Issuu on Google+

Woensdag 16 april 2008 Jaargang 1

Homohuwelijk opnieuw in de aandacht Max. 10 °C Min -1°C ZZW 3 0 mm. Half bewolkt

Spotlight

3

INTERVIEW Fractievoorzitters Aan het woord: VVD, PvdA, Student & Stad

4

Drama voor Homoseksuele Asielzoeker

7 Homoseksualiteit nog altijd taboe in de Voetbalwereld

Door: Danielle Wielenga GRONINGEN – Het homohuwelijk is het politieke onderwerp van de laatste tijd. Ook nu weer komt de regering met een nieuwe wetgeving omtrent het homohuwelijk. De regering wil met deze nieuwe regelgeving een betere samenhang creëren tussen homoseksuelen en ambtenaren. Het homohuwelijk is een geliefd onderwerp in de politiek. Zo ook nu weer is er een discussie ontstaan omtrent het homohuwelijk. Ditmaal over een nieuw wetsvoorstel van de regering over de mogelijkheid voor een ambtenaar om het trouwen van een homopaar te weigeren. De ChristenUnie die het homohuwelijk liever zou verbieden is voor deze nieuwe wetsverandering. Volgens dit nieuwe wetsvoorstel is het voor homoparen nog steeds mogelijk om te trouwen. Wat de regering wil is dat er een keuze mogelijkheid komt voor ambtenaren of ze een homopaar wel al dan niet in het huwelijk willen verbinden. Een ambtenaar kan tegenwoordig niet weigeren vanwege geloof of gewetenskwesties. De regering wil met dit nieuwe wetsvoorstel dat de rechten van een ambtenaar niet in het gedrang komen. Ambtenaren zouden beschermd moeten worden. De regering doet met dit nieuwe wetsvoorstel behoorlijk wat stof doet opwaaien bij verschillende steden in Nederland. Steden als

Groningen, Rotterdam en Utrecht zijn definitief tegen dit nieuwe wetsvoorstel.

ing blijft. Ook al waait er een stichtelijke conservatieve wind vanuit Den Haag.”

Een woordvoerder van de gemeente Utrecht liet weten: “Het kabinet gaat niet over ons personeelsbeleid”. De Groningse wethouder Karin Dekker (GroenLinks) sluit zich hier volledig bij aan. Zij wil benadrukken dat de Gemeente Groningen niet van plan is deze wijziging door te voeren en hun beleid aan te passen. Ook Jetze Luhoff van D’66 Groningen sluit zich bij Karin Dekker van Groen links aan. Hij zegt hierover: “het liefst zouden wij zien dat ook de huidige ambtenaren de wet zouden uitvoeren. Wij verwachten dat het college er voor zorgt dat Groningen een open en tolerante samenlev-

Waar de gemeente Groningen tot dusver weinig tot niks aan homo emancipatie deed was dit standpunt een groot pluspunt. De Nederlandse homoseksuelen zullen nu met een hele andere blik naar de gemeente Groningen kijken. Vooral de homoseksuelen in Groningen zullen nu positiever tegenover de gemeente staan. In Nederland is 45% van de gemeentes van mening dat de zogehete BABS (Bijzondere Ambtenaren van de burgerlijke stand) alle huwelijken ook die van het gelijke geslacht zouden moeten voltrekken. Gelukkig kunnen we zeggen dat de gemeente Groningen daar één van is. COLOFON Hoofdredacteur: Lidewey Strating Plv. Hoofdredacteur: Mattheus Aalders Eindredactie: Mattheus Aalders Lin Deelstra Lidewey Strating Danielle Wielenga Adres redactie: Zuiderdiep 25, 9713 EE Postbus 3372, 9713 EE Tel: (050) 5412347 Fax: (050) 5412348 Mail: g-krant@groningen.nl


2

Woensdag 16 april G-krant


3

Woensdag 16 april G-krant

Geen Homohaat in Groningen De Gaykrant Groningen interviewde deze week drie politieke figuren uit de Gemeente Groningen over homoseksualiteit in Groningen. We spraken met fractievoorzitters Jacqueline Kinds van de PvdA, Betty de Boer van de VVD en Stephan Antuma van Student & Stad. Jaqueline Kinds (PvdA) ‘Acceptatie moeten we bevorderen’

