Page 60

— cudze chwalicie —

Ł

yna, bo o niej mowa, główna rzeka Warmii, ma 264 km długości i jest lewobrzeżnym dopływem Pregoły. Jej źródła – leżące ok. 10 km na północ od Nidzicy, chronione rezerwatem „Źródła rzeki Łyny” – wybijają na stromym, wysokim na kilkadziesiąt metrów pagórze moreny czołowej. Kilka bardzo wydajnych strumieni wymyło w nim głębokie nisze źródliskowe i jary. Spienione wody wartko przetaczają się przez przepiękne stare lasy. W nurcie leżą głazy i kamienie, a wzdłuż brzegów potoków rosną ogromne olsze czarne i jesiony, głębiej zaś stare dęby, lipy i klony. Po kilkuset metrach, u podnóża wzgórza, strumienie się łączą. Tak rodzi się Łyna. Rzeka kieruje się dalej na północ, przepływa przez kilka mniejszych jezior i wpada do najpiękniejszego i największego akwenu Pojezierza Olsztyńskiego-Łańskiego, ukrytego głęboko w lesie Jeziora Łańskiego. Na jego wschodnim brzegu, w Łańsku, znajduje się osławiony ośrodek wypoczynkowy dygnitarzy PRL-u, dawniej odcięty od świata 200-kilometrowym płotem, dziś dostępny dla turystów. Wypływając z jeziora, Łyna nadal zmierza na północ. Tu zaczyna się jej najpiękniejszy odcinek – przełomowa dolina o długości około 6,5 km. Rzeka zagłębia się na kilkanaście metrów w jarze, którego strome stoki porasta stary las liściasty z wieloma pomnikowymi, 350-letnimi dębami, a także lipami, klonami i grabami. Dalej od rzeki, na piaszczystych

58—echa leśne jesień 2014

jezioro Łańskie

i okolice kiedyś mogli odwiedzać tylko wybrańcy.

olsze i jesiony u źródeł Łyny z trudem opierają się jej nurtowi.

wzgórzach morenowych, szumią już bory sosnowo-świerkowe. Sosny mają tu do 38 m wysokości i liczą sobie nawet 200 lat. Pnie dębów gęsto pokrywają porosty: obrostnice, pustułki, graniczniki, tarczownice i inne, świadczące o bardzo dużej czystości tutejszego powietrza.

Profile for Lasy Państwowe

Echa Leśne nr 3 (617) 2014  

Magazyn przyjaciół lasu

Echa Leśne nr 3 (617) 2014  

Magazyn przyjaciół lasu