Issuu on Google+

La MaĂŽtresse du Pirate


LA MAITRESSE DU PIRATE Verhalen uit het Lustenkabinet

Samenstelling Fleur Pierets


INHOUD S(eks)/M(acht)

7

Een doordeweekse avond

17

Verneder mij, alstublieft

25

Op zolder

35

Macaber strelen

57

Lof der Zotheid

73

HRSPA

81

Het meisje

91

Amazone

103

Duisternis

113

Het slachtoffer

121

De radiator

127


S(EKS)/M(ACHT) Renate Breuer

Charlotte luistert aandachtig naar de geluiden die ze opvangt in het onbekende appartement. Maar behalve de Gregoriaanse muziek die uit een ander vertrek aanzwelt en een occasionele auto die buiten voorbijkomt, wijst niets erop dat er nog een levende ziel aanwezig is behalve zij zelf. De zijde van de zwarte sjaal die strak rond haar ogen zit gebonden is, laat niet toe dat ze ook maar een schaduw naast het bed zou kunnen ontwaren, maar ze denkt er niet aan haar blinddoek te verwijderen. Zonder dat ze hiervoor enige instructie heeft ontvangen, weet ze dat dat alles zou bederven. Haar gsm heeft ze uitgezet bij de voordeur die op een kier stond toen ze arriveerde. Ze heeft niemand op de hoogte gebracht waar ze naartoe zou gaan vanavond, of waarom. Dat laatste weet ze zelf nog niet, al lijkt iedere porie in haar lichaam het wel te weten. Ze heeft geen idee hoe lang ze nu al op het bed zit zonder dat er iets gebeurt, maar de sensaties die haar lichaam ondergaat bij anticipatie op het onbekende dat ongetwijfeld komen gaat, zijn nieuw en opwindend. Ze probeert het gezicht van de man opnieuw voor zich te halen zoals ze vandaag al vaker heeft gedaan. Maar gek genoeg lukt het haar weer niet. Ze ziet alleen haarscherp zijn donkere ogen die gaatjes in haar leken te schroeien toen ze zich op haar richtten. Net – verhalen uit het lustenkabinet –

7


8

dat had haar geraakt toen ze na een verder saai samenzijn met een paar collega’s in een bar was beland na het werk op vrijdagavond. Rusteloos had ze om zich heen gekeken terwijl het gesprek dat rond haar oren werd geslingerd haar nauwelijks kon boeien. Als een windstil middelpunt zat ze tussen haar collega’s en plaatste hier en daar een welgemikte glimlach zonder echt te horen wat er werd verteld. Ondertussen liet ze haar blik glijden over de andere gasten in de bar waar ze nooit eerder was geweest. Ook die aanblik maakte weinig indruk op Charlotte, en ze was net tot de conclusie gekomen dat ze het liefst naar huis wilde gaan om haar boek uit te lezen, toen haar ogen stilhielden op een eenzame figuur aan de bar. Voor het eerst voelde ze de schroeiende ogen. Snel wendde ze haar blik af en lachte luid met een flauwe grap van iemand in haar gezelschap, alsof ze volledig bij de les was. Maar er was geen ontkomen aan en steeds opnieuw keerden haar ogen terug naar de bar zonder dat ze daar zelf enige controle over had. Toen haar collega’s aanstalten begonnen te maken om naar huis te vertrekken voor het weekend, zei Charlotte snel dat ze nog even naar het toilet moest en kuste iedereen gedag. Er was geen plan over wat ze ging doen, maar ook nu was het haar lichaam dat gehoorzaam gevolg gaf aan een impuls die haar gedachten te boven ging. Rakelings liep ze voorbij de man aan de bar, haar ogen strak gericht op de toiletdeur. Zodra die deur achter haar dichtviel moest Charlotte zich met twee handen aan de wasbak vastgrijpen omdat haar benen het leken te begeven en haar hoofd duizelde. Een warme gloed verspreidde zich vanuit haar buik over de rest van haar lijf en hardop vroeg ze zichzelf in de spiegel af wat er eigenlijk gebeurde. Verwonderd staarde ze naar haar evenbeeld in de vuile spiegel dat als een wildvreemde naar haar terugstaarde met een glans in de ogen die ze niet herkende van zichzelf. Charlotte draaide de kraan open en liet koud water over haar polsen lopen tot ze het idee had dat ze zichzelf weer een beetje in de hand had en haar voeten weer vaste grond onder zich voelden. – verhalen uit het lustenkabinet –


