Page 1

Aha!

t weema andelijk se uitgave | januari 2010 | nr . 1 | 1, 5 euro

voor mensen met gezond verstand

Bezorgd om uw pensioen? Vlaamse media kritisch doorgelicht Exclusief dubbelgesprek

Wie ontwart BHV-knoop?

alter-ego | LDD-kamerlid

Dedecker & Torfs

sparen heilige huisjes niet

martine de maght

‘Ik wil dat mijn kinderen zelf hun toekomst bepalen’


stelt voor

HOOFDDOEK OF BLINDDOEK? DE MIGRATIE ONTSLUIERD

De strijd om de hoofddoek. De gewelddadige rellen in de Brusselse politiezone West. De vele gevangenen met allochtone roots. De regularisatie-improvisatie die de komende jaren voor een aanwas van wellicht 350.000 nieuwe Belgen zal zorgen. De duizenden kinderen die in onze hoofdstad aan het eerste leerjaar beginnen zonder dat ze een woord Nederlands of Frans machtig zijn. Het is voor iedereen duidelijk: de maatschappelijke tijdbom tikt. En toch moet de burger blijven aanhoren dat het zo’n vaart wel niet zal lopen. Dat ‘onze rotjochies’ alleen maar het slachtoffer van discriminatie, racisme en achterstelling zijn. Dat er in onze Belgische gevangenissen ook witte Belgen zitten. Jean-Marie Dedecker is deze en andere bakerpraatjes zat. In zijn geheel eigen stijl, niet altijd remmend of bang voor een scherpe of te korte bocht, verdedigt hij in Hoofddoek of blinddoek? De migratie ontsluierd de universele waarden van de westerse samenleving: de rechtsstaat, de gelijkheid van man en vrouw, het recht op vrije meningsuiting, de vrijheid van godsdienst, de scheiding van kerk en staat.

NU IN D E B O E K H A N DE L !

kan uw advertentie komen in de volgende editie contacteer: jill.lauwers@ldd.be


voorwoord

Beste lezer, Een nieuw jaar, een nieuw begin. Dé gelegenheid bij uitstek om onze stem op een ‘vernieuwde’ manier te laten horen. LDD toast op 2010 met ‘Aha! Voor mensen met gezond verstand’, een gloednieuw magazine waarmee onze partij op een heel open manier wil communiceren, een blad dat het cement wil zijn tussen de duizenden LDD-leden en sympathisanten, een stem die we ook in het brede maatschappelijke en politieke veld krachtig willen laten horen. Onze partijstandpunten vallen bij steeds bredere lagen van de bevolking in de smaak. De Vlaming is het beu om gebukt te gaan onder een overdosis aan wetten en regels die elk privé-initiatief in de kiem smoort, zelfs nog voor het enige kans op slagen krijgt. De burger is de bemoeizucht en de verspilling van de overheid moe en verlangt naar een eerlijk bestuur dat weer zin geeft om te ondernemen, om te werken, om te studeren en te investeren in onze toekomst en die van onze kinderen en kleinkinderen. Zeker in deze economisch moeilijke tijden van werkonzekerheid en besparingen heeft de burger recht op meer gezond verstand in de politiek, op een aanpak die efficiëntie en respect voor het geld van de belastingbetaler uitstraalt. Het is en blijft een drama van dit vastgelopen Belgische model : onze overheden eigenen zich de helft toe van hetgeen we met z’n allen verdienen, maar presteren zelf ondermaats en slagen er niet in hun kerntaken optimaal in te vullen. De ‘Dedecker-ideologie ‘ willen we via dit nieuwe magazine verder uitdragen, opdat nog meer mensen zouden weten waar LDD precies voor staat en hoe het anders kan. In dit eerste nummer willen we u niet alleen informeren over het puur politieke werk van onze mandatarissen. LDD is een a-typische partij. ‘AhA!’ wil ook een a-typisch partijblad zijn. We peilen naar de diepste zielenroerselen van professor Rik Torfs die samen met onze eigen partijvoorzitter aan tafel zit voor een exclusief dubbelinterview over religie, opvoeding, samenleving en politiek engagement. Ook het hete hangijzer Brussel-Halle-Vilvoorde dat nog steeds als een zwaard van Damocles boven onze federale regering hangt wordt doorgelicht aan de hand van een gesprek met 2 professoren. Vlaams fractieleider Lode Vereeck en politicoloog Bart Maddens, gekend van de Maddensdoctrine. Federaal kamerlid Martine De Maght laat in haar persoonlijke kaarten kijken en licht toe wat haar bezighoudt. Als moeder, als echtgenote en als dochter van een politica. In de komende nummers zal u met alle collega’s van Martine in het federale, het Vlaamse en Europese parlement op een heel persoonlijke manier kennis kunnen maken. In naam van voorzitter Jean-Marie Dedecker en van onze kernredactie, hoop ik van harte dat dit nieuwe blad een stevige brug tussen partij en leden wordt en onze verfrissende ideeën en politiek-maatschappelijke alternatief uitdraagt. Veel leesplezier en laat er ons samen een gezond, boeiend en opbouwend jaar van maken !

inhoudstafel 3

voorwoord

4

alter-ego Martine De Maght

7

Vlaamse media doorgelicht

8

coverstory Rik Torfs en Jean-Marie Dedecker

11

scherp gesteld

12

in het parlement

14

brandpunt Lode Vereeck en Bart Maddens ontwarren BHV-kluwen

15

dossier Pensioenen

18

agenda

19

djepp

20

life@ldd

Anne De Baetzelier Hoofdredacteur – LDD Ondervoorzitter

3


alter-ego

Martine De Maght:

‘Ik verdedig mijn standpunt, maar laat me vooral leiden door mijn buikgevoel en ben volgens vrienden soms te meegaand. Maar wat is daar fout aan als je op die manier tot een oplossing kan komen? ’‘Politiek is hard. Karaktermoord plegen ze, niets of niemand wordt ontzien in de politiek. Waarom stop je niet?’ hoor ik mijn zus vaak zeggen.’ Zij is net als mijn moeder een leiderstype, zou een goede politica zijn, maar ze koos bewust voor een andere carrière. Ik ga er wél voor, mijn engagement is daar te groot voor, ik wil écht het verschil maken.’

‘We geven elkaar vrijheid en vertrouwen.‘ Geen voetballende vrouw

Het leven van een politica vergt veel avondwerk en uithuizigheid

A

ls oudste dochter van voormalig burgemeester in Aalst Anny De Maght weet federaal volksvertegenwoordiger Martine De Maght zelf moeder van 2 jonge kinderen maar al te goed wat politiek met een mens doet. ‘Mijn moeder is altijd mijn grote voorbeeld geweest omdat ze steeds voor iedereen klaar stond. Maar daardoor was ze vaak afwezig en kregen anderen voorrang op haar kinderen. Dat probeer ik anders te doen. Als puber een klankbord moeten missen, ik had het daar behoorlijk moeilijk mee. Gelukkig werden we goed opgevangen door mijn groot­ moeder langs vaderskant. Het was 4

een volkse vrouw met het hart op de juiste plaats waar iedereen welkom was. Mijn dochter Alisia is trouwens naar haar genoemd. Mijn zus en ik kwamen vaak op de 2e plaats. Mijn moeder voelde zich verplicht haar kiezers voor te laten gaan. Ik zal nooit vergeten dat ze bij de opening van de kermis de gratis botsauto-jetons die ze van de foorkramers had gekregen aan andere kinderen gaf. Voor haar 2 dochters kocht ze die zelf. Dat typeert haar helemaal, altijd voor iedereen goed willen doen. Als kind kan je dat niet altijd plaatsen, maar ik heb er wel uit geleerd dat je soms geduld moet oefenen en het juiste moment afwachten om je slag te slaan en te scoren.

Ik ben vrij conservatief opgevoed en zoals de meeste tieners kwam ik daartegen in opstand. In mijn hardrockperiode liep ik rond met ‘een broske’, veiligheidsspelden door mijn oren en een superstrakke jeans met zeer smalle broekspijpen. Mijn moeder reageerde daar heel heftig op, en hoe meer ze zich ertegen verzette, hoe extremer ik me gedroeg. Maar het is allemaal goed gekomen hoor. (lacht) Ik bedoel, met de jaren is ze een stuk milder geworden. Homo’s en lesbiennes, daar had ze het destijds ook zo moeilijk mee. En een huwelijk dat op de klippen liep, dat kon ze maar niet begrijpen. ‘Ze hadden maar beter hun best moeten doen’ zei ze dan altijd. Mijn vader was de ideale partner voor haar. Hij had een ‘9 to 5’ job, was ook zeer begaan met politiek maar kwam naar de buitenwereld toe nooit uit voor zijn eigen mening, en stond altijd aan haar zijde. Als zijn eten klaar stond na het werk was hij tevreden. Ik ging persoonlijke zaken ook eerder aan hem vertellen dan aan haar, waarschijnlijk omdat hij vaker thuis was. Maar hij heeft nooit de moederrol overgenomen. Tijdens

de week gaf hij voetbaltraining en in het weekend gingen mijn zus en ik mee naar de match kijken. We hebben zelf ook nog gevoetbald. Zo ver reikte de adoratie voor mijn vader (lacht). Maar toen ik mijn man leerde kennen ben ik ermee gestopt. Hij zag dat voetballen zo niet zitten want hij is zelf een wielerfanaat. Maar als hij ervoor zou openstaan zou ik vandaag opnieuw beginnen spelen. Ik mis fysieke inspanning.

