Issuu on Google+

MS Tirkx : Arshlus Media Honer


Side Story MS Tirkx : Arshlus Media Honer Chepter 1 : จุดเริ่ มต้ นที่คาดไม่ถึง UC 0089.12.24

เสียงปื นดังออกมาจากด้ านนอก เขาซึง่ หลบอยูใ่ นตู้เสื ้อผ้ าเห็นเหตุการณ์ทงหมดได้ ั้ ติดตา แม่ที่ถกู ซ้ อมที แล้ วทีเล่าจนตาปิ ดไปหมดก่อนจะถูกใช้ ป ืื นจ่อปากยิงทิ ้งตรงนัน้ ข้ างๆมีพอ่ ของเขาที่นอนฟุบอยูก่ บั พื ้นหันมองมาที่ต้ ู เสื ้อผ้ าที่เขาซ่อนตัวอยู่ แอชได้ แต่น ้าตาไหลไม่หยุดแต่ ถึงกระนัน่ เขาก็ต้องพยาย ามเอามือกุมปากเอาไว้ เพื่อไม่ให้ เสียงลอดผ่านออกไป ทันไดนันปื ้ นโลหะกระบอกแวววาวก็ถกู จ่อไปที่หลังศรี ษะ ของคนตรงหน้ า พ่อของเขายิ ้มให้ เขาอยูพ่ กั หนึง่ ... และนัน่ คือรอยยิ ้ มสุดท้ ายของพ่อที่เขาได้ เห็น ปั ง!! . . . .

สวบ!!! แอชสะดุ้งโหยงขึ ้นมาจากโซฟาแทบจะในทันที พร้ อมกับหายใจอย่างหอบๆ เขาสอดส่ายไปที่ห้องด้ วยแวว ตาวาดกลัวราวกับคนขาดสติ แววตาที่คล ้าของเขาบ่งบอกได้ ชดั เจนว่าเป็ นพวกขาดการน อนพักผ่อน หงาดเหงื่อค่อยๆไหลซึมไปทัว่ ร่างกาย ห้ องที่เงียบสงบทาให้ เขามีอาการตกใจเล็กน้ อย


"ตื่นแล้ วเหรอ?" หญิงสาวผมดายาวถามขึ ้นด้ วยแววตาแปลกใจก่อนจะวางชุดเค รื่ องชาที่ยกมาลงกับโต๊ ะ กระจกใกล้ ๆ "เห็นเธอหลับสนิทนะ ฉันเลยไม่อยากปลุก"

แอชได้ ยินดังนัน้ เขาจึงเริ่ มสังเกตเห็นผ้ าห่มขาวๆผืนยาวคลุมตัวของตนอ ยูเ่ พื่อให้ ร่างกายอุ่นขึ ้นซึง่ คงเป็ น ฝี มือของคนตรงห น้ านี ้ไม่ผิดแน่ๆ

"ผมหลับไปนานมากเลยเหรอครับ คุณมีอา" เขาถามขึ ้นด้ วยแววตาสงสัย ตอนนี ้อาการกระสับกระส่ายของ


เขาเริ่ มจะลดลงมาบ้ างแล้ ว "อ้ อ ขอบคุณเรื่ องผ้ าห่มด้ วยนะครับ"

"ไม่เป็ นไรๆ" หญิงสาวตรงหน้ าพูดขึ ้นอย่างยิ ้มแย้ มก่อนจะหันไปจัดกา รกับเครื่ องคอมพิวเตอร์ ข้างๆต่อ "จะ ว่าไปเธอก็มาอยูท่ ี่นี่หลายปี แล้ วสินะ รู้สกึ เป็ นไงบ้ างละ"

"ก็ดีฮะ....ผมก็คิดว่าตัวเองเริ่ มปรับตัวได้ แล้ วละ.. ." แอชค่อยๆลุกขึ ้นนัง่ พลางริ นน ้าชาลงแก้ วให้ มีอา พร้ อมก ืับของตน "เอ่อ...เพียงแต่คณ ุ ดาร์ คดูจะน่ากลัวไป...สะ...สักหน ื่ อยนะครับ...." เขาเริ่ มพูด ตะกุกตะกักเล็กน้ อย

"อิอิ....เป็ นใคร ใครก็พดู แบบนันทั ้ งนั ้ น่ ละ..." มีอาหัวเราะชอบใจ "อย่างพี่ฉนั นะ...เข้ าขันเรี ้ ยกว่าไม่ชอบเลย ละ แต่ไม่ร้ ูวา่ ปากกับใจตรงกันรึเปล่านะ...."

ถึงมีอาจะพูดด้ วยแววตาที่ยิ ้มแย้ มแจ่มใจแต่เขาก็สมั ผ ืัสได้ ถึงความอ้ างว้ างเปล่าเปลีย่ วแววตาที่เศร้ าของ เธ อทาให้ เขารู้สกึ เศร้ าไปด้ วยเช่นกัน แต่ก็ไม่นา่ แปลกอะไรเพราะมีเรย์หรื อพี่ของมีอานันได ้ ื้หายตัวไปเกือบสองปี แล้ ว ถึงมีอาจะทาหน้ ายิ ้ม แย้ มให้ เขาอยูเ่ สมอ แต่ลกึ ๆแล้ วเขารู้มาตลอดว่าเธอได้ แต่เก็บกดความรู้สึ กของตนเอาไว้

"นี่ก็จะครบสองปี แล้ วสินะครับที่คณ ุ มีเรย์หายไป. ..." แอชเอ่ยขึ ้นอย่างเบาๆ.. "ผมเองก็อยากจะเจอคุณมีเรย์ เหมือนกันนะครับ..อย่างรู ื้จริ งๆว่าเขาจะอ่อนโยนเหมือนคุณมีอารึเปล่า"

"ฮะๆ....อย่างหวังเลยดีกว่า พี่ฉนั นะแตกต่างจากฉันจะตาย" มีอาหัวเราะกลบเกลือ่ นพร้ อมกับพยายามเช็ด


รอบน ้าตาที่ อยูๆ่ เมื่อครู่มนั ก็ซมึ ออกมา "ฉันเชื่อนะว่าพี่ยงั มีชีวิตอยูท่ ี่ไหนสักแห่ง ดาร์ คเองก็คิดอย่างนัน้ เหมือนกัน.."

"ว่าแต่กาลังทาอะไรอยูเ่ หรอครับ?..." แอชพยายามเปลีย่ นเรื่ องเพราไม่อยากให้ หญิงสาวตรงหน้ า เศณ้ าไป มากกว่านี ้แล้ ว เขาเปลีย่ นท่าทีลกุ ขึ ้นก่อนจะเดินไปทางมีอา

"อ้ อ..เขียน OS นะ พอดีฉนั อยูว่ า่ งๆเลยเอางานเก่าๆมาลองแก้ ไขใหม่ด"ู มีอาตอบกลับก่อนจะหันไปง่วนอยู่ กับหน้ าจอคอมพิวเตอร์ ตรงหน้ าซึง่ มีเลขอะไรมามายเต็มไปหมดจนแอชเริ่ มจะตาลา ย

"คุณมีอานี่สดุ ยอดจริ งๆเลยนะครับ ผมแค่เห็นตัวเลขก็อยากจะลงไปฟุบกับพื ้นแล้ ว .."

"ถ้ าลองทาดูมนั ก็ไม่อยากหรอกนะ..."

แอชได้ แต่ทาหน้ าบุญไมได้ รับ ถึงมีอาจะพูดอย่างนันก็ ้ เถอะ ความจริ งเขาก็ลองทาดูหลาบรอบแล้ วแต่ไอคา ว่าง่ายของเธ อเนี่ยมันอยูบ่ นบันทัดฐานของคาว่ายากมากๆของเขานี่สิ

"งันผมขอตั ้ วไปซื ้อของข้ างนอกมาเตรี ยมสาหรับอาหารเย็ นก่อนละกันนะครับ " แอชพูดพลาวเดินไปหยิบ กระเป๋ าสะพายไหล่ประจาตัวของตอน ก่อนจะส่วมเสื ้อคลุมตัวใหญ่ "วันนี ้คุณดาร์ คจะกลับมาด้ วย คงต้ อง เตรี ยมอะไรพิเศษสักหน่อยละนะฮะ"


"เดินทางระวังๆนะค่ะ...อากาศยิ่งหนาวๆด้ วย"

เกาะฟูเอโก ประเทศอาร์ เจนตินา เมืองที่ถกู เรี ยกว่าอยูท่ างด้ านใต้ สดุ ของโลกสถานที่ๆ มีคฤหาสน์ของ ตระกูลฟริ สเคสตังอยู ้ ่ แอชค่อยๆเดินไปตามทางถนนซึง่ มีผ้ คู นประปรายแต่ก็ไม่น อนเกินไป

(...สองปี แล้ วสินะ....)

แอชหวนคิดถึงวันที่เขาหนีมาสลบอยูต่ รงหน้ าคฤหาสน์แห่ งนี ้ ถูกช่วยไว้ โดยมีอาและมีเรย์แต่ถึงกระนันเป็ ้ น เรื่ องน ื่ าเสียดายเพราะตอนที่เขาฟื น้ ขึ ้นมามีเรย์ก็หายตัวไปท ืาภารกิจอะไรสักอย่างแล้ วก็ขาดการ ติดต่อหายไป

(...คุณมีเรย์งนเหรอ....เราเองก็ ั้ อยากลองเจอเหมือนก ืันนะ...)

แอชยิ ้มเล็กน้ อย ความจริ งเขาเองก็ติดนี ้บุณคุณของคนบ้ านนี ้ไว้ จริ งๆ ในระหว่างนันเอง ้ เกล็ดน ้าแข็งขาวๆ ค่อยๆลอยลงมาจากฝากฟ้ากระทบเข้ ากับฝ ื่ ามือของคนตรงหน้ า ดึงความสนใจของเขาจนต้ องหันขึ ้นไป มอง

"หิมะ.." เขาเอ่ยขึ ้นมาอย่างแผ่วเบา

ตูม!!!


แต่ไม่ทนั ที่เขาจะได้ ซมึ ซับถึงหิมะแรกของปี เสียงระเบิดรุนแรงก็ดงั ขึ ้นมาจากเบื ้องหน้ าของเขาไม่ ห่างนัก พื ้นที่โดยรอบค่อยๆสันสะเทื ้ อนไปหมด ผู้คนมากมายเริ่ มแตกตื่นแอชเองก็เช่นกัน

(...นะ..นี่มนั เกิดอะไรขึ ้น....)