Opnieuw begaf ze zich in de bar, vastbesloten om waardig naar buiten te schrijden zonder verder een krimp te geven. Maar zodra ze de man naderde die nu met de rug naar haar gekeerd zat en rustig van zijn drankje dronk, wist ze al dat hij haar niet zonder pardon voorbij zou laten gaan. Nog voor ze hem passeerde, begonnen haar benen het weer te begeven, en in opperste concentratie zette ze de ene voet voor de andere terwijl haar ogen aan de nietszeggende rug geklonken bleven. Dat er iets zou gebeuren leed geen twijfel en Charlotte voelde de gloed die ze net met ijskoud water had weggespoeld, weer komen opzetten. Even leek de hele onderneming op een sisser uit te draaien toen ze de man passeerde en er niets gebeurde, maar zodra ze voorbij was, voelde ze een hand die haar rechterarm omklemde met een beslistheid die haar op slag deed stilstaan. Voor het eerst hoorde ze de diepe stem die bij de schroeiende ogen hoorde, en ze herkende die stem instinctief, ook al had ze hem nog nooit gehoord en werd er geen woord teveel gesproken. ‘Hier’, zei de stem. En terwijl de ene hand zijn greep niet liet verslappen, schoof de andere hand een visitekaartje onder haar neus. ‘Morgenavond om tien uur stipt.’ Charlotte draaide zich niet om en keek naar het kaartje in zijn hand. Het was mat en zwart, met glanzende, zilveren letters die geen naam vormden maar enkel een adres. Na een korte aarzeling nam ze het kaartje aan en zei: ‘Oké.’ Zonder vragen en zonder omkijken verliet Charlotte de bar en spoedde zich naar huis, waar ze geen letter gelezen kreeg. Toen ze de volgende dag, stipt om tien uur ‘s avonds, voor de open voordeur stond, leidde de muziek haar naar de juiste verdieping waar ze opnieuw een deur op een kier vond. Met één vinger duwde ze de deur verder open en bleef zelf op de gang staan. Het verbaasde haar niet dat ze in de duistere gang geen gedaante kon onderscheiden en enkel een paar grote brandende kaarsen op de – verhalen uit het lustenkabinet –

9


10

grond zag staan die een spoor leken te vormen. Zonder verder nog te twijfelen liep Charlotte de gang in en volgde de kaarsen die haar naar de slaapkamer leidden. Opnieuw enkel kaarslicht in een vrijwel lege ruimte met zwarte muren, en in het midden een groot bed met zwarte satijnen lakens. Op een van de hoofdkussens een zwarte zijden sjaal. Vanuit de deuropening keek Charlotte over haar schouder naar de gang waar ze net was doorgelopen. Nog steeds geen teken van leven, en iets zei haar dat het geen zin had op zoek te gaan in de andere vertrekken van het appartement. Iets zei haar dat dat niet toegestaan zou zijn. Ze liet haar jas en handtas naast zich op de grond glijden en ging op het bed zitten. Met haar rug naar de deuropening nam ze de zijden sjaal en liet die door haar vingers glijden. Er ging een tijd voorbij tot Charlotte het gevoel kreeg dat er werd gewacht op een teken van haar. Toen bond ze de sjaal voor haar ogen. Zonder dat ze ook maar een voetstap of een deur gehoord heeft, klinkt onverwacht en beangstigend dichtbij de stem achter haar rug. ‘Waarom ben je nog gekleed?’ De stem klinkt streng, alsof ze beter had moeten weten wat er van haar verwacht werd. Charlotte wil zich omdraaien om iets te zeggen, maar de stem is haar voor. ‘Blijven zitten en zwijgen.’ Opnieuw de gloed in haar buik die zich bliksemsnel verspreidt, haar oren gespitst en de kaarslucht die haar neus binnendringt. Er volgt een lange stilte, en net als Charlotte begint te vermoeden dat de man weer geruisloos is verdwenen, hoort ze opnieuw de stem, nu nog dichterbij. De warme adem streelt haar hals. ‘Kleed je uit. Langzaam.’ Terwijl Charlotte de knoopjes van haar bloesje een voor een begint los te knopen, voelt ze haar handen over haar tepels gaan die door – verhalen uit het lustenkabinet –