Wat is het standpunt van uw partij tegenover homo-seksualiteit? ‘Dit zou geen item moeten zijn in de maatschappij van vandaag. Mensen die een homoseksuele geaardheid hebben moeten op een normale manier kunnen functioneren in de maatschappij. Daar waar zij zich niet veilig voelen, zal de gemeente in moeten grijpen om daar wat aan te doen’ U vindt dus dat homo-seksualiteit wel degelijk op de politieke agenda moet staan? In die zin als homo-seksuelen zich bijvoorbeeld onveilig voelen op straat, bij uitgaansgelegenheden of scholen; ja, ik vind dat je daar als gemeente wat aan moet doen. Acceptatie van homo-seksualiteit moeten we bevorderen. We hebben ook een voorstel liggen om daar E175.000 euro voor uit te trekken. In economisch opzicht zou homoseksualiteit de stad Groningen aantrekkelijker maken door de creativiteit.’ Vindt u dat Groningen een gunstige omgeving is voor homoseksuelen? ‘Ja, ik heb niet het gevoel dat er moeilijkheden zijn. Er zijn recentelijk ook geen klachten binnen gekomen vanuit het onderwijs en docenten betreffende dit onderwerp. We doen daarnaast regelmatig een onderzoek naar de leefstijl van jongeren. Homo-seksualiteit is in dat onderzoek nog niet opgenomen, maar het zou goed zijn om deze groep ook te vragen hoe zij homoseksualiteit zien.’ Vindt u dat er duidelijk verschillen zijn in Nederland tussen de Noordelijke provincies en de provincies rondom de Randstad? ‘Uit wat ik hoor en lees blijkt dat Amsterdam minder veilig is voor homoseksuelen. In Groningen is dat niet zo’n issue. Het verschil zal em waarschijnlijk meer zitten in het platteland en bij de allochtone bevolkingslaag die er meer moeite mee hebben. Dus niet zozeer in het verschil tussen het Noorden en Zuiden. Groningen is wat dat betreft ook een grote stad, die tolerant is.’

Betty de Boer (VVD) ‘Positief homobeleid is géén homobeleid’

Stephan Antuma (Student&Stad) ‘Iedereen is gelijk’

Wat is het standpunt van uw partij tegenover homo-seksualiteit?

Wat is het standpunt van uw partij tegenover homoseksualiteit?

‘wij staan neutraal tegen-over homoseksualiteit. Iedereen moet het zelf weten. We vinden dat homoseksuelen gelijkwaardig zijn aan de rest. ‘

‘Tussen homo’s en hetero’s moet je geen verschil maken. Iedereen is gelijk. Er wordt binnen onze partij ook niet erg veel over gesproken, moet ik zeggen. Je moet elkaars leefwijze accepteren.’

Vind u dat homo-seksualiteit voldoende wordt aangestipt op de politieke agenda? ‘Ik vind dat het helemaal niet een item zou moeten zijn. Een positief homo-beleid is géén homobeleid. Als je je ermee bezig gaat houden zegt dat alleen maar dat je juist wel vind dat homoseksuelen anders zijn en dat willen wij juist niet overbrengen.’ Wat vindt u van de uitgaansgelegenheden in Groningen voor homo-seksuelen? ‘Het aantal kroegen en cafés voor homoseksuelen moeten we aan de markt overlaten. De gemeente hoeft niet te zorgen voor uitgaansgelegenheden. Daartoe moet iedereen zelf het initiatief nemen. Zelf kwam ik ook vaak in El Rubio. Een gezellige tent. Wat ik nog wel wil zeggen is dat het altijd gezellig was. Homo-seksuelen en hetero-seksuelen moeten gewoon samen kunnen uitgaan.’ Vindt u dat er duidelijk verschillen zijn in Nederland tussen de Noordelijke provincies en de provincies rondom de Randstad? ‘Nee, dat gevoel ken ik niet. Het wordt overal wel geaccepteerd.’