ร่างเหล็กของโมบิลสูทขนาดใหญ่คอ่ ยๆลุกขึ ้นจากซากปรัก หักพังของตึก ที่แขนขวาของมันติดอาวุธหนัก ขนาดใหญ่อยูด่ ้ วย ด้ านตรงข้ ามเองก็มีมีโมบิลสูทจานวนหนึง่ ค่อยๆเดินขึ ้ นมาจากน ้าอย่างช้ าๆ

(..ไฮก๊ อกกับกูฟงันเหรอ...ท ้ าไมมาอยูท่ ี่นี่ได้ ?..)

ตูม!! เสียงระเบิดระรอกที่สองดังออกมาอีกระรอกกูฟคัสตอมตรง หน้ าพยายามๆยิ่งโต้ ตอบกลุม่ โมบิลสูทศัตรู ในทันที แต่ถึงกระนันไฮก๊ ้ อกกลับเป็ นฝ่ ายเหนือกว่าบีมถูกยิงเ ข้ าที่แขนข้ างนันของกู ้ ฟคัสตอมในทันทีจน กระเด็นไปสร้ างความเสียหายให้ กบั บ้ านเรื อน

ตูม...เสียงระเบิดดังขึ ้นอีกครัง้ เมื่อไฮก๊ อกตัวนัน้ ถูกยิงด้ วยไรเฟิ ลจนกระเด็นล้ มลง ต้ นปลาย ของกระสุนมาจากกองกาลังเสริ มของฝ่ ายกูฟตรงหน้ านัน่ เอ ง ทันใดนันทั ้ งสองฝ่ ้ ายต่างเปิ ดกาลังเข้ าห ้าหัน่ กันในท ืันที กระสุนและบีมจานวนมากต่างบินว่อนราวกับห่า ฝน ผู้คนที่โดนลูกหลงตามล้ มตายเป็ นจานวนมาก แอชได้ แต่วิ่งหนีจากเหตุการณ์ตรงหน้ าราวกับคนไร้ สติ


(..แฮ่ก....แฮ่ก..หนี..ต้ องรี บหนีออกจากที่นี่ให้ เร็ วที่สดุ ...)

เขาได้ แต่วิ่งไปเรื่ อยๆโดยไม่สนอะไรทังนั ้ น่ อาการหอบ ค่อยๆเข้ าครอบงาร่างกาย เหงื่อกายค่อยๆไหลชโลม ตัวด้ วยความกลัว ไม่วา่ ด้ านข้ างจะมีคนบาดเจ็บขอความช่วยเหลือหรื ออะไร เขาก็ไม่สนใจทังนั ้ นตอนนี ้ ้เขา ได้ แต่หนี พยายามหนีและวิ่งต่อไปอย่างสุดชีวิต

(..หนี...ฉะ..ฉันต้ องหนีจากที่นี่ไห้ ไวที่สดุ ...)

ในขณะที่เจ้ าตัวกาลังวิ่งอย่างไร้ สติอยูน่ ั ้นบีมที่ถ ืู กยิงมากระทบกับบ้ านเรื อนก็กระจายออกทาให้ เศษฝา ผนังบ ื้านขนาดใหญ่หล่นไปมายังทิศทางที่เขาวิ่งไปเบื ้องหน้ า อย่างรวดเร็ ว...

(...หะ...หลบไม่...พ้ นแล้ ว...)

TO BE CONTINUE


Side Story MS Tirkx : Arshlus Media Honer Chepter 2 : Necrophobia

-UC 0089.12.24

โครม!!! เศษกาแพงหินพุง่ ถล่มเข้ าหาแอชที่ยืนอยูต่ รงนันแทบจะ ้ ในทันที แต่ทว่าในช่วงเวลาแห่งความเป็ นตายนัน้ ร่างเล็กๆร่างห นึง่ ก็พงุ่ ตัวก็พงุ่ ตัวเข้ าหาเขาอย่างรวดเร็ วจากด้ าน ข้ างคว้ าตัวของเขาไว้ ได้ อย่างฉิวเฉียดก่อน จะกลิ ้งกระ เด็นไปตามแรงเฉื่อยอยูห่ ลายตลบก่อนจะหยุดลง แอชค่อยๆลืมตาขึ ้นอย่างช้ าๆเบื ้องหน้ าของเขาคือใบหน้ าของคนที่ค้ นุ เคย เศษฝุ่ นเล็กน้ อยที่ติดอยูบ่ นผม ยาวสีดาสนิทใบหน้ าหวาน ๆของเธอจ้ องหน้ ามาที่เขา "คุณมีอา....? " แอชมองไปตรงหน้ าอย่างทึง่ ๆ "เฮ้ อ...เกือบไปแล้ วมัยละ...." ้ มีอาปาดเหงื่อบนใบหน้ าเล็กน้ อยก่อนจะลุกขึ ้นพร้ อมกับ ฉุดร่างเล็กๆของแอ


ชขึ ้นมาด้ วย "เวลาการแบบนี ้หัดใจเย็นไว้ บ้างสิคะ่ ...วิ่งหน้ าตาตื ื่ นแบบนันมั ้ นไม่ชว่ ยอะไรหรอกนะ.." "ขะ...ขอโทษครับ...มะ....มันเป็ นนิสยั ไปแล้ ว.." เขาได้ แต่ก้มหน้ านิ่ง ก่อนจะเอามือทาบไปที่หน้ าอกก่อนจะ พยายามหายใจให้ เป็ น จังหวะเพื่อพยายามสงบสติตวั เองลงถึงมันจะได้ ผลเพียงน ื้อยนิดก็เถอะ "ละ... แล้ วคุณมีอามาอยูท่ ี่นี่ได้ ยงั ไงครับเนี่ย ... " "เพราะสถานการณ์ตอนนี ้นะสิ...." เธอพูดพร้ อมหันไปทางกลุม่ โมบิลสูทที่ยงั รบกันอยูไ่ ม่ ห่างไกลนัก แอช สังเกตได้ วา่ แววตาสีแดงของเธอเริ่ มแสดงความตรึงเค รี ยดมากขึ ้น จนแทบจะต่างกับตอนปกติที่อยูก่ บั เขา ได้ อย่างชัดเจน ใช่แล้ ว..สถานการณ์ตอนนี ้เริ่ มทวีความรุนแรงมากขึ ้นเ รื่ อยๆ บ้ านเรื อนที่แต่เดิมมีอยูไ่ ม่มากต่างก็ถกู ทาลาย ทิ ้งไ ปทีละหลังสองหลังพร้ อมๆกับเศษซากโมบิลสูทที่ถกู ทาลาย "เธอรี บหนีไปให้ หา่ งจากที่นี่ก่อนดีกว่านะ...จะให้ ดี ก ื็ ไปให้ ไกลสุดๆไปเลย" มีอาพูดพร้ อมกับค่อยๆวิ่งไป ทางฝั่ งที่กาลังสู้รบกันอ ยูแ่ ต่ถึงกระนันหญิ ้ งสาวก็ต้องหยุดฝี เท้ าลงเมื่อคนตั วเล็กข้ างๆใช้ มือจับแขนของเธอ ไว้ ไม่หา่ ง "ละ....แล้ วคุณมีอาจะไปไหนครับ..." แอชถามไปที่คนตรงหน้ าด้ วยสีหน้ าเป็ นห่วง ตาของเขาเริ่ มคล ้าและ ใบหน้ าเริ่ มซีดเผือกพร้ อมกับมีเ หงื่อออกเป็ นระยะ "ไปทาในสิง่ ที่ฉนั พอจะช่วยคนอื่นได้ นะสิ.." เธอตอบอย่างง่ายๆแต่คนตรงหน้ ากลับพยายามทาท่าทีขดั ขื น พร้ อมกับจับแขนของเธอแน่นขึ ้นไปอีกด้ วยความกลัว "อย่าไปเลยนะครับ....มะ...มันอันตราย..!! " "ไม่ได้ หรอกนะ....." แววตาเศร้ าๆของมีอามองไปที่เขาอย่างอ่อนโยน "ที่นี่เปรี ยบเสมือนบ้ านหลังแรกและ หลังเดียวของฉัน.. . ฉันคงทาเป็ นไม่ร้ ูไม่เห็นต่อไปไม่ได้ หรอก.. "


(...ใช่แล้ ว..บ้ านของฉันกับพี่...คุณดาร์ คและคนอื่นๆ ...) "ตะ...แต่... " แอชพยายามจะห้ ามเธอไว้ อีกครัง้ แต่ทว่าเขาก็ได้ แต่เก็ บคานันเอาไว้ ้ เพราะท่าทีดื ้อรัน้ ของคน ตรงหน้ าเขาคงไม ื่ สามารถเปลีย่ นใจเธอได้ จริ งๆ แอชค่อยๆปล่อยมือออกจากแขนของมีอาอย่างกล้ าๆ กลัวๆ ตูม........!! ทันไดนันร่ ้ างของกูฟสีฟ้าก็ถกู ยิงล้ มลงมาไม่หา่ งจากพ วกเขามากนักส่งผลให้ ฝนควั ุ่ นฟุ้งกระจายไปทัว่ จน ทาให้ ทังสองต้ ้ องเอามือมากันไว้ ไม่นานนักฝาค๊ อกพิตของกูฟตัวนันก็ ้ เปิ ดออกก่อนจะตามม าด้ วยร่างของ ชายหนุม่ วัยกลางคน "บ้ าเอ๊ ย.....ใครจะไปอยากทิ ้งชีวิตโดยที่ไม่มีเป้าหม า ยวะ..ไม่เคยคิดที่จะสู้เลย..." ชายหนุม่ สบถเสียงดัง ก่อนจะกระโดดโหนตัวลงจากกูฟที่ล้ มอยูโ่ ดยไม่สนใจใยดี แต่ทว่านัน่ กลับเป็ นทางเลือกที่ผิดไปแล้ วสาหรับเขาเพ ราะทันใดนันบี ้ มของไฮก๊ อกก็สาดผ่านร่างของเขา แทบจะใน ทันทีก่อนเผาไหม้ กลายเป็ นร่างตอตะโกสีดาในที่สดุ ..

"ขอโทษทีนะไม่มีเวลาอธิบายแล้ ว" มีอาที่เห็นไฮก๊ อกอยูไ่ ม่หา่ งจากตัวเธอกับแอชลัสมากน ืัก รีบคว้ ามือ เล็กๆของคนตรงหน้ าไว้ ด้วยท่าทีร้อนรนก่อนจ ะวิ่งไปหากูฟที่อยูต่ รงหน้ าอย่างรวดเร็ ว เพราะคงไม่ทนั แล้ วที่ จะให้ แอชลัสหนีไปก่อนเพราะศัตรู ดันมาอยูต่ รงหน้ าแล้ ว "ดะ...เดี๋ยวก่อนสิฮะ.. " . .

