Issuu on Google+


ΤΟ ΚΑΡ­ Ν Α­ Β Α­ Λ Ι ΤΗΣ ΧΑ­ ΡΑΣ

Αρ­ λε­ κί­ νοι και πα­ λιά­ τσοι Διό­ νυ­ σοι φρι­ κτοί, πα­ ρο­ ξυ­ σμέ­ νοι. Θα ντυ­ θώ κι ε­ γώ χα­ ρού­ με­ νη. Μες στο μπου­ λού­ κι των α­ γρί­ ων θα γί­ νω μί­ α σερ­ πα­ ντί­ να να ξε­ τυ­ λί­ γω μ’ α­ γω­ νί­ α το α­ γκυ­ λω­ μέ­ νο χέ­ ρι μου. Οι ορ­ δές των μα­ σκα­ ρά­ δων θα περ­ νούν λα­ χα­ νια­ σμέ­ νες. Τα στό­ μα­ τά τους α­ νοι­ χτά, στε­ γνά και πει­ να­ σμέ­ να θα ψελ­ λί­ ζουν εγ­ γα­ στρί­ μυ­ θα «μα­ ζί, χα­ ρά, α­ γά­ πη». Και πά­ νω σε α­ λο­ γό­ συρ­ το φλο­ γο­ σκορ­ πί­ ζον άρ­ μα η μο­ να­ ξιά θα ξε­ γε­ λά τους με­ θυ­ σμέ­ νους ντυ­ μέ­ νη Έ­ ρω­ τας.


ΠΑ­ ΡΑΙ­ Ν Ε­ Σ ΕΙΣ

Και συ της νιό­ της μου — πώς να σε πω; — ορ­ μη­ τι­ κό πο­ τά­ μι μη βιά­ ζε­ σαι να ξο­ δευ­ τείς, μη θέ­ λεις να στε­ ρέ­ ψεις. Μπρος σου τα χρό­ νια α­ σή­ κω­ τα κα­ τρα­ κυ­ λούν σα βρά­ χια. Και συ στο νου μου που γυρ­ νάς, α­ κοί­ μη­ το α­ γρί­ μι μην κά­ νεις πως κου­ ρά­ ζε­ σαι, μη θέ­ λεις να η­ με­ ρέ­ ψεις. Κοί­ τα, οι έ­ γνοιες της ζω­ ής σε κυ­ νη­ γούν σα δί­ χτυα.


Και συ στο στή­ θος μου, και πώς θα βγεις που­ λί του πα­ ρα­ δεί­ σου μη στα­ μα­ τάς να κε­ λα­ η­ δείς, μην κλεί­ νεις τα φτε­ ρά σου. Ψά­ ξε βα­ θιά για να κρυ­ φτείς. Χτυ­ πούν οι άν­ θρω­ ποι σα σφαί­ ρες.


«WALK TOGETHER»

Αυ­ τό που ψά­ χνα­ με δεν βρή­ κα­ με μα μεί­ να­ με στον ί­ διο δρό­ μο. Κι αυ­ τοί που τί­ πο­ τα δεν ψά­ χναν για να βρού­ νε, αυ­ τοί και χά­ θη­ καν και χά­ σαν...



Ελένη Αλεξίου, Το Φλας