Page 1

/ / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

nr 24 [25] / 18 lutego – 3 marca 2013

bezpłatny dwutygodnik nowej huty

/ / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

zakamarki łaźni nowej

/// strona 7

//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

w kolejce do lekarzA /// strona 8

///////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

siłownia tylko dla pań /// strona 14

uwaga – tu Nowa Huta !!! / / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

Zdjęcie: Joanna Urbaniec

/ / / / / / / / / /////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

taaaki film!


2///

///3

lodołamacz///nr 24 [25] / 18 lutego – 3 marca 2013

/ / / / / / / / / /////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

lodołamacz///bezpłatny dwutygodnik nowej huty

/ / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / // / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

Jak sądzisz, jak odebrano twoją historię za oceanem – jako obraz Polski, fragment Europy Środkowo-Wschodniej?

robienie filmów ma sens

Myślę, że o  przyznaniu mi nagrody nie zadecydował obraz polskiej, podkrakowskiej wsi, tylko mój bohater i wybory, do jakich zmusza go życie. Kobieta czy praca – to  dylemat uniwersalny, zrozumiały na całym świecie. Obraz Polski też z pewnością był dla oceniających ważny, ale spodobał im się przed wszystkim mój sposób realizacji tematu.

Gdzie znalazłeś bohatera „Gwizdka”? Sam sędziowałem kiedyś mecze piłkarskie, znałem Marcina z boiska. Zawsze miałem z nim dobry kontakt, rozumieliśmy się – interesowały nas podobne rzeczy, pochodziliśmy z  podobnych miejscowości. W  „Gwizdku” chciałem opowiedzieć o  swoich doświadczeniach na  boisku, gdzie czasami jest milo, a  czasami niemiło. Marcin był najbliższą mi osobą ze świata sędziowskiego, jaką mogłem o to poprosić.

Jak przyjął kamerę w swoim życiu? Marcin nie potraktował mnie jako dokumentalistę, a  jako kolegę, z  którym chodzi na  piwo, rozmawia o życiu. Kamera nie była niczym sztucznym między nami, nadal byłem dla niego tym samym Grześkiem jakiego znał, który teraz dodatkowo zamierzał opowiedzieć o  naszym wspólnym doświadczeniu. Zrozumiał, że jest to ważne i potrzebne.

Polskie filmy dokumentalne mają wspaniałą tradycję. Nawiązujesz do niej w swych filmach?

//// /// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// ///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

Urodzony w 1983 roku w podkrakowskim Kokotowie Grzegorz Zariczny dobrze znany jest mieszkańcom Nowej Huty. Pracuje dla Nowohuckiej Kroniki Filmowej, w Ośrodku Kultury Sfinks prowadzi Akademię Filmową dla młodego widza. Nam opowiada o wrażeniach z pobytu w Sundance: jednym Z największych i najważniejszych festiwali filmowych Stanów Zjednoczonych. Do konkursu w kategorii film krótkometrażowy nadesłano tam w tym roku ponad 11 tysięcy zgłoszeń. Najlepszy okazał się dokument Zaricznego „Gwizdek” – opowieść o młodym chłopaku spod Krakowa, sędziującym lokalne rozgrywki piłkarskie. jakie wrażenie wywarł na tobie pobyt w jednym z najważniejszych dla współczesnego kina miejscu? W  pierwszym dniu kiedy tam przyleciałem, od razu dostałem gorączki. Nie bez powodu – Kraków jest na  wysokości 300, a  Park City, gdzie odbywa się festiwal, na wysokości 1500 metrów nad poziomem morza. To  potężna różnica wysokości,  ciśnień i  czasu – byłem chory przez dwa dni. Spałem w  hotelu, gdy zaczęły przychodzić sms-y od  znajomych – że  gratulują mi nagrody. Nie dotarło do  mnie, że  chodzi o  nagrodę Sundance,

ludzie

na którym właśnie byłem! Dopiero następnego dnia odnalazłem kwaterę główną sztabu festiwalowego – tam wręczono mi nagrodę, powiedziano w  jakiej kategorii wygrałem. Od  razu ruszyła machina promocyjna: wywiady, podziękowania. Miałem też kilka pokazów swojego filmu – i  za każdym razem sale na  800-1000 miejsc były pełne. To  było naprawdę przyjemne, tym bardziej że  wszystkie pokazy na  festiwalu są  płatne, a  jednak ludzie naprawdę chcą tam oglądać filmy, nie wychodzą w  trakcie seansu, a  przede wszystkim chcą rozmawiać.

Samo miasteczko Park City jest pięknie położone – wokół góry, śnieg, podobno najlepszy jakościowo w całych Stanach Zjednoczonych. Sam festiwal wydał mi się przede wszystkim świetnie zorganizowany, choć orientacja w strukturze zajęła mi dwa dni. Całe miasto jest jednym wielkim festiwalem – nie tylko kina czy obiekty, ale dosłownie cała przestrzeń jest wypełniona kinem i  ludźmi kina. To  ogromne przedsięwzięcie, które działa przede wszystkim dzięki wolontariuszom, niektórzy pracują przy festiwalu od 40 lat.

Jury festiwalu uzasadniło w jakiś sposób przyznaną ci nagrodę? Pamiętam, że  w  uzasadnieniu znalazło się zdanie: „kochamy ten film”. I  takie jest właśnie Sundance – zwycięzcy nagród nie chodzą nagle w  aureoli, cały czas podkreśla się, że wszystkie pokazywane na festiwalu filmy są dobre, wszyscy są równi. Nagroda jest czymś w rodzaju znaczka „lubię to” – lubimy, że robisz takie właśnie filmy. ///////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

/ / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

Uczę się od naszych polskich mistrzów. Bardzo szanuję dokonania Jacka Bławuta, Krzysztofa Kieślowskiego – i chcę podążać podobną ścieżką. W 2004 roku niemal z  dnia na  dzień zrezygnowałem ze  studiów geograficznych. Miałem zostać nauczycielem geografii, ale postanowiłem że będę robił filmy. Odwrócenie życia do  góry nogami nie było łatwe. Przyszedłem do  domu i  powiedziałem rodzicom o  swojej decyzji – szok. W pierwszej chwili usłyszałem: co to jest za zawód, robienie filmów? Decyzja była trudna, miałem poczucie wykluczenia społecznego. Do  tej pory je mam, ale takie rzeczy jak nagroda w Sundance przekonują mnie, że chyba dobrze zrobiłem. Skończyłem szkołę filmową w Katowicach – tam spotkałem Marcela Łodzinskiego, Jacka Bławuta, którzy pomogli mi przestać robić złe filmy, i zacząć robić dobre.

Na co dzień wiele czasu spędzasz jednak w Nowej Hucie. Nowa Huta jest dla mnie ważna: tu  zaczęła się cała moja droga filmowa. Gdybym tu  nie trafił, być może nigdy nie zająłbym się filmem. Bardzo ważną osobą jest dla mnie Jerzy Ridan – to właśnie on „ustawił” mnie filmowo. Do  niego chodziłem na  pierwsze warsztaty, on pokazał mi dobre i zły filmy, wytłumaczył różnice między nimi, pokazał jak filmować świat. Zawsze miałem od niego wsparcie, a jego postawa dała mi ogromną siłę – uwierzyłem, że robienie filmów ma sens. Od kilku lat współpracuję z ośrodkiem kultury imienia Norwida – robię dla nich Akademię Filmową dla dzieci. Pracuję też przy Nowohuckiej Kronice Filmowej. Cieszy mnie to  i  chcę to  robić – z  Nowej Huty dostaję dużo dobrej energii. Czuję się tu lepiej, niż w Krakowie. Chcę też zrobić film o Nowej Hucie – podziękować dzielnicy za to, że  wychowała mnie jako filmowca. Kolejnej historii do  opowiedzenia szukam więc właśnie tutaj.

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Z okręgówki do canal+ Fenomen piłki nożnej to nie tylko nowoczesne stadiony, warte wiele milionów gwiazdy i mistrzowskie imprezy. To także rzeczywistość cotygodniowej kopaniny na okręgowych arenach. To lokalni aktorzy: piłkarze, działacze i sędziowie. Jednym z nich jest Marcin Batko, bohater filmu „Gwizdek”. Szybko zdecydowałeś się na udział w dokumencie? Marcin Batko: Grzegorz Zariczny to mój kolega, który zresztą też zajmował się sędziowaniem. Jeszcze jako arbiter myślał o nakręceniu dokumentu o tym fachu. Chciałem mu pomóc. Poza tym stwierdziłem, że  to  szansa dla mnie, która się już nie powtórzy. Mało który arbiter z tego poziomu rozgrywkowego ma okazję pokazać się na antenie Canal+.

Jak otoczenie zareagowało na film? Na pewno byliśmy ciekawostką na meczach niższych lig. Ale nikt nie spodziewał się, że „Gwizdek” zdobędzie taki rozgłos. Film miał na celu pokazać przede wszystkim emocje. Ekipa filmowa była w  sumie

na dziesięciu spotkaniach, wybrano te, w  których było najwięcej kontrowersji i  spornych sytuacji. Teraz mamy przerwę w  rozgrywkach, nie mam styczności ze  środowiskiem: sędziami, obserwatorami, działaczami. Na  to  trzeba poczekać do  wiosny. Dla mnie była to ciekawa przygoda. Chociaż o tym, że jestem nagrywany, myślałem tylko na początku. Później skupiałem się już na swojej pracy.

