Page 11

Vrijdag 3 oktober 2008, 11.00 uur Zoals elke dag, nadat ik de ontbijtboel had afgeruimd en nog voor de nieuwe logés arriveerden in Auberge Lion, stond ik voor de boekenrekken in onze winkel en riep mezelf uit tot de gelukkigste man van de wereld. Het was een verstandige beslissing geweest om België de rug toe te keren en in Frankrijk een nieuw leven te beginnen, op een steenworp afstand van de Normandische kust. Na de zestiende eeuw, toen Hendrik iv er de hertog van Mayenne met veel kanongebulder had verjaagd, was er in Arques-la-Bataille niets noemenswaardigs meer gebeurd en alle 2535 inwoners van het stadje, Ellen en mezelf inbegrepen, wilden het zo houden. Vivons heureux, vivons cachés. Ik miste mijn verleden niet. Ik geef het toe: jarenlang, van mijn dertigste tot mijn zevenendertigste, had ik genoten van de drukte, de plotselinge adrenalinetoename en de camaraderie van het televisiemaken. De ongelovige Thomas was een programma waaraan ik met hart en ziel had gewerkt. Ik heb er altijd moeite mee gehad dat mensen met veel omhaal de veilige haven van hun godsdienst opgaven, om daarna, als naïeve kinderen, wat voor goedverpakte pseudo-onzin dan ook te gaan geloven. Als ik op een verloren avond nog eens durf te twijfelen aan het belang van alles waarmee ik me in die zotte, brutale jaren heb beziggehouden, hoef ik me alleen maar het gezicht voor de geest te halen van die ene kaartlegster uit Brugge, toen ik haar en plein public, voor 700.000 kijkers, ontmaskerde als een gewetenloze, op geld beluste trut. Maar toen ook de omroep, mijn omroep, zonder inspraak het geweer van schouder verwisselde en me van de ene dag op de andere wilde inzetten als kopstuk van een vaag mirakelprogramma à la Ingeborg, heb ik de eer aan mezelf gehouden. Min of meer geachte heren, het is welletjes geweest. Steek uw kijkcijfers in

11

Een ijskoud gerecht  

Thomas Breens had gezworen zich niet meer in te laten met de belachelijke tribulaties van zijn geboorteland. In zijn Normandische chambre d’...

Een ijskoud gerecht  

Thomas Breens had gezworen zich niet meer in te laten met de belachelijke tribulaties van zijn geboorteland. In zijn Normandische chambre d’...

Advertisement