Dus homoseksualiteit hoeft van u ook niet een belangrijk item op de politieke agenda te zijn? ‘Nee, de afgelopen periode is er eigenlijk weinig over gesproken. De enige keer was zo’n 2,5 jaar geleden en toen hadden we het er in brede zin over met betrekking tot het nieuwe kabinet. Daarbij wordt homoseksualiteit dan ook betrokken.’ Wat vindt u van de uitgaansgelegenheden in Groningen voor homoseksuelen? ‘Ik denk dat dit vooral vanuit ondernemers zelf moet komen. Groningen heeft natuurlijk een hoop kroegen. Horeca-ondernemers zien een gat in de markt en sturen daarop in. Als er behoefte zou zijn aan een nieuwe kroeg voor homo’s dan zou dat als het ware vanzelf moeten gebeuren volgens de marktwerking. Als homoseksuelen echter achtergesteld zouden zijn, dan zou je daar als Gemeente wel op in moeten spelen en kijken wat je kunt betekenen.’ Vindt u dat er duidelijk verschillen zijn in Nederland tussen de Noordelijke provincies en de provincies rondom de Randstad? ‘Mijn indruk in het algemeen is dat het in de Randstad meer geaccepteerd wordt. De kleinere plaatsen zijn wat meer gesloten en daarom is de acceptatie daar minder groot. Echter in Groningen zie ik geen homohaat voorkomen, dus dat is goed.’


ECONOMIE

4

Woensdag 16 april G-krant

Discriminatie op het werk Door: Lin Deelstra GRONINGEN - Uit een onderzoek in opdracht van het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid is gebleken dat homoseksualiteit ter sprake komt tijdens een sollicitatie. Dit komt voor bij specifieke gevallen. Werkgevers moeten er daarnaast extra attent op zijn dat hun homoseksuele werknemers niet worden gediscrimineerd door collega’s. In de marktsector komt het voor dat een vemoeden van homoseksualiteit ter sprake komt tijdens een sollicitatiegesprek. Bij de overheid en non-profit organisaties komt dit minder snel voor. De seksuele geaardheid van een sollicitant komt meestal alleen ter sprake bij specifieke gevallen. Een vertegenwoordiger van een VMBO school in Groningen met voornamelijk allochtone leerlingen zegt hierover: “Bij de sollicitaties zijn we alerter op de seksuele geaardheid van de sollicitant. De kans dat een homoseksueel door leerlingen wordt gediscrimineerd op scholen met merendeels allochtone leerlingen is groter, dan op een school met grotendeels autochtonen.”

Homoseksualiteit kan ook indirect aan de orde komen tijdens een sollicitatieprocedure. Een werknemer in een TBS kliniek verklaarde dit: “als iemand problemen heeft met zijn of haar seksuele gerichtheid dan maakt dat de persoon ook onzekerder en kwetsbaarder.”

conflicten of pesterijen kunnen ontstaan op de werkvloer. De acceptatie van homoseksualiteit verschilt per sector. Zo komt homodiscriminatie meer voor in de bouw dan in de horeca. De bouw is iets waar mannelijkheid nog steeds de norm is. Dit maakt de kans op homodiscriminatie groter.

Tijdens sollicitatieprocedures bij kleinere organisaties is er een grote kans dat iemands geaardheid ter sprake komt. Bij een kleinere organisatie werk je nauwer met elkaar en is een werkgever meer betrokken bij zijn werknemers.

Enerzijds wordt homoseksualiteit dus steeds meer geaccepteerd. Iemands geaardheid kan de kans op een baan wel beïnvloeden, maar dit is uiteindelijk in het belang van de sollicitant. Anderzijds moeten werkgevers alert blijven om pesterijen en conflicten te voorkomen. Er zijn sectoren waar een heterocultuur heerst. Daar is de kans op homodiscriminatie groter.

