Page 1

/ / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

nr 20 [21] / 24 grudnia 2012 – 6 stycznia 2013

bezpłatny dwutygodnik nowej huty

/ / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

/ / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

Łukasz Lenda

Ilustracja: ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// Rysuje od zawsze. Studia rozpoczynał od metalurgii na AGH, ostatecznie ukończył grafikę na ASP. Jego rysunki doczekały się licznych publikacji i wzięły udział w wielu konkursach w kraju i zagranicą. Ma na koncie dwa wydane pełnometrażowe komiksy. Tworzy portrety i karykatury, zajmuje się także tworzeniem filmów. Były koszykarz i szachista. Patriota lokalny. / / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

czytelnicy

O

ddajemy w Wasze ręce specjalny numer Lodołamacza. Specjalny z  kilku względów: upływa właśnie dziewiąty miesiąc obecności gazety w  Nowej Hucie, a  dwudziesty numer to  niewątpliwie okazja do  świętowania. Zwróćcie uwagę też na  wyjątkową w  tym numerze szatę graficzną – po raz pierwszy całkowicie zrezygnowaliśmy w  numerze ze  zdjęć, zastępując je rysunkami ilustratorów pochodzących z Nowej Huty lub mających z nasza dzielnicą związek. Inicjatywa zaplanowana jest jako jednorazowa, ale kto wie? Może stanie się nową – hucką i lodołamaczową – tradycją? Pokazanie prac grafików z  NH to  nasz mały wkład w  promocję dzielnicy, a  to  wyrażenie w  ostatnim czasie odmieniane jest w  Nowej Hucie przez wszystkie przypadki. Trwają targi i  dyskusje – kto

promuje dzielnicę sprawniej, lepiej, głośniej? Lodołamacz popiera wszystkie działania, które realnie przekładają się na efekty. Niech jednak promocja nie skończy się na  słowach, niech przekuje się w  czyny i wymierną pracę. Za dwadzieścia numerów wspólnej pracy serdecznie wszystkim dziękujemy. To  dzięki Waszym listom, mailom i telefonom gazeta może się rozwijać i  podejmować coraz to  nowe tematy. Pozdrawiamy wszystkich bohaterów, którzy pojawili się na łamach pisma – dziękujemy, że  zechcieliście się z  nami spotkać i opowiedzieć o tym, co w waszym życiu ważne. Dziękujemy wszystkim współpracownikom, którzy przez dziewięć miesięcy byli z  nami, na  krótko i  na  dłużej. Wasza praca była dla nas – czyli całej dzielnicy – bezcenna. W imieniu redakcji i wydawcy gazety życzę wszystkim spokojnych, pełnych radości świąt i jak najlepszego roku 2013. Matylda Stanowska

wesołych świąt /////////////////////////////////////////////

w numerze: strona 5 ///

inwestycje nowohuckie opowieść świąteczna nurtujące początki teatru strona 6 ///

strona 8 ///

tu Nowa Huta !!!

/ / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /


2///

///3

lodołamacz///nr 20 [21] / 24 grudnia 2012 – 6 stycznia 2013

/ / / / / / / / / /////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

misjonarze z nowej huty

/ / / / / / / / / ///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Grzegorz i Lidia Łuszczkiewiczowie mieszkają na ul. Narciarskiej i na pozór są zwyczajną rodziną, jakich mieszka w Nowej Hucie wiele. Grzegorz pracuje jako przedstawiciel handlowy, a Lidia po urlopie macierzyńskim wróciła do pracy na stanowisko wychowawczyni krakowskiego Domu Dziecka im. św. Ludwiki, na ul. Piekarskiej. Razem wychowują kilkumiesięcznego Jasia (jak przystało na prawdziwego nowohucianina – urodzonego w Szpitalu im. Stefana Żeromskiego). Małżeństwo połączyła Nowa Huta, ale i wspólna pasja: miłość do gór i podróże. Podróż życia odbyli do Majes, w Peru, gdzie pracowali jako wolontariusze Salezjańskiego Wolontariatu Misyjnego.

ludzie

lodołamacz///bezpłatny dwutygodnik nowej huty

/ / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / // / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

Od kilku lat mieszkacie w Czyżynach. Jesteście nowohucianami z urodzenia czy z wyboru? Grzegorz: Urodziłem się w  Nowej Hucie i  wychowywałem na  os. Bohaterów Września. Skończyłem Technikum Samochodowe nad nowohuckim zalewem. Natomiast żona przyjechała na studia do Krakowa z Brzeska i jeszcze przed naszym ślubem mieszkała na  os. Przy Arce. Ale poznaliśmy się nie w  Nowej Hucie, ale na  Rusinowej Polanie, w Tatrach, podczas Sylwestra. Lidia: Poznała nas ze sobą osoba z Nowej Huty (śmiech).

roku odkryliśmy, że chcemy być razem i  już jako małżeństwo, trzy miesiące po ślubie wyjechaliśmy na misje. G: Obecnie prowadzimy działalność misyjną w  Nowej Hucie (śmiech) poprzez prelekcje dla dzieci w  szkołach podstawowych. Przebieramy się w  poncza, śpiewamy po  hiszpańsku, opowiadamy ciekawostki i  o  tym, jak wygląda życie w Ameryce Południowej. Bierzemy też udział w  niedzielach misyjnych i zbieramy pieniądze na misje. Poza tym dużo podróżowaliśmy, więc zrobiłem uprawnienia pilota wycieczek i kto wie, może zmienię zawód.

Jak długo byliście na misjach i na czym polegały wasze obowiązki w Peru? G: W planach był tylko rok. Wyjechaliśmy do Majes w sierpniu 2009 roku, ale po przyjeździe do Polski, w lipcu 2010 roku, zebraliśmy pieniądze na  zakup motocykla na  potrzeby misji i  wróciliśmy do Peru, mieszkając tam do grudnia 2010 roku. Nasza wyprawa trwała w  sumie szesnaście miesięcy. Przed nami były trzy główne zadania: opieka nad internatem chłopców, praca z młodzieżą ze szkoły Rolniczo-Technicznej, dodatkowo ja prowadziłem lekcje mechaniki po  hiszpańsku, a  żona uczyła języka angielskiego. L: Oddzielnym zadaniem było prowadzenie oratorium dla dzieci z  okolicznych slumsów i  ich rodziców. Zajmowaliśmy się dziećmi poprzez wspólne zabawy, modlitwy (ksiądz misjonarz przyjeżdżał do nas tylko raz na tydzień). A  kolejnym - konkretna opieka nad podopiecznymi, m.in. rozdzielaliśmy dary, które przychodziły np. z Kanady. G: Trzeba zaznaczyć, że  kiedy zaczynaliśmy organizować tę  placówkę na  misjach, byliśmy tam we dwoje jedynymi Europejczykami. Po  miesiącu spotkaliśmy Polkę z Bielska Białej, ale z innej organizacji. Sama nas zagadała, bo  widziała naszego bloga, na którego wszystkich zainteresowanych przy okazji zapraszam: majes.blog.swm.pl.

Są jakieś podobieństwa między mieszkańcami Nowej Huty i Peru? G: Święta, które niedawno przeżywaliśmy – Wszystkich Świętych i  Dzień Zaduszny – u  nas są  pełne melan-

Gdzie leży Majes? G: Majes jest bardzo ciekawą miejscowością powstałą na pustyni, koło Arequipy, w południowej części Peru. Ma dopiero 25 lat, a już liczy ponad 100 tys. mieszkańców. W  Peru są  trzy strefy klimatyczne: pustynia, góry Andy i  dżungla. Majes leży na  pograniczu pustyni i Andów, w pasie gdzie wytworzył się ciekawy mikroklimat. Prawie zawsze jest tam piękna pogoda, około 26 stopni, bezchmurne niebo. Dzięki tym warunkom i  wodnemu kanałowi z  Andów kwitnie działalność rolnicza i  uprawy, przede wszystkim ziemniaków i kukurydzy.

cholii i zadumy, a  tam to  wielka fiesta z  muzyką i z alkoholem na cmentarzu. Peruwiańczycy przynoszą na  groby zmarłych jedzenie i napitek, potem sami się częstują. Nam trudno sobie wyobrazić, że  na  cmentarzu jest nie tylko muzyka, ale cała impreza… Ci ludzie mają też specyficzny szacunek do  czasu. U  nas się liczy każda minuta, tam, kiedy umawialiśmy się z Peruwiańczykiem na godzinę 15 to – jeżeli

Czy misje zmieniły wasze życie? L: Dzięki misjom pobraliśmy się: podczas formacji w Salezjańskim Wolontariacie Misyjnym, która trwała półtora

/ / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

//////////////////////////////////////////////////////////////////

IlustracjE:

Roksana Micał

///////////////////////////////////////////////////////////////// (www.behance.net/lis) - studentka grafiki, projektant, ilustrator, okazjonalnie fotograf.

w ogóle przyszedł – przychodził najwcześniej na  godzinę 16. W  Peru nie ma także znanego tak dobrze w Polsce wyścigu szczurów. Ci ludzie żyją przez to  o  wiele bardziej spokojnie, niż „cywilizowane” społeczeństwa Europy. L: Ulubionym przysmakiem mieszkańców Peru, co dla nas może być szokujące, jest… świnka morska. Na wybiegu w restauracji chodzą żywe zwierzątka, a potem lądują na talerzu. Ale i w Polsce i  w  Peru są  ludzie pełni życzliwości i  ciepła oraz pogody ducha mimo. Jednak część społeczeństwa Peru żyje w  prawdziwej biedzie, tak naprawdę nie znanej obecnie w Polsce.

