Issuu on Google+

REGGAE "Zrzuć pęta umysłowego niewolnictwa , tylko my sami możemy się wyzwolić. Nie boję się energii atomowej ,bo nikt z nich nie może zatrzymać czasu. Jak długo będą jeszcze zabijali naszych proroków ,a my będziemy stać z boku i przyglądać się ..."-fragment "PIEŚNI ODKUPIENIA" BOBA MARLEYA z 1979 roku.

Muzyka reggae pozostaje do dzisiaj fenomenem na skalę światową. Od lat wielu ludzi nie może zrozumieć, jak to się stało, że rytmy pochodzące z niewielkiej Jamajki podbiły cały cywilizowany świat. Bob Marley,. najsławniejszy Jamajczyk wszech czasów, gromadził na koncertach reggae tysiące Europejczyków i Amerykanów. W latach siedemdziesiątych naszego wieku wszyscy byli zauroczeni muzyką reggae. Nie można zrozumieć, czym jest reggae, bez choćby pobieżnej znajomości historii ojczyzny tych rytmów. W 1494 roku Jamajkę odkrył Krzysztof Kolumb. Za sprawą Europejczyków wyspa, która mogłaby uchodzić za raj na ziemi, szybko stała się piekłem. Na Jamajce wprowadzono niewolnictwo. Zamieszkujący te tereny Indianie byli stopniowo wyniszczani, a ich miejsce zastępowali niewolnicy przywożeni z Afryki, a szczególnie z jednego plemienia- Aszanti. Byli oni strasznie traktowani i wykorzystywani, dlatego często próbowali uciekać. Zbiedzy uciekali w niedostępne rejony wyspy i tam zakładali niezależne wspólnoty. Dawały one mieszkańcom poczucie własnej wartości i nie pozwalały zapomnieć elementów lokalnej kultury. W 1887 roku na Jamajce urodził się jeden z najbardziej charyzmatycznych przywódców murzyńskich Marcus Garvey. W 1916 roku wyjechał do Stanów, gdzie starał się przekonywać czarnych Amerykanów, że mogą być dumni ze swojego koloru skóry. Po jedenastu latach Marcus powrócił na Jamajkę i dał początek ruchowi zwanemu rastafarjanizmem. Rastafarianie nie pili alkoholu, nosili dredy i rytualnie palili marihuanę. Wiele wartości z rastafarjanizmu, przeniknęło później do reggae. NIESAMOWITA MIESZANKA

Oczywiście rastafarjanizm był jednym tylko z czynników, który wpłynął na reggae. Wojciech