Over het algemeen is homoseksualiteit geen reden om een sollicitant af te wijzen. Homoseksualiteit is iets wat tegenwoordig steeds meer geaccepteerd wordt in de Nederlandse samenleving, en daarmee ook bij de relaties tussen collega’s in bedrijven en instellingen. Seksuele geaardheid heft meestal ook geen invloed op de prestaties van de homoseksuele werknemer. Toch komt het nog voor dat homoseksualiteit de relatie met collega’s beïnvloedt. Ook al wordt homoseksualiteit meer geaccepteerd, het komt nog steeds voor dat er

Drama voor homoseksuele asielzoeker wensen over laat. Nederland is een land waarin homoseksuele asielzoekers veilig kunnen en horen te zijn. Hier zullen ze beschermd worden voor straffen die in eigen land gelden. Echter, in de praktijk blijkt dat dit nauwelijks tot zijn recht komt. Dit is te wijten aan een viertal problemen. Onwetendheid, schaamte, bewijs en wet Over het algemeen wéten asielzoekers niet dat er in Nederland recht bestaat op asiel op basis van vervolging wegens homoseksualiteit. Deze informatie is wel te vinden op het internet, maar dit ligt vaak buiten het bereik van asielzoekers. Ook wordt het verspreiden van deze informatie niet gestimuleerd door de Door: Lidewey Strating Immigratie en Naturalisatie Dienst (IND), omdat GROOT-BRITTANIË Mehdi Kazemi, men ‘homoseksueel asieltoerisme’wil voorkomen. een Iraanse homo, vraagt asiel aan in Groot-Brittanië. De aanvraag wordt afgewezen, Een tweede probleem is dat tijdens de bien hij vlucht naar Nederland. Ons land stuurt jeenkomsten met de IND, de asielzoeker Iraanse homo’s in principe niet terug, maar wil moet aangeven waarom hij asiel aanvraagt. de zaak niet behandelen vanwege Europese Asielzoekers met homoseksuele gevoelens regels. Hierdoor zal Kazemi waarschijnlijk terug zullen dit over het algemeen niet gauw doen. naar Iran worden gebracht. Na protesten belooft Ze schamen zich ervoor en traumatische de Birtse regering de afwijzing alsnog te herzien. ervaringen met autoriteiten in eigen land zorgen er vaak voor dat zij dit verzwijgen Bovenstaande maakt duidelijk dat het asiel- voor de IND. Tijd om vertrouwen op te boubeleid wat betreft homoseksuelen nogal wat te wen is er niet, zeker niet met de invoer

van de versnelde asielprocedure (48 uur). Daarnaast brengt het aantonen van vervolging in eigen land een hoop ingewikkeldheden met zich mee. Er moet bewijs geleverd worden en hierover beschikt de vluchteling vaak niet omdat men gevlucht is voordat het zover kwam. Bedreigingen zijn meestal verbaal en vormen dus een moeilijk bewijsstuk in de procedure. Ook kan het zijn dat in het land van herkomst geen formele vervolging meer plaats vindt doordat het betreffende wetsartikel is afgeschaft. Dit betekent echter niet dat er maatschappelijk ook iets veranderd is. Al deze factoren maken het lastig om te bepalen of de homoseksuele asielzoeker recht heeft om in Nederland te blijven. ‘Een erg bizarre situatie’ Een laatste probleem is dat, zoals in het geval van Mehdi Kazemi, de asielzoeker Nederland is binnen gekomen via een ander Europees land. Volgens de Richtlijnen van Dublin kan asiel in de Europese Unie alleen worden aangevraagd bij het land van binnenkomst. Kazemi, die dus binnen kwam in Groot-Brittanie, heeft het recht verspeelt om nu in Nederland geholpen te worden. Een erg bizarre situatie. Nederland een toevluchtsoord voor homoseksuele asielzoekers? Op basis van deze informatie lijkt dat niet zo te zijn.


5

Door: Mattheus Aalders

ECONOMIE

Woensdag 16 april G-krant

Amsterdam nog altijd dé Homostad?

GRONINGEN - Amsterdam is door de eeuwen heen altijd relatief goed geweest voor zijn homoseksuele bevolking. Waar homo’s op veel plaatsen in Europa werden gemeden, stond Amsterdam begin 18e eeuw op de bres voor de zogenaamde “sodomieten”. Amsterdam ontwikkelde ontmoetingsplaatsen voor het homoseksuele volk dat met elkaar ging. Hiermee voorkwamen ze geweld en creëerde de stad Amsterdam een samenleving met meer acceptatie voor mensen die anders waren.

