθη να γεμίσουν οι εκκλησίες μας. Πολλή μουσική, πολλή γυαλάδα, πολλά ερεθίσματα, πολλή μεθόδευση και στρατηγική, πολλά φτιασίδια κρεμάσαμε στο Ευαγγέλιο. Έρχεται όμως κάποια ώρα, όπως ο κόσμος τη λέει, η ώρα της αλήθειας. Κάθεσαι δίπλα στο Λόγο του Θεού, ανοίγεις, διαβάζεις, συγκρίνεις, αντιλαμβάνεσαι. Και τότε αναφωνείς, «λίγοι, πολύ λίγοι είναι». Ίσως κοντά στο μηδέν τοις εκατό. Όταν ανοίγουμε το Λόγο του Θεού τίμια και γνήσια, δεν χωράει να συζητάμε και να λέμε τα δικά μας. Ζούμε στις μέρες του μηδέν τοις εκατό ή εκεί περίπου. Αγία ζωή; Μηδέν τοις εκατό. Καρποφορία; Μηδέν τοις εκατό. Νεολαία; Μηδέν τοις εκατό. Αφιέρωση; Σταυρωμένη ζωή; Υπηρεσία;… μηδέν τοις εκατό. Ταυτόχρονα πρέπει να αναφέρουμε και κάποια άλλα ποσοστά. Ψυχαγωγία; Εκατό τοις εκατό. Βίντεο, τηλεόραση, 16

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ


Μηδέν τοις εκατό

μουσικές πανδαισίες; Εκατό τοις εκατό. Συνέδρια, ομιλίες, οργανωτικά, δράση;… Πολλά τοις εκατό, πολύ πάνω τα ποσοστά. Στενή πύλη. Η πάντα στενή πύλη. Λίγοι, πολύ λίγοι. Οι πάντα πολύ λίγοι. Δεν ξέρω αν ο νέος αυτός, που ανέφερε το «μηδέν τοις εκατό», ένιωθε εκείνη την ώρα ρίγος, γιατί αυτό που έλεγε ήταν τρομερό. Εγώ δεν μπορώ ακόμα να λησμονήσω την κουβέντα του, αν και πέρασαν μέρες πολλές. Η εποχή του μηδέν τοις εκατό είναι η εποχή του παγώματος της αγάπης. Είναι η εποχή του παγώματος της καρδιάς των πολλών. Είναι η εποχή της άθροισης και αύξησης της αμαρτίας. Είναι η εποχή της εκκλησίας της Λαοδικείας. Είναι η εποχή του «εάν τις ακούση της φωνής μου και ανοίξη την θύραν» (Αποκάλυψη Ιωάννου γ΄20). Όχι πλήθη, όχι ακροατήρια, όχι φανταχτερά κηρύγματα με στόχο τον πολύ κόσμο, όχι αριθμολατρία, αλλά «στήριξον τα λοιπά τα οποία μέλλουσιν να αποθάνωσι». Μηδέν τοις εκατό είναι μεγάλη κουβέντα να το πεις. Δηλαδή φτάσαμε στο Τέλος…, δηλαδή δεν υπάρχουν περιθώρια, δηλαδή τελειώνουμε, δηλαδή ο Λόγος του Θεού είναι αληθινός. Θυμάμαι μια παρόμοια συζήτηση, που είχα με κάποιον νέο γυρίζοντας από μια συμμελέτη. Όταν τελειώσαμε το μάθημα, με ζύγωσε τσακισμένος. Δηλαδή, μου λέει, αν κατάλαβα καλά, θα είναι ακόμα πιο λίγοι απ’ ό,τι λέγαμε. Ακόμα πιο λίγοι οι δικοί Του, οι γνήσιοι, οι της «στενής πύλης και της τεθλιμμένης οδού». Και όσο περνά ο καιρός, οι λίγοι θα γίνονται ακόμα λιγότεροι. Αναφορικά με τα ακροατήρια και τους ποικίλους στόχους που ο κόσμος και η σαρκικότητά μας επιδιώκουν, θα υπάρχει πρόοδος. Ακροατήρια, δράση, φυλλάδια, έργο και κηρύγματα με υψηλά νοήματα, θεολογία και δογματική. Ουρανός όμως δεν θα υπάρχει. Ψυχές γνήσιες στα πόδια του Ιησού δεν θα έχουμε. Ούτε μαθητές, ούτε αφιερωμένους, Μάιος - Ιούνιος 2011

17


Μηδέν τοις εκατό

Ο Λόγος του Θεού λέει την αλήθεια. Και θα υποχρεωθούμε όλοι να το παραδεχτούμε, να σκύψουμε το κεφάλι μπροστά της. Δεν μπορούμε να δραπετεύσουμε από την αλήθεια του Λόγου του Θεού. Ούτε να αλλάξουμε τη σειρά των πραγμάτων, ούτε να επιβάλουμε το δικό μας θέλημα, ώστε να επικρατήσει.

ούτε σταυρωμένους μαζί με τον Χριστό, ούτε αναστημένους. Τίποτα…. Μηδέν τοις εκατό, μέσα σε 350 παιδιά, νέους των εκκλησιών μας, είναι ανατριχιαστικό. Είναι πολύ σκληρό. Με τόσο αγώνα, τόση προσπάθεια, τόσες εκκλησίες, τόσα όνειρα, και να ομολογούμε αποτυχία; Ο Λόγος του Θεού λέει την αλήθεια. Και θα υποχρεωθούμε όλοι να το παραδεχτούμε, να σκύψουμε το κεφάλι μπροστά της. Δεν μπορούμε να δραπετεύσουμε από την αλήθεια του Λόγου του Θεού. Ούτε να αλλάξουμε τη σειρά των πραγμάτων, ούτε να επιβάλουμε το δικό μας θέλημα, ώστε να επικρατήσει. Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε τι μένει; Μένει το «ναι, έρχου Κύριε Ιησού», για να παραλάβει κάποιες λιγοστές μονάδες αγίων, που απόμειναν εδώ κάτω και που κανένας δεν λογαριάζει και δεν υπολογίζει. Στο διάστημα αυτό ο άγιος θα γίνεται πιο άγιος, πιο ουράνιος, πιο προσκολλημένος στον Κύριο. Όχι, δεν έχουν εκτραπεί ιδιαίτερα στις μέρες μας οι εκκλησίες, οι άνθρωποι. Έτσι ήταν πάντα. «Ολίγοι οι εκλεκτοί». Σε αντίθεση με τα δικά μας μεγαλόπνοα σχέδια, που είχαν πάντα πολλή σάρκα και πολύ ψέμα. Ας το ομολογήσουμε.

Νέος Κατάλογος

των Πνευματικών Εκδόσεων «Λόγια Ζωής»

Ζητήστε μας ΔΩΡΕΑΝ το νέο, αναλυτικό και πλήρη κατάλογο των Πνευματικών Εκδόσεων Λόγια Ζωής. Δεκάδες νέα θέματα CD, DVD, mp3 καθώς και η παρουσίαση όλων των εκδόσεών μας αναλυτικά. Γράψτε μας να σας τα στείλουμε στη διεύθυνση του περιοδικού μας:

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΛΟΓΙΑ ΖΩΗΣ» ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΘΥΡΙΔΑ 50438 / 141 10 Ν. ΗΡΑΚΛΕΙΟ - ΕΛΛΑΣ

18

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ


ΟΜΟΛΟΓΙΕΣ ΜΕ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΝΟΗΜΑ

Αντιθέσεις «Κατά δε το μεσονύκτιον… ύμνουν τον Θεόν…» (Πράξεις Αποστόλων ις΄ 25)

Oι αντιθέσεις έπαιξαν και παίζουν μεγάλο

ρόλο μέσα στη ζωή μας. Εντυπωσιάζουν, δείχνουν δύναμη, φανερώνουν μεγαλείο. Η ζωή μας είναι γεμάτη από συγκρούσεις, που συνθέτουν και συναρμολογούν το μεγάλο δράμα της ζωής μας. Κάποιον τον πήγαιναν για εκτέλεση και μάλιστα δημόσια. Και ενώ τον πήγαιναν στον τόπο του θανάτου, μπροστά στα κατάπληκτα μάτια τόσων θεατών, αυτού του τραγικού θεάματος, αυτός ξεσκόνιζε το σακάκι του και διόρθωνε τη γραβάτα του. Δεν ήταν θέμα κοκεταρίας, αλλά δεν είναι εύκολη η απάντηση που ικανοποιεί. Η ζωή συνεχίζεται μέχρι τέλους, πάντα στις ίδιες γραμμές που χαράξαμε και ακολουθήσαμε στα προηγούμενα στάδια και βήματα. Στη Γαλλική Επανάσταση, στις καθημερινές εκτελέσεις με την περίφημη γκιλοτίνα ή καρμανιόλα, είχε αναπτυχθεί ένας τόσο μεγάλος εθισμός στα λαϊκά στρώματα, που, όπως είναι ιστορικά βεβαιωμένο, οι γυναίκες έπαιρναν το σκαμνάκι τους και το πλεκτό τους και πήγαιναν στις πλατείες που γίΜάιος - Ιούνιος 2011

19


Αντιθέσεις

Ανάμεσα στις ομολογίες του απ. Παύλου, μπορούμε να κατατάξουμε και αυτήν. Είναι μια ομολογία, που γίνεται με ένα τρόπο τόσο παράδοξο, μα και τόσο δυνατό. Δεν γίνεται με λόγια, μα γίνεται με ύμνο και με τραγούδι, που ερχόταν σε τόση αντίθεση με τη δύσκολη και τραγική κατάσταση που βρισκόταν. Ήταν ένα τραγούδι που έψαλλε μαζί με τον Σίλα, όχι μέσα σε εκκλησία, μπροστά σε πιστούς, ούτε μπροστά σε άρχοντες ή βασιλιάδες, μα μπροστά σε φυλακισμένους, κατάδικους, βαρυποινίτες.

νονταν οι εκτελέσεις. Εκεί καθισμένες και πλέκοντας και συζητώντας μεταξύ τους, παρακολουθούσαν το μακάβριο θέαμα να βλέπουν τα κομμένα κεφάλια να κυλούν στο καλάθι του δήμιου. Και ένα τρίτο παράδειγμα για τις αντιθέσεις. Σ’ ένα ναυάγιο ενός πλοίου περιέσωσαν μια κοπέλα με πολλή δυσκολία, μια κοπέλα που την έβγαλαν από το νερό. Αυτή, αν και μισοπνιγμένη, έσφιγγε στο στήθος της κάτι. Όταν της άνοιξαν τα χέρια, διαπίστωσαν, κατάπληκτοι φυσικά, πως ήταν μια συλλογή γραμματοσήμων. Ανάμεσα στις ομολογίες του απ. Παύλου, μπορούμε να κατατάξουμε και αυτήν, και ας μην έχει τα χαρακτηριστικά της ομολογίας. Είναι μια ομολογία, που γίνεται με ένα τόσο διαφορετικό τρόπο. Ένα τρόπο τόσο παράδοξο, μα και τόσο δυνατό. Δεν γίνεται με λόγια, μα γίνεται με ύμνο και με τραγούδι, που ερχόταν σε τόση αντίθεση με τη δύσκολη και τραγική κατάσταση που βρισκόταν. Ήταν ένα τραγούδι που έψαλλε μαζί με τον Σίλα, όχι μέσα σε εκκλησία, μπροστά σε πιστούς, ούτε μπροστά σε άρχοντες ή βασιλιάδες, μα μπροστά σε φυλακισμένους, κατάδικους, βαρυποινίτες. Ήταν μια σκηνή ακόμη πιο τραγική από εκείνη τη φανταστική του Βέρντι, που οι Εβραίοι αιχμάλωτοι ψάλλουν στη δραματική πορεία της αιχμαλωσίας τους, σκλάβοι πια σε ξένη γη. Ο Παύλος βρισκόταν υπόδικος μέσα σε μια τραγική και απαίσια φυλακή, τη φυλακή των Φιλίππων. Στην κατάσταση που βρισκόταν θα υπήρχαν, ίσως δικαιολογημένα, κάποια ερωτήματα και κάποια δυσφορία, αν εμείς βρισκόμαστε στη δική του θέση. Με θεϊκή εντολή πέρασε τη θάλασσα και πήγε στους Φιλίππους, στην πρόσκληση του Μακεδόνα εκείνου. Παντού όπου ήταν ανάγκη και παντού όπου τον καλούσαν έτρεχε, χωρίς να λογαριάζει τον εαυτό του, χωρίς να λογαριάζει τίποτα. Με θεϊκή εντολή και οδηγία θεράπευσε το κορίτσι εκείνο με τις δαιμονικές μαντικές ικανότητες, φέρνοντάς το στη φυσιολογική του κατάσταση. Με θεϊκή εντολή, τώρα πάλι βρισκόταν πεταμένος μέσα σ’ αυτήν την άθλια φυλακή. Πώς μπορούσαν αυτά τα τρία μεταξύ τους να συνταιριάζουν σε μια λογική σειρά; Αδύνατο. Κάνουμε μερικές φορές μεγάλα λάθη. Είναι λάθος να περιμένουμε στην πνευματική μας ζωή και πορεία, άνεση και

20

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ


Αντιθέσεις

καλοπέραση. Αυτά τα στοιχεία δε συμπορεύονται με τα σχέδια του Θεού, για την τελείωσή μας, για τη μαρτυρία του Ευαγγελίου μέσα στον κόσμο μας. Η «πύλη» είναι στενή και η «οδός» τεθλιμμένη. Ας μην το ξεχνάμε ποτέ. Τους συνέλαβαν εντελώς ξαφνικά, με ένα προσβλητικό και βάναυσο τρόπο. Τους ταλαιπώρησαν και τους έσκισαν τα ρούχα. Τους έδωσαν ξύλο με ραβδισμούς, με τον τρομερό εκείνο βούρδουλα, που η περιγραφή του θα προκαλούσε ρίγη. Τους πέταξαν στο πιο σκοτεινό κελί των τρομερών αυτών φυλακών. Και ακόμα τους έβαλαν τα πόδια στα βαριά εκείνα ξύλα, που έκαναν τόσο δύσκολη την ανάπαυσή τους με οποιοδήποτε τρόπο, αν όχι αδύνατη. Δεν μπορούσαν ούτε να κινηθούν ούτε να πλαγιάσουν. Οι φυλακές οι σημερινές μοιάζουν με ξενοδοχεία πολυτελείας μπροστά στις φυλακές της εποχής εκείνης. Μα όλα αυτά που υπέφερε ο απ. Παύλος ήταν τόσο σύμφωνα με την κλήση του από τον Θεό την αρχική. «Θέλω δείξει εις αυτόν όσα μέλλει να πάθη υπέρ του ονόματός μου». Μέσα σ’ ένα τόσο τρομερό περιβάλλον θα μπορούσαν να είναι συλλογισμένοι. Αν κάτι τέτοιο συνέβαινε, ποιος θα μπορούσε να τους κατηγορήσει; Μέσα σε μια τόσο δυσάρεστη κατάσταση και εμπλοκή, θα μπορούσαν να σκέφτονται πώς θα κατάφερναν να βρουν κάποιο δικηγόρο ή κάποιον τρόπο να ελευθερωθούν και κάτι τέτοιο θα το βρίσκαμε πολύ φυσικό. Μέσα σε μια τόσο δύσκολη και σκοτεινή εξέλιξη θα μπορούσαν να είχαν καταληφθεί από αγωνία και απελπισία, αν βέβαια δεν ήταν αυτοί αλλά εμείς στη θέση τους. Υπάρχει ένα είδος προσευχής, που λέγεται προσευχή πανικού και δεν είναι άγνωστη σε μας, γεμάτη από πνεύμα δειλίας και ολιγοπιστίας. Κάτι τέτοιο, αν συνέβαινε στις δυο αυτές ψυχές, δεν θα μας φαινόταν παράξενο. Και όμως τίποτα από όλα αυτά. Είναι μια σκηνή από τις λίγες και τόσο θαυμαστές που αναφέρονται στη Βίβλο. Θαυμάζω τον Δανιήλ, που πεταμένος μέσα σ’ ένα λάκκο με λιοντάρια, ύστερα από μια σιχαμερή συνομωσία, φωνάζει στον Μηδοπέρση μονάρχη, μέσα από τον τρομερό λάκκο: «Ζήτω ο βασιλιάς μου». Βέβαια προηγήθηκαν τα ανοιχτά παράθυρα και η προσευχή Μάιος - Ιούνιος 2011 21


Αντιθέσεις

του, που αδιαφορούσε για τις απειλές και ήταν προσανατολισμένη στην πόλη την άγια. Ο Θεός επιτρέπει δύσκολες καταστάσεις στη ζωή των άξιων τέκνων Του, και τούτο για να φανεί μέσα από την υπομονή τους και την πίστη τους το μεγαλείο της δύναμής Του. Ο Θεός επιτρέπει δύσκολες καταστάσεις στη ζωή των άξιων τέκνων Του, και τούτο για να φανεί μέσα από την υπομονή τους και την πίστη τους το μεγαλείο της δύναμής Του. Η πίστη στον Θεό ανατρέπει τις γνωστές, στα ανθρώπινα μέτρα, αντιδράσεις και διαστάσεις και παρουσιάζει αποτελέσματα που προβάλλουν και κάνουν γνωστή τη δόξα Του.

