a LA carte - October 2016

Page 1


LA MAGAZINE CLUB ชุมนุมนิตยสาร คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล Cuisiniers ที่ปรึกษาชุมนุม

ที่ปรึกษาพิเศษ

อาจารย์เก๋ แดงสกุล

อาจารย์วศวรรษ สบายวัน

บรรณาธิการ

รองบรรณาธิการ

กวินนา โคตรคันทา

กาญจนา แซ่ฮึง

กองบรรณาธิการ

พิสูจน์อักษร

ศิลป์

กานต์ชนก ทองสินธุ์ ชลวรินทร์ ธาราชีวิน วนัชพร ทองปาน จักริน ฉัตรไชยพฤกษ์ กมลวรรณ วิชัยรัตน์ ญาณิน เลิศรัตนกิจ น้​้าทิพย์ ตั้งเต็มเจริญ มุนินธร คนมั่น สุภนิช อิศรางกูร ณ อยุธยา กมลชนก อุตม์อ่าง ปัญญา สุภาจารย์ ณภัสภรณ์ ปักกัง เมธินี แสงทอง ศรีวตาภรณ์ สกาวการณ์ สุธิดา วงค์คา้ ชุติกาญจน์ นุ่นชู อานนท์ เกียรตินันท์

กาญจนา แซ่ฮึง มุนินธร คนมั่น อัจฉรี ปรัชญนันท์ อลงกรณ์ อั่งลี่ วิศวพร จักรกลจันทร์ พิชญ์สินี กิจวัฒนานุสนธิ์ เกล้าเกียรติ หอมพวงภู่

จักริน ฉัตรไชยพฤกษ์ อารยา ชวานนท์ ศรีวตาภรณ์ สกาวการณ์ ธชนภรณ์ ยังสว่าง โชติกา อินทนพ กาญจนา แซ่ฮึง

คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล 999 ถ.พุทธมณฑลสาย4 จ.นครปฐม 73170

ศิลป์พิเศษ ประชาสัมพันธ์ ชลวรินทร์ ธาราชีวิน กาญจนา แซ่ฮึง กมลชนก อุตม์อ่าง สุธิดา วงค์คา้ ชุติกาญจน์ นุ่นชู

ณฐกฤต สองสมุทร เสี่ยวหยวน หลิว

ประสานงาน ชลวรินทร์ ธาราชีวิน สุภนิช อิศรางกูร ณ อยุธยา เมธินี แสงทอง

Facebook Fanpage: ชุมนุมนิตยสาร - LA Magazine Call: 089-4990843 กวินนา โคตรคันทา (บรรณาธิการ) 089-1272200 ชลวรินทร์ ธาราชีวิน (ประชาสัมพันธ์)


STARTER สวัสดีชาว LA!! ก่อนอื่นเราขอแสดงความยินดีกับน้องๆ เฟรชชี่ทุกคนที่ได้ก้าวเข้าสู่รั้วคณะศิลปศาสตร์ของ พวกเรา เปิดเทอมใหม่นี้ เราเชื่อว่าหลายๆ คนคงก้าลังสนุกสนานตื่นเต้นกับอะไรใหม่ๆ อยู่ใช่ไหม เอ่ย ทั้งเพื่อนใหม่ เรื่องเล่า และวิชาเรียนใหม่ๆ แล้วรู้สึกไหมคะว่า ช่วงเวลาที่ผ่านมา ทั้งตัวเอง เพื่อนๆ และสิ่งรอบข้าง มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้าง ตอนนี้ a LA carte นิตยสารของพวกเราชาว LA ได้เดินทางมาถึงฉบับที่ 4 แล้ว มีการ เปลี่ยนแปลงโดยได้เพิ่มคอลัมน์น้องใหม่ อย่าง “Human of LA” คอลัมน์ที่จะท้าให้คุณเห็นความ พิเศษของคนธรรมดาที่เดินผ่านไปผ่านมาในคณะ อัพเดทเทรนด์แฟชั่นด้วยกันกับคอลัมน์ “It’s Fashion” ที่จะตามไปส่องไอเทม ประจ้ากายของชาวแอลเอที่โดดเด่นเรื่องการแต่งตัว และกระตุ้น สมองขยับมุมปากในกับคอลัมน์ “แคปมาเม้าท์” คอลัมน์ที่จะแคปเจอร์หน้าจอจากสื่อสังคมต่างๆ เพื่อมาเม้าท์กันตามประสาเพื่อนฝูง นอกจากนี้ คอลัมน์ข้าวใหม่ปลามันในฉบับก่อนๆ ยังได้ปรับโฉม ใหม่มาเป็นคอลัมน์ “#1วัน1เมนู” ที่ให้ความรู้เรื่องที่มาและต้นก้าเนิดของส่วนผสมในอาหาร ก่อน จะพ่วงด้วยร้านเด็ดทิ้งท้ายให้ไปลองชิมอีกด้วย นิตยสารของเรามีสิ่งใหม่เพิ่มเข้ามามากมาย เราจึงอยากชวนให้ชาว LA ลองย้อนนึกบ้างว่า ตั ว เราเปลี่ ย นแปลงไปจากอดี ต มากแค่ ไ หน แล้ ว มี อ ะไรบ้ า งที่ เ ราท้ า หายไปพร้ อ มกั บ ความ เปลี่ยนแปลงนั้น a LA carte ฉบับนี้จะพาพวกเรามาย้อนถึงสิ่งที่เด็กยุค 90’s โตมาพร้อมกัน แม้ว่า สิ่งเหล่านั้นจะได้เลือนรางไปจากชีวิตประจ้าวันของเราแล้วก็ตาม ถ้าทุกคนพร้อมแล้ว เรามาเริ่มเจาะเวลาย้อนหาอดีตด้วยกันกับ a LA carte ในธีม “The 90’s are back!” ค่ะ!!

Bon appétit กวินนา โคตรคันทา บรรณาธิการ




a LA carte | 5


a LA carte | 6


a LA carte | 7


“ Ohmyp r e t t yp r e t t yb o yI l o v ey o u ” ท  อ น ฮ ุ ค ส ุ ด ฮ ิ ต ข อ ง ส อ ง ส า วM2 Mจ า ก อ ั ล บ ั ้ ม S h a d e so f P u r p l e( 2 0 0 0 ) น ั ก ร  อ ง เ พ ล ง ป  อ ป จ า ก น อ ร  เ ว ย  ท ี ่ ฟ  ง ก ี ่ ค ร ั ้ ง ก ็ ท ำ ใ ห  ห ว น ร ำ ล ึ ก ถ ึ ง ว ั น ว า น ใ น ย ุ ค9 0 ’ sท ี ่ ค นG e nYอ ย  า ง เ ร า ๆ เ ต ิ บ โ ต ก ั น ม า S t o r yก า น ต ช  น กท อ ง ส น ิ ธ ,  ุ ก า ญจ น าแ ซ ฮ  งแ ึ ล ะญา ณิ นเ ล ศ ิ ร ต ั น ก จ ิ เ พ ล ง น ี ้ น อ ก จ า ก จ ะ ท ำ ใ ห  ห ว น น ึ ก ถ ึ ง ว ั น ว า น แ ล  ว ใ ค ร ท ี ่ ไ ด  ฟ  ง ก ็ ค ง น ึ ก ถ ึ ง ค ว า ม ร ั ก ป  อ ป ป   เ ล ิ ฟ ( P u p p yL o v e ) ใ น ว ย ั ป ร ะ ถ ม ห ร อ ื ม ธ ั ย มเ พ ร า ะ ด  ว ย เ น ื ้ อ ห า ข อ ง เ พ ล ง พ ู ด ถ ึ ง ม ุ ม ม อ ง ข อ ง ก า ร แ อ บ ร ั ก ท ี ่ ไ ม  ว  า จ ะ ท ำ อ ะ ไ ร ก ็ ท ำ ใ ห  น ึ ก ถ ึ ง แ ต  เ ข า ค น น ั ้ นม า ว น เ ว ี ย น อ ย ู  ใ น ค ว า ม ค ิ ด ไ ม  ห า ย ไ ป ไ ห นด ั ง ท  อ น ท ี ่ ว  า“ I ’ v eo n l yg o ty o u i n s i d emymi n d . ”แ ล ะ พ ย า ย า ม ท ำ ท ุ ก จ ำ ค ว า ม ร ู  ส ึ ก ต อ น ม ี แ ฟ น ค ร ั ้ ง แ ร ก ไ ด  ไ ห ม อ ย  า ง ใ ห  เ ข า ค น น ั ้ น ห ั น ม าเ ห ม ื อ น ก ั บ ค น แ อ บ ม ั น ท ั ้ ง ต ื ่ น เ ต  น แ ล ะ ม ี ค ว า ม ส ุ ข จ น ย า ก จ ะ ห า ร ั ก ห ล า ย ค นท ุ  ม เ ท เ พ ื ่ อ ค น ท ี ่ ร ั กจ น บ า ง ค ร ั ้ ง ค ำ ไ ห น ม า อ ธ ิ บ า ยต ั ว อ ย ู  ต ร ง น ี ้ แ ต  ใ จ เ ผ ล อ แ อ บ ต า ม ไ ป เ ฝ  าข อ แ ค  ไ ด  เ ห ็ น ห น  า เ ข า ค น น ั ้ น ล อ ย ไ ป ห า เ ธ อ ต ล อ ดจ น ต อ น น ี ้ โ ต ข ึ ้ นอ า ก า ร ค น ท ี ่ ฉ ั น แ อ บ ร ั ก ก ็ ย ั ง ด ี ส ุ ด ท  า ย แ ล  ว ป ล า ย ท า ง ท ี ่ ว  า ก ็ ย ั ง ก ล ั บ ม า อ ี ก เ ม ื ่ อ เ ร า ไ ด  ต ก ห ล ุ ม ร ั ก ใ ค ร ก า ร แ อ บ ร ั ก ไ ม  ใ ช  ว  า จ ะ ส ม ห ว ั ง เ ส ม อ ไ ปข อ แ ค  ส ั ก ค น ไ ด แ  อ บ ม อ งแ อ บ เ ป น  ห ว  งห ร อ ื แ อ บ ร กแ ั ค  น ี ้ ก ็ " เ ธ อ ท ำ ใ ห  ฉ ั น ร ู  ส ึ ก เ ห ม ื อ น ต อ น1 4 ม ี ค ว า ม ส ุ ข แ ล  ว ต อ น ท ี ่ ฉ ั น ม ี แ ฟ น ค น แ ร ก "