Als God in Frankrijk Ignace en ik hebben mekaar leren kennen in een lokale dancing. Ik heb altijd graag gedanst en zou met veel plezier een cursus Zumba willen volgen, maar de tijd ontbreekt en mijn werkschema maakt het onmogelijk om op een ‘normaal’ uur les te nemen. Een week na onze eerste ontmoeting gingen we al samen naar de bioscoop en na 2 jaar verkering trouwden we, ik was pas 21 maar wilde op eigen benen staan. We hebben allebei een sociaal geëngageerde job, hij werkt als brandweer/ambulancier in Aalst en wordt vaak geconfronteerd met emotionele drama’s. Ik zou zijn werk nooit aankunnen, ik kan geen


‘Ik wil dat mijn kinderen zelf hun toekomst bepalen’ afstand nemen van persoonlijk leed. Hij draait een knop om als hij thuis komt, terwijl ik met mijn werk ga slapen. God schept de dag en Ignace vliegt er door, zo kan ik hem het best omschrijven. Laisser faire, laisser passer. De problemen aanpakken wanneer ze zich voordoen. Hij blijft altijd even rustig en dat apprecieer ik zo aan hem. Anderzijds heeft hij wel structuur nodig, terwijl mijn politieke agenda net flexibiliteit vereist. Hij neemt het mij soms kwalijk dat we zo moeizaam gezinsactiviteiten kunnen plannen. Hij werkt in ploegen en kent zijn planning goed op voorhand, maar mijn dagindeling wordt soms last-minute door elkaar gegooid. Weekends en vakanties probeer ik uiteraard vrij te houden, maar vaak rijden we met 2 auto’s naar een afspraak want de kans is altijd reëel dat ik nog wat langer moet nablijven om een aantal zaken te bespreken. ‘Het is weer geregeld à la De Maght’ protesteert hij dan. Ignace en ik laten mekaar zijn wie we zijn. En daarom passen we zo goed bij elkaar. Ik heb niet de behoefte om aan hem te sleutelen en omgekeerd. We geven elkaar voldoende vrijheid en hebben een wederzijds vertrouwen. Ik ben echt niet het jaloerse type dat constant wil weten waar hij uithangt. Als je mekaar ‘den duvel’ wil aandoen, dan gebeurt dat toch. Zeker in de politiek, een echte mannenwereld. Hij laat me ook voelen dat hij in mij gelooft en achter mij staat.

Als OCMW raadslid voerde ik met de collega's elk jaar een carnavalshow op in het ziekenhuis van Aalst. Deze foto werd genomen in 2006.

Martine De Maght ° 9/11/1965 oudste dochter ex-burge­ meester Anny De Maght politiek sinds 1985 : PVV Open VLD – Blauw - LDD gemeenteraadslid in Aalst sinds 2/1/2007 OCMW raadslid in Aalst van 5/1/2007 tot 30/9/2007 Lid Algemene Vergadering ASZ Aalst-Wetteren-Geraards­ bergen sinds 1/1/2001 LDD federaal volksvertegenwoordiger kieskring Oost-Vlaanderen sinds 10/6/2007

‘Persoonlijke zaken vertelde ik eerder aan mijn vader dan aan mijn moeder.’ Aard van het beestje Een nieuwe man kan je hem niet noemen. Hij wil dat trouwens ook niet zijn. Koken is dus mijn taak. Tijdens de week eten de kinderen warm op school, dan hoef ik me daar al geen zorgen over te maken en Ignace behelpt zich met diepvriesmaaltijden en pizza’s. Je wil niet weten wat hij allemaal naar binnen speelt (lacht). Als ik tijdens de weekends wat meer tijd heb probeer ik een aantal bereide maaltijden in de diepvriezer te stoppen voor later. Wassen, poetsen, financiën

Voor de eerste communie van Alisia maakten we een uitstap naar Disneyland Parijs.

opvolgen, het staat allemaal op mijn lijstje. Hij zet de vuilbakken buiten, onderhoudt de tuin, maakt af en toe de vaatwasser leeg en zorgt ook voor de kinderen. Naast mijn politieke carrière het huishouden runnen valt me soms zwaar, dus een poetsvrouw in huis zou handig zijn. Maar stel dat ik naar het nieuws zit te kijken terwijl zij schoonmaakt. Hoe zou dat overkomen? Ik heb het sowieso al moeilijk met delegeren, want dat is controleverlies. Ik zou haar dus constant zeggen hoe ze het moet doen. Bovendien heb ik

Met collega's Ulla Werbrouck, Dirk Vijnck en Peter Reekmans in het federaal parlement waar ik sinds juli 2007 een zitje heb.

geen apart bureau, dus alle dossiers liggen open en bloot op tafel. Die hulp in huis zal er dus wellicht niet komen. Maar als ik kan rekenen op Ignace zal het wel lukken zeker. Ik moet toegeven dat hij een heel goeie papa is. Ik moest lachen toen mijn zoontje van 4 onlangs opmerkte ‘Mama je gaat nu toch niet werken?’, waarop ik antwoordde ‘ik moet toch centjes verdienen zodat we leuke dingen kunnen doen en kopen’. Hij merkte op ‘papa moet maar wat meer werken’. Papa gaf geen reactie.

Samen met Nationaal Partijsecretaris Rudi De Kerpel uit Merelbeke.

5


alter-ego Pizza in de DVD speler Mijn moeder zwaaide destijds serieus de plak en nam met de beste bedoelingen beslissingen in onze plaats. Ik probeer er alles aan te doen om Alisia (9) en Timo (4) te laten opgroeien tot de personen die ze zelf willen zijn. Naast een goeie moeder wil ik voor hen ook een leuke vriendin zijn, een vertrouwenspersoon aan wie ze alles kwijt kunnen. Uiteraard hebben kinderen structuur en regelmaat nodig, dus als wij er 's avonds niet zijn worden ze opgevangen door mijn zus of een goeie vriendin. Ik heb het daar moeilijker mee dan zij zelf. Als ik hen avonden na elkaar niet in bed kan stoppen, compenseer ik dat met cadeautjes, maar tegelijk weet ik dat ik hen te veel verwen. Met mijn kinderen bezig zijn werkt therapeutisch, het is mijn manier om mijn hoofd leeg te maken en een knop om te draaien. En blijkbaar doe ik het niet slecht, want ik heb een enorme

‘In mijn hardrockperiode liep ik rond met ‘een broske’ en veiligheidsspelden door mijn oren.’

Met mijn moeder en jongere zus Petra tijdens de verkiezingscampagne in 1975

6

aantrekkingskracht op kinderen. Was ik geen politica geworden had ik zeker meer kinderen gekregen, minstens 4. Nu zal het bij 2 blijven. Weet je wat ik zo leuk vind aan kinderen? Ze zijn zo open, zo oprecht, ze aanvaarden je zoals je bent. Als de kleinste van mijn zus zegt dat ik dezelfde grote neus heb als ‘pépé’ dan zegt ze dat heel onomwonden, zonder te willen kwetsen. Als een volwassene zo’n opmerking maakt is dat meestal met bijbedoelingen. Timo is ook zo ontwapenend. Het is een echte jongen met ongelooflijke deugnietenstreken. Hij zou niets liever doen dan zijn vingers in het stopcontact te steken of pizza in de DVD speler. Ik mag hem geen moment uit het oog verliezen. En als je dan vraagt waarom, antwoordt hij heel spontaan ‘omdat dat niet mag’. Alisia lijkt fysiek dan wel sterk op mij, het karakter heeft ze van mijn moeder. Ze heeft een enorme drang naar aandacht en wil dat iedereen haar wensen opvolgt. Maar ze hebben allebei een gigantisch groot hart. Zonder politiek had ik ook professioneel iets met kinderen gedaan. Ik loop al jaren rond met het idee om een kinderboerderij op te richten, waar stadskinderen en jongeren met een handicap van

dichtbij met dieren kunnen omgaan. Dat lijkt me het summum. Misschien komt dat er ooit wel.

In de grond wroeten Mochten mijn kinderen overwegen aan politiek te doen zal ik hen steunen, maar ik zou het hen toch sterk afraden. Je stelt je tenslotte bloot aan jaloezie, spot en nijd. En voor de centen moet je het niet doen, want er zijn andere manieren om met dezelfde inspanningen veel meer te verdienen. Wat ze ook kiezen, het moet iets zijn dat ze met hart en ziel willen doen. Als ik ooit stop met politiek wil ik graag opnieuw gaan studeren. Archeologie en mythologie hebben me altijd enorm geboeid. Ik heb vroeger 3 jaar keramiek gevolgd, en hou enorm van historische romans die je meevoeren naar het verleden. Hoe was de maatschappij vroeger georganiseerd, welke rol speelde de vrouw en welke vrije keuzes had ze al dan niet? Het heeft me altijd enorm aangesproken. Dus letterlijk gaan graven in het verleden lijkt me ontzettend leerrijk. Wie weet zit ik op mijn oude dag niet in politieke dossiers, maar ergens in de grond te wroeten. ■ (adb)


Vlaamse media

doorgelicht

Bundel kritische opstellen gooit knuppel in het redactiehok

Durven Vlaamse media in deze spiegel kijken? In ‘Media & Journalistiek in Vlaanderen kritisch doorgelicht’ brengen de tegendraadse filosoof Johan Sanctorum en communicatiedier en professor Frank Thevissen een gemengd koor tegenstemmen bij elkaar. Hoe goed of niet goed gaat het met de kranten, de bladen, de omroep, de tv-stations en de rest van de mediazwik in Vlaanderen? Een handvol krasse knarren zit rond een met kranten bezaaide stamtafel. Wij luisteren stiekem mee. De gazetten staan vol eten, drinken, koken, reizen, fornuizen, tarbot, tonijn, olijfolie en Peter Goossens, ‘k zal te k’ ik het u zeggen. Al de gazetten zijn links! De VRT is een socialistenkot, mijn gedacht! In de gazetten staat niks meer over kunst, cultuur, filosofie of ‘t geloof tenzij altijd dezelfde paljaskes. Vlaanderen heeft geen Vlaams­ gezinde gazet meer. ‘t Staat er weer niet bij zeker dat het een Marokkaan is? Wie deze - niet altijd onterechte - oprispingen wel eens heeft gehoord of graag debiteert, zal deze bundel opstellen met instemmend gegrom lezen. Routiniers kaliber Karel Anthierens, Jef Lambrecht, Jos De Man, allen met een staat van dienst om u tegen te zeggen - betreuren elk op hun manier, vanuit de journalistieke buik of ideologische ruggengraat hoe genadeloos verkleutering en verloedering de journalistieke standaard in Vlaanderen heeft aangevreten. Andere auteurs zijn minder somber gestemd en verwachten veel heil van het net, de bloggemeenschap en - wie weet nieuwe initiatieven die Vlaanderen ‘s ochtends meer willen aanreiken dan K3, het haarstukje van Helmut, een lijntje Tom Boonen en een zwangere BV. Was het vroeger beter? Het is een te makkelijke boutade die in elk mediadebat en ook in dit boek bij monde van VRT-positivo Siegfried Bracke wordt opgehoest: vroeger waren de kranten politiek