Czym dla ciebie jest sędziowanie? Sędziuję od 2008 roku w  B-klasie i  C-klasie. Mam trzydziestkę na karku, więc kariery raczej większej nie zrobię. Mogę najwyżej dorobić kilkadziesiąt złotych do wypłaty. Piłka nożna jest moją pasją i dzięki bieganiu z gwizdkiem mam z nią bliski kontakt. (TP)

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Tekst: Matylda Stanowska Zdjęcia: Joanna Urbaniec

film

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////


4///

///5

lodołamacz///nr 24 [25] / 18 lutego – 3 marca 2013

/ / / / / / / / / /////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

Dyskusja o Pasie Startowym

Publiczna dyskusja na temat przyszłości czyżyńskiego Pasa Startowego odbyła się 4 lutego. W Sali Obrad Urzędu Miasta Krakowa debatowano na temat aktualnej i planowanej zabudowy blisko sześćdziesięciu hektarów z dzielnicy XIV. a spotkaniu, poza przedstawicielami miasta, pojawili się autorzy Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obszaru Czyżyny – Pas Startowy. Janusz Jeżak i  Damian Korecki starali się odpowiadać na pytania zaniepokojonych mieszkańców osiedli 2 Pułku Lotniczego i Dywizjonu 303. Obawy dotyczyły kłopotów z  ciągami komunikacyjnymi, miejscami parkingowymi. Niepewna jest także przyszłość płyty historycznego pasa startowego. — Budowa wkracza na  pas – zauważył Leszek Mielcarek, reprezentujący blok 64 z  osiedla Dywizjonu 303. Wyraził też obawy o losy górki tuż przy pasie startowym, która jest jednym z nielicznych punktów zabaw dla dzieci, które ostały się w okolicy po likwidacji boisk na rzecz nowobudowanych bloków. Stałym problemem dla mieszkańców m.in. bloku 29A na  2 Pułku Lotniczego jest brak drogi dojazdowej. Problemy z parkowaniem będą zwłaszcza gdy zakończy się budowa potężnego osiedla Avia w  okolicach pasa.

O

kreślenie „amerykański” w odniesieniu do  jedzenia oznacza po  prostu: duży. Hot-dogi z Sezamka na Hutniczym, jak na  import ze  Stanów Zjednoczonych przystało, są  wielkie, bogato ozdobione warzywami i  doprawione kilkoma sosami. Odbierając od  przemiłej pani gotowego olbrzyma można się obawiać, czy się podoła wyzwaniu. Podobnie jest z  porcjami wszelkich wiktuałów z  grilla przy ulicy Jana Pawła II (koło NCK). Ale za każdym razem udaje się poskromić rywala. Pojedynkują się o nowohuckiego klienta popularne „Chińczyki”. Barów oferujących orientalne dania w  Nowej Hucie jest kilka: m.in. na  osiedlu Kolorowym, Szklanych Domach, Teatralnym i  Jagiellońskim. Na  to  ostatnie osiedle dotarły smaki z zachodniej strony Europy. We „Frytka Barze” posilić się można ziemniakami siekanymi i smażonymi w belgijskim stylu.

Plecy to po(d)stawa

haraszo!

Kuchnia włoska w Polsce ma spore tradycje. Pizza to  już niemal stały element sobotnich wyjść i  nie tylko, bo większość placówek oferuje dowóz bezpośrednio do  klienta. Popyt jest spory, konkurencja zresztą też. Banolli z Centrum B, Boom z Kalinowego, Palermo z Placu Bieńczyckiego czy Halo z  Wadowa i  wiele innych zabiegają o smakoszy najpopularniejszego u nas włoskiego dania. Bardzo szybko zaaklimatyzowały się w  Polsce tureckie kebaby. O  interkontynentalności tego dania niech świadczy fakt, że  w  Anken Paulus (Plac Centralny) posilić się można kebabem… meksykańskim. Są  tam także hot-dogi francuskie. Żabich udek i  skorupiaków jeszcze nie uświadczymy. Może kiedyś będą popularne u nas jak pierogi ruskie, placki po  węgiersku czy fasolka po  bretońsku? Bo zupki chińskie są poza wszelką konkurencją! (TP)

/ / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / // / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

/ / / / / / / / / /////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

(Хорошо!) Blisko sto osób wzięło udział w Balu Miłośników Języka Rosyjskiego. Impreza odbyła się 2 lutego w nowohuckim hotelu Santorini. Wydarzeniu, zorganizowanemu przez szkołę językową Efektywny Rosyjski, patronował m.in. Konsulat Generalny Federacji Rosyjskiej w Krakowie.

Kulinarna globalizacja

Smaki ze wszystkich stron świata na stałe wpisały się w menu Polaków. W niedziele co prawda jazda obowiązkowa to rosół i schabowy, ale w tygodniu występuje pełna dowolność. Światowe smaki są dostępne także dla nowohuckich podniebień niemal na każdym rogu.

Z wyliczeń wynika, że na jedno mieszkanie przypadać będzie 0,5 miejsca parkingowego. A  przecież wiadomo, że w wielu gospodarstwach domowych często są  dwa, a  nawet trzy samochody. Problemu nie rozwiążą całkowicie sugerowane parkingi wielopoziomowe wzdłuż ulicy Stella-Sawickiego. Pytano także o cel i kompetencje spotkania przy Placu Wszystkich Świętych. — Spotkanie jest w  celach informacyjnych. Umożliwiamy dyskusję, najważniejsze decyzje jeszcze przed nami – odpowiedziała Bożena Kaczmarska-Michniak, dyrektor Biura Planowania Przestrzennego UMK. Projekt planu udostępniony jest do  wglądu do  dnia 28 lutego w  Biurze Planowania Przestrzennego UMK przy ul. Sarego 4. Szczegółowych informacji na  temat przyjętych rozwiązań planistycznych udziela przedstawiciel zespołu projektowego w  godzinach: 13-15 (środa) i 8-10 (poniedziałek, wtorek, czwartek i piątek). (TP) Zdjęcia: Stanisław Gawliński

/ / / / / / / / / ///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

/ / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / // / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

Zdjęcia: Joanna Urbaniec

N

lodołamacz///bezpłatny dwutygodnik nowej huty

Brak ruchu i siedzący tryb życia bardzo źle wpływają na kondycję społeczeństwa. Wada postawy dotyczy wiele osób, narażone są też dzieci. Z problemem próbuje walczyć Akademia Zdrowych Pleców. Od  ponad dwóch lat propaguje akcję społecznościową „W  trosce o  dzieci.” Polega ona na  zbiórce pieniędzy na  leczenie wad postawy u dzieci i młodzieży szkolnej. Poza tym, jako organizacja pożytku publicznego, prowadzi coroczną kampanię na rzecz odpisu 1% podatku. Niebawem otwarte zostanie Centrum Medyczne na  osiedlu Sportowym 24, gdzie fundacja prowadzić będzie działalność diagnostyczno-leczniczą i  oświatowo-wychowawczą. O  rozwoju Fundacji i  ich działaniach na  rzecz poprawy zdrowia dzieci będziemy donosić w kolejnych numerach.

aktualności

Pas wystartuje w finale

Fotografujący Nową Hutę Grzegorz Ziemiański znalazł się wśród finalistów konkursu Environmental Photographer of the Year. Jego projekt „Pas startowy”, który na łamach Lodołamacza prezentowaliśmy we wrześniu ubiegłego roku, został wybrany przez jury konkursu do finałowej wystawy w Królewskim Towarzystwie Geograficznym w Londynie. Gratulujemy! // / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

/ / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

W klimacie Dalekiego Wschodu

W lutym w Nowohuckim Centrum Kultury będzie można na chwilę zanurzyć się w orientalny świat Dalekiego Wschodu i poczuć go wszystkimi zmysłami. Dotknąć, zobaczyć i skosztować odległych i nieznanych sekretów Tajwanu, Tajlandii czy Wietnamu.

21

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

lutego (czwartek) o godzinie 18 w naszej strefie klimatycznej fenomenów w  Nowohuckim Centrum Kultury przyrody. Na  fotografiach państwa Debędzie można stanąć „oko w  oko” z  ta- ców i filmach autorstwa Rafała Jastrzębjemniczym Wschodem. Jego sekrety skiego uwieczniono  życie  codzienpomoże odkryć godzinna multimedial- ne mieszkańców i ich zwyczaje.  Tydzień później – 28 lutego – równa fotorelacja Laury i Zdzisława Deców będąca zbiorem wspomnień z  podróży nież o godzinie 18 w tym samym miejpo  Kambodży, Wietnamie i  Tajlandii. scu odbędzie się uroczyste otwarcie Nie będzie to  jedynie prezentacja egzo- wystawy drzeworytów noworocznych tycznych krajobrazów, czy zapierających z Tajwanu oraz wystawy fotograficznej dech w  piersiach ujęć niespotykanych „Niezwykły Tajwan”. Wernisażowi to-

warzyszyć będą dwa niecodzienne pokazy. Podczas pierwszego będzie można zobaczyć, jak czasochłonne może być pisanie. Dziś do uzyskania napisu o  skomplikowanej czcionce wystarczy wybrać w  edytorze konkretną opcję. Kiedyś kaligrafia była wysoko cenioną sztuką. Chung-Chih, Yang Dyrektor Działu Informacji Biura Gospodarczego i  Kulturalnego Tajpej pokaże, ile wysiłku, cierpliwości i  staranności

potrzeba, by stworzyć misterny i estetyczny napis posługując się chińską kaligrafią. Zaprezentuje również tradycyjny rytuał parzenia herbaty. By uzyskać filiżankę tego popularnego napoju nie wystarczy bowiem zalać torebki wrzątkiem. Cały sekret tkwi w  wykonywanych w  określonym porządku czynnościach, które są  przekazywane z pokolenia na pokolenie. Tekst: Marzena Rogozik

aktualności

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////


6///

///7

lodołamacz///nr 24 [25] / 18 lutego – 3 marca 2013

/ / / / / / / / / /////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

lodołamacz///bezpłatny dwutygodnik nowej huty

Łaźniowe zakamarki

/ / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / // / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

T

energia tańca

/ / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

Nowohuckie liceum jest dowodem, że niekonwencjonalną ofertą programową można zainteresować młodzież z całej Polski. A jego uczennice udowodniły, że pasją, zaangażowaniem i ekspresją da się w krótkim czasie zdobyć popularność i uznanie na hip-hopowej scenie.