Na de Tweede Wereldoorlog komt er in Amsterdam een homocultuur op gang. In 1946 richt de Amsterdamse homoactivist Niek Engelschman het Cultuur- en Ontspanningscentrum (COC) op, waar homoseksuelen elkaar kunnen ontmoeten. Cafés, peesbarretjes en de eerste homodisco’s, zoals het DOK en de Schakel, openen hun deuren. Tegenwoordig is het minder gesteld met die homoacceptatie in Amsterdam. Jaarlijks trekt de Gay Parade nog door de grachten van Amsterdam. Toch vraag ik me af: Geeft deze parade geen vertekend beeld van de homo-acceptatie van tegenwoordig? Moeten we blijven negeren dat homo’s eigenlijk onveiliger zijn op straat dan enkele tientallen jaren geleden? Waar eens de tolerante stad een walhalla voor de homoseksuele wereld was, is deze positie rap verloren gegaan. Rotterdam is Amsterdam gepasseerd.

Vroeger keerden ze niet iedere florijn om in Amsterdam, om goed voor hun homoseksuele bevolking te zorgen. Niet veel later kregen homoseksuelen zelfs de mogelijkheid om naar kroegen te gaan, waar hun geaardheid gedoogd werd. Het tolerante Amsterdamse volk lag in de Gouden Eeuw mijlenver voor op het gebied van mensenrechten en acceptatie. En de stad stak hier zelfs geld in. Iets wat ondenkbaar was in die tijd.

Het lijkt me duidelijk dat de gemeente Amsterdam niet blij is met deze ontwikkeling. Amsterdam wordt op dit moment overschaduwt door steden als Nijmegen, Groningen en Rotterdam als het gaat om homovriendelijkheid. Rotterdam is in 2006 zelfs uitgeroepen tot homohoofdstad van Nederland. In de kranten lezen we steeds vaker dat Amsterdam een minder veilige stad voor homoseksueel Nederland wordt.

Homo emancipatie meer geld van Plasterk Door: Danielle Wielenga

GRONINGEN - De homo emancipatie in Nederland laat volgens minister Plasterk nogal te wensen over. Daarom wil hij in de nieuwe budgettering van de regering meer geld vrij maken voor de homo emancipatie in Nederland. De minister beweert dat één op de vijftien mensen homoseksueel geaard is. “Dit is heel gewoon”, aldus minister Plasterk. Volgens Minister Plasterk moeten mensen homoseksualiteit meer gaan tolereren en accepteren. De minister wil daarom het budget van 1 miljoen euro gaan verhogen tot een bedrag van 2.5 miljoen euro. Dit geld zal dan gebruikt worden voor onder meer voorlichtingen op scholen en verenigingen. Ook het COC zal een deel van dit geld krijgen. Zij zullen met dit geld ervoor zorgen dat de homo emancipatie voortdurend in de media te zien zal zijn. “Het gaat niet alleen om veiligheid, maar ook om actieve acceptatie van homoseksualiteit in de maatschappij”, aldus COC-voorzitter Van Dalen. Het overige geld wat nu vrij komt zal gebruikt worden om een positief beeld van de homoseksuele gemeenschap in Nederland te creëren. Volgens de minister staat het gehele kabinet inclusief de ChristenUnie positief tegenover zijn voorstellen. Het is nog maar kort geleden dat er commotie ontstond binnen de ChristenUnie over de mening van deelraadslid Yvette Lont, dat er binnen

de partij geen bestuurlijke functies door een homoseksueel persoon bekleed kan worden. Tevens stelt ze voor dat er een adviserende commissie over het leven en de leefwijzen van de bestuurders en politici van de ChristenUnie moet worden ingesteld. Minister Plasterk wil dit soort voorstellen in de toekomst gaan voorkomen. Door middel van goede voorlichting wil hij de beeldvorming van jeugd beïnvloedden. Minister Plasterk zet zijn homo emancipatie campagne voort door mee te varen op een boot tijdens de Gay Parade in Groningen later dit jaar.

