Page 1


Lien De Maeyer


Presentatieportfolio Copyright Š 2016 door Lien De Maeyer Universiteit Antwerpen, Campus Mutsaard Mutsaardstraat 31, B-2000 Antwerpen Tel. +32 3 265 41 11 Fax. +32 3 265 44 20 Faculteit Ontwerpwetenschappen Interieurarchitectuur 2013-2017 Lien De Maeyer liendm5@hotmail.com Tel. +32477899363 September 2017, Antwerpen


THE ‘EARTH’ WITHOUT ‘ART’ IS JUST ‘EH’. -ANONYMOUS


INHOUDSTAFEL

BACHELOR

Spiegelhuis | p. 12 Persoonlijke ruimte | p. 14 Komisch | p. 18 Arts and Girders | p. 24

BACHELOR

Streepjescode | p. 34 Noodwoning | p. 42 Zelfvetrouwen | p. 46 AND | p. 52


BACHELOR

ASTER

Lichtpunt | p. 58 Community | p. 66 Hoekmeubel | p. 70 Cilinderanamorfose | p. 74 Tensegrity | p. 76 Debieb | p. 80 Célestine | p. 88 Nest | p. 90 Jules | p. 92 Hoekmeubel | p. 100 POINTE. | p. 102 Brains are the new tits | p.106 Raakvlak | p. 110


VOORWOORD Ik ben Lien De Maeyer, een studente interieurarchitectuur aan de Universiteit Antwerpen. In dit portfolio doorloop ik mijn studieloopbaan als studente interieurarchitectuur. Als vooropleiding heb ik ‘Architecturale en Binnenhuiskunst’ gevolgd, de passie voor kunst en ontwerpen zat er dus al lang in. Ik geloof erin dat ontwerpen ook een kunst is en dat de wereld hier dus niet zonder kan. Typerend aan mij is dat ik iemand ben die veel bezig is met de emoties van anderen. Daarbij stel ik de ander centraal en probeer ik diens leefwereld, emoties en opvattingen te begrijpen. Wanneer ik me daar een beeld van kan vormen probeer ik al die elementen te verwerken in mijn ontwerpen. Mijn ontwerpen zijn de belichaming van de innerlijke mens.

7


I’D LIKE TO SHOW SOMETHIN I DID...


YOU NG HOPE YOU LIKE IT.


BACHELOR


SPIEGELHUIS Deze groepsopdracht was de start van de opleiding interieurarchitectuur. Het was de bedoeling om voor een bekend persoon een verblijf te ontwerpen. Wij kozen voor ‘Edward Snowden’. Deze man werkte voor de Amerikaanse afluisterdienst NSA. Na enkele jaren overhandigde Snowden aan enkele journalisten een grote hoeveelheid geheime documenten over spionageactiviteiten door de NSA en het GCHQ. Na deze daad werd zijn arrestatiebevel aangevraagd, waardoor Snowden op de vlucht was. Dit bracht ons op het idee om met spiegelglas te werken waardoor zijn verblijf in de omgeving verdwijnt. De vorm volgde niet veel later en weerspiegelt het verlangen van Snowden naar een gewoon huiselijk leven met zijn familie.

12


13


PERSOONLIJKE RUIMTE De opdracht was het ontwerpen van een ‘Personal Space’ aan de hand van een opgegeven activiteit, voor mij de activiteit lezen. De ‘Personal Space’ diende te worden opgevat als een ‘mobile’, een meubel en dient, indien het vervaardigt zou worden, uitgevoerd te worden in massief hout. Het meubel is zodanig ontworpen op onze eigen maten, die onderzocht werden in het vooronderzoek ‘de maat van de mens’. Voor mijn concept was het van bij het begin zeer duidelijk dat ik niet meer nodig zou hebben dan een zitruimte waarin je in verschillende posities kunt lezen en een kleine opbergruimte. Ook moest het een soort van cocon worden waarin je kan wegkruipen om een goed boek te lezen. De ruimte rondom mocht zichtbaar zijn maar je mocht toch niet te veel contact hebben met de mensen buiten de personal space. Het concept is een grote halve bol waarin je kan zitten. De halve bol lijkt zo een cocon waardoor je een knus effect bekomt en toch nog de rest van de ruimte kan observeren. In deze grote halve bol zit een uitsnede van een kleinere halve bol die ervoor zorgt dat er een asymmetrische lijn ontstaat.