ควับ..


สาเร็ จ...ในที่สดุ ทังเธอและแอชก็ ้ สามารถเข้ ามาอยูใ่ น ค๊ อกพิทของกูฟเครื่ องนันได้ ้ ไม่ยากเย็นเท่าไหร่ มีอา คว้ าคันบังคับก่อนจะดึงเครื่ องขึ ้นในทันที ร่างของกูฟค่อยค่อยขยับขึ ้นอย่างช้ าๆ ไฮก๊ อกที่อยูเ่ ครื่ องนันเริ ้ ่ม สังเกตถึงความเปลีย่ นแ ปลงของศัตรู ตรงหน้ าจึงหวังพิชิตในคราเดียว บีมลาแสงถูกยิงพุง่ เข้ าหาเครื่ องที่มี อาขับอยูใ่ นทัน ที เกิดเสียงระเบิดสนัน่ ไปทัว่ แต่ทว่าเบื ้องหน้ าของมันก ลับไม่มีโมบิลสูทที่เป็ นเป้าหมายอยู่ กูฟของมีอา กระโดดลอยตัวขึ ้นเหนือฟ้าก่อนจะตามมาด้ วยก ระสุนจากปื นกลที่สอ่ งโจมตีมาจากด้ านบน ส่งผลให้ ร่าง ของมันเซไปตามแรงกระสุนแต่ก็ไม่สามารถเจ าะเกราะของไฮก๊ อกนัน่ เข้ าไปได้ "บ้ าจริ ง...ขยับไม่ถนัดเลย" มีอาบ่นเล็กน้ อยก่อนจะหันไปง่วนกับหน้ าจอตรงหน้ าก่อน จะลงมือปรับเปลีย่ น ระบบอะไรบางอย่างๆรวดเร็ วราวกับชา นานด้ านนี ้มาก่อน "อึก....... " น ้าตาใสๆค่อยๆไหลออกมาจากใบหน้ าข้ างๆเธออย่างช้ าๆ ตัวของแอชได้ แต่สนั่ เทาไปด้ วยความกลัวเขาไม่ กล้ าที่จ ะกระดิกตัวทาอะไรแม้ แต่น้อยได้ แต่ร้องไห้ อยูอ่ ย่างนั ื้น "ไม่ต้องเป็ นห่วงหรอก...เราทุกคนต้ องรอดไปจากที่นี่แ น ื่ ๆ.... " มีอาที่ได้ ยินเสียงสะอื ้นข้ างๆก็พดู ขึ ้น ปลอบเธอโดยที ื่ ตวั เองจ้ องไปที่หน้ าจอตาไม่กระพริ บ "ตะ..แต่วา่ ระ..เราอาจจะตายก็ได้ นะฮะ...อึก... " แอชได้ แต่สะอื ้นไม่หยุดน ้าร่างของเขายังคงสัน่ ไม่ยอม หยุด ในระหว่างที่พดู อยูน่ นไฮก๊ ั ้ อกตรงหน้ าก็ยิงบีมออกมาค รัง้ แล้ วครัง้ เล่า ไม่มีเวลาให้ พวกเธอได้ หยุดหายใจ มี อาได้ แต่พยายามบังคับหุน่ ให้ ขยับหลบพร้ อมกับยิงสวน ไปมาตลอดเพื่อคอยถึงเวลาไว้ จนกว่าตัวเธอนันจะ ้ ปรับเค รื่ องได้ สาเร็ จ ตัวเลขมากมายต่างไหลขึ ้นมาเต็มหน้ าจอไปหมดแต่หญิงสาย เองก็เหมือนจะไม่สะทกสะท้ านใดๆ กูฟของ เธอเริ่ มขยับดีขึ ้นเรื่ อยๆ


"ตาย....เราต้ องตายแน่ๆเลยฮะ.... " แอชได้ แต่เอามืดปิ ดหูเอาไว้ พร้ อมกับหลับตาไม่ยอมรับค วามจริ ง "เอาละ...เสร็ จแล้ ว.... " หญิงสายผมดาตรงหน้ าพูดขึ ้นมาอย่างภูมิใจก่อนจะจับคัน บังคับที่เหมาะมือของ ตนบังคับเครื่ องพุง่ เข้ าหาไฮก๊ อ กตรงหน้ าในทันที ด้ วยความเร็ วและการเคลือ่ นไหวที่แตกต่างจากเดิมอย่าง เห็นได้ ชดั เสียงกระสุนปื นของกูฟพุง่ ผ่านร่างของไฮก๊ อกตัวนันอย ้ ื่ างฉิวเฉียดครัง้ แล้ วครัง้ เล่าจนมันต้ องกระโดดถอย ห่า งกูฟที่เหมือนจะไม่ใช่กฟู ตัวเดิมตรงหน้ าในทันที บีมของมันเองก็ถกู กันด้ วยโล่ของเธออย่างสบายๆ มีอา ค่อยๆขับเครื่ องรุกเข้ ากดดันไฮก๊ อกอย่างช้ าๆ "คุณมีอาพยายามไปก็ไมได้ อะไรหรอก...ระ...เราต้ องตายแ น ื่ ๆเลย...ผะ....ผมไม่อยากตาย" แอชได้ แต่ หลับตาไม่ยอมดูสถานการณ์พร้ อมกับส่ายหัวไปม าราวกับคนขาดสติ ชิ ้ง... ปลายกระบอกปื นถูกจี ้ไปที่หน้ าค๊ อกพิทของไฮก๊ อกตรงหน้ าอย่างไม่ลงั เลส มีอาบังคับเครื่ องเข้ าประชิด ตัวไฮก๊ อกตรงหน้ าได้ เป็ น ผล ก่อนที่เธอเตรี ยมจะลัน่ ไกปลิดชีพศัตรูตรงหน้ า กิ๊ก.....กิ๊ก..... "กะ....กระสุนหมด... " มีอาพูดขึ ้นอย่างตกใจในสิง่ ที่ตวั เธอเองก็คาดไม่ถึง ไฮก๊ อกตรงหน้ ารี บฉวยโอกาสนัน่ ในทันที แขนยาวๆของมันพุง่ เข้ าฟาดศัตรูตรงหน้ าอย่างไร้ ความปร าณี ซึง่ ในจังหวะนันเองเธอก็ ้ พยายามจะ บังคับให้ เครื่ องโม บิลสูทถอยหนีแต่ก็ไม่ทนั เสียแล้ ว ���ูม.... เกิดเสียงดังสนัน่ ไปทัว่ บริ เวณ เครื่ องของกูฟค่อยๆลอยออกไปอย่างช้ าๆราวกับภาพช้ าโดย มีควันลอยฟุ้ง ออกมาก่อนจะล้ มนอนแน่นิ่งอยูอ่ ย่างนัน้ ไม่ขยับ . .


. แอชค่อยๆลืมตาตื่นช้ าๆ สายตาของเขาเริ่ มพล่ามัวเล็กน้ อยจากแรงกระเทือนเมื่อ ครู่ ทันใดนันมื ้ อข้ างหนึง่ ของเขาก็สมั ผัสกับร่างอุ่นๆที่ นอนอยูข่ ้ างๆ "คะ..คุณมีอา..คุณมีอา..ตะ..ตื่นสิครับ " แอชพยายามเขย่าตัวของเธอไปมาแต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบส นอง น ้าตาของตนไหลออกมาไม่มีแววว่าจะหยุด ร่างที่สนั่ เทาค่อยๆกวาดสายตาไปจนกระทัง่ ถึงใบหน้ าขอ งเธอ เลือดสีแดงฉานไหลออกมาจากบริ เวณหน้ าผากของมีอาไม่มีห ยุด มือของแอชที่แปดเปื อ้ นไปด้ วยเลือดของ คนตรงหน้ าค่อยๆเ อามือนันมาจั ้ บหน้ าของตนส่งผลให้ เลือดนันติ ้ ดหน้ าเป็ นทางยาว ก่อนจะร้ องไห้ ออกมา ... "มะ...ไม่จริ ง.....ไม่จริ ง.....ไม่จริ ง.....ไม่จริ ง. . ...ไม่จริ ง.....ไม่จริ ง...... " น ้าตาของเขาที่ไหลเอ่อผ่านใบหน้ าที่ เปื อ้ นเลือด ทาให้ ดรู าวกับว่าน ้าตานันเป็ ้ นสายเลือดจริ งๆของเขา "คุณมะ...มีอาตายแล้ ว...ฮึก.....มะ..เหมือนพ่อ...กับ แ ม่" ภาพของพ่อและแม่ที่ถกู ยิงต่อหน้ าต่อตาค่อยๆถูก เรื อ้ ฟ ืื ื้นขึ ้นมาในหัวของแอชซ ้าไปซ ้ามา เขาได้ แต่สนั่ เทิ ้มพูดไม่เป็ นภาษา "ไม่จริ ง ไม่จริ ง ไม่จริ งงงงงงงงง" ไฮก๊ อกตรงหน้ ายังไม่หยุดการโจมตีเท่านันภาพเบื ้ ้องหน ื้าของแอชคือไฮก๊ อกที่กาลังเดินเข้ ามาหาเขา อย่างช้ าๆ ราวกับความตายที่กาลังคืบคลานเข้ าหาเขาเรื่ อยๆ (ระ..เรากาลังตาย....) (ตาย......) (ตายงันเหรอ....เป็ ้ นเหมือนคุณพ่อ......คุณแม่....แม ื้แต่คณ ุ มีอา.....)


(ไม่จริ งนะ.....ไม่!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! !)

"ว้ ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก-------!!" แอชตะโกนก้ องไปทัว่ ค๊ อกพิตอย่าบ้ าคลัง่ มือเปื อนเลือด คว้ าเข้ าที่คนั บังคับของกูฟอย่างรวดเร็ ว แววตาขาด สติที่มีน ้าตาไหลพรากกาลังจ้ องมองไปที่โมบิล สูทตรงหน้ าที่คิดจะมาเอาชีวิตของเขาไป.... กูฟค่อยๆลุกขึ ้นอย่างช้ าๆพร้ อมกับคว้ าดาบที่เก็บอยู่ ในโล่ของแขนซ้ ายออกมาพุง่ เข้ าหาไฮก๊ อกตรงหน้ า อย่างไม ื่ ลงั เล ร่างที่สนั่ เทากาลังบังคับโมบิลสูทอย่างบ้ าคลัง่

น ้าตาที่ยงั ไหลพรากบัดนี ้ก็ยงั คงไหลต่อไป "ไม่ตาย ฉันต้ องไม่ตายยยยยยยยยยยยยยยย!!"