Η πίστη στον Θεό ανατρέπει τις γνωστές, στα ανθρώπινα μέτρα, αντιδράσεις και διαστάσεις και παρουσιάζει αποτελέσματα που προβάλλουν και κάνουν γνωστή τη δόξα Του. Πρώτη φορά αυτή η τεράστια τρομερή κυκλική φυλακή, που γύρω–γύρω ήταν γεμάτη από κελιά, που φιλοξενούσαν κακοποιούς όλων των ειδών, γεμίζει με ύμνους. Ας επιστρατεύσουμε λίγη φαντασία να δούμε την απαίσια αυτή φυλακή, το σκοτάδι, τις κραυγές και τις βλαστήμιες των καταδίκων και ανάμεσα σ’ όλα να ακούγεται η φωνή της πίστης με τον ύμνο τους και όλοι να σωπαίνουν, για ν’ ακούσουν τους παράξενους αυτούς ανθρώπους με την παράξενη συμπεριφορά να ψάλλουν κάτω από τόσο δυσάρεστες συνθήκες. Είναι μια μεγάλη αλήθεια, πως το Ευαγγέλιο έχει να πει πολλά, σε κάθε κατηγορία ανθρώπων. Και πάλι οι προτροπές του στους πιστούς δεν είναι πάντα οι ίδιες, γιατί όλοι δεν βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο πνευματικής παραχώρησης στον Κύριο και ακόμη υπάρχουν συστάσεις, που γίνονται για τα συνηθισμένα μέτρα πίστης. Και υπάρχουν άνθρωποι, δεν είναι υπερβολή αυτό, που ξεπερνούν και τα βιβλικά μέτρα και τις βιβλικές συστάσεις. Αυτή ήταν η περίπτωση του απ. Παύλου. Ο Λόγος του Θεού λέει: «Κακοπαθεί τις μεταξύ σας; ας προσεύχηται. Ευθυμεί τις; ας ψάλλη.» (Ιακώβου ε΄13). Το να προσευχόταν ο απ. Παύλος μέσα στη φυλακή του ήταν το πιο ταιριαστό. Μα να ψάλλει; Ο ύμνος, το τραγούδι, όπως παραπάνω αναφέραμε, ταιριάζει στην ευθυμία και όχι στον πόνο και στην κατάθλιψη. Εκτός αν παραδεχτούμε, και ίσως είναι το πιο πιθανό, πως ήταν σε κατάσταση ευθυμίας. Και είναι κάτι που το συναντούμε και στους πρώτους χριστιανούς, που είχαν χαρά μεγάλη γιατί τους αξίωσε ο Κύριος να φάνε ξύλο για χάρη του ονόματός Του. Η υμνωδία έχει κάτι το διαφορετικό από τον απλό λόγο, έχει κάτι το θριαμβευτικό. Δυστυχώς δεν έχουμε προσέξει τη σημασία της υμνωδίας στην καθημερινή μας ζωή. Στη ζωή του σπιτιού μας. Στην ατομική μας ζωή, στο δρόμο, στη δου-

22

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ


Αντιθέσεις

λειά. Ο Κύριος έπαιρνε τους μαθητές Του και πήγαινε στο βουναλάκι των ελαιών και έψαλλαν. Ύμνος θα πει χαρά και αγαλλίαση. Αργότερα και όσο θα ζούσαν οι κατάδικοι θα διηγούνταν όπου και να βρίσκονταν την παράξενη εκείνη βραδιά, που ένας άγνωστος Θεός, ο Θεός των χριστιανών, τους έκανε μέσα στην τόση ταλαιπωρία να νιώθουν χαρά και να ψάλλουν και η τόσο ασυνήθιστη αυτή ομολογία, από τα στόματα των καταδίκων θα αναμεταδιδόταν σε ένα πλήθος αντίγραφα και μεγάφωνα. Αργότερα και όσο θα ζούσαν οι κατάδικοι θα διηγούνταν όπου και να βρίσκονταν την παράξενη εκείνη βραδιά, που ένας άγνωστος Θεός, ο Θεός των χριστιανών, τους έκανε μέσα στην τόση ταλαιπωρία να νιώθουν χαρά και να ψάλλουν...

Εκείνη τη νύχτα έγινε σεισμός, ξεβιδώθηκαν οι πόρτες και άνοιξαν μόνες τους. Έγινε , όπως λέμε, ένα θαύμα. Μα αυτό το θαύμα, το δεύτερο δηλαδή, δεν είναι το πιο σημαντικό, όταν το συγκρίνουμε με το άλλο, το προηγούμενο, που ήταν η ψαλμωδία των πιστών εκείνων ανθρώπων, μέσα στις τόσο αντίξοες συνθήκες. Πάντα, πριν από κάποιο θαύμα στη ζωή των ανθρώπων του Θεού, προηγείται το θαύμα της πίστης, που είναι και η απαραίτητη προϋπόθεση. Με μια τόσο δυνατή πίστη και με τέτοια θριαμβευτική διάθεση, δεν μπορούσε η φυλακή να τους κρατήσει. Είναι ανάγκη να καταλάβουμε πως μέσα στη σοφία και μέσα στα σχέδια του Θεού βαραίνει περισσότερο η σωτηρία και άλλων ψυχών παρά η δική μας άνεση και καλοπέραση, που μπορεί να τα θυσιάσει ο Θεός, όταν γνωρίζει πως ταυτιζόμαστε με την καρδιά μας με τη δική Του βούληση. Όλο αυτό το δράμα του Παύλου στη φυλακή, γιατί δεν έπαυε να Μάιος - Ιούνιος 2011

23


Αντιθέσεις

Ο ύμνος στην καθημερινή μας ζωή είναι και ένα φάρμακο. Μπορεί να είναι αποτέλεσμα χαράς, αλλά μπορεί να γίνει και αιτία, που θα προκαλέσει τη χαρά και θα διώξει ένα πνεύμα κατάθλιψης που καταλαμβάνει τους ανθρώπους.

είναι δράμα, είχε σαν στόχο του να ακούσουν μερικοί άνθρωποι για τον Χριστό και για τη σωτηρία Του. Και αυτό είναι κάτι που ο Θεός μπορεί να επιτρέψει να συμβεί και στη δική μας ζωή. Ο ύμνος είναι μια μαρτυρία πάρα πολύ δυνατή, που δεν την εκτιμήσαμε όσο της αξίζει. Θυμούμαι, στην αρχή της πίστης μου, εργαζόμουν σ’ ένα γραφείο μιας δημόσιας υπηρεσίας και εκεί μέσα ήταν όλο κορίτσια. Και ένιωθα την ανάγκη να κάνω την ομολογία μου. Ζήτησα λοιπόν την άδεια, ενώ αυτές σιγοτραγουδούσαν διάφορα κοσμικά τραγούδια, να πω κι εγώ ένα τραγούδι. Και τους είπα το «τον Ιησούν μου αγαπώ εξ όλης της ψυχής». Το αποτέλεσμα ήταν μετά από λίγο να ψάλουν όλες μαζί τον ίδιο ύμνο και έγινε αφορμή να πούμε πάρα πολλά για την αγάπη του Χριστού. Η προσευχή και η υμνωδία δεν είναι μόνο λειτουργικά στοιχεία της ζωής της εκκλησίας, αλλά και μέσο ευαγγελισμού στις άλλες ψυχές. Δυστυχώς, δεν έχουμε αντιληφθεί αυτή τη χρησιμότητά τους. Είχα ακούσει την ομολογία κάποιου νέου, που ήταν γυρολόγος ψιλικατζής. Και μια νοικοκυρά, φτιάχνοντας κάθε μέρα τα στρώματά της, έψαλλε. Και αυτός περνώντας άκουγε. Και μια μέρα δεν βάσταξε και με συστολή χτύπησε την πόρτα θέλοντας να μάθει πιο πολλά για τους ύμνους και για τον Χριστό, που μιλούσαν οι ύμνοι. Ο ύμνος στην καθημερινή μας ζωή είναι και ένα φάρμακο. Μπορεί να είναι αποτέλεσμα χαράς, αλλά μπορεί να γίνει και αιτία, που θα προκαλέσει τη χαρά και θα διώξει ένα πνεύμα κατάθλιψης που καταλαμβάνει τους ανθρώπους. Σκεφθείτε τι όμορφο είναι μια οικογένεια γύρω από ένα τραπέζι να ψάλλει και να δοξάζει τον Θεό μ’ αυτόν τον τρόπο. Και ακόμη μήπως θα πρέπει, όπως ψάλλουμε στις εκκλησίες, να βγούμε και έξω ψάλλοντας και δοξάζοντας τον Θεό σαν μια μορφή ευαγγελισμού και διακονίας;

Αποστέλλουμε μια Καινή Διαθήκη δωρεάν στη Νεοελληνική γλώσσα, σε όποιον μας την ζητήσει με γράμμα του.

24

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ


Η ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΧΑΝΕΤΑΙ

Εκζήτηση Παρηγοριάς

Έ

νας κόσμος, μέσα στον οποίο οι άνθρωποι δεν μπορούν να αποσείσουν τη μετριότητα, την υποβάθμιση, την παρακμή, που τους βυθίζουν ολοένα και περισσότερο στη μαζικοποίηση και στην καταναλωτική δουλεία, και απ’ όπου οι άνθρωποι, διαβάτες βιαστικοί, φεύγουν χωρίς να έχουν αποκρυπτογραφήσει το μυστήριο της ύπαρξής τους, αυτός είναι ο κόσμος μας. Άνθρωποι, που ολόκληρη η ζωή τους και η συνείδησή τους δεν φωτίστηκαν από το μεταφυσικό φως Εκείνου, για να μπορέσουν να βρουν νόημα και αιτιολογία για την ύπαρξή τους. Ζούμε στον πνευματικό, στον πολιτισμικό, στον πολιτικοκοινωνικό κ.λ.π. τομείς, την αποθαρρυντική, την ασφυκτική περίοδο της ηθικής παρακμής και της μετριότητας και του λίγου των προσώπων, μέσα στον καταναλωτικό μας εφησυΜάιος - Ιούνιος 2011

25


Εκζήτηση Παρηγοριάς

Στο σύγχρονο απάνθρωπο κοινωνικό κλίμα, μόνο αυθεντικοί πιστοί του Ιησού μπορούν να στηρίξουν καρδιές και να παρηγορήσουν συνειδήσεις, και να τις μετατρέψουν σε εγρηγόρσεις πνεύματος. Γιατί μόνο γρηγορούσες συνειδήσεις νιώθουν τον Αποκαλυπτικό χαρακτήρα της εποχής μας και προσδοκούν την έλευση Εκείνου.

χσμό, που ναρκώνει τα πνεύματα και αναισθητοποιεί τις ψυχές. Τα ΜΜΕ και οι πολιτικοί μας συνήθως καλλιεργούν αυτή την υποβάθμιση με μία ημιμαθή, πολύλογη αντιπαλότητα, που στοχεύει μόνο στο να συντηρούνται κομματικές ομάδες αντιμαχομένων, ενώ δίπλα μας άλλες ομάδες κοινωνικές, εξαθλιωμένων, περιθωριακών, ανέστιων μεταναστών, ετοιμοθάνατων ναρκομανών και λοιπών σύγχρονων ‘‘Αθλίων’’ του Ουγκώ, ζουν ένα είδος θανάτου πριν από το θάνατο. Και οι Εκκλησίες; Φαίνεται, ατυχώς, ότι έχουν λησμονήσει πως μόνο υποδείγματα ζωής συνυφασμένης με προσωπικές θυσίες των ‘‘Εγώ’’, μπορούν να σώσουν συνειδήσεις από τον έσχατο σκοτισμό. Μόνο θυσίες πνεύματος ταπεινού, που εκπορεύεται από την αλήθεια του προσώπου, και της οποίας η ουσία ξεκινά από αίσθηση ταπείνωσης και πραότητας (μάθετε απ’ Εμού ότι είμαι πράος και ταπεινός τη καρδία), δηλαδή της ταπείνωσης του ανθρώπου που νιώθει βαθιά ότι είναι θνητός. Μόνο τέτοια υποδείγματα ζωής μπορούν να αποτελέσουν ερεθίσματα για ένα ξύπνημα από την ηθική αναισθησία και την πνευματική ύπνωση, που η σύγχρονη καταναλωτική βακχεία απεργάζεται και που ωθεί προς τον απανθρωπισμό των σχέσεων. Γιατί είναι απανθρωπισμός η εμπορευματική αντίληψη περί ανθρώπου, που τον θεωρεί μόνο εργαλείο παραγωγής αγαθών και που κάποιοι τα καταναλώνουν προκλητικά και κάποιοι άλλοι (οι περισσότεροι) στερούνται δραματικά. Και ένα τέτοιο κοινωνικό περιβάλλον του σύγχρονου νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, απεργάζεται την αποθάρρυνση, την απογοήτευση, την αστάθεια, που όμως μοιραία θα οδηγήσουν στην κοινωνική έκρηξη. Στο σύγχρονο απάνθρωπο κοινωνικό κλίμα, μόνο προσωπικότητες ουσίας και αυθεντικοί πιστοί του Ιησού μπορούν να στηρίξουν καρδιές και να παρηγορήσουν συνειδήσεις, και όχι μόνο, αλλά να τις μετατρέψουν σε εγρηγόρσεις πνεύματος. Γιατί μόνο γρηγορούσες συνειδήσεις νιώθουν τον Αποκαλυπτικό χαρακτήρα της εποχής μας και προσδοκούν την έλευση Εκείνου. Πόσοι όμως είναι οι χαρισματούχοι ‘‘Βαρνάβες’’ σήμερα; Ιατρός Π.Η.Γ. – ΑΘΗΝΑ

26

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ


ΤΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ

Το «Eυ Zην»

Α

ς τα πάρουμε απλά και με τη σειρά τα πράγματα. Κάποιοι πηγαίνουν στον Χριστό, όχι για να Του παραδοθούν, όχι για να ζήσουν για Κείνον, όχι για να λυτρωθούν από τον εαυτό τους, τα δικά τους, αλλά για να περνούν καλά. Θέλουν δηλαδή έναν Χριστό – βοήθεια, συμπλήρωμα στην ήδη υπάρχουσα ζωούλα τους, που την αγαπούν και την περιποιούνται τόσο πολύ. Πηγαίνουν στον Χριστό για να τους βολέψει, να τους εξασφαλίσει, να μην πάνε στην κόλαση. Ο Ιησούς τους καλεί να πάψουν να ζουν για τον εαυτό τους, τα δικά τους, να αρνηθούν τον εαυτό τους, να τον μισήσουν, να τον καταδικάσουν, για να ντυθούν τη δόξα και το μεγαλείο του Ουρανού. Δεν έχουν όμως καμία διάθεση να αποχωριστούν τη στρωμένη ζωή τους, δεν θέλουν να αφήσουν τίποτα από όσα έχτισαν, αν και βρωμούν σάρκα και φιλαυτία. Μάιος - Ιούνιος 2011

27


Το «Eυ Zην»