14


15


KOMISCH De vraag was om een verblijfsobject te ontwerpen voor een komisch koppel. Het koppel bestaat uit een komische vader die zijn tweede jeugd beleeft en zijn puberende dochter. We hebben voor twee tegenstellingen gekozen omdat je komisch zowel op een positieve als negatieve manier kan benaderen. Zo zou de negatieve kant kunnen zijn dat je een grapje maakt over iemand maar dat de persoon in kwestie er helemaal niet om kan lachen. In het ontwerp heb ik die tegenstelling proberen verwerken door de slaapgedeeltes van beide personen uit elkaar te plaatsen en door aparte wasgelegenheden te creĂŤren. Om de tegenstelling nog meer te benadrukken zijn de slaapgedeeltes tegenover elkaar geplaatst en de wasgelegenheden diagonaal tegenover elkaar. Die diagonaal heb ik afgeleid van de theorie die stelt dat wanneer we ons in eenzelfde ruimte bevinden met iemand waar we niet goed mee overeenkomen we steeds zo ver mogelijk uit elkaar zullen gaan staan, en dat meestal op een diagonale lijn. Voor de kleur en het materiaal heb ik voor geel en matglas gekozen. Geel wekt sowieso al een positieve indruk op en het matglas is komisch om naar te kijken als er iemand achter loopt. Het matglas voelt ook koud aan, dit geeft dan weer de negatieve kant weer.

18


19


20


21


ARTS AND GIRDERS De opdrachtgever, een filosofe en schrijfster krijgt een lesopdracht in onze faculteit. Ze woonde in Londen dus zocht ze een verblijf in Antwerpen voor een lange periode. De Universiteit Antwerpen stelde voor haar een lokaal beschikbaar om in te richten als verblijf en zelf mocht ze ook eisen stellen voor de inrichting ervan. Omdat ze graag van de stijl Arts and Crafts hield kreeg deze een plaats in haar nieuwe “verblijf” in Antwerpen. De ruimte waarin het ontwerp uitgevoerd zou worden, had al twee opvallende kenmerken, de grote raampartij waarbij het bovenste stukje schuin gaat en de balkconstructie op het plafond. Die twee kenmerken stonden centraal bij het beginproces van het ontwerp. De structuur en indeling is gebaseerd op die van de balken. Ook loopt de bovenste verdieping niet te lang door zodat je het licht nog optimaal kon benutten Bij de structuur van de balken loopt er één dwarsbalk, die het ontwerp nog harder benadrukt doordat er een denkbeeldige lijn onder loopt. Binnen deze lijn heeft alles dezelfde afmetingen, heeft ook de functie als circulatielijn, en nog een extra lichtpunt. Om de stijl Arts and Crafts in het ontwerp te integreren is er gewerkt met meubels die een functie hebben en dus alleen op die plaats kunnen staan. Om het geheel af te werken in deze stijl is er met notenlarenhout en een witte kleur gewerkt. Deze houtsoort heeft een mooie kleur die goed op de houtsoort lijkt van in de Arts and Crafts. Om het filosofische in het ontwerp te verwerken heb ik met een trap gewerkt die je ook als zitmeubel kan gebruiken, hierdoor kan de filosofe naar buiten kijken en filosoferen.

24


25


180 15 13

+18

+18

12 11 10 9

365

8 7

B

B'

6 5 4 3 2

127,1

1

15 13

115

289

18

187

17

249

931

A

GRONDPLAN GELIJKVLOERS

Schaal: 1/20

Mens, object en ruimte

28

Lien De Maeyer

13 15

1152,1

115

15

105

145

100

A'


A

B'

A

GRONDPLAN EERSTE VERDIEPING

Schaal: 1/20

Mens, object en ruimte

29

Lien De Maeyer


DOORSNEDE BB'

Schaal: 1/20

Mens, object en ruimte

30

Lien De Maeyer


DOORSNEDE AA'