TO BE CONTINUE

Side Story MS Tirkx : Arshlus Media Honer Chepter 3 : Destroy


-UC 0089.12.24

สงครามกลางเมืองเล็กๆที่เต็มไปด้ วยเสียงอึกทึก เหล่าโมบิลสูทต่างเข้ าปะทะกันจนเกิดความเสียหายเป็ นจ ืานวนมาก เศษซากโลหะของทังสองฝ่ ้ ายต่างกระจายเกลือ่ นไปทัว่ พร้ อมๆกับกับซากปรักหักพังของเมือง ห่างไปไม่ไกลจากจุดนันนั ้ กปรากฏร่างของโมบิลสูทเครื่ องสีฟ้ากาชับ [ Heat Sword ] ในมือไว้ แน่นพร้ อมๆ กับพุง่ เข้ าใส่ไฮก๊ อกตรงหน้ าอย่าง บ้ าคลัง่ ราวกับการกระทาของสัตว์ป่า ฉับ!! ดาบความร้ อนของกูฟฟั นผ่านกลางด้ านหน้ าอย่างจังแต่ทว่ าเบื ้องหน้ านันกลั ้ บเป็ นเพียงแค่อากาศ เพราะ ทันทีที่กฟู พุง่ เข้ าประชิดตัวนั ้นไฮก๊ อกได้ ใช้ บ ืู สถอยหลบไปจากสายตาแล้ ว ก่อนจะตั ้งลายิงบีมออกมา ตามแนวทแยงในทันที แสงสว่างสีฟ้าพุง่ ผ่านร่างโมบิลสูทของแอชไปอย่างฉิวเ ฉียดพร้ อมๆกับครื่ องกูฟที่พงุ่ ไถลเข้ ากับพื ้นแทบจะ ใน ทันทีจนเกิดแรงกระแทกอย่างรุนแรง “เหวอ~~!!” แอชร้ องเสียงหลงก่อนเแต่นนั่ คงจะเป็ นโชคช่วยสาหรับเข ากระมัง เพราะถ้ าเครื่ องไม่ล้มละก็ ชีวิตเขาคงวอดวายไปแล้ ว มือของเขายังคงสัน่ ไม่หยุด น ้าตาเองก็ยงั คงไม่เหือดแห้ ง “ทาไมต้ องเป็ นแบบนี ้….ทาไม…..ฮึก….” “อยากหนี….” “อยากหนีออกไปจากที่นี่….” “ไม่ไหวแล้ ว…เรา…ต้ องตายแน่ๆ….” “ต้ องตาย..ไม่นะ…เราไม่อยากตาย….ฮึก….” “ไม่น้า------------------------------------- !!”


เสียงหายใจเข้ าออกอย่างรุนแรงราวกับคนเป็ นโรคหอบ ดวงตาที่แดงกลา่ และเต็มไปด้ วยน ้าตา ฟั นที่กดั ริ ม ฝี ปากไว้ แน่นจนมีเลือดไหลซึมออกมาเป็ นทา งยาว มือที่สนั่ ระริ กจับคันบังคับไว้ แน่น แรงกดดันมาหาศาล เข้ าๆครอบงาคนตรงหน้ าพริ บตานันแอชก็ ้ ค่อยๆเริ่ มรู้สกึ ว่าสติของเขาค่อยๆเริ่ ม หลุดลอยไป สภาพของโมบิลสูทสีฟ้าที่ล้มแน่นิ่งไปลงไปกับพื ้นทาให ื้ไฮก๊ อกลดอาวุธลงอย่างห่ามใจก่อนจะค่อยๆขยับ ไปด้ านหน ื้า พร้ อมๆกับไฮก๊ อกของฝั่ งเดียวกันอีกสามเครื่ องที่ตามม าสมทบ “เหอะ…อยูด่ ีๆก็หยุดนิ่งไป….” ชายหนุม่ วัยกลางคนสถบอย่างเซงๆ “ก่อนหน้ านี ้อยูด่ ีๆก็เคลือ่ นไหวดีอยูพ่ กั หนึง่ เล่นเอาซะใจหายใจคว่า…. แต่สดุ ท้ ายก็เหลวสินะ….” เขาค่อยๆโยกคันบังคับของไฮก๊ อกพร้ อมๆกับมือซ้ ายที่ยื ดยาวของมันถูกยกขึ ้นมาหันไปยังกูฟตรงหน้ าหวัง ปลิดชีพ ในคราเดียว แต่ในขณะนันเองกู ้ ฟที่นา่ จะสิ ้นชีพไปแล้ วกลับยันตัวล ืุ กขึ ้นมาพร้ อมๆกับดาบความ ร้ อนที่พงุ่ ทะลุค๊อกพิตของไ ฮก๊ อกตรงหน้ าด้ วยความเร็ วที่ไม่มีใครคาดคิด

"ว้ ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก-----!!!"

ไฮก๊ อกที่ตามสมทบอีกสามเครื่ องเห็นการเคลือ่ นไหวที่แ ปลกประหลาดตรงหน้ า ต่างตังหลั ้ กในทันทีพร้ อม กับยิงบีมหลายสายเข้ าใส่กฟู ตรงหน้ าแต่ทว่าแทนที่มนั จะหลบ โมบิลสูทเครื่ องนันกลั ้ บพุง่ เข้ าใส่ไฮก๊ อก เครื่ องที่ ใกล้ ที่สดุ พร้ อมกับร่างเศษเหล็กที่ยงั คงติดคาดาบของม ืันอยูเ่ พื่อมาเป็ นเกราะกาบัง บีมมากมายพุง่ เข้ าหาร่างของเศษซากโมบิลสูทจนเกิดรอยเ จาะทะลุมากมาย แต่ก็ไม่สามารถทะลุไ ปถึงกูฟ


ของแอชที่อยูด่ ้ านหลังได้ สักที จนที่สดุ เขาก็สามารถเข้ าประชิดไฮก๊ อกตรงหน้ าได้ เป็ นผ ลสาเร็ จ เศษซาก ของไฮก๊ อกที่ติดอยูท่ ี่ถกู เสียบไว้ กบั ดาบพุง่ เ ข้ าหาโมบิลสูทเครื่ องนันเข้ ้ าอย่างจังก่อนจะล้ มลงไปท ืัืง้ คู่ เขาถอนดาบออกจากไฮก๊ อกตรงหน้ าพร้ อมๆกับอาการของมันที ื่ แปลกไป ร่างของมันค่อยๆแปรเปลีย่ นเป็ นสีส้มสุกสว่าง พร้ อมๆกับกูฟที่รีบบูสตัวเองลอยออกมาอย่างรวดเร็ ว ตูม------!!! เสียงระเบิดดังกึ่งก้ องไปทัว่ บริ เวณร่างของไฮก๊ อกทั ้ งสองแปรสภาพเป็ นเศษเหล็กอยูใ่ นกองเพลิง “แก!....ไอบัดสบ!!.” ชายหนุม่ ที่เห็นเพื่อนร่วมรบถูกระเบิดตายต่อหน้ าไปสอ งเครื่ องถึงกับสบถด้ วยความ โกรธแค้ น พร้ อมกับยิงบีมเข้ าใส่ศตั รูตรงหน้ าอย่างบ้ าคลัง่ แต่ถึงอย่างนันกู ้ ฟตรงหน้ ากลับถไลตัวหลบพร้ อมกับเร่ง บูสไปมาอย่างรวดเร็ วจนไม่สามารถจับเป้าหมาย ได้ แน่ชดั บีมจานวนมากพุง่ เข้ ากระทบกับเศษซากบ้ านเรื อนแตกกระจา ยไปหมด แม้ วา่ บีมส่วนหนึง่ จะพุง่ เฉี่ยวเข้ าถูกเครื่ องของศัต รูตรงหน้ าจนทาให้ ฝาค๊ อกพิตส่วนหนึง่ แตกละเอียดมองเห็ นคนขับด้ านใน แต่ถึง กระนันก็ ้ ไม่ก็สามารถจมเครื่ องสีฟ้าตรงหน้ าลงไ ปได้ แววตาของชายผู้ขบั ไฮก๊ อกมองผ่านเข้ าไปตรงรอยแตกของค๊ อกพิตตรงหน้ าก็ถึงกับหน้ าถอดสีด้วยความ ตกใจ ภาพของเด็กตัวเล็กๆ ผมสีดายาวประบ่ากาลังจับคันบังคับไว้ แน่น “บ้ าน่า….เด็กงันเหรอ?....” ้ “อย่าคิดมาดูถกู กันนะโว้ ยยย!!” พริ บตานันมิ ้ ซไซน์หนึง่ ลูกก็ถกู ปล่อยออกมาจากแขนของม ืันเป้าหมาย คือกูฟตรงหน้ าที่ลอยอยูเ่ หนือพื ้น แต่ทว่ากูฟเบื ้องหน้ ากลับทาในสิง่ ที่ทาให้ เขาถึงกับผ งะ โล่ที่มือซ้ ายของมันถูกปาออกมาเข้ าหามิซไซน์ที่ ลอยอย ืู ื่ กลายอากาศ ก่อนจะระเบิดแตกเป็ นหลายสายพร้ อมกับกลุม่ ควันจานวนหน ืึ ื่ ง “อะไรกันเนี่ย!”