Ποιο είναι το επόμενο βήμα; Να πάνε εκεί που θα ακούνε αυτά που τους αρέσουν, αυτά που επιθυμούν: - Έλα στον Χριστό και θα περνάς καλά. - Έλα στον Χριστό και θα σε ευλογεί. - Έλα στον Χριστό και θα σε βοηθάει. - Έλα στον Χριστό και… δε θα κουνάς το χεράκι σου. - Έλα στον Χριστό και μια μέρα θα πας στον Ουρανό. - Έλα στον Χριστό και θα σου συγχωρήσει όλες τις αμαρτίες, χωρίς διάκριση, παλαιές και νέες. - Έλα στον Χριστό για να μην πας στην κόλαση. Το ευ ζειν, το κήρυγμα της «εν Χριστώ ευζωίας», το ευαγγέλιο της ευδαιμονίας, «… διά να δαπανήσητε εις τας ηδονάς σας» (Ιακώβου δ΄3). Μετά από όλα αυτά εμφανίζεσαι εσύ. Εσύ που μιλάς για τη στενή και τεθλιμμένη οδό, εσύ που μιλάς, αλλά και κρατάς σταυρό, εσύ που ζεις και υπηρετείς τον Άγιο Θεό του Ουρανού. Εσύ που μιλάς για τη νέκρωση του παλαιού ανθρώπου, την άρνηση του κοσμικού φρονήματος, την απόκτηση του ζωντανού Ιησού Χριστού μέσα μας. Όχι φίλε, δε λέμε τα ίδια. Δεν αγαπάμε τα ίδια. Δεν ζούμε τα ίδια, όσο κι αν είναι όμοιες οι ταμπέλες μας. Δεν έχουμε τους ίδιους στόχους. Ούτε οι δρόμοι μας είναι οι ίδιοι. Και είναι αναπόφευκτο. Κάποια στιγμή θα κοπεί κάθε επικοινωνία, αφού δεν λέμε τα ίδια. Είναι αναπόφευκτο, δεν έχουμε τίποτα κοινό, κι ας καθόμαστε δίπλα – δίπλα, κι ας αρθρογραφούμε στο ίδιο περιοδικό, κι ας κηρύττουμε από τον ίδιο άμβωνα, μια εσύ και μια εγώ. Δεν λέμε τα ίδια. Δεν υπηρετούμε το ίδιο Ευαγγέλιο. Είναι αναπόφευκτο. «Οι θέλοντες να ζώσιν ευσεβώς εν Χριστώ Ιησού, θέλουσι διωχθή» (Β΄Τιμόθεον γ΄12) . Το αναγνωρίζω. Θα σου κλείσουν την πόρτα, θα σε διώξουν ίσως. 28

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ


Το «Eυ Zην»

Εσύ που διάλεξες το κήρυγμα της αγίας ζωής θα μείνεις μόνος χωρίς φίλους, χωρίς οπαδούς, ίσως και χωρίς εκκλησία. Διωγμένος, όπως ο Απόστολος Παύλος (Β΄Τιμόθεον δ΄16). Είναι αναπόφευκτο. Θα σου πουν όχι. Μα κι εσύ ο ίδιος δεν θα μπορείς μαζί τους, αφού δεν θέλουν τα δικά σου, αλλά ούτε και μπορείς τους συμβιβασμούς, δεν αντέχεις το ψέμα, τη βεβήλωση. Είναι αναπόφευκτο, αφού δεν μπορείς να πεις τα ίδια, να σε διαγράψουν, να μείνεις με τους λίγους, τους άγνωστους, τους μικρούς. Εσύ όμως έχεις Ουρανό. Αυτό μετράει για σένα. Για τον Κύριό σου είσαι εκλεκτός, μάρτυράς Του πιστός. Είναι αναπόφευκτο, δεν μπορείς να συμβαδίσεις. Είναι αναπόφευκτο, θα επέλθει ρήξη. Είναι αναπόφευκτο, οι δρόμοι μας θα χωρίσουν οριστικά. Είναι αναπόφευκτο, θα λέμε εντελώς τα αντίθετα πράγματα. Είναι αναπόφευκτο, θα συγκρουστούμε με το «άλλο ευαγγέλιο». Είναι αναπόφευκτο, θα διωχθούν, οι «θέλοντες να ζώσιν ευσεβώς». Είναι αναπόφευκτο, αφού δε λέμε τα ίδια, δεν πιστεύουμε τα ίδια, δεν προσφέρουμε το ίδιο ευαγγέλιο, δεν υπηρετούμε τον ίδιο Κύριο.

Στην υπηρεσία της Αλήθειας.

Η σελίδα μας στο INTERNET: http://

www.logiazois.gr

Πολλά και ενδιαφέροντα! Επισκεφθείτε την! Συστήστε την και σε άλλους.

Μάιος - Ιούνιος 2011

29


Χαρούμενοι Χριστιανοί «Εάν εξεύρητε ταύτα, μακάριοι είσθε, εάν κάμνητε αυτά» (Ιωάννης ιγ΄17)

O άνθρωπος δεν πλάστηκε να κλαίει, μα να γελά

ευχαριστημένος.

Ο άνθρωπος δεν πλάστηκε να πονά, μα να χαίρει αδιάκοπα. Ο άνθρωπος δεν πλάστηκε για να βασανίζεται, μα για να απολαμβά­νει. Μα σήμερα κατάντησε στο σημείο αυτό το τόσο άσχημο και απελπιστικό. Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός άρχισε το επίγειο στάδιό Του με τους μακαρισμούς. Μια μακαριότητα αδιατάραχτη υπόσχεται στους δικούς Του. Μια μακαριότητα εδώ κάτω στη γη. Μια μακαριότητα μέσα από ποικίλες αντιθέσεις και παρά τις αντιθέσεις. «Μακάριοι είσθε, όταν σας ονειδίσωσι και διώξωσι, και είπωσιν εναντίον σας πάντα κακόν ��όγον ψευδόμενοι ένεκεν εμού.» (Ματθαίος ε΄11). Μακάριοι και πάντα μακάριοι. 30

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ


Χαρούμενοι Χριστιανοί

Γεννιούνται όμως μερικά ερωτηματικά: Υπάρχει αυτή η μακαριότητα; Είναι οι χριστιανοί μεταξύ των μακάριων ανθρώπων της γης; Και αν δεν είναι, γιατί δεν είναι; Πού βρίσκεται το φταίξιμο; Ο Απ. Παύλος στο μαυρόασπρο πορτρέτο του χριστιανού αναφέρει ανάμεσα σε όλα τα άλλα: «Ως λυπούμενοι, πάντοτε όμως χαίροντες» (Β΄Κορινθίους ς΄10). Στο θέμα αυτό, όταν ρωτούνται οι χριστιανοί, απαντούν με διάφορες υπεκφυγές: Ναι, έχουμε χαρά, μα είναι από μέσα και δε φαίνεται. Αυτό είναι μόνο για γέλια. Ναι, έχουμε χαρά, μα είναι κάποιες στιγμές. Και το «πάντοτε» του Λόγου του Θεού; Ναι, έχουμε χαρά, ή μάλλον θα έχουμε, εκεί επάνω στον ουρανό. Ένας ύμνος λέει: «Έναν ήλιο έχω στην καρδιά που με μεθά με φως. Στον παράδεισο από τώρα ζω». Όταν υπάρχει η μακαριότητα στην καρδιά του ανθρώπου, αυτή δεν κρύβεται, μα φαίνεται από μακριά. Ενθυμούμαι έναν αδελφό, που μόνιμα είχε ένα πένθος στο πρόσωπό του, που αμέσως σου προκαλούσε μια τόσο κακή διάθεση. Είχε ξεμάθει να γελάει και μια φορά που τον είδα να γελάει είχε ένα τόσο άσχημο, πένθιμο γέλιο, που με έκανε να απορώ. Πόσο θα είχε παρεξηγήσει την προσφορά του Χριστού και του Ευαγγελίου. Σε ένα συνέδριο χριστιανικό, ήταν αντιπρόσωποι από όλο τον κόσμο. Σ’ ένα περίπατο μερικών από αυτούς, ένας ζητιάνος σταμάτησε μπροστά τους και άρχισε να κοιτάζει τα πρόσωπά τους. Σε μια στιγμή, σταματά μπροστά σ’ έναν Ασιάτη και του λέει: «Ω εσύ με το ουράνιο πρόσωπο!» Ναι, μπορεί να έχουμε ουράνιο πρόσωπο, μόνο σαν έχουμε τον ουρανό στην καρδιά μας. Υπάρχουν χαρούμενοι χριστιανοί και ευτυχισμένοι, και υπάρχουν άλλοι μόνιμα θλιμμένοι και βασανισμένοι. Νομίζω, πως δεν είναι δυνατό να έχουμε τη σωτηρία του Χριστού και να μην έχουμε δια του Πνεύματος μέσα στην

Νομίζω, πως δεν είναι δυνατό να έχουμε τη σωτηρία του Χριστού και να μην έχουμε δια του Πνεύματος μέσα στην καρδιά μας τη μακαριότητα που ο Χριστός χαρίζει. Η μακαριότητα είναι παράγωγο του Πνεύματος. Είναι ένα κράμα χαράς, ειρήνης και ικανοποίησης, που μόνο η παρουσία του Χριστού προσφέρει.

Μάιος - Ιούνιος 2011

31


Χαρούμενοι Χριστιανοί

καρδιά μας τη μακαριότητα που ο Χριστός χαρίζει. Η μακαριότητα είναι παράγωγο του Πνεύματος. Είναι ένα κράμα χαράς, ειρήνης και ικανοποίησης, που μόνο η παρουσία του Χριστού προσφέρει. Αν λέμε ότι πήραμε τη σωτηρία του Χριστού και έχουμε τη σάρκα να κυριαρχεί, τότε είναι αδύνατο να έχουμε τη μακαριότητα. Όταν φιλοξενούμε μέσα στην καρδιά μας φόβους, ζήλιες, φθόνους ή και έχθρητες, είναι τελείως αδύνατο να ανθίσει η μακαριότητα. Ο Κύριος τα λόγια αυτά τα είπε μπροστά στους μαθητές Του, αφού τους έπλυνε τα πόδια και τους μίλησε για υπηρεσία. Μέσα στην υπηρεσία και τη θυσία είναι η μακαριότητα του Χριστού. Ο εχθρός των ψυχών μας μας εξαπατά και μας κάνει να νομίζουμε για τη γνώση, πως αυτή είναι το άπαν. Πολλοί είναι αυτοί που λένε πως έχουν τη σωτηρία του Χριστού, μα δεν έχουν εσωτερική ζωή Πνεύματος και κοινωνίας με τον ζωντανό, τον ανεστημένο, τον δοξασμένο Χριστό, να κατοικεί μέσα στην καρδιά τους. Εάν τα γνωρίζετε αυτά, είναι παντελώς ανώφελο. Είναι ανάγκη αυτή η γνώση να γίνει ζωή, να μπει στην καρδιά, να γίνει προσωπικό βίωμα. Εάν τις εντολές μου τηρήσετε, θα αγαπηθείτε από τον Πατέρα μου και θα έρθουμε να κατοικήσουμε στην καρδιά σας. Τότε εσείς κι εμείς, λέει ο Κύριός μας, θα είμαστε ένα. «Εσείς εν εμοί και Εγώ εν υμίν», και τότε, τότε πραγματώνονται όλα τα σχέδια του Θεού. Η γνώση μάς οδηγεί στην υπακοή, στην πράξη, στη ζωή. Εάν δε φτάσει εκεί και μείνει μονάχα μια διανοητική παραδοχή, δε μας προσφέρει απολύτως τίποτα. Μα ναι, μας προσφέρει κάτι. Μας εξαπατά, μας αφήνει γυμνούς και χωρίς τη μακαριότητα του Κυρίου. Εάν πεινώ και γνωρίζω πως στο ψυγείο δίπλα μου υπάρχει τροφή και δεν απλώσω να την πάρω και να τη βάλω στο στόμα μου, η γνώση μου είναι άχρηστη. Εάν είμαι άρρωστος και ο γιατρός μου παραγγείλει κάποιο φάρμακο και αυτό το αγοράσω, αλλά μείνει στο ράφι, δεν πρόκειται ν’ απαλλαγώ από την αρρώστια. Πολλοί έχουν Χριστό, μα κλεισμένο μέσα στις σελίδες του Ευαγγελίου. Ζωντανό, δοξασμένο, αναστημένο Χριστό δεν έχουν μέσα στην καρδιά τους και μέσα στη ζωή τους. Ο Χριστός μας είπε να φάμε το σώμα Του και να πιούμε το αίμα Του και να γίνει ένα με το δικό μας σώμα. «Τα ρήματα α εγώ λαλώ πνεύμα εστίν και ζωή εστίν». Όχι ψυχρή γνώση. 32

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ


Χαρούμενοι Χριστιανοί

Εάν γνωρίζετε ταύτα, μακάριοι είσθε εάν πράττετε ταύτα. Είναι κρίμα να είμαστε τόσο κοντά στον Χριστό και να μην έχουμε τη συνειδητή παρουσία Του στην καρδιά μας. Είναι κρίμα να είμαστε παιδιά του Θεού και να μην έχουμε τη μακαριότητα της παρουσίας Του. Είναι κρίμα να ομολογούμε πως είμαστε λυτρωμένοι και να ζούμε μέσα στην κατάθλιψη και τη νευρικότητα. Είναι ανάγκη να αναγνωρίσουμε ότι παγιδευτήκαμε από τον εχθρό. Είναι ανάγκη να αποτινάξουμε από πάνω μας όλα εκείνα τα σαρκικά και τα ανθρώπινα, που στέκονται εμπόδια στη χάρη του Κυρίου να ολοκληρωθεί μέσα μας. Είναι ανάγκη να μάθουμε επιτέλους το δρόμο της απόλυτης υπακοής, εάν θέλουμε να ζήσουμε την πληρότητα της παρουσίας Του.

Ο Μεγάλος Γιατρός

Η γνώση μάς οδηγεί στην υπακοή, στην πράξη, στη ζωή. Εάν δε φτάσει εκεί και μείνει μονάχα μια διανοητική παραδοχή, δε μας προσφέρει απολύτως τίποτα. Μα ναι, μας προσφέρει κάτι. Μας εξαπατά, μας αφήνει γυμνούς και χωρίς τη μακαριότητα του Κυρίου.

Ο Μεγάλος Γιατρός

ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΡΡΩΣΤΟΥΣ Πρόκειται για ένα γράμμα αγάπης και συμπόνιας για τους αρρώστους σε σπίτια ή νοσοκομεία. Απλογραμμένο, δυνατό, παρηγορητικό, διαβάζεται εύκολα και ξεκούραστα. Κείμενο ευχάριστο αλλά γεμάτο με την αλήθεια του Ευαγγελίου για την αγάπη τού Θεού για τον αμαρτωλό άνθρωπο που βασανίζεται από την αρρώστια. Κατάλληλο για δωρεάν διανομή σε νοσοκομεία και ιδρύματα. Μικρού σχήματος, 16 σελίδες. ΠΝΕΥ ΜΑΤ

Π Ν Ε Υ Μ Α Τ Ι Κ Ε Σ

ΙΚΕΣ

ΕΚΔΟ ΣΕΙΣ

Ε Κ Δ Ο Σ Ε Ι Σ Μάιος - Ιούνιος 2011

33


ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΗ ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

Η πανοπλία του Θεού (Εφεσίους ς΄10-19) Εδάφιο 10: Το λοιπόν, αδελφοί μου, ενδυναμούσθε εν Κυρίω και εν τω κράτει της ισχύος αυτού. Για να μπορέσει ο πιστός να ζήσει τη ζωή του Κυρίου στον κόσμο τούτο και να δοξάσει το όνομα του Λυτρωτή του, έχει ανάγκη από δύναμη. Ο άνθρωπος στερείται από την ηθική δύναμη που απαιτείται για να αντιταχθεί στον εχθρό. Φεύγοντας από την Εδέμ και ζώντας μακριά από την κοινωνία της αγάπης του Θεού, στερήθηκε τελείως από κάθε στοιχείο δύναμης και έμεινε τέλεια υποδουλωμένος στα χέρια του εχθρού. Στον πιστό όμως τώρα ο Κύριος παραγγέλλει μία καινούργια ζωή, που η πραγματοποίησή της απαιτεί δύναμη. Τη δύναμη αυτή, ο Θεός την παραχωρεί. Δίνει σε όλους τη δύναμη να ζήσουν την ευλογημένη ζωή της πίστης. Η δύναμη αυτή είναι πρώτα η παρουσία του Ίδιου του Κυρίου μας και οι άπειρες σε έκταση και ένταση δυνάμεις του Θεού που τίθενται στη διάθεσή μας. Από μας όμως εξαρτάται το 34

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ


Η πανοπλία του Θεού

να οικειοποιούμαστε τις δυνάμεις του Θεού. Γι΄αυτό μας συνιστά να παίρνουμε δύναμη από Εκείνον. Εδάφιο 11: Ενδύθητε την πανοπλίαν του Θεού Η δύναμη που ο Θεός παραχωρεί στον πιστό πρέπει να συνοδεύεται και από μια πανοπλία, που να μοιάζει με την πανοπλία των στρατιωτών της εποχής εκείνης, μία πανοπλία όμως φτιαγμένη στο εργαστήρι του Θεού, που όταν την φορέσει ο πιστός, καλύπτει όλο του το σώμα, δίνοντάς του τα μέσα που χρειάζεται για να πολεμήσει τον εχθρό. Η πανοπλία του Θεού αποτελείται από διάφορα στοιχείαόπλα, που τον αδύνατο τον μεταβάλλουν σε δυνατό. Η πανοπλία όπως και η δύναμη μπορεί να χρησιμοποιείται από εμάς, μα παραμένει πάντοτε του Θεού. διά να δυνηθήτε να σταθήτε

Η πανοπλία που ο Θεός μας προσφέρει χρειάζεται στον πιστό για να μπορέσει να σταθεί και να κρατηθεί στη θέση που ο Κύριος τον τοποθέτησε, δηλαδή στο έδαφος της χάρης του Θεού, στο ύψος της αγάπης Του, στο θρόνο της δόξας Του.