In Groningen loopt men vandaag de dag totaal niet achter op Amsterdam. Groningen heeft dan geen jaarlijkse Gay Parade, maar wel talloze uitgaansmogelijkheden. Daarnaast kent de stad ook sportverenigingen speciaal voor homoseksuelen. Het enige struikelblok van Groningen is dat het een paar jaar geleden negatief in het nieuws is geweest door het HIV-spuiters schandaal. Dit zorgde voor negatieve invloeden, maar niet zo erg dat de homoscene er in Groningen onder geleden heeft. Seks in het Vondelpark gedoogd. Toch probeert Amsterdam er van alles aan te doen om verandering te brengen in de homoacceptatie. Burgemeester Cohen gaat hier vrij ver. Homoseksuele paren die in de Amsterdamse parken seks bedrijven worden nu gedoogd, om maar een voorbeeld te noemen. Ook heeft de politie Amsterdam een speciaal telefoonnummer voor homo’s die met geweld te maken hebben. Op basis van historische feiten is Amsterdam de homohoofdstad van de wereld. Echter, in het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst. Amsterdam is nu zijn status als homostad verloren, maar de gemeente doet er alles aan om zijn status te herstellen. De gemeente heeft nog een lange weg te gaan, maar met het beleid van burgemeester Job Cohen maakt Amsterdam kans.


6

Woensdag 16 april G-krant

Taboe in voetbalwereld Dus het woord homo ‘mag’ als scheldwoord gebruikt worden? Als ik na een half uur spelen Vitesse zie scoren. Het thuispubliek kakt behoorlijk in en ik fluister zachtjes, “1-0 voor de homofiel.” “Moreel leiderschap tonen” We gaan terug naar de zomer van 2006. In het hoofdkantoor van het COC wordt een keurige uitnodiging geschreven. De uitnodiging is gericht aan KNVB-directeur Henk Kesler. Het COC wil hem benaderen voor een gesprek over het homobeleid van de KNVB, of eigenlijk, het gebrek daaraan. Het COC pleit voor een Engelse aanpak. De FA, de Engelse variant op de KNVB werkt een aantal jaren met een beleid waarin homoseksualiteit bespreekbaar is binnen de voetbalwereld. Daarnaast wordt er hard opgetreden tegen homofobe reacties van veelal supporters.

Door: Mattheus Aalders GRONINGEN - Overal in Nederland lijkt homoseksualiteit te worden geaccepteerd. Op TV zijn de homoseksuelen in overvloed te bewonderen. (Paul de Leeuw, Albert Verlinde, Gerard Joling en Gordon.) Zelfs politici lopen er publiekelijk mee te koop. Denk bijvoorbeeld aan Boris Dittrich en wijlen Pim Fortuyn. Homoseksualiteit wordt hier als normaal gezien, maar waarom is dit in de sport, en dan met name in de voetballerij niet het geval? Wanneer ik op zondagmiddag stadion de Euroborg betreed om een leuke pot voetbal te kijken, begin ik te begrijpen waarom. FC Groningen speelt tegen rivaal Vitesse. De supporters van het thuisspelende Groningen beginnen vanaf minuut 1 de spelers van Vitesse steevast toe te zingen met homoleuzen. Het gaat om kreten als “het zijn de homo’s, yes yes, het zijn de homo’s van Vites”. Nu kun je eraan twijfelen of dit ernstig is. Wat kan de invloed van deze spreekkoren zijn? Volgens Roger Stinissen, voorzitter van de supportersvereniging hoeven we ons niet druk te maken: “Wat er in het stadion wordt geroepen, moet je met een korreltje zout nemen. Het woord ‘homo’ wordt gewoon als scheldwoord gebruikt, niet om te discrimineren. Als je er de aandacht op vestigt, maak je het alleen maar erger.”

Volgens het COC is het erg moeilijk om als voetballer uit te komen voor je geaardheid. Ik deel die mening. Ik zou ook niet graag als Vitesse-speler uit de kast komen. Zeker niet als je een week later in een goed gevuld stadion tegen FC Groningen moet spelen. Ook het risico dat je eigen supporters zich tegen je gaan keren is erg groot. Er is dus wel degelijk sprake van een taboe. “Dat taboe moet maar eens doorbroken worden en daar dient de KNVB moreel leiderschap te tonen”, aldus Frank van Dalen, voorzitter van het COC. Toch blijft het gissen naar de schade die de spreekkoren aanrichten bij de voetballers. Zijn voetballers echt allemaal stoere hetero’s? Heeft de homoseksueel simpelweg geen kans in deze harde voetbalwereld? Statistisch gezien zouden er volgens het COC 40 homoseksuele voetballers moeten rondlopen in de vaderlandse Eredivisie. Een feit is dat er niemand zo “stoer” is om hiervoor uit te komen, maar is dat eigenlijk wel echt zo? “Acht uur per dag deed ik alsof” In 1997 kwam voormalig Helmond Sport-speler Wensley Ton uit de kast en gaf daarbij de volgende verklaring: “Zodra voetballers bij elkaar zijn, wordt het plat en gaat het over vrouwen en wippen. Als jonge jongen voelde ik me daar onzeker bij. Daarom wilde ik niet dat mijn medespelers het te weten zouden komen. Acht uur per dag deed ik alsof.”