Co powiedzielibyście osobom, które marzą o wyjeździe na misje? Jakie warunki muszą spełnić? G: Aby wyjechać na misje trzeba zgłosić się do  odpowiedniej organizacji. W  naszym przypadku był to  Salezjański Wolontariat Misyjny. Warunki, jakie trzeba spełniać, to  na  pewno odpowiednia motywacja, że  chce się pomóc bezinteresownie innym, biedniejszym ludziom poprzez prace dla nich. W  przypadku wyjazdu przez SWM trzeba też być praktykującym

katolikiem, należy również mieć odpowiednie predyspozycje zdrowotne. Następnie przechodzi się odpowiednią formację i przygotowanie przed wyjazdem. Trwa to  przeciętnie rok lub dwa lata. Wyjechać może każdy kto spełnia te  warunki, nie tylko małżeństwa. Mogą to  być osoby samotne, studenci itp. Wiek tak na  prawdę nie gra roli, trzeba być tylko pełnoletnim. Jak wygląda adaptacja w nowych warunkach? L: Dobór placówki dla wolontariuszy odbywa się poprzez analizę predyspozycji danej osoby. Jeśli ktoś jest budowniczym,

to jedzie budować, ktoś jest lekarzem – jedzie leczyć itd. Studenci są  zazwyczaj „uniwersalni” i zajmują się tym, czym umieją i lubią. Adaptacja jest prosta, człowiek rzucony na głęboka wodę szybko się uczy. Jak obchodziliście Boże Narodzenie na misjach, a jak obchodzili je tubylcy? G: Boże Narodzenie w  Peru obchodzi się trochę inaczej niż w  Polsce. Przede wszystkim inny jest klimat: w  Peru w  grudniu jest pełnia lata, upał 30

stopni i ani grama śniegu, prócz ośnieżonych wierzchołków wysokich Andów. W  dżungli jest to  pora deszczowa. Wszystko wokół sprawia, że chociaż brakuje naszej polskiej zimy, to jednak czuje się, że  Jezus rodził się w  bardzo podobnych warunkach i klimacie. Trochę zimno w  nocy, gorąco w  dzień: to  bardziej pasuje do klimatu Betlejem. Poza tym Bóg przyszedł do  bardzo ubogich ludzi, urodził się w  ubóstwie, a  to  właśnie widać w  Peru na  każdym kroku. Dlatego Boże Narodzenie jest tam bardziej „realne”. Oczywiście nie brak świątecznej otoczki w sklepach i na ulicach, która przyszła z innych kontynentów (Mikołaj, choinka), co  w  tamtym klimacie wygląda nieco komicznie. L: Boże Narodzenie w  Peru to  zlepek różnych tradycji przywleczo-

nych z Europy przez Hiszpanów. Np. na obiad jada się pavo (indyka), natomiast dzieci są  częstowane gorącą czekoladą i panetonem (rodzaj ciasta drożdżowego z  bakaliami, tradycja rodem z  Włoch). Nie ma tam kolacji wigilijnej, jest uroczysty obiad w pierwszy i jedyny dzień świąt. My po  odbyciu wszystkich lokalnych tradycji zrobiliśmy sobie naszą polską Wigilię, chociaż ciężko było znaleźć składniki na  typową polską kolację. Nie było np. karpia, była za to  jakaś inna ryba. Potem kolędowaliśmy z naszymi chłopcami z  internatu – raz po polsku, raz po hiszpańsku.

ludzie Tekst: Katarzyna Kąkolewska

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////


4///

///5

lodołamacz///nr 20 [21] / 24 grudnia 2012 – 6 stycznia 2013

lodołamacz///bezpłatny dwutygodnik nowej huty

/ / / / / / / / / /////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

/ / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / // / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

Ferie w domu? Pomyślmy o czymś lepszym. Czas na przegląd propozycji spędzenia ciekawego czasu w zimie. D

Na co dzień często tego nie widzimy. Może łatwiej dostrzec minus niż plus? Zestawienie inwestycji Nowej Huty – ze środków Rad Dzielnic, ZIKiT-u oraz ZIS-u – robi jednak wrażenie. Choć potrzeby z pewnością są znacznie większe, spójrzmy na liczby. Rok 2012 w dzielnicy kończy się wieloma dobrymi informacjami.

przepis na ferie każdego dnia

zieciaki z okolic Osiedla Centrum E zaprasza Klub Aneks. Od 14 do 18 stycznia czekają na wszystkich zainteresowanych warsztaty edukacyjne, zabawy integracyjne, wyjścia do  kina, czy krainy zabaw dziecięcych. Nie zabraknie również zabaw na  świeżym powietrzu. Bitwa na śnieżki zostanie nagrodzona drobnymi upominkami. Ci, którzy swoje pociechy chcieliby wysłać na górska przygodę, mogą wybrać II turnus odbywający się w dniach 20-26 stycznia. Zimowe wędrówki ze sztuką to nazwa zimowiska w Murzasichle, na które zaprasza Klub Aneks, oraz Klub Krzesławice. Podobne atrakcje czekają na  maluchów i  młodzież w Klubie Dukat, tyle że zamiast wypadu do kina, dzieciaki będą mogły zobaczyć wybrany spektakl oraz pospacerować Drogą Królewską, a  także zwiedzić wystawy szopek w  Muzeum Historycznym Miasta Krakowa. Na drugim turnusie (21-25 stycznia) prócz wyjazdu do  kina Cinema City oraz spaceru Drogą Królewską i krainy zabaw młodzi nowohucianie będą mogli  rywalizować  w  grach  zespołowych,  zręcznościowych i świetlicowych. Niezwykłe atrakcje zapewnią Klub Herkules oraz Klub Jedność, gdzie w  ramach pierwszego turnusu dzieci mogą liczyć na  zajęcia na  lodowisku, basenie i ściance wspinaczkowej. Prócz tego czeka na nie wyjazd do  Klubu Karino oraz konkurs mini playback show. W ramach drugiego turnusu zapowiada się niesamowita przygoda m.in. – kulig do  Puszczy Niepo/ / / / / / / / / /////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Rafał Olejko

Ilustracja: ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// Urodzony 3 kwietnia 1990, student wydziału Slawistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego, sam sobie pisze: - Jako rysownik jestem samoukiem. Inspiruję się amerykańskim komiksem, a wzoruję się na takich artystach jak Brian Bolland, Jim Lee czy Dave Gibbons. Moim hobby, oprócz rysowania, jest także zbieranie komiksów, w szczególności tytułów z wydawnictwa DC Comics. Zajmuję się też muzyką: jestem gitarzystą oraz kompozytorem w zespole o nazwie Baksztag, w którym wykonujemy muzykę heavymetalową o tematyce pirackiej i marynistycznej.

łomickiej oraz wizyta w leśniczówce połączona z opowieściami o mieszkańcach lasu. Dużo ruchu na świeżym powietrzu, czyli to co maluchy lubią najbardziej! W Klubie Jędruś na zakończenie ferii 25 stycznia w  piątek odbędzie się Bal Karnawałowy – kostiumowa zabawa taneczna dla dzieci. Przez całe ferie będzie również czynna kafejka internetowa. Wyjątkowe ferie zapowiadają się w  Klubie Karino, który organizuje wyjazd do Fabryki Bombek połączony ze zwiedzaniem fabryki z przewodnikiem oraz warsztaty malowania bombek choinkowych. Dzieciaki będą mogły również aktywnie spędzić czas na ściance w  Centrum Wspinaczkowym Avatar, czy uczestnicząc w  konkursie mini playback show. W  kolejnych dniach zaplanowano wyjście na lodowisko, musicalowe warsztaty filmowe dla najmłodszych, a dla gimnazjalistów turniej tenisa stołowego. Podczas II turnusu zorganizowany zostanie wyjazd na  kulig do  Puszczy Niepołomickiej wraz z wizytą w leśniczówce, oraz turniej tenisa stołowego ze Strażą Miejską. Klub Krzesławice natomiast zaprasza na wyjazd do Multikina, wycieczkę do parku rozrywki w Zatorze, spotkanie ze  Strażą Miejską, czy zajęcia na  ściance wspinaczkowej. Nie zabraknie także zajęć kulturalnych, takich jak np. wyjście na  spektakl w  ramach festiwalu teatrów dziecięcych lub zwiedzanie ekspozycji NCK. Na  wyjście do  kina, na  basen, oraz wycieczkę do  Zatora zaprasza Klub Mirage. Prócz tego gwarantuje dzieciakom dobrą zabawę przy zwiedzaniu wystawy Szopek Krakowskich w  Muzeum Historycznego Miasta Krakowa w  Krzysztoforach, oraz podczas wycieczki do Fabryki Cukierków. Drugi turnus zapowiada się nie mniej ciekawie. Odbywać się będą zajęcia etnograficzne w  Chałupie u  Szpinaka, warsztaty teatralne, których zwieńczeniem będzie zwiedzanie kulis Teatru Lalki, Maski i  Aktora  Groteska  oraz  obejrzenie przestawienia teatralnego.