P

ołączyła je miłość do hip-hopu i profil teatralno-taneczny w XXX Liceum Ogólnokształcącym. Nietypowy model klasy sprawił, że  przybyły do  Nowej Huty z  różnych zakątków kraju. Choć klasa taneczna to  ewenement w  skali ogólnopolskiej, to  jednak potrzeby taneczne dziewczyn nie zostały zaspokojone. Zwłaszcza, że ich zamiłowanie dotyczy tańca powiązanego z hip-hopem. Postanowiły działać. W  listopadzie ubiegłego roku założyły zespół Beggy. Etymologia nazwy kojarzy ją z  angielskim „baggy” czyli „luźny”. Jamajskie znaczenie wiąże ją z… damską bielizną. Odważnie – i odważne były też początki działalności zespołu. — Same zgłosiłyśmy się do  Klubu Studenckiego Kwadrat z  propozycją występu przed koncertem – mówi Klaudia, jedna z liderek zespołu. Menadżer klubu postanowił zaufać dziewczynom. Opłaciło się. Występ przed koncertem Pokahontaz został przez publiczność przyjęty z  entuzjazmem. Okazało się też, że grup specjalizujących się w street dance nie ma w Krakowie zbyt wiele, dużo mniej niż np. w Warszawie. Zapotrzebowanie na  kilkuminutowe występy przed hip-hopowymi wykonawcami sprawiło, że  dziewczyny pojawiły się na kolejnych eventach. — Wystąpiłyśmy na V Hip Hop Fieście (Sokół i Marysia Starosta, W.E.N.A., Kasta i  inni), tańczyłyśmy w  Fabryce, w trakcie trasy VNM-a (834) – wylicza

dokonania Beggy Magda. Dziewczyny mają ambitne plany na przyszłość. W tej chwili skupiają się na działaniach z grupą Krakofonia, rozpowszechniających kulturę hip-hopową na  terenie Małopolski. Współpraca z  nimi pod koniec kwietnia ma zaowocować nowym projektem, w którym wystąpią dziewczyny. Mimo młodego wieku już teraz myślą o związaniu swojej przyszłości z tańcem. — W  Krakowie prowadzę zajęcia z  tańca dla dzieci, co  daje mi jeszcze większe możliwości w rozwoju własnych

umiejętności – mówi Lena. Klaudia tez od czasu do czasu zajmuje się tanecznymi warsztatami. Całe życie, edukacyjne i  rozrywkowe kręci się wokół tańca. Na  inne rzeczy nie starcza czasu. Ale dziewczynom to nie przeszkadza. — Chcemy się ciągle rozwijać, i  sprawiać, żeby nasze pokazy były coraz lepsze – mówi Klaudia. Z rozwojem artystycznym zespół radzi sobie doskonale. Taniec to bardzo rozległa dziedzina. Jest wiele nurtów, mnóstwo miejsca na  improwizację, spontaniczność. Każ-

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

taniec

da z dziewczyn ma swoją specjalność i  wnosi do  zespołu co  innego. Stronę organizacyjną także udaje się, póki co, ogarnąć. Beggy posiada profil na  facebooku, gdzie tancerki umieszczają zdjęcia i filmy ze swoich występów. Tą drogą także kontaktują się z  organizatorami imprez. Logo na  fanpage’a  zaprojektowała im wytwórnia K.O. Records. Ofert mają sporo a przecież każdy występ to  nowe znajomości, kolejne kontakty. Może się zdarzyć, że  będą musiały decydować gdzie zatańczyć, a z czego zrezygnować. — Nie da się ukryć: przydałby się nam menadżer – przyznaje Klaudia. — Ktoś, kto doradzi, pomoże w  nawiązywaniu pożytecznych kontaktów – dodaje. Ale przede wszystkim menadżer przydałby się, by ustrzec przed pułapkami czyhającymi w  branży, w  której zespół robi błyskawiczne postępy. Niestety, nie zawsze się ma szczęście do uczciwych i pomocnych właścicieli klubów i organizatorów imprez. Przed dziewczynami długa drogaa by pasję przekształcić w  sposób na  życie. Ale energia, fantazja, ekspresja i zaangażowanie to ich bardzo przydatne kompetencje. Przed grupą bardzo pracowite miesiące. Czeka je wiele występów, na które serdecznie zapraszają. Skład zespołu: Klaudia Herman Magda Dolata Justyna Czaplińska Ada Stainke Marzena Permus Paulina Marzec Od lutego: Lena Murawska i Karolina Kaszuba. Tekst: Tomasz Piwowarczyk Zdjęcia: Marcin Kądziołka

/ / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

niowe zamieniły się w łódź podwodną płynącą po zalanej wodą Nowej Hucie i  co  można było tam usłyszeć, kiedy przyłożyło się ucho do papierowych toreb ze zdjęciami Nowohucian.

ne do Nowej Huty. Szuka dobrego miejsca na teatr, przyjeżdża na osiedle Szkolne i… zakochuje się. Zakochuje się w  ogromnej przestrzeni, wysokich murach, zapachu kurzu i historii Huty, którą czuć w  tym miejscu bardzo intensywnie. To właśnie w tym budynku uczyli się zawodu kowal młotowy, wytapiacz stalownik czy garowy na  wielkim piecu, by po  skończeniu szkoły pracować w Hucie imienia Lenina.

To co nas w Łaźni Nowej napędza, to pasja i radość z tego co robimy. Właśnie takie emocje staram się przekazać, zabierając widzów w magiczną podróż korytarzami budynku na  os. Szkol-

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

///////////////////////////////////////////////////////////////

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

///////////////////////////////////////////////////////////////

eatr Łaźnia Nowa – ponad 4000 metrów kwadratowych powierzchni teatralnej w samym sercu starej Nowej Huty. Teatr miejski, który gościł gwiazdy światowej muzyki i największe gwizdy teatralne na czele z Krystyną Jandą, nie jest miejscem pełnym emaliowanych krzesełek i  pozłacanych kolumn. Nie wieje tu nudą, nie ma smutnych pań, nie wszyscy chodzą pod kołnierzykiem. U  nas widz nie jest tylko widzem – jest częścią

projektu Teatr Łaźnia Nowa. Tym razem zaprosimy Was Drodzy Widzowie jeszcze bliżej, wejdziecie na teren zarezerwowany dotąd tylko dla artystów, zobaczycie mroczne korytarze piwnic, usłyszycie jak tworzymy widownię na  500 osób i co w teatrze robią… szynszyle. Pracuję w  Łaźni Nowej już kilka lat, a mimo to zawsze, kiedy tworzymy nową scenografię, czy przygotowujemy się do  nowego koncertu, wnętrze teatru niezmiennie mnie zaskakuje i  zachwyca. Łaźniowa sala koncertowa stwarza ogromne możliwości – ogromna pusta przestrzeń, którą można dowolnie zaaranżować, ustawiając światła, scenę, widownię… Na  naszych oczach byłe warsztaty, w których szkolili się młodzi hutnicy, zamieniają się w piękną salę koncertową, z imponującymi światłami, zaskakującymi wizualizacjami i dźwiękiem, od którego aż drżą ściany. Zaczynamy naszą podróż od foyer. Widzowie dowiadują się jak to się stało, że  młody reżyser z  centrum Krakowa przenosi swoje stowarzyszenie teatral-