1 4ÍÕ ¡¤Ã Ñ é § à Ê¡â Åâ «

Pre t t yBoy-M2M

ท อ  น ฮ ค ุ ข อ ง เ พ ล ง1 4อ ก ี ค ร ง ้ ั ช ว  ย อ ธ บ ิ า ย ค ว า ม ร ู  ส ึ ก ข อ ง ผ ู  ช า ย ค น ห น ึ ่ ง ท ี ่ ต ก อ ย ู  ใ น ห  ว ง ร ั ก อ ี ก ค ร ั ้ งม ั น เ ป  น ค ว า ม ร ู  ส ึ ก ห ว ั ่ น ไ ห ว เ ห ม ื อ น ท ี ่ เ ค ย เ ป  น ต อ น ม ี แ ฟ น ค น แ ร ก ไ ม  ม ี ผ ิ ดแ ต  โ ช ค ร  า ย ท ี ่ ว  า ค น ค น น ั ้ น ใ น อ ด ี ต ไ ด  ส ร  า ง ร อ ย แ ผ ล ไ ว  ใ ห  " เ ค ย ม ี ค น ร ั ก ก ็ โ ด น เ ข า ห ั ก อ กเ จ ็ บ ป ว ด แ ท บ ต า ย ท ี ่ ข  า ง ใ นย ั ง ฟ ก ช ้ ำ ไ ม  ห า ย "ค ว า ม ร ู  ส ึ ก ต อ น ร ั ก ก ั บ ต อ น เ ล ิ ก ม ั น ต  า ง ก ั น ล ิ บ ล ั บ เ ล ยจ น เ ม ื ่ อ เ ว ล า ผ  า น ไ ปเ ข า ไ ด  ม า เ จ อ ร ั ก ค ร ั ้ ง ใ ห ม  ช  ว ง เ ว ล า ด ี ๆ ท ำ ใ ห  ค ว า ม ร ู  ส ึ ก ใ น อ ด ี ต ห ว น ก ล ั บ ม าเ ห ม ื อ น เ ธ อ ไ ด  พ า ค ว า ม ส ุ ข ท ี ่ ห า ย ไ ป ก ล ั บ ม า ส ู  ช ี ว ิ ต ข อ ง เ ข า อ ี ก ค ร ั ้ งเ น ื ้ อ เ พ ล ง ท ี ่ ถ  า ย ท อ ด อ า ร ม ณ ค ว า ม ร ู  ส ึ ก อ ย  า ง ต ร ง ไ ป ต ร ง ม าป ร ะ ก อ บ ก ั บ ด น ต ร ี ร ็ อ ค ช  า ๆ ซ ึ ้ ง ๆท ำ ใ ห  เ พ ล ง น ี ้ โ ร แ ม น ต ิ ก ไ ม  น  อ ย ไ ป ก ว  า เ พ ล ง ส ม ั ย ใ ห ม  เ ล ยแ ล ะ เ ม ื ่ อ ใ ด ท ี ่ ไ ด  เ ป  ด ฟ  งก ็ ร ู  ส ึ ก เ ห ม ื อ น ไ ด  ก ล ั บ ไ ป อ า ย ุ 1 4อ ี ก ค ร ั ้ ง จ ร ิ ง ๆ

MyHe a rtWi l lGoOn-CelineDion

ถ  า พ ู ด ถ ึ ง ห น ั ง ร ั ก โ ร แ ม น ต ิ ก อ ย  า ง เ ร ื ่ อ งT i t a n i c( 1 9 9 7 ) ใ ค ร ห ล า ย ค น ก ็ อ า จ จ ะ น ึ ก ถ ึ ง เ พ ล งMyh e a r t wi l l g oo n( 1 9 9 7 ) ท ี ่ ข ั บ ร  อ ง โ ด ยเ ซ ล ี นด ิ อ อ น( C e l i n eD i o n ) ใ น อ ั ล บ ั ้ มL e t ' sT a l kA b o u t L o v e ( 1 9 9 7 ) น ้ ำ เ ส ี ย ง ท ี ่ ท ร ง พ ล ั งป ร ะ ก อ บ ก ั บ เ น ื ้ อ ร  อ ง ท ี ่ ใ ช  ภ า ษ า เ ร ี ย บ ง  า ย แ ต  ค ว า ม ห ม า ย ล ึ ก ซ ึ ้ งท ำ ใ ห  เ พ ล ง น ี ้ ถ  า ย ท อ ด อ อ ก ม า ไ ด  บ า ด ใ จ ใ ค ร ห ล า ย ค น

เ น อ ้ ื ห า ข อ ง เ พ ล ง ไ ด บ  อ ก เ ล า  ถ ง ึ ค ว า ม ร ก ั ข อ ง ค น ส อ ง ค น ท ไ ่ ี ม ว  า  จ ะ อ ย ใ  ู ก ล ห  ร อ ื ไ ก ลเ ป น  ส ข ุ ห ร อ ื ต า ย จ า ก ค ว า ม ร ั ก ท ี ่ ม ี ใ ห  ต  อ ก ั น ก ็ จ ะ ไ ม  ม ี ว ั น จ า ง ห า ย ไ ป จ า ก ห ั ว ใ จอ ย  า ง ท  อ น ท ี ่ ว  า“ N e a r , f a r , wh e r e v e r y o ua r e . I b e l i e v et h a t t h eh e a r t d o e sg oo n ”( ไ ม  ว  า ค ุ ณจ ะ อ ย ู  ไ ก ล ส ุ ด ฟ  าห ั ว ใ จ ข อ ง ฉ ั น ก ็ จ ะ ต า ม ไ ป ก ั บ ค ุ ณ) ไ ม  ต  า ง อ ะ ไ ร ก ั บ ค ว า ม ร ั ก อ ั น แ ส น บ ร ิ ส ุ ท ธ ิ ์ ร ะ ห ว  า ง แ จ ็ ค ก ั บ โ ร สไ ม  ว  า เ ธ อ แ ล ะ เ ข า จ ะ ต  อ ง พ บ เ จ อ อ ุ ป ส ร ร ค ห ร ื อ ก ำ แ พ ง แ ห  ง ค ว า ม แ ต ก ต  า ง ก ั น ม า ก เ พ ี ย ง ใ ดแ ล ะ เ ว ล า จ ะ ผ  า น ไ ป น า น แ ค  ไ ห นค ว า ม ร ั ก ข อ ง เ ธ อ แ ล ะ เ ข า ย ั ง ค ง อ ย ู  ใ น ใ จ ข อ ง ก ั น แ ล ะ ก ั น ช ั ่ ว น ิ ร ั น ด ร  “ A n dy o u ’ r eh e r ei nmyh e a r t . A n dmyh e a r t wi l l g oo na n do n . ( ค ุ ณจ ะ อ ย ู  ใ น ใ จ ฉ ั น เ ส ม อแ ล ะ ฉ ั น จ ะ ใ ช  ห ั ว ใ จ ด ว ง น ี ้ ต  อ ไ ป ) ” a LA carte | 8


เ ร ื ่ อ งก า น ต  ช น กท อ ง ส ิ น ธ ุ 

แ ว  นร า ค า1 8 0บ า ท @I G : m. i . l . f

เ ส ื ้ อUn i q l oม ื อ ส อ ง ร า ค า1 0 0บ า ท @ว ั ง ห ล ั งร  า นa p r i l _ p i c k

“ เ ป  น ค น ช อ บ แ ต  ง ต ั วช อ บ แ ฟ ช ั ่ นช อ บ ด ู ว  า ต อ น น ี ้ แ ฟช ั ่ น แ บ บ ไ ห น ก ำ ล ั ง ฮ ิ ต แ ล  ว เ ข  า ก ั บ เ ร า ไ ห มถ  า เ ข  า ก ั บ เ ร า ก ็ จ ะ ล อ ง แ ต  ง ด ู จ น ม า เ จ อ ว  าก า ร แ ต  ง ต ั ว แ บ บ ส ไ ต ล  9 0 ’ sม ั น เ ห ม า ะ ก ั บ เ ร าแ ต  ง แ ล  ว ร ู  ส ึ ก เ ป  น ต ั ว ข อ ง ต ั ว เ อ ง ” ส ว ั ส ด ี ค  าพ บ ก ั น ค ร ั ้ ง แ ร ก ก ั บ ค อ ล ั ม น  น  อ ง ใ ห ม  I t ’ sf a s h i o n พ ื ้ น ท ี ่ โ ช ว  ข อ ง ข อ ง ช า วL Aส ุ ด ช ิ ค ท ี ่ ม ี ส ไ ต ล  ก า ร แ ต  ง ต ั ว เ ป  น ข อ ง ต ั ว เ อ งแ ล ะ เ น ื ่ อ ง จ า กaL Ac a r t eฉ บ ั บ น ี ้ ว  า ด  ว ย เ ร ื ่ อ ง ข อ ง ย ุ ค 9 0 ’ sเ ร า จ ึ ง ไ ม  พ ล า ด ท ี ่ จ ะ ห ย ิ บ แ ฟ ช ั ่ น แ บ บ ใ น ย ุ ค โ น  น ม า ใ ห  เ พ ื ่ อ น ๆไ ด  ช ม ก ั น แ ฟ ช ั ่ น ใ น ย ุ ค9 0 ’ sค ง ห น ี ไ ม  พ  น ย ุ ค ข อ ง ค น ว ั ย จ  า บ ท ี ่ แ ต  ง ต ั ว เ ข ็ ม ข ั ดร า ค า1 8 0บ า ท แ บ ค ู ล ๆไ ม  ว  า จ ะ เ ป  น ก า ง เ ก ง ย ี น ส  ข า บ า นเ ส ื ้ อ ย ื ด ห ร ื อ เ ส ื ้ อ เ ช ิ ้ ต @ร  า น ม ื อ ส อ ง ว ั ง ห ล ั ง บ บ ว ก ก ั บ ไ อ เ ท ม ส ุ ด ค ู ล อ ย  า ง แ ว  น ต าต า  ง ห ว ู ง ใ ห ญๆ โ ช ค เ ก อ ร  แ ล ะ อ ื ่ น ๆอ ี ก ม า ก ม า ยท ี ่ ส ำ ค ั ญค ื อ เ ป  น แ ฟ ช ั ่ น ท ี ่ ไ ม  ม ี ว ั น ต า ยท ุ ก ว ั น น ี ้ ม อ ง ไ ป ร อ บ ๆจ ะ เ ห ล ี ย ว ซ  า ย แ ล ข ว า ก ็ ย ั ง เ ห ็ น ค น แ ต  ง ต ั ว แ บ บ น ี ้ เ ต ็ ม ไ ป ห ม ด ว ั น น ี ้ I t ’ sf a s h i o nจ ะ พ า เ พ ื ่ อ น ๆไ ป ร ู  จ ั ก ก ั บ ห ญิ ง ส า ว ค น ห น ึ ่ ง เ ร ี ย ก ไ ด  ว  า เ ธ อ ค น น ี ้ ม ี ก า ร แ ต  ง ก า ย ท ี ่ ส ุ ด จ  า บ ส ุ ด เ ท  ส ุ ด ค ู ลถ อ ด แ บ บ ส า ว ย ุ ค9 0 ’ sม า เ ล ย ท ี เ ด ี ย วเ ธ อ ค น น ั ้ น ก ็ ค ื อ“ ม า ย ”ส ุ ว ิ ช า ต า น ั ก ศ ึ ก ษ า ค ณะ ศ ิ ล ป ศ า ส ต ร  ช ั ้ น ป  ท ี ่ 4ส า ข า ว ิ ช า ภ า ษ า ไ ท ย น ั ่ น เ อ ง ค  ะ

ก า ง เ ก ง ย ี น ส  Wr a n g l e rม ื อ ส อ ง ร า ค า3 5 0บ า ท @ว ั ง ห ล ั งร  า นa p r i l _ p i c k ต ุ  ม ห ู ร า ค า2 5บ า ท @ร  า น ต ุ  ม ห ู ห น  า ม . ม ห ิ ด ล

ร อ ง เ ท  าC o n v e r s eJ a c kP u r c e l lC l a s s i c ร า ค า2 , 2 0 0บ า ท@S h o pC o n v e r s e a LA carte | 9


H o wT o

เ ร ื ่ อ ง แ ล ะ ภ า พส ุ ธ ิ ด าว ง ค  ค ำ

เ บ ื ่ อ ไ ห ม . . . ก ร ะ ด า ษ โ น  ต ร ู ป แ บ บ เ ด ิ มๆท ี ่ ไ ม  ด ึ ง ด ู ด ใ จ เ อ า ซ ะ เ ล ยเ ร า ล อ ง ม า พ ั บ ก ร ะ ด า ษ โ น  ต เ ป  น ร ู ป เ จ  า น ก น  อ ย ก ั น บ  า ง ด ี ก ว  าเ พ ร า ะ น อ ก จ า ก จ ะ ท ำ ใ ห  น  า ร ั กน  า อ  า นน  า จ ด ม า ก ข ึ ้ น แ ล  วย ั ง น ำ ไ ป ต ก แ ต  ง ถ ุ ง ข อ ง ข ว ั ญไ ด  อ ี ก น ะเ ร า ไ ป ด ู ว ิ ธ ี ท ำ ก ั น เ ล ย!

