Issuu on Google+


INHOUDSOPGAVE (HAHAHAHA NET ECHT)


Seksen tijdens een depressie vind ik altijd zo zielig. En ik weet ervan, I’ve had my share. Ik hoef maar een klein ogenblik de grip op mijn doodswens te laten verslappen of het noodlot slaat toe. Nee maar echt, zo voelt dat. Ik let even niet op en ja hoor daar lig ik me bovenop mijn vriend/lover/buurman af te vragen wat me in godsnaam bezielt. En dat is dan ook weer een extra reden tot depressie. Zo gaat dat. Want dat vind ik dan slap van mezelf, dat ik niet voet bij stuk houd. Ben je nou een vrouw met een depressie of niet? Ik heb het eigenlijk nooit uitgezocht, of seks en depressie wel samen kunnen gaan, maar in mijn hoofd hoort het niet. Als ik in de put zit zie ik uiteraard alles negatief. Terrassen vol koffieverkeerd drinkende potentiële lijken met hun potentiële babylijkjes in de draagzak of de buggy. En dat we over honderd jaar allemaal dood zijn vind ik verre van een opluchting. Ik denk: ik heb voor dit leven niet gekozen en potdomme ook niet voor de dood. Ik weet niet waar het vandaan komt, die drang om buiten het leven om te willen kunnen, maar het is er. Doodswens en doodsangst. Nou ik zit alvast geramd tot magere Heijn me weg komt slepen. Ik zie al voor me hoe ik dan als het puntje bij het paaltje komt me ook nog eens flink ga lopen verzetten en me krijsend probeer vast te grijpen aan bed, kast of deurpost. Afijn, met zo’n instelling vind ik seks dus niet echt gepast. En ik ben heel perfectionistisch. Niet zo’n perfectionist die alles keurig op tijd afmaakt, maar een die bij voorbaat niet begint omdat het toch nooit wat gaat worden. Dan begrijp je wel dat ik mijzelf nogal tegenval als ik geheel tegen mijn overtuiging in dan toch een potje ga liggen batsen. Weer een extra reden voor depressie. Nu nieuw leven maken, hoe kom je d’r op? Maar ja, goed, eenmaal begonnen ga ik ook niet opeens stennis lopen schoppen zo van: ja ho maar, dit heeft helemaal geen zin. Nee hoor, als de hengst eenmaal bestegen is blijf ik strak in het zadel. Niet zozeer voor mijzelf als wel voor de ander. Mannen doen er heel gevoelig over als je middenin het liefdesspel opeens uit de kast komt als iemand van wie het eigenlijk allemaal niet zo hoeft is mijn ervaring. Vanwege mijn empathische aard laat ik dat tegenwoordig maar achterwege. Dat van die empathische aard is typisch iets voor mij om over mijzelf te zeggen. Ik doe al jaren aan zelfonderzoek en zo kom je op dat soort wijsheden over je eigen aard. Beetje lezen, beetje denken, beetje plakken, beetje schuiven. Ik ben een notoire analyticus van mijzelf. Daar heb ik vaak helemaal niks aan, maar eenmaal begonnen, kom je er ook niet meer vanaf. Niet zo snel meer vanaf, moet ik zeggen. Die wijsheid heb ik van de psycholoog. Het is niet nooit, maar nog niet.


Afijn depressie, leuk is het niet. Nu ja, daar moet ik toch een belangrijke kanttekening bij plaatsen: sinds mijn depressie is mijn humor er wel met rasse schreden op vooruit gegaan. Ik heb het nooit in mijn omgeving gestaafd, maar ik


ben bijna zeker van een oorzakelijk verband dat niet alleen mij is opgevallen. Ik vermoed dat het iets met cynisme te maken heeft. Nu moet ik er wel bij vertellen dat ik altijd al

Dat heb ik mijn ouders een keer op de man af gevraagd: zeg klopt het dat ik de leukste thuis ben? En ja hoor, dat klopte. Dat doe ik wel vaker, mijn de leukste thuis was.