Łaźnia od początku starała się nym. Budynku, w którym kiedyś szkobyć częścią nowohuckiej dzielnicy liły się zastępy hutników, a dziś dba się i  zapraszała mieszkańców do  swoich w nich o higienę myślenia. Łaźnia nieprojektów; nie tylko jako widzów, ale zmiennie otwiera swoje podwoje przed przede wszystkim – jako uczestników. wszystkimi, którzy chcą poczuć więź Przechodzimy wraz z  widzami przez wspólnoty i zobaczyć, czym jest magia korytarz i wchodzimy na sale teatralne, teatru. Kiedy myślę o niezwykłym kliktóre w  dziennym świetle prezentują macie tego miejsca, przypominają mi się jeszcze bardziej okazale. Ile metrów się słowa pewnego młodzieńca, który wysokości ma sala? Które ze  świato- wchodząc do  Teatru przed dużym, wych gwiazd u  nas gościły? Dlaczego rockowym koncertem rozglądnął się na jednym z koncertów każdy dostawał dookoła i  powiedział z  podziwem: do biletu zatyczki do uszu i jak to moż- — Nooo… taki teatr to ja rozumiem. liwe, że  na  jeden scenie grał u  nas zeTekst: Anna Szczygieł spół punkowy, a  chwile później czytaZdjęcia: archiwum prywatne, no performatywnie Tołstoja? archiwum Teatru Łaźnia Nowa Przechodzimy z sal do części prze- / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / znaczonej tylko dla artystów i pracowników, oglądamy garderobę i salę prób. Bezpłatne zwiedzanie Teatru Widzowie dowiadują się, dlaczego ŁaźŁaźnia Nowa odbywa się raz nia nie ma etatowych aktorów i czemu w miesiącu – na najbliższe miejsca w  Teatrze nie są  numerowazapraszamy 17 marca o godz. 17. ne. Ci, którzy nie mieli okazji zobaKonieczna jest wcześniejsza czyć poprzednich spektakli dowiedzą się, czemu mieszkańcy Nowej Huty rezerwacja pod mailem przynosili ważne dla siebie przedmioaszczygiel@laznianowa.pl ty do  teatru, jak powstawał spektakl lub telefonem 12 680 23 40. o  Bogdanie Włosiku, jak piwnice łaź-

teatr

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////


8///

///9

lodołamacz///nr 24 [25] / 18 lutego – 3 marca 2013

/ / / / / / / / / /////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

Z PAMIĘTNIKA REJESTRATORKI Siódma rano, jedna z większych nowohuckich przychodni. Kolejka do rejestracji ustawia się już od samego progu. Zaczyna się nowy tydzień, podczas którego zarówno pacjenci, jak i pracownicy służby zdrowia muszą naprawdę uzbroić się w cierpliwość. PONIEDZIAŁEK

— Proszę pana, terminy są na połowę przyszłego miesiąca. Nie, przykro mi, nie mogę pana wcześniej zarejestrować – powtarzam po raz kolejny pacjentowi, który na różne sposoby próbuje mnie podejść i sprawdzić, czy na pewno jest tak, jak mówię. — Proszę pana, gdyby były miejsca, to  przecież bym pana zarejestrowała. To nie jest tak, że my sobie te terminy zabieramy, rozdajemy najbliższym i znajomym. Po prostu jest ograniczona liczba przyjęć – jednym tchem wypowiadam ułożoną już na takie okazje formułkę, która być może pozwoli pacjentowi na zrozumienie sytuacji. Ale nie, ten pozostaje nieugięty. Zbiera ze złością papiery, które mu oddałam i miota pod nosem prze-

kleństwa w moją stronę, nie omieszkując zaznaczyć, że  baby takie jak ja trzęsą służbą zdrowia. Kiwam ze zrozumieniem głową, bo nic innego mi nie pozostaje. Jest początek tygodnia, i wiem, że to nie pierwsza i nie ostatnia taka sytuacja. Z całą pewnością usłyszę dzisiaj jeszcze wiele przyjemnych epitetów.

WTOREK — To pani już nawet pamięta moje nazwisko? – cieszy się starsza, elegancka pani, której dane wpisuję właśnie do terminarza. Myślę, że  to  żadna sztuka, zważywszy na  to, że pacjentka bywa tu codziennie, czasem nawet dwa razy zgłaszając mi w okienku swój problem.

/ / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / // / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

— Mam dobrą pamięć do nazwisk – uśmiecham się, dając karteczkę z  terminem do  lekarza specjalisty. Pani nie narzeka na  odległy termin, uśmiecha się wyrozumiale, ciesząc się, że w ogóle może zostać przyjęta. W kolejce za nią ustawia się kolejne dziesięć osób, decyduję się jednak na  odebranie niemiłosiernie brzęczącego od kilkunastu minut telefonu. — No, nareszcie! Proszę mi powiedzieć, czy państwo nie odbierają w  ogóle tych telefonów?! Próbuję się dodzwonić od  godziny i  ciągle jest zajęte! – wykrzykuje damski głos w słuchawce. Tłumaczę, że skoro jest zajęte, to znaczy, że jednak odbieramy, co spotyka się z pogardliwym prychnięciem. — Staramy się na  zmianę rejestrować pacjenta przy okienku i  przy telefonie, ale proszę zrozumieć: jest początek roku, naprawdę przychodzą tu  tłumy ludzi – informuję uprzejmie, jednocześnie z  niepokojem obserwując ciągle rosnącą przede mną kolejkę, powoli zakręcającą jak skorupka ślimaka. Pani w słuchawce przez dobre pięć minut narzeka na cały system, podczas gdy ja w tym czasie drugą ręką i na migi zapisuję pacjentów z kolejki do kalendarza. Kobieta nie chce się rejestrować, ale przypomina mi, że musimy odbierać telefony, bo służba zdrowia przecież jest dla ludzi, także takich, którzy nie mogą wyjść z  domu i  muszą dokonywać rejestracji przez telefon. W pełni się z nią zgadzam – jesteśmy dla ludzi, ale sami także nimi jesteśmy. „Bezczelność!” – słyszę, a rozmowę kończy trzask słuchawki. Miałam rację – pani nie chciała się zarejestrować.

ŚRODA

zdrowie

lodołamacz///bezpłatny dwutygodnik nowej huty

Wracam do rejestracji z gabinetu na pierwszym piętrze przychodni, gdzie musiałam zanieść kartoteki lekarzowi. Na  piętrze konflikt pokoleniowy. Trzy starsze damy proszą młodą kichającą dziewczynę o przesunięcie się parę miejsc dalej. — Nie chcemy się zarazić – tłumaczy jedna ze starszych dam. — Ale jesteśmy przecież w  przychodni, wszyscy przychodzą tu  do  lekarza się wyleczyć – podkreśla dziewczyna, po ostrym spojrzeniu pań dając jednak za wygraną i przesuwając się trzy miejsca dalej. Przed rejestracyjnym okienkiem ruch już mniejszy. Stoi tylko jeden pan, który palcami o blat wybija mocno zniecierpliwiony rytm. Zdenerwowanie widać też po  jego tupiącej nodze. Liczę do  dziesięciu i siadam po drugiej stronie szyby. — Nareszcie! Czekam i czekam, a tu nikogo przy okienku! – mówi dosyć głośno. Tłumaczę, że  byłam zanieść dokumentację medyczną do lekarza, a kolega jest na przerwie. — Ale ile można czekać! Chcę się zapisać do kontroli, spieszy mi się, a pani nie ma, nikogo nie ma! Dawniej

/ / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

praca to była praca, ja wiem, bo na kombinacie robiłem! A co wy tu robicie, za nasze, podatników pieniądze?! Nie było mnie może trzy minuty. Przypominam sobie własne doświadczenia – zatrzaśnięte przed nosem okienka na  poczcie czy dworcu, bo  akurat wybiła godzina przerwy; koniec paragonu w kasie fiskalnej w supermarkecie na dwie osoby przede mną; jedno czynne okienko w banku na blisko czterdziestu czekających… Nie chcę się dziś targować, co  jest gorsze. Najważniejsze, że  środek tygodnia to już bliżej niż dalej. Zapisuję pana i podaję kartkę z  uśmiechem, którego naturalnie nie odwzajemnia. Może kiedyś?

CZWARTEK Nie myli się ten, co nic nie robi. Powtarzamy to sobie w rejestracyjnym gronie, bo błędy zdarzają się także nam. Dzisiaj do okienka podeszła młoda mama z dzieckiem, która na karteczce z terminem miała zapisaną godzinę popołudniową, a lekarz był do południa. Ktoś pomylił się przy zapisywaniu. Padło, niestety, na mnie. — Bardzo przepraszam, w ramach rekompensaty

postaram się znaleźć jakiś w miarę szybki termin – powiedziałam przepraszająco. Młoda mama zdawała się mnie jednak nie dostrzegać, bo  cały czas dyskutowała z  moim rejestracyjnym kolegą. — To po prostu skandal – zdaje się, że w końcu mnie zauważyła, bo w pewnym momencie pokazała na  mnie palcem. — Ta  pani mnie rejestrowała, ale była jakaś nieprzytomna, zakręcona, pewnie spieszyło się jej do wypicia kawki, którą miała zaparzoną na zapleczu! Co gorsze, w pretensje włączył się młody tata. — Jak się nie umie pracować, to  może trzeba zmienić pracę? Może jakiś bazar z warzywami? Nie wiem, skąd pomysł na  podobną interpretację wydarzeń. Zostawiłam kolegę z  problemem. Uciekłam od odpowiedzialności, przyznaję. Poszłam na zaplecze, zaparzyć sobie melisę. Kawy nie pijam.

PIĄTEK Cisza, spokój. A jak ktoś już podejdzie do rejestracji, to  jest miły i  spokojny. Perspektywa dwóch

dni wolnego chyba każdego napawa radością i przyjaznym nastawieniem do  całego świata. Nawet do baby w rejestracji. — Proszę pani, bardzo dziękuję za zapisanie mnie do  tego specjalisty, naprawdę bardzo mi pomógł – mówi starsza pani, która przyszła tu w towarzystwie męża. — Nie wiem, co bym zrobiła, gdyby mi pani nie znalazła tak szybkiego terminu, jeszcze raz dziękuję. A  tu  proszę, coś dla państwa, żeby sobie państwo osłodzili pracę, bo  przecież różnie to bywa. Do widzenia! W  ostatniej chwili starsza pani wciska przez szybę dużą bombonierkę. Najmilszy gest pod słońcem, choć zupełnie niepotrzebny. Przecież po to tu jesteśmy i na tym polega nasza praca – żeby w  miarę możliwości jak najlepiej pomóc pacjentowi. Inna sprawa, że czasem sami potrzebujemy zrozumienia i  odrobiny empatii. Nawet wtedy, kiedy popełniamy małe błędy. Bo przecież pracujemy dla ludzi i wśród innych ludzi, a to wcale nie jest taka prosta sprawa. Tekst: Anna Piwowarczyk Grafika: Łukasz Lenda

zdrowie

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////


10///

///11

lodołamacz///nr 24 [25] / 18 lutego – 3 marca 2013

/ / / / / / / / / /////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

lodołamacz///bezpłatny dwutygodnik nowej huty

/ / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / // / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

kańców dzielnicy poszukującej tożsamości, to wydaje mi się najwłaściwszą drogą budowania teatru.