เ ป  น ไ ง ก ั น บ  า งก ั บ ก ร ะ ด า ษ โ น  ต เ จ  า น ก น  อ ยด ู ร ว มๆแ ล  ว น  า ร ั ก ส ด ใ สแ ถ ม ท ำ ก ็ ง  า ย ว ั ส ด ุ ก ็ ห า ไ ม  ย า กถ  า ร ู  อ ย  า ง น ี ้ แ ล  วก า ร ท ำ ก ร ะ ด า ษ โ น  ต ใ ห  น  า จ ด น  า ใ ช  ก ็ ค ง จ ะ ไ ม  ใ ช  เ ร ื ่ อ ง ย า ก อ ี ก ต  อ ไ ปจ ร ิ ง ไ ห ม ล  ะ ค ะ ?aL Ac a r t eฉ บ ั บ ห น  าH o wt oจ ะ ห า ไ อ เ ด ี ย ด ี ๆ น  า ร ั ก ก ิ ๊ บ เ ก  อ ะ ไ ร ม า น ำ เ ส น อ อ ี ก น ั ้ นร อ ด ู ก ั น ด  ว ย น ะ: ) a LA carte | 10


ค ว า ม ค ด ิ ถ ง ึ ม ห ี ล า ก ห ล า ย ร ป ู แ บ บค ด ิ ถ ง ึ ค ว า ม ส ข ุค ด ิ ถ ง ึ ค ว า ม ส น ก ุค ด ิ ถ ง ึ ค ว า ม ท ก ุ ข  ห ร อ ื ค ด ิ ถ ง ึ ค ว า ม เ ศ ร า R U NT H EWOR L Dใ น ฉ บ บ ั น ้ ี จ ะ พ า ท ก ุ ค น ไ ป ส ม ั ผ ส ั ค ว า ม ค ด ิ ถ ง ึ ข อ ง “ จ น ู ”ก ม ล ฉ ต ั รก ล ุ ถ ว า ย พ รน ก ั ศ ก ึ ษ า ส า ข า ว ช ิ า ภ า ษ า อ ง ั ก ฤ ษช น ้ ั ป ท  ่ ี 3ด ก ี ร น ี ก ั ศ ก ึ ษ า ผ ล ก า ร เ ร ย ี น ด เ ี ด น  2ป  ซ  อ นแ ถ ม ย ั ง เ ป  น น ั ก ก ิ จ ก ร ร ม ต ั ว ย งจ ะ ม า เ ล  า ค ว า ม ค ิ ด ถ ึ งค ว า ม ป ร ะ ท ั บ ใ จแ ล ะ ป ร ะ ส บ ก า ร ณ ต ล อ ด2ส ั ป ด า ห  ท ี ่ F U K U OK A แ ถ ม ย ั ง ไ ด  ค ว า ม ท ร ง จ ำ ม า ก ม า ย ก ล ั บ ม า ฝ า ก ท ุ ก ค น ด  ว ยจ ะ เ ป  น ย ั ง ไ ง น ั ้ นต า ม ไ ป ด ู ก ั น เ ล ย ด ี ก ว  า

a LA carte | 11

A n o p eU c On U K U nF i


เ ร อ ่ ื งณภ ส ั ภ ร ณ ป ก  ก ง ัแ ล ะว น ช ั พ รท อ ง ป า น ภ า พก ม ล ฉ ต ั รก ล ุ ถ ว า ย พ ร แ ล ะ ค ง ม า น ง ่ ั เ ส ย ี ใ จ ท ห ี ล ง ั อ ก ี อ ย า  ง ท ส ่ ี ำ ค ญ ัไ ม แ  พ ก  น ัค อ ื“ ภ า ษ า ญ ป ่ ี น  ุ ”ต อ  ง เ ต ร ย ี ม ต ว ั ไ ป ด ๆ ีเ พ ร า ะ ต  อ ง เ ข  า เ ร ี ย น ว ิ ช า ภ า ษ า ญี ่ ป ุ  นส ั ป ด า ห  ล ะ4ค า บ ต  อ ง ใ ช  ภ า ษ า ญี ่ ป ุ  น ใ น ก า ร ส ื ่ อ ส า ร เ ป  น ส  ว น ใ ห ญ ต อ น ท ี ่ ไ ป แ ล ก เ ป ล ี ่ ย นจ ู น ไ ด  ท ำ ก ิ จ ก ร ร ม อ ะ ไ ร บ  า ง จ ู น: ไ ด  ร  ว ม ก ิ จ ก ร ร ม เ ย อ ะ ม า กเ พ ร า ะ ว  า โ ค ร ง ก า ร น ี ้ ไ ม  ไ ด  เ ร ี ย น ภ า ษ า ญี ่ ป ุ  น อ ย  า ง เ ด ี ย วแ ต  ต  อ ง ไ ป แ ล ก เ ป ล ี ่ ย น ว ั ฒน ธ ร ร ม ด  ว ยว ั น แ ร ก ไ ด  เ ข  า ร  ว ม ก ิ จ ก ร ร ม ใ ส  ช ุ ด ย ู ก า ต ะช ุ ด ส ว ย แ ต  ใ ส  ย า ก ม า ก( ห ั ว เ ร า ะ ) ส  ว น ว ั น อ ื ่ น ๆก ็ ไ ด  ไ ป เ ท ี ่ ย ว น อ ก ส ถ า น ท ี ่ เ ป  น ส ถ า น ท ี ่ ส ำ ค ั ญแ ล ะ ม ี ช ื ่ อ เ ส ี ย ง ใ นF U K U O K A

e m i T A n o

เ ช น D a z a i f uT e n ma n g uS h r i n eเ ป น  ศ า ล เ จ า  ข อ พ ร เ ก ย ่ ี ว ก บ ั ค ว า ม ส ำ เ ร จ ็ ใ น ก า ร เ ร ย ี นเ ร า ก บ ั เ พ อ ่ ื น ไ ด ไ  ป ร ว  ม ก น ั ท ำ พ ธ ิ ี D a i n y uOo T s u n a h i k i ต  อ ง ช  ว ย ก ั น ม  ว น ห ญ า ข น า ด ใ ห ญ 2ก  อ น ม า ร ว ม เ ป  น ท  อ น ด ี ย วแ ล ะ น ำ ม า แ ข  ง ช ั ก เ ย  อ ร ะ ห ว า  ง เ ด ก ็ ก บ ั ผ ใ  ู ห ญ ว น ั น น ้ ั ร อ  น ม า กแ ต ร  ส  ู ก ึ ส น ก ุ แ ล ะ อ บ อ น  ุเ พ ร า ะ ค น ญป ่ ี น  ุ ต อ  น ร บ ั เ ร า แ ล ะ เ พ อ ่ ื น ท ก ุ ค น เ ป น  อ ย า  ง ด ี

UOKA

ก า ร ใ ช  ช ี ว ิ ต ท ี ่ F U K U OK Aข อ ง จ ู น เ ป  น อ ย  า ง ไ ร จ ู น: ต อ น แ ร ก ก ล ั ว ม า กก ล ั ว อ ย ู  ค น เ ด ี ย ว ไ ม  ไ ด  ก ล ั ว เ ข  า ก ั บ เ พ ื ่ อ น ไ ม  ไ ด  เ พ ร า ะ ก ล ุ  ม เ พ ื ่ อ น ท ี ่ ไ ป ด  ว ย แ ต  ล ะ ค น ก ็ ม า จ า ก ค น ล ะ ก ล ุ  มท ุ ก ค น จ ึ ง ไ ม  ส น ิ ท ก ั นแ ต  พ อ ไ ป จ ร ิ ง ๆแ ล  วท ุ ก ค น ส น ิ ท ก ั น เ ร ็ ว ม า กช  ว ย เ ห ล ื อ แ ล ะ พ ย า ย า ม ป ร ั บ ต ั ว เ ข  า ห า ก ั นไ ม  ใ ช  แ ค  เ พ ื ่ อ น ค น ไ ท ย เ ท  า น ั ้ นเ พ ื ่ อ น ญี ่ ป ุ  น ท ี ่ ม า ด ู แ ล ท ุ ก ค น ด ู แ ล ด ี ม า กอ ย า ก ไ ป ไ ห นอ ย า ก ก ิ น อ ะ ไ ร ก ็ พ า ไ ป ก น ิถ ง ึ แ ม ว  า  ต ว ั เ อ ง จ ะ ไ ม ร  ท  ู า งก พ ็ ย า ย า ม พ า พ ว ก เ ร า ท ก ุ ค น ไ ปโ ด ย ใ ช  g o o g l ema p( ห ว ั เ ร า ะ ) ร ส  ู ก ึ ป ร ะ ท บ ั ใ จ ม า ก ๆ เ พ ร า ะ เ พ ื ่ อ น ญี ่ ป ุ  น แ ล ะ เ พ ื ่ อ น ค น ไ ท ย ท ุ ก ค น ด ี ก ั บ เ ร า ม า ก จ ร ิ ง ๆ ส ิ ่ ง ท ี ่ ไ ด  จ า ก ก า ร ไ ป แ ล ก เ ป ล ี ่ ย น ใ น ค ร ั ้ ง น ี ้ จ ู น: ค ง เ ป  น เ ร ื ่ อ ง ภ า ษ าไ ป อ ย ู  ท ี ่ น ั ่ น ม ี โ อ ก า ส ใ ช  ภ า ษ า ญี ่ ป ุ  น ท ี ่ เ ร ี ย น ม าท ั ้ ง ค ุ ย ก ั บ เ พ ื ่ อ นค ุ ย ก ั บ ร  า น ค  า ห ร ื อ ถ า ม ท า ง ท ำ ใ ห  ใ ช  ภ า ษ า ค ล  อ ง ม า ก ย ิ ่ ง ข ึ ้ นน อ ก จ า ก เ ร ื ่ อ ง ภ า ษ า แ ล  วค ง เ ป  น เ ร ื ่ อ ง เ พ ื ่ อ นไ ด  เ พ ื ่ อ น ใ ห ม  ถ ึ ง2 9ค นท ั ้ ง เ พ ื ่ อ นL A ก ั บI Cแ ล ะ เ พ ื ่ อ น ญี ่ ป ุ  นอ ย  า ง ท ี ่ บ อ ก ว  า ก ั ง ว ล เ ร ื ่ อ ง เ พ ื ่ อ น ม า ต ล อ ดแ ต  พ อ ม า ไ ด  ม า ใ ช  ช ี ว ิ ต ร  ว ม ก ั นท ำ ใ ห  ส น ิ ท ก ั น เ ร ็ ว ข ึ ้ นส า ม า ร ถ ค ุ ย แ ล ะ ป ร ึ ก ษ า ก ั น ไ ด 