ทันใดนันกู ��� ฟที่นา่ จะอยูห่ า่ งกับเขากลับพุง่ ผ่านทะลุ กลุม่ ควันเข้ ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ ว ก่อนที่ จะทัน รู้สกึ ตัวดาบความร้ อนก็ฟันผ่านร่างของเข าตามแนวทแยงอย่างรวดเร็ ว ก่อนจะแยกออกเป็ นสองซีกพร้ อม กับระเบิดอย่างรุนแรง กูฟที่บูสลอยขึ ้นมาสอดส่องหาศัตรู ตวั สุดท้ ายในทันทีแ ต่ทว่า … ตูม!! ขาของโมบิลสูทสีฟ้ากลับถูกไฮก๊ อกเครื่ องสุดท้ ายลอบยิ งจากด้ านหลัง ตามมาด้ วยนัดที่สองที่พงุ่ ผ่านแขน ที่ถือดาบความร้ อนอ ยูจ่ นกระเด็นไปไกล กูฟที่เสียสมดุลค่อยๆล้ มล่วงลงสูพ่ ื ้นอย่างรวดเร็ วพร ื้อมกับไถล ไปตามพื ้น “ทาได้ แสบนักนะไอเด็กเวร!” ปลายมือของมันหันเข้ าใส่เครื่ องที่ล้มอยูต่ รงหน้ าพร้ อมกับจะยิงบีมนัด สุดท้ ายกลบฝั งศัตรูทนั ที แต่ทนั ใดนันเองแสงสี ้ เขียวเส้ นเล็กๆก็พงุ่ เข้ าหาแขนข องไฮก๊ อกที่กาลังเชิดขึ ้น พร้ อมกับทาลายแขนข้ างนันจน ้ ขาดกระจาย ตูม!! ไม่นานนักก็คอ่ ยๆปรากฏร่างของโมบิลสูทสีขาวเงิน รูปทรงแปลกตาบินผ่านเข้ ามาในระยะของมันพร้ อมกับ ยิงบี มเลเซอร์ เข้ าใส่กลางค๊ อกพิตของไฮก๊ อกดับลมหายใจภายใน นัดเดียว “คิคิ…..ดูเหมือนจะกลับมาทันเวลาสินะ….” ดาร์ คหัวเราะเล็กน้ อย ก่อนหันมาสนใจเศษซากของกูฟที่นอน แน่นิ่งอยู่ “เจ้ านี่เป็ นคนขับงันเหรอ.…ท ้ าได้ ขนาดนี ้เชียว? ” ดาร์ คเลิกคิ ้วขึ ้นเล็กน้ อยเป็ นเชิงแปลกใจ พร้ อมๆกับมอง ร่างของแอชที่นอนสลบทังๆที ้ ่ยงั กาคันบัง คับไว้ แน่นจนเลือดซึมฝ่ ามือ


TO BE CONTINUE

Mealey After Story

-UC 0091.xx

"ออซ-----!" มีเรย์ลากเสียงยาวด้ วยใบหน้ ายิ ้มแย้ มก่อนเดินมาหาเขา ที่กาลังทาอาหารเช้ าอยูใ่ นครัว

"หืม..มีอะไรงันรึ ้ หน้ าระรื่ นมาเชียว" "คืองี ้นะ เราคบมานานแล้ วใช่ป่ะ~!" "อ่าฮะ แล้ วทาไมรึ?"


"เห็นวันๆทาแต่งาน กว่าจะกลับมาก็ค่า" "นายไม่เบื่อบ้ างหรอออ~" เจ้ าหล่อนมองมาที่เขาด้ วยหางตา "ก็มีเบื่อบ้ างนิดหน่อย" "ใช่มยละๆ" ั้ มีเรย์ตอบกับทันควันเหมือนกับว่าเธอเองก็รอคาตอบนี ้ม านาน "อ่าฮะ แล้ วจะทาไมงันรึ ้ ?"

"ทาไมเราลองเปลีย่ นบัญญากาศ...สักหน่อย......." เธอเว้ นคาพวกไว้ เล็กน้ อย "อย่างเช่น..." "ไปเที่ยว...."

"ไม่ละ่ ฉันไม่มีเงินไปเที่ยวที่ไหนทังนั ้ นแหละ" ้ ชายหนุม่ ตอบปฏิเสธทันควัน

"เอ้ า! ไหนบอกเมื่อกี ้ยังบ่นเบือ่ อยูเ่ ลย!"

"อ่าฮะ ก็เบือ่ แต่ทาอะไรไม่ได้ ไง"


"ทาได้ ส.ิ ..นี่ไง,,,." มีเรย์พดู ขึ ้นพร้ อมกับโชว์ตวั๋ เครื่ องบินสองที่นงั่ ไ ปตรงหน้ าเขา

"เอามาจากไหนล่ะ?"

"ก็ซื ้อมาสิ มันคงไม่ลอยมาหรอก~"

"เอาตังที่ไหนซื ้อล่ะนัน่ วันๆก็อยูแ่ ต่บ้านไม่ใช่เร้ อ"

"ก็เงินในบัญชีนายไง~!" "..........................." ออซนิ่งเงียบไปทันที

มีเรย์โยกหัวไปมาพร้ อมๆกับมองใบหน้ าที่นิ่งเงียบของค นตรงหน้ า "โกรธหรอ?"

"ไม่หรอก.. แค่ร้ ูสกึ ว่า..เหมือนร่างกายกาลังจะแตกสลาย" "อย่าโกรธเลยนะ นะ " มีเรย์จ้องมองไปยังคนตรงหน้ า "ฉันเห็นนายเหนื่อยเลยอยากให้ พกั บ้ าง"


"เงินเก็บฉัน.........." ออซพูดออกมาอย่างเลือ่ นลอย มีเรย์เห็นคนตรงหน้ าเหมือนกับไร้ วิญญาณไป จึงค่อยๆเอาโบกไปมาเพื่อเรี ยกสติ "ฮัลโหล?...."

ออซยืนนื่งไร้ การตอบรับก่อนจะเริ่ มได้ กลิน่ ไหม้ ของอา หารที่อยูใ่ นกระทะ แต่ถึงกระนันเขาก็ ้ ยงั คงยืนแบบ สติเลือ่ นลอยต่อไป

"เฮ้ ยยยยย ซวยแล้ ว" ออซได้ สติกลับมาก่อนจะหันกลับไปปิ ดเตาแก๊ ส

ออซหันกลับมาก่อนจะพูดขึ ้น "เอาล่ะ..ในเมื่อซื ้อไปแล้ ว..ยังไงก็ทาอะไรไม่ได ื้.."

ีั ่นา...." เธอพูดเสียงอ่อย "ฉันอยากให้ นายได้ พกนี

"ไม่เป็ นไรๆ..สงสัยจบพักนี่ ฉันคงต้ องทาOTแล้ วล่ะ.."

"อย่าทาเป็ นน้ อยใจสิ ฉันรู้สกึ ผิดแล้ วน่า ~" มีเรย์พดู พร้ อมกับเขย่าแขนคนตรงหน้ าไปมา


"เฮ้ อ............................................. .........." ออซถอนหายใจยาวๆทีหนึง่

"ไปก็ไป วันไหนล่ะ เดี๋ยวต้ องไปลาหัวหน้ าก่อนอีก"

"พรุ่งนี ้!"

คาพูดของหญิงสาวตรงหน้ าแทบทาให้ เขาล้ มลงไปตรงนันทั ้ ้ งยืน "พะ...พรุ่งนี ้งันรึ ้ ..แล้ วไปนานแค่ไหนล่ะ" "ประมาณหนึง่ อาทิตย์อะ"

"อะ....อาทิตย์นงึ .. สงสัยฉันคงต้ องเตรี ยมหางานใหม่ด้วยแล้ วล่ะ.."

"เห.....ปกติคนทางานเขาหยุดติดต่อกันเจ็ดวันไม่ได้ หร อ...." มีเรย์พดู ขึ ้นมาอย่างสงสัยตามประสาคนไม่ เคยทางาน

"มันจะไปได้ ยงั ไงฟระลาพักร้ อน7วันเนี่ย!!" ออซตะโกนออกมาก่อนจะทาหน้ าเหมือนโลกกาลังจะดับสลาย


"กะ...ก็ฉนั ไม่ร้ ูนี่นา....."มีเรย์ตวาดกลับด้ วยใบหน้ าแดงกลา่ อย่างอายๆในความไม่ร ืู ื้ของตน

"เฮ้ อ..เอาเป็ นว่า เดี๋ยวฉันโทรไปลางานก่อนละกัน หวังว่าหัวหน้ าคงเห็นในความขยันของฉันที่ไม่เคยลาพัก ร้ อนมาก่อนตลอด2ปี ที่ผา่ นมาคงไม่ไล่ฉนั ออก"

"ดีละ งันไปเก็ ้ บของกันเถอะ!" มีเรย์พดู ด้ วยสีหน้ าดีใจก่อนจะแว๊ บหายขึ ้นบันไดไป

ออซมองอีกฝ่ ายอย่างเอือมระอาก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ ้นม าโทรไปลางาน 'นี่ตเู ป็ นแฟนหรื อพี่เลี ้ยงเด็กกันแน่นะ..' ออซได้ แต่คิดในใจก่อนจะถอนหายใจอีกที แต่ในขณะที่กาลังกดเบอร์ นนสาวเจ้ ั้ าปั ญหาก็โผล่หน้ าม าให้ เขาเห็ยแว๊ บนึงด้ วยใบหน้ าแดงเล็กน้ อย "รักนายนะ ตาบ้ า!"

ก่อนจะวิ่งหายไปในทันที

Side Story MS Tirkx : Arshlus Media Honer Chepter 4 : การลาจากและการพบเจอ


UC 0090.03.05

แสงแดดร้ อนระอุที่แทบจะแผดเผาร่างได้ แอชในชุดช่างสีเขียวค่อยๆเอาผ้ าขนหนูสขี าวเล็กๆซับหย าดเหงื่อ ค่อยๆไหลซึมผ่านไปตามส่วนต่างๆของร่างกาย พร้ อมกับมองดูกล่องเครื่ องมือและอะไหล่ของโมบิลสูทมา กมายที่เพิ่งยกมา “เห้ ย! ไอหนู...เดี๋ยวจัดการของตรงนันเสร็ ้ จแล้ วไปจัดการตรง นันต่ ้ อด้ วยนะ” ชายหนุม่ วัยกลางคนที่ผมเริ่ ม จะออกสีขาวแล้ ว ซึง่ คนส่วนใหญ่ที่นี่จะเรี ยกเขาว่า’หัวหน้ า’พูดขึ ้นด ื้วยไปหน้ าเหี ้ยมๆไม่หา่ งไกลจากเขา นัก “คร้ าบๆ....” แอชรี บตอบรับคาในทันทีก่อนจะวิ่งไปอีกฝั่ งอย่างเหนื่ อยๆ พร้ อมกับแหงนหน้ ามองไปยังบน ฟ้าพลางนึกถึงเรื่ องเก่าๆ ..ผ่านมาสามเดือนแล้ วรึ นี่.. ..อย่างกับฝั นไปเลยแฮะ..ใช่แล้ วนับแต่วนั นัน...ก็ ้ ผ่ านมาสามเดือนแล้ ว... . . . . . “ชีพจรยังเต้ นเร็ วขึ ้นเรื่ อยๆไม่หยุดเลยครับ ” ชายหนุม่ ในชุดกาวน์สขี าวพูดขึ ้นเบื ้องหน้ าของเขาคือร ื่ าง เล็กๆของแอชที่มีสายไฟระโยงระยางเต็มไปหมด


