Page 32

το βασικό πλαίσιο και πλέον ο σχεδιαστής δίνει βάρος στην παραπάνω αναφορά που προωθεί μέσα από αυτό. Είναι το ζήτημα της ιδέας και της μεταφορά που πραγματοποιείται μέσω αυτού λοιπόν, που τοποθετεί πλέον ένα έργο στην οπτική του χρήστη. 2.4|από το Διαχωρισμό στη Συμβίωση Μέχρι και την βιομηχανική εποχή, ο χρόνος αναφερόταν σε συγκεκριμένες λειτουργίες και τόπους, σε αντίθεση με σήμερα που η αντιστοιχία αυτή έχει πάψει να υφίσταται. Αυτό έχει και σαν αποτέλεσμα και η αντίληψή μας για τον χρόνο να αλλάζει ριζικά. Η τοποθέτηση μίας λειτουργίας σε πολύ σθεναρά χρονικά όρια (η εργασία στις πρωινές ώρες, ο ύπνος λίγο μετά τη δύση του ηλίου) έχει πάψει να υφίσταται, και τη θέση της παίρνει αυτή του αλληλένδετου δικτύου υπέρθεσης του χρόνου, στο οποίο όλα είναι διαθέσιμα πάντα και παντού10. Η ιδέα της φονξιοναλιστικής πόλης, ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτήν της μηχανής. Οργανωμένη σε μια σειρά διαχωρισμένων λειτουργιών, αποτελούμενη από μικρότερες ακολουθίες, τελειοποιώντας και βελτιώνοντας την κάθε φάση ξεχωριστά, αύξανε την αποδοτικότητα στη συνολική γραμμή παραγωγής. Συνεπώς ο βασικός τρόπος σχεδιασμού ήταν ο διαχωρισμός σε ζώνες, με την οργάνωσή τους να στηρίζεται σε ειδικά πρότυπα πυκνότητας και τύπων κτιρίου, σειριακά τοποθετημένη με άλλες διαφοροποιημένες λειτουργικά ζώνες, με σκοπό την βελτιστοποίηση της ευρύτερης παραγωγικότητας. Πρόκειται για τη δημιουργία ενός κλειστού συστήματος, μιας και ο σχεδιασμός τους γινόταν για τη δεδομένη χρονική στιγμή, αφαιρώντας οποιαδήποτε χωρική ανάμνηση και αδυνατώντας να προβλέψει την εξέλιξη της πόλης, η οποία θα μπορούσε να προκύψει από εξωγενείς παράγοντες. Η ζωνοποίηση ήταν ένα σύστημα, που υποστήριζε τη μηχανή ως μοναδική αλήθεια, συσχετίζοντας το μοντέρνο κίνημα με τη δυτική εκβιομηχάνιση και μεταφράζοντας την ανάπτυξη μιας κοινωνίας ως εκμοντερνισμό, οπότε και ως εκβιομηχάνιση. Όπως είδαμε, η φονξιοναλιστική αρχιτεκτονική αποσκοπούσε στο να κατασκευάσει τον χρόνο, περιορίζοντάς τον σε ένα κτίριο συγκεκριμένης λειτουργίας, που στη μηχανική πόλη την έκανε και αποδοτική, όμως αυτό το πρότυπο στο σχεδιασμό της πόλης έχει αλλάξει. Στο σύγχρονο πλαίσιο υπέρθεσης του χρόνου, η μέθοδος οργάνωσης σε ζώνες και σε λειτουργική ομοιογένεια, χάνει την ισχύ της, με μία αντίρροπη κίνηση να παρατηρείται, όπου οι λειτουργίες ομαδοποιούνται εκ νέου, υπερθέτονται και πλέκονται μεταξύ τους. Η ιδέα του πριν και του μετά, του αιτίου και του αποτελέσματος, του ερωτήματος “αν... τότε...” συσχετισμένη 10 Antonino Saggio, the IT Revolution in Architecture: Thoughts on a Paradigm Shift, first edition in Italian, Carocci, Rome 2007, σελ. 34

32

Event Topology  

In the information age the intellectual landscape has changed. It is certain that machine still exists, but even there its place is taken by...

Advertisement