a LA carte | 12


On c e Up o nAT i m e i nF u k u o k a เ ร อ ่ ื งณภ ส ั ภ ร ณ ป ก  ก งแ ั ล ะว น ช ั พ รท อ ง ป า น ภ า พก ม ล ฉ ต ั รก ล ุ ถ ว า ย พ ร เ ร อ ่ ื ง ร า ว ท จ ่ ี น ู ค ด ิ ถ ง ึ ห ร ื อ ป ร ะ ท บ ั ใ จ ต อ F U K U OK A จ น: ู ป ร ะ ท บ ั ใ จ ค ว า ม เ ง ี ย บ ส ง บเ ร ย ี บ ง า  ยค ว า ม เ ป น  ร ะ เ บ ย ี บ ข อ ง เ ม อ ื ง ร ถ ไ ฟ ท ี ่ ญี ่ ป ุ  น ต ร ง เ ว ล า ม า กต า ม ถ น น ม ี ท า ง ส ำ ห ร ั บ ผ ู  พ ิ ก า ร ท า ง ส า ย ต า ต ล อ ดแ ม  แ ต  ใ น ล ิ ฟ ต  ห ร ื อ ใ น ห  อ ง น ้ ำ ก ็ ม ี อ ั ก ษ ร เ บ ร ล ล  ร ู  ส ึ ก ว  า ค น ญี ่ ป ุ  น เ ป  น ค น ท ี ่ ใ ส  ใ จ ม า ก จ ร ิ ง ๆแ ล ะ ว ั น ท ี ่ ป ร ะ ท ั บ ใ จ ท ี ่ ส ุ ดค ง เ ป  น ว ั น ท ี ่ ไ ด  ไ ป ศ า ล เ จ า  ไ ด อ น ิ ย ฮ ู า ก ซ ุ น ัไ ด เ  ข า  ร ว  ม ป ร ะ เ พ ณี ( ใ ช ป  ร ะ เ พ ณไ ี ห ม ) ( ห ว ั เ ร า ะ ) D a i n y uOo T s u n a h i k i เ ป  น ป ร ะ เ พ ณี ท ี ่ เ ก ี ่ ย ว ข  อ ง ก ั บ ก า ร เ ก ษ ต ร ว น ั น น ้ ั เ ห น อ ่ ื ย แ ล ะ ส น ก ุ ม า กแ ต ค  ด ิ ว า  เ ป น  ว น ั แ ล ะ ส ถ า น ท ท ่ ี ช ่ ี อ บ ท ส ่ ี ด ุ เ ล ย เ พ ร า ะ ค ด ิ ว า  ถ า  ไ ม ไ  ด ร  ว  ม โ ค ร ง ก า ร น ค ้ ี ง ไ ม ไ  ด เ  ป น  ส ว  น ห น ง ่ ึ ข อ ง ป ร ะ เ พ ณน ี แ ้ ี น ๆ ห ล ง ั จ า ก น น ้ ั เ พ อ ่ ื น ๆก พ ็ า ไ ป ช ม ฮ า น า บ ห ิ ร อ ื ด อ ก ไ ม ไ  ฟไ ป ก น ั ท ง ้ ั ท ไ ่ ี ม ไ  ด อ  า บ น ำ ้ เ ห ง อ ่ ื อ อ ก เ ย อ ะ ม า ก( ห ั ว เ ร า ะ ) เ ร ย ี ก ไ ด ว  า  เ ป น  ว น ั ท เ ่ ี ห น อ ่ ื ย ท ส ่ ี ด ุ ต ล อ ด2ส ป ั ด า ห เ  ล ยแ ต ก  เ ็ ต ม ็ ไ ป ด ว  ย ค ว า ม ท ร ง จ ำ ม า ก ม า ย ม ี อ ะ ไ ร อ ย า ก ฝ า ก ถ ึ ง เ พื ่ อ น ๆน  อ ง ๆท ี ่ อ ย า ก ไ ป พบ ป ร ะ ส บ ก า ร ณ ด ๆแ ี บ บ จ น ู บ า  ง จ น: ู ใ ค ร ท อ ่ ี ย า ก เ ข า  ร ว  ม โ ค ร ง ก า ร น ้ ี ไ ม ต  อ  ง ล ง ั เ ล ใ จ น ะ ส ม ค ั ร เ ข า  ม า ก น ั เ ล ยต อ น ส ม ั ภ า ษ ณ แ ค เ  ต ร ย ี ม ต ว ั ม า ด ๆ ี ท ุ ก อ ย  า ง ท ี ่ อ า จ า ร ย  ส ั ม ภ า ษ ณ น ำ ม า จ า ก ใ น ห  อ ง เ ร ี ย น ท ั ้ ง ห ม ด เ ล ยไ ม  ต  อ ง ก ล ั ว ว  า จ ะ ต อ บ ไ ม  ไ ด  เ พ ี ย ง พ ก ค ว า ม ม ั ่ น ใ จ ม าเ ช ื ่ อ ว  า ท ุ ก ค น ท ำ ไ ด  แ น  น อ น( ย ิ ้ ม ) เ ป น  อ ย า  ง ไ ร ก น ั บ า  ง ค ะก บ ั ป ร ะ ส บ ก า ร ณ ค ว า ม ป ร ะ ท บ ั ใ จ แ ล ะ ค ว า ม ค ิ ด ถ ึ ง ข อ ง จ ู น ท ี ่ ม ี ต  อF U K U O K Aถ  า เ พ ื ่ อ น ๆ ค น ไ ห น อ ย า ก ไ ด ป  ร ะ ส บ ก า ร ณด  ๆ ีท ห ่ ี า ไ ม ไ  ด ง  า  ย ๆใ น ช ว ี ต ิ แ บ บ น ี ้ ส า ม า ร ถ ต ิ ด ต า ม ข  า ว ส า ร ก า ร ร ั บ ส ม ั ค ร ก ั น ไ ด  ท ี ่ เ ฟ ซ บ ุ  ก แ ฟ น เ พ จ“ ห น  ว ย ก ิ จ ก า ร น ั ก ศ ึ ก ษ าค ณะ ศ ิ ล ป ศ า ส ต ร  ม ห า ว ิ ท ย า ล ั ย ม ห ิ ด ล ” ส ำ ห ร บR ั U NT H EWO R L Dฉ บ บ ั น ข ้ ี อ ล า ไ ป ก อ  นอ ย า  ล ม ื ต ด ิ ต า ม ก น ั ต อ  ฉ บ บ ั ห น า  น ะ . . . a LA carte | 13


เรื่อง : กมลวรรณ วิชัยรัตน์

Seoul National University Exchange Program โครงการแลกเปลี่ยนช่วง Fall Semester (ก.ย.-ธ.ค.) จาก Seoul National University ประเทศเกาหลีใต้

คุณสมบัติของผู้สมัคร - เป็นนักศึกษาระดับปริญญาตรีชั้นปีที่ 2 ขึ้นไป - มีคะแนนเฉลี่ยสะสมไม่ต่ากว่า 3.00 - มีผลสอบ TOEFL iBT ไม่ต่ากว่า 79 หรือ IELTS 6.0 หรือผลการ ทดสอบอื่นๆ ที่เทียบเท่า หรือผลสอบภาษาเกาหลีระดับ 5 ขึ้นไป

Tokyo Metropolitan University Winter Program (4 สัปดาห์ในช่วง ม.ค.) ณ Tokyo Metropolitan University ประเทศญี่ปุ่น

เงื่อ นไขการเข้าร่วมโครงการ ผู้เข้าร่วมโครงการจะได้รับการยกเว้น ค่าธรรมเนียมการศึกษา

เงื่อนไขการเข้าร่วมโครงการ - เป็น นักศึกษาระดับปริญญาตรีชั้นปีที่ 2 ขึ้น ไป หรือระดับบัณฑิตศึกษา - ผู้เ ข้าร่ วมโครงการจะต้องรับ ผิดชอบค่ า ใช้ จ่า ย ต่างๆ เองทั้งหมด แต่ทั้งนี้ผู้ที่มีคุณสมบัติครบถ้วนอาจ มีสิทธิ์ได้รับทุน JASSO จ่านวน 80,000 JPY

รับสมัครช่วงเดือนตุลาคม

รับสมัครช่วงเดือนตุลาคม

ดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ http://useoul.edu

ดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ www.ic.tmu.ac.jp

Hanyang University Student Exchange Program โครงการแลกเปลี่ยนช่วง Spring Semester (มี.ค.-ก.ค.) จาก Hanyang University ประเทศเกาหลีใต้ คุณสมบัติของผู้สมัคร - เป็นนักศึกษาระดับปริญญาตรีชั้นปีที่ 2 ขึ้นไป หรือระดับบัณฑิตศึกษา - มีคะแนนเฉลี่ยสะสมไม่ต่ากว่า 2.75 เงื่อนไขการเข้าร่วมโครงการ ผู้เข้าร่วมโครงการจะได้รับ การยกเว้นค่าธรรมเนียมการศึกษา

รับสมัครช่วงเดือนพฤศจิกายน ดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ www.hanyang.ac.kr/english a LA carte | 14


Zo m In

1

เรื่อง : กมลวรรณ วิชัยรัตน์

ยิ่งนานวัน...ยิง่ คิดถึง

Zoom In ฉบับนี้จะขอพาทุกท่านนั่งไทม์แมชชีนย้อนวัยกลับไปตามหาไอเทมสุดคลาสสิก 12 ชิ้นในสมัยประถม!!! ซึ่งล้วนเคยเป็นที่นิยมมากในสมัย 10 กว่าปีที่แล้ว บางชิ้นก็หาดูได้ยาก บางชิ้นก็หาไม่ได้แล้ว แต่เชื่อได้ว่าทุกไอเทมที่จะนาเสนอ ในวันนี้ทุกคนจะต้องเคยเห็น เคยรู้จัก และจะต้องเคยมีความทรงจาบางอย่างเกี่ยวกับสิ่งของเหล่านี้ด้วย ท่านผู้อ่านพอจะนึกถึง สิ่งของอะไรบ้างไหม ถ้ายังนึกไม่ออก...เราจะไปล่าไอเทมแห่งความทรงจาเหล่านั้นกัน ถ้าพร้อมแล้วก็...ตามมาเลย!