Zbliża się karnawał, dlatego Klub Ośrodka Kultury podczas ferii chce wspólnie z dziećmi wykonać maski i kotyliony karnawałowe. Będzie mnóstwo dobrej zabawy! Całości dopełni wyjazd do Fabryki Bombek oraz warsztaty malowania bombek choinkowych. W ramach drugiego turnusu zamiast masek karnawałowych dzieci będą mogły wykonać laurki dla babci i  dziadka. Przewidziano także wyjazd do  Muzeum Przyrodniczego Instytutu Systematyki i  Ewolucji Zwierząt PAN – zwiedzanie wystawy Via regia – szlak wędrówki gatunków oraz zajęcia archeologiczne. Świetną zabawę na balu przebierańców zapewni Klub Wersalik. A  w  ramach zajęć manualnych dzieciaki wezmą udział w  warsztatach rękodzieła w  pracowni na Kazimierzu. Drugi turnus będzie obfitował w zajęcia sportowe m.in. na hali sportowej Uniwersytetu Pedagogicznego organizowane przez studentów Pracy Socjalnej. Wciągający turniej gier planszowych podczas ferii zapewni Klub 303. Poza tym dzieciaki będą mogły liczyć na wyjście do Kina Sfinks, wycieczka do Zabierzowa i do centrum Wspinaczkowego Avatar. Zapisy na wszystkie zajęcia już trwają! (MR)

INWESTYCJE EDUKACYJNE: 1. Budowa sali gimnastycznej na os. Słonecznym przy Zespole Szkół Ogólnokształcących Integracyjnych nr 5: sala gimnastyczna o wym. boiska 19 x 32 m, trybuny nad zapleczem sanitarno-szatniowym (do 150 osób). Budowa zakończy się 30 czerwca 2013, koszt zadania: ok. 4,5 mln zł. W tej chwili trwają prace wykończeniowe, w 2013 r. planowane są: zakończenie prac, dokończenie prac zewnętrznych i  zagospodarowania terenu oraz zakup pierwszego wyposażenia. 2. Termomodernizacja gminnych obiektów oświatowych w dwóch placówkach na terenie Nowej Huty: – Zespół Szkół Ogólnokształcących Integracyjnych nr 6 os. Na Stoku 52 – koszt ponad 1,4 mln zł – Szkoła Podstawowa nr 144 os. Bohaterów Września 13 – koszt ponad 800 tys zł. 3. Budowa boiska wielofunkcyjnego przy Szkole Podstawowej nr 88, os. Szklane Domy 2; w 2012 roku zakończono II etap obejmujący: – zagospodarowanie terenu boisk sportowych, wybudowanie trybuny w  oparciu o  elementy żelbetowe (od  strony wschodniej), ogrodzenia wraz z  piłko chwytami, instalację oświetlenia boiska (10 masztów) oraz monitoring boiska i  otaczającego go terenu; wybrukowanie placu przed szkołą, położenie chodniki i  wykonanie dojścia do boiska i trybuny. – adaptacja pomieszczeń przyziemia pod salą gimnastyczną na szatnie dla korzystających z boisk. Całkowity koszt budowy boiska (I etap w 2010 i II etap w 2012) to 1,64 mln zł

kultura

Grafika: Łukasz Lenda

/ / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

/ / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

remont, budowa, inwestycja

4. Modernizacja obiektów Międzyszkolnego Ośrodka Sportowego, os. Szkolne 39: – wykonanie półkola lekkoatletycznego: trzy skocznie do skoku wzwyż, rzutnie do  pchnięcia kulą, rzutu dyskiem, rzutu młotem i  rzutu oszczepem, – wykonanie kanalizacji deszczowej wraz ze zbiornikiem retencyjnym oraz odwodnienie boiska typu sportowego (ACO).

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Koszt I etapu modernizacji – 1 mln zł (w budżecie na 2013 roku przewidziano środki na II etap). 5. Dodatkowo – remonty boisk szkolnych i osiedlowych: – ul Sikorki 15 (os. Łęg, dz. XIV Czyżyny) - 13 tys. zł – SP 126, os. Tysiąclecia 57 - 145 tys. zł – SP 101, os. Jagiellońskie 9 - 134 tys. zł – remont obiektu KS Grębałowianka - 63 tys. zł – modernizacja bazy sportowej Gimnazjum nr 44, os. Na Stoku 34 - 33 tys. zł 6. W  ramach środków dzielnicy XIV na  zadania związane z problematyka osób niepełnosprawnych w 2012 r. wykonano podjazd w Szkole Podstawowej nr 155 i os. II Pułku Lotniczego 21. Koszt zadania wyniósł prawie 50 tys. zł INWESTYCJE ZIKiT (wybrane): 1. Ogródki jordanowskie oraz zieleńce i skwery: dzielnica XIV – 155 000 zł dzielnica XV – 255 000 zł dzielnica XVI – 155 000 zł dzielnica XVII – 125 000 zł dzielnica XVIII – 344 000 zł 2. Prace remontowe dróg: dzielnica XIV – 1 081 500 zł dzielnica XV – 752 700 zł dzielnica XVI – 567 500 zł dzielnica XVII – 1 399 750 zł dzielnica XVIII – 1 853 800 zł 3. Także: budowa miejsc postojowych przy ul. Kleeberga (93 100 zł), budowa miejsc postojowych przy ul. Wawelskiej (36 900 zł), Planty Mistrzejowickie –zagospodarowanie na cele rekreacyjno-sportowe oraz Park Tysiąclecia-Oświecenia: budowa zadaszenia nad istniejącą sceną (66 800 zł). Budowa i przebudowa ulic: w rejonie bl. 62 i 63 w os. Tysiąclecia (14 000 zł), na terenie dzielnicy XVI – 26 000 zł, przy ul. Samorządowej (40  000 zł); budowa oświetlenia w  ul. Gustawa Morcinka 20 000 zł, modernizacja ogródków jordanowskich na terenie wszystkich dzielnic.

4. Dodatkowo: – budowa ścieżki rowerowej al. Andersa od Ronda Generała Maczka do ul. Braci Schindlerów; wartość 50 469 zł (odbiór końcowy 10.07.2012), – budowa ścieżki rowerowej al. Andersa od ul. Dąbrowskiej do Ronda Kocmyrzowskiego, wartość 464 876 zł, praca zakończone, trwa procedura odbiorowa, – budowa ścieżki rowerowej ul Broniewskiego od Ronda Generała Maczka do Ronda Hipokratesa, wartość 285 499 zł, trwa procedura odbiorowa. INWESTYCJE ZIS: Modernizacja Stadionu Miejskiego Hutnik Kraków na  potrzeby centrum treningowego piłkarskiej reprezentacji Anglii podczas EURO 2012. Obejmowała gruntowną przebudowę szatni oraz renowację płyty boiska i dopasowanie jej do standardów FA przyjętych dla boiska szkoleniowego piłkarskiej reprezentacji Anglii. W  szatniach – oprócz gruntownej modernizacji – wymieniono wszystkie instalacje; ponadto prace objęły również modernizację wejścia głównego do  budynku, modernizację foyer oraz korytarzy (malowanie, wymiana oświetlenia), wyposażenie foyer w meble;, modernizację sali konferencyjnej (wymiana wykładziny, malowanie i naprawa okien), modernizację i wyposażenie pomieszczenia medycznego oraz masażu, modernizację elewacji (malowanie); modernizację otoczenia bieżni w  rejonie trybuny głównej, modernizację trybuny główne, montaż urządzeń do  czyszczenia butów piłkarskich zawodników. Football Association zadeklarowała 150 tys. euro na  modernizację murawy, natomiast Gmina Miejska Kraków przeznaczyła ze swojego budżetu na resztę prac (wyszczególnionych powyżej) – 925 tys. zł. //////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Filip Dudek

Ilustracja: ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// Grafik, ilustrator, twórca efektów specjalnych w filmach i teledyskach, z Lodołamaczem współpracował także przy poprzedniej edycji. Na rysunku: aula Zespołu Państwowych Szkół Muzycznych (Centrum E): koszt inwestycji – 23.9 mln zł.

finanse

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////


6///

święta 2032

/ / / / / / / / / /////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

No w oh u c k i e

o p o w i a d a n i e

ś w i ą t e c z n e

T

radycja znów pogryzła się z nowoczesnością. W  gustownym mieszkaniu rodziny Nowaków od  rana czuć było napięcie. Był pierwszy dzień Zimowych Świąt, małżeństwo szykowało się do  wieczornej celebry. Usiedli wspólnie, wzięli w swoje czyste dłonie bogatą ofertę „Xmas Box”, jednego z  kilku licencjonowanych operatorów cateringu w kraju. Wtajemniczeni wiedzieli, że  właśnie w  tej chwili, rok po roku, dochodziło do awantury między tak zgodnymi zazwyczaj małżonkami. Niektórym ta  awantura mogłaby wydać się cokolwiek komiczna. Pozorny spokój, sztuczne uśmiechy, słodkie i czułe „kochanie”, „misiu, a  może…”, „słoneczko”, „mam wrażenie, że się mylisz…” lądowały najwyżej na poziomie lodówki. Nowakowie nie byli idiotami, pamiętali o czujnikach hałasu, które przy krzyku, przekraczającym odpowiednią normę decybeli, automatycznie wysyłały impulsy do  Urzędu Pomocy Społecznej. Interwencja urzędników, zwłaszcza w  świąteczny dzień, zdecydowanie nie była im na  rękę. O  złości, buzującej w  ciałach i  mózgach bohaterów informowały drobne szczegóły. Fioletowa żyłka na czole, buraczano-krwista czerwień na twarzy, przyspieszony oddech, zaciśnięte wargi… Paweł był producentem żywności nowej generacji, dyrektorem jednej z kilkunastu licencjonowanych firm w tym kraju. Dlatego właśnie to  jemu bardziej zależało, aby w  ten jeden jedyny dzień, wraz z całą rodziną mogli spróbować czegoś zupełnie innego, tradycyjnego, domowego. Optował za „Xmas box traditional”, nie licząc się zupełnie z kosztami – za taki luksus pięcioosobowa rodzina musiała zapłacić aż 250 Euro. Świeży smak płodów natury. Bożena tego nie chciała. Nie, nie była wcale nadmiernie oszczędna. Pochodziła jednak z prowincji, ona się już tych wszystkich barszczyków i  pierogów się w  dzieciństwie nażarła. Nie po  to  pół życia desperacko walczyła o awans społeczny, aby teraz w Zimowe Święta wcinać kapuchę z grochem! Proponuje kompromis. „Xmas box tradidional – around the world”. Barszcz z  uszkami w  pięciu smakach, pierogi z  kebabem, kapusta z grochem w sosie bolońskim, grzybowa z  owocami morza… Złość mija, Paweł ulega. I  już po  chwilowej burzy, czujnik hałasu nie zapikał ani razu! — Kiedy oni wreszcie skończą… – Paweł skierował swoją niechęć w  innym kierunku, zupełnie niepotrzebnie. Ekipa z  „Xmas Service”, jednej z trzech licencjonowanych firm w  tym kraju, skończyła robotę. Małżeństwo

weszło do salonu, wszystko wyglądało tak, jak powinno wyglądać. Drzewko świąteczne pięknie ozdobione, „smak powietrza” roznosił intensywnie zapachy sianka i iglastego lasu, a  stół był już odpowiednio udekorowany. Pozostało tylko czekać na gości. Wuj Rysio przyjechał razem z  siedemnastoletnim synem Nowaków. Nie dziwota –