de dunne stof priemen. Ze laat het bloesje over haar schouders naar beneden glijden. Een beha draagt ze niet, en ze stelt zich voor hoe de man vanuit het halfdonker nu naar haar borsten kijkt. Voorzichtig ritst ze vervolgens haar kokerrok aan de achterkant open en pauzeert dan even. De gedachte aan de donkere ogen die de contouren van haar lichaam ontdekken, windt haar meer op dan ze had verwacht, en ze bevochtigt haar lippen even met haar tong. De stilte gebiedt haar dat ze verder moet gaan. Charlotte stroopt haar rok naar beneden en voelt het koele satijn onder haar billen. Nu ziet hij dat ze, behalve een beha, ook geen slipje draagt. Het enige wat ze nu nog aanheeft zijn de zijden naadkousen die tot net onder haar rokje reikten en de zwarte stiletto’s aan haar voeten. ‘Genoeg. Ga liggen.’ Charlotte doet gewillig wat haar wordt opgedragen. Ze vlijt zich achterover alsof ze perfect weet wat ze moet doen en dit niet de eerste keer is dat ze dit spel speelt. Ook al is het dat wel. Ze wacht op wat er komen gaat en hoopt dat dat een aanraking zal zijn waar haar huid om lijkt te smeken. Maar ze denkt er niet aan dit verlangen uit te spreken omdat duidelijk is dat niet zij zal bepalen wat er zal gebeuren of hoe. Het besef dat ze zich zonder aarzeling zal overgeven aan alles wat deze onbekende van haar zal vragen, is genadeloos en bevrijdend tegelijk. Ongeduldig en nieuwsgierig is Charlotte zich bewust van deze gewaarwording die haar vreemd is, en ze denkt even aan haar spiegelbeeld in de bar de avond voordien. Wie is deze vrouw die zich in haar heeft schuilgehouden tot een paar vreemde ogen haar tot leven wekten? Een zachte kreet ontsnapt aan haar keel wanneer haar rechterenkel opeens krachtig wordt vastgegrepen, en ze voelt hoe er een touw omheen wordt gebonden dat vervolgens wordt vastgesnoerd aan het bed. De aanrakingen zijn ruw en allesbehalve teder, maar Charlotte hoort een diepe zucht die de hare moet zijn. Bij de – verhalen uit het lustenkabinet –

11


12

tweede enkel houdt ze haar adem in voelt ze de vochtigheid tussen haar benen die nu gespreid worden. Met holle rug beweegt haar bovenlichaam omhoog en vragen haar borsten om de kleinste aanraking, die ze niet krijgen. In plaats daarvan wordt nu haar linkerpols kordaat ingesnoerd en strekt Charlotte alvast haar rechterarm. Ze wacht tot de man rond het bed is gelopen om haar andere pols vast te binden, maar ook dat gebeurt niet. Haar blote vel wordt geen enkele beweging gewaar in de kamer en twijfelend trekt Charlotte haar vrije arm weer naar zich toe. Onzeker over het verdere verloop van dit spel, dat ieder moment van koers blijkt te kunnen veranderen. ‘Raak jezelf aan.’ De stem klinkt nog steeds aan de linkerkant van het bed, en ongewild beweegt haar hoofd naar de plaats waar die vandaan komt. Maar opnieuw is het stil. Twijfelend legt Charlotte haar vrije hand tussen haar borsten en laat die daar even rusten. Onder haar vingers voelt ze haar huid alsof die toebehoort aan een ander. Voor haar geblinddoekte ogen doemen beelden op van de man die op alle mogelijke manieren bezit van haar lichaam neemt. Charlotte snapt niet hoe hij zo’n sterk verlangen in haar heeft weten op te roepen, met luttele woorden die enkel bevelen vormen en aanrakingen die bestaan uit doelgerichte handelingen die bruut worden uitgevoerd. In feite heeft deze onbekende niets gedaan dat haar verlangen waardig zou kunnen zijn. Maar de macht die hij over haar heeft, juist omdat hij geen enkele moeite doet, is overweldigend. Zonder dat hij het hoeft uit te spreken, weet ze dat ze alles zal doen wat hij van haar verlangt en ze bemerkt een samentrekking in haar onderbuik omdat ze weet dat ook hij dat weet. Nadat ze met de palm van haar hand even over haar tepels is gegaan, wordt deze langzaam over haar buik naar beneden geleid, alsof het niet haar hand is maar de zijne die nu haar buik verkent, waar de kleine donshaartjes zich oprichten om iedere sensatie van de – verhalen uit het lustenkabinet –