ดิสเก็ตต์/แผ่นดิสก์ ดินสอต่อไส้/ (Floppy Disk) ยางลบดินสอต่อไส้/ สีตอ่ ไส้

ไอเทมบันทึกงานระดับตานานแผ่นสี่เหลี่ยมที่ปิดฉากไปด้วย เหตุผลของขนาดความจาซึ่งจุได้เพียง 1.44 MB เท่านั้น แถมยังเก็บ รักษายาก เพราะหากไปโดนบริเวณโลหะกลมๆ ที่ ใช้เก็บข้อมู ล มากๆ เข้า แผ่น ก็อาจจะเสียจนใช้งานไม่ได้ พูดถึงก็น่าเสียดายที่ เด็กสมัยนี้ไม่มีโอกาสได้ใช้แผ่นดิสก์แล้ว เพราะเทคโนโลยีการเก็บ ข้อมูล ในปัจ จุบันพัฒนามากยิ่งขึ้น มีอุปกรณ์ที่ขนาดเล็กกว่าและ หน่วยความจามากกว่าอย่างแฟลชไดร์ฟเข้ามาแทนที่ เห็นอันเล็ก จิ๋วแค่นั้นแต่เก็บข้อมูลได้มากถึง 64 GB ก็มี เป็นเทคโนโลยีที่จิ๋วแต่ แจ๋ว จนทาให้แผ่นดิสก์ของเราต้องโบกมืออาลาวงการไป

3 ไอเทมที่ฮอตฮิตและดูแพงสาหรับเด็กๆ ในยุค 10 ปีที่แล้ว แน่นอนว่าดิน สอต่อไส้ย่อมดูไฮโซกว่าดิน สอไม้ธรรมดา ยางลบ ดินสอต่อไส้อัน หนึ่งก็มีไส้ต่อหลากสี แถมมีกลิ่นผลไม้หอมชื่นใจ ส่วนสีต่อไส้รุ่นแรกจะคล้ายกับดินสอต่อไส้ คือมีตัวปลอกกับตัวไส้ ส่วนรุ่น ที่ใหม่ขึ้ น มาจะไม่ มีตั วปลอก แต่มีลั กษณะคล้า ยตั วต่ อ ข้อเสียของ 3 ไอเทมนี้ก็คือแต่ละไส้จะใช้งานได้ไม่นาน ขีดเขียน สองสามทีก็กุดจนต้องเปลี่ยนไส้ ที่สาคัญคือเก็บรักษายาก เพราะ ถ้าไส้หายไปอันหนึ่งก็เท่ากับว่าพัง ใช้ไม่ได้อีกแล้ว

a LA carte | 15


ลูกโป่งวิทยาศาสตร์

หนังสือเรียนภาษาไทย “บทที่ 1 รถไฟ รถไฟมา ตามา ตามา รถไฟ” นี่คื อบทเรีย นที่ เด็ กประถมในรุ่น นั้น ยั ง จากันได้ทุกคน โดยเฉพาะตัวละครระดับตานาน อย่า งกล้ากับแก้วที่โบกมือลาหนังสือภาษาไทย ตามรุ่นพี่อย่างมานีมานะไปแล้ว โดยหนังสือเรียน กล้า กับแก้วนี้เป็น ชุดแบบเรียนภาษาไทยระดับ ประถมศึ ก ษา ตามหลั ก สู ต รประถมศึ ก ษา พุทธศักราช 2521 (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2533 ) ของกรมวิชาการ กระทรวงศึกษาธิการ เริ่มใช้จริง ในปี 2537 ในระดั บ ชั้ น ประถมศึ ก ษาปี ที่ 1-6 รวมทั้งสิ้น 12 เล่ม แม้เวลาจะผ่านมานานมากๆ แล้ว แต่กล้า กับแก้วก็ยังคงเป็นความทรงจาดีๆ ที่นึกถึงทีไรก็ อดอมยิ้มไม่ได้ทุกที รู้สึกอยากให้เด็กรุ่นใหม่ๆ ได้ มีโอกาสเรียนกับกล้ากับแก้วบ้าง เพราะนอกจาก จะมีตัวละครที่น่ารักทุกตัวแล้ว ตัวหนังสือก็ตัวโต อ่านง่ายอีกด้วย

หมากฝรัง่ ซ่อนแมลงสาบ

“บีบ ป้าย อม เป่า” เชื่ อ ว่ า หลายคนคงเคยผ่ า นอะไรแบบนี้ ม า ซึ่ ง นี่ เ ป็ น ขั้น ตอนของการเล่ น ลูก โป่ งวิ ทยาศาสตร์ ไอเทมที่ ทาร้า ย กระพุ้งแก้มเด็กยุคนั้น มากที่สุด ลูกโป่งวิทยาศาสตร์เป็น ของ เล่นสุดสนุกที่อยู่คู่เด็กไทยมานานหลายสิบปี แต่ล่าสุดเมื่อไม่ กี่ ปี ม านี้ เพิ่ ง จะมี ก ารประกาศว่ า ในของเล่ น ชนิ ด นี้ มี ส าร อั น ตรายปนเปื้ อ นอยู่ เ ป็ น จ านวนมาก เลยท าให้ ไ อเทมนี้ กลายเป็นของผิดกฎหมายไปในทันที แม้ทุกวันนี้จะพอมีให้เห็น บ้า งตามร้ า นขายของหน้ า โรงเรี ย น แต่ เ ด็ ก สมั ย นี้ ก็ ค งไม่ มี โอกาสได้เล่น เพราะผู้ปกครองจะต้องห้าม ด้วยกลัวว่า บุตร หลานจะได้รับสารเคมี จึงเป็นความโชคดีที่ยุคพวกเรายังทันได้ เล่นกันอยู่ และก็ยังมีชีวิตรอดจากสารเคมีมาจนถึงทุกวันนี้ด้วย

เคยดีใจและปลาบปลื้มที่เพื่อนอุตส่าห์แบ่งหมากฝรั่งให้กินใช่ไหมล่ะ เป็นเพื่อนที่ช่างมีน้าใจประเสริฐสุดๆ ด้วยความเห็นแก่กิน ที่ชนะ ทุกอย่าง ก็รีบดึงมันออกมา หารู้ไม่ว่า...โดนเล่นซะแล้ว! เพราะเมื่อเราดึงเจ้าหมากฝรั่งตัวปัญหานั่นออกมา เราก็จะเจอแมลงสาบ กรี๊ด !!! คนโดนแกล้งก็จะตกใจรีบสะบัดมันทิ้งไป แต่ไหงเจ้าแมลงสาบก็ยังหนีบติดอยู่ที่นิ้วไม่ยอมไปไหน เฮ้อ ! ตกใจแมลงสาบไม่พอ ยังเจ็บนิ้วที่ แมลงสาบมันดีดเอาอีก หลังจากที่โดนมาจนชิน เมื่อมีคนเอาหมากฝรั่งมาให้ก็เริ่มรู้ทัน ไม่หลงกลอีกต่อไป แต่กว่าจะชินได้นี่ก็ไม่รู้ว่ าโง่หรือ ตะกละกันแน่ ถึงได้โดนหลอกซ้าแล้วซ้าเล่าแบบนั้น ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น อย่าให้เจออีกนะเจ้าเพื่อนบ้า ฉันจะฆ่าแกให้ตาย!

เกมเศรษฐี เกมเศรษฐีฉบับคลาสสิกเป็นเกมแบบกล่องที่ถ้าพกไปไหนจะต้องได้ตั้งวงกัน

แน่นอน แล้วเด็กยุคนั้นก็ชอบเล่นกันมากซะด้วย ในกล่องมีอุปกรณ์การเล่นบรรจุ ครบ ทั้ ง กระดาน โฉนดที่ ดิ น ธนบั ต รหลากสี ที่ มี ค วามหนาเป็ น ปึ ก ๆ อสังหาริมทรัพย์สีเขียว สีแดง ลูกเต๋า หมากเดิน การ์ดหีบสมบัติ และการ์ดดวง ความท้าทายของเกมเศรษฐีแบบกล่องนี้ไม่ได้อยู่ที่การเล่น แต่อยู่ที่การเก็บรักษา อุปกรณ์ในกล่องให้อยู่ ครบทุกชิ้น ต่างหาก เพราะถ้าหายไปซักชิ้ น ก็ย่อมเล่ น ไม่สนุกใช่ไหมล่ะ สมัยนี้เกมเศรษฐีแบบกล่องก็หาซื้อยาก หลายคนจึงหันไปเล่น ในมือถือกัน แทน แน่น อนว่าเกมเศรษฐีในมือถือย่อมให้ความรู้สึกร่ารวยได้ไม่ คลาสสิกเท่า เกมเศรษฐีแบบกล่อง แต่มัน ก็เป็น ทางเลือกที่ดีสาหรับคนที่คิดถึง เกมเศรษฐี ให้ได้หายคิดถึงเกมแสนสนุกนี้บ้าง a LA carte | 16


อินเทอร์เน็ต ต่อโทรศัพท์บา้ น เคยวัดดวงเวลาต่ออินเทอร์เน็ตกับโทรศัพท์บ้าน ไหม ก็แบบที่ต้องวิ่งไปซื้อชั่วโมงเน็ต จากนั้น ก็กลับ บ้านมานั่งขูดๆ รหัส เสียบสายแลนเข้ากับโทรศัพ ท์ บ้าน ทาตามขั้นตอน แล้วรอให้มันร้องอี๊ดออดเหมือน เครื่องจักรที่ลืมหยอดน้ามัน ถ้าโชคดีก็จะต่อทีเดียว ติด แต่ถ้าไม่ ...ก็ต่อวนไปค่ะ แต่ที่ลุ้นกว่าการต่อเน็ต ให้ติดก็คือ ถ้ามีใครโทรเข้าโทรศัพท์บ้านเครื่องนั้นล่ะ ก็ อิน เทอร์เ น็ต ที่นั่ ง มุม านะต่ อ มาครึ่ งค่ อ นคื น ก็ จ ะ อาจจะหลุ ด ได้ . ..แล้ ว ยั ง ไงเหรอ ก็ นั่ ง ต่ อ ใหม่ อี ก ครึ่งค่อนคืนไงเล่า

ถ้าสาวๆ คนไหนไม่ได้โตมาพร้อมกับการกระโดดหนังยางนี่ถือ ว่าแปลกมาก เพราะขนาดหนุ่มๆ บางคนยังเคยเล่นเลย โดดหนังยาง เป็นกิจกรรมสุดหรรษายามพักเที่ยงของเด็กๆ ในยุคนั้นเลยก็ว่าได้ มี มิชชั่นตั้งแต่อีตาตุ่ม อีแข้ง อีเข่า อีเอว อีอก อีติ่งหู อีหัว สูงสุดคือ อีชู ซึ่งใครที่ผ่านด่านอีชูได้นี่ถือว่าเทพสุดๆ คนที่จะเล่นก็เตรียมตัว มาให้พ ร้ อมด้วยการใส่ กางเกงไว้ ในกระโปรง พั กกลางวัน ก็ ส ลั ด กระโปรงทิ้ ง ไป แบ่ ง ที ม แล้ ว ก็ ก ระโดดกั น เลย แล้ ว ที นี้ จ ะร้ อ ย หนังยางตอนไหน? อืม...ก็เวลาครูส อนไง แล้วสุดท้ายมันก็จ ะไป กองแหมะอยู่ในห้องพักครูแทน ก็เท่ากับว่าเที่ยงนี้ อดเล่นนะจ๊ะ

