Page 1

Jukbeen, mondhoek, lippen, oorlel, oorbelIk ben bezig details te kussen. Ik houd mijn ogen open, ik wil zien wat ik kus: het zijn opwindend heldere details, geïsoleerde lichaamsdelen, niet in verhouding, want in haar geheel is deze vrouw te groot voor mijn ogen, alsof ze oneindig is geworden, denkbeeldig... Ik adem zwaar door mijn neus, ik snuif het parfum in dat ze heeft opgedaan, maar ook de mensengeur die eronder zit, en die langzamerhand sterker zal worden door inductie, secretie en frictie, totdat hij het zal winnen van het parfum, wanneer ik eenmaal in haar zit. Want dat gaat gebeuren, dat staat vast; op dit moment kun je aan alles twijfelen maar niet aan het feit dat ik over korte tijd in haar zal zitten, en haar natuurlijke zoogdierengeur zal het winnen van de subtiele zee-essence waarmee ze zich heeft besprenkeld om die te verhullen. Het is deze zekerheid die me in vervoering brengt, ook al heb ik nog niets gedaan, al ben ik nog helemaal niet begonnen - o, het is werkelijk een opwindend moment, het was de moeite waard om te liegen, te veinzen, berichtjes te sturen, deze huid is opwindend, deze mond is opwindend, het haar, de hals, de hals is opwindend - of liever gezegd de afzonderlijke delen van deze hals, de pees, de ader, het tere zadel bij de aanhechting met de schouder is opwindend, net zo opwindend als de belofte die voelbaar is in het hele lichaam dat ik omknel, in de heupen daarbeneden, die ik slechts zachtjes streel, in de tieten die ik zelfs nog niet heb aangeraakt maar die hard tegen mijn borst drukken; en ook buiten haar is dezelfde belofte aanwezig, in de geur van het gras, van de aarde, van de warme nacht, in het stralende duister van de maan, in het ruisen van de wind, in het kwinkeleren van die klotenachtegalen, in de volledig gek geworden natuur die ons omringt, want laten we niet vergeten dat het 31 oktober is, en dat het allemaal niet zo zou moeten zijn-Ik druk mijn kin op haar huid, mijn baard van een dag werkt als elektriciteit op haar gevoelige delen, en zij klampt zich dan ook vast aan mijn schouders, hijgt, geeft zich over, en kijk, nu valt haar hoofd opzij, de haren vallen naar achteren, ik ben de baas over haar hals - dit is het moment. Ik open mijn mond en vul hem met haar vlees, ik breng al mijn tanden in contact met haar huid, ik zuig een beetje om de volmaakte aansluiting te vinden; zij weet nog niet waarom, heeft geen idee, steunt en zucht alsof het alleen hierom gaat, maar hier gaat het niet alleen om ze heeft geen idee van de beet die ze op het punt staat te ondergaan. Ik heb dat wel, omdat ik het één keer heb meegemaakt, en sindsdien heb ik nooit meer een vrouw kunnen aanraken zonder aan Marta te denken. Liefde heeft er niets me te maken, het heeft iets van een vampier; op een dag heeft ze het bij mij gedaan, en sindsdien doe ik het telkens als het kan. Zoals nu bijvoorbeeld: ik doe het. Ik bijt dieper, ja, en ik begin de druk op te voeren, en onmiddellijk voel ik de rilling die door haar vlees gaat, de overgave van de spieren, de zenuwen die bloot komen te liggen, en uit de adem van haar zuchten stijgt een langgerekt, onderdrukt 'aaahhh' op van verbijstering. Ja, verbijstering. Want de beet wordt niet uitgevoerd door de snijtanden maar door de hoektanden, die krachtdadig haar vlees binnendringen, net alsof ze de keelader moeten doorprikken om er het bloed uit te kunnen zuigen -en het is vreemd maar daar ben je nooit op voorbereid; ondanks alle Draculafilms die we hebben gezien, kunnen we ons absoluut niet voorstellen dat iemand ons zo kan bijten, en hoe heerlijk het is... De beet gaat steeds dieper - 'aaahhh' -, maar doet geen pijn, dat weet ik, want het genot dat hij verschaft