Spektakl „Pieta” trafił do repertuaru Łaźni za sprawą festiwalu Boska Komedia… Zanim opowiem o  spektaklu, parę słów o  samym festiwalu… Boska Komedia wnosi bardzo dużo dobrego do  Krakowa i  Nowej Huty. Kiedy Boska wchodzi w miasto, nie ma już podziału na Hutasów i Krakówek. Festiwal dzieje się w Starym, w Łęgu, w  Łaźni, w  Ludowym – buduje właśnie taką arkę: jednoczy ludzi wrażliwych, wspólnie myślących, otwartych na  debatę. Pokazuje, że  jesteśmy na  wspólnym poziomie wrażliwości, intelektu, że mamy te same potrzeby.

spektakle

/////////////////////////////////

emigranci

Jaki jest główny temat „Piety”?

Teatr wchodzi w miasto

/ / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

O teatrze, nowohuckiej widowni i wierze w „miasto bez Boga” opowiada aktor Tomasz Schimscheiner – odtwórca jednej z głównych ról w spektaklu Pieta: koprodukcji Łaźni Nowej i Międzynarodowego festiwalu Boska Komedia. wykształceni, kulturalni. Moje zdanie jest takie, Często bywasz w Nowej Hucie? Nowa Huta to dzielnica Krakowa – tak więc odpowiem, że to nie ludzie się zmienili tylko dzielnica – przyże w Krakowie bywam rzadziej niż bym chciał. Na du- było miejsc, w których mogą spotykać wartościową żej scenie Teatru Ludowego występuję obecnie w dwóch sztukę i jednoczyć się wokół wspólnych idei. Nowa dużych tytułach – „Prywatna klinika” oraz „Pół żar- Huta to miejsce, które ma problemy z tożsamością. tem, pół sercem”. Jestem tutaj tylko kilka razy w mie- Przesadzano tu ludzi wyrwanych ze swoich korzeni siącu. Pracy w Ludowym jest dla mnie teraz mniej. Dla- . Na  miejscu kilku wsi wybudowano nowe miasto tego gram też w krakowskim Teatrze Stu, wrocławskim robotnicze. Rodowitych mieszkańców wymieszano Captiolu, a ostatnio także w Łaźni Nowej. Cieszy mnie z ludnością napływową – z Mogiły zrobiono Nową fakt, że mam szansę popracować w różnych miejscach Hutę i żeby tego pomieszania było mało – wcielono – to wprowadza w stan odświeżenia. Kiedy za długo sie- do Krakowa, jako dzielnicę. To jest bardzo dziwny dzi się w jednym punkcie, traci się dystans i gnuśnieje. społeczny organizm, którego mieszkańcy od  zaZ  nowym zespołem więcej się uczysz, konfrontujesz wsze potrzebowali miejsca, z którym mogą poczuć się tożsami. swoje umiejętności, dopingujesz mózg do myślenia.

Kim jest nowohucki widz teatralny? W Teatrze Ludowym miałem ostatnio do  czynienia głównie z widzem farsowym – to człowiek, który w teatrze szuka rozrywki, chce odetchnąć na chwilę od codzienności. Takiego widza nie należy krytykować. Sam nigdy nie oceniam widowni i uważam, że nikt nie ma prawa tego robić. Widz, który przychodzi do  teatru z własnej woli, planuje wyjście do teatru w swoim domowym budżecie jest wartością. Niezależnie od  tego, czy wybierze sztukę lekką, czy ambitną, należy mu się szacunek i spektakl na najwyższym poziomie. Widzowie wychodzili z  Ludowego z  głębszymi przemyśleniami kiedy proponowano im inny repertuar. Za czasów dyrekcji Jerzego Fedorowicza graliśmy sporo Szekspira – również między innymi komedie, ale mniej komercyjne. Podobie za czasów dyrektora Jacka Stramy – zrobiliśmy wówczas np „Kupca weneckiego”, który traktuje przecież o antysemityzmie.

Uważasz, że nowohucka widownia się zmienia? Niektórzy mówią, że kiedyś była robotnicza i prostsza, a teraz mieszkańcy stają się bardziej świadomi,

sztuka

Jak widzisz związek między poczuciem lokalnej tożsamości, religią a teatrem? Nowa Huta miała być miastem bez Boga, a tymczasem powstał tu kościół Arka, który skonsolidował wszystkich mieszkańców. Tu  urodził się bunt wobec systemu, który dusił Nową Hutę. Ludzie przychodzili do kościoła w głodzie poczucia wspólnoty, wspólnego myślenia, idei. W tym była ogromna siła. Bartosz Szydłowski dostał miejsce na teatr właśnie w  Nowej Hucie. Zaadaptował je do  tego wspólnotowego myślenia. Nie podciągałbym idei rewolucji solidarnościowej pod działania Bartka – to mi nie pasuje. Bardziej mówię o  tym, że  on  zauważył potencjał historii, miejsca i  ludzi. Każda instytucja kulturalna pełni ważną rolę na poziomie socjalnym. Życiorysy ludzi, którzy mieszkają w  Nowej Hucie wplatane są w losy Łaźni. Jerzy Fedorowicz zrobił jeden projekt punkowo-skinheadowy – wpleciono w niego elementy lokalnej subkultury. Bartek poszedł z tym dalej, a Ludowy trochę odpuścił temat. Widzowie Łaźni mają poczucie, że  to  ich miejsce, tym teatrem czują się silni – w  przypadku miesz-

18 lutego///11:00 19 lutego///19:00

Wiara – mądra wiara, a nie gipsowe figurki i  obraz Pana Boga z brodą.

/////////////////////////

Czym Twoim zdaniem jest wiara? Jest napędem naszego działania. Ludzie wierzą, że coś istnieje, nie mają co  do  tego pewności, ale na  tym opierają swoją kondycję. Dziecko, które uczy się chodzić ma mamę, która go trzyma i tatę, który jest po  drugiej stronie. W  jego oczach jest jednocześnie strach, radość, odwaga i  ciekawość, co  się wydarzy. Te emocje składają się na dziecięcą wiarę w to, że uda się pokonać dystans. Teatr – zarówno jako miejsce, jak i działanie – napędzany jest właśnie wiarą.

Wiem, że „Pieta” posiada także „przedłaźniową” historię. Jak powstawał ten spektakl? „Pieta” oparta jest na  tekście Zenona Fajfera, który powstał około 6 lat temu. Początkowo był to  dwudziestominutowy monodram, w którym występowała moja żona. Pierwszy raz zobaczyłem to na scenie w Alchemii. Wzruszył mnie ten tekst. Poprosiliśmy Zenona o  jego rozwinięcie. Najpierw dodał scenę, w której Grek-wyzwoleniec być może obserwuje drogę krzyżową – nie wiadomo czy idzie nią Jezus, czy inny nieludzko skatowany człowiek. Rzadko chodzimy z  żoną do  kościoła, jednak spektakle oparte na  rozwiniętym tekście, w  których graliśmy już razem, traktowaliśmy jako formę rekolekcji . Często prezentowaliśmy tamtą wersję „Piety” na  różnych lokalnych scenach w  trakcie Wielkiego Tygodnia. Charakter spektaklu bardzo się zmienił, gdy udało się wpleść go w bosko-komediowy cykl Niedowiara.

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Pieta

„P

ieta” Zenona Fajfera dotyka materii ryzykownej. Autor na naszych oczach ożywia ikonę. Widzimy matkę Jezusa bez wysadzanej drogocennymi kamieniami korony na głowie, za to z bólem, który odbiera mowę, z  bagażem zwykłych ludzkich trosk i  uczuć, z  gradem pytań cisnących się na  usta. Niczym w  teatrze antycznym, zasiedlonym przez bogów nieobojętnych ówczesnemu widzowi. Spektakl „Pieta” unika uproszczeń i  doktrynerstwa. Widz ma szansę skupić się na człowieku i jego cierpieniu, przez co obraz Mat-

ki Boskiej zdecydowanie odbiega od dotychczasowego wizerunku. Maria z „Piety” to nie dumna ze swojej roli Królowa Proroków i  Wieża z  kości słoniowej, Wspomożenie wiernych i  Pocieszycielka strapionych. Nie jest to również cierpiąca, ale i pogodzona z losem, bolesna figura ze Stabat Mater. To Matka Boska Zbuntowana i Wątpiąca, kobieta z krwi i kości, która powtarza za swoim Synem: „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?”. To  kobieta, która złożyła Bogu tak wielką ofiarę, że teraz ma prawo wypowiedzieć wszystko... Reżyseria i scenografia: Zenon Fajfer Obsada: Beata Schimscheiner, Tomasz Schimscheiner

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Czy zgodnie z założeniami cyklu Niedowiara udało się w „Piecie” opowiedzieć o współczesnym przekraczaniu granic? W  tym spektaklu obecna jest transcendencja – jako porozumienie intelektualno-emocjonalne, które wytwarza się między aktorem i odgrywaną przez niego postacią, a  widzem. Teatr jednoczy ich wszystkich i  scala w  wierze we wspólne idee – dokładnie tak samo jak Kościół. Tekst: Zuzanna Adamkiewicz Zdjęcie: Tomasz Wiech

/ / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

21-24 lutego///19:00 ////////////////////////

pieta

27-28 lutego///19:00 /////////////////////////

miłość 60+

2 marca///19:00 /////////////////////////

Matka Gyubala Wahazara

Jakie są najważniejsze zmiany? Dziś nie jest to  już spektakl wielkanocny. Łaźniowa „Pieta” zawiera interakcje z  widownią. Dołączyliśmy do  niej też kolejną scenę. Rozmawia w  niej para – możliwe, że  to  Piłat i  jego żona, w  czasie, gdy Jezusowi zakładają już koronę cierniową. Możliwe też, że to Tomasz Schimscheiner rozmawia z żoną Beatą, traktując te historię jako impuls do dyskusji o transcendencji w teatrze…

w imię jakuba s.