Schaal: 1/20

Mens, object en ruimte

31

Lien De Maeyer


BACHELOR


STREEPJESCODE De opdrachtgevers zijn een pas getrouwd koppel met een schattig dochtertje van 2 maanden. Samen hebben ze een onafgewerkte rijwoning gekocht voor een zéér redelijke prijs. Het aangekochte pand bevindt zich in Niel, in een volkse buurt waar vooral jonge gezinnen wonen van verschillende origines. Een belangrijk aandachtspunt daarbij was dat het straatniveau aan de voorgevel en achtergevel een drietal meter van elkaar verschilt. Ook is de oppervlakte niet al te groot. Bij de start van het ontwerp ben ik vertrokken van verschillende ideeën en de analyse ervan. Al snel werd het duidelijk dat de oppervlakte van de woning zeer beperkt is. Ook wou ik de mogelijkheid voor uitbreiding achteraan niet benutten, dit zodat de achtergevel geen uitspringende volumes heeft. Om de woning toch ruim te laten lijken was het concept dat je op één bepaald punt kunt voelen hoe groot de woning eigenlijk is. De trap vormde daarbij een belangrijk punt in het ontwerp van deze woning. Daarvoor onderzocht ik hoe die best in de ruimte werd geplaatst. Een idee dat mij direct aansprak was om de trap langs één zijgevel te steken zodat die een soort lift zou zijn waarbij je kan kiezen op welk verdiep je afstapt. De trap is een belangrijk punt in de woning, dat alles met elkaar verbindt. Hij is op alle verdiepingen zichtbaar en is zelfs aan de voor- en achtergevel te zien. De trap deed mij denken aan de conceptnaam ‘streepjescode’, hij is overal zichtbaar en dus de code van het huis.

34


35


38


39


40


NOODWONING Deze opdracht gaat verder op die van casestudie 6. Omstandigheden dwingen het jonge gezin om de woning te betrekken nog voor ze afgewerkt is. Het pand is wind- en waterdicht, maar voor het overige nog een casco ruwbouw, waar enkel de nutsvoorzieningen in toekomen, maar nog niet verder zijn aangelegd. Het jonge gezin heeft twee opties: in het casco pand gaan wonen of een aparte noodwoongelegenheid voorzien in de tuin. Door de voor- en nadelen tegen elkaar af te wegen heb ik gekozen voor het casco pand. Na deze beslissing was de volgende vraag waar in het pand de noodwoning zich zou situeren. Na het bestuderen van het toekomstig ontwerp bleek verdieping -1 de beste keuze omdat dit een sobere, eenvoudige ruimte is met een ingang langs de tuin. In de ruimte van het toekomstig ontwerp is er een kast over de hele lengte van de wand, alsook een zetel en een eettafel. Deze structuur heb ik behouden maar ik heb er enkele functies aan toegevoegd zoals baden, extra bergen,… etc. Omdat de structuur behouden blijft, levert dat weinig problemen op voor het toekomstig ontwerp. Enkel de douche en het toilet moeten weggehaald worden. De zetels zijn zetelbedden geworden. Rondom de bedden loopt een kast waardoor je een gesloten gevoel creëert. Aan de andere kant van de hoge kast bevindt zich de eettafel. In de grote kastenwand is er extra bergruimte gekomen. Om in het ontwerp een patroon te creëren heb ik in de kasten af en toe een nis verwerkt waarin dingen tentoongesteld kunnen worden. Die nissen zijn zwart geverfd.

42


43


ZELFVERTROUWEN Deze casestudie werd volledig in groep uitgevoerd en bestond uit verschillende onderdelen. Eerst had je het vooronderzoek waarbij hoorde dat je met de belichting van een bepaalde ruimte moest spelen. Wij hadden gekozen voor een ondergrondse garage, een zeer eenvoudige ‘saaie’ ruimte. We wouden aantonen dat we deze ruimte interessant konden maken door met de belichting te spelen. Zo hebben we met kroonluchters en spots gewerkt. De kleur van de spots kon je zelf kiezen. Wij kozen voor de kleuren groen en rood omdat het complementaire kleuren zijn. Het volgende en laatste onderdeel van de opdracht bestond uit een ontwerp rond een bepaalde zin. Wij hadden de zin, ‘hier krijg ik meer zelfvertrouwen’ gekregen. Zelfvertrouwen kan op verschillende manieren geïnterpreteerd worden. Welke betekenis we er ook aan geven, alles begint met een positieve eigenwaarde die we uitstralen. We kennen allemaal de zelfzekere individuen die graag in het midden van de spotlight staan, ongeacht wat anderen over hen denken. Zelfvertrouwen kan je ook krijgen door een zekere anonimiteit. Jezelf kunnen zijn zonder dat iemand anders je beïnvloedt. Wij zijn met ons concept vertrokken uit die zekere anonimiteit. Met ons ontwerp willen we de mensen via hun schaduw meer zelfvertrouwen geven. We starten de eigen schaduw van het individu te tonen. Doorheen de installatie kunnen de individuen zelf gaan spelen met hun schaduw. Wij voegen telkens iets extra’s toe aan het beeld door te spelen met de grootte van de schaduw of de kleur van het licht. Het is de bedoeling dat de personen stap voor stap hun zelfvertrouwen zien groeien. Bij de laatste stap verwacht het individu opnieuw een schaduw, maar dan wordt de persoon zelf opgelicht. We kunnen aan de hand van verscheidene technieken meer zelfvertrouwen geven, maar alles begint uiteindelijk met het geloven in jezelf.