Η πανοπλία που ο Θεός μας προσφέρει χρειάζεται στον πιστό για να μπορέσει να σταθεί και να κρατηθεί στη θέση που ο Κύριος τον τοποθέτησε, δηλαδή στο έδαφος της χάρης του Θεού, στο ύψος της αγάπης Του, στο θρόνο της δόξας Του. Ο Κύριος για μας κατέκτησε με το αίμα Του όλα όσα εμείς χάσαμε με την αφροσύνη μας. Μα με τη σωτήρια πίστη μας σ’ Αυτόν, ο Κύριος μας μετέφερε εκεί που δεν μπορούσε να ονειρευτεί ο φυσικός άνθρωπος. Από μας όμως εξαρτάται, χρησιμοποιώντας τα μέσα που ο Κύριος μας χορηγεί, να μείνουμε στην ακριβοπληρωμένη θέση μας, να σταθούμε. Δεν έχουμε να κατακτήσουμε τίποτα. Τα κατέκτησε όλα ο Κύριός μας. Μονάχα ένας κίνδυνος υπάρχει. Μήπως ο εχθρός μας μετατοπίσει από τη θέση που ο Κύριος μας τοποθέτησε. εναντίον εις τας μεθοδείας του διαβόλου Ο κίνδυνος είναι ακόμα μεγαλύτερος απ’ όσο μπορούσαμε να φανταστούμε, γιατί ο εχθρός μας είναι πολύ πιο μεγάλης πείρας από εμάς, και δεν αρκείται σε μία κατά μέτωπο επίθεση, μα χρησιμοποιεί κάθε μέσο και σύστημα, κάθε δυνατή προπαρασκευή, ώστε να μη γίνει αντιληπτός από μας και να φτάσει στο σκοπό του. Μονάχα ο πιστός εκείνος που είναι σκεπασμένος με την πανοπλία του Θεού θα μπορέσει να αντιμετωπίσει με επιτυχία τις τόσο πονηρές και επιτηδευμένες επιθέσεις του εχθρού μας, του διαβόλου. Μάιος - Ιούνιος 2011

35


Η πανοπλία του Θεού

Εδάφιο 12: διότι δεν είναι η πάλη ημών εναντίον εις αίμα και σάρκα Δεν είναι μονάχα ο τρόπος με τον οποίο επιτίθεται ο εχθρός μας, που μας επιβάλλει να φορέσουμε την ειδική πανοπλία που προσφέρει η αγάπη του Θεού και έτσι να γίνουμε αρκετά δυνατοί ώστε να μπορέσουμε να αντισταθούμε σ’ αυτόν. Είναι ακόμα και η φύση του εχθρού μας. Δεν είναι ένας εχθρός σαν κι εμάς, με σάρκα και αίμα, και ακόμα με περιορισμένες δυνατότητες και μεγάλες αδυναμίες, στις οποίες μας υποδουλώνει η δική μας φύση, που μετέχει από σάρκα και αίμα. Από τη μια μεριά η διαφορά των φύσεων και από την άλλη μεριά η ανώτερης τάξης σωματική κατάσταση του εχθρού μας, κάνει την πάλη μας πιο δύσκολη και φυσικά τον εξοπλισμό μας με την πανοπλία του Θεού πιο απαραίτητο. αλλ’ εναντίον εις τας αρχάς, εναντίον εις τας εξουσίας, εναντίον εις τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου Ο εχθρός μας, με τον οποίο βρισκόμαστε σε αγώνα, έχει αγγελική φύση, και φυσικά ανώτερη από τη δική μας. Και όπως οι άγγελοι έχουν μια κλιμακωτή ιεραρχία, αρχές, κυριότητες, δυνάμεις, έτσι και ο ξεπεσμένος αγγελικός κόσμος, που αποτελεί ολόκληρη οργάνωση, είναι και αυτός χωρισμένος σε αρχές, εξουσίες, και άλλες κατηγορίες. Και όλοι αυτοί οι ξεπεσμένοι άγγελοι δεν είναι μακριά από μας, γιατί αυτοί είναι οι ουσιαστικοί κοσμοκράτορες του αιώνα μας, που κατορθώνουν να τον κυβερνούν με όργανό τους το σκοτάδι, το πνευματικό σκοτάδι, που διοχετεύουν στους ανθρώπους, σε αντίθεση με τον Κύριό μας, που κυβερνά τους δικούς Του και θα κυβερνήσει μια μέρα όλον τον κόσμο με το φως και την αλήθεια. Η κοσμοκρατορία όμως του σκότους δεν θα διαρκέσει παραπάνω από «τον παρόντα πονηρόν αιώνα». εναντίον εις τα πνεύματα της πονηρίας εν τοις επουρανίοις. Εκτός από τη φύση του ο εχθρός μας, εκτός από την αγγελική του υπόσταση, που του δίνει προνομιακή θέση στην πάλη μας μαζί του, ο Λόγος του Θεού μας αποκαλύπτει πως τα πνεύματα που τον απαρτίζουν, και σήμερα ακόμη, διατηρούν το δικαίωμα να φτάνουν μέχρι τα επουράνια, μέχρι δη36

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ


Η πανοπλία του Θεού

λαδή τον θρόνο του Θεού, όπως άλλωστε βλέπουμε και στην περίπτωση του Ιώβ, αλλά και σε άλλα σημεία της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης. Εδάφιο 13: Διά τούτο αναλάβετε την πανοπλίαν του Θεού Για την αντιμετώπιση ενός τέτοιου εχθρικού κόσμου, ο Θεός παραχώρησε την πανοπλία Του, με την οποία θα μπορέσουμε να αγωνιστούμε με επιτυχία. Από μας δεν μένει παρά να αναλάβουμε την πανοπλία αυτή του Θεού και όχι να την αφήσουμε αχρησιμοποίητη, οπότε δεν θα μπορέσει να μας προσφέρει καμία απολύτως υπηρεσία. Οι κίνδυνοι από έναν εχθρό σαν και αυτόν που μας περιέγραψε ο Λόγος του Θεού παραπάνω, μονάχα με την πανοπλία του Θεού θα αποσοβηθούν. διά να δυνηθήτε να αντισταθήτε εν τη ημέρα τη πονηρά Η πίεση του εχθρού εναντίον του πιστού είναι συνεχής και χωρίς διαλείμματα. Όμως μέσα στο σχέδιό του διαλέγει ορισμένες μέρες, που αυτός κρίνει πως εξυπηρετούν καλύτερα το σκοπό του, οπότε η πίεσή του είναι μεγαλύτερη και ο κίνδυνος της συντριβής του αμυνόμενου χριστιανού ακόμη πιο μεγάλος. Οι μεθοδίες που αναφέρει το πιο πάνω εδάφιο προϋποθέτουν ένα σύστημα και μια μελετημένη πορεία. Κάποια μέρα εκδηλώνεται η επιθετική διάθεση του εχθρού εντονότερη και φυσικά η μέρα εκείνη είναι κρίσιμη. Τέτοιες μέρες μπορούμε να αναφέρουμε: την ημέρα που ο Πέτρος αρνήθηκε τον Κύριό του, την ημέρα που ο Δαβίδ πρωτοείδε τη γυναίκα του Ουρία, την ημέρα που ο Ηλίας κυνηγημένος και αποθαρρυμένος ήθελε να πεθάνει, αλλά επίσης και την ημέρα που ο Ηλίας πάλι αγωνίστηκε με τους ιερείς του Βάαλ, την ημέρα που ο Πέτρος βρέθηκε στη φυλακή και την ημέρα που ο Θεός παρέδωσε στα χέρια του Δαβίδ τον Σαούλ. Ήταν όλες αυτές οι μέρες πονηρές. Τις πρώτες τρεις τις κέρδισε ο εχθρός, ενώ τις άλλες τρεις κέρδισαν οι πιστοί δούλοι του Κυρίου. Για κάθε πιστό θα υπάρχει η μέρα η «πονηρή», δηλαδή η μέρα της μεγάλης δοκιμασίας. Ο καθένας μας μπορεί να βρει μέσα στη ζωή του πολλές τέτοιες μέρες. Δεν είναι αρκετό να αντιστεκόμαστε κάθε μέρα στον εχθρό, μα πρέπει να τον συντρίψουμε και την ημέρα «την πονηρά». Μάιος - Ιούνιος 2011

37


Η πανοπλία του Θεού

και αφού καταπολεμήσητε τα πάντα, να σταθήτε. Για να μπορέσει να σταθεί ο πιστός στο ύψος που η αγάπη του Κυρίου τον έχει βάλει, πρέπει να αναλάβει την πανοπλία του Θεού και, αφού την ενδυθεί, να πολεμήσει τα πάντα. Όπως δεν είναι αρκετό να είναι ντυμένος ο στρατιώτης την πανοπλία του για να μπορέσει να αποκρούσει τον εχθρό, έτσι και ο πιστός πρέπει τα όπλα που του χάρισε ο Κύριος να τα χρησιμοποιήσει όλα την κατάλληλη ώρα και με τον κατάλληλο τρόπο. Εκείνο που κυρίως θέλει να δείξει ο απόστολος Παύλος σε αυτό το σημείο είναι πως όλα τα όπλα είναι χρήσιμα και απαραίτητα για τον αγώνα της πνευματικής ζωής. Μια εντατική χρησιμοποίηση όλων των όπλων που είναι στη διάθεσή μας θα μπορέσει να μας δώσει τη νίκη, που πάλι δεν είναι τίποτα άλλο, από το να σταθούμε στη θέση που μας ανέβασε ο Κύριος. Εδάφιο 14: Σταθήτε λοιπόν περιεζωσμένοι την οσφύν σας με αλήθειαν Η ζώνη, την οποία οι στρατιώτες της εποχής εκείνης είχαν ζωσμένη στη μέση τους, χρησίμευε για να τους δίνει ευκινησία και άνεση στις κινήσεις τους. Για τον χριστιανό η ζώνη αυτή είναι η αλήθεια. Η αλήθεια πάλι δεν είναι τίποτα άλλο από το σύνολο των αποκαλύψεων του Λόγου του Θεού για τον άνθρωπο, για τη ζωή, για τον Θεό. Η αλήθεια του Λόγου του Θεού μας δίνει πραγματικά μια μεγάλη ευκινησία να αποφεύγουμε τις επιθέσεις του εχθρού. Με την αλήθεια του Θεού ο πιστός γίνεται πιο γρήγορος, δύσκολα πέφτει σε παγίδες του εχθρού, μπορεί με μεγάλη ευχέρεια να χρησιμοποιεί όλα τα άλλα όπλα και να μην καθηλώνεται από τον εχθρό της ψυχής μας. και ενδεδυμένοι τον θώρακα της δικαιοσύνης Το κυρίως σώμα του στρατιώτη καλυπτόταν από τον θώρακα, που τον προστάτευε από τα χτυπήματα του εχθρού. Η δικαιοσύνη, που μας προσφέρει ο Θεός, είναι μια ζωή σύμφωνη με το θείο θέλημα, μια ζωή που ικανοποιεί το δίκαιο του Θεού. Πάνω στο θώρακα μιας τέτοιας ζωής, όσο και να χτυπήσει ο εχθρός, κακό δεν θα μπορέσει να μας κάνει. Η δικαιοσύνη του Θεού, η άγια ζωή που είναι δικό Του δώρο, αποτρέπει τα χτυπήματα και προστατεύει κυρίως την καρδιά. Πιστοί, που η ζωή τους παρουσιάζει ρήγματα, είναι εκτεθειμένοι στα χτυπήματα του 38

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ


Η πανοπλία του Θεού

εχθρού. Ο εχθρός θα χτυπήσει, μα σαν το χτύπημά του πέσει πάνω σε μια ζωή δικαιοσύνης, το χτύπημα θα μείνει χωρίς αποτέλεσμα. Εκείνος που ζει τη ζωή του Κυρίου προστατεύει την καρδιά του κυρίως από επικίνδυνους πειρασμούς, που μπορεί να απολήξουν σε θάνατο. Εδάφιο 15: και έχοντες υποδεδημένους τους πόδας με την ετοιμασίαν του ευαγγελίου της ειρήνης Τα υποδήματα του στρατιώτη ήταν και είναι ένα απαραίτητο μέσο για την εύκολη και ανεμπόδιστη μετακίνησή του, πριν και μετά από τη μάχη. Συνήθως ο αγώνας γινόταν σε μέρος ανώμαλο, που χρειαζόταν ανάλογη υπόδηση. Τα υποδήματα της πανοπλίας του χριστιανού είναι η ετοιμασία του ευαγγελίου της ειρήνης, δηλαδή η διαρκής ετοιμότητα να φέρει το άγγελμα της σωτηρίας του Ευαγγελίου, που χαρίζει ειρήνη σε κάθε μια ψυχή. Η ευαγγελιστική αυτή διάθεση δίνει πλεονεκτική θέση στον χριστιανό, του δίνει φτερά στα πόδια του, να μην μπορεί να τον φτάσει ο εχθρός. Ανεξάρτητα του αν θα μας χρησιμοποιήσει ο Κύριος σε ευαγγελισμό ή όχι, εμείς πρέπει να είμαστε πάντοτε έτοιμοι να μεταφέρουμε το Ευαγγέλιο σε κάθε ψυχή, και τούτο δεν είναι μονάχα ένα έργο για τη δόξα του Κυρίου, μα και ένα μέσο άμυνας για τις επιθέσεις του εχθρού. Εδάφιο 16: επί πάσι δε αναλάβετε την ασπίδα της πίστεως, διά της οποίας θέλετε δυνηθή να σβέσητε πάντα τα βέλη του πονηρού τα πεπυρωμένα Η ασπίδα, κρεμασμένη από το αριστερό χέρι, μπορούσε να μετακινηθεί και να προστατέψει όλα τα μέρη του σώματος, παίρνοντας πάντοτε θέση απέναντι στο σημείο που βαλλόταν. Η ασπίδα του χριστιανού είναι η εμπιστοσύνη του στον Θεό, που πάνω της θα πέσουν οι από οποιοδήποτε σημείο ερχόμενες επιθέσεις του εχθρού και δεν θα μπορέσουν να τον πληγώσουν. Ο εχθρός εδώ αναφέρεται να ρίχνει βέλη πυρωμένα, βέλη δηλαδή φαρμακερά, που προκαλούν φλόγωση στο μέρος, που έστω και λίγο μονάχα θα κεντήσουν. Οι λεπτές μα και επικίνδυνες σκέψεις και εισηγήσεις που εκτοξεύει από μακριά αθέατος ο εχθρός, μπορούν να προκαλέσουν μεγάλο κακό, αν δεν σταματήσουν πάνω στην ασπίδα της εμπιστοσύνης μας στον Θεό. Τα βέλη Μάιος - Ιούνιος 2011