“คิคิ....ดูทา่ ยัยนี่คงไม่เหมือนคนปกติทวั่ ไปสินะ... ” ดาร์ ดยิ ้มกริ่ มราวกับว่าเจออะไรที่นา่ สนุกเข้ าให้ ความจริ งแล้ วหลังจากที่เขากลับมาไม่นานสงครามย่อยๆนี ื้ก็ดทู า่ จะสงบลงอย่างง่ายดายด้ วยความพ่าย แพ้ ของฝ่ ายผ ืู ื้บุกรุก แต่ถึงกระนั ้นความเสียหายมากมายของเมืองก็ทาให้ เกิดป ืัญหาหลายๆด้ าน ตามมาอยูด่ ี “พ่อฮะ...แม่.....คุณมีอา...” เสียงละเมอเบาๆดังวนซ ้าไปมาไม่หยุดตังแต่ ้ ที่เขาพาตั วของแอชกลับมา “ว่าแต่...ยังเด็กแค่นี ้ร้ ายจริ งๆเลยนะครับ..” ชายหนุม่ ในชุดกาวน์เอ่ยขึ ้นมาเบาๆ ใช่แล้ วเขาเองก็ได้ เห็น เหมือนกัน..การต่อสู้ที่บ้าคล ืัื่งนัน่ .... “ตามความคิดของฉัน...ความสามารถนัน่ ไม่ใช่สงิ่ ที่เจ้ าหนูนี่ฝึกมาหรอก...” ดาร์ คส่ายหัวปฏิเสธ “มันก็แค่ สภาวะของสัตว์ป่าที่อยากเอาตัวรอดเท่านันเอ ้ ง...” “เอ๋...?” “พอเจ้ าหนูนี่ตื่นขึ ้นมา ตัวเองก็ยงั ไม่ร้ ูเลยด้ วยซ ้า...ว่าทาอะไรลงไป” ดาร์ คสรุปให้ ฟังอย่างเข้ าใจง่าย “แต่ถึงอย่างนัน...ความสามารถระดั ้ บนี ้...เราอาจจะใช ื้ประโยชน์จากเชาได้ นะครั...” ก่อนจะได้ ทนั พูดจบ ชายหนุม่ คนนันก็ ้ นิ่งเงียบไปในทันท ืี เมื่อแววตาแหลมคมของคนตรงหน้ าจ้ องมาที่เขาอย่างไม่เ ป็ นมิตร “ฉันไม่สนใจตัวหมากที่ควบคุมยากแบบนี ้หรอกนะ... .” “ความสามารถแบบนี ้ยังไงซะสักวันมันก็ต้องย้ อนกลับมาฆ ื่ าตัวมันเองแน่ๆ...ไม่ตา่ งอะไรกับแมงเม่าที่ไม่ รู้อั นตรายของกองไฟ” หลังดาร์ คพูดจบเขาก็ปิดประตูเดินออกมาในทันที ก่อนจะเลิกแขนเสื ้อด้ านซ้ ายของตัวเองขึ ้นมาดู ..รอยบี


บแดงจนมีเลือดไหลซิบออกมาเป็ นรูปมือ ซึง่ มันไม่ใช่ของใครอื่ นนอกจากจะเป็ นคนที่เขาพยายามล ากตัวอ อกมาจากค็อกพิทในสภาพขาดสติ.. “ไม่ร้ ูหรอกนะว่าอะไรทาให้ เป็ นแบบนี ้ แต่...ถ้ าเป็ นได้ ถึงขนาดนี ้แปลว่าสภาพจิตใจของเจ้ านี ื้ต้องมีอะไร มากกว่านันแน่ ้ นอน.....” . . สายลมเย็นโชยเข้ ามาเบาๆจากหน้ าต่าง แอชค่อยๆลืมตาตื่นขึ ้นอย่างงัว เงียพร้ อมๆกับสอดส่องร ื่ างกาย ของตนที่มีแต่ผ้าพันแผลสีขาวพันเต็มไปหมด …ใช่แล้ วผ้ าพันแผลพวกนี ้ก็คือเครื่ องเตือนใจว่าเรื่ อ งที่เกิดขึ ้นไม่ใช่ความฝั น.. “ตื่นแล้ วงันรึ ้ ...สลบไปเกือบๆสองวันเลยนะ” เสียงทุ้มๆเสียงหนึง่ ดังขึ ้นทาให้ เขารี บหันไปมองทางต ื้นเสียงทันที ร่างของชายหนุม่ ผมดาสนิทกาลังนัง่ อ่านหนังสืออย่างสบ ายใจ “คุณดาร์ ค...?” “สมองกระทบกระเทือนจนจาฉันไมได้ รึไง..คิคิ...” อึก... แทนที่จะมีคาอะไรเอ่ยขึ ้นมา แต่กลับเป็ นน ้าตาใสๆของแอชที่ไหลออกมาไม่หยุดจนเจ้ าต ืัวต้ องรี บฟุบ หน้ าลงเพราะไม่อยากให้ ใครเห็น... “ขอโทษครับ....ขอโทษ....ผม....เพราะผม.....คุณมีอาถึ งต้ อง....”


“คิคิ....” ดาร์ คหัวเราะขึ ้นอย่างสบายๆก่อนจะเดินไปหาเขาพร้ อมๆก ืับวางหนังสือแปะลงบนหัวของคน ตรงหน้ า “นี่นายคิดว่ายัยนัน่ ตายงันเหรอ...” ้ “เอ๋......” คาพูดของดาร์ คทาให้ แอชเงียบลงในทันทีพร้ อมกับเงยหน้ า ขึ ้นมามองเขาอย่างงงๆ “ยัยนัน่ แค่สลบไปเท่านันเอง...ตอนนี ้ ้ก็ออกไปซื ้อวัต ถุดิบมาเตรี ยมมื ้อเย็นอยู.่ .เดี๋ยวเย็นๆก็กลับมาแล้ ว ” “อึก....ดะ...ดีใจจริ งๆ...ผะ...ผมคิดว่าคุณมีอาจะตาย ซะแล้ ว...”แอชยิ ้มอย่างโล่งใจพร้ อมๆกับปาดน ้าตาที่ ไห ลไปมา “แปลกคนจริ งๆ..เสียใจก็ร้องไห้ ดีใจก็ร้องให้ เฮ้ อ.....” “เอาเถอะ...แต่จากนี ้สิเรื่ องสาคัญ....” “เอ๋...?” “อย่างที่นายเห็น..สงครามกาลังจะเกิดขึ ้นอีกครัง้ ..ต ื่อจากนี ้ไม่มีที่ไหนที่จะสงบสุขแล้ ว..” ดาร์ คสรุปให้ ฟัง อย่างง่ายๆ “และหลังจากนี ้...เราอาจจะไม่ได้ เจอกันอีกแล้ วก็ได้ . ..” “เอ๋....” “พอดี...ฉันมีคนรู้จกั อยูท่ ี่โรงงานผลิตโมบิลสูทอยู่ หนะ...” ดาร์ คเอ่ยขึ ้นหลังจากเงียบไปพักหนึง่ “ที่นนั ้ อากาศก็พอใช้ ได้ อยูห่ รอก ไม่เลวร้ ายเท่าไหร่หรอกนะ“ “ก็อย่างที่นายคิดละนะ...ไปทางานที่นนั่ เถอะ... .” . . . “ทะ...ทาไมคุณถึงไม่พาผมไปด้ วยละครับ....” แอชพยายามเอ่ยปากรัง้ คนตรงหน้ าเอาไว้ “เพราะผมอ่อนแอ


ใช้ การไม่ได้ งนเหรอ?...” ั้ “ไม่ใช่หรอก...แค่...มันไม่เหมาะก็เท่านันเอง. ้ .” ดาร์ คปฏิเสธอย่างเรี ยบง่าย .(...ใช่แล้ ว...ไม่เหมาะที่จะมาต่อสู้ในสนามรบหรอก.. ไปใช้ ชีวิตให้ สงบสุขซะเถอะ...) . . . . “ตอนนี ้คุณดาร์ คกับคุณมีอาจะเป็ นยังไงบ้ างนะ...เฮ้ อ. ..” แอชห่อไหล่อย่างหน่ายๆถึงงานที่นี่มนั จะไม่หนัก หรื อเ ลวร้ ายอะไรกับเขาแต่มนั ก็แอบรู้สกึ แปลกๆไม่ได้ อยูด่ ี ...จะว่าไม่ค้ มุ รึวา่ ยังไงก็ไม่ร้ ูด้วยสิ.. “เอ้ า!...ของที่ให้ ไปเอามาที่คลังหมายเลข2 อยูไ่ หนซะละ” เสียงของหัวหน้ ายังคงดังมาอย่างต่อเนื่อง พร้ อมๆกับสอดส่องของที่แอชขนมาให้ เขา “อะ...เอ๋....ขอโทษครับผมลืม จะรี บไปเอาเดี๋ยวนี ้ละ...” หลังจ่ากได้ ยินดังนันเจาตั ้ วก็รีบวิ่งแจ้ นออกไปในทัน ทีก่อนที่จะโดนว้ ากจนหูชา..เฮ้ อ...เพราะมัวแต่คิดเรื ื่ อยเปื่ อยแท้ ๆเลยเรา.. ผลัก๊ !! ยังไม่ทนั จะได้ วิ่งไปไหนเจ้ าตัวก็กระแทกกับร่างๆหนึ่ งจนล้ มโครมไปทังคู ้ ใ่ นทันที แอชค่อยๆเอามือลูบหัว ของตัวเองเบาๆพร้ อมๆกับหันไปมอง คูก่ รณีตรงหน้ า “ขอโทษฮะ...ผมไม่ทนั ระวัง..” “ฮะๆ....ไม่เป็ นไรๆ..” เด็กหนุม่ ผมทองอายุไม่หา่ งจากเขามากนักหัวเราะอย่างเ ริ งร่าโดยไม่ร้ ูสกึ ทุกร้ อนนัก ...”มาคิดเล็กคิดน้ อยแบ บนี ้เป็ น’ฮีโร่’ไมได้ กนั พอดี”