46


47


48


49


AND Bij deze opdracht lag de nadruk op de verantwoordelijkheid die wij als ontwerper hebben om het verhaal van de opdrachtgever op een correcte manier te vertellen, en dit te expliciteren in een ontwerp. De bedoeling was om een horecazaak in te richten,. Daarbij kregen we volledige vrijheid voor het concept. Het bestaande pand was een oud gebouw met authentieke elementen in het hartje van Antwerpen. Antwerpen, België, doet me automatisch denken aan onze bekende chocolade. Daarom heb ik dit als uitgangspunt genomen. AND is de nieuwe naam van een pralinezaak die al generaties lang bestaat. Honoré De Bock is hier jaren geleden mee gestart. De passie voor chocolade heeft hij niet doorgegeven aan zijn kinderen, maar wel aan zijn kleinkinderen, de zusjes Louise en Juliane. Die hebben de zaak dan ook net overgenomen en wouden het klassiek interieur een subtiel nieuw leven inblazen. Het interieur moest stijlvol en gewaagd zijn. Dit hebben ze gedaan door met fel roze accenten te werken. Buiten de keuken is er aan de indeling van de zaak niet veel aangepast. Het is een open keuken geworden die wel nog afgesloten is door een pralinetoog. Dit zodat de klanten het proces van de pralines kunnen zien. Het is in feite een mix van oude en nieuwe elementen. De oude vertrouwde klanten voelen er zich nog welkom maar ook heeft de zaak zich opengesteld voor een nieuw publiek, de toeristen. Omdat de zusjes graag reizen, proberen ze zoveel mogelijk invloeden op te doen van de eetcultuur en die te verwerken in de pralines. Zo kunnen de toeristen, wanneer ze het geluk hebben dat de zusjes al in eigen land geweest zijn, een praline proeven met een invloed uit hun eigen eetcultuur. De naamgeving is niet alledaags maar je herkent er de verschillende invloeden in zoals de naam van de stad waarin de zaak zich bevindt, het hartje van ‘Ant’werpen. De oorsprong van de naamgeving van Antwerpen zelf heeft ook een betekenis, hand werpen. Die hebben de zusjes dan iets positiever verwerkt en daarbij dachten ze dat toeristen en vaste klanten wel een zeer mooie doelgroep zouden zijn om elkaar de hand te werpen.

52


53


BACHELOR


LICHTPUNT De vraag in deze ontwerpopdracht was ‘Hoe kan je als ontwerper interacties tussen de dimensies tijd en ruimte belevingsvol en sociaalruimtelijk ensceneren in een ontwerp van een plek voor afscheid?’. De te ontwerpen plaats is de plek voor afscheid van een crematorium. Meer dan in andere ruimten wordt de bezoeker geconfronteerd met de eindigheid van tijd. Verstillen, onthaasten en afscheid nemen worden als ritueel in scene gebracht en tactiel vertaald in ruimtelijke omgeving, symbolen en objecten. Het is een plek waar mensen elkaar ontmoeten maar ook alleen willen zijn, waar evenwicht heerst tussen public space en personal space, intimiteit en contact. Ruimte voor wat tijd, tijd voor wat ruimte. Voor het ontwerp was er een voorziene balkenstructuur. Maar hierin kon ik me niet vinden dus vertrok ik vanuit mijn eigen emoties. De structuur liet in mijn ogen de gevoelens niet toe dus ben ik dieper gaan graven bij mezelf. Hieruit concludeerde ik dat je een punt moet hebben in het rouwproces waar je met de dood wordt geconfronteerd. Als dit niet het geval is, dan is het moeilijk om het achteraf nog te kunnen plaatsen. Dit heb ik toegepast door middel van een intiem licht, gefocust op de overledene. Voor en na de confrontatie moeten mensen vooral geleid worden door hun instinct dat bevorderd wordt door een lichtlijn. Deze lichtlijn leidt op zijn beurt weer naar een ander bepaald lichtpunt. Wat ook cruciaal was, was de afscherming van de buitenwereld. Dit doe ik door een bijna volledig gesloten volume te creëren, waarbij mijn rotsen instaan voor de bescherming. In deze bescherming is er een lichtpunt dat de mensen het gevoel geeft dat de overledene het lichtpunt is. Ook is er op enkele plaatsen een marmeren wand met daarachter licht geplaatst waardoor deze een lichtgevende huid lijkt te zijn.