39


Η πανοπλία του Θεού

αυτά, δηλαδή, είναι οι πειρασμοί και οι εισηγήσεις του πονηρού, που πολλές φορές είναι πάνω από την ικανότητά μας και τίποτα δεν μπορεί να τα αναχαιτίσει, παρά μονάχα μια ολοκληρωτική εμπιστοσύνη στον Θεό. Εδάφιο 17: και λάβετε την περικεφαλαίαν της σωτηρίας Η περικεφαλαία κάλυπτε και προστάτευε το πιο ευπρόσβλητο και σπουδαίο μέρος του σώματος, το κεφάλι. Όπως ξέρουμε, το κεφάλι είναι η έδρα της σκέψης και της νόησής μας, που όπως μας λέει το Πνεύμα του Θεού, μπορεί να το προστατεύσει το σωτήριο έργο του Θεού. Όταν στο φόντο της σκέψης μας διαρκώς υπάρχει το λυτρωτικό έργο του Κυρίου μας στη ζωντανή και ανάγλυφη μορφή του, που το βλέπουμε πάνω στο σταυρό του Γολγοθά, είναι αρκετό για να αποτρέψει κάθε χτύπημα του εχθρού στην περιοχή αυτή. Η σωτηρία του Θεού είναι το μέσο προστασίας του χριστιανού από τις διανοητικές επιθέσεις του εχθρού, όπως ο θώρακας από τις επιθέσεις που αποβλέπουν να προσβάλου�� την καρδιά μας, το κέντρο της θέλησης. και την μάχαιραν του Πνεύματος, ήτις είναι ο λόγος του Θεού Αν και το μαχαίρι μπορεί να θεωρηθεί σαν μέσο επιθετικό, εδώ δεν είναι παρά μέσο άμυνας. Με αυτό ο πιστός χτυπάει και διαχωρίζει το αρεστό στον Θεό και το κακό, όπως έκανε ο ιερέας στην Παλαιά Διαθήκη, διαχωρίζοντας τα μέρη του ζώου σε καθαρά και σε ακάθαρτα, πριν από τη θυσία. Η μάχαιρα του Πνεύματος προσδιορίζεται με τον Λόγο του Θεού, που σε μας σήμερα είναι γραπτός, για να αποτρέψει τυχόν παρεξηγήσεις που θα αποπλανούσαν τους χριστιανούς σε άλλες αμφίβολες αποκαλύψεις, έξω από τον Λόγο του Θεού. Ακόμα και ο Κύριος στη μάχη Του στην έρημο χρησιμοποίησε τη μάχαιρα του Λόγου, με το «γέγραπται...» Εδάφιο 18: προσευχόμενοι εν παντί καιρώ Αν και ο απόστολος Παύλος ανέφερε όλα τα μέρη της πανοπλίας του Θεού, που καλύπτουν ολόκληρο το σώμα του πιστού, έκρινε πως δεν θα ήταν αρκετό να αφήσει τον μαχόμενο χριστιανό με αυτά μόνο, χωρίς να του συστήσει και 40

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ


Η πανοπλία του Θεού

κάποιο άλλο στοιχείο, που θα μπορούσε αυτό μόνο να αξιοποιήσει όλα τα μέλη της πανοπλίας. Ίσως δεν μπόρεσε, λόγω του ότι έχει το στοιχείο αυτό ιδιαίτερη σύνθεση και προέλευση, να βρει το αντίστοιχό του στην πανοπλία της εποχής εκείνης. Το στοιχείο αυτό, που δεν είναι άλλο από την προσευχή, κατά κάποιον τρόπο δείχνει τη στάση που κάθε ώρα πρέπει να έχει ο πιστός για να αντιμετωπίσει την επίθεση του εχθρού. Για να μπορέσει να χρησιμοποιήσει ο πιστός τα όπλα που ο Κύριος του χάρισε, πρέπει να βρίσκεται πάντοτε προσευχόμενος. Η προσευχή είναι ο πιο στενός σύνδεσμος με τον Θεό και «την ημέρα την πονηρή» θα πρέπει ο εχθρός να μας βρει προσευχόμενους. Η προσευχή δεν πρέπει να λείπει από τη ζωή μας, οποιεσδήποτε και αν είναι οι συνθήκες, οποιαδήποτε και αν είναι η κατάσταση του περιβάλλοντος και της ψυχής μας. μετά πάσης προσευχής και δεήσεως διά του Πνεύματος, και εις αυτό τούτο αγρυπνούντες με πάσαν προσκαρτέρησιν και δέησιν Κάθε πιστός γνωρίζει τη σπουδαιότητα της προσευχής στη ζωή του. Η προσευχή όμως, εκτός από τις άλλες χρησιμότητές της, σαν μέσο τροφοδοσίας, σαν μέσο καθαρισμού, σαν μέσο κοινωνίας με τον Θεό, σαν μέσο αγάπης και λοιπά, είναι και μέσο άμυνας κατά του εχθρού. Εδώ ο απόστολος Παύλος δεν αναφέρεται στο περιεχόμενο της προσευχής, μα σε αυτήν την ίδια την προσευχή. Γι’ αυτό συνιστά να προσευχόμαστε με όλα τα είδη της προσευχής –ευχαριστία, αίτηση, αναφορά- και με δεήσεις, που είναι εντατικές προσευχές, σε συγκεκριμένα επείγοντα θέματα, που κυριαρχούν πάνω σε όλα τα άλλα. Βέβαια τότε μόνο υπάρχει αληθινή προσευχή, όταν υποκινείται και υπαγορεύεται από το Πνεύμα το Άγιο. Ο αγωνιζόμενος πιστός –και κάθε πιστός είναι αγωνιζόμενος- πρέπει να μένει άγρυπνος, διότι ο κίνδυνος του εχθρού μεγαλώνει όταν μας βρει κοιμισμένους. Η αγρύπνια, που σε τόσα πολλά σημεία του Λόγου του Θεού αναφέρεται, εδώ διευκρινίζεται πως είναι η προσκαρτέρηση στην προσευχή, η συνεχής, αδιάκοπη και ακάματη προσευχή. Ο πάνοπλος χριστιανός με μάτι άγρυπνο παρακολουθεί και προσεύχεται, όπως ο σκοπός-στρατιώτης που ξέρει πως περιβάλλεται από πολλούς κινδύνους... (Από τα χειρόγραφα του Χρήστου Φραγκόπουλου) Μάιος - Ιούνιος 2011

41


Ισ τορί ες με

Νό ημα

Πατέρας και Κόρη Μ

πήκε στο Πανεπιστήμιο και η χαρά του σπιτιού ήταν μεγάλη. Είχε κουραστεί η κοπέλα, είχε διαβάσει, είχε κάνει το μέρος της και τώρα ήταν η ώρα της ανταμοιβής. Και μάλιστα το ότι μπήκε στο Πανεπιστήμιο άλλης πόλης ήταν μια ακόμη πρόσθετη χαρά. Ήθελε να ανεξαρτητοποιηθεί κάπως, να σταθεί στα πόδια της, να αναλάβει τις ευθύνες της. Αν ρωτούσες τους γονείς, κι εκείνοι δεν είχαν αντίρρηση…, καλό είναι τα παιδιά να βγαίνουν στη ζωή και να γίνονται υπεύθυνα… Ο πατέρας ταξίδευε με τη δουλειά του. Κάποιες φορές αναγκαζόταν να μείνει σε ξενοδοχείο το βράδυ, για να συνεχίσει τις δουλειές του την επόμενη. Ένα τέτοιο βράδυ ζήτησε από το ξενοδοχείο συντροφιά για να περάσει το βράδυ του. Το ξενοδοχείο τις γνωρίζει αυτές τις περιπτώσεις και έχει τις διασυνδέσεις του, για να τις ικανοποιεί. Σε λίγη ώρα χτύπησε η πόρτα στο δωμάτιό του και όταν άνοιξε ήταν η κόρη του… 42

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ


Πατέρας και Κόρη

Πώς τα φέρνει η ζωή καμιά φορά, θα σχολιάσει κάποιος με αρκετή δόση φιλοσοφίας και πικρού χιούμορ. Σκέψου λίγο αυτή τη συνάντηση κάτω από αυτές τις συνθήκες. Πατέρας και κόρη. Κάποιος θα ’πρεπε να ανοίξει το στόμα του να μιλήσει, αλλά ποιος πρώτος; Και τι να πει; Και σε ποιον να τα πει;… Ο πατέρας στην κόρη ή το ανάποδο; Μιλάμε για την αμαρτία, ακούμε, διαβάζουμε, αναλύουμε. Τίποτα δεν ξέρουμε, ας το ομολογήσουμε. Τη δύναμη που διαβρώνει την ψυχή του ανθρώπου, το πρόσωπο που βρίσκεται πίσω από την αμαρτία, που στήνει μηχανισμούς, που σπρώχνει τους ανθρώπους, που τυφλώνει. Αμαρτία δεν είναι κατάλογος από κακές, απαγορευμένες πράξεις. Η αμαρτία είναι ταυτισμένη με πρόσωπο συγκεκριμένο, με γνωρίσματα, χαρακτηριστικά, προσωπικότητα, σχέδιο, όραμα, επιδιώξεις. Το πρόσωπο πίσω από την αμαρτία λέγεται Σατανάς, διάβολος, (Α΄Ιωάννου γ΄8) και το τίμημα της πρόκρισης της αμαρτίας από τον άνθρωπο λέγεται θάνατος, (Ρωμαίους ς΄23). Όποιος παίζει με την αμαρτία, δεν έχει καταλάβει τι θα πει Σατανάς, ποιος είναι ο στόχος του και πού θέλει να μας φτάσει. Δεν έχει καταλάβει ακόμα τι θα πει αιωνιότητα, τι θα πει να χάσει κάποιος και αυτή τη ζωή και την ψυχή του ανεπανόρθωτα και αιώνια. Κάποτε η ΔΕΗ έβαζε το σήμα του κεραυνού στους πυλώνες υψηλής τάσης, για να τρέμει και να μην πλησιάζει κανείς. Και όταν περνούσες από κάποιο υποσταθμό της ΔΕΗ, άκουγες το βόμβο της υψηλής τάσης και άλλαζες πεζοδρόμιο. Το ηλεκτρικό ρεύμα σκοτώνει. Δεν παίζουμε.

Αμαρτία δεν είναι κατάλογος από κακές, απαγορευμένες πράξεις. Η αμαρτία είναι ταυτισμένη με πρόσωπο συγκεκριμένο, με γνωρίσματα, χαρακτηριστικά, προσωπικότητα, σχέδιο, όραμα, επιδιώξεις. Το πρόσωπο πίσω από την αμαρτία λέγεται Σατανάς, διάβολος και το τίμημα της πρόκρισης της αμαρτίας από τον άνθρωπο λέγεται θάνατος.

Σκέψου αυτό το κορίτσι να κάθεται στο ίδιο δωμάτιο του ξενοδοχείου με αυτόν τον πατέρα. Τι κατάφεραν να πουν μεταξύ τους; Μερικά φτηνά ψέματα, εύκολα, πρόχειρα. Σκέψου την άλλη μέρα, την παράλλη, την επιστροφή στο σπίτι… Δε λυπάται κανέναν ο διάβολος, δε διστάζει μπροστά σε τίποτα και σε κανέναν. Ο στόχος του είναι πάντα ο ίδιος, πόλεμος με τη μεγαλύτερη ζημιά, με τις μεγαλύτερες απώλειες. Μακάρι, γι’ αυτόν, να είναι χωρίς επιστροφή και αιώνιες.

43


Πατέρας και Κόρη

Μία είναι η λύση. Οριστική, απόλυτη, αποτελεσματική. Ο Ιησούς Χριστός. Πάλι πρόσωπο, πάλι χαρακτήρας, όραμα, προσφορά. Εδώ υπάρχει η Αγάπη, το Φώς, η Αλήθεια, η Χάρη, η Σωτηρία, το Αίμα του Σταυρού, η μοναδική Θυσία, η Νίκη κατά του Σατανά. Η μεγάλη αγκαλιά του Λυτρωτή.

Λυπάμαι όσους πιστεύουν ότι θα τα καταφέρουν ή ότι τα καταφέρνουν με την αμαρτία. Λυπάμαι όσους θεωρούν την αμαρτία του χεριού τους. Πιστεύουν στο μυαλό τους το κοφτερό, στην πείρα τους, στις ικανότητές τους. Δεν ήταν η κακή ώρα, η άτυχη σύμπτωση η συνάντηση πατέρα και κόρης στο ξενοδοχείο. Ήταν πονηρά καλοσχεδιασμένο και στημένο σχέδιο του διαβόλου για να τους ξεκάνει, να τους διαλύσει το σπίτι, την ψυχή, τη ζωή. Με το μεγαλύτερο κόστος, αυτό είναι το δόγμα του Σατανά. Επειδή αυτή είναι η φύση της αμαρτίας μία είναι η λύση. Οριστική, απόλυτη, αποτελεσματική. Ο Ιησούς Χριστός. Πάλι πρόσωπο, πάλι χαρακτήρας, όραμα, προσφορά. Αλλά τελείως άλλης φύσης όλα αυτά. Εδώ υπάρχει η Αγάπη, το Φώς, η Αλήθεια, η Χάρη, η Σωτηρία, το Αίμα του Σταυρού, η μοναδική Θυσία, η Νίκη κατά του Σατανά. Η μεγάλη αγκαλιά του Λυτρωτή, η ίδια και για τον πατέρα και για την κόρη. Η αμαρτία η ίδια και η ανάγκη για σωτηρία η ίδια. Χωρίς τον Ιησού Χριστό σημαίνει ζωντανός - νεκρός. Πολύ κοντινή ημερομηνία λήξεως η ζωή μας… Δεν προλαβαίνεις να χαρείς τίποτα. Ο Ιησούς Χριστός είπε «Εγώ ήρθα για να έχουν ζωή και να την έχουν εν αφθονία», (Ιωάννης ι΄10). Όχι μόνο το είπε, αλλά το προσφέρει, το αποδεικνύει, το χαρίζει σε όποιον το ζητήσει με μετάνοια, ταπείνωση και πίστη. Η ίδια σωτηρία στον πατέρα, στη μητέρα, στα παιδιά, στο σπίτι ολόκληρο, στη συγγένεια. ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΣΤΟ INTERNET ΖΩΝΤΑΝΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ, ΜΑΘΗΜΑΤΑ, ΥΜΝΟΙ, ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ, ΣΧΟΛΙΑ, ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Με χαρά και ευχαριστία στον Κύριό μας σας ενημερώνουμε ότι ο ραδιοφωνικός σταθμός

Radio ΛΟΓΙΑ ΖΩΗΣ εκπέμπει παγκόσμια, όλο το 24ωρο, χωρίς διακοπές και μπορείτε να τον ακούσετε και να τον συστήσετε. Για να ακούσετε το ραδιόφωνο του Λόγια Ζωής μπείτε στην ιστοσελίδα του Λόγια Ζωής, στη γνωστή σας διευθυνση:

w w w. l o g i a z o i s . g r 44

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ


8

ΜΕΡΟΣ ο

«Σκέψεις επί της επιστολής προς Ρωμαίους»

Κεφάλαιο γ΄ 1-20

(Συνέχεια από το προηγούμενο)

Τ

ελικά ρωτάει ο απόστολος άλλη μια φορά: «Διότι αν η α­λή­θεια του Θεού επερίσσευσε προς δόξαν αυτού δια του εμού ψεύ­σμα­τος, δια τί πλέον εγώ κρίνομαι ως αμαρτωλός;» Αλλά αφήνει α­νοικτή την απάντηση στους ακροατές ή αναγνώστες. Μια φυ­σι­κά ειλικρινής συνείδηση δεν μπορεί να έχει αμφιβολίες ως προς την απάντηση. Ακόμη και σε ανθρώπινο επίπεδο, θα μπορούσαν οι πιθανές ήπιες συνέπειες ενός εγκλήματος ν’ απελευθερώσουν το δράστη από την ενοχή και την τιμωρία ή και να μετατρέψουν το έγκλημα ακόμη και σε κάτι αξιέπαινο; Αυτή η διαστρεβλωμένη σκέ­ψη θυμίζει στον απόστολο την κακή αρχή, την οποία έ­λ��­γαν οι εχθροί των πιστών, ότι εκπροσωπούσαν οι πιστοί. Δι­ό­τι έ­λε­γαν το εξής: «Δια τί να μη πράττωμεν τα κακά, δια να έλ­θω­σι τα α­γαθά;» (εδάφιο 8). Οργισμένος για μια τέτοια φρά­ση, η ο­ποία τελικά απεικόνιζε μόνο την εσωτερική κα­τά­στα­ση των ομιλούντων, προσθέτει: «των οποίων η κατάκρισις είναι δι­καία». Όποιος μιλάει έτσι, κατακρίνει τον εαυτό του. Αλλά η χά­ρις πάντοτε θα δέχεται επιθέσεις και Μάιος - Ιούνιος 2011

45


Η προς Ρωμαίους...