en zuilgebonden, vandaag zijn ze dat niet langer en dat is een geweldige vooruitgang. Eén: het is nog maar de vraag of dat wel degelijk het geval is. Twee: uit het loslaten van zuil, kerk, vakbond en partij meteen ook maar afleiden dat de Vlaamse pers vandaag vrijer zou zijn dan een paar decennia terug, is me ook een iets te makkelijk, obligaat en zelfs een doorzichtig doekje voor het bloeden. Men leze in dit verband het even moedige als onthutsende getuigenis van GVA-journalist Roger Van Houtte die bij de inhoudelijk/ politieke restyling van het product GVA niet meer in het plaatje paste en met medeweten/aansturing van die o zo andere sp.a van Steve Stevaert in de Schelde werd gedumpt. Het is gewoon niet waar dat er op redacties geen politieke, zuilgebonden aanhorigheid meer zou bestaan. Bovendien rijst de vraag wat voor de lezer, luisteraar, kijker makkelijker te ontcijferen valt: politiek/maatschappelijke kleur en voorkeur of winstbeluste schatplichtigheid aan de salons van schimmig kapitaal en platte commercie. Ik beperk me in het korte bestek van deze beschouwing tot een case die ik een beetje beter ken dan andere cases in de vaderlandse journalistiek. Het elimineren, royeren en wegschrijven van Guido Van Liefferinge - architect en bezieler van o.a. Dag Allemaal/ Joepie/Goed Gevoel - door het politbureau van De Persgroep, voorgezeten door mediabaron Christian Van Thillo. Tien jaar terug al ventileerde een bezorgde Guido Van Liefferinge zijn

vrees voor een verschraling van het Vlaamse medialandschap, voor de wankele onafhankelijkheid van de heren/dames hoofdredacteuren, voor het cross-ownership dat een handvol zeer machtigen nog veel machtiger maakt, voor de verwoestende opmars van de marketing ten nadele van wat journalistiek moet zijn: een vierde macht die de democratie koestert, het algemeen belang dient en wat fout loopt omspit en naar boven woelt, met respect voor de basics van het journalistieke vak. Zijn vrijheid van spreken heeft Van Liefferinge de kop gekost. David vecht straks tien jaar tegen Goliath. In de onafhankelijke, zelfbenoemde Vlaamse kwaliteitspers lezen we over dit belangwekkende gevecht met als inzet niets minder dan de persvrijheid, geen woord. Aan interviews met en over het sterrenmeisje, het zeilmeisje, een pasgeboren olifant of auto’s die bij winterweer niet aan de praat te krijgen zijn, ondertussen geen gebrek. Hoezo onafhankelijk? Hoezo kwaliteit? Het is niet toevallig dat het boek ‘Media & Journalistiek in Vlaanderen kritisch doorgelicht’ in de reguliere pers zo weinig - nauwelijks - aandacht heeft gekregen. De Vlaamse gazetten stoppen de persen wanneer Flor Koninckx in het zakje heeft moeten blazen, Guy Verhofstadt een nieuwe bril heeft gekocht of Marie-Rose Morel door kanker wordt bezocht. Maar ze leggen deze spiegel inhoudelijk wat ongelijke, maar toch interessante beschouwingen/aanzetten tot een fundamenteel debat hooghartig naast zich neer, een paar uitzonde-

ringen op het oorverdovende stilzwijgen niet te na gesproken (o.a. Trends, Journaal, De Werktitel). Het zou mooi zijn indien ‘Media & Journalistiek in Vlaanderen kritisch doorgelicht’ een soort jaarboek - of ‘tweejaarboek’ - kan worden. Met nog meer stemmen uit alle hoeken en kanten, gaten en kieren van het journalistieke veld, de blogosfeer en de internetfamilie incluis. In zijn inleiding noemt professor Carl Devos de verzamelde auteurs, op enkele uitzondering na, ‘een karavaan naar rechts afhellende mopperpotten’. Hij vergeet evenwel te melden dat een pak aangezochte pennen van linkse signatuur niet in één boek met minder linkse lieden wensten samen afgedrukt te worden. Ook die vermolmde, achterhaalde, gezichtsbelemmerende barrière dient gesloopt. Omdat persvrijheid een ondeelbaar goed is. ■ (mda)

‘Media & Journalistiek in Vlaanderen kritisch door­ gelicht’. Johan Sanctorum en Frank Thevissen (reds.). Uitgeverij Van Halewyck. Winkelprijs: 25 euro. 7


coverstory Rik Torfs en Jean-Marie Dedecker Buitenbenen. Dat is het minste wat we over professor/ kerkjurist/BV Rik Torfs en LDD-voorzitter Jean-Marie Dedecker kunnen zeggen. Wij brachten beide heren bij elkaar voor een openhartig gesprek over de heikele politieke en maatschappelijke hangijzers die ook in 2010 aan de orde zullen zijn.

Z

e strijden om de hoogste plaats in de boekentoptien. Rik Torfs (1956) met de beschouwende bundel 'Wie gaat er dan de wereld redden?'. Jean-Marie Dedecker (1952) met de bundel polemische opstellen en overpeinzingen 'Hoofddoek of blinddoek. De migratie ontsluierd'. Ze delen dezelfde uitgever André Van Halewyck en soms ook elkaars mening. Wanneer we het gesprek hieronder afronden, wisselen ze samen zelfs van gedachten over God en zijn hemel. Torfs, die troost en warmte vindt in de bedding van geloof, spiritualiteit en religie hoopt

'We moeten vermijden dat we het Rik Torfs

dat het bestaan niet vergeefs is geweest en de Heer voor ons allen nog iets in petto heeft. Maagden zullen er voor hem niet bij zijn, beseft Jean-Marie Dedecker maar al te goed. De LDD-voorzitter en fractieleider in de Kamer vindt dat niet eens zo erg. 'Ik leef met de eenzaamheid van de atheïst', zegt Dedecker. 'Ik heb gevloekt en gehuild toen een kind van me stierf.

Waarom? Waarom ik? Maar er kwam geen antwoord. Ik heb dat drama zelf, op eigen kracht moeten overwinnen.' De idee mag dan wel leven dat u beiden op meer dan één geestelijk terrein sterk van elkaar verschilt, er is ook aardig wat dat u bindt. Beiden herkent u een groot onbehagen dat tot diep in de samenleving is

doorgesijpeld. U, mijnheer Torfs, gaat daar filosofisch mee aan de slag. U, voorzitter, eerst en vooral politiek. Jean-Marie Dedecker: 'Het onbe­hagen, de onvrede die zich van de mensen heeft meester gemaakt - in meer of mindere mate - is een veelkantig gegeven dat bovendien niet zo makkelijk te duiden is. Allereerst is er de naakte vaststelling dat de kennis, de informatie die elke burger, waar hij zich ook op de sociale of intellectuele ladder bevindt, enorm is toegenomen. De grens van het weten bleef vroeger beperkt tot de grens van de familie, het dorp, de wetenschap van mijnheer pastoor en mijnheer doktoor. De horizon van de meeste mensen reikte niet verder dan de pagina's van hun verzuilde krant. De informatietechnologie heeft dat oude vertrouwde model finaal stuk geslagen. Dat heeft zo zijn voor- en zijn nadelen.' Welke voor- en nadelen? Jean-Marie Dedecker: 'We weten vandaag meer. Maar alles wat we

8

weten bedrukt ons ook. Oorlog, honger, armoede: onmachtig en hulpeloos zitten we elke avond, elke ochtend, de klok rond tegen de via alle kanalen binnenstromende ellende aan te kijken. Een minstens even groot aandeel in het maatschappelijke onbehagen dicht ik de afgunstmaatschappij toe. Media, reclame, geld, consumeren, succes: een ander heeft altijd meer, soms onbereikbaar meer. Maar puur politiek situeer ik het onbehagen in de hoek van de machteloosheid, de machteloosheid van de burger die wordt geconfronteerd met een vierkant draaiende overheid. Een overheid die haar kerntaken verwaarloost - justitie, veiligheid, pensioen en ik vergeet er - maar zich wel met elk detail van het bestaan, van het ondernemen wenst te bemoeien. Een Europese CO2-taks, een belasting op de privé-gesprekken met de gsm van de baas en - niet vergeten - een extra belasting op het genieten van een ijskoude Cola! Maar ondertussen moet Lijst Dedecker wel achter de waarheid over corruptie en


wikken en wegen politieke en maatschappelijke hangijzers malversaties bij de Vlaamse administratie Bruggen en Wegen aan. En dan is het establishment verbaasd dat de burger een gevoel van onbehagen en onvrede niet kan onderdrukken, ook niet in het stemhokje? Ik niet hoor.'

vloed en zondebesef. Helaas: wie daar een kritische kanttekening bij wenst te maken, wordt als een verderfelijke populist weggezet. Het zal me niet beletten grote vraagtekens te blijven zetten bij de klimaathysterie. Want dat is het toch?'

Opgepast voor populisme, Jean-Marie. Rik Torfs: 'Mij zul je niet zo makkelijk op het gebruik van het woord populisme betrappen. Populisme is plakplaatje, net als de begrippen conservatief en progressief. Of links en rechts. Ik vind het juist belangrijk dat we politici

Rik Torfs: 'Wat goed en waardevol is, kan ook tot excessen leiden. Kijken we maar naar het geloof. Als religie betekent dat we dieper gaan nadenken in plaats van bij alles wat zich aandient domweg aan de oppervlakte te blijven, vind ik religie een prachtige vinding. Maar wanneer in naam van het geloof wordt gemoord en gebrand, dan betreur ik dat. Verabsoluteren is

Het is even schrikken om te lezen dat een jonge Antwerpse lesbienne met een Marokkaanse achtergrond een duiveluitdrijver op bezoek krijgt. Of dat de moslimexecutieve niet in gesprek wil met Gaia want: de messen om een offerschaap de keel mee over te snijden zijn scherp genoeg. Hoe kijkt u daar tegenaan? Rik Torfs: 'Misschien eerst even opmerken dat het debat over de combinatie migratie/islam vrij recent is. Wanneer de eerste gastarbeiders hier kwamen, werd er over hun geloof met geen woord gerept. Gastarbeiders waren mensen uit een warm land die het hier 's winters koud hadden en net als de trekvogels gauw