58


59


60


61


62


63


64


65


COMMUNITY In deze casestudie werd er opgegeven om vanuit een multidisciplinaire invalshoek een ontwerp van een ‘device’ in prototype te maken. Deze opdracht bestond uit een groepswerk en het onderwerp was vrij te kiezen. Na een brainstorm kwam ons groepje er unaniem uit dat we iets rond de actualiteit wouden doen. Het onderwerp dat toen niet te missen was in de actualiteit was terrorisme. Terrorisme is een gevoelig onderwerp waar veel mensen mee bezig zijn. Als er een terroristische aanslag plaatsvindt, kunnen we twee reacties waarnemen. De eerste is gekoppeld aan de angst voor onveiligheid. Vervolgens neemt de wereldwijde solidariteit toe. Die wordt met een sterk signaal verzonden aan heel de wereld. Mensen communiceren hun medeleven, bieden steun en stellen iemand verantwoordelijk voor deze wreedheden en veroordelen de dader van zulke aanslagen. Communicatie is dus zeer belangrijk. De stijging in communicatie van solidariteit was voor ons een inspiratiebron. Het werk bestaat uit 127 foto’s van verschillende mensen. Jong, oud, dik, dun, bruin, blank,… iedereen heeft een banaal rood papier vast. Waarom een rood papier? Omdat rood staat voor angst en liefde. Maar voor ons was het ook een duidelijke verwijzing naar de mens zelf. Iedereen heeft in zijn of haar lichaam bloed en bloed heeft een rode kleur. Dit zorgt ervoor dat je ziet dat we allemaal maar gewoon mensen zijn die met angst en solidariteit naar het onderwerp terrorisme kijken. Om de solidariteit en de band weer te geven tussen de mensen, hebben we gewerkt met aparte foto’s die in een cirkel staan. In het midden ligt een rode prop, die de terreur weergeeft en waar we allemaal naar kijken. De prop bestaat uit dezelfde rode papieren dat de mensen op de foto’s vast hebben. Dit toont aan dat het bij iedereen kan gebeuren dat je zoiets akeligs meemaakt. Er is voor geopteerd om de kaders op de grond te plaatsen omdat ze zo kwetsbaar zijn. Als je er een duwtje tegen geeft ontstaat er een domino-effect. Dit reflecteert naar het dagelijks leven waarin we dit ook terug zien. Wanneer iemand geraakt wordt door terreur zien we dat dit ook zijn effect heeft op de omgeving.

66


67


HOEKMEUBEL Aan de hand van een opgelegd meubelvoorbeeld uit de 18de of 19de eeuw werd er aangeleerd om enerzijds vormelijke factoren en anderzijds constructieve en functionele factoren te herkennen die de identiteit (verschijningsvorm) van een meubel bepalen. Mijn opgelegd meubel was een massieve Italiaanse console tafel uit de 18de eeuw. Deze is uniek aangezien het tafelblad alsook uit massieve notelaar bestaat, hoewel het 135 cm breed op 59 cm diep is. Het halfronde tafelblad wordt ondersteunt door twee poten die met elkaar zijn verbonden door drie verbindingen. Uit de conclusie van deze kenmerken werd er een nieuw hedendaags meubelstuk gemaakt dat grotendeels dezelfde identiteit bevat. Mijn meubelstuk bevindt zich in de schaduwzone tussen meubel en kunstwerk. Dit kenmerk werd gecreëerd doordat de kenmerken van het 18de-eeuwse meubelstuk zodanig werden uitgezuiverd. De identiteit van het tafelblad, de halve cirkel die in perspectief verder loopt, kan je terugvinden. Alsook het idee dat alle stukken vervaardigt zijn uit één plaat of ook wel één cirkel.