“ห๊ ะ?....” คาพูดของคนตรงหน้ าทาให้ แอชถึงกับชะงักด้ วยความมึนงง


TO BE CONTINUE

Side Story MS Tirkx : Arshlus Media Honer Chepter 5 : สุดท้ าย

“อะแฮ่ม!.....” เสียงกระแอมของหัวหน้ าใหญ่’มัวร์ ’ดังขึ ้นส่งผลให้ เหล ื่ าลูกน้ องทังหลายหั ้ นมามองกันด้ วย แววตาสงสัย ด้ านข้ างของมัวร์ เป็ นเด็กหนุม่ อายุไม่นา่ เกินยี่สบิ ผมสีทองสว่างๆคงเป็ นลักษณ์เด่นที่สดุ ของ เขาแล้ ว “หมอนี่ชื่อ ลัคซ์ชวั รี่ ครอส จะมาทางานตังแต่ ้ วนั นี ้เป็ นต้ นไปทาตัวสนิทสนมกันด้ วย ละ” หัวหน้ าใหญ่พดู พลางผายมือไปที่เด็กหนุม่ ข้ างๆซึง่ ทาห น้ าตายิ ้มแย้ มแจ่มใส “ลัคซ์ชวั รี่ ครับ ฝากเนื ้อฝากตัวด้ วย !” (...เอ๋...หมอนี่มนั คนที่เดินชนเราเมื่อตอนนันนี ้ ่นา ....) แอชคิดขึ ้นในใจใช่แล้ วผู้ชายแปลกประหลาดที่บอก ว่าตัว เองเป็ นฮีโร่อะไรเนี่ย ยังไงซะทังโลกนี ้ ้คงมีไม่กี่คนหรอกมัง้ “อืม....หมอนี่เพิ่งเข้ ามาทางานตามทาเนียมของพว กเราแ ล้ วต้ องหา’รุ่นพี่’ที่สามารถให้ คาแนะนาได้ สนิ ะ


...” หัวหน้ าใหญ่มวั ร์ ครุ่นคิดอยูค่ รู่ หนึง่ “เอ่อ..หัวหน้ าครับผมขอเลือกคนที่เป็ นรุ่นพี่แท นได้ ม ืัืย้ ?” ลัคซัชวั รี่ โพล่งขึ ้นมาก่อนที่มวั ร์ จะทันได้ ตัดสินใจ ส่งผลให้ คนต้ องหน้ ามองเขาอย่างสนใจ “หืม....อยากเลือกรุ่นพี่เองงันรึ ้ ...ใครละ...? ” ลัคซ์ชวั รี่ อมยิ ้มอย่างมีชยั ก่อนเดินย่างก้ าวออกไปหา คนที่เขาคิดไว้ อย่างไม่ลงั เล ก่อนจะถือวิสาสะจับมือ ขาวๆของเด็กที่ดทู า่ จะอายุน้อย กว่าตัวเองขึ ้นมา “คนนี ้ละครับ......” “หา...............!!” แอชได้ แต่อ้าปากค้ างงงเป็ นไก่ตาแตกเมื่อคนที่ตกเป็ นเ ป้าหมายของเด็กใหม่ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็ นเขาเอง... “หืม...แอชงันรึ ้ ..แต่หมอนี่อายุน้อยกว่านายอีก นะ... แถมยังพึง่ เข้ ามาทางานอีกด้ วย...” หัวหน้ าใหญ่ ถามลัคซ์ชวั รี่ อีกครัง้ เพื่อความมัน่ ใจ ซึง่ เด็กหนุม่ ก็อมยิ ้มก่อนพยักหน้ าตาด้ วยความยินดี “คนนี ้ละครับ ไม่เปลีย่ นแน่นอน ฮะๆ ฝากตัวด้ วยนะครับรุ่นพี่....” “หมายความว่ายังไงเนี่ย!!!......”

ด้ วยเหตุนี่กระมัง...คงเป็ ้ นจุดเริ่ มต้ นของเหตุผลที่ ทาให้ ชีวิตเรื่ อยเปื่ อยทุกวันของเขาเริ่ มจะเปลีย่ นไป ตลอด กาล...


UC 0090.xx.xx “เฮ้ อ--------” เสียงถอนหายใจอย่างหน่ายๆของแอชดังขึ ้นพร้ อมๆกับกล่อ งอุปกรณ์มากมายที่เตรี ยมเอามา เก็บด้ านในโรงงาน (...นี่ก็ผา่ นมาเกือบเดือนแล้ วสินะ...) แอชค่อยๆโยนจัดกล่องใส่เครื่ องมือและอุปกรณ์มากมายเห ล่านันเข้ ้ าที่อย่างเรื่ อยเปื่ อย ความจริงเรื่ องพวก นี ้ก็เป็ นเพียงกิจวัตรประจาวันของเ ขาอยูแ่ ล้ ว ถึงงานมันจะออกจะหนักบ้ างแต่ถ้าพูดตามความจริ งๆแล้ ว เขาเองก็เริ่ มจะชินกับงานพวกนี ้แล้ วสิ.......ใช่แล้ ว มันควรจะเป็ นอย่างนัน.... ้ “แอชชชชชช~ดูสฉิ นั แบกได้ เยอะใช่ม้า~~~” เสียงของเด็กหนุม่ ผมทองวิ่งมาหาเขาอย่างร่าเริ งพร้ อม ๆกับ กล่องกระดาษใส่ของอีกกว่าห้ ากล่องขนาดใหญ่ที่ถกู แบกไว้ บนหลังของเขา แต่แทนที่ลคั ซ์ชวั รี่ จะทันได้ พดู อะไรต่อ...ขายาวๆของ ตนก็พนั กันอย่างง่ายดายก่อนจะเสียหลังล้ มลงไปอย่างรว ดเร็ ว พร้ อมๆกับเศษ กระป๋ องมายมายที่หล่มออกมาจากถุงกลิ ้งไป อยูท่ ี่เท้ าของเขา เคร้ งๆ แอชได้ แต่เอามือแปะที่หน้ าของตนก่อนจะสายหัวไปมา... (...อีกแล้ วสินะ....) ใช่แล้ วความจริ งชีวิตของเขาควรจะเงียบสงบและเป็ นระเบ ืี ยบมากกว่านี ้ ถ้ าไม่มีไอหนุม่ ผมทองที่ดไู ม่ ค่อยเต็มแถมยังบ้ าๆบอๆ อีกมาทาให้ ชีวิตเขาปั่ นป่ วน... หลังจากที่ทางานด้ วยกันมาพักหนึง่ สิง่ ที่ทาให้ แอชรู้ สึกได้ เลยคือ ...หมอนี่มนั บ้ าสุดๆ...ไอร่าเริ งมันก็ร่ าเริ ง อยูห่ รอก จะว่าเป็ นคนไม่คิดเล็กคิดน้ อยก็ไม่ใช่ แต่เพราะ...มันไม่ได้ คิดอะไรเลยต่างหาก!!


“ใครบอกให้ คณ ุ แบกเยอะๆเนี่ย เฮ้ อ..ดูสขิ องกระเด็นหมดแล้ วแบบนี ้โดนหัวหน้ าด่าอ่วม แน่ๆเลย” แอชบ่น อุบก่อนจะรี บเก็บของที่กระจัดกระจายอย่างรวดเร ื็ ว “ฮะๆ...ก็ฉนั เห็นว่าทาแบบนี ้มันน่าจะเร็ วกว่านี ื่ นา ถือว่าออกกาลังกายไง ออกกาลังกาย!” เขาพูดอย่าง อารมณ์ดีพลังโดนกระป๋ องเปล่าเข้ าถุงอย่าง สนุกสนาน ถึงตามหน้ าที่แล้ วแอชจะอยูส่ งู กว่าแถมยังเป็ นรุ่นพี่ ของลัคซ์ชวั รี่ ก็เถอะ แต่ด้วยอายุที่น้อยกว่าของเขากับ ความรู้สกึ ไม่ชิน ทาให้ แอชตังข้ ้ อตกลงกับเขาว่าให้ เรี ยกชื่อกันตรงๆไปเ ลยจะสะดวกกว่า ...ซึง่ อีกฝ่ ายก็ตก ลงอย่างว่าง่าย วันนี ้ก็ยงั คงเป็ นวันที่’ไม่ปกติ’สาหรับเขาอีกเช่นเคย

UC 0090.xx.xx แอชทอดน่องนัง่ อ่านหนังสืออยูบ่ นโต๊ ะทางานตัวโปรดของ ตัวเองอย่างสบายโดยมีเพียงแค่แสงไฟเล็กๆที่ ส่องออกมา จากโคม ทังๆที ้ ่เป็ นตอนกลางวันแต่ตวั เขากลับชอบที่จะปิ ดม่าน อยูใ่ นความมืดมากกว่าซะงัน.. ้ วันหยุด....อืม..ช่างเป็ นชื่อวันที่ดดู ีสาหรับเขาเลย ทีเดียว..นอกจากจะได้ อ่านหนังสือที่เขาชอบอย่างสบายใ จแล้ วยังได้ ปลดภาระต่างๆออกไปด้ วยโดยเฉพาะเรื่ องของห มอนัน่ ... ใช่แล้ ว...วันหยุดทังที ้ จะได้ ลมื ๆเรื่ องของเจ้ าบ้ านั ื่ นแล้ วนัง่ อ่านหนังสืออย่างสบาย..จะว่าไปทาไมวันนี ้เ ขา ถึงอยากลองเปิ ดม่านที่มีฝนเกาะหนาเตอะเพื ุ่ ่อรับแส งแดดยามเช้ าก็ไม่ร้ ูแฮะ... แอชค่อยๆเดินไปเปิ ดผ้ าม่านที่อยูร่ ิ มห้ องไปห่างจากโต ื๊ะของเขาเท่าไหร่ ...