'Ik had een poster van Che Guevara aan de muur. Gelukkig is mijn gezond verstand inmiddels gevoelig toegenomen' Jean-Marie Dedecker

weer andere oorden opzoeken. Daarna hebben we de periode van de ontkenning van de problemen gekend. Handtasdiefjes waren sociaal-economisch achtergestelde slachtoffertjes, die redenering. Nu zijn we in het omgekeerde terechtgekomen. Van eenzijdig preventief-naïef naar een al even eenzijdig repressief. Voor mij is het essentieel dat iedereen - ook de moslims - zich aan de afspraken onder onze democratische rechtsstaat houdt. Dat ook de moslims het recht hebben om zich van hun geloof los te maken zoals heel veel christenen zich van hun God hebben losgemaakt. Nee, ik ben niet zo somber. Het is mijn overtuiging dat ook uit die gemeenschap verlichte geesten zullen opstaan. In Istanbul zie je nauwelijks hoofddoeken. Ik vind het ook geen goed idee om als over­heid nog slechts met gematigde moslims te praten. Dan maak je de extremisten pas echt sexy. Ik ben een beetje bang dat we moslims te snel op hun geloof, op de islam vastpinnen. Iemand kan moslim

islam­extremisme sexier maken' hebben die met een volgehouden, consistent discours naar de tribune gaan en door het volk ook worden begrepen. Maar: dat is toch nog iets anders dan de mensen naar de mond praten. Het is mijn stellige overtuiging dat een politicus de moed moet hebben de mensen tegen te spreken, niet naar de mond te praten, de mensen over een drempel helpen. Neem nu de doodstraf: die is gelukkig goeddeels afgeschaft, ook op plekken waar de doodstraf nog een minderheid voorstanders had. Nog eentje: het milieu. Politici moeten de moed hebben tegen de burger te zeggen dat het niet de bedoeling is dat wij de aarde, de natuur, de lucht, het water en de kosmos zo snel mogelijk om zeep helpen.' Jean-Marie Dedecker: 'We zijn in een cultuur van de angst terechtge­ komen, angst die voortdurend wordt gevoed en gekweekt. Het eco­logisme moet niet langer worden vertaald als een bezorgdheid voor de natuur, het ecologisme is de nieuwe staatsgodsdienst. Compleet met de bijbelse begrippen zond-

altijd fout. Of het nu om ecologie of het geloof gaat. Geloof waar Jean-Marie niet veel mee heeft, heb ik uit zijn boek over de hoofddoek begrepen. Zijn geloof bevindt zich blijkbaar in een dipje.' Jean-Marie Dedecker: 'Dipje? Ravijn, zul je bedoelen. Ja, ik ben een voorstander van de lekenstaat. Wie zijn geloof wil belijden, betaalt voor zijn eigen God. En 't wordt altijd maar ingewikkeld. Na het geworstel met het christendom en het katholicisme, dient zich in Europa de islam aan. Ik ga even naar Zwitserland waar een volksraadpleging over de wenselijkheid van minaretten heeft plaatsgevonden. Minaretten boven op de moskee waren vroeger noodzakelijk om op te roepen tot het gebed, om de mensen te wekken, zeg maar. Zoals de klokken bij ons. Om het uur van het gebed aan te geven, heb je op de keper beschouwd geen minaret meer vandoen.' Nogal wat mensen maken zich grote zorgen over de posities die de islam in onze samenleving zal innemen. 9


coverstory

zijn maar tegelijk voetballief­ hebber of vrouwenkenner.' Jean-Marie Dedecker: 'Ik kan me daarin best wel vinden. Maar dat mag ons niet blind maken voor een toenemend aantal incidenten en conflicten, ook van ethische aard. Jonge, nieuwe Belgen steken het politiekantoor van Anderlecht in brand en komen daar mee weg! Wanneer u straks door Antwerpen scheurt à 52 kilometer per uur, geldt de zero tolerance wel! Maar voor die jonge raddraaiertjes niet. Omdat ze een slechte jeugd hebben gehad? Kom nou! De burger pikt die twee maten

'We hebben geen echt gesprek meer over de dingen die niet zeker zijn' Rik Torfs

en twee gewichten politiek niet langer. En ik geef die burgers groot gelijk. De brave blanke man heeft genoeg van die bakerpraatjes. Hij wordt stilaan een beetje woest.' Rik Torfs: 'Het is goed dat dit debat wordt gevoerd. Het is goed dat er wordt opgetreden tegen ontspoorde baldadigheid. De vraag is of dat via de gevangenis moet, via een gesloten instelling, op nog een andere manier, ik weet het niet.' Jean-Marie Dedecker: 'We hebben veel te lang naar excuses gezocht, Rik, veel te lang. Ofwel is het de islam, ofwel is het de armoede, of het is het failliet van de opvoeding, het is altijd iets. Dat gepamper moet stoppen. Ik kom ook niet uit een rijk gezin. We sliepen met vijf op een 10

kamer, twee aan twee in een bed. Maar ik ging niet uit stelen en ik had niet moeten durven proberen om de veldwachter uit te schelden. Wanneer ik iets mispeuterde kreeg ik straf op school en wanneer ik thuiskwam, kreeg ik nog een pak rammel van mijn vader toe. De excuustijd is voorbij.' Voor Jean-Marie Dedecker zijn zijn roots bepalend geweest voor zijn engagement. Waar komt het maatschappelijk engagement van Rik Torfs vandaan? Rik Torfs: 'Het ligt gewoon niet in mijn aard om aan de zijlijn te blijven staan. Ik heb humane wetenschappen gestudeerd, sociale wetenschappen ook. Dan is het bijna je plicht om die kennis ook te toetsen aan hetgeen er buiten de studeer­ kamer aan de hand is. Ik kijk graag scherp toe. Ik neem graag aan het debat deel. En ik ben het fundamenteel oneens met de gangbare manier waarop vandaag naar de politiek en naar de politici wordt gekeken. Politici zijn geen paria's, zakkenvullers en wat niet al. Politici trotseren het debat, de vuurlijn, de media: dat is niet niks, elke dag opnieuw. Zonder politiek debat, zonder maatschappelijke discussies is een samenleving op sterven na dood.' Jean-Marie Dedecker: 'Ik heb van huis uit een sterk rechtvaardigheids­ gevoel meegekregen. Op mijn kamer hing een poster van Che Guevara. Ik droomde dat Cuba het aards paradijs was. Ik ben over de Muur gaan zien hoe de boel daar in mekaar zat. Ik ben zelfs bij de Roemeense dictator Ceauscescu op bezoek geweest. Ik dweepte met links. Maar, en dat is belangrijk, ik heb er met de jaren veel gezond verstand bij gekregen.' Rik Torfs: 'Ik ben eigenlijk nooit links geweest. Ik was weliswaar studentenvertegenwoordiger maar het linkse ideaal waarin iedereen gelijk is, heeft me nooit kunnen bekoren.

Het is me ook nooit gelukt om rechts te zijn. De essentie van het verhaal is voor mij: de mogelijkheid tot gesprek. Een echt gesprek. In deze samenleving - en ook in de politiek - hebben we geen echt gesprek meer over de dingen die niet zeker zijn. We zijn allemaal ontgoocheld en gefrustreerd omdat de grote ideologieën zoals het communisme, het nazisme en zelfs het ontspoorde kapitalisme het slecht hebben gedaan. We vertrouwen nu op de wetenschap, op wat we kunnen becijferen en berekenen. Helaas: samenleven is inge­ wikkelder dan een rekensom.' Jean-Marie Dedecker: 'Helemaal mee eens, Rik. Maar die bereidheid om tot een echt gesprek te komen moet van beide kanten komen.' Rik Torfs: 'Er wordt naar de politiek gekeken alsof het een voetbalmatch betreft. Het gaat te vaak om de controverse en de anekdote. Je moet als politicus bijna een boek schrijven om uiteen te zetten waar het om gaat. Een boek waar iets in staat, hé, geen schrijfsel om aan vrienden, kennissen en militanten uit te delen.' Jean-Marie Dedecker: 'De stap naar de politiek zetten in de hoop dat je de boel in beweging krijgt is in wezen niet zo moeilijk. Ik ben met beide benen vooruit in het LDD-avontuur gesprongen. Niet alleen een verhaal van engagement maar ook van dag en nacht werken om een partij op poten te zetten. De zware last van de politiek is: volhouden! Altijd maar belaagd worden, op je kop krijgen, gepakt worden, overladen met leugens en laster: dat is vreselijk. Zou ik het vandaag opnieuw doen? Neen. Maar engagement brengt ook verantwoordelijkheid mee. Het is mijn verdomde plicht om door te gaan. De politicus is aangeschoten wild geworden. Over Dedecker mag men de grofste beledigingen debiteren. Maar, en dat houdt me op de been, elke dag

ligt er wel een tegel voor mijn voeten waarvan ik zeg: dit kan niet, hier wil ik ook mijn zeg over kwijt. Het is een combinatie van rechtvaardigheid en - eerlijk is eerlijk ook een stukje ijdelheid. Anderzijds: ik overschat de macht van de politicus niet. In debat met drukkingsgroepen allerlei zitten we in het verliezende kamp, de politiek heeft aan macht ingeboet, het is maar politiek, het zijn maar politici. Misschien had ik meer te zeggen gehad indien ik BV was gebleven. Over het multiculturele drama schrijf ik al jaren wat Cas Vander Taelen en Benno Barnard vandaag naar voren brengen. Maar ik werd en word verketterd omdat ik rechts ben. Eén linkse bekeerling daarentegen, dat is wereldnieuws. Maar, toegegeven, het is altijd plezant om gelijk te krijgen.' Uw naam viel toen de Personen Partij van Fortis-advocaat Modrikamen werd voorgesteld. Geen goesting in de politiek? Rik Torfs: 'Goesting soms wel maar niet in de PP van Modrikamen. Het kriebelt soms en ik sluit ook niks uit. Het enige wat ik betreur is dat de enige eis die men vandaag aan een politicus stelt is: het vel van een olifant hebben, bijna gevoelloos moeten worden voor de onverbiddelijke hardheid van het politieke bedrijf. Een foutje gemaakt? Neersabelen! Ontslag! Dat voel je ook op allerlei blogs, zelfs de blogs van kwaliteitskranten: de bagger die daar wordt uitgespuugd is pure anti-politiek. Het is jammer dat de slinger altijd van het ene uiterste naar het andere uiterste moet doorslaan. De waarheid is meestal iets genuanceerder.' Jean-Marie Dedecker: 'Dat is de reden waarom ik boeken schrijf, Rik.' ■

