Page 49

18 Douglas Engelbart, “Augmenting Human Intellect: A conceptual Framework” (1962), Multimedia: From Wagner to Virtual Reality, όπως πάνω, σελ. 88-90

49

πληροφοριακός χώρος

όχι ως αντικείμενα και ύλη με την φυσική τους υπόσταση, αλλά ως πεδίο αντίδρασης και δημιουργίας γεγονότων, με την εισροή των οποίων παύει να αποτελεί ένα έρημο πεδίο. Όμως για να επιτευχθεί αυτό, πραγματικός και ψηφιακός κόσμος, πρέπει να συμπτυχθούν σε μία οντότητα, τον υπερπληροφοριακό χώρο. Μήπως τελικά η ίδια η συμβίωση αναλογικού και ψηφιακού είναι ο καταλύτης, που ερευνάμε; Η παραπάνω υπόθεση δεν θα πρέπει να γίνεται αντιληπτή ως μείωση των ικανοτήτων ενός από τους δύο κόσμων, αλλά ως μια συγχώνευση που ευνοεί το ευρύτερο σύστημα. Πριν ερευνήσουμε όμως τα οφέλη αυτής της συγχώνευσης ως μέσο βελτίωσης και εξέλιξης του πραγματικού χώρου και αντίστοιχα της νέας αρχιτεκτονικής, θα αναφερθούμε στο γιατί, αυτή η μετάβαση μπορεί να συμφέρει και τον ψηφιακό κόσμο. Όπως αναφέρθηκε η πρώτη δημιουργία γραφικού περιβάλλοντος χρήστη, στόχευε στην καλύτερη αλληλεπίδραση ανθρώπου-υπολογιστή, με αποτέλεσμα την χρησιμοποίηση της μεταφοράς της εικόνας και της λειτουργίας, ήδη υπαρχόντων φυσικών αντικειμένων, επιτυγχάνοντας την ολική μεταβολή του μοντέλου αλληλεπίδρασης. Όμως τη δεδομένη χρονική στιγμή η αλληλεπίδραση με τον ψηφιακό κόσμο συνεχίζει να απαιτεί εκπαίδευση και γνώση για την ικανοποίηση της. Η μεταφορά συνεχίζει να πάσχει από το προκαθορισμένο, με την αύξηση των δυνατοτήτων του μέσου να δημιουργεί ένα νέο χάσμα μεταξύ των τεχνολογικά εκπαιδευμένων και μη. Επομένως το γραφικό περιβάλλον δεν είναι σε θέση πλέον να ικανοποιήσει τις αρχικές του υποθέσεις, με την ανάγκη για ένα νέο μοντέλο αλληλεπίδρασης να είναι εμφανής. Είναι λοιπόν το ζήτημα της αλληλεπίδρασης του ανθρώπου με τον ψηφιακό χώρο, που ωθεί στη επαναδιαπραγμάτευση του περιβάλλοντος χρήστη, με την εισαγωγή του πραγματικού χώρου να έρχεται ως υπόσχεση της εμπειρικής αλληλεπίδρασης του ανθρώπου με το εργαλείο που ο ίδιος έχει καθορίσει τη λειτουργία και τη θέση του μέσα στο χώρο. Ίσως είναι μία υπόσχεση που δεν έχει πολλά να πει στο δυτικό υψηλά τεχνολογικώς εκπαιδευμένο κοινό, όμως φέρνει τον ψηφιακό κόσμο πιο κοντά στη λειτουργία του, ως εργαλείο ενίσχυσης της ανθρώπινης νόησης και δημιουργικότητας18, και όχι ως μέσο υποταγής αυτών. Ποια είναι τελικά τα οφέλη του νέου ρόλου που παίρνει ο μέχρι πρότινος αναλογικός χώρος, οδηγώντας σε μια νέα πλέον αρχιτεκτονική στην εποχή της πληροφορίας; Για την απάντηση θα επιστρέψουμε στην αλλαγή του προτύπου στη σκέψη την πόλη και τελικά την κοινωνία. Ας ξεκινήσουμε από τον παραγωγικό τρόπο σκέψης. Η γραμμική προκαθορισμένη λογική αντικαθίσταται από την μέσω αλμάτων αφήγηση, με τον χρήστη πλέον να θέτει τις υποθέσεις και τον χώρο να μετατρέπεται σε τοπίο δημιουργίας διασυνδέσεων και μοντέλων πληροφορίας, συνεχώς διαμορφώσιμων. Η ντετερμινιστική συλλογιστική, αιτίου-αποτελέσματος χάνεται και τη θέση

Event Topology  

In the information age the intellectual landscape has changed. It is certain that machine still exists, but even there its place is taken by...