70


72


73


CILINDERANAMORFOSE Toen ik vertrouwd was geworden met de regels van het perspectief en met het weergeven van verkort en verlengd, lag de weg via het keuzevak ‘vormgeving en wiskunde’ voor hiermee te experimenteren open. Dat leidde onder meer tot het idee om te werken met een cilinder anamorfose. De voorstelling is op het eerste zicht een herkenbaar getekend oog maar wanneer de spiegelende cilinder zich op de juiste plaats situeert verschijnt hierin het beeld van een zelfportret. De kijker wordt gedwongen na te denken over het vreemde fenomeen en het is niet zomaar nog een 2D-tekening.

74


75


TENSEGRITY Tensegrity is een samentrekking van tension en structural integrity. Het verwijst naar de integriteit van structuren gebaseerd op een evenwicht tussen trek- en drukbelastingen. Het wiskundig figuur, de afgeknotte icosaĂŤder, bestaat uit nylondraad en staafjes in notelaarhout. De trekkrachten worden opgevangen door de nylondraad. De drukkrachten worden opgevangen door de dertig staafjes in notelaarhout.

76


77


DEBIEB De context waarbinnen deze bachelorproef tot stand is gekomen is het ontwerpen van een openbare bibliotheek waar we de e-cultuurgebonden desiderata van een welbepaalde doel- en leefgroep duiden. Het onderzoek tracht een antwoord te bieden op de volgende onderzoeksvraag: ‘Hoe kunnen we een ontwerp maken waarin er rekening is gehouden met de doelgroep?’. In de plaatselijke bibliotheek van mijn dorp ben ik op zoek gegaan naar inspiratie voor mijn concept. Ik heb er verschillende boeken geraadpleegd waarin meer informatie te vinden is over bibliotheken. De boeken waren ‘De bibliotheek: hoogtepunten uit de wereldgeschiedenis’ en ‘Wauw, hier leest men boeken!: inspiratiegids voor bibliotheek en boekhandel’. In het boek ‘De bibliotheek: hoogtepunten uit de wereldgeschiedenis’ vond ik uiteenlopende informatie over verschillende bibliotheken die ik als vertrekpunt voor de ontwikkeling van mijn concept heb gebruikt. Uit de analyse van die informatie is gebleken dat het contrast tussen oud en nieuw voor een ‘lost in space’ gevoel zorgt, wat tevens de visie achter mijn ontwerp is. Deze visie werd in het boek werd in het boek ‘Wauw, hier leest men boeken!: inspiratiegids voor bibliotheek en boekhandel’? bevestigd. Uit mijn onderzoek en de ontwikkeling van mijn concept is gebleken dat het concept werkbaar is en dat het een antwoord biedt op de onderzoeksvraag. Het ‘lost in space’ gevoel, het oude gebouw tegenover de nieuwe aanbouw en invulling, zorgt voor een verwelkoming van verschillende leeftijdsgroepen. Ook zijn er meerdere plaatsen ontwikkeld voor de verschillende leeftijdsgroepen zodat iedereen er zich welkom in voelt.

80


82


83


ASTER


CÉLESTINE Bij het opleidingsonderdeel ‘creación tipográfica’, werd er naast theoretische les ook een alfabet ontworpen. Dit zag ik als een ideale kans om voor mezelf een lettertype te ontwerpen dat in de toekomst voor persoonlijk gebruik kan dienen. Célestine is een elegant, traditioneel maar toch een eigenzinnig lettertype dat bestaat uit schreefletters. Dit wil zeggen dat er aan de ‘pootjes’ van de letters een onderdeel uitsteekt. Een schreef geeft het beeld van een letter een grotere vormvariatie. Daardoor zijn letters meer onderscheidend van elkaar en dus sneller herkenbaar, ze worden minder snel verward met een andere letter. Dat maakt een tekst dus makkelijker te lezen. Aangezien er wordt gewerkt met het voordeel van de schreefletters is er de mogelijkheid om met het lettertype te gaan spelen. Zo heb ik de rechte fijne lijnen soms onderbroken.

88


89


NEST De vraag was om een appartement te ontwerpen voor een gezin met drie kinderen. Hierbij bestond de opgegeven ruimte uit een basis met in het midden de hoofdcirculatie van het appartementsgebouw. Het gevoel van de ruimte was voor mij al zeer specifiek dat hierbij het concept van een ‘nest’ in me opkwam. Nest situeert zich in een traditioneel en klassiek appartementsgebouw te Parijs. Het gezin woont in de drukke stad maar kan volledig tot rust komen in hun eigen ‘nest’. De toegevoegde elementen in het interieur versterken de aanwezige ornamenten door deze soms terug toe te voegen of er juist een contrast mee te maken. Deze contrasten zijn vaak terug te vinden in de meer private ruimtes die zich naast de hoofdcirculatie van het gebouw situeren. Voor materialisatie in de droge ruimtes is er gewerkt met een eiken parketvloer in visgraatmotief. Dit patroon loopt alsook door in de natte ruimtes maar in carrara marmer.