Het grappige aan deze verklaring is dat Wensley met iets komt wat ik nog niet eerder benoemde. Onzekerheid binnen je eigen groep. Ton spreekt niet over angst voor eigen supporters of de invloed die de media kan hebben. Scheidsrechters lijken heel wat minder moeite te hebben met het “uit de kast komen”. Voorbeelden zijn John Blankenstijn, Ignace van Swieten en Groninger Jacques d’Ancona. Een scheidsrechter heeft net als de voetballers te maken met media en supporters. Toch maakten deze scheidsrechters destijds de keuze om voor hun geaardheid uit te komen. Het heeft er alle schijn van dat homoseksuele voetballers niet uit de kast dúrven te komen. Niet zozeer door de mening van supporters of door wat de media zal schrijven. Eerder door de angst om niet geaccepteerd te worden door hun groep. Deze stelling geeft mij alleen maar meer het gevoel dat de voetbalwereld een wereld voor harde stoere kerels is. De KNVB zou juist hierin iets moeten zien te veranderen. Homoseksualiteit bespreekbaar maken De KNVB moet dus bij de spelersgroep beginnen. Het klinkt zo logisch. De KNVB moet samen met de voetbalclubs ervoor zorgen dat homoseksualiteit bespreekbaar is binnen een spelersgroep. De angst voor negatieve reacties moeten verdwijnen. Ook FC Groningen zal dus iets aan zijn homobeleid moeten doen. Het is alleen de vraag of de supporters in de Euroborg dit verzoek serieus gaan nemen. In diezelfde Euroborg spelen de zogenoemde “homo’s van Vites” rustig door. Een kwartier voor tijd wordt Danko Lazovic met een schitterende dieptepass aangespeeld. De spits rent achter de bal aan en komt net eerder dan Groningenkeeper Brian van Loo aan de bal. Hij omspeelt de doelman en tikt de 2-0 in. Met de handen in de lucht rent hij naar zijn teamgenoten en viert het doelpunt. Zou dit doelpunt zijn opgedragen aan zijn homofiele teamgenoot of is dit slechts “wishful thinking?”


7

Woensdag 16 april G-krant

Homoseksueel voelt zich onveilig Door: Lin Deelstra GRONINGEN Homoseksuelen voelen zich onveiliger op straat. Dit blijkt uit een enquête die in 2007 is gehouden door het EénVandaag Opniepanel. Het geweld op homoseksuelen komt nog steeds voor in Nederland en volgens homo- belangenorganisatie COC neemt het steeds meer toe. ‘Amsterdam onveilig’ Na aanleiding van de toename van antihomoseksueel geweld heeft het COC duidelijk gemaakt dat het “ouderwetse” potenrammen weer terug lijkt te komen. Potenrammen is het opzettelijk mishandelen van homoseksuelen. Homoseksuelen en lesbische vrouwen voelen zich vooral onveilig in de grote steden. Dit is vooral het geval in onze hoofdstad Amsterdam. Naast dat Amsterdam wordt gezien als een “homostad” wordt het ook gezien als een stad waar het meeste geweld op homoseksuelen voor komt. Door deze berichtgeving kan het misschien betekenen dat Amsterdam door de homoseksuele bevolking niet meer wordt gezien als homostad. ‘Aanpassing’ Sommige homoseksuelen en lesbische vrouwen hebben hun gedrag aangepast om antihomoseksueel geweld te ontwijken. Het blijkt dat ze zich minder opvallend gaan gedragen om te voorkomen dat ze worden opge-