werkt als een soort verdoving. Dat ze verstijft komt door de angst, niet door de pijn: de angst dat mijn kaken niet meer zullen ophouden - ik ken het, ik heb het meegemaakt -, dat ze zich steeds vaster op elkaar zullen klemmen totdat ze een stuk vlees hebben losgescheurd. Dan bijt ik niet verder door. Ik blijf vasthouden maar verhoog de druk niet, omdat ik haar geen pijn wil doen, ik wil haar alleen tussen mijn tanden houden en haar horen kreunen, willoos, kreunen, kreunen, en voelen dat ze zich laat gaan in een mythische, dramatische, lichtende, waanzinnige overgave, de overgave van uitgehongerden die bewusteloos raken, van de verbijsterde prooi die bungelt uit de bek van een luipaard - de overgave van het meisje dat bezig was te verdrinken, en dat heeft geworsteld met Nosferatu die haar te hulp is gekomen, en dat liever had willen sterven dan door hem gered te worden, en dat heeft geprobeerd hem met zich mee te sleuren onder water maar daar niet in is geslaagd, en dat zich nu heeft overgegeven, ze heeft zich laten grijpen, redden, kussen en al haar bloed laten wegzuigen... 'Aaaahhhh.... Dat was dat: ik begin langzaam los te laten. Eleonora Simoncini heeft een genotsgevoel ervaren dat ze niet meer zal vergeten, en dat voldoende zou moeten zijn om haar bevredigd naar huis te laten gaan zonder enige behoefte aan meer. Maar nee, zodra ik mijn mond losmaak van haar hals neemt ze het initiatief, alsof ze zich


moet bevrijden van de lome, bedwelmende passiviteit waarin mijn beet haar heeft gestort, en ze begint me hevig te kussen, te omhelzen en te likken, en opeens gaat haar hand naar beneden, een even precieze beweging als bij karate, en grijpt mijn lul vast door mijn broek heen - een gebaar dat ik altijd heb weten te waarderen omdat het ondanks de brutaliteit ervan iets zedigs heeft, iets van een jong meisje, en het doet me denken aan de jaren zeventig, aan Patrizia Pescosolido, mijn eerste meisje, aan de uitputtende aflebbersessies op de zolderverdieping van Gianni Albonetti, bijgenaamd 'Futuro', in het stupide licht van roodblauwe lampjes, de muren beplakt met kartonnen eierdozen en de plaat van Brian Eno die zo vaak werd gedraaid op de pick-up dat je er uitgeput van raakte... Op dezelfde manier, terwijl zij mijn lul tegen de stof van mijn broek perst, en hem steeds harder omknelt alsof ze hem wil afrukken en meenemen, kan ik me eindelijk aan haar tieten wijden, en ik begin ze te betasten met beide handen zoals ik al heb willen doen vanaf het eerste ogenblik dat ik haar zag, een paar dagen geleden bij de school; maar, vanwege een soort romantische, verplichte symmetrie, doe ook ik het alleen van buiten, zonder de laag stof waardoor ze worden omhuld geweld aan te doen. En eigenlijk is ook dit een opwindend moment omdat Eleonora Simoncini geen beha draagt, nee, net als Patricia Pescosolido op zestienjarige leeftijd ... Natuurlijk blijven we elkaar kussen, maar het zijn nu kussen zonder smaak, ze houden de schijn op, terwijl onze gedachten elders zijn. We gaan niet meer in elkaar op, zoals daarstraks tijdens de beet; die primitieve overgave is er niet meer, we zijn weer twee verschillende individuen geworden die adrenaline oppompen uit de duistere holen van hun ik, en die zich op elkaar uitleven in een poging de gulzigheid die daaruit voortvloeit te stillen - bijna elkaars concurrenten, ja, elkaars tegenstanders. En zij intensiveert deze wedijver door de stap te nemen waar Patrizia Pescosolido een winter lang over deed, dat wil zeggen het overgaan van de buitenkant van de gulp naar de binnenkant. Ik voel dat haar hand de knopen forceert, er bijna afrukt, en snel in mijn onderbroek glijdt om ten slotte mijn lul te omklemmen als