Issuu on Google+

Gerard Derriks van man tot vrouw


Lisette de Hooge www.lisettedehooge.com


O

te plezieren.” Tijdens zijn jeugd verloor hij zich in dagdromen over hoe het zijn om een meisje te zijn. Verlangens die nooit werden uitgesproken. “Mijn vader zei op mijn negende tegen me: ‘Je moet een goed jongetje zijn’. Dat is me altijd bijgebleven. Het vaderlijke bevel leek lijnrecht in te gaan tegen de verlegen, dromerige aard van Gerard. Die ook nog eens ziek werd op het moment dat de familie Derriks naar Canada wilde emigreren. Tuberculose maakte die reis onmogelijk. “Ik denk dat mijn vader me dat onbewust altijd heeft kwalijk genomen. Dat ik ziek werd.” Door de ziekte en het verblijf in het sanatori “Wil je ze zien?” Hij trekt de kraag van um verschrompelden Gerards benen. Hij moest zijn trui abrupt omlaag, toont een met borsthaar opnieuw leren lopen. Was op school vervolgens bedekt torso waar geleiachtige, zelfklevende bor- het mikpunt van pesterijen. sten zich presenteren. Binnenkort begint de hormonenkuur. Een voorzichtige lach kruipt op een -ondanks de make-up- mannelijk gezicht. “Dan begint één lichaamsdeel te verschrompelen en ergens anders gaat er wat groeien.” In 2011 volgt de operatie. Zakelijk, bijna stoïcijns, zegt hij: “Ze slopen er wat dingen af, een gedeelte brengen ze naar binnen.” Gerard sluit plastische chirurgie in zijn gezicht niet uit. In de spiegel ziet hij nu Over zijn inmiddels overleden vader, zegt hij een uiterlijk, waarvan hij erkent: “er moet nog voorzichtig: “Ik heb eigenlijk steeds gestreden veel veranderen. Maar Gerard is vastbesloten op om zijn gunst.” Eén van de redenen dat hij later zijn weg naar vrouw-zijn. “Laatst moest ik nog de politiek in ging: een poging om vader Dereen keer mannenkleding aan. Dat voelde ver- riks te plezieren. Tien jaar lang was hij Statenlid voor de provincie Utrecht, nu is hij burgerraadsstikkend.” Ironisch genoeg gaf de liefde van zijn leven –zijn lid van Gemeente Belang in Schoonhoven. “Ook derde vrouw- hem het duwtje in de rug. Door omdat ik er slecht tegen kan als anderen dingen over mij bepalen.” Daarnaast werd Gerard lehem te verlaten. “Toen ze niets meer met me te maken wilde heb- raar geschiedenis. Over zijn jeugd: “Ik heb niets ben, kwam ik boven een afgrond te hangen. Zij verwerkt, ik heb mezelf overwerkt.” Hiermee ook was mijn kans om als man gelukkig te zijn. Door bedoelend: zijn blijvende verlangens om vrouw de breuk kwam het besef dat ik nu geen rol meer te zijn. Hij tartte wel de ongeschreven regels. hoef te spelen. Voor niemand.” Een klein barstje “Dan stopte ik mijn broek in mijn laarzen.” De kruipt in een verder opvallend onverstoorbare fantasieën voelden verder aan als luchtkastelen. “Alsof je droomt van een wandeling op Mars. Irstem: “Ik was blindverliefd op haar.” Hij deed een zelfmoordpoging toen hij haar na reëel.” Totdat iemand hem wees op de mogelijkde scheiding plotseling tegenkwam en ze hem heid: operatie. “Ik wist het niet, dat het kon.” Nu kil negeerde. Hij slikte een handvol slaappillen. weet hij alles, vertelt over een onlangs geslaagde Zijn transseksuele aard sluimerde altijd op de test in Zweden waar ze de baarmoeder van een achtergrond. Achteraf terugkijkend zegt hij: “Ik vrouwtjesmuis overgeplaatst hebben naar een heb mijn hele leven niet het gevoel gehad dat mannelijke muis. “En daar zijn al gezonde muizenkindertjes uitgekomen.” Waarschijnlijk het om mij ging. Ik leerde al jong om anderen

ntslagen als docent geschiedenis, door Marokkaanse jongens uit gejouwd als ‘kankerhomo’ en verzocht om de Schoonhovense oudkatholieke kerk niet te betreden in zijn vrouwelijke verschijning. Schoonhovenaar Gerard Derriks – korte spijkerbroek, hoge bordeauxrode laarzen, knallend roze nagels- zegt: “Ik heb offers moeten brengen, maar sinds het besluit is genomen, slaap ik beter.” Wettelijk is het nog Gerard en ‘hij’. Over ruim een jaar wordt hij Aoife.

“Ik heb mijn hele leven het gevoel gehad dat het niet om mij ging.”

wordt het binnenkort ook mogelijk voor mensen. “Als ik twintig jaar jonger was geweest, zou ik dat hebben gewild. Kinderen krijgen. “Overigens heeft hij een dochter uit zijn tweede huwelijk, waarover hij trots zegt: “Ze accepteert me. Ze is een binnenvetter als ik, maar laatst kwam ze bij me met een kledingstuk dat op mijn garderobelijst stond. Haar manier om te zeggen: het is goed.” Op de Utrechtse christelijke middelbare school waar hij lesgaf, bleek het niet te werken. “Een klas van me wilde een handtekeningenactie houden, om me te houden, maar daar heb ik ‘nee’ tegen gezegd.” Vooral pijnlijk was het tijdens zijn afscheid. “Ik zag een aantal collega’s terugdeinzen voor me. Het was alsof ik besmettelijk was.” Nu werkt hij als uitzendkracht bij Connexxion. Ondankbare tijden, maar Gerard is tevreden. “Ik mis de kindjes, maar ik beschouw het als een offer dat noodzakelijk is. Sinds het besluit slaap ik beter.” Een ander gevolg is overlast. “Laatst werd ik achterop gereden door een auto met daarin een aantal Marokkaanse jongens die het nodig vonden om ‘kankerhomo’ te blijven roepen. “Dat pik ik niet, ik heb aangifte gedaan.” Ondanks dat, zegt hij: “Ik laat me niet weerhouden, de trein rijdt en die blijft rijden. Mijn leven begint nu pas, zo voel ik dat.” Zijn psycholoog heeft hem gewaarschuwd voor de hormonenkuur. “De vrouwelijke hormonen, die zouden weleens wat los kunnen maken. Niet-verwerkte zaken uit het verleden.” Met een vooruit gestoken kin, zegt hij: “Het is een beerput van emoties, maar dat zien we dan wel weer. Ik ben nu gelukkig met mezelf, met het totaalplaatje. Het voelt bevrijdend dat ik niet meer dat ‘goede jongetje’ probeer te zijn.” Het Kontakt, 3 november 2009, door Janneke Kok


17 september 17 januari Gerard Aoife


“Vandaag heb ik de sleutel van het vrouwentoilet gekregen�


“Ja, maar ik draag er nog wel altijd een minirokje onder”


“Ik val op vrouwen, maar lesbisch wil ik niet worden”


“Ik ben eenzaam, niet alleen”


17 september 17 januari Gerard Aoife


2009 / 2010

Š

lisette de hooge all rights reserved


van man tot vrouw - Gerard Derriks