aanraking te ervaren. Nog verder wordt haar hand naar beneden gestuurd en Charlotte hoort haar ademhaling opnieuw stokken. Op dat moment klinkt een kort geritsel aan de rechterkant van het bed. De hand stopt op de grens tussen haar buik en haar schaamheuvel en roerloos blijft Charlotte op het bed liggen. Zijn er nog meer personen aanwezig in de kamer? Omdat de zwarte sjaal nog steeds voor haar ogen gebonden is, zijn haar andere zintuigen alerter dan ooit, en ze houdt haar adem net zo lang in tot ze zeker is dat er volledige stilte heerst in de ruimte, buiten haar eigen bonzende hart. Toch laat de gedachte haar niet los dat er nu meerdere mensen rond het bed naar haar staan te kijken. De hand komt weer tot leven en vervolgt zijn weg voorbij haar schaamheuvel. Opnieuw doemen beelden voor haar geblinddoekte ogen op van de man die bezit van haar neemt, nu in combinatie met nog meer lijven van mannen en vrouwen die zich allen aan Charlotte vergrijpen, zodat ze op de duur niet meer weet waar haar eigen lichaam ophoudt en dat van anderen begint. Gulzig verorberen ze elkaar tot de ontelbare ledematen samen één nieuw organisme vormen dat zichzelf verslindt. Charlotte ervaart een onbegrensde lust die ze niet kent van zichzelf en is opnieuw verwonderd over de vrouw die zich aan haar openbaart. Ze laat de hand, die nog steeds gestuurd wordt, begaan tot ze haar hoogtepunt bereikt, dat plots en overweldigend door haar lijf raast. Als de stilte in haar hoofd is teruggekeerd en het kluwen in het donker is opgelost, blijft Charlotte alleen op de satijnen lakens achter. Er klinkt geen muziek meer, maar ze kan zich niet herinneren wanneer die gestopt is met spelen. Langzaam verwijdert Charlotte de blinddoek met haar vrije hand en probeert iets te onderscheiden in de kamer die intussen in totale duisternis is gehuld. Ze moet in slaap zijn gevallen, en de kaarsen zijn intussen opgebrand of uitgeblazen. – verhalen uit het lustenkabinet –

13


14

Met enige moeite bevrijdt ze haar andere hand en daarna maakt ze ook de knopen rond haar enkels los. Ze wrijft over de pijnlijke afdrukken die achterblijven en beweegt voorzichtig haar voeten tot ze het idee heeft dat ze erop kan staan. Op de tast vindt ze haar kleren terug en kleedt ze zich aan in het donker. Ze wil niet op zoek gaan naar een schakelaar die een ongenadig licht zou kunnen werpen op de restanten van haar avontuur, en met haar handen voor zich uitgestrekt vindt ze ook haar weg naar de voordeur van het appartement terug. Als ze even later de buitendeur achter zich dichttrekt, verschijnt er een brede glimlach op haar gezicht. Ze besluit de weg naar huis te voet af te leggen, onder de volle maan die naar haar teruggrijnst.

– verhalen uit het lustenkabinet –


– verhalen uit het lustenkabinet –


La maîtresse du pirate