een hamer. En ik, nog steeds vanwege de symmetrie, trek haar hemd op tot haar hals, waarbij de volmaakt blanke borsten zichtbaar worden, en ik omklem ze, ja, ik vul er mijn handen mee, ik pers ze uit, ik voel ze overvloeien tussen mijn vingers - ik gebruik ze, zou je kunnen zeggen, voor het uiteindelijke doel waarvoor ze zijn gemaakt. Het is bevredigend, dat kan ik niet ontkennen, maar er is nu iets mechanisch ontstaan in de parallellie tussen haar hand en mijn handen, en als zij mijn schaamstreek krabt met haar nagels, knijp ik onmiddellijk harder in haar tepel, alsof de dialoog die er tussen ons nooit is geweest zich opeens manifesteert in deze eigenzinnige, primitieve vorm, zonder enige tederheid, zonder enige vrijheid. En aangezien deze vrouw niet Patricia Pescosolido is, en we geen zestien zijn, en ons niet bevinden op de zolderverdieping van Gianni Albonetti bijgenaamd 'Futuro', en we niet de hele nacht zo kunnen blijven staan, terwijl het toen wel heerlijk was om hele middagen door te brengen met kussen en het wederzijds vastgrijpen van elkaars edele delen, is de bevrediging algauw niet meer toereikend, hetgeen resulteert in een armzalige ingeving — geniaal als het om een krachtmeting ging, maar ontegenzeggelijk onbezield en vernederend bij de gedachte dat het om een versmelting zou moeten gaan - die ertoe leidt dat ik deze keer de volgende stap doe door me met mijn mond op haar tepels te storten en eraan te zuigen, eerst aan de een, dan aan de ander, dan aan allebei tegelijk, echter wel met een schaamteloos tactische gulzigheid, niet omdat het zo beter gaat - het gaat eerder slechter, de afstand is opnieuw tot nul gereduceerd en de mythische aanblik van de tieten die opbloeien onder het opgerolde hemdje is verdwenen - maar omdat ze nu, als het mechanisme dat ons beheerst werkt zoals het moet, slechts op één manier kan reageren op deze zet van mij. Ja, ik weet het, Eleo-nora Simoncini, ik ken de regel die geldt voor dit soort zaken tussen bourgeois types zoals wij, ik weet dat je hem de eerste keer nooit in je mond neemt; ik zeg niet dat ik het ermee eens ben, want persoonlijk vind ik die regel zinloos, onzinnig en hypocriet, maar ik weet dat hij wordt aangehouden en ik verzeker je dat ik hem in het verleden altijd heb gerespecteerd, voor wat dat waard is, of misschien heb ik me er slechts in geschikt, maar ik heb hem in ieder geval geaccepteerd; maar vanavond ligt het anders, vanavond wil ik hem overtreden, vanavond is een uitzondering op elke regel en ik wil dat je nu mijn lul afzuigt, en de dierlijke gedrevenheid waarmee ik aan je tepels zuig is niets anders dan een bevel daartoe. Je hebt geen keus, besef dat wel: ik zuig aan dat wat ik kort tevoren in mijn handen had, jij houdt mijn lul omkneld inje hand, en nu is het jouw beurt om te zuigen, wat zou je anders kunnen doen? En ze doet het. Niet onderdanig en ook niet onzeker, zonder me ook maar het geringste gevoel te geven dat ze onder dwang staat; integendeel, ze heeft haar handelingen geheel onder controle en voert ze met plezier uit, te oordelen naar de feestelijke blik die zij mij toewerpt voordat ze zich naar mijn buik toebuigt; nu trekt ze mijn hemd omhoog, en begint aan een kronkelige strategische benadering, bestaande uit kussen en zuigzoentjes,


