Page 53

51

Na haar instemming wordt lithium gestart en de depressie klaart langzaam verder op. We zorgen ervoor dat de kaders helder zijn met een grote transparantie. Samen met haar wordt een dagprogramma gemaakt. Ze wil beslist geen groepstherapie. Wel wil ze enkele individuele therapieën, zoals PMT en gesprekken met de psycholoog. In de gesprekken met de psycholoog zijn haar coping, haar gedachten over de dood, haar leven, relatie met haar kinderen en haar toekomstperspectief onderwerpen van gesprek. De keus om door te gaan met medicamenteuze behandeling ligt bij haar zelf. Ook wordt de rol en mogelijkheden van hulpverleners besproken. ‘Wij, hulpverleners kunnen ondersteunen en veiligheid bieden maar niet te allen tijde verhinderen dat u uzelf iets aandoet.’ Dit wordt ook met haar kinderen besproken. Verder wordt benoemd dat als ze geen behandeldoelen meer heeft, er geen opnameindicatie meer is. De depressie klaart verder op. Het stellen van nieuwe levensdoelen valt haar nog steeds zwaar en de doodswens is niet volledig verdwenen. Het lezen in boeken lukt weer en vindt ze wel leuk. Naar huis gaan wil ze niet. Thuis heeft ze niemand om voor te zorgen. Voor wie moet ze nu dingen doen? Nog steeds heeft ze niet het gevoel verbonden te zijn met haar kinderen en voor haar kinderen iets te betekenen. Ook heeft ze het gevoel niet aan de eisen van haar kinderen te kunnen voldoen. Haar systeem wordt steeds betrokken bij behandelplanbesprekingen waarin de stand van zaken en voorzichtige resocialisatie wordt gesproken. Psycho-educatie is een vast onderdeel. De kinderen worden ook betrokken bij de uitvoering van haar resocialisatie, waarbij ze ook alleen thuis moet zijn. Tevens worden systeemgesprekken gepland waarbij de dynamiek binnen het systeem, het steeds weer hoge eisen aan elkaar stellen, een van de onderwerpen wordt. Wat kunnen ze elkaar bieden zonder eisen te stellen? Op zoek naar nieuwe invulling en zingeving. Mag ze leven zonder eisen aan haarzelf en lukt het haar een nieuwe balans te vinden? Mag ze gewoon genieten van dingen, zoals van haar kleinkinderen? Ze maakt een persoonlijk krachtenprofiel. Waar is ze goed in? Kan ze omgaan met het ouder worden? Kan ze hulp toelaten? Tevens is er aandacht voor oude trauma’s. Dit traject wordt klinisch gestart en ambulant voortgezet. De doodswens en suïcidaliteit blijft soms meer en soms minder op de achtergrond bestaan, hoewel er geen sprake meer is van een depressie. In perioden dat ze het gevoel heeft te falen en niet aan gestelde eisen kan voldoen, neemt de suïcidaliteit toe. Er wordt een crisisplan gemaakt. De regie wordt bij haar gelaten. Steeds meer wordt duidelijk dat van jongs af aan voor haar het kunnen stoppen met leven een geruststellende gedachte is geweest, hierdoor kon ze ook weer doorgaan.

C a s u s # 2 ‘ Vo o r w i e o f v o o r w a t b e n i k h i e r n o g? ’

Dhr. Zwart is een man van 71 jaar oud. Hij meldt zich aan op de afdeling, op doorverwijzing van de huisarts, met een depressieve stemming en actieve suïcidale ideatie. Hij wordt opgenomen op een psychiatrische crisisinterventie-afdeling. Mijnheer is weduwnaar sinds een jaar en anderhalf jaar geleden is zijn kleinzoon overleden ten gevolge van een auto-ongeluk. Op het ogenblik van zijn overlijden woonde deze bij hem in.

Profile for Lentis

GGzet Wetenschappelijk, 2-2019  

GGzet Wetenschappelijk, 2-2019  

Profile for lentisggz