90


JULES Bij het opleidingsonderdeel ‘Diseño de Mobiliario’ te Barcelona werd er als eerste ontwerpopdracht deelgenomen aan de jaarlijkse internationale ontwerpwedstrijd van Andreu World. Voor deze wedstrijd was er de keuze of je een stoel of tafel ging ontwerpen. Ik had de beslissing genomen een stoel te ontwerpen aangezien ik al lang naar deze opportuniteit uitkeek. De stoel ‘jules’ is niet zoals alle typische stoelen of als alle schommelstoelen. Het is een stoel dat kan functioneren in verscheidene situaties zoals in een publieke ruimte of private ruimte. Dus hij kan gebruikt worden om te dineren maar ook om op te studeren. Het belangrijkste kenmerk aan jules is dat je kan kiezen om in verschillende posities en graden te zitten. Wil je graag meer naar voor leunen, naar achter, links of rechts? De massieve stoel is met organische vormen ontworpen, die mooi aansluiten met het menselijk lichaam. Verschillende stukken komen uit blokken notelaarhout en worden afgewerkt met organische vormen voor het finale resultaat. De zitting is zo dun mogelijk vervaardigd en haalt al het vermogen uit het hout. Als voorlaatste stap worden alle onderdelen aan elkaar verlijmd. En als laatste stap is er een wax-laag over het hout.

92


93


HOEKMEUBEL In het tweede deel van de cursus ‘Diseño de Mobiliario’ werd er een meubel ontworpen voor een specifieke ruimte met het thema ‘hoekmeubel’. Mijn meubel zou plaats vinden in de winkel van Massimo Dutti op de Passeig de Gràcia. In de winkel is er voor het interieur met veel elegantie van materialen gewerkt. Dit specifiek kenmerk ging dan ook terugkomen bij het hoekmeubel. Een hoekmeubel moet niet altijd een tafel zijn maar kan ook een spiegel zijn die je gebruikt om je schoenen te bekijken. Het ontwerp is een spiegel met de typische karakteristieken van een caleidoscoop, maar met twee spiegels in plaats van met drie. Zo heb je drie oppervlakken met twee spiegels, drie lijnen vanuit het perspectief en vier in de spiegel, twee spiegels en drie reflecties. Door dit ontwerp kan je de schoenen gemakkelijk in verschillende posities bekijken. De spiegel bestaat uit een gouden stalen kader die samen is gesmolten. Een specifiek punt is dat je de spiegel kan sluiten zoals een boek, zo kan deze gemakkelijk in een stockruimte opbergen als ze niet wordt gebruikt.

100


101


POINTE POINTE. is een magazine dat is ontstaan bij het opleidingsonderdeel ‘maquetación editorial’. Hierbij was het de bedoeling dat we zelf een concept voor een magazine gingen bedenken met hierbij het ontwerp. Nadien werd er dan ook een proefdruk gemaakt. Dit magazine is een creatie van mijn eigen interesses. Ballet is iets dat ik altijd heb geweten in mijn leven, want vanaf mijn 6 jaar ben ik begonnen met ballet tot de dag van vandaag doe ik het nog steeds. Zo weet ik veel over de balletwereld als een meisje die het als hobby doet. In de basisschool werd ik er door sommige mee gepest. Een feit is dat veel mensen denken dat ballet eenvoudig is, maar eigenlijk is dit het tegenovergestelde. Het is een wereld waar je de passie hebt om te dansen en ervan houdt, maar ook een wereld van perfectie. In dit tijdschrift wil ik mijn gevoelens en visie over het ‘echte balletleven’ reflecteren. Waarom de naam ‘POINTE.’ voor het tijdschrift? Pointe is een ballet term dat betekent ‘staan op je voeten’, deze beweging is iets dat alle personen als kenmerk zien. Het ziet er erg elegant uit, maar in feite voelt het dat je jou eigen voet vermoord. Bijvoorbeeld de tenen bloeden, de nagels vallen af,… Alle mensen zijn gefocust op deze ballet beweging. De naam komt eveneens van het gefocust zijn op iets, in deze kwestie op ballet. Het concept van het tijdschrift is niet degene met de mooiste beelden of visies van dansers, maar hoe het echte balletleven is. Voor de lay-out is er een structuur die iedere maand terug komt. De kleuren van dit magazine zijn bruin en geel, maar voor de volgende tijdschriften zal de gele kleur anders zijn. Dus de bruine kleur blijft terug komen. In dit magazine, de eerste van allemaal, kan je verschillende onderwerpen vinden. Deze onderwerpen zullen altijd hetzelfde zijn maar met andere artikels.