ouders overvallen met dit soort vragen. De laatste keer dat ik weer eens de geest kreeg, zat mijn vader met zijn jas aan op de stoel voor de televisie naar tennis te kijken, was mijn moeder op de bank een wortel aan het eten en de krant aan het lezen en stond mijn broertje iets voor de spiegel te doen. Ik vroeg: “Percy, Anneke zeg eens, van wie houden jullie eigenlijk meer? Van mij of van Willem?” Mijn vader keek me vrolijk aan en mijn moeder keek voor de gelegenheid ook mijn kant op. Voor de gelegenheid ja, want mijn moeder kijkt heel vaak niet op van de krant als ze een wortel aan het eten is. Dat vinden mijn broertje en ik heel irritant. Dan ben je wat aan het vertellen en dan kijkt ze niet maar doet ze: “hmmmm… ja… hmmmm…” en vouwt ze ondertussen de krant. Als we dan boos worden en zeggen dat ze nooit luistert, herhaalt ze woordelijk wat je zojuist hebt gezegd. Dat is zo flauw. Als kind wéét je dat dit niet klopt, dat een woordelijke herhaling van wat je gezegd hebt niet écht luisteren is, maar dan heb je nog niet de zinnen paraat om haar mee van repliek te dienen. Door dat gedrag van haar heb ik altijd sceptisch gestaan tegenover het begrip multitasken. Ik vind namelijk, perfectionistisch als ik ben, dat je dan beiden taken perfect moet uitvoeren en niet de ene op de automatische piloot en de andere met je volle aandacht. Dat telt niet. Wat ik lig te doen, op zo’n kerel terwijl ik vooral heel erg nadenk gaat dan ook niet door voor multitasken. Wat dat betreft ben ik precies mijn moeder. Afijn, Anneke keek op van de krant met een blik van ‘ha! mijn gekke dochter weer’. Dus ik deed er nog een schepje bovenop: “ja ik ben wel jullie eerstgeborene, dat heeft toch een speciaal en ontzettend belangrijk plekje in je hart, kan ik me zo voorstellen, een die niet gedeeld kan worden, toch? Kijk voor mij hadden jullie nog geen kinderen. Jij hebt toch wel eens gezegd mam, dat je toen je mij kreeg de ingeving kreeg dat leven geven de reden is van het bestaan? Dan kun je toch niet met droge ogen beweren dat de geboorte van Willem opnieuw zo’n openbaring was? Nee maar echt, als jullie nou moesten kiezen, kom op even eerlijk!” Toen lachten ze alle drie en dacht ik: yes. De leukste thuis. mijn broertje vindt dat ook. Dat weet ik zeker. Hij is zelf ook leuk, maar niet zo leuk. En daar doen we verder niet moeilijk over, hij is namelijk rapper en dat ben ik weer niet. Prima verdeling. Mijn moeder heeft me eens indirect een compliment gegeven over mijn gevoel voor


humor. Dat ging zo: we zaten met mijn vader, mijn oom en een neef van mijn moeder in een restaurant en ik weet niet meer wat ik zei, maar het was ongetwijfeld onbeschrijflijk grappig want erna zei Anneke tegen haar neef: “ja, mijn dochter heeft een bijzonder goed gevoel voor humor.” Kassa. Ik vind het heel leuk als mijn moeder om me moet lachen. Vooral als ze de slappe lach krijgt en rood aanloopt. Dat is echt onbetaalbaar. Onbetaalbaar én belangrijk. Op mijn lijst met belangrijke dingen staat humor op een gedeelde eerste plek met de liefde. Helaas lopen die twee zaken wat mijn liefdesrelaties betreft nooit zo synchroon. Over het algemeen heb ik vriendjes gehad die niet bijzonder grappig zijn en de ene keer dat ik een vriend had die wel erg grappig was, ging het na een half jaar uit. Overigens vonden de humorloze vriendjes in kwestie van zichzelf niet dat ze geen humor hadden. Alleen mijn laatste vriend was op dit vlak erg realistisch. Hij wist dat hij niet echt grappig was en kwam daar gewoon voor uit. Moedig, vind ik. Maar dat denk ik natuurlijk omdat ik humor zo belangrijk vind. En ontkennen dat je geen humor hebt is trouwens ook helemaal niet houdbaar. Zoiets loopt al mank nog voordat je je benen over de rand van het bed hebt gezwaaid. Voor de grap vroeg ik hem wel eens wanneer hij voor het laatst zelf grappig was geweest. Dat verhaal had ik al honderd keer gehoord, maar van een goed verhaal krijg ik nooit genoeg. Dan begon hij te vertellen: “ik geloof zo’n vijf jaar geleden, ik werkte toen nog bij Kriterion en er was een keer een avond dat we het daar en daar over hadden en dat we toen achter elkaar allemaal dingen gingen verzinnen en de timing was op de een of andere manier precies goed en ik kwam op een gegeven moment echt niet meer bij…” Dat vind ik hilarisch: een vriend die zich precies de laatste keer slappe lach kan herinneren die alweer een half

Ik heb dan misschien een depressie, maar ruilen met een positivo die zich op die manier al jaren door het leven sleept, nee bedankt. De decennium achter hem ligt.

eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat de vriendjes mij ook niet allemaal zo lollig vonden. Maar daar trek ik me niks van aan. Wat dat betreft ben ik heel onbescheiden. Ja ik zeg het maar meteen, want het is zo. Ik vind ook: je kunt niet overal een probleem van maken. Het lijkt me heel gezond om naast mijn depressieve klachten die samenhangen met grote onzekerheden over mijn eigen kunnen en de eindeloze waarom-vraag, ook ergens wel 100% zeker over te zijn. Nu ja, zo neuk ik bij tijd en wijlen het klokje wel rond. En niemand die het doorheeft. Kijk ‘m eens pompen alsof het een aard heeft. God o god. Ik heb vriendinnen bij wie het zowat bij de eerste kus al dun door de broek loopt qua verliefdheid. Dat fenomeen schijnt echt iets voor vrouwen te zijn. O we gaan klaarkomen.



DItwordtooitechteenboek