święta

Ilustracja:

Bolesław Chromry

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// rysownik i scenarzysta komiksowy, ilustrator, artysta, bajkopisarz. Zajmuje się tematem własnej osoby jak i problemami współczesnego świata. Fan polskich seriali, zespołu Pixies. Zameldowany w Krakowie, pomieszkuje w Internecie, podobno nie istnieje. Swoje prace publikuje na chromry.blogspot.com

/ / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

///7

lodołamacz///bezpłatny dwutygodnik nowej huty

/ / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / // / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

pracują wspólnie, wraz z trzydziestoma tysiącami innych szczęśliwców, w słynnym na cały świat CommieLand. Pojawienie się w  dzielnicy przemocnego inwestora australijskiego (jednego z  kilkunastu licencjonowanych przemożnych inwestorów na świecie!) ożywiło to miejsce. Większa część dzielnicy została przeobrażona w wielki park rozrywki i przygody. Wuj Rysiek był kiedyś bumelantem, Nowakowie nie chcą wracać do tych czasów, ale tajemnicą poliszynela jest fakt, że  zdarzało mu się sięgać po alkohol, lub nawet – o,z zgrozo! – podobno palił też nikotynę! Nie został przez to  wciągnięty w  ogólnokrajowy program socjalny i wegetował w upadłej dzielnicy kontestujących. Zatroskani Nowakowie załatwili mu pracę w CommieLandzie. Dzięki tak rzadkiemu już wąsowi co dzień ubiera gumofilce, brudzi twarz specjalną maścią i  wonią, imitującą alkohol. Gra rolę „Pijanego Robotnika”, z  którym turyści zagraniczni chętnie robią sobie zdjęcia wrzucane momentalnie w  jedyny licencjonowany portal społecznościowy. Bystry syn dorabia, piastując nieco bardziej odpowiedzialną funkcję. Czasem prowadzi przejażdżkę czołgiem, obsługuje też „Kalashnikov Room”. Tam każdy wesoły turysta może pobawić się w snajpera, włożyć na  łeb ruską czapę i  strzelać do  wirtualnych przechodniów. — Słuchajcie, dzisiaj jeden Kanadyjczyk w  minutę trafił jedenastu! – dzieli się wrażeniami — A  tak w  ogóle, to  superwajzor powiedział, że niedługo trafię do Sali Pałowania! – ciągnął podekscytowany. Rodzice dzielili radość i szczęście pociechy – Sala Pałowania była ewidentnym awansem. Najbardziej ucieszyło ich jednak nagłe pojawienie się osiemnastoletniej córki, z którą relacje nie były ostatnio najlepsze. Od  czasu, kiedy poznała chłopaka z  upadającej dzielnicy kontestujących. Stała się pyskata, krnąbrna, wdawała się z rodzicami w jakieś dziwne sprzeczki o charakterze ideologicznym. Robiła wszystko na  opak, na  złość. Bojkotowała codzienny makijaż, zapuściła włosy, z  ogromnym oburzeniem odrzuciła sugestię rodziców, dotyczącą powiększenia biustu! Nie chciała nawet prostować zębów, a  przecież młody człowiek, zwłaszcza młoda dziewczyna lekko pokrzywionymi zębami zamykała sobie drzwi do  wielu interesujących profesji i  projektów! Tymczasem zasiadła jednak do  stołu, mimo to ostentacyjnie zignorowała przedwieczorny prysznic antybakteryjny. Nowakowie mądrze pominęli milczeniem tę wyraźną prowokację, nie mieli zamiaru psuć zimowoświątecznej aury. — Tego nie rozumiem. Dlaczego oni nigdy nie przychodzą… – zadumał się Paweł nad ułożonym przy rogu stołu pustym talerzem. Był on  przeznaczony dla zamurskiego gościa. Cukrzyńscy wciągnęli się bowiem w państwową akcję pomocy ludziom mieszkającym za murem, w upadającej dzielnicy kontestujących. Każda zamożna rodzina otrzymywała dotację

na przyjęcie jednego delikwenta – akcja miała na celu zapoznanie kontestujących z urokami zwykłego, cywilizowanego życia i oderwania ich od  codziennych patologii. Zamurzanie byli bowiem solą w  oku szczęśliwych, a  władze nie miały pomysłu, jak do nieszczęśników dotrzeć. Urzędnicy państwowi, społeczni, policja – ostro zwalczająca proceder picia alkoholu i  palenia nikotyny – nie docierali tam. Mówiąc eufemistycznie – nie byli w mrocznej okolicy mile widzianymi gośćmi. Akcja jednak nie wypaliła. — Nie rozumiem… - dumał dalej Paweł – Przecież czekamy na nich z otwartymi ramionami. Czy chcemy wiele? Jedynie krótka wizyta w  prysznicu antybakteryjnym, no i  bezwzględny zakaz płynów wyskokowych… Czy to wiele… — Bywało, że stawał się bardzo wrażliwy społecznie, tak jak teraz, gdy delektował się smakiem karpia o  smaku chili con carne. Bożena natomiast z  wielkim namaszczeniem zaczęła manipulować przy przedmiocie, rozpuszczającym w  powietrze rozweselający proszek. Były to  pierwsze Zimowe Święta, podczas których wspólnie z dziećmi wdychali popularnego Poza, czyli „positive air” – pociechy były już wystarczająco dorosłe. Poz, jak to  zwykle z  Pozem bywało, rozluźnił podniosłą, lecz nieco sztywną atmosferę. Z  siedemnastu głośników dyskretnie popłynęły dźwięki zimowoświątecznych hitów, zarówno zagranicznych, jak i tych rodzimych. Bożena wreszcie nacisnęła czerwony guzik kontrolera. Po kilku sekundach w pokoju pojawił się wielki, puszysty czerwony jegomość z długą białą brodą. — Krasnal Mikołaj! – udawał podniecenie syn Nowaków tylko po to, aby nie sprawić rodzicom przykrości. To już nie te czasy, kiedy wniebowzięte smyki rzucały się czule w  objęcia dobrodzieja tak, że chwilę potem były zmuszone do  dodatkowej, nieplanowanej wizyty w prysznicu antybakteryjnym. — Widziałeś jego ręce? – Bożena szeptała mężowi po  wizycie Krasnala Mikołaja, zaciskając usta w  dzióbek niczym prezenterka telewizyjna, wygłaszająca mądrości – Miał brudne ręce, jestem pewna, że  zupełnie nie przygotował się do  wizyty pod kątem higieny! Będę musiała to  zgłosić do  centrali! – lamentowała. Paweł zmienił nieco parametry Poza. Wiedział, że  oprócz tych wszystkich atutów, rozweselający proszek miał też pewną wadę. U  nielicznych wzbudzał chwilowe napady agresji. On sam był w zupełnie innym przysposobieniu. Bardziej refleksyjnym. Zastanawiał się głośno, jak Zimowe Święta będą wyglądały za, powiedzmy, dwadzieścia lat. Rozważał, czy aby przy przyspieszającym postępie i rozwoju techniki piękny charakter Zimowych Świąt wraz z  Krasnalem Mikołajem nie rozmyje się zupełnie? Szykujmy się, to już niedługo. Autor: Adam Miklasz

//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

podniebna górka

Ś

więta w Nowej Hucie kojarzą mi się przede wszystkim z  dużą ilością śniegu. Pamiętam, że jak byłem dzieckiem, zimy były srogie i  temperatury nierzadko spadały poniżej 30 stopni Celsjusza. Lepienie bałwana przed blokiem było sztandarowym zajęciem w  czasie Świąt. Bałwan zawsze musiał być największy w okolicy i czasem poświęcaliśmy na jego budowę cały dzień. Większość zajęć w tym okresie spędzaliśmy wspólnie z  kuzynem Maćkiem. Zawsze chodziliśmy na  północną Pasterkę i  zamarzaliśmy przed przepełnionym kościołem, bo  nie było dla wszystkich miejsca w  środku. Pomiędzy osiedlami 2 Pułku Lotniczego i  Dywizjonu 303 usypano górkę, która stoi tam do dzisiaj. Nazwaliśmy ją „Górką Słońca”, bo  wtedy wydawała się nam tak wielka, że niemalże sięgała do nieba. To z niej zjeżdżaliśmy na  sankach i  to  u  jej podnóża prowadziliśmy wojny na śnieżki z „chłopakami z Dywizjonu”. Wspomnienia z dziecięcych lat to zawsze wspomnienia przyjemne i gdyby można było cofnąć czas, chętnie przeżyłbym ten okres ponownie. Marcin Urbaś

//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Marcin Urbaś

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// Rodowity krakowianin, były lekkoatleta, aktualnie mieszka w Poznaniu, gdzie wspólnie z Damianem Sewerynem i Arkadiuszem Mąkiną otworzyli Akademię Kreatywnego Futbolu

święta

/ / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / // / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

Ilustracja: Tomasz Piwowarczyk

lodołamacz///nr 20 [21] / 24 grudnia 2012 – 6 stycznia 2013


8///

pierwszy teatr

lodołamacz///nr 20 [21] / 24 grudnia 2012 – 6 stycznia 2013

/ / / / / / / / / /////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

w nowej hucie

Maria Wąchała-Skindzier z Muzeum Historycznego Miasta Krakowa przygotowuje wystawę o życiu teatralnym w Nowej Hucie. Nam opowiada o pierwszym zespole teatralnym dzielnicy, działającym w latach 50.

/ / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Nowohucki Teatr Nurt – ktoś go jeszcze pamięta? Pamięta go ciepło na pewno starsze pokolenie, ale to  prawda, jest już dziś chyba zapomniany. A  szkoda, bo było to miejsce wyjątkowe, powołane do życia przez zespół entuzjastów i pasjonatów teatru.