หนังยาง

เกมพินบอล / Same Game / หมาแมวทะเลาะกัน / ปิง้ เนือ้ ย่าง เกมประจาห้องเรียนคอมพิวเตอร์ ที่ใครไม่เคย(แอบ)เล่น ก็ ไ ม่ น่ า จะเคยเป็ น เด็ ก มาก่ อ น ทุ ก ครั้ ง ที่ เ ข้ า ห้ อ งคอมฯ จะต้องเปายิงฉุบกับเพื่อนที่นั่งเรียนคู่กันเพื่อดูว่าใครได้เล่น ก่อน (สมัยนั้น คอมพิวเตอร์หนึ่งเครื่องใช้สองคน) แต่ถ้ามี งานที่ ต้ อ งท าส่ ง ในห้ อ ง ทั้ ง เราและเพื่ อ นจะสามั ค คี กั น ทางานให้เสร็จ ไวๆ เพื่อที่เวลาที่เหลือจะได้เล่น เกม เกม ยอดฮิตก็เช่น เกมพินบอล (กดแป้น ผ กับ ฝ จนแทบพัง ) Same Game หรือเกมเอบีซีสีเหมือนกัน เกมหมาแมว ทะเลาะกัน หมากับแมวก็แข่งกัน เขวี้ยง-ก้างเขวี้ยงกระดูก ใส่หัวกัน ส่วนเกมปิ้งเนื้อย่างก็ต้องแข่งกับเวลานิดนึง ไม่งั้น เนื้อจะไหม้จนดาปิ๊ดปี๋ แล้วเราก็จะแพ้เกมนี้ไปในที่สุด a LA carte | 17


นมโรงเรียน

ตัวดูดหวานเย็น

ตัวดูดหวานเย็นอันละ 3 บาท 5 บาท ที่เวลาไป เดินห้างฯ ทีไรเป็นต้องแวะไปหยิบแบบห่อใหญ่ติดมือ มาให้แม่จ่ายเงินทุกที กลับถึงบ้านก็ต้องรีบเอาไปยัดใส่ ช่อ งฟรี ซ ไว้ ถ้ า อยากดู ด คล่ อ งๆ เนื้ อ วุ้น ๆ ก็ ไ ม่ ต้ อ ง แช่นาน แต่ถ้าอยากได้แบบเย็นสะใจไว้กินคลายร้อนก็ ต้องแช่ไว้ข้ามคืน ซึ่งเจ้าตัวดูดหวานเย็นอันเล็กๆ นี่ก็ ไม่ได้มีดีแค่หวานๆ เย็นๆ มีให้เลือกหลายรสเท่านั้นนะ แต่รูปร่างลวดลายของตัวดูดก็ล่อตาล่อใจเด็กหลายๆ คนด้วยเช่นกัน เด็กบางคนอาจจะชอบแบบแท่งยาวๆ ธรรมดา แต่บางคนก็ชอบตัวตุ๊กตุ่นตุ๊กตา ซึ่งสารพัดที่ ผู้ผ ลิตจะทาออกมาขาย ทุกวัน นี้น่าใจหายที่ไม่ค่อ ย เห็นเด็กคนไหนถือตัวดูดหวานเย็นนี่แล้ว มีแต่เด็กดิน กิน ไอศกรี ม ราคาแพงแทน จึ ง เป็น อี ก หนึ่ งไอเทมที่ น่าจะปิดตานานไปในเวลาอันใกล้นี้

ดัชชี่ ทูโทน

ทุกเช้า ทุกห้องเรียนจะต้องส่งผู้พลีชีพ ซึ่งถ้าไม่ใช่ เวรประจาวัน ก็จะเป็นหัวหน้าห้องกับรองหัวหน้าห้อง ลงไปขนนมโรงเรียนขึ้นมาแจกเพื่อนๆ ที่เรียกว่าผู้พลีชีพ ก็เพราะเมื่อเปิดตู้ทีก็ต้องกลั้นหายใจหยิบหนีกลิ่นชวน คลื่นไส้ เนื่องจากตู้นมจะมีกลิ่นอับเจือกับกลิ่นนมที่แตก คาตู้แล้วบูดเน่าอยู่ข้างใน นอกจากนี้บางโรงเรียนยังมี มื้อแถมก่อนกลับบ้านด้วยนะ รสชาติหลักๆ ของนมใน ตานาน ก็จะมีรสจืด รสหวาน และรสช็อกโกแลต ซึ่งรส ช็อ กโกแลตนี้ เ ป็น แรร์ ไอเทมสุด ๆ นานๆ จะได้ เจอที ความระทึกขวัญตอนกินนมโรงเรียน หลายคนคงจาได้ ก็คือช่วงตัดถุงดูด เพราะต้องลุ้นว่าฉันจะเจอนมบูดหรือ เปล่าเนี่ย ถือเป็นเรื่องที่หรรษาและน่าประทับใจในชีวิต ประถมจริงๆ

ย้อนเวลาไปประมาณ 10 ปีที่แล้ว คงไม่มีใครไม่รู้จักของกินชนิดหนึ่งที่มาบรรจุภัณฑ์ สี่เหลี่ยม เมื่อเปิดแผ่นพลาสติกออกจะพบว่ามีช่องสองช่อง ช่องหนึ่งเป็นโยเกิร์ต และอีกช่อง หนึ่งเป็นเครื่องเคียงประเภทซีเรียลคอนเฟล็ก หรือไม่ก็ผลไม้ เช่น บลูเบอร์รี่ สตรอว์เบอร์รี ของกินชนิดนี้มีชื่อเรียกว่า “ดัชชี่ทูโทน” ซึ่งเป็นของกินที่ผู้คนในยุคนั้นติดอกติดใจกันทุกคน เพราะนอกจากรสชาติจะอร่อยมากแล้ว ราคาก็เบาๆ แค่ 12 บาทเท่านั้นเอง ไม่รู้เหมือนกันว่า เจ้าดัช ชี่ทูโทนนี้เลิกผลิตไปตั้งเมื่อไหร่ หลายคนที่โหยหาเลยพยายามแก้คิดถึงด้วยการซื้อ โยเกิร์ตมาใส่ ซีเรียลเอง แต่ก็นะ...มัน อร่อยและให้อารมณ์ไม่ เท่าดัชชี่ทูโทนต้นตารับหรอก! ไม่ใช่แฟน ทาแทนไม่ได้นะจ๊ะ

ทั้งหมดนี้เ ป็นเพียงตัวอย่า งไอเทมที่ยกมาให้ทุกท่า นได้หวนคิดถึงกัน ยังมีอี ก หลายไอเทมที่ไม่ว่าจะผ่านมานานแค่ไหน ก็ยังคงอยู่ในทุกความทรงจาของเราอยู่เสมอ ยิ่ง นาน ก็ยิ่ งคิ ดถึ ง เพราะเราทุก คนในที่ นี้ล้ วนเติ บโตขึ้ นมาพร้อ มกั บสิ่ งของต่า งๆ เหล่านี้ ของแต่ละอย่างมีคุณค่าทางจิตใจต่อคนเราไม่เหมือนกัน บางอย่างอาจเป็น จุด เริ่ม ต้ นของชี วิ ต บางอย่า งอาจเป็ น จุ ดเริ่ มต้ น ของมิต รภาพ บางอย่ างอาจเป็ น จุดเริ่มต้นของความรัก...ซึ่งไม่ว่าจะผ่านมากี่สิบปี ก็ยังคงสวยงาม เรียกรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าของพวกเราทุกคนได้ยามนึกถึง ว่าแต่ท่านผู้อ่านล่ะ... นึกถึงไอเทมในความทรงจาชิ้นไหนเป็นพิเศษบ้างหรือเปล่า a LA carte | 18


a LA carte | 19


a LA carte | 20


a LA carte | 21


a LA carte | 22


a LA carte | 23


a LA carte | 24


GROW UP “พี่เซฟ” จากผู้รักในภาษา สูก ่ ารเป็นนักแปลมืออาชีพ เรื่อง ชุติกาญจน์ นุ่นชู ภาพ สิรภพ ว่องสนองกิจ

สูตรในวัยเรียนของพี่ คือ 40-40-20 คือ 40 เรียน 40 กิจกรรม 20 ทำ�ในสิ่งที่ตัวเองชอบ พอจบ ออกมา เป้าหมายที่พี่ตั้งไว้ สำ�เร็จเกือบทุกอย่าง

นักแปล เป็นงานที่ผู้เรียนภาษาหลายๆ คนใฝ่ฝัน

เพราะได้ใช้ความรู้และทักษะทางภาษาอย่างเต็มที่ และเป็นอาชีพที่ได้ค่าตอบแทนค่อนข้างสูง นิตยสาร a LA carte จึงไม่รอช้าที่จะขอสัมภาษณ์นักแปล ฝีมือดีอย่าง “พี่เซฟ” สิรภพ ว่องสนองกิจ ศิษย์เก่ารุ่น 8 ถ้าพร้อมแล้ว ตามไปฟังเรื่องราวชีวิตนักศึกษาและ การทำ�งานของพี่เซฟกันเลย!

Q : ชีวิตวัยเรียนในมหาวิทยาลัยที่ผ่านมาเป็นอย่างไรบ้างคะ A : ต้องบอกก่อนว่าพี่เป็นคนที่รู้ตัวเองว่าชอบภาษามาตั้งแต่ เด็กๆ แล้ว พอเข้ามัธยมศึกษาตอนปลายก็เลือกเรียน ศิลป์ภาษาจีน เมื่อเข้าระดับอุดมศึกษาก็เลือกเรียนศิลปศาสตร์ สาขาวิชาภาษาอังกฤษ ส่วนตอนนี้ก�ำลังศึกษาต่อในระดับ ชื่อจริง นาย สิรภพ ว่องสนองกิจ ปริญญาโท สาขาวิชาภาษาญี่ปุ่น ความรู้ส่วนใหญ่ที่ได้เรียน ชื่อเล่น เซฟ มาจึงเป็นสายภาษาแทบทั้งหมด ตอนเรียนพี่เองก็ไม่ได้ การศึกษา จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยมหิดล เป็นพวกเด็กเรียน แต่ระหว่างเรียนพี่ก็แบ่งเวลาไปเข้าร่วม คณะศิลปศาสตร์ เอกภาษาอังกฤษ กิจกรรมต่างๆ อยู่ตลอด อย่างสโมสรนักศึกษา พี่ก็ท�ำมา 3 ปีการศึกษา 2557 รุ่น 8 ปี เพราะพี่รู้ว่าชีวิตในวัยเรียนไม่ได้จบแค่ในห้องเรียนหรือจบ อาชีพ นักแปลอิสระ แค่ในหนังสือ สูตรในวัยเรียนของพี่ คือ 40-40-20 คือ 40 เรียน 40 กิจกรรม 20 ทำ�ในสิ่งที่ตัวเองชอบ พอจบออกมา เป้าหมายที่พี่ตั้งไว้ สำ�เร็จเกือบทุกอย่าง Q : นักแปลอิสระกับนักแปลองค์กรเหมือนหรือต่างกันไหม A : ในเรื่องของการแปลส่วนใหญ่จะเหมือนๆ กัน จะแตกต่างกันที่เวลาการทำ�งาน Q : อะไรเป็นแรงบันดาลใจที่ท�ำ ให้พี่อยากเป็นนักแปลคะ และปริมาณงาน งานแปลองค์กรคือเราต้องไปทำ�งานประจำ�ที่บริษัทไม่ต่าง A : การที่พี่ได้มาเป็นนักแปลต้องบอกว่าเป็นความบังเอิญ อะไรกับพนักงานประจำ� เมื่อบริษัทมีงานแปลมา เราก็ต้องแปลทันที ต่างจากงาน มากกว่า จริงๆ แล้วพี่อยากทำ�งานเป็นล่าม แต่เพราะพี่เรียน แปลอิสระ คือ เราไม่ต้องเข้าบริษัท เราแค่รับงานมาทำ�ที่บ้าน จะทำ�ตอนไหน เวลา ปริญญาโทไปด้วย ทำ�ให้ต้องหางานที่มีเวลาเข้างานค่อนข้าง ไหน ที่ไหน อย่างไรก็ได้ ขอแค่ส่งทันวันที่บริษัทกำ�หนด เรียกได้ว่าหารายได้ได้ทุกที่ ยืดหยุ่น สุดท้ายพี่ก็เลยเลือกเป็นนักแปลแทน ว่างเมื่อไรก็ทำ�ได้ทันที