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

W imię Jakuba S. W

iększość polskiego społeczeństwa ma korzenie na wsi. Nie tej dworkowo-ziemiańsko-szlacheckiej, tylko tej duszonej pańszczyzną, tej chłopskiej, tej chamskiej. Dlaczego w takim razie w kalendarzu polskich świąt nie ma święta zniesienia pańszczyzny? Czy tylko dlatego, że to obca administracja przeprowadzała tę reformę? Czy może po prostu wolelibyśmy o sobie myśleć jako o  potomkach tej „lepszej” części narodu. Tej opłakującej dwory zamienione na PGR-y? Dzisiejsi aspirujący do klasy średniej to potomkowie Jakuba Szeli. Przyglądamy się tej postaci z perspektywy, która bierze pod uwagę podział klasowy i nieludzkość pańszczyzny. Czy chłopskie państwo Szeli miało

jakiś sens? Czy jesteśmy w stanie przyjąć i rozpoznać inne tropy tożsamości niż te uczone w szkołach, gdzie Szela był mściwym prymitywem i zdrajcą, a jego rabacja jedynie inspirowanym przez austriacką administrację mordem na najlepszych synach narodu polskiego? Czy wobec nadchodzącego głośnymi krokami porządku będziemy w  stanie porzucić swoje wspomnienia polityki historycznej i  tożsamościowej? Czy w  ogóle możliwe jest bez wstydu powiedzieć, że  dziś jesteśmy Europejczykami, bo potrafiliśmy kiedyś mordować? Reżyseria: Monika Strzępka Scenariusz: Paweł Demirski Obsada: Klara Bielawka, Anna Kłos-Kleszczewska, Aldona Szostak, Krzysztof Dracz, Dobromir Dymecki, Paweł Tomaszewski, Sławomir Grzymkowski

wg Witkacego 3 marca///19:00 /////////////////////////

koncert ////////////////////////

Lady Pank Symfonicznie ///wydarzenie zewnętrzne 1 marca///20:00 Otwarcie wejść///18:30

/////////////////////////////////////////////////

www.laznianowa.pl

teatr

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////


12///

///13

lodołamacz///nr 24 [25] / 18 lutego – 3 marca 2013

Pora na rugby

lodołamacz///bezpłatny dwutygodnik nowej huty

/ / / / / / / / / /////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

/ / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / // / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

W tym roku na osiedlu Lubocza rusza budowa Narodowego Centrum Rugby 7. Obiekt będzie się składał z pełnowymiarowego trawiastego boiska z trybuną, mniejszego boiska wielofunkcyjnego ze sztuczną nawierzchnią i ogródka jordanowskiego. Budżet inwestycji to 9 mln zł. Czy Nowej Hucie potrzebny jest kompleks sportowy tego rodzaju – pytamy pomysłodawcę przedsięwzięcia, radnego Tomasza Urynowicza.

Zaklejone szarym papierem witryny, kartki z pospiesznie nagryzmoloną pisakiem informacją, straszące szkielety regałów. Odpowiedzialny za politykę czynszową Zarząd Budynków Komunalnych nie wycofuje się z zapowiedzianych podwyżek czynszów. Udaliśmy się na wyprawę śladami zamierającej aktywności ekonomicznej najstarszej części dzielnicy.

Przychodzą do redakcji mieszkańcy Luboczy. I pytają – po co ta inwestycja, na co komu rugby, kto w będzie uprawiał tak niszowy sport?

Tomasz Urynowicz: Polska jest krajem, który niespecjalnie interesuje się sportem. Mamy wielkie, okolicznościowe zrywy, przy okazji Mistrzostw Europy, sukcesów siatkarzy i piłkarzy ręcznych czy skoków Małysza. Tak naprawdę ja-

kąkolwiek aktywność sportową uprawia jednak nie więcej niż 7% Polaków – to naprawdę niewiele. Co więc jest dla nas niszowym sportem, a co nie?

Ale rugby to dyscyplina w Polsce stosunkowo mało znana. Nie zgodzę się. Rugby w naszym kraju jest znane od  dwudziestolecia międzywojennego, rozgrywki ligowe ruszyły po II wojnie światowej. Kluby mają dłu-

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

gą tradycję, a reprezentacja w rankingu jest notowana wyżej, niż reprezentacja piłki nożnej. Drużyna reprezentacyjna zajmuje wysokie miejsce na  akademickich Mistrzostwach Świata. Rugby uprawiają dzieci w  różnym wieku, a  ze  strony rodziców widać zaangażowanie i zainteresowanie tym sportem.

W Krakowie powstało kilka kosztownych obiektów sportowych, jednak mieszkańcy nie w każdym przypadku mają z nich pożytek. Budujemy w  Luboczy obiekt, który przede wszystkim kierowany jest do  mieszkańców. Inwestowanie w  infrastrukturę sportową jest ważne z różnych przyczyn, także ze względów społecznych. Istotne są szczególnie obiekty o  charakterze otwartym – a  właśnie taki będzie kompleks w Luboczy. Na inwestycję udało się zorganizować środki zewnętrzne, w tym przypadku dofinansowanie Ministerstwa Sportu. Nie byłoby tego, gdyby nie dobry projekt, który koresponduje z  faktem, że  rugby jest dyscypliną olimpijską.

Co mieszkańcy Nowej Huty będą mieli z tego, że powstanie ten obiekt? Lubocza to  chyba najbardziej zdegradowane przez budowę kombinatu osiedle. Powstało w  cieniu wielkiego pieca, przez sześćdziesiąt lat nic tu nie wybudowano. Teraz powstanie tu  wielofunkcyjne boisko, ogródek jordanowski, pawilon socjalny ze świetlicą, która będzie wykorzystywana na  różne okazje życia społecznego. To najważniejszy argument. Dla rugby ta lokalizacja też jest ważna. To wejście w nowe środowisko, próba wychowania sobie nowego kibica. Nowa Huta Rugby Klub będzie prowadził zajęcia dla dzieci. Jeśli jednak one będą bardziej chciały grać w piłkę czy uprawiać inne sporty – też będzie to możliwe. (MS)

aktualności

Krucho z lodem

Bez lodołamacza ani rusz! Zwłaszcza w zimie. Niska temperatura powoduje szybkie przeistoczenie wody ze stanu ciekłego w stały. Nie ma łamania – nie ma pływania. — Wystarczy nawet, że przez dwie doby będzie -10 stopni, a Wisła stanie w miejscu – mówi komandor Jan Orzechowski z  mogilskiego Yacht Klubu. Rzeka jest dużo czystsza niż jeszcze kilkanaście lat temu. Co prawda nie ma wspominanej z dzieciństwa przez pana Jana „niebieskiej wody, białych kamieni i  żółtego piasku”, ale zakłady przemysłowe nie szkodzą tak, jak niegdyś. Gdy jeszcze huta nie dała się we znaki Wiśle co  sroższe mrozy sprawiały, że  rzeka nieruchomiała. Nie było wtedy Lodołamacza, pływający pogromcy kry też pod kombinat nie docierali. Jak sobie radzili nowohucianie z  mroźną pokrywą? Jedni jeździli po lodzie saniami z końmi, a gdy trzeba było się go pozbyć używano w latach sześćdziesiątych holowników z barkami. Było to niezbyt bezpiecznie i  mało profesjonalne, nie zawsze skuteczne. Teraz lód już nie stanowi takie zagrożenia. Zmrożona rzeka jest raczej ciekawostką. Przyjdzie wiosna i  zimowe problemy znikną. Tak jak odpadł problem drogi dojazdowej do  Yacht Klubu (pisaliśmy o  tym w  jednym z  wakacyjnych numerów). Teraz pora na wyremontowaną, stabilną przystań, o której budowę starają się władze klubu. Legendarny lodołamacz nie jest dla mogilskiej Wisły niezbędny. Co  innego w  rzeczywistości, gdzie dryfuje nasz Lodołamacz, przez duże „L”. Naszych, groźnych i  grubych „lodów” do  skruszenia jeszcze trochę zostało. Zrobimy wszystko, żeby nadal, konsekwentnie pękały jeden po  drugim. Jak na  Pismo Ludzi Walczących przystało. (TP)

/ / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

Zdjecie: Wikipedia

///////////////////////////////////////////////////////////////

Nieczynne z powodu, że zamknięte

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Aleja Zwiędłych Róż Tu zaczynamy naszą wyprawę. W  zamierzchłych czasach najbardziej reprezentacyjna ulica dzielnicy, dziś z  dawnej świetności pozostały sterczące z  obtłuczonych gazonów kikuty kwiatów i podskakujące z każdym krokiem płyty chodnikowe. Tak samo jest w całej „Starej” Hucie, gdzieniegdzie migną odnowione elewacje monumentalnych, socrealistycznych kamienic, jednak przeważa szarość i  niedbałość. Dojmujące uczucie potęgują zalegające na chodnikach bure przejawy zimy. Tu miejskość subtelnie miesza się z  prowincją. Gdzieś między arkadami Alei, Placu Centralnego i przyległych osiedli przez typowo miejski gwar i zgrzyt tramwajów przebrzmiewa echo dawnego handlu. Nie tego, opartego na  prostej wymianie produkt-pieniądz, a  tego, którego łączyła niewidzialna nić pierwotnej, lecz bardzo ludzkiej relacji.