(mda)


scherp gesteld door Mathias Danneels De kleuren van uw nummerplaat. Al rokend een droge worst nuttigen in café ‘Bij Roger en Germaine’. Het gewicht van de boekentas van uw koters. U kunt het zo gek niet bedenken of in één van onze talloze parlementen wordt over deze en andere belangwekkende beleidsdomeinen bij hoogdringendheid een parlementaire vraag gesteld. En dan maar zeuren dat het volk - dat vermaledijde, ondankbare klootjesvolk - de blik ontgoocheld van deze theatervoorstel-

moet zijn en haar plichten en verantwoordelijkheid ter harte hoort te nemen. In Nederland - en in de Nederlandse kranten en bladen - woedt een fel en zinvol debat naar aanleiding van een onderzoek naar de samenhang tussen het gebrek aan een emotioneel stabiel kader bij kinderen en tieners, gaten in het opvoedingspatroon en - mede als gevolg daarvan - onzekere, egocentrische jongvolwassenen die met een kort lontje, een negatief zelfbeeld en een gebrek aan ruggengraat aan het Grote Leven moeten beginnen.

onafwendbare, lastige maar broodnodige veranderingen waar de werkende burger, zelfstandig ondernemer, gehandicapte, chronisch zieke en gepensioneerde naar snakken, geldt de ondraaglijke zwaarte van het verstikkende, ongeïnspireerde, laffe status-quo. Een weinig verheffende bloemlezing: staatshervorming, Justitie, natte vingerwerk en hardnekkige taboes inzake asiel/ migratie/integratie, ontoereikende pensioenen, toename van de (kans)armoede en een veel te dik overheidsapparaat dat ook

Tussen niets en nietjes ling voor ingewijden afwendt. Want het volk heeft andere zorgen, vragen en muizenissen aan het hoofd. Het onvermogen van het politieke establishment om aansluiting te vinden bij maatschappelijke thema’s die niet iedereen benoemt maar door zeer velen wel degelijk als problematisch worden aangevoeld, neigt naar blind en doof zijn voor de onderhuidse onrust en het stilzwijgend onbehagen van duizenden burgers. De politieke bovenlaag lijdt meer dan ooit aan een chronisch gebrek aan bezielend leiderschap en doet het in de broek om een toenemend aantal verontrustende maatschappelijke ontwikkelingen onder de aandacht te brengen, het debat los te wrikken en gedurfde, inspirerende antwoorden aan te reiken. Of: de overheid is daar waar de overheid niet moet zijn maar diezelfde overheid verzaakt haar kerntaken waar de overheid wel

De wetenschappelijke onderzoekers van het bureau Motivaction hebben het in hun conclusies over een ‘sociale tijdbom’, een ‘grenzeloze generatie’, een culturele twee­deling in de samenleving, een duidelijk gebrek aan zelfredzaamheid en een doelloze vlucht in comazuipen, drugs en gewelddadigheid. Dit alles op steeds jongere leeftijd. Er zijn weinig of geen redenen om aan te nemen dat diezelfde onderliggende evoluties in Vlaanderen nièt aan de orde zouden zijn. Maar niemand piept. Het is zo mogelijk nog erger: debat en doortastende beslissingen inzake wat er werkelijk toe doet, zitten al jaren muurvast in dit vierkant draaiende België, deze twee samengeklutste landen in één surrealistisch koninkrijk.

nog eens onvoldoende presteert. Het is te gek voor woorden dat burgers, politici en een partij als LDD die dit debat hoog op de agenda willen hijsen, het verwijt populisme in het aangezicht krijgen geslingerd. Terwijl dit land één van de hoogste belastingregimes ter wereld torst - zonder dat prangende problemen zoals hierboven geschetst dichterbij een oplossing komen - waren honderden van Reynders’ ambtenaren van de Belgische Federale Overheidsdienst Financiën eind vorig jaar in de weer met het uit elkaar prutsen van nog in te scannen huur­ contracten. Of: tussen niets en nietjes. ■

Een leger politici op god weet hoeveel verschillende beleidsniveaus verliest zich in prutsen, pesterijen en betutteling. Maar voor

11


'Tussen haakjes'

in het parlement

"Het is omdat de problemen niet benoemd werden, dat andere -populistische- partijen dat wel konden doen." Louis Tobback in antwoord op de vraag van Lieven Verstraeten 'wat er nu eigenlijk mis is met zeggen wat de mensen denken'. “Ook ik zag Europa als luilekkerland, maar weet nu wel beter. Voor die welvaart moet worden gewerkt.” Pape Elanji Diop Senegalees asielzoeker “Ik begrijp niet dat sommigen hun hoofddoek boven onderwijskansen stellen. Godsdienstvrijheid betekent niet dat je zomaar eisen kunt stellen aan een rechtstaat.” Karin Heremans, directrice Koninklijk Atheneum Antwerpen “België erkent nu al dat het ook in de toekomst niet in staat zal zijn de eigen regels inzake asiel en migratie te laten respecteren.” Bob Pleysier, ex-directeur en opdrachthouder Fedasil “Als Brussel haar grootstedelijke aspiraties wil behouden, zal het moeten beseffen dat daar ook een aantal competenties en verantwoordelijkheden tegenover staan, die ze tot op heden niet kan waarmaken. Aan het aantal mandatarissen kan het niet liggen: het gewest is vermoedelijk wereldrecord­ houder wat betreft het aantal parlementsleden, ministers, burgemeesters en schepenen per vierkante kilometer.” Yves Desmedt, politiek commentator De Morgen ''De eenentwintigste eeuw is de eeuw van de slachtoffers en hun psychologische opvang, van de begeleiding van de familieleden en de professionele verwerking van leed. Mensen schuifelen met duizenden langs de plaats van de gruwel. Burgemeesters hebben het over het plaatsen van het onplaatsbare. Rouw is voortaan een proces, gefaseerd en georganiseerd. Herdenkingsmissen zonder god vieren hoogtij. Camera's regisseren het spektakel en microfoons scheiden meningloze meningen af.'' Luc Devoldere, hoofdredacteur Ons Erfdeel in zijn bundel notities en overpeinzingen 'Lucifers bij de brand'

12

Ulla behaalde goud, zonder whereabouts

Waar was Ulla Werbrouck op 21 juli 1996? Het zal ons een zorg wezen, maar op die dag heeft Ulla in de voorlaatste seconde van haar kamp van haar Japanse tegenstander gewonnen met een ippon, en haalde ze in Atlanta de gouden medaille bij de halfzwaargewichten, en heeft ze na afloop een dopingplasje mogen doen. Maar toen waren er nog geen ‘whereabouts’, geen ADAMS software om het leven van topsporters in data te gieten, en was een ‘streepje’ iets wat in West-Vlaanderen met een krijtje op stokmeter werd gekrast telkens de winnende vink een volwaardige suskewiet produceerde. Nu weten alle Vlamingen dat je met 3 van die kwalijke streepjes een schorsing riskeert, en

dat je er weinig verweer tegen hebt. Daarom heeft Ulla het in het Vlaamse Parlement opgenomen voor haar huidige en vooral toekomstige opvolgers in spe, om hun een kans te geven in de ongelijke strijd tegen regels, administraties en onverbiddelijke tribunalen van de Vlaamse overheid. Met een voorstel van decreet wil ze de atleten een kans tot beroep geven, telkens ze een streepje achter hun naam riskeren. Op het ogenblik lopen er 8 zo'n atleten rond met 2 streepjes, en 146 met ééntje. Het gaat bijna altijd om administratieve fouten op de whereabouts, op het melden van hun verblijfplaats op een bepaald ogenblik.

Maar laat het duidelijk zijn. Doping is met de medische vooruitgang alleen nog accuraat op te sporen bij de sporters, als die ook bij training, voorbereiding, en zelfs in rustperioden worden getest op gebruik van verboden producten. Daar staat ook Ulla 100 % achter. Maar dat belet niet dat die controle ook op een verantwoorde manier kan gebeuren, en dat het beroep tegen de beslissingen niet meteen in Genève moet worden aangetekend. Met het decreet van Ulla zal dit in Vlaanderen zelf nog kunnen. Het is alleen de vraag of een meerderheid in het Vlaamse parlement deze eerlijke redenering wil volgen. ■ (pds)

VRT moet in greep blijven van sp.a Het wekt verbazing dat een topman van een overheidsbedrijf door een goed geplande actie in de media op nog geen 24 uur kan worden verdacht gemaakt, in diskrediet vallen, en finaal worden uitgeschakeld. Dat overkwam VRT baas Dirk Wauters, die achtereenvolgens zonder verweer werd aangevallen in De Morgen, dan deskundig werd afgemaakt door

sp.a voorzitter Gennez in Terzake, en tot slot ‘in onderling overleg’ werd ontslagen door de Vlaamse regering. De krachten achter deze staatsgreep zijn volgens Jurgen Verstrepen van LDD niet ver te zoeken, en in het Parlement legde hij de sp.a strategie haarfijn uit. De partij verliest straks haar greep op de Raad van Bestuur van de VRT, omdat voorzitter Guy Peeters moet

vervangen worden, en omdat ze haar derde zetel in de Raad verliest door de zwakke Vlaamse verkiezingsuitslag. Mediaminister Lieten (sp.a) speelde dit spel handig mee en probeerde zelfs de vernieuwing van de Raad van Bestuur te vertragen, om de rode greep op de VRT zo lang mogelijk in stand te houden. ■ (pds)


Peter Reekmans

'Tussen haakjes'

pakt de leegstand in sociale woningen aan

Het spreken over directe democratie is in dit land veelal een vorm van volksverlakkerij geweest. Dat blijkt duidelijk uit het bestaan van niet-represen­ tatieve, niet-bindende vormen van volksraadpleging. De pleitbezorgers van de directe democratie menen het blijkbaar niet echt." Mark Elchardus, De Drama­ democratie'

Vlaams Volksvertegenwoordiger Peter Reekmans vindt het niet kunnen dat duizenden woningen jaren lang leeg blijven, terwijl er 70.000 mensen op een wachtlijst staan om zo’n pand te betrekken. We vroegen Peter hoe hij die wantoestand op het spoor kwam. Peter bezorgt zijn kerstkaart bij bewoners van sociale woningen

"De eerste tip kreeg ik van de afdeling van Kapelle-op-den-Bos, die zich al jaren ergerde aan een reeks sociale woningen die maar niet terug in het circuit kwamen. Na mijn aanklacht kreeg ik zeer snel de reactie van andere afdelingen, maar ook van gewone mensen die me zegden dat het helemaal geen uitzondering is dat zelfs hele wijken staan te verkommeren, zonder dat iemand ingrijpt.  De meest krasse gevallen zijn op TV gekomen, maar het is toch schrijnend dat er in Aarschot in de wijk