a LA carte | 25


Q : พบอุปสรรคการทำ�งานบ้างหรือเปล่า A : อุปสรรคส่วนใหญ่จะเป็นที่เนื้อหางานแปล เพราะงาน แปลมีตัวอักษรเข้ามาเกี่ยวข้อง ความยากง่ายอยู่ที่ระดับ ภาษา เราจึงต้องมีความเข้าใจในภาษานั้นๆ เป็นอย่างดี อุปสรรคอีกอย่างคือ การใช้โปรแกรม subtitle ภาพยนตร์ เพราะงานแปลภาพยนตร์นอกจากจะต้องแปลตัวอักษรแล้ว ยังต้องใส่เวลา (timing) เข้าไปด้วย ตอนได้รับงานแปลภาพ ยนตร์ใหม่ๆ ก็มีไม่เข้าใจบ้าง แต่พอทำ�ได้สักพักก็เริ่มเรียนรู้ และคุ้นเคยกับโปรแกรมแล้ว Q : พี่เซฟได้นำ�ความรู้จากการเรียนคณะศิลปศาสตร์ไปปรับใช้ในการทำ�งานอย่างไรบ้าง

A : ก็อย่างที่พี่บอกว่า อุปสรรคส่วนใหญ่จะเป็นเนื้อหาการแปล แต่พี่ก็สามารถผ่าน อุปสรรคนี้ได้ เพราะที่คณะศิลปศาสตร์ เอกภาษาอังกฤษ มีคาบวิชาการแปล เช่น การแปลเพลง การแปลศัพท์เฉพาะ การแปลสำ�เนียงต่างถิ่น ซึ่งต้องรักษาความหมาย ทั้งสัมผัส ความเป็นธรรมชาติ ซึ่งก็เหมือนกันทั้งหมดกับที่พี่เรียนมา เรียกได้ว่าวิชานี้ เป็นคาบจำ�ลองการทำ�งานจริงเลย ฉะนั้นน้องๆ คนไหนที่อยากเป็นนักแปลหรือล่าม แนะนำ�ให้เรียนวิชาสายแปลให้หมดเลยครับ ใช้ประโยชน์ในการทำ�งานได้จริงๆ Q : ถ้าสนใจเป็นนักแปลต้องมีคุณสมบัติอย่างไรบ้างคะ A : คุณสมบัติในการเป็นนักแปล คือ “มีความละเอียด ขยันหาความรู้ และ มีความรับผิดชอบ” 3 สิ่งนี้สำ�คัญมากสำ�หรับนักแปล เพราะผลงานแปลที่เราแปลจะ ถูกเผยแพร่ให้ผู้อื่นอ่าน ถ้าแปลผิด ผู้ที่อ่านอาจเข้าใจผิดจากสิ่งที่ต้องการสื่อได้ หรือ บางครั้งมีคำ�ศัพท์เฉพาะที่ไม่เข้าใจ เราก็ต้องค้นหาอยู่ต ลอดและที่สำ�คัญคือ งาน แปลมีก�ำหนดส่ง (แปลการ์ตูนส่วนใหญ่เป็นรายอาทิตย์) เราต้องแบ่งเวลาให้ได้ ดังนั้น ความรับผิดชอบจึงเป็นสิ่งที่สำ�คัญมาก Q : อยากให้พี่เซฟฝากอะไรถึงน้องๆ ที่อยากเป็นนักแปลหน่อยค่ะ A : เกียรตินิยมไม่ได้เป็นสิ่งสำ�คัญในการทำ�งาน สิ่งสำ�คัญคือการนำ�ความรู้ไปประยุกต์ ใช้กับอาชีพของเรา และเกียรตินิยมไม่ได้เป็นสิ่งสำ�คัญที่สุดในชีวิต การทำ�งานที่ชอบ ต่างหาก คือชีวิตของเรา

เป็นอย่างไรบ้างคะกับศิษย์เก่าคนเก่งคณะศิลปศาสตร์ คงจะ ทำ�ให้หลายคนเข้าใจในอาชีพนักแปลมากขึ้น เชื่อได้เลยค่ะว่าถ้าเรา มุ่งมั่นและตั้งใจอย่างแท้จริง ไม่มีอะไรยากเกินความสามารถของเรา แน่นอนค่ะ หวังว่าพี่เซฟจะเป็นหนึ่งในแรงบันดาลใจให้น้องๆ LA กล้าคิด กล้าทำ� เพื่อเปิดรับประสบการณ์ใหม่ๆ ในรั้วมหาวิทยาลัยนะคะ

a LA carte | 26


GROW UP “พี่ยุ้ย” พรรณวิภา ผู้เป็นแม่พิมพ์ของชาติ เรื่อง น้ำ�ทิพย์ ตั้งเต็มเจริญ ภาพ พรรณวิภา ราษฎรนิยม

เรียนศิลปศาสตร์ เอกภาษาไทย แน่นอนว่าพอจบไปแล้ว สามารถทำ�งานได้หลากหลาย อย่างเช่น อาชีพ “ครูภาษาไทย” วันนี้นิตยสาร a La carte ได้น�ำเรื่องราวแม่พิมพ์ของชาติ “พี่ยุ้ย” พรรณวิภา ราษฎรนิยม ศิษย์เก่ารุ่นที่ 7 คนเก่ง มาให้ทุกคนได้ล้วงลึกถึงอาชีพครู ว่าจะเหนื่อย จะหนัก หรือจะสนุกแค่ ไหน ถ้าพร้อมแล้ว ไปกันเลยค่ะคุณครู Q : ปัจจุบันการทำ�งานเป็นครูของพี่ยุ้ยเป็นอย่างไรบ้างคะ A : สนุกดีค่ะ ได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ทุกวัน การสอนเริ่มลงตัวมากขึ้น จากตอนแรกที่ ต้องเรียนรู้งานใหม่ เนื่องจากเราไม่ได้เรียนสายนี้มาโดยตรง จนตอนนี้ทุกอย่างเริ่ม คงที่แล้วค่ะ แล้วก็เข้าใจหัวอกของคนเป็นครูมากขึ้นด้วย Q : อะไรเป็นแรงบันดาลใจที่ทำ�ให้พี่ยุ้ยเลือกเป็นครูคะ A : อาชีพครู เป็นอาชีพที่ได้ทำ�ประโยชน์ต่อสังคมค่ะ แล้วก็เป็นอาชีพที่ มีรอยยิ้มได้ในทุกๆ วันด้วย เพราะเราต้องอยู่กับนักเรียน ได้เห็นความไร้เดียงสา ของพวกเขา มันทำ�ให้เรามีความสุขค่ะ ที่สำ�คัญ อาชีพครูเป็นอาชีพที่ท้าทาย และ ต้องตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา ต้องหมั่นหาความรู้มาเติมเต็มอยู่เสมอ เพราะเวลาที่เรา สอน เราคาดเดาไม่ได้เลยว่านักเรียนจะถามอะไร ถามลึก ถามกว้าง หรือมีข้อสงสัย มากน้อยแค่ไหน สิ่งใดที่เราตอบได้ นั่นก็แสดงว่าเรามีความรู้ในส่วนนั้นพอสมควร ซึ่งก็จะเป็นประโยชน์ต่อนักเรียนมากเลยทีเดียวค่ะ Q : การประกอบอาชีพ ครู ต้องมีการเตรียมตัวอย่างไรบ้างคะ A : อาชีพครูเป็นอาชีพที่เกี่ยวข้องกับการสอนโดยตรง การเตรียมตัวก็อาจจะเป็น เรื่องเกี่ยวกับความรู้ และจริยธรรมค่ะ ในส่วนของความรู้ เราควรมีความตั้งใจ ศึกษาหาความรู้ให้มีความถูกต้อง และแม่นยำ�ในเนื้อหาวิชาที่เราสอน ส่วนเรื่อง ของจริยธรรม เป็นเรื่องสำ�คัญที่เราจะต้องปลูกฝังนักเรียน ดังนั้น การเตรียมตัว อาจจะต้องติดตามข่าวสารบ้านเมืองเพื่อให้ทันต่อเหตุการณ์ในปัจจุบัน พร้อมที่จะ สอดแทรกคุณธรรมให้นักเรียนด้วย และที่สำ�คัญ อาจต้องพัฒนาบุคลิกภาพทั้งทาง ด้านร่างกายและการพูดจา ให้ดูน่าเคารพและน่าเชื่อถืออยู่ตลอดเวลาด้วยค่ะ a LA carte | 27


Q : ในการทำ�งานของพี่ยุ้ยพบปัญหาอะไรบ้าง และต้องปรับตัวอย่างไรบ้างคะ A : มีบ้างในเรื่องของวิธีการสอนค่ะ อาจเป็นเพราะเราไม่ได้จบครูมาโดยตรง เลย ต้องมีการหาวิธีหรือเทคนิคในการสอนนักเรียนด้วยตัวเอง สอนอย่างไรให้นักเรียน เข้าใจและสนุก มีกิจกรรมอะไรบ้างที่ช่วยเสริมทักษะ สิ่งเหล่านี้คือโจทย์ในทุกๆ วัน ที่ต้องสอน ซึ่งมันช่วยฝึกให้เราเป็นคนช่างสังเกตได้มากค่ะ แล้วเราก็จะมีความสุข ถ้านักเรียนทำ�ข้อสอบได้ หรือเล่าเรื่องราวที่เราสอนได้ สำ�หรับชีวิตครู นี่เป็นความ ภาคภูมิใจอย่างหนึ่งเลยค่ะ Q : ได้นำ�ความรู้ที่เรียนจากคณะศิลปศาสตร์ไปปรับใช้อย่างไรบ้าง A : ได้นำ�วิชาที่เรียนไปปรับใช้ได้อย่างหลากหลายเลยค่ะ ทั้งปรับใช้กับตัวเรา และ