θα δυσφημίζεται, όσο η συν­είδηση δεν έχει ξεφύγει από την αμαρτία. Όπου όμως συμ­βαί­νει αυτό, όπου δηλαδή υπάρχει συνειδητοποίηση της αμαρτίας και ειλικρινής μετάνοια, εκεί η χάρη του Θεού κατανοείται και γίνεται ευπρόσδεκτη. Στο εδάφιο 9 ο απόστολος συνεχίζει τη ροή των σκέψεων και ρω­τάει, συνεχίζοντας τη σκέψη του εδαφίου 1: «Τι λοιπόν; Υ­περ­έ­χομεν;» Η απάντηση είναι: «Ουχί βεβαίως, διότι προ­εξ­η­λέγ­ξα­μεν Ιουδαίους τε και Έλληνας, ότι είναι πάντες υπό αμαρτίαν». Και οι δυο τάξεις ήταν αναμφισβήτητα συσχετισμένες με την α­μαρ­τία. Αν και οι Ιουδαίοι ήταν εντελώς πρόθυμοι, να το πα­ρα­δε­χθούν ως προς τους ειδωλολάτρες, οι ίδιοι θα ήθελαν πολύ να ξε­φύ­γουν από αυτήν την κρίση. Γι’ αυτό ο Παύλος αναφέρει τώρα μια σει­ρά περικοπών από τα δικά τους γραπτά, τα οποία με συν­τρι­πτι­ κό τρόπο δείχνουν, ότι όχι μόνον ήταν οι ίδιοι αμαρτωλοί, αλ­λά ότι με την αμαρτία ξέπεσαν περισσότερο από τους ει­δω­λο­λά­τρες. Αυτή η επιχειρηματολογία είναι συντριπτική. Ειδικά τα όσα τους είχε πει ο Θεός, τα όσα είχε εμπιστευθεί στους Ιουδαίους και για τα οποία αυτοί καυχιόνταν με ευχαρίστηση σαν να ήταν αποκλειστικά δικά τους, έδειχναν μια φοβερή εικόνα της ηθικής τους κα­τά­στα­σης. Η πε­ριγραφή των αμαρτιών και βδελυγμάτων των ει­δω­ λο­λα­τρών στο πρώτο κεφάλαιο είναι συνταρακτική, αλλά οι δρά­στες ήταν ει­δωλολάτρες, οι οποίοι ζούσαν χωρίς τον Θεό στο σκό­τος των καρ­διών τους. Εδώ όμως πρόκειται για Ιουδαίους με τα ποικίλα, με­γάλα προνόμιά τους! Δεν υπήρχε ούτε ένας δίκαιος μεταξύ τους, ούτε ένας, ο ο­ποί­ος να είχε ρωτήσει για τον Θεό. Όλοι είχαν ξεφύγει και έγιναν ά­χρηστοι, δεν υπήρχε κανένας, ο οποίος να έκανε το καλό, ούτε ένας. Είχαν χρησιμοποιήσει όλα τα μέλη τους ως σκεύη αδικίας. Τα πάντα ήταν διεφθαρμένα, μολυσμένα μέσα στην αμαρτία και στη βι­αι­ότ­ ητα: ο λάρυγγάς τους, η γλώσσα τους, τα χείλη τους, το στό­μα τους, τα πόδια τους, οι οδοί τους. Δεν υπήρχε καθόλου φόβος Θε­ού σ’ αυτούς. Οι μαρτυρίες γι’ αυτήν την τρομερή διαφθορά έ­χουν συγκεντρωθεί από τους Ψαλμούς και τους προφήτες. Τι μπο­ ρούσαν οι Ιουδαίοι ν’ απαντήσουν σ’ αυτό; Τίποτα. Διότι «ε­ξεύ­ρομεν ότι όσα λέγει ο νόμος λαλεί προς τους υπό τον νό­μον». Υπήρχε δηλαδή αναμφίβολα η απόδειξη της ενοχής, της διπλής ενοχής των Ιουδαίων. 46

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ


...επιστολή

Και τώρα έρχεται το καταπληκτικό αποτέλεσμα: «δια να εμ­φρα­χθή παν στόμα και να γίνη πας ο κόσμος υπόδικος εις τον Θε­όν». Κάθε στόμα, ακόμη και των Ιουδαίων, εμφράσσεται, α­κό­μη πιο αποδοτικά απ’ ό,τι στον ειδωλολάτρη. Ολόκληρος ο κό­σμος, Ιουδαίοι και ειδωλολάτρες, έχει υποβληθεί αμετάκλητα στην κρίση του Θεού – στην πραγματικότητα αυτό είναι ένα συμ­πέ­ρασμα, που φρικτότερο απ’ αυτό δεν θα μπορούσε να διανοηθεί κά­ποιος. Ολόκληρη η ανθρωπότητα έχει υποβληθεί στην κρίση του Θεού! Όλοι, είτε θρησκευόμενοι είτε ασεβείς, καλοί ή κακοί, θα σιωπήσουν ενώπιον του θρόνου του αγίου Θεού! Τι τα­πεί­νω­ση για την υπερηφάνεια και αυταρέσκεια του θνητού ανθρώπου! Και μάταια αντιτάσσεται σ’ αυτό με όλη του τη δύναμη. Έτσι έ­χουν τα πράγματα με τον κόσμο κατά την κρίση του Θεού. Ο απόστολος κλείνει ολόκληρη την ενότητα με τα λόγια: «Δι­ ό­τι εξ έργων νόμου δεν θέλει δικαιωθή ουδεμία σαρξ ενώπιον αυ­τού, ε­πειδή δια νόμου γίνεται η γνώρισις της αμαρτίας» (εδάφιο 20). Εάν θα υπήρχε κάποια δυνατότητα, να λάβει κανείς μέ­σω κάποιων έργων δι­καιοσύνη ενώπιον του Θεού, θα είχε δοθεί στον Ι­σρα­ήλ στο νό­μο του Σινά. Αλλά ακριβώς το αντίθετο είχε συμβεί: ό­πως είδαμε, η κατάσταση των Ιουδαίων είχε αποδειχθεί τόσο ά­σχη­μη, ώστε εί­χε γίνει ρητό μεταξύ των υπολοίπων λαών. Η ε­νο­χή τους δη­λα­δή είχε γίνει τεράστια μέσω της παράβασης του νό­μου, τον οποίο αναγνώριζαν ως τέλειο. Θα μπορούσαν όμως τα πράγματα να έχουν διαφορετικά; Ό­χι, διότι ο νόμος μόνο φανερώνει την αμαρτία, αφήνει να φανεί με όλη την ασχήμια της – γίνεται «καθ’ υπερβολήν αμαρτωλός… δια της εντολής» (κεφάλαιο ζ΄13) – αλλά ποτέ δεν μπορεί ν’ αναδείξει την αγιότητα, να δικαιώσει τον αμαρτωλό ενώπιον του Θεού. Α­φή­νοντας να γνωριστεί η αμαρτία με την αληθινό χαρακτήρα της, τον κατακρίνει στη συνείδησή του, ώστε δεν μένει τίποτε άλλο γι’ αυ­τόν παρά ταπείνωση και αυτοκατάκριση, ή εάν αμελήσει τη χά­ρη, στο τέλος μια φρικτή σιωπή. Rudolf Brockhaus

Μετ.: Ιωνάς Ζάϊντελ (Συνεχίζεται στο επόμενο τεύχος)

Μάιος - Ιούνιος 2011

47


ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΖΩΗ

‘‘Με έδιωξε η ίδια μου η μάνα’’.

Σ

τη ζωή μου τα έκανα όλα νωρίς. Άφησα το σχολείο και παντρεύτηκα στα 17 μου και 19 χρονών ήμουν ήδη πατέρας. Με τη γυναίκα μου περνούσαμε όμορφα, είχα καλούτσικη και σταθερή δουλειά, το μωράκι μας μάς έδινε χαρά, ένιωσα πως ό,τι ήταν να αποκτήσω στη ζωή, το είχα στα χέρια μου. Έτσι μια μέρα στα 22 μου, καθώς δούλευα μαζί με τον πατέρα μου, του ’πιασα την κουβέντα. ‘‘Αυτό που ζούμε είναι η ζωή; Γιατί είμαστε εδώ κάτω;’’ Μου απάντησε χωρίς δεύτερη σκέψη. ‘‘Είμαστε για να περνάμε καλά και μετά για να φύγουμε’’. Την άκουσα αυτήν την κουβέντα και βάλθηκα να την κάνω τρόπο ζωής. Άρχισα να ξενυχτάω, άφησα τη γυναίκα μου, μετά παντρεύτηκα μια άλλη, μετά αχόρταγα έπεσα στην πολύ άσωτη ζωή, με διάφορες γυναίκες κα πολλή ασυδοσία. Ικανοποίηση δεν έβρισκα και γι’ αυτό, παρόλο που ήμουν μεγάλος πια, είπα αμέσως το ναι όταν ένας φίλος μου μού 48

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ


πρωτοπρόσφερε κοκαΐνη. ‘‘Θέλεις να δοκιμάσεις;’’ Και γιατί όχι, σκέφτηκα. Αυτό ήταν το ξεκίνημα. Από την κοκαΐνη πέρασα στην ηρωίνη και μετά στα χάπια και μετά στα ποτά... Το ένα έφερε το άλλο. Στο μεταξύ δούλευα το πρωί σε μια εταιρεία, το απόγευμα σε ένα ζαχαροπλαστείο, και είχα πολλά και καλά λεφτά, για να ξοδεύω στα ναρκωτικά. Εφτά χρόνια πέρασαν έτσι! Έφτασε όμως κάποτε η στιγμή της απόρριψης. Από τη δουλειά με έδιωξαν, η γυναίκα μου μού έδειξε την πόρτα, και τέλος με έδιωξε η ίδια μου η μάνα. ‘‘Δε θέλω να σε ξαναδώ, δεν είσαι εσύ ο γιος που είχα.’’ Κι έτσι από εκεί που είχα σπίτι, βρέθηκα στους δρόμους. Κοιμόμουν εδώ και εκεί για τέσσερις μήνες. Ένα βράδυ, κάτω από τα άστρα, σήκωσα το κεφάλι μου στον ουρανό. ‘‘Θεέ μου, δεν τη θέλω πια τη ζωή μου έτσι. Ή μου την παίρνεις ή μου δίνεις μια καινούργια.’’ Ψέλλισα σ’ ένα Θεό, που ποτέ πριν δεν είχα ασχοληθεί μαζί Του, και μέχρι τότε πίστευα ότι κι Εκείνος δεν έχει λόγο να ασχολείται μαζί μου. ‘‘Καθένας που θα επικαλεστεί το όνομα του Κυρίου θα σωθεί.’’ Δεν είχαν συμπληρωθεί δυο βδομάδες -οι πόρτες άνοιξαν τόσο γρήγορα- κι εγώ βρισκόμουν σ’ ένα χριστιανικό κέντρο αποτοξίνωσης στην Ισπανία. Δεν έφερα αντιστάσεις στο κάλεσμα του Ιησού Χριστού. Ήμουν έτοιμη καρδιά, μετά από τόσες απογοητεύσεις και αποτυχίες. Έμαθα για την αμαρτία, την πηγή της πτώσης μου, μα και για τη σωτηρία του Χριστού, σωτηρία αιώνια, αμετάκλητη, πλήρη, που αγγίζει κάθε τομέα της ζωής του ανθρώπου. Έμεινα στο κέντρο αρκετό καιρό, έμαθα να τρέφομαι από το Ευαγγέλιο, να παίρνω δύναμη και να προχωράω το δρόμο της πίστης. Όταν γύρισα πίσω στην πατρίδα για να ζήσω μια ζωή φυσιολογική, άλλοι πιστοί άνθρωποι με αγκάλιασαν με αγάπη. Έχω πια μια καινούργια μεγάλη οικογένεια. Αυτή των αγίων του Χριστού. Η γυναίκα μου με δέχτηκε και τώρα διαβάζει κι αυτή το Ευαγγέλιο και η αγάπη του Κυρίου μας αγγίζει τη ζωή της. Ο Κύριός μας είναι ζωντανός και κάνει θαύματα. Γιώργος Σαλαμβάς - ΑΘΗΝΑ Μάιος - Ιούνιος 2011

49


ΘΑΥΜΑΣΙΑ ΖΩΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

«Διότι δεν είναι η πάλη ημών εναντίον εις αίμα και σάρκα, αλλ’ εναντίον εις τας αρχάς, εναντίον εις τας εξουσίας, εναντίον εις τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώνος τούτου, εναντίον εις τα πνεύματα της πονηρίας εν τοις επουρανίοις.» (Εφεσίους ς΄12)

Πάλη με το διάβολο H

προσευχή με την πνευματική ζωή βρίσκονται σε τέτοια ενότητα και ταύτιση, που δεν μπορείς να τα ξεχωρίσεις. Και τα είδη της προσευχής είναι τόσο πολλά. Μερικά από αυτά είναι άγνωστα στους πολλούς. Υπάρχει η στεναγμική προσευχή. «Διά στεναγμών αλαλήτων», λέγει ο Λόγος του Θεού (Ρωμαίους η΄26). Είναι αυτή η προσευχή, όλο και όλο, ένας στεναγμός, που σε κάποια στιγμή που ακούς ένα κήρυγμα, που διαβάζεις κάποιο βιβλίο, που ακούς μια συζήτηση, αναστενάζεις, μόνο αυτό κάνεις, τίποτα άλλο, μα αυτός ο στεναγμός είναι με υποκίνηση του Πνεύματος του Αγίου και έχει κάποιο σαφέστατο περιεχόμενο, που αποκωδικοποιείται και αναλύεται στον Ουρανό. 50

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ


Πάλη με το διάβολο

Υπάρχει η νοητική προσευχή, που ο Κύριος απαντά σ’ αυτή, διότι λέει «υπέρ πάντα όσα ζητούμεν ή νοούμεν» (Εφεσίους γ΄20). Δεν παίρνει φραστική έκφραση και σχήμα. Είναι μια σκέψη μονάχα, που ο Κύριος τη διαβάζει και απαντά, με τον ίδιο τρόπο που απαντά στις άλλες προσευχές.

Εκ πρώτης όψεως, μια τέτοια πάλη και σύγκρουση του ανθρώπου με τον πονηρό κόσμο φαίνεται δύσκολη, αδύνατη. Και τούτο, γιατί μάθαμε να βλέπουμε τον εαυτό μας με ένα αίσθημα αδυναμίας και ταπεινοσύ­ν ης. Μα δεν είναι έτσι τα πράγματα. Εμείς είμαστε το σώμα της Νύμφης, είμαστε ταυτισμένοι με τον Χριστό. Δεν είμαστε πια εμείς, αλλά είναι Αυτός, που κατοικεί μέσα μας και είναι «τα πάντα εν πάσι».