Czym zajmowała się grupa? Nurt nie był teatrem w dosłownym tego słowa znaczeniu. Był sceną amatorską, zrodzoną z  potrzeby obcowania ze sztuką. Jego działalność rozpoczęła się w latach 50. dzięki ogromnemu zaangażowaniu Jana Kurczaba – z zawodu chemika, z zamiłowania dramaturga, teatromana, reżysera. Kurczab, stykając się na co dzień z  młodymi ludźmi budującymi Nową Hutę, często wykorzenionymi, nie potrafiącymi odnaleźć się w nowych warunkach, postanowił dotrzeć do nich poprzez teatr. Zebrał wokół siebie grupkę ludzi zainteresowanych działalnością teatralną, zupełnych amatorów, często nie mających wcześniej do czynienia ze sceną. Jaki repertuar wystawiali? Początkowo spotykali się w  świetlicy w  Ruszczy, by wreszcie wylądować w  Domu Kultury „Budowlani” na  A-1 i  tam dać w  styczniu 1952 roku swoją premierę pt. „Wodewil Nowohucki”. Była to  adaptacja warszawskiej śpiewogry. Sala pękała w szwach, a robotnicy, mieszkańcy pierwszego, socjalistycznego miasta w Polsce byli spragnieni kultury, rozrywki, każdej formy ciekawego spędzania czasu wolnego. Wielu budowniczych widziało pierwszy raz w życiu przedstawienie teatralne. Ostatecznie przenieśli się jednak na osiedle B-1? Teatrowi udało się osiąść w baraku na dzisiejszym osiedlu Szkolnym, dziś jest tam boisko sportowe. Urządzono tam scenę i widownię dla około 200-300 osób. Barak został zaadoptowany na teatr własnymi silami zespołu. Mieścił ok. 200-300 krzeseł, miał dwie garderoby. Scena była wyposażona w reflektory i lampy teatralne, wypożyczone z Teatru Rapsodycznego w Krakowie. Barak Nurtu miał także swój neon, w nocy widoczny nawet z odległych osiedli. Nurt spotykał się ze zrozumieniem władzy? Nie było zrozumienia dla potrzeb, nikogo nie interesowało, że teatr potrzebuje np. kurtyny. Musieli wszystko organizować sami. Elementy wyposażenia nie były więc jednolite. Tak jak i tworzący go ludzie. Oni również wykonywali najrozmaitsze profesje. Byli to murarze, stolarze, czy nawet absolwenci ASP. W skład zespołu wchodziły też pracownice umysłowe, sprzątaczki hotelowe, wychowawcy internatu, technik instalator sanitarny. Jakie przedstawienia można było jeszcze zobaczyć na scenie „Nurtu”? Drugim przedstawieniem Teatru Nurt był „Poemat pedagogiczny” Makarenki. Wystawiano także sztukę „Pan Prezydent Miasta Krakowa w kłopotach”, „Grzech” ///////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

Agata Walczak

teatr

Ilustracja: ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// Architekt obrazu, początkujący urbanista. Po godzinach zrzuca ramy rzeczywistości i przepisów prawa i tworzy ilustracje pełne fantastycznych krajobrazów. Z uwagi na ilość zużywanego w pracy i w domu papieru marzy o posiadaniu własnego kawałka lasu.

/ / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

///9

lodołamacz///bezpłatny dwutygodnik nowej huty

/ / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / // / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

wg. Żeromskiego, „Godziny litości” Fredry, czy „Kalinowy gaj”. Zgromadzeni przy Kurczabie amatorzy coraz bardziej angażowali się w teatr, poświęcali swój wolny czas na próby. Dzięki temu teatr zaczął być doceniany również w Krakowie. Zaczęto przysyłać do Nowej Huty profesjonalistów by uczyli zasad recytacji, wymowy scenicznej itd. Jeszcze przed upaństwowieniem, które miało miejsce w 1954 roku, Nurt nabrał charakteru mieszanego, nie była to już wyłączne grupa amatorów, ale zaczęli grać w nim także profesjonaliści. Wtedy nastąpiło upaństwowienie. Samorodne, oddolne inicjatywy społeczne w czasach komunizmu nie były dobrze widziane. W  tamtym czasie wszystko musiało być scentralizowane i  podporządkowane władzy. Kulturę obejmował przecież system planowy. Teatr został prawnie zatwierdzony, nie było bowiem podstaw do jego likwidacji. Repertuar był na czasie i nie godził w interes władzy, nie walczył z nią i nie przemycał treści antykomunistycznych. Mimo, że  upaństwowienie oznaczało opiekę władzy nad kulturą, to  jednak w  ostatecznym rozrachunku zaszkodziło teatrowi. Amatorzy, by dorównać rangą i  umiejętnościami zawodowcom, zostali wysłani na  przymusowe szkolenie teatralne, co  spowodowało, że Nurt opustoszał, nie miał kto grać na scenie. Powszechnie było wiadomo, że  w  Nowej Hucie powstanie teatr zawodowy, z prawdziwego zdarzenia. Mam tutaj na  myśli, naturalnie Teatr Ludowy, początkowo nazywany kameralnym. Zespół Nurtu, jak również nowohucianie z entuzjazmem przyjęli tę wiadomość. Wreszcie miał powstać teatr przez duże „T”, taki z  prawdziwego zdarzenia. Poza tym obiecano aktorom Nurtu, że o ile zdadzą eksternistyczny egzamin aktorski, będą mogli zasilić skład zespołu Teatru Ludowego. Wielu z  nich, pod kierunkiem profesor Haliny Gallowej przygotowywało się do niego i zdało. Jednak tylko dwie osoby zostały przyjęte do  Teatru Ludowego. Taka decyzja na pewno musiała wzbudzić żal i rozczarowanie wśród aktorów-amatorów z Nurtu. Teatr zakończył działalność w 1955 roku, a barak, w którym funkcjonował rozebrano. Po Nurcie pozostało jedynie wspomnienie… Nurt to miejsce, które pozostaje nieocenione i niedocenione w kontekście mnogości działań, związanych z kulturą, jakie się na tej scenie zadziały. Do baraku tego zjeżdżały przecież także profesjonalne zespoły teatralne, wystawiając ambitny repertuar: m.in. Teatr Słowackiego ze  sztuką Fosta „30 srebrników”, Teatr Rapsodyczny ze  sztuką „Pan Tadeusz”, Teatr Wachtangowa z ZSRR, odbywały koncerty muzyków z Filharmonii Krakowskiej. Dwa wieczory w tygodniu były poświęcone na występy zespołów spoza Huty. To właśnie w  baraku Nurtu można było usłyszeć dźwięki mazurka Chopina w  wykonaniu Haliny Czerny-Stefańskiej. W  Hucie żywa istnieje pamięć o  tym miejscu. Choćby w nazwie jednej ze scen Teatru Ludowego - „Nurt 71”. Pamięć ta trwa także poprzez misję i działalność Teatru Łaźnia Nowa. Miejsce to również skupia zarówno profesjonalistów, jak i amatorów, często będących nowohucianami. Przyświeca mu przecież ta sama zasada, którą stosował Jan Kurczab – zwrócenie się twarzą do człowieka. Myślę, że pomysłodawca Teatru Nurt byłby szczęśliwy, że ta idea została podjęta po tylu latach przez Małgorzatę i Bartosza Szydłowskich i to prawie w tym samym miejscu. O  Nurcie będzie się można dowiedzieć więcej na  wystawie, którą przygotowuję z  teatrolożką Kariną Janik. Wystawa ruszy w październiku 2013 i planowana jest w dwóch odsłonach – w oddziale MHK Dzieje Nowej Huty, oraz w sercu Krakowa, w Kamienicy Hipolitów. Tekst: Marzena Rogozik

boski komediant

/ / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / // / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

13 grudnia 2012 zakończyła się piąta już edycja Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Boska Komedia. Spektakle z całej Polski niezależnym okiem oceniało międzynarodowe jury: Max Philip Aschenbrenner (dyrektor artystyczny Südpol Lucerna), Dario Loperfido (dyrektor artystyczny festiwalu FIBA – Festival Internacional de Buenos Aires) So Kwok Wan (wicedyrektor programowy festiwalu Hong Kong Arts Festival).

Krakowska Nagroda Teatralna – statuetka Boskiego Komedianta, trafiła do:

Krzysztofa Warlikowskiego („Opowieści afrykańskie według Szekspira”)

Pozostałe nagrody:

Krystian Lupa („Poczekalnia.0”) za Reżyserię Halina Rasiakówna („Poczekalnia.0”) za Pierwszoplanową Rolę Kobiecą Michał Czachor („Burza”) za Pierwszoplanową Rolę Męską Jacek Grudzień („Korzeniec”) za Muzykę Oryginalną Edyta Ostojak („Korzeniec”) za Drugoplanową Rolę Kobiecą Andrzej Kłak („O dobru”) za Drugoplanową Rolę Męską Krzysztof Garbaczewski („Iwona, księżniczka Burgunda”) – za Scenografię i Opracowanie Wizualne Przedstawienia / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / // / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Milena Milewska

Ilustracja: ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// miłośnik Huty, komiksów i psów. Rysuje dla przyjemności, czasem dla pieniędzy. Dzisiaj dla Lodołamacza. Korzystając z okazji, chciałaby pozdrowić czołg na Górali. facebook.com/komiksmalle

teatr

/ / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / // / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /


10///

///11

lodołamacz///nr 20 [21] / 24 grudnia 2012 – 6 stycznia 2013

lodołamacz///bezpłatny dwutygodnik nowej huty

bliżej środka, bliżej huty

/ / / / / / / / / /////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

H

istoria zatacza koło. Po ponad dwudziestu latach od  momentu, kiedy z  Huty wyjechała moja mama – ja do  niej wróciłem. W  ciągu dwóch lat mieszkania tutaj zacząłem pracę w  Radiofonii, i  poznałem Nową Hutą. Wierzcie: wasza dzielnica wciąga człowieka momentalnie i  całościowo. Nie pozostawia wyboru i  szybko staje się po prostu Nasza. Praktycznie do  samego początku pobytu w  Krakowie szukałem „jakiegoś” radia. Nie miałem pojęcia jakiego,

i co  mógłbym w  nim robić. W  końcu znalazłem – i  zdaje się, że  trafiłem idealnie. Najpierw biegałem z mikrofonem. Potem, z  fizycznego punktu widzenia, pozycję udało mi się zmienić na bardziej pasywną. Już nie kilkuminutowe materiały, tylko długie godziny spędzałem, siedząc w studiu przed mikrofonem. Niedługo po  dołączeniu do  Radiofonii, szukając tematu do  materiału, znalazłem artykuł o  nowo otwartej wystawie w  nowohuckim oddziale Muzeum Historycznego Miasta Krako-

wa „Nowa Huta 1949+”. Wtedy chyba dalej, bo Huta jest kopalnią (kombinapo raz pierwszy zapaliła mi się w głowie tem?) osobowości, ludzi nieprzeciętnych czerwona lampka. Mieszkam tutaj, więc i  intrygujących. Do  tego kochających to  przecież temat dla mnie. I  od  mo- to  miejsce, i  gotowych zrobić dla niego mentu pojawienia się tej myśli wszyst- wszystko. Właśnie to  od  początku tutaj ko potoczyło się już właściwym torem. mnie fascynowało. Chyba nie ma w KraChwilę później pojawił się projekt Nowa kowie, i pewnie całej Polsce, drugiej tak Huta Export. W  Łaźni Nowej o  wyjeź- wyjątkowej przestrzeni. Kiedy zacząłem prowadzić program, dzie do  Budapesztu, ale też rzeczach mocno od  tego tematu odbiegających moje zaproszenia kierowane do nowohudebatowaliśmy z  Bzykiem dość długo. cian wynikały z czystej sympatii do osób, W  celu weryfikacji fantazji Bzyka szyb- które poznałem przez pierwsze miesiące ko pojechałem spotkać się z panem Ury- pobytu w  mieście. W  pewnym momennowiczem. Radny wylał mi na głowę ku- cie zdałem sobie jednak sprawę, że  rabeł zimnej wody. Potem już wiedziałem, diowe pasmo które prowadzę, traktujące że każde spotkanie z nim należy zacząć o  kulturze dość ogólnie, spokojnie mogłoby zmienić nazwę na bardziej kojarząod Bruce’a Springsteena. Teraz to  Huta fatyguje się do  Kra- cą się z osiemnastą dzielnicą. Ale z drukowa. Bo Radiofonia nie jest przecież ra- giej strony sam tytuł w  praktyce i  tak diem nowohuckim. Mimo tego, w sposób niczego nie zmieni. Bo ludzie z Huty są, zupełnie naturalny tematy z osiemnastej i  cały czas będą filarem tego programu. dzielnicy stały się filarem wtorkowych Dlaczego? Tego chyba nie muszę tłumapasm popołudniowych. Nie wymie- czyć. Po prostu. Jak już się w to wejdzie, nię wszystkich, którzy odwiedzili mnie to nie ma odwrotu. I nie ma alternatywy. w studiu w ciągu ostatnich miesięcy, bo: Dla Huty, rzecz jasna. A czerwona lampka, która dwa lata po pierwsze – mógłbym kogoś pominąć, po  drugie natomiast – na  tekst musiał- temu zapaliła się w mojej głowie, od jabym przeznaczyć o wiele więcej miejsca. kiegoś czasu świeci przede mną co wtoW każdym razie byli, przychodzą i pew- rek, między 13 a 16 w studiu Radiofonii nie jeszcze nie raz przyjdą – muzycy, – podczas realizacji mojej autorskiej aupisarze, fotografowie, redaktorzy, rad- dycji „Bliżej środka”. ni, performerzy. Mógłbym wymieniać Tekst: Szymon Wojnar

P

od koniec roku serwujemy czytelnikom doniesienia z kluczowych rozwiązań w  nowohuckiej siatkówce. Nie powiodły się mocarstwowe zapędy Wandy. Zespół spadł z  1 ligi i  nie był w stanie odnaleźć się na drugim poziomie rozgrywek. Do Polskiego Związku Piłki Siatkowej trafiło właśnie pismo o wycofaniu Wandy z II ligi. W  przeciwnym kierunku zmierza drużyna Hutnika. Zespół jest w czołówce i  powoli powraca do  roli najważniejszej siatkarskiej drużyny w Nowej Hucie. Żeby cokolwiek znaczyć w  zawodowym sporcie trzeba mieć za co  grać, gdzie i  kim. Wanda zorganizowała pieniądze, przejęła halę na  Suchych Stawach. Jednak zawodnicy występujący w  jej barwach nie poradzili sobie na pierwszoligowym froncie. Nie wiodło im się także w drugiej lidze, choć wszyscy w  klubie liczyli na  rychły powrót

na zaplecze ekstraklasy. Ostatni mecz w  pierwszej rundzie dopełnił czarę goryczy. Porażka, która przypieczętowała przedostatnie miejsce w lidze była prawdopodobnie ostatnim meczem seniorów Wandy nie tylko w  tym roku. Postanowiono wycofać klub z rozgrywek. Nie zanosi się także na  reaktywację sekcji w  niższej lidze. Plany i  ambicje włodarzy sekcji padły w  zderzeniu z  rzeczywistością prowadzenia profesjonalnej drużyny. Wiele rozbija się jak zwykle o  pieniądze. Prowadzenie sekcji dużo kosztuje. Oprócz tego koszty generuje utrzymanie dwóch obiektów. Hali na Suchych Stawach i obiektu przy ulicy Odmogile. Wydatków nie pokrywały wpływy ani z biletów ani z wynajmu. Jednym z odpłatnie korzystających ze  starej hali Wandy była inna nowohucka sekcja siatkarska, czyli Hutnik. Drużyna po  reaktywacji drugi sezon

występuje na trzecioligowych parkietach. W  tym sezonie hutnicy włączyli się do walki o awans. — Sportowo stać nas na drugą ligę – zapewnia Piotr Dudek, członek zarządu Hutnika. Faktycznie, hutnicy z  bardzo dobrej strony pokazali się w  meczach z  czołowymi drużynami z  ligi wygrywając z  Grunwaldem i  Politechniką i  nieznacznie ulegając po  zaciętym meczu niekwestionowanemu liderowi z Andrychowa. Żeby awansować, zespół będzie musiał przejść dwufazowe baraże. Dalej czekają go głównie potyczki finansowo-organizacyjne. Koszty gry w drugiej lidze są kilkukrotnie wyższe niż w trzeciej. — Drużyna seniorów ma zapewnione środki na ten sezon – zaznacza Piotr Dudek, wspominając o pomocy ze strony Kingi Pienińskiej, Krakowskich Wodociągów oraz o  podpisanej niedawno

umowie z Kraków Airport. Poszukiwania kolejnych inwestorów nadal trwają. Atutem Hutnika jest także zaplecze młodzieżowe. Stowarzyszenie Hutnik/ Dobry Wynik prowadzi pięć młodzieżowych drużyn siatkarzy i  siatkarek. Czy w  perspektywie mają występy na najwyższym poziomie? Wielkim wydarzeniem siatkarskim w Nowej Hucie będą Mistrzostwa Europy w 2014 roku. Jedną z aren imprezy będzie budowana na  tą  okazję hala w  Czyżynach. Warto wykorzystać koniunkturę i  zbudować w  naszej dzielnicy drużynę mogącą występować przed kilkunastotysięczną publicznością na  najwyższym szczeblu bardzo cenionej w Europie, polskiej ligi. Nim jednak spełnią się marzenia nowohuckich kibiców siatkówki grę hutników oglądać można na trzecioligowym froncie. Najbliższa okazja 5 stycznia. (TP)

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

poświąteczny katar

/ / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

Z

ima to dla mnie przede wszystkim ciężka praca, czas treningów. Bieżnia na  stadionie AWFu pokryta jest śniegiem i widać tylko wytarte ścieżki i odcisku cudzych butów, po których się biega. Szczerze mówiąc, to ja zimy nie lubię i  zawsze staram się w  tym czasie dużo wyjeżdżać. Całe szczęście 1 stycznia zawsze rozgrywany jest Puchar Świata w  Katarze, gdzie jest naprawdę gorąco. Wygrzewając się tam w  słońcu myślę zawsze z  sa-

tysfakcją o tym, że teraz tam w Polsce może być śnieżna zawierucha. Za to bardzo lubię Plac Centralny zimą. Pamiętam go od  dziecka. Wychowałem się na Salwatorze, ale moja babcia od zawsze mieszkała w Nowej Hucie. Tam spędzałem więc ciepłe, rodzinne święta. Pamiętam wielkie wyprawy autobusem numer 139 z  domu do  Huty. Siedziałem spoglądając przez szyby i  wyglądając tego zupełnie innego miasta. W końcu po-

jawiał się Plac Centralny z jego wyjątkową architekturą. Nawet Lenina pamiętam! Ale najbardziej to, że u babci było ciepło i domowo. Radek Zawrotniak

//////////////////////////////////////////////////////////////////

Radek Zawrotniak

///////////////////////////////////////////////////////////////// Szpadzista, srebrny medalista Igrzysk Olimpijskich w Pekinie, odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi w roku 2008

/ / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

Ilustracja: Antek Korytowski

Ilustracja: Tomasz Piwowarczyk

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

siatkarskie zagrywki

/ / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / // / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

nominacja paszportów polityki: „szopka”

R

odzinny dom wbrew pozorom to nie zawsze miejsce pełne miłości i  serdecznej atmosfery. Często tworzy go grupa ludzi żyjących w  zupełnie różnych światach, nierozumiejących się nawzajem, jakby powrzucanych przypadkowo do jednego worka… O takiej właśnie dysfunkcyjnej rodzinie jest „Szopka”, debiut literacki Zośki Papużanki. Autorka – mieszkająca na  co  dzień nieopodal Czyżyn i  ucząca w  jednej

kultura

z nowohuckich szkół – za swą pierwszą powieść otrzymała właśnie nominację do  prestiżowej nagrody „Paszporty Polityki” w kategorii Literatura 2012. „Szopka” dotyka szarej, zwyczajnej codzienności, ale w sposób całkiem niecodzienny. Bawiąc się językiem barwnie i  z  humorem opowiada o  znanych z  doświadczenia życiowych sytuacjach. Właśnie ta lekkość i oryginalność formy przesądziła o nominacji.