Siwak w książce "ESTETYKA ROCKA" zauważa, że w muzykę reggae wpisane jest także "niezwykłe przemieszanie kultur afrykańskich plemion z kulturami hiszpańską, angielską, szkocką, holenderską, i francuską. Tradycje chrześcijańskie w połączeniu z elementami religii Indian i afrykańską magią tworzyły na Jamajce niezwykły zlepek wierzeń, kult zwany pukkumina lub kumina, podobny do haitańskiego kultu zmarłych voodoo, w którym ważną rolę odgrywały rytualny trans i opętanie przez duchy". Obrzędom tym towarzyszyła odpowiednia muzyka, która w późniejszym czasie stała się jednym z elementów reggae. Niezwykłą rolę podczas pukkumina pełniły buru , były to bardzo rozbudowane bębny. Kształtowanie reggae datuje się na lata sześćdziesiąte XX wieku, czerpiąc wzory ,z miejscowych tradycji oraz z muzyki amerykańskiej. Ze Stanów Zjednoczonych wzięto soul i rhytm and blues . Na wyspie rozpoczął się w tym czasie gwałtowny rozwój muzyki lokalnej. Miejscowi twórcy modyfikowali i łączyli różne typy muzyki. Te pierwsze rytmy reggae nie były jednak tylko muzyką rozrywkową. Nadal zachowywały rytualny, uduchowiony charakter. Podobnie jak muzyka wykonywana przez szamanów podczas obrzędów rytualnych , reggae miało wprowadzać słuchaczy w stan euforii, uwalniać od kłopotów świata materialnego i umożliwiać doznania mistyczne. Muzyk przejmował rolę szamana. W latach sześćdziesiątych bardzo popularny był na Jamajce tak zwany sound system, czyli rodzaj obwoźnej dyskoteki. Jej właściciel rozkładał na wolnym powietrzu sprzęt nagłaśniający, dobierał płyty, miksował je i opatrywał komentarzami. Najczęściej pokazy odbywały się w biednych dzielnicach portowych miast wyspy. Gdy w stolicy Jamajki Kingston powstała pierwsza lokalna wytwórnia płytowa, prezenterzy obwoźnych dyskotek zaczęli wykorzystywać też nagrania z jamajskimi rymami. Wczesne formy muzyki reggae nie tylko nabierały coraz oryginalniejszego charakteru, ale zyskiwały również na popularności. Z biegiem czasu teksty piosenek w coraz bardziej bezkompromisowy sposób poruszały problemy jamajskiej społeczności. W latach sześćdziesiątych na wyspie wytworzyła się subkultura tak zwanych rude boys. Jej członkowie wywodzili się przede wszystkim spośród młodzieży zamieszkującej getta. Uchodzili za twardych facetów środki na utrzymanie zdobywali, dokonując drobnych kradzieży, oszustw i sprzedaży marihuany. Oni też, w czasie gdy reggae dopiero się tworzyło, byli głównymi zwolennikami tego typu muzyki. Jej buntowniczy charakter oraz poruszane problemy szczególnie im odpowiadały. Subkultura rude boys była tak interesującym zjawiskiem, że w 1972 roku nakręcono nawed o niej film " They Harder They Come ". Głównym bohaterem był piosenkarz, który wykonywał buntownicze pieśni i został zamordowany przez policję. Grającym w filmie aktorom towarzyszyła oczywiście muzyka reggae.


Pierwsze odkrycie

Jednak w czasie, gdy nakręcono "The Harder They Come", reggae już dawno wyszło z powijaków. Kilka lat wcześniej, pojawił się zespół, dzisiaj wymieniany w każdej monografii poświęconej temu stylowi muzyki. W roku 1966 trio wokalne "Tools And The Maytals" uzyskało główną nagrodę na Jamajca Song Festival. Ten sam zespół nagrał w roku 1968 kultowy jak się później okazało, utwór "Do The Reggay" . Znawcy tematu sądzą, że z jego tytułu zaczerpnięto nazwę dla całego gatunku muzycznego. Po czterech latach od nagrania tej piosenki to właśnie członkowie "TATM" wystąpili w filmie "The Harder They Come". Reggae stało się niebywale popularne na Jamajce, ale zespoły grające tą muzykę nie mogły zaistnieć na międzynarodowym rynku fonograficznym. Być może nigdy reggae nie zyskało by takiej popularności, gdyby nie fakt, że wielu Jamajczyków emigrowało z wyspy. Duża część uchodźców trafiała do Wielkiej Brytanii. Pomimo oddalenia od rodzinnych stron, mieszkający na obczyźnie Jamajczycy nadal kultywowali swoje zwyczaje. W wielu brytyjskich miastach pojawiły się kluby, w których rozbrzmiewały rytmy reggae. Jednak egzotyczna muzyka budziła dużą nieufność w statecznych mieszkańcach wysp brytyjskich. Kołyszące się ruchy tancerzy, przywołujące nierzadko erotyczne skojarzenia, utożsamiane z slumsami i biedotą, na pewno nie zachęcały zamożnych Europejczyków do głębszego zainteresowania muzyką Reggae. Nie powinno natomiast dziwić, że wczesne formy tej muzyki zdobyły sobie wiernych słuchaczy wśród brytyjskich skinów którym odpowiadała filozofia głoszona przez twardych i brudnych rude boys. Początkowo nie doceniane, Reggae powoli jednak zdobywało sobie miejsce w światowej muzyce popularnej. W 1967 roku na Jamajkę przybył wraz z producentem Johny Nash, amerykański piosenkarz, kompozytor i autor tekstów. Zafascynowany karaibskimi rytmami, nagrał w Kingston piosenkę "Hold Me Tight". Ten ekspresyjnie zaśpiewanypozostający wyraźnie pod wpływem Reggae - kryjący jakiś tajemniczy czar utwór szybko został doceniony tak w USA, jak w Europie. Zachęcony sukcesem, amerykański artysta zaczął jeszcze intensywniej promować muzykę opartą na wzorcach z Jamajki. śladem Nasha poszli też inni wykonawcy muzyki rozrywkowej. W 1973 roku znany brytyjski zespół rockowy Led Zeppelin wydał płytę "Houses Of The Holy". Znalazły się na niej różnorodne utwory : ludowe ballady, soul i właśnie Reggae. Płyta odniosła olbrzymi sukces. Dochody z niej były tak duże, że członkowie grupy mogli założyć własną wytwórnię płytową. Tymczasem rok przed sukcesem Led Zeppelin niestrudzenie promujący Reggae Johny Nash nagrał piosenkę "I Can See Clearly Now". Jej autorem był mało wtedy znany wokalista