Szlak odzieżowy — Teraz to wszędzie tylko „ciucholandy” – zasępia się jedna z pań bibliotekarek na os. Zgody. To prawda. Przeważają dwie firmy zarażające elewacje wykwitami tandetnych szyldów, krzykiem zawiadamiających o  cotygodniowych dostawach towaru. Ciekawe, ile takich przybytków przypada na jednego mieszkańca, albo na  kilometr kwa///////////////////////////////////////////////////////////////

///////////////////////////////////////////////////////////////

złożony numer „Lodołamacza”, z tekstem poświęconym „Bobasowi”. — Nie wiem, co  będzie. Nic z  tym nie zrobicie. Szkoda pisać, mówi rozgoryczona. A  przecież ludzie tu  przychodzą, zdjęcia robią, bo nigdzie czegoś takiego nie ma. Tu nic się nie zmieniło od pięćdziesięciu lat – wskazuje palcem na  tekturową tablicę z okazji złotej rocznicy. — Dzielnica wymiera. Wystarczy przejść Kocmyrzowską, wszędzie puste lokale! Szybkie zdjęcie na pamiątkę. W końcu nigdy nic nie wiadomo, być może za rok nie będzie czego fotografować…

dratowy? — I lombardy – dodaje druga z  pań. Pomiędzy paniami zawiązuje się dyskusja o  zlikwidowanym sklepie muzycznym. Powracają wspomnienia zakupionych do  szkoły cymbałków / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / i podziału na instrumenty duże i małe. Dalej na  tej samej pierzei Paw II. Ekspedientki opowiadają, iż  dotychczas nie zostały przez ZBK „zaproszone” do  stołu negocjacyjnego. W  pewnym momencie uchylają się ciężkie drzwi, w  których ukazuje się podparta laską staruszka. — Nasza ostatnia prawdziwa klientka. Jest bardzo ciężko. Widzi pan ten ruch? – jedna z pań wskazuje / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / na opustoszałą przestrzeń. Bezruch. Gdzieś w  ciągu sklepowych witryn kartka z nowym adresem pracowCentrum B – introligatorstwo. ni kostiumów. Dalej zakład fryzjerski W środku stara, żółta tablica reklamo„Bobas”. W  środku po  lewej ogromny wa. Mistrzostwo PRL-owskiego literszezlong, po prawej wszystkie potrzeb- nictwa. Po prawej okienko z karteczką ne do  pracy urządzenia. Obity czer- – oblekanie guzików. Zakład nieczynny. woną „autobusową” dermą taborecik — Właścicielka umarła ze starości – pona  długiej stalowej nodze pamięta za- wiada wyłaniający się jak zjawa prapewne początki działalności zakładu. cownik introligatorni. Kto dziś obleka Wszędzie wyblakłe nalepki z  postacia- guziki i po co? mi dziecięcych bohaterów i  nieśmierKawałek dalej zalepiona papierem telne paprotki. To  pierwsze i  ostatnie witryna zamkniętego salonu fryzjertakie miejsce w  Hucie, tu  strzygły się skiego, w bramie mikroskopijnych roztrzy pokolenia nowohucian. — Już miarów zakład ślusarski. Dorabianie było. Po co o tym pisać – denerwuje się kluczy, wymiana baterii w  zegarkach. właścicielka. Po chwili odpręża się nie- Ciasno, na  2 metrach kwadratowych co i początkowa niechęć mija. Okazuje całe wyposażenie, miejsca ledwo starsię, że dostała „propozycję” stuprocen- cza dla dwóch osób. towej podwyżki czynszu. Teraz ocze— A  kogo nie dotyczą podwyżki? kuje na rozpatrzenie odwołania. Z pla- – pyta retorycznie, gasząc energicznie stikowej koszulki wyjmuje starannie papierosa w  puszce po  rybnej konser-

Kawa i papierosy

wie. Te fajki to w Hucie fenomen, gdzie nie wstąpisz kłęby dymu, wojna wytoczona światowemu nikotynizmowi jakby omijała to miejsce. — Mnie póki co ominęło, ale nigdy nic nie wiadomo. Meta wyprawy to  zakład fotograficzny. Wielki hall wystawowy, z prawej strony kontuar. Zapach kawy. Kawa to  kolejny rytuał nieodłącznie związany z  tutejszym handlem. Właściciel w  popielatej marynarce, czarnym golfie i  długich baczkach rzuca pewnie: — Powiem prawdę. To nie jest tak, że tylko ZBK dobija handel. Jeszcze gorzej jest ze spółdzielniami i wspólnotami. Ja się poddałem. Nie walczę. Po co. Jest pani, która walczy. Na własną rękę zamówiła ekspertyzę kosztów ogrzewania. Wyszło, że  co  miesiąc wspólnota powinna jej zwracać pieniądze. I co? I trzy wyroki sądowe. Wszystkie na  jej niekorzyść. Co  jeszcze jest chore? To, że  w  na  przykład w  Centrum B1 czynsze są takie same jak w Rynku. A tu wszystko umiera. ///////////////////////////////////////////////////////////////

///////////////////////////////////////////////////////////////

Śmierć na pięć Drobny handel w  Nowej Hucie powoli dogorywa. Ulice Nowej Huty przepoczwarzają się w  kolejne „aleje bankowe”. Ekonomiczna urawniłowka wymazuje z mapy kolejne miejsca, tak ważne dla tutejszych mieszkańców. Tekst i zdjęcia: Jakub Kusy

aktualności

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////


14///

///15

lodołamacz///nr 24 [25] / 18 lutego – 3 marca 2013

/ / / / / / / / / /////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

/ / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / // / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

Danuta, Krystyna, Sonia

„S

/ / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

Panie wolą bardziej intymną atmosferę. Kobieta wchodzi do tradycyjnej siłowni, a tam paru dobrze zbudowanych facetów odrywa się od ćwiczeń i zaczynają taksować ją wzrokiem, zwłaszcza kiedy jest nowa. A panie wstydzą się, nie chcą być oceniane. Jeszcze nie przebrzmiały echa postanowień noworocznych a  już zbliża się wiosna, a  wraz z  nią systematyczne pozbywanie się grubych warstw odzienia. Schudnę, powiedziałaś sobie pierwszego stycznia, wspominając świąteczne szaleństwa kulinarne. Piechotą do lata dojdę lżejsza, obiecałaś sobie, kiedy nagle okazało się że jest za mało paska w stosunku do brzucha. Zacznę ćwiczyć od jutra, postanowiłaś, kiedy zawiązanie butów spowodowało podejrzane sapanie. Jutro nadeszło właśnie dzisiaj, więc zastanawiasz się – co dalej?

Wybór pada na siłownię

Kombinaty aktywności fizycznej oferujące w cenie karnetu kompleksową odnowę ciała potrafią onieśmielić. Siłownia jest w  modzie, robi za punkt spotkań towarzyskich, a ty nie dość, że nikogo nie znasz, to  jeszcze czerwienisz się z  powodu swojego rozciągniętego dresu. W  modnym klubie w  rytm muzyki poruszają się dziewczyny o  nienagannych figurach, a ty po pięciu minutach zumby gubisz rytm, łapiesz potężną zadyszkę i marzysz, żeby uciec jak najdalej. / / / / / / / / / /////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

sport

ce biodra, pośladki i uda, wykonywane przy pomocy narzędzi typu piłka, sportowa guma, stopień do stepu), TBC (odmiana aerobiku, skoncentrowana na  rzeźbieniu mięśni całego ciała), czy Body Ball (wykonywane przy pomocy piłki ćwiczenia wzmacniająco-relaksujące, przeznaczone również dla kobiet mających problemy z kręgosłupem). Osoby które obawiają się, że nie wytrzymają tempa dynamicznych ćwiczeń mogą zacząć od rozciągającego pilatesu, a po ćwiczeniach zrelaksować się w saunie.