Υπάρχει και η αγωνιστική προσευχή της πάλης, όπου ο πιστός συγκρούεται με το θέλημα του διαβόλου, με τις σκοτεινές δυνάμεις που διαφεντεύουν τον αιώνα μας. Ο Απ. Παύλος τη συγκρίνει με τη σωματική πάλη, που γίνεται μέσα στα γυμναστήρια. Υπάρχει πάντα ένας εχθρός, ένας αντίπαλος, που καλούμαστε εμείς προσωπικά να συγκρουσθούμε μαζί του. Υπάρχει πάντα κάποιος σκοπός και στόχος για τη σύγκρουσή μας αυτή με τις διάφορες ιεραρχίες του εχθρού. Και ακόμα, πρέπει να νικήσουμε, γιατί η νίκη μας αυτή είναι βεβαιωμένη και εξασφαλισμένη. «Τις είναι ο νικών τον κόσμον, ειμή ο πιστεύων, ότι ο Ιησούς είναι ο Υιός του Θεού;» (Α΄Ιωάννου ε΄5) «Μεγαλύτερος είναι ο εν ημίν παρά ο εν τω κόσμω». Εκ πρώτης όψεως, μια τέτοια πάλη και σύγκρουση του ανθρώπου με τον πονηρό κόσμο φαίνεται δύσκολη, αδύνατη. Και τούτο, γιατί μάθαμε να βλέπουμε τον εαυτό μας με ένα αίσθημα αδυναμίας και ταπεινοσύ­ νης. Μα δεν είναι έτσι τα πράγματα. Εμείς είμαστε το σώμα της Νύμφης, είμαστε ταυτισμένοι με τον Χριστό. Σε τελευταία ανάλυση, δεν είμαστε πια εμείς, αλλά είναι Αυτός, που κατοικεί μέσα μας και είναι «τα πάντα εν πάσι». Αλλά ακόμα, εμείς είμαστε φορείς μιας ειδικής εξουσίας, «ιδού, δίδω εις εσάς την εξουσίαν του να πατήτε επάνω όφεων και σκορπίων, και επί πάσαν την δύναμιν του εχθρού» (Λουκάς ι΄19). Ακριβώς αυτή τη δύναμη και αυτή την εξουσία μας καλεί ο Κύριος να ασκήσουμε. Ο Θεός πολεμά δια των αγίων Του και κερδίζει μάχες με τις προσευχές τους. Γιατί είμαστε μέλη του σώματός Του και σκεύη δικά Του. Το «όσα αν δέσετε και όσα αν λύσετε επί της γης», που ο Κύριος δίνει εξουσία στους δικούς Του, αφορούν δικαιώματα που έχουμε επάνω στα πονηρά πνεύματα που κυριαρχούν στον κόσμο μας. Η πάλη αυτή είναι μια ειδική μορφή προ-

Μάιος - Ιούνιος 2011

51


Πάλη με το διάβολο

σευχής, που το πιστό παιδί του Θεού ασκεί τα δικαιώματά του, όχι μόνο με προσευχή, μα και με επιτίμηση. Ο Κύριος μας λέει στο κλασικό πια Μάρκος ια΄23-24 να πούμε στο όρος τούτο το «άρθητι και βλήθητι εις την θάλασσαν». Είναι διαταγή και εντολή, που δίνεται από το πιστό παιδί του Θεού στα πονηρά πνεύματα, που στέκονται εμπόδιο με τη μορφή όρους. Αυτή η μεταχείριση των δικαιωμάτων και των εξουσιών που μας έδωσε ο Κύριος σπανίζει, για να μην πω δεν υπάρχει καθόλου. Κατόρθωσε ο διάβολος να μας παραπλανήσει, να μας υποβαθμίσει τα δικαιώματά μας. Και πολύ σπάνια βλέπουμε να γίνεται τέτοια χρήση. Και όμως, είναι γραμμένα μέσα στο Ευαγγέλιο. Και όμως, είναι για κάθε πιστό παιδί του Θεού. Και όμως, κάποτε θα πρέπει να αρχίσουμε, να ξεκινήσουμε και να βγούμε στην παλαίστρα.

Όπως ο Κύριός μας. Ο Κύριός μας πάλεψε μαζί του στην έρημο. Ο Κύριός μας πάλεψε μαζί του στην αγωνία της Γεθσημανή. Ο Κύριός μας πάλεψε μαζί του στους πειρασμούς του Σταυρού. Και πάντοτε νίκησε. Κι εμείς καλούμαστε να νικήσουμε και να νικάμε πάντοτε. Και νίκη είναι η υπακοή και παραμονή στου Θεού το θέλημα, το οποιοδήποτε θέλημα, που εμείς δε θα το κριτικάρουμε καθόλου. Υπάρχουν γύρω μας πλήθος από περιπτώσεις, που δεν τις αναλάβα­με προσωπικά, που δεν τις αναλάβαμε υπεύθυνα ενώπιον του Κυρίου, με πλήρη χρήση των δικαιωμάτων μας και των εξουσιών μας. 52

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ


Πάλη με το διάβολο

Γι’ αυτό έχουμε χαμένο έδαφος. Γι’ αυτό έχουμε χαμένες ψυχές. Γι’ αυτό έχουμε χαμένες μάχες. Και όταν λέμε χαμένες από μας, είναι κερδισμένες από τον εχθρό μας. Ιδιαίτερα στην περιοχή των ψυχών.

Ο Μωυσής με αποφασιστικότητα και σιγουριά έβαλε τον Ιησού του Ναυή να πολεμά στον κάμπο και αυτός ανέβηκε πάνω στο βουνό και με υψωμένα χέρια έδωσε τη μάχη του. Κι εσύ είσαι ένας, που είναι μέσα στις επαγγελίες του Θεού. Κι εσύ με τη δύναμη του Κυρίου μπορείς. Με καρδιά και πνεύμα ολοκληρωτικά δοσμένα στον Κύριο.

Καθίσαμε πάνω από τη γέφυρα και τις βλέπαμε να τις παρασέρνει και να τις στροβιλίζει το ποτάμι, μέχρι που τις χάσαμε από τα μάτια μας και τις ξεχάσαμε. Αυτή η αρνητική αντιμετώπιση είναι έλλειψη αγάπης. Δεν πονέσα­με. Κοιτούσαμε μόνο τον εαυτό μας και πιστεύαμε πως ήμαστε καλά. Είναι έλλειψη πνεύματος θυσίας. Μια πάλη είναι πάντα μια πάλη. Κούραση. Αγώνας. Ταλαιπωρία. Είναι έλλειψη θάρρους και πίστεως. Δεν πιστεύαμε πως θα κερδίζαμε αυτή τη μάχη. Ο Μωυσής με αποφασιστικότητα και σιγουριά έβαλε τον Ιησού του Ναυή να πολεμά στον κάμπο και αυτός ανέβηκε πάνω στο βουνό και με υψωμένα χέρια έδωσε τη μάχη του. Και μετά, την επομένη του Χρυσού Μόσχου, που ο Θεός του είπε πως δε θα πήγαινε μαζί τους στην πορεία της Εξόδου, έδωσε μια άλλη μάχη με τον Θεό και την κέρδισε. Και όταν μπροστά στην Ερυθρά Θάλασσα έτρεμαν οι Ισραηλίτες, γιατί άκουγαν τα άρματα των Αιγυπτίων, λέει στον Μωυσή: «Τι είναι αυτό που κρατάς στο χέρι σου;» Το ραβδί του ήταν. «Με αυτό κάνε τα νερά να σταματήσουν». Κι εσύ είσαι ένας, που είναι μέσα στις επαγγελίες του Θεού. Κι εσύ με τη δύναμη του Κυρίου μπορείς. Με καρδιά και πνεύμα ολοκληρωτικά δοσμένα στον Κύριο. Βέβαια, μπορεί για σένα αυτό να είναι μια Γεθσημανή. Βέβαια, μπορεί για σένα να είναι ένας πειρασμός της ερήμου. Ο Κύριος είναι ικανοποιημένος, γιατί έχει έναν άνθρωπο, «κατά την ευδοκίαν του θελήματος αυτού». Ο διάβολος από την άλλη την πλευρά δεν είναι ευχαριστημένος και μας εχθρεύεται. Μας μισεί. Πάντα μας μισεί. Πολύ περισσότερο τώρα, που βγαίνουμε να συγκρουστούμε μαζί του. Μα εμείς ανήκουμε στον Κύριό μας και Αυτόν υπηρετούμε.

Μάιος - Ιούνιος 2011

53


ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΟ ΓΙΩΡΓΑΚΗ ΓΙΩΡΓΑΚΗ ΠΟΥ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ ΕΦΥΓΕ ΠΟΙΗΜΑ

Ξέρεις Ποιος έφτιαξε το χρώμα; Ποιος τη μυρουδιά σ’ όλα τα καλά λουλούδια ’δώ στην ερημιά; Αυτός που έπλασε και σένα και σ’ αγάπησε πολύ πλήρωσε Αυτός με αίμα ναι για να σωθείς και συ. Ναι σωθήκαμε κι οι δυο μας και μας ένωσε μαζί γι’ αυτό πρέπει στη ζωή μας να Του μείνουμε πιστοί. -----------------Ενωμένα τα κλαδιά μας και τα λούλουδα μαζί να ευωδιάζουμε για Κείνον πάντα σ’ όλη τη ζωή και σε μπόρες και σε καύμα κι όταν είναι ξαστεριά μέχρι να βρεθούμε όλοι στη ζεστή Του αγκαλιά. Ένα θέλησε ο Κύρης κι έκοψε απ’ τα κλαδιά και το πήρε πιο κοντά Του στη ζεστή Του αγκαλιά. Κι όλα τ’ άλλα εδακρύσαν κι έσταξαν ευλαβικά όσο είχαν ευωδιά μέχρι να ’ρθούμ’ όλα σε Σένα στα πόδια Σου παντοτινά. -----------------Σωφρονία Ντεμίρη 54

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ


από

το

1925

Ιησούς Χριστός Η Δύναμη που Μεταμορφώνει!

Μάιος - Ιούνιος 2011

55


Άλλος τρόπος σκέψης «Είχε ήδη δύο παιδιά και έμεινε έγκυος στο τρίτο.

Όταν το έμαθε, ήρθαν ένα σωρό δυσάρεστες σκέψεις μέσα της. «Τώρα θα έχω ένα ακόμη στόμα να ταΐζω. Δύο επιπλέον πόδια που θα χρειάζονται παπούτσια. Περισσότερες άγρυπνες νύχτες. Περισσότερο πολυάσχολες κουραστικές μέρες. Λιγότερο ακόμη ελεύθερο χρόνο να διαβάσω, να ασχοληθώ με τη μουσική και τη ζωγραφική μου, να κάνω επισκέψεις...»

Μπορεί να βλέπω λιγότερο τις φίλες μου, αλλά θα έχω κερδίσει έναν φίλο πιο αγαπητό από όλους τους άλλους, το παιδί μου, και σ’ αυτό θυσιάζω με τη θέλησή μου όση ελεύθερη ώρα για ξεκούραση μου είχαν αφήσει τα άλλα μου παιδιά. Πόθος μου, να δει στη ζωή μου το Χριστό. 56

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ

Όλα αυτά μαύρισαν την ψυχή της. Μα ήταν άνθρωπος αφιερωμένος στον Ιησού Χριστό και σύντομα ο Θεός έστειλε με το Πνεύμα Του άλλες σκέψεις μέσα της, που έδιωξαν τη σκιά της συννεφιάς από την καρδιά της: «Θα έχω ένα ακόμη γλυκό μυρωδάτο στοματάκι να μου ψελλίζει τα λογάκια του. Άλλο ένα τρυφερό προσωπάκι να φιλάω. Δύο ακόμη ποδαράκια να αντηχούν με τα βηματάκια τους στο σπίτι μας. Μια ψυχή ακόμη να οδηγήσω στο Χριστό. Και το σώμα, που μέσα του κατοικεί αυτή η ψυχούλα, αξίζει όλους τους κόπους και τα ξενύχτια, αφού αυτό το παιδί θα γίνει βασιλόπουλο του Ουρανού. Μπορεί να βλέπω λιγότερο τις φίλες μου, αλλά θα έχω κερδίσει έναν φίλο πιο αγαπητό από όλους τους άλλους, το παιδί μου, και σ’ αυτό θυσιάζω με τη θέλησή μου όση ελεύθερη ώρα για ξεκούραση μου είχαν αφήσει τα άλλα μου παιδιά. Πόθος μου, να δει στη ζωή μου το Χριστό. Ναι, πολύτιμο μωρό μου, καλωσόρισες στην καρδιά της μητέρας σου, στο χρόνο της, στη δύναμη, στην υγεία της, στις πιο αγαπητές της φροντίδες, στην προσευχή της! Ω, πόσο πλούσια και πόσο αληθινά και θαυμαστά ευλογημένη είμαι!» Κύριέ μου, μάθε με να μετράω το χρόνο μου και τις δυνάμεις μου με τον δικό Σου τρόπο σκέψης, να βάζω στη ζωή μου τις προτεραιότητες που Εσύ θέλεις και καθόλου να μην φείδομαι κόπους και κούραση για να κάνω το θέλημά Σου.


Φωνή που σώζει “Και ύπαγε, είσελθε προς τους αιχμαλωτισθέντας, προς τους υιούς του λαού σου, και λάλησον προς αυτούς, και ειπέ προς αυτούς: Ούτω λέγει Κύριος ο Θεός εάν τε ακούσωσιν, εάν τε απειθήσωσιν.” Ιεζεκιήλ γ΄ 11

«Η

φωνή της κόρης μου έσωσε τη ζωή μου», ήταν τα πρώτα λόγια ενός 63χρονου κυρίου, μόλις βρήκε τις αισθήσεις του, στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Είχε τραυματιστεί σοβαρά σε αυτοκινητιστικό, σε μια μετωπική σύγκρουση. Βρέθηκε πεσμένος στο δρόμο, με σπασμένα τα πλευρά του. Το ασθενοφόρο, που ειδοποιήθηκε να σπεύσει στον τόπο του δυστυχήματος, το οδηγούσε η κόρη του, η οποία βεβαίως αγνοούσε το συμβάν. Μόλις είδε τον πατέρα της, έτρεξε κοντά του κι άρχισε, με όλη της τη δύναμη και την αγωνία, να φωνάζει το όνομά του. Όπως ομολόγησε αργότερα ο πατέρας, αυτό το έντονο ηχητικό ερέθισμα τον έφερε πίσω στη ζωή. Πολλοί κείτονται δίπλα μας πληγωμένοι από την αμαρτία, τραυματισμένοι, πονεμένοι. Βρίσκονται πολύ κοντά μας. Στη γειτονιά μας, στη δουλειά μας, στο ίδιο μας ίσως το σπίτι. Κινδυνεύουν. Χάνουν τη ζωή τους κάθε μέρα σταγόνα-σταγόνα και χάνονται αιώνια, χωρίς Θεό, χωρίς Χριστό, χωρίς ελπίδα. Πώς να τους αφήσουμε αβοήθητους; Πώς να τους αφήσουμε να αιμορραγούν, να κατακομματιάζεται η ψυχή τους; Αν τους αγαπούμε, πρέπει να κάνουμε κάτι, όσο είναι ακόμη καιρός. Να τους φωνάξουμε με όλη μας τη δύναμη. Με

Πολλοί κείτονται δίπλα μας πληγωμένοι από την αμαρτία, τραυματισμένοι, πονεμένοι. Βρίσκονται πολύ κοντά μας. Στη γειτονιά μας, στη δουλειά μας, στο ίδιο μας ίσως το σπίτι. Χωρίς Θεό, χωρίς Χριστό, χωρίς ελπίδα. Αν τους αγαπούμε, πρέπει να τους φωνάξουμε με όλη τη δύναμη της άγιας ζωής μας και της ειρηνεμένης μας ψυχής. «Ο Χριστός σώζει! Ο Χριστός μπορεί να σώσει κι εσένα!»

Μάιος - Ιούνιος 2011

57


όλη τη δύναμη της άγιας ζωής μας και της ειρηνεμένης μας ψυχής. «Ο Χριστός σώζει! Ο Χριστός μπορεί να σώσει κι εσένα!» Ποιος σκέφτεται ευγένειες σε τέτοιες περιπτώσεις; Μπροστά σε τέτοιο αιώνιο κίνδυνο, ποιος διστάζει να «τους χαλάσει την ησυχία τους»; Κύριέ μου, σακατεμένο από την αμαρτία με βρήκες. Σ’ ευχαριστώ για τη φωνή Σου, που με έβγαλε από το θανατερό λήθαργο. Δώσε μου δύναμη να φωνάξω, να σωθούν κι άλλες πολύτιμες ψυχές απ’ την αιχμαλωσία του πονηρού εχθρού μας. Να ζήσω άγια, μια ζωή διαμαρτυρίας, που να φωνάζει για την καθαρότητά Σου.