vanaf de borst tot aan de flank, vervolgens tussen de haren rondom de navel, dan rechtstreeks op de navel maar ze moet niet te lang aanhouden, want het is een soort marteling, en er zijn vrouwen die zich niet realiseren hoe onverdraaglijk het kan worden... Maar nee, ze houdt niet te lang aan, ze gaat nog wat verder naar beneden, en als ze de punt van mijn lul tegen haar keel voelt interpreteert ze dat correct als eindpunt en kwelt me niet langer. Het is zover, ze gaat rechtop op haar knieĂŤn zitten, knoopt mijn broek helemaal los, trekt hem zo ver mogelijk naar beneden, en doet hetzelfde met mijn onderbroek, alles met de nodige plechtigheid want ze is zich klaarblijkelijk bewust van de stoot serotonine die dit ceremonieel op gang brengt in de hersens van een man. Dan doet ze echter iets vreemds wat ik niet verwachtte: ze pakt mijn lul helemaal onderaan vast en richt hem op, in de lucht, alsof ze weet hoe prettig het is om er het windje van deze Tangerse nacht overheen te voelen strijken, en ze blijft er enige seconden roerloos naar kijken - om hem te beluchten, zou je bijna zeggen, zoals je doet met goede wijn voordat je hem drinkt; dan blaast ze een plukje haar weg dat voor haar ogen bungelt en steekt hem in haar mond. Ah, het gevoel als ze me begint te pijpen - Ah. Het verbaast me iedere keer weer dat zo iets simpels zo onfeilbaar werkt. Een mond die opengaat en klaar: wat wil je nog meer? Iedereen kan het doen. En waarom gebeurt het dan niet constant? Waarom gaan we er dan zo zuinig mee om? We zijn gek, allemaal. Ik sluit mijn ogen: alles is volmaakt, licht, vreemd, en ik ben slechts een bezoeker in mijn eigen leven, een buitenaards wezen dat vanuit een superieure beschaving is binnengevallen in de warme mond van deze vrouw. Ah, het is fantastisch in deze toestand te blijven, zonder ergens aan te denken, om te drijven in een dusdanig zuiver, absoluut heden dat ik er zelfs niet in slaag om er deel van uit te maken... ...Maar helaas, alsof ze zijn opgeroepen door de afwezigheid van ontevredenheid, verschijnen nu de bewoners van mijn hersens, verrast, geirriteerd, jaloers, ieder met zijn eigen klotecommentaar. Lara: 'Hoe kun je dit nu doen?'; Marta: 'Zie je nu wel? Je bent een zwijn'; Carlo: 'Zie je nu wel? Je hebt gelogen'; Piquet: 'Zie je nu wel? Je bent een gladjakker'; de verloofde van Piquet: 'Dat doe ik beter'; Ik doe mijn ogen weer open, en de menigte verspreidt zich. Kortom, ik doe niets, deze op het gras geknielde vrouw doet alles. Ik ben slechts een aandachtig verorberde maaltijd, ik bevind me in een staat van vloeibaarheid, van vereerde afgod - zuivere zintuiglijke inertie, onschuld, gedachteloosheid, afhankelijkheid... Maar omdat ik mijn ogen openhoud, zie ik, en wat ik zie is pure pornografie - het hoofd dat stampt tussen mijn benen, de tieten die zich tegen mijn dijen persen, de wangen die zich hol zuigen -, en dan word ik weer opgehitst door de demon van de wedijver, van de onvoldaanheid waardoor ik enorme zin krijg om te... om te... Maar hoe is het mogelijk dat deze dingen zo gauw een warboel worden? Als ik mijn ogen sluit wordt alles teruggebracht tot een overdadige seksuele fantasie, als ik ze openhoud bekruipt me opnieuw de wens om te graaien, te bezitten, genot te geven in plaats van te ontvangen. Genot geven: wat een waanzin. Ik heb al veel meer gedaan - ik moet mijn verstand gebruiken, godnogaantoe - ik heb haar leven gered, zonder mij zou ze as zijn in een urn, nog eens wat anders dan genot - beweend, gecremeerd, en bijgezet naast haar aanbeden papa in het familietempeltje op een of ander blinkende Zwitserse begraafplaats, en het fabelachtige vermogen dat hij haar heeft nagelaten, evenals alle functies waarin zij hem is opgevolgd bij de maatschappijen van de groep, dat alles zou al in handen zijn gevallen van die schoft van een echtgenoot; een goede reden waarom ik verdien te worden gepijpt, en zij is de eerste die dat erkent, anders zou ze het niet met zo veel toewijding doen, met zo veel Wat nu, houdt ze op? Nee, ze houdt niet op, ze kust mijn ballen. En daar voel ik het windje weer, wow, dat echter, nu mijn huid helemaal nat is van het speeksel, veel frisser aanvoelt, en mij doet rillen... 