102


104


105


BRAINS ARE THE NEW TITS De ‘International Design Workshop’ week wordt elk jaar georganiseerd voor masterstudenten architectuur, productontwikkeling, interieurarchitectuur, erfgoedstudies en bachelorstudenten productontwikkeling. We zijn het gewoon om aan echte onderzoeksprojecten te werken, vaak in de stad. Maar tijdens deze week worden we uitgedaagd om uit onze comfortzone te treden en een kritische houding aan te nemen ten opzichte van heersende visies over een maatschappelijk relevant thema. Het thema voor de editie 2017 was DISPLACEMENT. Ik koos voor de workshop ‘A new grammar of ornament’. Na het verkennen van zes kunstbewegingen in ontwerp en ornament volgde er het creëren van een eigen behangpapier in duo. Met mijn medestudent, Naomi van Hoeck, heb ik ‘brains are the new tits’ ontworpen. Grotendeels van de tijd wordt het lichaam als een biologisch object beschouwd, als een onderdeel van de biologische natuur. Deze tegenstelling tussen geest en lichaam komt ook overeen met een oppositie tussen man en vrouw. Door het plaatsen van elegante vrouwelijke vormen staan deze in contrast met de hardheid van de lijnen en de dikte van de zwarte tape. Dit behangpapier is een oproep voor de trotsheid van het vrouwelijk lichaam.

106


RAAKVLAK Doorstromingsgebied & sportcentrum Raakvlak biedt een antwoord op het herbestemmingsonderzoek van het Noorderpershuis in het thema ‘People on the run’. Het vormt een gloednieuw concept waarbij nodige faciliteiten voor de buurtbewoners van de opkomende Cadixwijk gekoppeld worden aan een doorstromingsgebied. Dit ‘doorstromingsgebied’ kan een oplossing bieden aan verscheidene diensten in functie van de actuele problematieken en noden in Vlaanderen. De actuele nood aan asielopvang vormde hierbij een bron van inspiratie en alvast de eerste invulling van het doorstromingsgebied. Met het oog op de nodige faciliteiten voor de omgeving en de noden van de bewoners, creëerden we een concept waarbij de raakvlakken in emotie en beweging op een spontane manier worden blootgelegd waardoor de relatie tussen beide doelgroepen bevordert. Een sportcentrum blijkt de ideale gelegenheid om het gewenste doel te realiseren op de betreffende locatie en een ontmoeting te organiseren tussen verschillende persoonlijkheden en achtergronden. Het uitgangspunt wordt extra benadrukt in de uitwerking van het project, zo werd het wijkplein ingericht als collectief gebeuren waar zowel de sporthal alsook de Seefbier brouwerij zijn plek heeft, voorbijgangers kunnen rusten en waar buurtbewoners kunnen tuinieren.

110


Raakvlak biedt een antwoord op het herbestemmingsonderzoek van het Antwerpse Noorderpershuis in de Cadixwijk. Het vormt een gloednieuw concept waarbij nodige faciliteiten voor de buurtbewoners van de opkomende woonwijk gekoppeld worden aan een doorstromingsgebied. Een sportcentrum en een groen wijkplein waar men collectief kan tuinieren blijken nodige faciliteiten in deze omgeving. Het daarmee gecombineerde doorstromingsgebied kan een oplossing bieden aan verscheidene diensten in functie van de actuele problematieken en noden in Vlaanderen. Dit masterplan legt de raakvlakken in emotie en beweging op een spontane wijze bloot, waardoor de relatie tussen verschillende doelgroepen bevordert.

Lieselotte Crijns & Lien De Maeyer

111


112


113


116


117


Esta no es una foto.


Profile for Lien De Maeyer

Portfolio Lien De Maeyer  

Portfolio Lien De Maeyer  

Advertisement