CD

ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ – ΜΑΘΗΜΑΤΑ – ΥΜΝΟΙ ΝΕΟΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΘΕΜΑΤΩΝ

20. Η Α’ ΠΕΤΡΟΥ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΚΑΙ ΣΕ ΒΑΘΟΣ

CD 18 10 CD 19 10 CD 20 10 CD 21 10 CD 22 10 CD 23 10 CD 24 10 CD 25 10 CD 26 10 CD 31 10 CD 33 10 CD 35 10 CD 36 10 CD 39 10 CD 42 10 CD 45 10

58

ΕΤΣΙ ΔΙΑΛΕΓΕΙ ΚΑΙ ΚΑΛΕΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΑΥΤΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΗΓΕΣ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΟ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΡΩΤΑ Η ΛΥΠΗ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΠΕΙΡΑΣΜΩΝ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥΧΟΙ ΧΩΡΙΣ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΓΙΟΙ ΚΑΘΩΣ ΕΚΕΙΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΠΟΥ ΚΟΙΤΑΕΙ ΤΑ ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΕΤΣΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΑΥΤΑ ΤΑ ΑΠΛΑ ΖΗΤΑΕΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΠΩΣ ΝΑ ΑΠΕΧΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΑΡΚΙΚΕΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ ΕΤΣΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΚΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΕΣΤΡΑΜΕΝΟΥΣ ΕΤΣΙ ΘΑ ΣΤΡΑΦΕΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΟΜΟΡΦΙΑ, ΚΟΣΜΙΚΟΤΗΤΑ, ΕΚΦΥΛΙΣΜΟΣ, ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΜΑΡΤΙΑ Η ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ, Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΑΣ ΕΧΘΡΟΣ ΠΑΣΧΟΥΜΕ, ΑΛΛΑ ΤΕΛΕΙΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ


Τα «γιατί» Ιδού, μακάριος ο άνθρωπος τον οποίον ελέγχει ο Θεός. Διά τούτο μη καταφρόνει την παιδείαν του Παντοδυνάμου. Ιώβ ε΄ 17

Μια γυναίκα πιστή, αφιερωμένη στον Κύριο, δοκιμά-

στηκε στη ζωή της σκληρά. Δυσκολίες με τα οικονομικά, δυσκολίες στην οικογένεια, προβλήματα στην υγεία... Το χαμόγελο δεν έφυγε από τα χείλη της, ούτε ο παρηγορητικός λόγος για τους άλλους, ούτε τα εδάφια πίστης που όλη μέρα έφερνε και ξανάφερνε στη σκέψη της και τα έστελνε σαν προσευχή στον Ουράνιο Πατέρα. Η γυναίκα αυτή είχε βρει ένα μυστικό, ένα κλειδί στην πνευματική της ζωή. Όταν όλοι γύρω λένε: «Κύριε, γιατί εγώ; Γιατί σ’ εμένα;» απευθυνόμενοι στον Θεό για κάθε δοκιμασία, αυτή έλεγε: «Κύριε, γιατί όχι εγώ; Γιατί όχι σ’ εμένα;» Ούτε παράπονο, ούτε απορία, ούτε ζητούσε το λόγο από τον Θεό. Συνήθιζε μόνη της να δίνει και την απάντηση: «Γιατί όχι εγώ; Μα εγώ έχω βράχο, έχω φρούριο δυνατό, έχω πέτρα και καταφύγιό μου τον Θεό μου. Με καλύπτει, με ανορθώνει, με συντροφεύει, με αξιώνει να προσκολλώμαι πάνω στον Ιησού Χριστό μου». Αγαπητοί μου, ας αναλογιστούμε πόσο μεγάλη απόσταση μας χωρίζει από αυτή τη θέση, από αυτή τη νοοτροπία. «Γιατί όχι σ’ εμένα Πατέρα;» ας πει ο καθένας μας. «Δεν είμαι καλύτερος, ούτε ικανότερος, ούτε πνευματικότερος. Δεν είμαι πιο έξυπνος, πιο άξιος, πιο ανθεκτικός. Όμως ξέρω πως μ’ αγαπάς, Πατέρα. Πως θέλεις σαν το καθαρό χρυσάφι να λάμψει η ζωή μου. Θέλεις να ζήσω ελεύθερος από φόβους, από εξαρτήσεις κάθε μορφής. Θέλεις να με καμαρώσεις δυνατό στην τρικυμία, θέλεις να δοξαστείς στη ζωή μου. Δε με νοιάζει ο πόνος, όσο το να Σ’ έχω στήριγμά μου, ασάλευτη δύναμή μου, ελπίδα ζωντανή, Εσένα τον ζωντανό Θεό μου!» Κύριέ μου, ξέρω πως δεν θα μ’ αφήσεις να πειραστώ πέρα από τη δύναμή μου. Τη δική Σου δύναμη ζητώ. Δεν ζητώ δοκιμασίες, θα ήταν τόσο άσοφο και παράτολμο. Ζητώ το δικό Σου θέλημα, και Εσύ γνωρίζεις πώς θα το κατεργαστείς στην καρδιά μου. Μάιος - Ιούνιος 2011

59


Η κακή «δασκάλα» Διά τούτο ο Κύριος λέγει: Επειδή ο λαός ούτος Με πλησιάζει διά του στόματος αυτού, και Με τιμά διά των χειλέων αυτού, αλλ’ η καρδία αυτού απέχει μακράν απ’ Εμού... Ησαΐας κθ΄ 13

Δ

εν υπάρχει αμφιβολία πως η τηλεόραση επηρεάζει ακόμη και τους ανθρώπους που αγαπούν τον Θεό, ευνουχίζοντάς τους πνευματικά και κάνοντάς τους ανήμπορους να αντισταθούν στα μηνύματά της. Κι είναι πραγματικά κρίμα να βλέπουμε πως «οι υιοί του αιώνος τούτου είναι φρονιμώτεροι εις την εαυτών γενεάν, παρά τους υιούς του φωτός» (Λουκάς ις΄8). «Τα σκουπίδια δεν τα πετάνε, τα κάνουν τηλεοπτικά προγράμματα...». Σκουπίδια προσεκτικά επιλεγμένα από το διάβολο για να πωρώνουν, να αποχαυνώνουν, να σκληρύνουν την καρδιά του ανθρώπου. Να δημιουργούν έναν εθισμό στην αμαρτία. Και να λανσάρουν το κοσμικό πνεύμα ακόμη και μέσα στη χριστιανική οικογένεια. 60

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ

Ο Γούντι Άλεν είναι διάσημος και καταξιωμένος ηθοποιός, άσχετα αν τα έχει κάνει θάλασσα στην προσωπική του ζωή σκορπώντας πόνο τριγύρω του. Χρησιμοποιεί λοιπόν κι αυτός την τηλεόραση για να προβάλλεται. Έκανε όμως την εξής δήλωση γι’ αυτήν: «Έχουμε καταλήξει να λέμε πως μπορείς να νιώσεις δικούς σου μόνο εκείνους που βλέπουν το ίδιο κανάλι με σένα. Είναι ξεκάθαρο. Τα σκουπίδια δεν τα πετάνε, τα κάνουν τηλεοπτικά προγράμματα...» Θα συμπληρώσουμε πως είναι σκουπίδια προσεκτικά επιλεγμένα από το διάβολο για να πωρώνουν, να αποχαυνώνουν, να σκληρύνουν την καρδιά του ανθρώπου. Να δημιουργούν έναν εθισμό στην αμαρτία. Και να λανσάρουν το κοσμικό πνεύμα ακόμη και μέσα στη χριστιανική οικογένεια. Αν σήμερα αφήνουμε τα παιδάκια μας μπροστά στο γυαλί για να ησυχάσουμε, αύριο, εφήβους πια, θα τα βλέπουμε με πόνο να μιμούνται τη ζωή των ναρκωτικών, της άπρεπης γλώσσας, της φιλεναδίτσας... Είναι καιρός να προ-


σέξουμε τι υλικό αφήνουμε να μπαίνει στο σπίτι μας και στην καρδιά μας. Αν αγαπούμε τον Χριστό και θέλουμε να Τον ακολουθήσουμε πιστά, θα ζήσουμε ξεχωρισμένοι για Κείνον, χωρίς συμβιβασμούς με το αμαρτωλό σχήμα του κόσμου, άγιοι, αλλιώτικοι, αλώβητοι! Κύριέ μου, μη γένοιτο να καταστρέψω το σπίτι μου, τα παιδιά μου, με τα ίδια μου τα χέρια. Δεν χωράει εδώ αμέλεια ή αδιαφορία. Κάνε με απόλυτο και άκαμπτο με την αμαρτία, σε κάθε ύπουλη μορφή της.

CD

ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ – ΜΑΘΗΜΑΤΑ – ΥΜΝΟΙ ΝΕΟΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΘΕΜΑΤΩΝ

CD 58 09 CD 59 09 CD 60 09 CD 50 09 CD 61 09 CD 62 0 CD 63 09 CD 64 09 CD 65 09 CD 66 09 CD 67 09 CD 68 09 CD 69 09

16. Η ΥΠΕΡΟΧΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ; ΓΙΑΤΙ ΤΟΣΟ ΨΗΛΑ Η ΑΓΑΠΗ; Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΖΩΗ ΙΣΩΣ ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΟΥΜΕ ΕΤΣΙ ΘΑ ΕΛΕΓΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΜΑΖΙ ΤΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΓΝΗΣΙΑΣ ΑΓΑΠΗΣ ΑΥΤΟ ΕΝΝΟΕΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΟΤΑΝ ΛΕΕΙ ΑΓΑΠΗ ΕΤΣΙ Η ΑΓΑΠΗ ΠΑΓΩΝΕΙ ΚΑΙ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΕΤΣΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΤΗΝ ΑΜΑΡΤΙΑ Η ΑΓΑΠΗ ΣΥΓΧΩΡΗΣΗ, ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟ «ΜΗ ΑΓΑΠΑΤΕ» ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΣΑΡΚΑΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

18. Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΤΕ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

CD 04 10 CD 05 10 CD 12 10Α CD 12 10Β

ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΥΤΟ ΕΙΧΕ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΑΘΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΒΑΡΟΜΕΤΡΟ ΤΗΣ ΣΧΕΣΗΣ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ

Μάιος - Ιούνιος 2011

61


Υπάρχει! Εργάζεσθε μη διά την τροφήν την φθειρομένην, αλλά διά την τροφήν την μένουσαν εις ζωήν αιώνιον, την οποίαν ο Υιός του ανθρώπου θέλει σας δώσει. Ιωάννης ς΄ 27

M

ιλούσαν αρκετή ώρα οι δυο τους για τις αλήθειες της Αγίας Γραφής, για την αγάπη του Θεού, για τη δικαιοσύνη του Θεού, για την κρίση του Θεού. Άκουγε με ενδιαφέρον για τον Ιησού Χριστό, την ανάστασή Του, την όμορφη ζωή που απολαμβάνει στην αγκαλιά Του ο μετανοημένος, το παιδί του Θεού. Ρωτούσε, σαν να άκουγε για πρώτη φορά πως ο Θεός ενδιαφέρεται προσωπικά γι’ αυτόν. Στο τέλος ρώτησε δειλά: «Δηλαδή, υπάρχει αιώνια ζωή;». Κι ήταν σ’ αυτήν την ερώτηση συμπυκνωμένη όλη η νοοτροπία της ζωής του, που ο Θεός την αναποδογύριζε, για να του φανερώσει την αλήθεια. Στ’ αλήθεια υπάρχει αιώνια ζωή; Δηλαδή, δεν είμαστε μόνο χώμα, μόνο σάρκα και οστά; Δηλαδή δεν ισχύει, ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε, ό,τι αρπάξουμε σήμερα, γιατί αύριο μπορεί να γίνουμε τίποτα; Δηλαδή, δεν τελειώνουν όλα μετά το θάνατο; Μπορεί και στα χείλη τα δικά σου, όπως και στου φίλου μας, να ανεβαίνουν τέτοια ερωτηματικά, αγαπητέ μου. Ίσως ταραχτούν τα λιμνάζοντα νερά της καρδιάς σου, μα πρέπει να μάθεις την αλήθεια. 62

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ


Υπάρχει!

Πως, ναι! υπάρχει αιώνια ζωή. Το είπε ο Γιος του Θεού, ο Ιησούς Χριστός, το υποσχέθηκε στους πιστούς Του. Πως ο Θεός μας έπλασε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή Του, όχι για να τερματίζουμε άδοξα, μα για να συνεχίζουμε ένδοξα στο λαμπρό φως της παρουσίας Του. Πως υπάρχει αιώνια ζωή κι αιώνια απώλεια, που ξεκινούν και τα δύο από εδώ κάτω. Τώρα που διαβάζεις αυτή τη σελιδούλα ζήτησε από τον Θεό, αυτή η αιώνια ζωή να γίνει διά του Χριστού και δική σου. Κύριέ μου, μου χάρισες κι αυτή τη ζωή και την άλλη, να απολαμβάνω από τώρα τη χαρά της Παρουσίας Σου, την ομορφιά της αλήθειας Σου, τη ζεστασιά της φροντίδας Σου. Ετοίμαζέ με για επάνω κάθε μέρα και πιο πολύ!

CD

Ναι! υπάρχει αιώνια ζωή. Το είπε ο Γιος του Θεού, ο Ιησούς Χριστός, το υποσχέθηκε στους πιστούς Του. Τώρα που διαβάζεις αυτή τη σελιδούλα ζήτησε από τον Θεό, αυτή η αιώνια ζωή να γίνει διά του Χριστού και δική σου.

ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ – ΜΑΘΗΜΑΤΑ – ΥΜΝΟΙ ΝΕΟΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΘΕΜΑΤΩΝ

19. Ο ΜΑΤΘΑΙΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ

CD 02 10

ΤΟ ΒΑΘΥΤΕΡΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙ ΤΟΥ ΟΡΟΥΣ ΟΜΙΛΙΑΣ

CD 09 10

ΕΤΣΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ

CD 10 10

ΠΟΙΟΣ ΚΑΘΕΤΑΙ ΣΤΟ ΘΡΟΝΟ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ

CD 11 10

ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΣΩΣΤΑ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ

CD 13 10

ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΑΛΑΤΙ ΤΗΣ ΓΗΣ

CD 14 10

ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

CD 15 10 Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΣ ΕΙΝΑΙ CD 16 10

ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΕΧΘΡΟ ΜΑΣ

CD 30 10

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΣΧΕΣΗ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ

CD 34 10

ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΚΟΣΜΟ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΗΚΟΥΜΕ

CD 40 10

ΕΤΣΙ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΜΕΡΙΜΝΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

CD 44 10

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΠΑΨΕ Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΝΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΑΝΤΑΕΙ

Μάιος - Ιούνιος 2011

63


Τι είναι η πίστη Είναι δε η πίστις, ελπιζομένων πεποίθησις, βεβαίωσις πραγμάτων μη βλεπομένων. Εβραίους ια΄ 1

«Πίστη είναι ο αγωγός που φέρνει τον Θεό στη ζωή μας».

Αυτή την πολύ απλή εικόνα έδινε ένας άνθρωπος του Θεού και έφερνε το εξής παράδειγμα από την καθημερινή ζωή: «Έξω από το παράθυρό μου, στη δουλειά μου, υπάρχει ένας πυροσβεστικός κρουνός. Επειδή το κτίριο, όπου εργάζομαι, είναι μεγάλο και μέσα απασχολείται πολύς κόσμος, για λόγους ασφαλείας κάθε τόσο μας κάνουν εξάσκηση με δοκιμαστικούς συναγερμούς σε περίπτωση πυρκαγιάς. Ο πυροσβεστικός κρουνός, αν πραγματικά πιάσει φωτιά το κτίριο, μπορεί να προμηθεύσει άφθονο νερό. Όλο αυτό όμως το νερό δεν θα μπορέσει να προσφέρει τίποτε μέσα στα γραφεία μας. Χρειάζεται ένας σωλήνας, ένας μεγάλος και ευρύς σωλήνας, που θα το φέρει σε κάθε πλευρά του κτιρίου, ώστε να σβήσει η φωτιά». Ο Θεός έχει άπειρες δυνάμεις. Τότε γιατί η ζωή μας είναι φτωχή και αδύναμη; Γιατί δεν κάνει κάτι να ομορφύνει τις μέρες μας, τον κόσμο μας; Να απαλύνει τη δυστυχία, τον πόνο, την πείνα, τις συμφορές; Το πρόβλημα βρίσκεται στον αγωγό. Λείπει η πίστη. Αυτό είναι που χρειάζεται. Πίστη. Όχι απλή αποδοχή. Όχι απλώς «συμφωνώ, έτσι είναι, υπάρχει Θεός». Έτσι «και τα δαιμόνια πιστεύουν και φρίττουν». Να Τον αφήσουμε να έρθει μέσα στην καρδιά μας. Να την αλλάξει. Να τα κάνει όλα νέα. Όλα από την αρχή. Νέο κτίσμα. Να αναλάβει Εκείνος την πορεία μας. Να γίνει πραγματικά Κύριός μας. Τότε δεν θα προλαβαίνουμε να βλέπουμε τα θαύματα του Ουρανού στη ζωή μας. Τότε οι κρουνοί Του θα μας παρέχουν άφθονες τις ευλογίες Του. Τότε θα ’μαστε κι εμείς πηγή ευλογίας για τους άλλους γύρω μας. Κύριέ μου, τα όσα μελετώ και μου αποκαλύπτεις από το Λόγο Σου, δεν θέλω να μείνουν στείρες γνώσεις. Χάρισέ μου πίστη, να γίνουν βίωμά μου, να γίνουν οι αλήθειες Σου πραγματικότητα στη ζωή μου. Να γίνω άνθρωπος πίστης, προσευχής, δύναμης, άγιας μαρτυρίας. 64

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ



03 Pn Mai-Ioun 11