'Ik zou hem de hele nacht in mijn mond willen houden,' verklaart Eleonora Simoncini met luide stem, terwijl ze mijn lul omkneld houdt op een centimeter afstand van haar mond alsof het een microfoon was. Zoiets is verrukkelijk om te horen, echt waar: verrukkelijk en verhelderend want het is alsof ze me heeft uitgenodigd om me achterover uit te strekken in het gras, in de sawasanahouding, en om, als ik dan toch mijn ogen niet kan sluiten, te kijken naar de kruinen van de pijnbomen, naar de wazige sterren, en de vurige maan, terwijl zij het nastreven van haar ideaal om deugd te belonen afrondt. Maar hoe geruststellend de betekenis van haar woorden ook mag zijn, er was iets in de klank dat mij in verwarring heeft gebracht, iets schurends, ja, iets scherps, een soort sacrale, vlijmende zweepslag die door mijn hele lichaam trok, van boven tot onder - de meest indringende fysieke gewaarwording die ik ooit in mijn leven heb ervaren. Het is nu voorbij, het duurde slechts een ogenblik, en zij is weer begonnen te zuigen, concreet, productief, met de nu wel overduidelijke bedoeling mij in haar mond te laten klaarkomen; maar de ontdekking dat je ook dat kunt aanvoelen, brengt alles weer


opnieuw uit zijn evenwicht. 'Zeg dat nog eens,' hoor ik mezelf bevelen. Eleonora Simoncini houdt weer op, laat mijn lul uit haar mond glippen, werpt haar haar achterover met een schitterende beweging van haar hoofd, en kijkt me geamuseerd aan. Dan doet ze het spelletje met de microfoon weer, nu veel overdrevener, ze neemt mijn lul in beide handen en praat erin met gesloten ogen, zoals de familiaire zangers doen van wie zij waarschijnlijk houdt. 'Ik zou er de hele nacht aan willen zuigen,' herhaalt ze. Deze keer is het gevoel nog sterker, bijna onverdraaglijk. De trilling,ja de trilling die haar stem uitzendt op een millimeter afstand van mijn eikel, vooral de 'a' en de 'ui', de trilling van 'a' en de 'ui': als een sabelhouw die het symbool van de penetratie zelf penetreert, de geluidstrilling van nagels die over het bord krassen, en dan de holle echo van een afschuwelijke klacht die weerklinkt in de diepste diepte van mijn lendenen, de weerklank van een ver, wanhopig verdriet - maar wat voor kwaadaardig mantra is dat in godsnaam, dat een effect sorteert dat tegenovergesteld is aan zijn betekenis? Want ik heb geen macht meer over mezelf, dat is duidelijk; helemaal geen sawasana, de situatie is uit de hand gelopen en ik ben een blinde kracht geworden, die in hevigheid toeneemt, en ik worstel zelfs om het dappere verzet te breken waarmee deze mond zich weigert van mij los te maken, en natuurlijk win ik, en ik trek me omhoog, zo, op mijn knieën, en ik trek haar ook met kracht omhoog waarbij ik definitief het pijpen verijdel, in ruil waarvoor? In ruil voor deze wirwar van imperatieven, voor deze chaos? Omhels haar opnieuw, druk haar tegen je aan, betast haar, je tong in haar hals, je tong op de polen van de magneet, van de batterij, van het stopcontact, tegengestelde ladingen trekken elkaar aan, gelijke stoten elkaar af, als je tegenstander je aanvalt met een slice reageer je altijd met een topspin want de rotatie van de bal blijft hetzelfde, grijp haar vast, ja, het verschil tussen revolutie en rebellie, de golfslag tegen de rotsen, het gekraak van het ei dat opengaat, en draai haar dan om, en zo wordt het wel erger, maar het punt is dat ik wil dat het erger is, ik wil het ergste, ja, het satanisme, aj, etsgre teh liw ki, draai haar om, de grote moeite die mensen hebben om toe te geven dat ze masturberen, en het zielige figuur van degenen die het zonder enige moeite toegeven, ze