Orleanstoren 28 spiksplinternieuwe woningen staan die meer dan 3 miljoen euro hebben gekost, en waar nu al 3 jaar geen mens heeft gewoond, omdat er een betwisting is met de aannemer. Weggegooid geld, want de huizen zijn nu al aan het verkommeren. Daarom heb ik een website opgezet, zodat iedereen die zo'n lege huizen weet staan dat kan melden op www. leegstand.be Ondertussen liepen er al meer dan 1.000 meldingen binnen, en wat  vooral telt

t via:

gen in uw buur

e sociale wonin

Meld leegstaand

be

www.leegstand.

is dat de sociale huisvestingsmaatschappijen nu zelf met hun cijfers naar boven komen. Zogezegd op vraag van Minster Vandenbossche, maar ik weet wel beter. Ze zitten met een groot probleem, en geven nu zelf toe dat renovaties veel te lang duren. Er staan volgens mij in heel Vlaanderen tussen 10 en 20.000 panden leeg. Maar toch kiezen er nog maatschappijen voor nieuwbouw, omdat het natuurlijk leuker is om lintjes door te knippen, dan het bestaande patrimonium te doen renderen.  Iedere cent die zo'n maatschappij verspeelt is een belastingcent teveel en bewijst dat de publieke sector niet gewapend is om panden te beheren. Die sociale huisvesting zit vol politieke benoemingen, waar vakkennis geen prioriteit is. Als de overheid hetzelfde geld besteedt aan huursubsidies voor mensen die dat nodig hebben, zolang ze dat nodig hebben, dan zijn er geen wachtlijsten meer. Maar dan zouden de vrienden van de vrienden natuurlijk niet goedkoper wonen als ze daar niet voor in aanmerking komen.

n e n n i z e g 0 0 70.0 ing voor Ke

minister … rst, mevrouw de

wensen een won

■ (pds)

Roken wordt straks verboden in alle cafés

"Wat Europa en niet op de laatste plaats de moslims zelf nodig hebben, is niet meer islam, maar juist minder, veel minder." Hafid Bouazza, MarokkaansNederlandse schrijver "De belangrijkste dienst die de krant ons bewijst is dat zij de mensen leert alles wat gedrukt is met argwaan te benaderen." Samuel Butler - Engels dichter 1612-1680 ‘’De lakmoesproef voor een goed functionerende multicultuur is de geloofsvrijheid. Multiculturalisme veronderstelt multireligiositeit, waarbij de vrijheid van religie automatisch en onvermijdelijk ook de vrijheid van geloofsafval impliceert. Geen waarlijke vrijheid van religie zonder de vrijheid niét te geloven.’’ Auteur, publicist en polemist Joost Zwagerman in zijn essay ‘’Vrij van God’’ “Een heel klein groepje met drie, vier partijvoorzitters bestuurt het land. Daarachter loopt dan een ganse schare van alibi-verkozenen en alibi-aanwezigen.” Kamervoorzitter Herman De Croo “Vrijheid is er niet om sympathieke ideeën waar niemand moeite mee heeft een lauwerkrans om te hangen, maar juist om nare, onaantrekkelijke, wat benauwende gedachten de kans te laten om te worden verwoord. Vrijheid is er ook en vooral voor vervelende mensen.” Rik Torfs, professor Kerkelijk Recht

Ondanks het verzet van LDD in de Kamer van Volksvertegenwoordigers wordt het roken zeker tegen 2014 verboden in alle cafés, of er nu eten wordt geserveerd of niet. Martine De Maght heeft amen­ dementen ingediend om deze zoveelste betutteling tegen te houden. Maar het mocht niet baten. De meerderheid van CD&V en Open VLD zal wachten tot een Europese regel hun een alibi geeft om het roken in de hele horeca te verbieden, omdat ze zelf die verantwoordelijkheid tegenover de kiezer niet durft te nemen. Maar in afwachting zitten caféhouders weer opgescheept met een ingewikkelde regelgeving over wie rokers mag binnenlaten en wie niet. De amendementen van LDD die de chaos in de eetcafés moesten voorkomen, zijn evengoed weggestemd door de andere partijen. ■ (pds)

13


brandpunt

LDD-fractieleider lode vereeck en

'Franstaligen vrezen dat taalgrens Vlaamse staatsgrens wordt' Het is best moeilijk geworden om in de Vlaamse - en Franstalige - media nog een ferm stuk over de splitsing van het kies -en gerechtelijke arrondissement Brussel-HalleVilvoorde te vinden zonder over de notie 'de Maddens-doctrine' te struikelen. De niet partijpolitiek maar wel Vlaamsvoelende en maatschappelijk geëngageerde academicus Bart Maddens ontwikkelde - in dit korte bestek uiteengezet - een slimme variant op de oeroude Vlaamse slogan 'Gedaan met geven en toegeven'. Maart 2009 verscheen van Maddens' hand in De Standaard een ophefmakend opiniestuk dat, vijf jaar na de vijf Vlaamse resoluties, een nieuwe bouwsteen in het (con) federale debat wilde aanreiken. Titel: 'On n'est demandeur de rien'. In het Nederlands: wij Vlamingen vragen de Belgo-Franstaligen helemaal niks meer, we wachten tot Brussel en Wallonië tegen de bodem van hun eigen lege portemonnees aankijken en gaan dan pas en voor het eerst niet als bevende bedelaars aan de onderhandelingstafel zitten. Ondertussen vullen we onze bevoegdheden maximaal in en trekken aan de alarmbel van het belangenconflict wanneer het federale Belgische niveau de belangen van de Vlaamse gemeenschap schaadt, bruskeert, uitholt en dwarst.

Sputterend Belgisch kluwen verlamt Vlaanderen We wachten beide heren op in het station van Leuven. Maddens geeft er les aan de universiteit. Vereeck, ook een prof, is op weg van zijn woonplaats Diepenbeek uit de trein naar Brussel gewipt om met zijn collega in gesprek te gaan. Over diens doctrine, de complexiteit van dit vastgelopen België, welke rol het Vlaams Parlement - over partij-en ideologische grenzen heen - in dit debat zou kunnen spelen en - hoe kan het ook anders - over 'the powers that be' in dit land die decennialang reeds eendrachtig en machtig op de rem gaan staan 14

Het BHV- spook blijft als een gevaarlijke vleermuis met verrassend grote spanwijdte in de gordijnen van Leterme II hangen. Lode Vereeck, LDD-fractieleider in het Vlaams Parlement, en politicoloog Bart Maddens, 'uitvinder' van de Maddens-doctrine, wisselen van gedachten over de politieke zwaartekracht van een ogenschijnlijk 'akkefietje', een onverwijld met enige moed oplosbaar makkie dat straks meer dan 40 jaar de Belgische politiek in een wurggreep houdt. wanneer rechtmatige Vlaamse eisen moeten worden ingewilligd doch tot op heden niet geneigd zijn hun loden voeten van het pedaal te halen. Tijdens het hartelijke tweegesprek zal Bart Maddens bij herhaling benadrukken dat hij aan zijn academische vrijheid en onafhankelijkheid is gehecht. Zelfs wanneer zijn strategie door N-VA-voorzitter Bart De Wever wordt omarmd, in de schoot van het Vlaams Belang onder de loupe en soms onder vuur wordt genomen en op interesse van LDD-fractleider Vereeck kan rekenen, Maddens wenst zijn naam, faam, noch zijn gelijk of ongelijk aan deze of gene partij te linken. Lode Vereeck : 'Toch even zeggen dat ik niet van huis uit, noch door mijn studies en studentenjaren een emotionele band met het Vlaamse nationalisme heb. Ik heb een economische achtergrond, ik heb me verdiept in de problematiek van de overheidsefficiëntie, de admini­ stratie, het overheidsbeslag en de reglementitis, nefast voor de vrijheid van de burger en de slagkracht van onze ondernemers. Van op de plek waar ik vandaag zit, kan ik alleen maar vaststellen dat Vlaanderen het nauwelijks beter doet dan het vermaledijde België wanneer het om

'De N-VA is LDD niet gevolgd bij het belangenconflict rond het generaal pardon. Onbegrijpelijk!' Lode Vereeck

het decreteren van wetten en reglementen gaat. Ik heb op het kabinet van Open VLD-minister Jaak Gabriëls gewerkt maar heb de VLD losgelaten omdat die partij haar eigen economische logica in een doolhof van subsidies ten onder heeft laten gaan. Het migrantenstemrecht deed vervolgens de deur dicht. Mijn Vlaams engagement bij LDD leunt veel dichter bij het Warande Manifest aan dan bij het vendelzwaaien van de IJzerbedevaart. Maar elke dag stelt het Vlaams Parlement wel vast dat

België niet langer marcheert, dat we niet kunnen doen wat we voor Vlaanderen moeten doen. Omdat het Belgische kluwen de machine doet sputteren en vertragen.' Bart Maddens pleit er voor een belangenconflict in te roepen wanneer het federale beslissingen te dicht tegen gewest- en gemeenschapsbevoegdheden aanschuren. Lode Vereeck: 'LDD doet dat ook. De plannen van mevrouw Milquet (CdH, nvdr.) inzake werk, sporen helemaal niet met de werkgelegenheidsmaat-


professor bart maddens ontwarren BHV-kluwen 'Ik vrees voor een noodwet die BHV bij het Harde of zachte landing? Confrontatie of confederatie? oude laat en een handvol beschimmelde borrelnootjes' regelen die Vlaanderen nodig heeft. Beide landsdelen en Brussel hebben qua werk en bedrijfstypes een verschillende cultuur en schreeuwen derhalve ook om een specifiek, op maat gesneden activeringsbeleid. Ook inzake asielbeleid - het generaal pardon zeg maar - hebben we het belangenconflict uit de kast gehaald. Het federale niveau voert een genereus asielbeleid en reikt papieren uit. Niet alleen aan mensen zonder papieren maar ook aan mensen met valse papieren, attesten, arbeidscontracten en dies meer. De kosten van dit alles zijn voor rekening van Vlaanderen, waar bovendien ook anders tegen die complexe problematiek wordt aangekeken. LDD heeft ook verschillende belangenconflicten ingediend tegen de federale begroting die uitgaven voorziet voor Vlaamse bevoegd­ heden. Helaas heb ik tot mijn grote verbazing vastgesteld dat de N-VA ons in deze belangenconflicten niet is gevolgd. De partij van De Wever heeft de Vlaming hier toch wel in de steek gelaten. Ik weet niet hoe lang de N-VA de spreidstand tussen Vlaams meeregeren en federaal oppositie voeren nog kan volhouden alvorens de Vlaming dat in de gaten heeft.' Waar komt de panische angst van de Franstaligen voor de splitsing van BHV vandaan? Bart Maddens: Dat is inderdaad een intrigerende vraag. Want op zich staat er hier voor de Franstaligen geen groot belang op het spel. Het gaat om een technische wijziging van de kieswetgeving die een beperkt voordeel oplevert voor de Vlamingen en een beperkt nadeel voor de Franstaligen, voornamelijk voor de MR. Want vergeet niet dat een splitsing van BHV op geen enkele manier afbreuk doet aan de democratische rechten van de Franstaligen. Dat de Franstaligen zich mordicus verzetten tegen de splitsing van de sociale zekerheid is gemakkelijk te begrijpen, want dat zou inderdaad een welvaartsverlies betekenen voor honderdduizenden Walen. Maar waarom brengt men België op de rand van de afgrond voor een paar tienduizend rijke villabewoners in de rand, die weigeren de officiële taal van hun regio te leren ? Het antwoord is wellicht dat de Franstaligen al vooruitkijken naar het post-Belgische tijdperk. Ze vrezen dat de

taalgrens de Vlaamse staatsgrens wordt en ze willen BHV gebruiken als breekijzer om delen van HalleVilvoorde toe te voegen aan het territorium van hun eigen staat.'