ปรับใช้กับผู้เรียน ในส่วนของตัวเราเอง จะได้ทั้งทักษะในการ พูดสื่อสารกับนักเรียน พูดอย่างไรให้เข้าใจ ตรงประเด็น และมี บุคลิกภาพที่ดี รวมทั้งได้ในเรื่องของหลักภาษาและวรรณคดี ด้วย ส่วนการปรับใช้กับนักเรียน จะเป็นเรื่องของทักษะใน หลายๆ ด้าน ทั้งด้านการฟัง พูด อ่าน เขียน วรรณกรรม วรรณคดี และหลักภาษา ยกตัวอย่างเช่น การสอนวรรณคดี นอกจากจะอธิบายเนื้อหาได้แล้ว เรายังสามารถสอนนักเรียน ให้วิเคราะห์คุณค่า และรู้จักภาษาวรรณศิลป์ได้ด้วย เรียกได้ ว่าสามารถนำ�ทุกวิชาที่เรียนไปปรับใช้ได้หมดเลยค่ะ

Q : อยากให้พี่ยุ้ยช่วยเล่าประสบการณ์การเรียนและการทำ�กิจกรรมใน มหาวิทยาลัยให้ฟังสักหน่อยค่ะ A : ในช่วงเรียน ก็เรียนไปทำ�กิจกรรมไปค่ะ ไม่เน้นเรียนหนักมากจนเครียด แต่หาความสนุกกับการทำ�กิจกรรมต่างๆ ไปด้วย ในส่วนของกิจกรรมก็ จะมีทั้งเป็นคณะกรรมการสโมสรของคณะศิลปศาสตร์ เป็นพี่อบรม เป็น ประธานชมรมรักษ์เพลงพื้นบ้านของมหาวิทยาลัย เป็นคณะกรรมการบ้าน มหิดล (หอพัก) และเป็นตัวแทนอ่านออกเสียงบทอาเศียรวาทในพิธีต่างๆ ของมหาวิทยาลัย แต่ละกิจกรรมทำ�ให้ได้ประสบการณ์ที่แตกต่างกันมากเลย ทีเดียวค่ะ โดยเฉพาะพี่อบรม (หัวเราะ) Q : ถ้าน้องๆ สนใจอยากเป็น ครู ต้องมีคุณสมบัติอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า และต้องเตรียมตัวอย่างไรคะ A : ไม่ต้องมีคุณสมบัติพิเศษใดๆ นะคะ ขอแค่พร้อมที่จะเป็นครู และมีใจรัก ในการเป็นครู ก็สามารถเป็นได้ค่ะ ส่วนเรื่องของการเตรียมตัว ก็จะเป็นเรื่อง ของความแม่นยำ�ในเนื้อหา การสอดแทรกคุณธรรมจริยธรรม และการพัฒนา บุคลิกภาพให้ดีค่ะ Q : อยากให้พี่ยุ้ยฝากอะไรถึงน้องๆ หน่อยค่ะ A : พี่อยากให้น้องๆ ตั้งใจเรียนทุกรายวิชาที่เราได้ลงทะเบียนหรือเลือกเรียน ค่ะ เพราะในอนาคต ไม่ว่าน้องจะประกอบอาชีพใด ทุกอาชีพสามารถนำ� เนื้อหาที่เรียนไปปรับประยุกต์ใช้ได้หมดเลยค่ะ อยู่ที่ตัวเราว่าจะรู้จักเลือก นำ�มาใช้ได้มากน้อยแค่ไหน แล้วก็สนุกกับการเรียนและการใช้ชีวิตในรั้ว มหาวิทยาลัยให้มากๆ นะคะ เพราะชีวิตการทำ�งาน จะเป็นอีกชีวิตหนึ่งที่มี สีสันมากๆ ประสบการณ์และความสนุกที่นี่ จะช่วยให้น้องๆ ทำ�งานได้อย่างมี ประสิทธิภาพ และสร้างบทบาทให้กับตัวเองในสังคมได้ค่ะ a LA carte | 28

ชื่อจริง นางสาวพรรณวิภา ราษฎรนิยม ชื่อเล่น ยุ้ย การศึกษา จบการศึกษาจากคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล สาขาวิชา ภาษาไทย ปีการศึกษา 2556 รุ่น 7 อาชีพ อาจารย์โรงเรียนสาธิตแห่ง มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ โครงการ การศึกษา ศูนย์วิจัยและพัฒนา การศึกษา


ในยุคโซเชียลมีเดียครองเมืองแบบนี้ การเม้าท์ข่าวแซ่บๆ กระทู้เด็ดๆ คอนเทนต์ฮาๆ กับเพื่อนผ่านไลน์หรือสเตตัสคงเป็นเรือ่ งปกติ แต่ถ้าจะให้สกิลการเม้าท์แอดวานซ์ไปกว่านั้น ต้องแคปเจอร์แล้วเอา มาเม้าท์ มาคิดวิเคราะห์กันต่อหน้า มันถึงจะมันส์และแซ่บพริกสิบเม็ด นิตยสารสุดแซ่บแห่ง LAMU ของเราจึง อยากขอเม้าท์กับเพื่อนๆ บ้าง ในคอลัมน์ “แคป มา เม้าท์”

เทปนี่แหละ เสน่ห์ของยุค 90’s ที่ไม่มีสิ่งใดมาลบล้างอานาจนี้ได้! คงไม่อาจปฏิเสธได้ว่าวงการเทคโนโลยีในโลกของ เราตอนนี้ ช่ า งแข่ ง ขั น กั น ดุ เ ดื อ ดเหลื อ เกิ น โดยเฉพาะใน อุตสาหกรรมเพลงที่ได้รับความนิยมอย่างก้าวกระโดด เพราะ ถือเป็นศิลปะที่คนทั่วไปสามารถเสพได้ อีกทั้งช่องทางการ เข้ า ถึ ง นั้ น ก็ ห ลากหลาย จนปั จ จุ บั น นี้ เ ราสามารถฟั ง เพลง เหล่านั้นได้โดยไม่เสียเงินสักบาท

#TeamMarsha

ขอขอบคุณ Twitter: @giftwareewan

เมื่อย้อนกลับไปในยุค 90’s ที่ใครๆ หลายคนยังเรียก เซ็นทรัลเวิลด์ว่าเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ หรือยกให้แฟชั่นทาทา เป็นที่สุดของความชิค คนเหล่านั้นน่าจะคุ้นหูคุ้นตากับเทป คาสเซ็ ท เป็ น อย่ า งดี ตลั บ พลาสติ ก ขนาดสี่ เ หลี่ ย มผื น ผ้ า ด้านหน้าตลับมีรูปศิลปินที่เคยกรี๊ดกร๊าด หลังตลับเป็นตัวเลข พร้อมชื่อเพลง ส่วนด้านในบรรจุ เทปคาสเซ็ทพร้อมใช้งาน ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นที่นิยมมากจนขายได้เป็นล้านล้านตลับเลย ทีเดียว

แต่เมื่อกาลเวลาเปลี่ยนทุกอย่างย่อมมีการเปลี่ยนแปลง เมื่อมีสิ่งใหม่เข้ามาย่อมมีบางสิ่งหายไป เทปคาสเซ็ทก็เช่นกัน… เมื่อมีสิ่งประดิษฐ์ใหม่อย่างแผ่นซีดี เครื่องเล่นวอล์คเเมน ไอพอด รวมถึงสื่อใหม่ๆ อย่างอินเทอร์เน็ตเข้ามา ทาให้หลาย คนเบื่อที่จะต้องฟังเพลงครบอัลบั้มทั้งที่ชอบอยู่แค่เพลงเดียว เบื่อที่จะต้องเอาดินสอมานั่งหมุนหาเพลงนั้นเพลงนี้ เบื่อที่ จะต้องคอยเฝ้ามองแผงเทปว่าศิลปินมีอัลบั้มใหม่หรือยัง จนท้ายที่สุด เทปคาสเซ็ทก็กลายเป็นเพียงความทรงจาของหลายๆ คนเท่านั้น

a LA carte | 29


“...อย่ า งไรก็ ต าม เราควรปรั บ ตั ว ให้ เข้ากับทุกการเปลี่ยนแปลงและยอมรับ กับ ปัจ จุ บัน ขณะ และสิ่ งใดที่ ห มดยุ ค หมดสมัยไปแล้ว เราก็บันทึกสิ่งนั้นไว้ ว่าเป็นความ “คลาสสิก” ของยุคสมัย เราก็พอ” คอม 2016 จะมาสู้ความอืดของคอมยุค 90 ได้ยังไง ไม่มีทาง! ขอขอบคุณ Twitter: @smart_puritat

โธ่… คอมฯ ในยุค 2016 คงจะเสียใจมาก แหม ก็โดนไล่ให้กลับไปเป็นคอมฯ ยุค 90’s ขนาดนั้น ช่วงสองสามปีมานี้ กระแส 90’s คัมแบ็กและค่อยๆ แทรกซึมในสายเลือดเด็กยุคใหม่ หลายคนอยากย้อนกลับไปยุค นั้นเพราะดูรวมๆ แล้วมีเสน่ห์เหลือเกิน ทั้งเพลง ละคร แฟชั่น ฯลฯ แต่สิ่งหนึ่งที่ทาให้หลายคนไม่อยากย้อนกลับไปยุคนั้น คือ คอมพิวเตอร์ (เอ๊ะ...ทาไมกัน) ถ้าย้อนกลับไปตอนนั้น ตอนที่เราใช้คอมฯ ตูดใหญ่สีขาวออกเหลือง หน้าจอกระจกแก้วโค้งนูนสีเทาดา กับเคส แนวนอน อันทันสมัยที่สุดในยุคนั้นแล้ว การจะเปิดเครื่อง การจะรอโหลดโปรแกรมอะไรสักอย่าง หรือการจะรอโหลด หน้าเว็บ ตอนนั้นเราไม่รู้สึกว่านานเลย เรามีความยินดีที่จะอดทนนั่งรอโหลด หรือถ้าเบื่อๆ ก็ลุกไปแง้มฝาชีหาของกิน ชีวิตเด็กยุค 90’s มันสโลว์ไลฟ์อย่างนี้สินะ… แต่ตัดกลับมาฉากชีวิตในปี 2016 เทคโนโลยีถูกพัฒนาให้ทันสมัยและรวดเร็วขึ้น ทาให้เราไม่ต้องรอ โหลดอะไร นานๆ อินเทอร์เน็ตก็เร็วติดสปีดยิ่งกว่าเครื่องบินคองคอร์ด ซอฟต์แวร์ไม่มีคาว่าอืดหรือแฮงค์ให้ราคาญบ่อยๆ เทคโนโลยี ในคอมฯ อันทันสมัย เร็วปรู๊ดปร๊าดขนาดนี้ มันทาให้การใช้ชีวิตในปัจจุบันของเราเปลี่ยนไป สังเกตไหมว่าเราอดทนกับ ความช้ากันไม่ค่อยได้แล้ว เพราะเรามองว่าทุกอย่างมันควรจะต้องเร็วสิ นี่มัน 2016 แล้วนะ!! แต่ใครจะรู้ 2016 เรายังสามารถย้อนเวลากลับไปยุค 90’s ได้ แค่ลองสโลว์ไลฟ์ด้วยการใจเย็นกับหลายๆ สิ่ง เหมือนสานวนไทยที่ว่า “ช้าๆ ได้พร้าเล่มงาม” สานวนนี้มันทันสมัยเสมอ ...ว่าไหมเพื่อนๆ

a LA carte | 30


a LA carte | 31


a LA carte | 32