wil zich dus niet omdraaien, maar seks is manipulatie, vooral gedurende uitzonderlijke hittegolven, dus moet je haar klem zetten, Keanu Reeves houdt kogels in de lucht tegen, ik heb dat tenslotte al een keer eerder moeten doen om haar te redden, eigenlijk is het Om-mantra niets anders dan een uiterst krachtige trilling, maar wat nou vorig leven, je ziet elke dag zo veel gezichten dat je, wanneer je iemand ontmoet en de indruk hebt dat je hem al eerder hebt ontmoet, hem zeer waarschijnlijk al eerder hebt gezien, oké, zo dus, zorgen dat ze niet kan bewegen en haar dan omdraaien, ik weet het, lied, je had het tegen me gezegd, het enige wat je wil is naar huis gaan, de drie stadia van de vervreemding, ik ben op het werk en droom ervan aan zee te zijn, ik ben aan zee en droom ervan op het werk te zijn, ik ben aan zee en droom ervan aan zee te zijn, ja, de zee, de ruwe zee, hou haar stevig vast met één arm, maak nu de andere arm vrij, omhoog met die jurk, omlaag met dat slipje. 'Nee, nee. Het kan niet...' Wat? 'Het kan niet...' O nee, o nee. Ik zei omlaag met dat sl — 'Het kan niet...' Ik moet een of andere machtige maangod wel zwaar beledigd hebben, want het is toch onvoorstelbaar dat het iedere keer, iedere godvergeten keer hetzelfde verhaal is: ik kan me praktisch niet anders herinneren, al vanaf de tijd van Patricia Pescosolido, en van het gelijktijdige verlies van onze onschuld, in het appartement in de Via Severano dat leeg was blijven staan na de dood van haar tante, altijd dezelfde onuitputtelijke stroom van troebel bloed die mij terugdrijft als ik probeer de kut te bereiken (lijst van meisjes bij wie het de eerste keer niet kon: Patricia, de Duitse kampeerster in Palinuro; hoe heet ze, derde plaats bij de Miss Punta Ala-ver-kiezingen, Barbara Bottai; die van Rete 4 met die absurde achternaam, Luisa Pesce-Delfino; Lara, natuurlijk, stel je voor, en zelfs twee van de vier vrouwen met wie ik haar heb bedrogen, Gabriella Parigi en de Franse pr-officer met de piercing door haar tong die leek op Isabelle Adjani en zonder twijfel het mooiste meisje dat ik ooit heb betast). En nu? Die woorden hebben me verlamd, mijn hand is van marmer geworden bij het omklemmen van haar dij, zoals die van Pluto in de roof

van Persephone, mijn kussen zijn in stenen veranderd - daarom heeft ze hem zo schaamteloos in haar mond genomen — daarom wilde ze er de hele nacht aan zuigen — ze kon niet anders - vanaf het moment dat ze arriveerde was ze vast van plan mij te pijpen - maar ik heb het verijdeld - en hoe gaan we nu verder? We kunnen


onmogelijk terug, dat pijpen is niet meer terug te halen, dat is verkeken, het is de tolkaart van de snelweg die uit het raam vliegt, het pingpongballetje dat van het terras valt - hoe gaan we verder? Haar toch neuken, geen denken aan, dat is een smeerboel waar je alleen maar aan begint met een vrouw van wie je echt houdt (lijst van vrouwen van wie ik echt heb gehouden: Patrizia Pescosolido, Lara), en oké, ook met Franse PR-officers die op Isabelle Adjani lijken, maar bij hoge uitzondering en vooral als het overduidelijk is dat zich nooit meer een tweede gelegenheid zal voordoen; me dus maar overgeven, mijn handen in de lucht steken en ermee kappen? Het zou verstandig zijn, dat wel, maar ik zit met die erectie, nog steeds dezelfde permanente erectie die me elke minuut vergezelt die ik doorbreng in de nabijheid van Eleo-nora Simoncini, en die van graniet is geworden door de gebeurtenissen van de laatste minuten en geenszins verzwakt door die van de laatste seconden - ik zou hem moeten laten wegzakken, maar hoe? Door me te concentreren op walgelijke dingen: prei, wratten, pus, blaren op je voeten, Berlusconi die het