— Nominacja do „Paszportów” jest dla mnie ogromnym zaskoczeniem. Nie wiem co będzie dalej, jak to się potoczy, ale już samo wyróżnienie i  zauważenie mojej książki traktuję jako nagrodę. Nominacja jednak nie będzie miała żadnego wpływu na to, czy napiszę kolejną książkę, czy nie. Zrobię to, jeśli będę czuła taką potrzebę. Niczego nie chcę udowadniać na siłę – mówi Zośka Papużanka. Marzena Rogozik

/ / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

Zarys Projektu

//////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// Ilustracja: Od najmłodszych lat interesuje się rysunkiem. Ołówkiem na kartce uwiecznia zmieniające się widoki Nowej Huty oraz ciągle znikające z naszej dzielnicy sklepy i zakłady. Zdarza się, że robi rysunki na zamówienie.

sport

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////


12///

lodołamacz///nr 20 [21] / 24 grudnia 2012 – 6 stycznia 2013

/ / / / / / / / / /////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

farmer z rancza wierzchowskich / / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

Przedstawiciel artystycznego klanu. Inicjator wielu działań promujących dzielnicę na polu kultury, sportu i wizerunku. Utożsamia się z Nową Hutą, ale nie wypiera tego, że jest też krakowianinem, Polakiem i Słowianinem. O swoich działaniach opowiada Marcin „Farmer” Wierzchowski. Jesteś z NH, pracujesz w KRK – czujesz się nowohucianinem czy krakusem? Jednym i drugim. W moim przypadku rozdzielenie tożsamości odziedziczonej po  przodkach z  tą, którą nabyłem w  ciągu życia jest niemożliwe. Jestem dumny z tego że jestem nowohucianinem, krakusem, Małopolaninem i Słowianinem i mam wielkie szczęście, że te składniki mojej tożsamości są tak mocne i wyraziste. Wiem jedno: nie wystarcza mi rola pod-

danego – chcę być obywatelem, a bycie nim oznacza współuczestnictwo w  tworzeniu rzeczywistości. I nie mówię tu o fikcji uczestnictwa jakim są wybory, czy paplanie o polityce. Byłeś pionierem budowania tożsamości nowohuckiej w latach 90. Jak wspominasz ten czas? Rzeczywiście, pierwszy projekt dotyczący Nowej Huty powstał pod koniec lat 90. – był to mój dyplom

kultura

/ / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

///13

lodołamacz///bezpłatny dwutygodnik nowej huty

/ / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / // / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

z wystawiennictwa, którym kończyłem Liceum Plastyczne. To  były czasy, w  których do  bycia z  Huty lepiej się było w  Krakowie nie przyznawać a  niektórzy – jak np. wykładowca Józek Chrobak – określenie „być (jak) z  Huty” traktowali jako obraźliwy epitet. Równolegle pojawił się temat projektowania t-shirtów z grafikami dzielnicowymi, a to wszystko na tle rodzącej się w hucie kultury hip-hop, która jak wiadomo w  sposób szczególny związana jest z  kultem lokalności.  Z  czasem coraz świadomiej interesowałem się Hutą. Na pewno wpłynęły na to studia na wydziale architektury. Przekonywałem się też jednocześnie, że  takich ludzi jak ja jest więcej. Dużo znajomości w tym czasie zaczynało opierać się na wspólnym działaniu. „Działanie” to  było zresztą słowo klucz. Wszystkich rozsadzała energia i  pomysły. Nie wiadomo po  co, z  kim i  gdzie, ale trzeba było „działać”. Zaczęliśmy robić na poważnie ciuchy. Pierwszą marką było „Citron Factory”, potem brandy „Suspect” i  „NH Clothing”. Eksperymentowaliśmy z  tworzeniem stron www. Poznawało się coraz więcej ludzi i  powstało coś, co  można nazwać środow isk iem t wórczy m złożonym z  twórców różnych profesji. Założyliśmy nawet fundację „Gdzie”, która była ciałem prawnym „młodych twórców”. W końcu spotkali się odpowiedni ludzie aby powstała grupa NHP.  Ekscytujący czas. Na  pewno bardzo twórczy. Produkcja ciuchów pod szyldem „Unicuta” ruszyła pełną parą. Poza t-shirtami, bluzami, czy czapkami można było kupić spodnie, a  nawet bokserki z  nowohucką metką – a wszystko nie z chińskiej hurtowni, tylko szyte według naszych pomysłów. Mieliśmy własne profesjonalne kino (mała sala kina Świt), gdzie poza seansami filmowymi odbywały się przeróżne wydarzenia muzyczne, teatralne etc. Do tego dysponowaliśmy studiem muzycznym oraz pracownią graficzną i  fotograficzną, a  przestronny hall kina codziennie wieczorem zamieniał się w skatepark i boisko do gry w  footbag. Zupełnie inny wycinek rzeczywistości, który należał tylko dla nas. Kulminacją działalności w Świcie był chyba dwudniowy festiwal kultury alternatywnej „ŚwitFestiwal:? Tak, połączony z  mistrzostwami małopolski footbagu „Footbagmania”. Przez Świt przewijały się setki postaci z różnych bajek, ale to, co się tam wytwarza-

ło również stało się towarem godnym zainteresowania. Eksportowaliśmy ten nowy wizerunek dzielnicy poza Hutę, Kraków, w końcu poza Polskę. Co się zmieniło w NH od tamtego czasu? Pod pewnymi względami zmieniło się bardzo wiele, pod innymi prawie nic. Zmieniła się świadomość zarówno odbiorców jak i  twórców, a  przede wszystkim sposób wyrażania się o Hucie. Dyskusja nabrała kolorów i  nie operuje czarno białymjęzykiem, w którym istnieje tylko mroczna kraina agresji przeciwstawiana idealnemu miastu radości. Jest miejsce

Do tego dochodzą zmiany uniwersalne – jak choćby dostęp do  zaawansowanej technologii, ułatwiającej twórczość.  Z  drugiej strony wciąż leży promocja działań. Pokolenie licealistów nie ma zielonego pojęcia o dokonaniach kolegów, starszych o  5 czy 10 lat. Rada dzielnicy i instytucje zawiesiły się gdzieś w głębokiej komunie. Nie ma sprzyjających warunków do  tworzenia i dystrybuowania kultury. Większość z rzeczy, mających jakąkolwiek wartość, to działania oddolne. Tutaj się niewiele zmieniło niestety. Nadal wykorzystujesz motywy NH w swoich obecnych pracach? Oczywiście, cały czas. Jesteśmy – jako projekty Hmmmstudio, Messmedia, Erystocracy – w trakcie pracy nad filmem interaktywnym, którego fabuła rozgrywa się w  Hucie lat 50. Poza tym stale angażuję się w  projekty nowohuckie, jak tworzenie t-shirtów w  ramach Unicut czy supportowanie graficzne muzyków, realizowanie własnych, mniej lub bardziej spontanicznych pomysłów. W  tej chwili jestem w trakcie pracy nad dużym projektem, mających zachęcać zagranicznych studentów do  studiów w  Krakowie – tu również przemycam wątki nowohuckie.

Jesteś z rodziny artystycznej. Przodkowie mieli wpływ na rozwój Twojej drogi życiowej? Bezpośredni wpływ miała moja mama, która również jest plastykiem i  w  dzieciństwie zaszczepiła mi zajawkę na  to  co  robię teraz. Ale tradycję artystyczne sięgają dalej. Jeden z  pradziadów był znanym przed wojną kompozytorem, inny malarzem i  twórcą witraży, jeszcze inny historykiem sztuki. Możliwe, że  w  Hucie rodzina bywała zanim Huta powstała, gdyż przodkowie znali się z Janem Matejką, więc nie wykluczona dystans, ne, że wpadali z wizytą do jego dworku. Natomiast autoironię. To  sprzyja twórczości. Projekty jeśli chodzi o naszych rodziców, to wylądowaliśmy są  coraz bardziej złożone i  formułowane według w  Hucie gdy miałem 5 lat. Było to  ciężkie lądowaprzemyślanego klucza. Minęły bezpowrotnie nie, bo  w  przeciwieństwie do  ludzi wychowanych czasy, kiedy wystarczyło krzyknąć: „zróbmy na  wsi, dla Krakowianina nie była to  wymarzona coś” albo „Huta jest fajna”. Od  tych pionierskich Ziemia Obiecana, tylko coś w  rodzaju zesłania czasów powstała masa najróżniejszych projektów na Wschód. Ale takie były czasy, że ludzie mieszka– chociażby kilka gier komputerowych o  tematyce li tam gdzie mogli, a  nie chcieli mieszkać. Po  czanowohuckiej, dużo dobrej grafiki, fotografii, filmu, sie okazało się, że to miejsce nie jest takie straszne, a  z  muzyki powstałej „na  dzielni” możesz ułożyć wręcz przeciwnie ma w  sobie coś fascynującego – jakąś magnetyczność i  wyrazistość. Rodzina zasobie playlistę na cały dzień słuchania.  Dlatego dzisiaj trzeba mieć konkretny po- częła utożsamiać się z tym miejscem i sama współmysł. Wyraźną i  spójną formułę. Wykształcił się tworzyć jego tożsamość. (co  prawda nieliczny) mainstream, identyfikujący się z  Nową Hutą. Niektórzy twórcy nauczyli się Tekst: Matylda Stanowska współpracy z instytucjami, mediami czy biznesem.