— Do modnych, dużych klubów fitness przychodzą młode dziewczyny, które nie mają nic do zarzucenia swojej figurze. A w „Lejdis” średnia wieku to około Coś dla ciała i ducha 30-35 lat – o nowohuckiej damskiej siłowni mieszcząKobieca siłownia to  nie tylko ćwiczenie formy cej się na os. Niepodległości 3 opowiada jej właściciel- fizycznej. Alicja Płachta obserwuje, jak w trakcie ćwika, Alicja Płachta. Pomysł na klub, w którym nie unosi czeń i w przerwach między nimi nawiązują się znajosię testosteron był wynikiem obserwacji siłowni mie- mości, a  nieduża szatnia po  każdym grupowym treszanych i równoczesnego poszukiwania rynkowej ni- ningu rozbrzmiewa śmiechem i rozmowami. Klientki szy. – Panie wolą bardziej intymną atmosferę. Kobieta „Lejdis” gubią kilogramy, rzeźbią sylwetkę, znajdują wchodzi do  tradycyjnej siłowni, a  tam paru dobrze koleżanki. — Mam nadzieję, że  pomagamy wszechzbudowanych facetów odrywa się od ćwiczeń i zaczy- stronnie. Przychodzi do nas dużo samotnych pań. Ponają taksować ją wzrokiem, zwłaszcza kiedy jest nowa. jawiają się żeby osiągnąć wymarzony cel, ale też po to, A panie wstydzą się, nie chcą być oceniane. U nas nie żeby porozmawiać. Znajdują nowe przyjaźnie, potem ma lansu: nikt nikomu nie patrzy na metki, firmowe przychodzą parami. Wracają do nas. ciuchy. Tu przychodzi się poruszać, zrobić coś ze sobą, Większe oblężenie siłownia przeżywa w styczniu. — poćwiczyć. Ale także porozmawiać. Wiosną i latem, kiedy jest możliwość jazdy na rowerze, pojawia się mniej pań, ale wracają jesienią. Poniedziałek to dzień tygodnia, kiedy do Lejdis przychodzi najwięcej Wycisk, ruch i relaks Wyposażenie sali ze  sprzętem pozwala na  wy- kobiet. Spalanie grzechów niedzieli – śmieje się Alicja. konywanie tzw. treningu obwodowego, czyli pracę Tekst: Milena Milewska nad wszystkimi partiami mięśni w ciągu jednej sesji. Zdjęcia: Marcin Kądziołka Trenerzy „Lejdis” pomagają w  dobraniu zestawów ///////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / ćwiczeń wzmacniających nogi, klatkę piersiową, mięKlub Lejdis zaprasza czytelniczki Lodołamacza śnie brzucha, pleców i  rąk. Z  możliwości jakie dają do wzięcia udziału w konkursie na hasło sprzęty zgromadzone w siłowni kilka razy w tygodniu reklamujące damską siłownię. Autorka korzysta Patrycja, trenująca w KS Wanda piłkę nożną. — Przyciągnęła mnie kiedyś koleżanka, na  pierwszy najciekawszego hasła będzie miała możliwość bezpłatny trening, i spodobało mi się. Mam tu blisko, bezpłatnego skorzystania z pomocy więc pojawiam się regularnie, zwłaszcza teraz, kiedy trenera personalnego i otrzyma karnet na uczelni wszystkie egzaminy pozdawane, a między na 4 wejścia do Lejdis. Propozycje prosimy treningami piłki nożnej jest przerwa. przesyłać na adres redakcja@lodolamacz.pl. Zwolenniczki fitnessu również znajdują w „Lejdis” Na odpowiedzi czekamy do 27 lutego. coś dla siebie, na przykład BPU (ćwiczenia kształtują-

/ / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

potkałyśmy się w Centrum Handlowym w  Krakowie, wyjeżdżając w  trasę teatralną zapomniałam kilku rzeczy. Przeszłam koło niej kilka razy, za każdym razem ktoś ją głaskał, pocieszał, pytał o jej losy, mimochodem słyszałam. Po kilku godzinach, raz jeszcze, jadąc już do teatru tam weszłam, znów czegoś zapomniałam. Ona siedziała, smutna, koty które były do wzięcia w klatkach koło niej, ludzie pozabierali, a ona siedziała. Powiedziałam do pani z Fundacji „Zwierzęta Krakowa”, proszę mi wypisać papiery adopcyjne, zabieram ją. — Ma na  imię Sonia – powiedziała pani, była na łańcuchu przy budzie, wzięliśmy ją w ciąży, ma niecały rok, jest po pierwszych szczeniakach, umęczona. Ma szwy po  świeżej sterylizacji – o  tu  – rozpuszczą się. Odrobaczona. Musi pani odrobaczyć jeszcze raz i  zbadać ja za miesiąc, powinien ja zobaczyć lekarz. — Zabieram ją – powiedziałam. — Naprawdę? – zaniepokoiła się nagle pani z  Fundacji, a  będzie miała u  pani dobrze? (na  swoje usprawiedliwienie mogę tu powiedzieć tylko tyle, że mnie nie poznała, byłam nieźle zakamuflowana). — Moim zdaniem będzie jej u mnie dobrze, obiecałam.

No i tyle. Sonia podróżuje ze  mną. Z  Centrum Handlowego pojechała do  teatru, gdzie czekała (w  swoim łóżeczku, bo  dostałam z  nią do  kompletu jej łóżeczko), czekała aż skończę grać spektakl. Nocowała i jadła kolację w hotelu Rubinstein na ulicy Szerokiej w  Krakowie na  Kazimierzu, potem pierwszy raz w życiu jechała windą i mieszkała w apartamencie 502, najelegantszym w  tym hotelu moich przyjaciół, państwa Pierścionków. W niedzielę była na spacerze, na obiedzie na krakowskim rynku, na wystawie Andy Warhola, i odbyła kolejne spotkania podczas spektaklu. Poznała między innymi w te dwa dni: panią prezydentową Danutę Wałęsę, pana Jana Peszka z żoną, pana Jerzego Stuhra z żoną i panią Krystynę Zachwatowicz, Kasię Gniewkowską i  liczne osoby z  Teatru Łaźnia Nowa i Wydawnictwa Literackiego. //////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Wszystkich witała uprzejmie i ciepło, ale uznała że jest ze mną i dawała to do zrozumienia. Bardzo poweselała, dziś nawet rozrabiała w restauracji na śniadaniu i przegryzła smycz. Podczas spaceru porannego, jakiś krakowianin, chyba w nie najlepszym humorze, usłyszał jak wołam na  nią Sonia, spojrzał i  wycharczał przez zaciśnięte zęby: — Sonia! Sonia! W dupach się poprzewracało, i jednej, i drugiej! Uśmiechnęłam się do niego miło i odparłam: — Wie pan, że trafił pan w samo sedno!” Ten wpis Krystyny Jandy na Facebooku polubiło ponad 8 tysięcy osób, a prawie dwa tysiące użytkowników udostępniło go na  swoich ścianach. Niewiele mniej osób gościło w  Łaźni Nowej na  trzech spektaklach „Danuty W.” – przejmującego monodramu Krystyny Jandy, opartego na  wspomnieniach byłej Pierwszej Damy, Danuty Wałęsy. Kto nie był, niech żałuje – i  regularnie zagląda na  strony Łaźni: być może już za kilka miesięcy będzie okazja do obejrzenia spektaklu po raz kolejny!

/ / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / // / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

Grafika: Łukasz Lenda

Przychodzi baba na siłownię

lodołamacz///bezpłatny dwutygodnik nowej huty

/ / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / // / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

Lodołamacz, bezpłatny dwutygodnik Nowej Huty. Nakład: 10 tysięcy egzemplarzy. Redaktor Naczelna: Matylda Stanowska. Redaktor prowadzący: Tomasz Piwowarczyk. Stała współpraca: Sonia Kozińska, Eliza Kubiak, Weronika Kupiszewska, Katarzyna Kąkolewska, Filip Michno, Anna Lepszy, Anna Piwowarczyk, Marzena Rogozik, Anna Szałaj, Anna Szczygieł, Joanna Urbaniec, Jarosław Tochowicz, Małgorzata Wąsik, Małgorzata Wierzchowska, Jacek Paweł Dargiewicz, Marcin Kądziołka, Jakub Kusy, Łukasz Lenda, Tomasz Bohajedyn. Projekt graficzny i łamanie: Zbigniew Prokop/creator.pl

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Adres redakcji: Teatr Łaźnia Nowa, osiedle Szkolne 25, tel. 12 425 03 20 w. 41, 42; redakcja@lodolamacz.pl; Lista dystrybucji: www.facebook.com/Lodolamacz.PismoLudziWalczacych. Reklama: Barbara Hoffmann, tel. 12 680 23 41; Wydawca: Teatr Łaźnia Nowa. Druk: Polskapresse.

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Redakcja zastrzega sobie prawo do skracania i redagowania nadesłanych tekstów. Nie zwracamy materiałów niezamówionych. Nie uzasadniamy powodów niepublikowania tekstów. Redakcja i wydawca nie ponoszą odpowiedzialności za treść zamieszczanych ogłoszeń. Poglądy i opinie przedstawiane w publikowanych artykułach i opiniach czytelników niekoniecznie są zgodne z poglądami wydawcy i redakcji. Reprodukowanie bez zgody wydawcy jakichkolwiek materiałów zawartych w czasopiśmie Lodołamacz jest niedozwolone.

/ / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / // / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

redakcja

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////


16///

lodołamacz///nr 24 [25] / 18 lutego – 3 marca 2013

/ / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

Trójkowy świat sztuki

uwaga – tu Nowa Huta !!! / / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

Zdjęcia: Filip Michno

Festiwal Kultury Szkolnej znany szerzej jako FEKUSZ - zawsze jest wielkim świętem III Liceum Ogólnokształcącego. Artystyczne projekty od lat angażują wielu uczniów i nauczycieli szkoły z osiedla Wysokiego. W teatrze Łaźnia Nowa 12 lutego odbyła się Gala Festiwalu, której jak zwykle towarzyszyły wielkie emocje i znakomita atmosfera.

Lodołamacz nr 24(25)  

Lodołamacz. Pismo Ludzi Walczących

Advertisement