Bart Maddens: 'De waarheid is: in Brussel tikt een maatschappelijke tijdbom. De werkloosheid is er dramatisch hoog, tienduizenden allochtonen vinden geen werk. Het aanbod aan werk voor laaggeschoolden bevindt zich in de rand, maar helaas spreekt een meerderheid van de allochtonen geen Nederlands, soms zelfs geen Frans.' Brussel heeft niet de schaalgrootte, de middelen en de bestuurskracht om die problemen aan te pakken. Het was een kapitale vergissing om van dat kreupele Brussel een volwaardig derde gewest te maken.'

Vlaamse Brusselaars van progressieve signatuur vinden Brussel een voorbeeld van multiculturele en postmoderne gezelligheid. Bart Maddens: 'Het klopt dat de Vlaamse Brusselaar steeds minder affiniteit heeft met Vlaanderen en de Vlaamse verzuchtingen. De zogenaamde Dansaert-Vlamingen beschouwen Brussel als een microkosmos in het hart van het land van Magritte en keren zich af van het ‘bekrompen’ Vlaanderen. Maar wij mogen ons daardoor niet van de wijs laten brengen. Brussel is en blijft de belangrijkste stad in Vlaanderen. Het is essentieel dat de Vlaamse overheid rechtstreeks inspraak krijgt in het beleid van het Brussels Gewest. Want het wan­ beleid in Brussel is ook en vooral nadelig voor de rest van Vlaanderen. Kijk naar het Zenne-incident: als Brussel zijn water niet gezuiverd krijgt, dan zit de rest van Vlaanderen met de stank. Lode Vereeck: 'We dreigen in het totale immobilisme terecht te komen wanneer we in dit institutionele kluwen blijven vasthaken. DHL heeft ons eind vorig jaar verlaten, dat moet een les zijn. Ons land moet bedrijven een stabiele, toekomst­ gerichte omkadering kunnen geven in plaats van regels en regeltjes die om de 20 kilometer veranderen.'' Vlaanderen telt drie zogenaamde V-partijen. Moeten zij samenwerken, in elkaar opgaan, allianties sluiten? Bart Maddens: 'Nee. Het is een goede

zaak dat er een breed palet aan radicaal-Vlaamse partijen bestaat. N-VA, LDD en Vlaams Belang dromen allemaal van meer Vlaanderen, elk op hun eigen manier en met een eigen ideologische invulling. Daarom betreur ik ook de teloorgang van de SLP van Geert Lambert, ook Vlaams maar links. Vergelijk het met één multinational die verschillende elkaar beconcurrerende merken op de markt brengt. De V-partijen vormen een voorafspiegeling van het partij­ systeem in het toekomstige soevereine Vlaanderen.' Lode Vereeck: 'LDD is Vlaams maar staat ethisch-cultureel ver af van N-VA en nog veel verder van het Vlaams Belang. Economisch zijn wij liberaal terwijl het Vlaams Belang bijna corporatistisch, nationalistisch en protectionistisch is. Maar ik sluit

Bart Maddens

In weerwil van onverwijlde beloften en vijf minuten politieke moed, heeft Leterme BHV losgelaten. Bakt loodgieter Dehaene er wel iets van?

Lode Vereeck & Maddens niet uit dat we door strategisch samenwerken rond concrete aandachtspunten vastgeroeste dossiers in beweging kunnen krijgen. Als de N-VA die op Vlaams niveau samen met CD&V en sp.a van de macht proeft, dat nog wil tenminste. Vergeet ook niet dat de vakbondsvleugel - altijd Belgisch, soms Vlaams - weer helemaal terug is: Leterme, Vervotte, Vandeurzen, Schouppe, Vanackere: 't zal nog moeten blijken hoe Vlaams de minister-president Kris Peeters zal mogen zijn!'' Bart Maddens: ''De vraag die zich aandient is deze: kiezen we voor de korte pijn (in één keer de stap zetten naar echt confederalisme en een échte soevereine Vlaamse staat), of zullen we ons nog tientallen jaren moeten voortslepen van het ene halfslachtige compromis naar het andere? Eerlijk gezegd vind ik dat laatste een bijzonder deprimerend vooruitzicht."

Bart Maddens: 'Ik vrees ervoor. Omdat deze federale regering geen twee derden-meerderheid heeft, en geen meerderheid in de Nederlandse taalgroep, is de manoeuvreerruimte van Dehaene heel klein. Hij is eigenlijk een loodgieter zonder gereedschap. Ik denk daarom dat ze voor een noodwet zullen gaan, teneinde BHV over het voorzitterschap van de EU en de verkiezingen van 2011 te tillen. Het zal bij een handvol beschimmelde borrelnootjes blijven.' Lode Vereeck: 'Wat de onmacht van het ancien régime nogmaals onderstreept en de slagkracht van een gedurfd, moedig en nood­ zakelijk Vlaams beleid blijft ondermijnen. Helaas.' ■ (mda)

15


dossier

Om ons pensioen Sinds 1988 zijn de socialisten bevoegd voor de pensioenen in ons land. In 1995 won de toenmalige SP de federale verkiezingen vooral met de belofte van Louis Tobback dat zijn partij de sociale zekerheid zou garanderen. Het kan verkeren…, zelfs in de ‘rode’ familie. Toen zoon Bruno Tobback in 2004 Minister van Pensioenen werd gaf hij toe dat zijn generatie wellicht nooit een afdoend pensioen zal ontvangen. Vandaag horen we Minister Daerden zeggen dat onze pensioenen nog tot 2015 uitbetaalbaar zijn. En daarna? Daar ligt de Franstalige eminentie niet wakker van. 'Après nous le déluge'. Dat is het verdict na 10 socialistische Ministers van Pensioenen in 20 jaar tijd.

16

Er zijn redenen genoeg om pessimistisch te zijn. In verhouding tot andere landen is België, na het Verenigd Koninkrijk, het land met de laagste pensioenen in WestEuropa. Daarvoor wordt de waarde van het pensioen afgemeten aan de zogenaamde vervangingsratio, dat is de verhouding tussen het pensioenbedrag en het vroegere beroepsinkomen. Vooral voor middelmatige en hoge inkomens zijn de pensioenen in ons land bijzonder laag.

Van alle ‘oude’ EU-lidstaten is België het slechtst voorbereid op de budgettaire gevolgen van de vergrijzing. Volgens projecties van Eurostat is de impact van de vergrijzing op het Belgische pensioenlandschap tweemaal groter dan het EU-15 gemiddelde, ook al ligt onze vergrijzingsgraad 20% lager. De jongste ramingen van de Nationale Bank leren dat de factuur van de vergrijzing tussen 2008 en 2060 stijgt tot 31,3 procent van het BBP (bruto binnenlands product), dat is 21 procent van het bbp meer dan in 2008. In 2060 zal met


andere woorden een derde van onze totale welvaart naar pensioenuitkeringen gaan en naar sociale uitgaven die met vergrijzing te maken hebben. De groeiende kloof tussen de pensioenen van verschillende beroepsgroepen is sociaal onhoudbaar. Het stelsel van de ambtenaren staat bovenaan: een ambtenaar op rust ontvangt gemiddeld ruim 2.000 euro bruto per maand. Dit is meer dan het dubbele van wat een werknemer op pensioen krijgt en bijna het vijfvoud van het rustpensioen van een zelfstandige. Ook tussen de pensioeninkomens van mannen en vrouwen blijven er aanzienlijke verschillen bestaan. Voor de doortrapte cynicus komt het vanzelf goed met de vergrijzing: iedereen gaat dood. Maar voor wie bekommerd is om de volgende generatie mag de hervorming van het pensioenstelsel niet uitgesteld worden. Waarop moeten we dan vooral letten? In wezen verschilt het Belgische pensioenlandschap met zijn verschillende pensioenpijlers niet zozeer van dat in andere welvarende landen.

wanneer de verhouding tussen de actieve bevolking en de gepensioneerden wijzigt. Maar in de omringende landen is de overheid er wel in geslaagd om de pensioenstelsels grondig te hervormen. Daarvoor hebben ze een forse tweede pensioenpijler gebouwd, met als sleutel een kapitalisatiesysteem waarbij iedereen zijn eigen pensioenspaarpot opbouwt, met de hulp van de werkgever, of de sector waar hij of zij werkt. In België blijft die tweede pijler minimaal in vergelijking met het systeem in Nederland : de Belgische pensioenfondsen en groepsverzekeringen beheerden in 2007 een goeie 50 miljard euro aan reserves, amper 1/15 van wat de Nederlanders bijeenspaarden. Vandaag zou 35% van de Belgische werknemers zo’n aanvullend pensioen hebben. In de pensioenfondsen steekt bovendien een deel van de derde pensioenpijler, dat is wat ieder individueel opzij zet, via een private levensverzekering of pensioensparen. Het lijdt dus geen twijfel dat de Vlaming nu nog geen reserve heeft opgebouwd om zelf een stevig pensioen te waarborgen. Betekent dit nu dat de