kultura

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////


14///

lodołamacz///nr 20 [21] / 24 grudnia 2012 – 6 stycznia 2013

na ratunek wróblom

/ / / / / / / / / /////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

Włodzimierz Skoczylas to ekscentryk, człowiek w działaniu, a przede wszystkim promotor ratowania populacji wróbli. Sam o sobie mówi: „schodząc z góry życia, nadałem sobie nowy sens – opiekować się kimś, kto przegrywa sto do zera z drapieżnikiem”. Jak narodził się pomysł pomagania wróblom? To bardzo romantyczna historia, która zawiera w sobie ogromny dramat. Kiedy szedłem wiosną przez Planty, rześki i wesół obserwując świat, usłyszałem ogromny krzyk rozpaczy małego ptaszka. Sposobem wydawania dźwięku pokazał, że w jego życiu dzieje się coś strasznego. Sroka wyżerała żywcem z gniazda pisklaki wróbli oczach ich rodziców. Przeżyłem ogromny wstrząs. Pierwsza myśl: dzieje się jakieś zło. A  zło tryumfuje wtedy, kiedy dobrzy ludzie nic nie robią. W mojej świadomości, w  mojej żyzności intelektualnej postanowiłem, że  nie dopuszczę do  tego! Stałem się bohaterem własnego postanowienia. Wróble giną atakowane przez drapieżników? Zburzyliśmy środowiskiem miejskim środowisko naturalne. Dobrze się czujemy w swoich wygodnych domach, nie zrobiliśmy natomiast nic, by zrobić miejsce dla innych form życia. Równowaga miejska została zakłócona, sroki, które były kiedyś pożyteczne jako padlinożercy, stały się drapieżnikami.

W jaki sposób zaczął pan wprowadzać w życie swe postanowienie? Doktor Walasz, osoba która wzbudza respekt swoją wiedzą ornitologiczną, wymyślił budkę dla wróbli o specjalnej architekturze. Jest to budka lęgowa, która zapobiega interwencji drapieżcy. Jej architektura pozwala, aby 24 pisklaki wróbli mogły przeżyć. Kupiłem drabinę w sklepie stolarskim, profesjonalną, teleskopową. Budki rozwieszałem i rozwieszam osobiście. Budujemy je razem ze  stolarzem z  odpowiednio zakonserwowanego drewna. Założył pan też pewnego rodzaju stowarzyszenie. Tak: Asocjację Protektorów Radosnego Ptaka. Członkami asocjacji jest ponad 100 osób, a nawet i sam prezydent Krakowa. Ja jako założyciel mianowałem się samozwańczo kanclerzem, jak to mówię: drabinowym. Kto może przystąpić do Asocjacji? Przyjmujemy każdego, kto ma poczucie humoru, radość życia, pewną mądrość i  wiedzę o  tym, jak

///15

lodołamacz///bezpłatny dwutygodnik nowej huty

/ / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / // / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

ważne jest każde stworzenie. Kto kupi budkę, zostaje on automatycznie szambelanem.

W Krakowie prowadzi pan kawiarnię Wróbelek. To miejsce powiązane jest z akcją ratowania wróbli? Jak najbardziej! Mam ambicję zawiesić w  kawiarni telebim, w którym będziemy przedstawiać intymne życie wróbli. W budce zamontujemy kamery na podczerwień i  będziemy mogli oglądać jak pojawia się pierwsze jajeczko, drugie jajeczko, pisklaki. Nazwiemy je po imieniu. Już teraz można u nas otrzymać poradę na  temat żywienia czy leczenia wróbli. Wystarczy przyjść, zadzwonić, zapytać. Zawsze mamy na stanie parę budek. Ktoś kupuje – a my zyskujemy od  razu w  Krakowie 24 wróble. Gdy ktoś się opiera z kupnem, rzucamy „Internetową klątwę małego ptaka”. To działa przeważnie na mężczyzn. Na budce grawerujemy dowolny napis, jaki dobroczyńca sobie zażyczy. Wieszamy ją, robimy zdjęcie i wysyłamy je mailem z  adresem, gdzie jest powieszona. Nanosimy informację także na  mapę Google. A  wróble chwalą dobroczyńcę przez następne 15 lat! Środowisko miejskie zniszczyło piękno natury. Codziennie w godzinach 17-18 można więc u nas posłuchać śpiewu ptaków. To jedyne takie miejsce w Krakowie. Do  współpracy zapraszam również mieszkańców Nowej Huty, większość informacji znaleźc można na stronie www.budkilegowe.eu. Tekst: Anna Ledwoń

/ / / / / / / / / /////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

/ / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / // / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

Na rysunku od lewej: Łukasz Lenda – rysownik; Joanna Urbaniec – fotografka; Tomasz Piwowarczyk – redaktor prowadzący; Małgorzata Wierzchowska – redaktor prowadząca (luty-lipiec 2012); Bartosz Szydłowski – wydawca, dyrektor Teatru Łaźnia Nowa; Matylda Stanowska – redaktor naczelna; Marcin Kądziołka – fotograf; Ilustracja: Łukasz Lenda / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / // / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

Najserdeczniejsze życzenia

pogodnych, zdrowych i spokojnych Świąt Bożego Narodzenia oraz wspólnego przełamywania nawet najtwardszych lodów w nadchodzącym 2013 roku składa wszystkim Czytelnikom zespół Lodołamacza – Pisma Ludzi Walczących. Za trwająca już dziewięć miesięcy dziękujemy wszystkim naszym Współpracownikom – piszącym, fotografującym i rysującym, Wolontariuszom, Autorom listów do redakcji, drogim Fanom na Facebooku, działowi promocji teatru Łaźnia Nowa i wielu, wielu innym. Nie byłoby Lodołamacza, gdyby nie grupa zajmująca się dystrybucją, i gdyby nie projektant oraz łamacz gazety. I nie byłoby Lodołamacza, gdyby nie Wy, Drodzy Czytelnicy. Wszystkiego najlepszego na 2013 rok. Nowa Huta – wolna od zawsze! / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / // / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

Lodołamacz, bezpłatny dwutygodnik Nowej Huty. Nakład: 10 tysięcy egzemplarzy. Redaktor Naczelna: Matylda Stanowska. Redaktor prowadzący: Tomasz Piwowarczyk. Stała współpraca: Adriana Błażej, Joanna Fiołek, Sonia Kozińska, Eliza Kubiak, Weronika Kupiszewska, Katarzyna Kąkolewska, Anna Ledwoń, Filip Michno, Anna Lepszy, Marzena Rogozik, Anna Szałaj, Madlena Szeliga, Anna Szczygieł, Joanna Urbaniec, Jarosław Tochowicz, Małgorzata Wąsik, Małgorzata Wierzchowska, Jacek Paweł Dargiewicz, Marcin Kądziołka, Łukasz Lenda, Tomasz Bohajedyn. Projekt graficzny i łamanie: Zbigniew Prokop/creator.pl

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Adres redakcji: Teatr Łaźnia Nowa, osiedle Szkolne 25, tel. 12 425 03 20 w. 41, 42; redakcja@lodolamacz.pl; Lista dystrybucji: www.facebook.com/Lodolamacz.PismoLudziWalczacych. Reklama: Barbara Hoffmann, tel. 12 680 23 41; Wydawca: Teatr Łaźnia Nowa. Druk: Polskapresse.

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

/ / / / / / / / / /////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Antek Korytowski

Ilustracja: , lat 6 ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// Antek z poważną miną podszedł do poważnego zadania, jakim było jego pierwsze zlecenie. Na rysunku pada deszcze i śnieg (po prawej stronie) i biją pioruny (po lewej), więc karmniki wróbelkom się jak najbardziej przydadzą – pisze mama najmłodszego współpracownika Lodołamacza, Katka Korytvowska.

ptaszki

/ / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

Redakcja zastrzega sobie prawo do skracania i redagowania nadesłanych tekstów. Nie zwracamy materiałów niezamówionych. Nie uzasadniamy powodów niepublikowania tekstów. Redakcja i wydawca nie ponoszą odpowiedzialności za treść zamieszczanych ogłoszeń. Poglądy i opinie przedstawiane w publikowanych artykułach i opiniach czytelników niekoniecznie są zgodne z poglądami wydawcy i redakcji. Reprodukowanie bez zgody wydawcy jakichkolwiek materiałów zawartych w czasopiśmie Lodołamacz jest niedozwolone.

/ / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / // / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

redakcja

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////


tu Nowa Huta !!!

Agata Dębicka

Ilustracja: ///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// Orwellowski rocznik 1984, absolwentka Wydziału Form Przemysłowych na krakowskiej ASP. Nowohucianka z krwi i powołania, na wygnaniu między Krakowem a Warszawą. Na stałe tylko na www.agde.blox.pl. Zawodowo zajmuje się grafiką, ilustracją, a także projektowaniem graficznym. Projektuje plakaty, zajmuje się oprawą graficzną książek i wydawnictw. Tworzy również autorskie torby i podkoszulki ekologiczne, zdobione swoimi grafikami. Jej „Piksele” na internetowym rynku goszczą już prawie dziesięć lat. Ich głównym miejscem ekspozycji jest blog www.agde.blox.pl a także od kilku lat fanpage na facebooku -www.facebook.com/piksele, gdzie doczekały się już ponad 20.000 fanów. „Piksele” są czymś z pogranicza komiksu i poezji, mówią o tym, o czym mówi i co czuje człowiek współczesny, używając języka mediów, Internetu, technologii, ale nie tylko.

16/// / / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

lodołamacz///nr 20 [21] / 24 grudnia 2012 – 6 stycznia 2013

/ / / / / / / / / ////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / / /

Lodołamacz nr 20  
Lodołamacz nr 20  

Lodołamacz. Pismo ludzi walczących

Advertisement