afluistermicrofoontje laat zien om ons te doen geloven dat hij wordt bespioneerd, het gezicht van Previti die trouw zweert aan de grondwet, het kasuarisgezicht van Piquet, het zweet van Enoch, het Oil for Food-schandaal, de benzineprijs die hoger wordt ook als de olieprijs daalt, financiële organisaties die Argentijnse obligaties aan gepensioneerden verkopen, Enron, Parmalat, Alitalia, Fiat, Telecom, de starttik, Tim Vodafone Wind Tre de gedwongen uitzetting van clandestiene immigranten de brug over de Straat van Messina de fusies van groepen die elkaar zouden moeten beconcurreren de antitrust-autoriteit die ze goedkeurt de manier waarop Jean-Claude eruit is gewerkt het voorstel dat Thierry me heeft gedaan om zijn plaats in te nemen het krankzinnige salaris dat ik blijf opstrijken zonder er ene moer voor te doen - het werkt niet, integendeel, het heeft juist het tegengestelde effect, het maakt me steeds harder en steeds kwader, het versterkt mijn kracht, en hoewel er logischerwijs flink wat tijd verstreken zou moeten zijn, al was het alleen maar door de hoeveelheid dingen die door mijn hoofd zijn gegaan sinds zij heeft gezegd het kan niet, is er in werkelijkheid maar heel weinig tijd ver streken, bijna geen, ik weet niet hoe maar het is zo, ze heeft het nog maar net gezegd, en ik ben nog niet eens begonnen te aarzelen, het is een soort wonder, het is als bij het videospel van Samurai Jack op het PlayStation wanneer je je vol hebt laten lopen met zen-energie en de toets R2 ingedrukt houdt, de zogenaamde Sakai-aanvalsprocedure. Dat vertraagt de actietijd van je tegenstanders met een factor vijf terwijl de jouwe slechts wordt gehalveerd, wat jou een verpletterend, einsteiniaans overwicht geeft, en nu krijg ik weer hetzelfde gevoel van onaantastbaarheid dat ik had toen ik haar redde, dezelfde verbijstering, adem-nood, woede en angst - waarvoor? -, nu komt dat opwindende besef weer terug dat ik het voor elkaar zal krijgen - om wat te doen? - want er is alle tijd en alle ruimte om het voor elkaar te krijgen en ik ben onfeilbaar, het onbewuste is echt een precisie-instrument, godverdomme, moet je zien hoe die reddingsscène wordt herhaald, dat geloof je niet, ook de houding is precies dezelfde, vóór mij bevindt zich haar uiteenvallend lichaam, vlees dat alle kanten op gaat, en daarachter het mijne, beheerst, compact, gezaghebbend en bevelvoerend, dat het hare bedwingt en bestuurt via een erectie die tegen haar melkwitte billen stoot... Het is zover, Eleonora Simoncini, ik weet nu hoe het verder moet. Toets R2, de tijd staat bijna stil. Ik trek je slip die halverwege is blijven hangen helemaal naar beneden, en begin mijn middelvinger in je kont te steken. Natuurlijk verstijf je - een vinger die op dit moment in je kont wordt gestoken is een ondubbelzinnig gebaar -, en je kreunt, maar je zegt niet weer nee, je zegt niet het kan niet, ik wed dat je hart in je keel bonst, boemboemboem, want opeens bedenk je dat het pijn gaat doen en op pijn was je niet voorbereid, maar wat wil je, we zijn de eersten die het doen, we zijn in de prehistorie — in de openlucht, zoals je ziet, niet eens een grot om ons te beschutten -, twee ruwe boswezens waar de god van de Maan een afkeer van heeft, twee CroMagnon-mensen die nog maar net de biologische sprong hebben gemaakt die ons in staat zal stellen de wereld te veroveren maar nog duizenden jaren verwijderd van het raffinement om olie en crèmes te gebruiken om deze daad minder bloederig te maken - ja, het is dus waar, het zal een beetje pijn doen. Nu zit de vinger er helemaal in.

Kalme Chaos  

fragment roman enkele pagina s uit de roman van... en wat

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you