Wie langer wil werken moet dat kunnen. Er is immers geen enkele reden waarom er een leeftijd zou staan op talent, inzet, activiteit en productiviteit. De ‘terugverdieneffecten’ van dit LDD-model zijn enorm: het pensioen en de echte sociale uitkeringen, dus niet de werkloosheid die een verzekeringsuitkering is, blijft belastingvrij. De eerste pijler moet zorgen voor een gelijk

Er zijn redenen genoeg om pessimistisch te zijn. basispensioen voor iedereen, zowel zelfstandigen als werknemers, met dezelfde loopbaanvoorwaarden, want iedereen heeft op basis van zijn kunnen gelijk bijgedragen tot de welvaart. Die basis moet een menswaardig bestaan garanderen, en behoeden voor de armoede. Deze uitkeringen moeten daarom ook ten laste van de ganse gemeenschap vallen, via de belastingen, en niet via sociale bijdragen die alleen de werkende bevolking

is het te doen! Het wettelijk pensioen - de zogenaamde eerste pijler – is de pensioenregeling die door de overheid wordt georganiseerd. De publieke instellingen controleren de financiële stromen, zij zien er op toe dat alle werknemers, zelfstandigen en ambtenaren verplicht bijdragen, en dat de huidige gepensioneerden met dat geld worden betaald. In het verleden heeft het beleid volop ingezet op deze eerste pijler, die nu ontoereikend blijkt. Logisch, want elk ‘repartitiestelsel’ dat het geld gewoon herverdeelt, staat vanzelf onder druk

wettelijke pensioenleeftijd van 65 jaar verder moet worden opgetrokken? Neen, maar dan zou de feitelijke pensioenleeftijd wel zo dicht mogelijk moeten aanleunen tegen die wettelijke leeftijd. Vandaag duurt een gemiddelde loopbaan 37,2 jaar, en dat is te kort om de pensioenen te kunnen dragen. Daarom wil LDD dat iedereen die 40 jaar voltijds heeft gewerkt een volwaardig, menswaardig en welvaartsvast wettelijk pensioen krijgt uitbetaald. Wie minder lang werkt ontvangt proportioneel minder.

treffen. Maar bovenop dit basispensioen worden de tweede en derde pijler de belangrijkste, en die moeten worden aangemoedigd in de bedrijven en de personenbe­ lasting. Tot slot is er gelukkig nog een vierde pijler waar we het vandaag niet over hebben, dat is de private eigendom, waarin de eigen woning de belangrijkste waarborg is om met minder zorgen door de oude dag te komen. Ook deze pijler moet fiscaal worden aangemoedigd, maar zonder dat die overheid hiervoor iets kan verplichten. ■ (lro) 17


colofon AhA! Voor mensen met gezond verstand Adres: Bellevue 5 B-9050 Gent (Ledeberg) Algemeen nummer: 09 /210 03 80 Fax: 09/ 210 03 89 AhA@ldd.be Hoofdredacteur: Anne De Baetzelier Senior writer: Mathias Danneels Directeur communicatie: Piet Deslé Kernredactie: Mathias Danneels, Anne De Baetzelier, Piet Deslé, Els Jacobs, Luc Rochtus, Jan Vandenbussche

agenda Nationale activiteiten voorjaar 2010 Dinsdag 2 februari 2010 tussen 9.30u – 18u LDD Studiedag Onderwijs & Ondernemen Thema : Herwaardering van het beroeps- en technisch onderwijs en deeltijds leren. Betere afstemming van beroeps­ opleidingen op de actuele noden van de arbeidsmarkt. Toekomstige vakmannen via voldoende praktijkervaring en de juiste werkattitudes beter voorbereiden op het echte beroepsleven met het oog op een betere doorstroming en een lagere jeugdwerkloosheid bij laaggeschoolden. Sprekers : - Minister van Onderwijs Pascal Smet - Peter Leyman van VOKA - Karel Van Eetvelt van Unizo - An Van de Ven van Syntra - Fons Leroy van VDAB - Els Palmaers van het VCLB - Mieke Vanhecke van VKSO - Raymonda Verdyck van Go! - Sonja Bernhardt van Daimler AG in Aken

Medewerkers: Joeri Casteleyn, Kris Daels, Carl Decoster, Moniek Denhaen, Rinus Deruelle, Karel Deruwe, Chris Dobbelaere, Derk Jan Eppink, Jill Lauwers, Guy Paulis, Ellen Simoens, Jan Van Brussel, Lut Wille

Met aansluitend panelgesprek met alle sprekers over beroeps- en technisch onderwijs en samenwerking met de bedrijfswereld Locatie : Vlaams Parlement – Zaal De Schelp, Hertogsstraat 6, 1000 Brussel

Lay-out en druk: ColorStudio Gent - New Goff Gent

Algemene ledenvergadering LDD Locatie: Partijbureau, Bellevue 5, 9050 Gent

Fotografie: Pieter-Jan Vanstockstraeten

Zaterdag 27 maart 2010

Zaterdag 6 februari 2010

Lokale, provinciale en nationale bestuursverkiezingen LDD Advertenties en abonnementen: Jill Lauwers, adres hierboven, jill.lauwers@ldd.be Abonnement : 5 €/jaar Rekeningnummer : 738-0202529 -15 VZW Gezond Verstand, Troonstraat 38 8400 Oostende Verantwoordelijke uitgever: Piet Deslé, Bellevue 5 9050 Gent (Ledeberg)

sluit aan bij LDD ‘Aha! Voor mensen met gezond verstand’ is het vernieuwende politieke tijdschrift van LDD.

Wie wenst aan te sluiten bij de politieke partij die vrij en gedurfd opkomt voor de belangen van alle mensen met gezond verstand, kan een lidkaart kopen. Het volstaat minstens € 10,00 te storten op rekeningnummer 738–0202529–15 en een briefkaart of mail te sturen naar het secretariaat van LDD, Bellevue 5, in 9050 Gent, secretariaat@ldd.be. Wenst U voortdurend op de hoogte te blijven van de standpunten van LDD, dan kan U abonneren op de persberichten van de partij. Stuur een e-mail naar persdienst@ldd.be met als onderwerp “abo”, en U ontvangt alle persberichten in Uw elektronische bus, gratis, voor niks, ongesubsidieerd.

18


Kater van Kopenhagen door Derk Jan Eppink nederbelg in Europa

De Conferentie van Kopenhagen zakte definitief door het ijs toen een demonstratie tegen opwarming van de aarde werd afgelast omdat het te koud was! De 48.000 vergadertijgers die naar de Deense hoofdstad waren getrokken kwamen niet tot een akkoord. De gemoederen raakten oververhit, terwijl de organisatie 1200 limousines moest laten aanrukken om de staatsleiders te kunnen vervoeren. Ze gingen met een kater naar huis. De grootste afgang overkwam de Brusselse minister van milieu, Evelyne Huytebroeck die deel uitmaakte van de 150-personen sterke Belgische delegatie die al bizar was in haar omvang. Als China even enthousiast was geweest, waren er circa 20.000 Chinezen naar Kopenhagen afgezakt. Toen Huytebroeck in Kopenhagen palaverde, bleek dat onder haar verantwoordelijkheid de Zenne een riool was geworden waardoor alle drollen van Brussel in de Schelde uitmondden. Er was even geen zuivering : Vlaanderen in de kak gezet! Huytebroeck stond in haar hemd maar bleef Siberisch koud bij de oproep tot haar aftreden. Daarentegen bedreigde ze China met importheffingen als het land niet spoedig een Europees klimaat­ beleid voert. Erg symbolisch voor de morele arrogantie van de klimaatpolitici. Zelf kreeg ik ermee te maken tijdens een perslunch met Vlaamse EU-parlementsleden die tijdens ‘Kopenhagen’ plaatsvond. Ik zei er dat een dergelijke massale vergadermethode zinloos was, dat het leek op een eco-hoogmis en kans op success gering was omdat de VS niet zouden meedoen.

djepp

President Obama krijgt een klimaatverdrag niet door de Senaat. Bovendien is er twijfel over de wetenschappelijke analyse rond klimaatverandering nadat bekend werd dat Britse en Amerikaanse onderzoekers - die de VN het feitenmateriaal aanleveren – hadden geknoeid met de gegevens. Dit schandaal dat de naam Climategate kreeg, toonde dat deze wetenschappers niet onafhankelijk waren, maar zich gedroegen als politieke activisten. Bart Staes, groen EU-parlementslid, noemde mij meteen een ‘populist’. Wat vreemd. Ik noem hem toch ook geen ‘zwarte’ omdat hij vroeger militeerde bij de Volksunie. Hij werd uiteraard bijgevallen door EU-parlementsleden van de PS en door de groene ex-minister Isabelle Durant, verantwoordelijk voor het vertrek van DHL. De pers zat erbij en zei niets. De Vlaamse media waren immers deel van de Kopenhagen parade. Het was de ergste vorm van ‘roedel journalistiek’ die ik ooit heb gezien. Kritiekloze mee­ lopers, geen enkele kritische stem. Toen Kopenhagen eenmaal was mislukt, werd het muisstil. Na een dag was er geen woord meer te vinden in de pers. Kopenhagen was weg uit de headlines. Geen wonder, want Moeder Aarde haalde vernietigend uit. Koude en sneeuw vielen over Europa. Voor het eerst in 23 jaar een witte kerst. Het openbaar vervoer stortte in bij – 6 graden. En zo koelden de oververhitte klimaatverwarmers vanzelf af. ‘Moeder Aarde’ is voor mij politicus van het jaar 2009. 19


life@ldd

LDD goes international: Patricia De Waele (Vlaams Parlement) weet zelfs President Obama te ‘imponeren’

Senator Lieve Van Ermen als kerstvrouw

Jean-Paul Reekmans, Voorzitter LDD Nieuwerkerken, in goed gezelschap: als kerstman ging hij kadootjes aan de kinderen uitdelen. Vlaams parlementslid en Voorzitter Commissie Onderwijs Boudewijn Bouckaert, Rony Kyndt en Ann Van Mechelen uit Kemzeke klinken op het nieuwe jaar op de kerstmarkt in Kruibeke

LDD delegatie uit Oost-Vlaanderen op bezoek in het Europees Parlement in Straatsburg, onder leiding van Derk Jan Eppink

Aan de ijspiste in Aarschot, Fred De Keyser (voorzitter provincie Vlaams-Brabant), Anne De Baetzelier en haar man Patrick Moysons

AhA!-januari 2010  

Het blad valt op met een aantal grotere artikelen, zoals een dubbelinterview met partijvoorzitter Jean-Marie Dedecker en professor Rik Torf...

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you