merkt als homo of lesbo. Het gaat zelf zo ver dat ze bepaalde uitgaansgelegenheden niet meer opzoeken of niet meer hand in hand durven te lopen met hun partner. COC voorzitter Frank van Dalen maakt zich zorgen om het feit dat homoseksuelen zich niet veilig voelen. “Vooral omdat het gevoel van veiligheid gerelateerd is aan persoonlijke ervaring: men maakt het zelf echt mee.” ‘Geen begrip’ De meeste incidenten worden gepleegd door Turken of Marokkanen. Dat komt omdat homoseksualiteit niet thuis hoort bij hun opvoeding. Ze hebben er geen begrip voor en willen dit laten zien door middel van zinloos geweld tegen homoseksuelen. ‘Groningen als oplossing?’ Hoewel Nederland een “homovriendelijk” land is voelen homoseksuelen en lesbische vrouwen zich dus steeds onveiliger op straat, voornamelijk in de grote steden. Dit kan betekenen dat homoseksuelen andere plekken gaan opzoeken waar ze minder of niet te maken hebben met antihomoseksueel geweld. In Groningen en ander minder grote steden is het aantal incidenten van dit geweld veel kleiner. Groningen kan een “nieuwe” trekpleister worden voor homoseksuelen omdat het percentage van incidenten hier veel lager ligt.

Gay-Stappen in Groningen: Top of Flop Door: Lidewey Strating GRONINGEN - Het gaat niet goed – zo lijkt het althans – met de Groninger homohoreca. Pink Pronkjewail van het COC Groningen & Drenthe, Bite Me en The Mac vormen voorbeelden van homokroegen die in de afgelopen jaren gesloten werden. Toch kan de homoseksueel blij zijn met de mogelijkheden die Groningen biedt op het gebied van uitgaan. Maar wáár is die beruchte homoscene in Groningen dan te vinden? In de afgelopen jaren is het commerciele holebi-gebeuren erg toegenomen. Kappers, modezaken, bloemisten, designwinkels en dergelijke laten steeds meer blijken ‘holebivriendelijk’ te zijn. Ook in uitgaansgelegenheden is dit reeds gebruikelijk. Veel homokroegen hebben boven of naast de ingang een regenboogsticker. Hiermee willen ze hun holebivriendelijk imago duidelijk maken en geven ze te kennen dat homofobie in de betreffende ruimte niet gewenst is. In Groningen is er een aantal kroegen dat expliciet aangeven dat ze een holebivriendelijk karakter hebben. Zo zijn cafés El Rubio, Garbo, Hips n Lips, de Rits en de Koningin voorbeelden van openminded gelegenheden, waar je als homoseksueel én als hetero naar binnen kunt. Ook Jazzcafé de Spieghel geeft te kennen dat ze een holebi-vriendelijk

karakter heeft. Dit is echter de enige homovriendelijke kroeg die in de bekende uitgaansstraten van Groningen zit. De meeste openminded cafés zitten daar net buiten. De Golden Arm In Groningen is er één uitgaansgelegenheid die met kop en schouders boven de rest uitkomt. Het betreft hier Gay Bardancing de Golden Arm. Dit is de grootste homo-discotheek in Noord-Nederland. Er zijn vier vloeren met vier verschillende stijlen. Op de begane grond draait vaak een DJ, op de eerste verdieping is er de hiphop en pop en op de tweede verdieping jaren ’80 en Nederlandstalige muziek. ‘Homoseksualiteit zou geen ver-van-je-bed show moeten zijn’ Tot op heden zijn in de Golden arm zowel hetero’s als homoseksuelen welkom. Dit zal echter binnen onbekende tijd veranderen. Je moet dan een pasje hebben om naar binnen te mogen. Hoe het systeem verder gaat werken, is nog niet bekend. Tot die tijd moet je aanbellen om naar binnen te mogen. Een aanrader voor elke Groninger om eens een keer heen te gaan. Immers, homoseksualiteit zou geen ver-van-je-bed show moeten zijn. En met de Golden Arm in de stad, is Groningen nog steeds een veel bezochte plaats binnen de homoscene van Nederland.



G-Krant