z Jamajki, Bob Marley. Dzisiaj znawcy muzyki nie mają wątpliwości, że Marley zasłużył na miano największego z pośród wykonawców Reggae i prawdziwej gwiazdy muzyki rozrywkowej... "BIAŁE REGGAE" Muzyka Reggae miała duży wpływ na wielu europejskich i amerykańskich twórców i piosenkarzy rockowych. Utwory Marleya wykonywał jeden z największych gitarzystów wszech czasów, Eric Clapton. Na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych pojawił się styl nazywany niekiedy "białym Reggae" . Charakteryzowało go połączenie oryginalnej muzyki reggae z rockowymi instrumentami i tematami. Jednak Reggae rozwijało się i nadal się rozwija się w połączeniu z rockiem czy muzyką pop, ale również w swojej czystej jamjskiej odmianie. Muzyka ta dotarła również do Polski, zdobywając największą popularność w latach osiemdziesiątych. Najbardziej znanymi wykonawcami muzyki Reggae były takie zespoły jak Daab czy Izrael <...>(nie miałbym siły zmieniać wszystkich... ;) ). Reggae udowodniło, jak wielka może być siła muzyki. Podobnie jak wykonywany przez amerykańskich Murzynów jazz, niszczyła skostniały świat uprzedzeń i nienawiści rasowej. Docierała do ludzi pokrzywdzonych i nie godzących się z brutalnością otaczającą ich rzeczywistość. Nie przypadkiem zainteresowani nią byli zarówno mieszkańcy odległej Jamajki, jak i Polska młodzież w czasie stanu wojennego. Dzięki Reggae, a szczegulnie dzięki Bobowi Marleyowi okazało się, że tak naprawdę w każdym zakątku świata ludzie zmagają się z podobnymi problemami i kolor skóry nie ma tu żadnego znaczenia.

Jak brzmi Reggae ?

Cechą charakterystyczną muzyki Reggae jest mocny akcent na drugiej i czwartej części taktu oraz złożony rytm. Za tło służy basowe ostinato ,(struktura melodyczna lub harmoniczna wielokrotnie powtarzana, gł. w głosie basowym (basso o.). czyli wielokrotne powtarzanie z reguły krótkiej struktury, takiej jak motyw, fraza, czy następstwo akordów. Bas w Reggae nie tylko konstruuje podstawę rytmiczno-harmoniczną, ale pełni również funkcję instrumentu solowego . Janusz Elkiert w encyklopedii "Bliżej muzyki" napisał, że zazwyczaj zespół grający Reggae składa się ze śpiewaka, trzech gitarzystów i perkusji. Czasem roz(rasta) się jednak do grupy wokalnej z saksofonami i trąbkami...

Źródła:


www.google.pl www.reggae.pl


Muzyka