พรื ด..... หลังจากที่ผ้าม่านถูกเปิ ดออกสิง่ ที่อยูต่ รงหน้ าภาพเบ ืื ื้องหน้ าก็ทาให้ แอชถึงกับผงะ เมื่อใบหน้ าของ เด็กชายผมสีสองกาลังจ้ องมองมาที่เขาอย ืู ื่ จากด้ านนอกหน้ าต่างโดยนัง่ อยูบ่ นกิ่งไม้ ขนาดใหญ่.. ..ใช่ แล้ ว...ที่นี่คือชันสอง ้ “นะ...นี่คณ ุ มากทาอะไรที่นี่เนี่ยครับ!!” แอชโพล่งขึ ้นด้ วยความตกใจ “ฮะๆ....พอดีวนั นี ้เป็ นวันหยุดนี่นา...ฉันเลยว่ างๆไม ื่ ร้ ูจะทาอะไรเลยว่าจะโผล่หน้ าไปกวนนายทาง หน้ าต่างสัก หน่อย แค่นายดันเปิ ดหน้ าต่างก่อนพอดี...” ลัคซ์ชวั รี่ ยิ ้มกริ่ มก่อนจะชูนิ ้วโป้งขึ ้นอย่างภูมิใ จ “คุณนี่ทาอะไรไม่เข้ าท่าเลย ผมจะอ่านหนังสือต่อละครับ...” แอชรี บตัดบทสนทนาก่อนจะเตรี ยมปิ ด หน้ าต่างลง แต่ทว่ามือของเด็กหนุม่ ตรงหน้ าก็ง้างหน้ าต่างไว้ ได้ อ ย่างทันท่วงทีก่อนจะกระโดดเข้ าไปในห้ อง ของแอชอย่างเห มาะเจาะ “ขอเรี ยกท่านี ้ว่า ‘บุกห้ องรุ่นพี่ในยามเช้ า’ ละกัน” ลัคซ์ชวั รี่ พขู ึ ้นอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเดินวน สอดส่องส ืิ ื่ งขายภายในห้ อง ซึง่ แน่นอนว่ามีแต่หนังสือมากมายกองพะเนินไปหมดจนแทบ จะล้ มทบเขา ได้ เลยทีเดียว “เป็ นห้ องที่พิสดารมาก!” “หา.......นี่คณ ุ กาลังกวนโมโหผมอยูน่ ะครับ!” แอชลากเสียงยาวพร้ อมกับใบหน้ าแดงระเรื่ อจากความโกรธ. .. “ฮะๆ...แค่พดู ตามที่ตาเห็นเท่านันละ.....” ้ ลัคซ์ชวั รี่ พดู ขึ ้นพร้ อมกับถือวิสาสะจับมือของคนตรงห น้ าพร้ อมๆ พยายามลากออกไปจากห้ อง “เอ้ า! ไปกันเถอะ...” “นะ..นี่คณ ุ จะทาอะไรเนี่ย!...” แอชพูดขึ ้นพร้ อมกับร่างเล็กๆที่ปลิวไปตามแรงดึงของคน ที่ตวั ใหญ่กว่า “ละ..


แล้ วไปเนี่ย ไปไหน?” “วันนี ้อากาศดีจะตายจะมานอนอุดอู้ในห้ องทาไม... ” “ฉันว่าเราเปลีย่ นบรรยากาศไปเดินเล่นในเมืองกัน ดีกว่ า....” “หา..........” (..คานวณผิดไปจริ งๆสินะ....คานวนความบ้ าของหมอนี่ผิด ไปจริ งๆ!!..) แอชสบถในใจความจริ งเขาก็ คานวนความบ้ าของคนตรงหน้ าเผื ื่ อไว้ แล้ วหรอกนะ แต่ไม่นา่ เชื่อว่าจะคานวณเผื่อไว้ น้อยไป! “แล้ วก็ เลิกเรี ยฉันว่า ‘คุณ’สักทีเถอะ จะสุภาพไปไหน” “หา...อย่างคุณมีสทิ ธิมาว่าอะไรผมเนี่ย!” “เอาน่าต่อจากนี ้เรี ยกฉันว่าลัคซ์ชวั รี่ เถอะ... จะได้ ดูสนิทกันไง!” (...ใครจะอยากไปสนิทกับนายกันไอ้ มนุษย์ไฮเปอร์ !...) ถึงจะคิดอย่างนันแต่ ้ ตวั เขาก็ไม่กล้ าพูดไปออกไป อยูด่ ืี ...เฮ้ อ..อยากสาปส่งพระเจ้ าจริ งๆที่สง่ มารไฮเปอร์ มาอ ยูก่ บั เขา “แล้ วจะไปไหนกัน...” “เอ....ตลาดตรงทางเหนือของเมืองละกัน ตกลงนะแอช....” “ไปก็ไป....คุณ..เอ้ ย..นายไปรออยูน่ อกห้ องละกัน ผมขอจ ืัดแจงเสื ้อผ้ าก่อน...” แอชได้ แต่ยอมรับข้ อเสนอ ของคนตรงหน้ าอย่างช่วยไม่ได้ . ..เพราะจากการคาดการแล้ วถึงจะปฏิเสธไปก็คงโดนลากไปอย ืู ื่ ดี “จะเปลีย่ นเสื ้อผ้ าก็เปลีย่ นเลยสิ ผู้ชายด้ วยกันอยูแ่ ล้ ว ...” ลัคซ์ชวั รี่ พดู ขึ ้นพร้ อมกับเดินไปนัง่ ที่เตียง แต่ถึง


กระนันใบหน้ ้ าของคนตรงหน้ ากลับแดงระเรื่ อขึ ้นม าซะอย่างนัน้ “ออกไป ออกไป ออกไป~~~~” แอชพูดพร้ อมกับพยายามดันหลังของลัคซ์ชวั รี่ ออกไปข้ าง นอกห้ องด้ วย ใบหน้ าแดงก่าซึง่ เจ้ าตัวก็ได้ แต่ยอมออกไป แต่โดยดีอย่างงงๆ “อะไรของหมอนัน่ กันนะ ผู้ชายด้ วยกันแท้ ๆ....”

UC 0090.12.25 วันคริ สมาสต์...หิมะเริ่ มโปรยปราย..วันนี ้ก็เป็ นวันห ยุดอีกวันของโรงงาน..แอชในชุดเสื ้อคลุมยาวสีดาเดินย่ ืาหิมะไปตามทางเพือ่ ไปรวมตัวกับพนักงานคนอื่นเพื่อเลี ื้ยงสังสรรค์กนั นัน่ เอง.. ถึงปกติแล้ วเขาจะเซโนงานรื่ นเริ งมาตลอดเพราะไม่คอ่ ยถ ืู กกับมันแต่งานนี ้ตัวเขาไม่สามารถทาได้ หรื อ เรี ยกว่าโ ดนบังคับก็คงจะอย่างนัน้ “ผ่านมาปี นึงแล้ วสินะ ตอนนัน...อากาศก็ ้ เหมือนแบบนี ้เลย...” แอชเหม่อมองขึ ้นไปบนท้ องฟ้ายามค่าคืน ใช่ แล้ วนี่ก็ครบรอบหนึง่ ปี พอดีกบั เหตุการณ์รบที่เกาะ ฟูเอโก้ ... “ไม่ร้ ูทาไมตอนนันอยู ้ ๆ่ เราก็หมดสติไป พอรู้สกึ ตัวอีกทีก็นอนอยูบ่ นเตียงคนไข้ แล้ ว ..” ใช่แล้ วคาถามที่ไม่มี คาตอบแอชได้ แต่ครุ่นคิดอยูเ่ รื่ อยมาแต่ตวั เขาก็ไม่ร้ ูเสียที “มาช้ านะ รุ่นพี่!...” เสียงแหลมๆของเด็กหนุม่ เจ้ าปั ญหาหรื อที่แอชตังฉายาว ้ ื่ า’มนุษย์ไฮเปอร์ ’ กาลังยืน หน้ าแป้นแล้ นอยูเ่ บื ้องหน้ าเขาไม่หา่ งนัก “พอดีหวั หน้ าเขาสัง่ ให้ ซื ้อเบียร์ ไปเพิ่มนะ.... ว่าแต ื่ รุ่นพี่จะกินด้ วยมัย?” ้


“นี่นายถามทังๆที ้ ่ร้ ูวา่ ฉันอายุไม่ถึงเนี่ยนะ. ..” “ฮะๆ.....” . . . “ เอ้ า! แอช มาแล้ วหรอ มานี่ๆมานัง่ นี่ส.ิ ...” หัวหน้ ามัวร์ เรี ยกแอชอย่างเป็ นกันเองเช่นเดียวกับลัค ซ์ชวั รี่ ใน มือของเขาถือเหยือกเบียร์ ขนาดใหญ่ที่ถกู นามาใช้ แทน แก้ ว แอชนัง่ ลงข้ างๆหัวหน้ าของตนอย่างกล้ าๆ กลัวๆก่อนที่มั วร์ จะหยิบแก้ วใส่น ้าอัดลมมาเสริฟอย่างสบายๆ “สาหรับเด็กกินแค่นี ้ไปก่อนละกัน ฮะๆ...” “ขะ...ขอบคุณครับ” “ว่าแต่นี่ก็จะครบปี ที่นายมาทางานแล้ วสินะ...เฮ ื้อตอน แรกคิดว่าคนอ่อนแอปวกเปี ยกดูมืดๆครึมๆอย่าง นายจะไปไม ื่ ริดซะอีก..” มัวร์ เมื่อแอลกอฮอล์เข้ าปากก็เปิ ดประเด็นอย่างไม่เกร งใจในทันที “หัวหน้ าพูดแรงไปแล้ วนะครับ” ลูกน้ องที่นงั่ อยูข่ ้ างๆกระซิบบอก แต่มวั ร์ กลับหัวเรอะชอบใจซะงัน้ “ฮะๆ...ก็ฉนั พูดจริ งนี่นา...แต่สดุ ท้ ายนายก็ผา่ นมันม าได้ นิ...” เขาพูดพลางหันไปทางแอช “ครับ...ตอนแรกผมก็คิ���ว่าไม่ไหวเหมือนกันแต่อยู ื่ ๆไปม ืันก็ชินซะงัน....” ้ “นายเองก็เปลีย่ นไปเยอะนะ...” “เอ๋....เปลีย่ นไป?” “ดูสดใสขึ ้นละมัง้ เมื่อก่อนแทบไม่กล้ าคุยกับคนอื่นเลยด้ วย...” มัวร์ ตอบอย่างตรงไปตรงมาก่อนจะลุกขึ ้น จากโต๊ ะไปคุยกั บคนกลุม่ อื่นต่อ ปล่อยให้ เจ้ าตัวมึนงงกับคาพูดที่ทิ ้งค้ างไว้


เรางันเหรอที ้ ่เปลีย่ นไป... ใช่แล้ ว...พักหลังๆเขาเริ่ มที่จะพูดคุยกับคนอื่นมากข ืึ ื้น เริ่ มอยูก่ บั สังคมมากขึ ้นแม้ จะเล็กน้ อย... จะว่าไปมันก็ตงแต่ ั ้ ที่ลคั ซ์ชวั รี่ เขามาทางานนัน่ ละท ืี ื่ ทาให้ เขาเปลีย่ นไป...จากคนที่แทบจะไม่เคยรู้สกึ โกร ธใครเลยกับรู้สกึ โกรธ...หรื ออดขากับท่าทางของหมอนัน่ บางครัง้ ก็ใช่ที เขาคงปฏิเสธไม่ได้ วา่ ลัคซ์ชวั รี่ คือต้ นเหตุของการณ์เ ปลีย่ นแปลงของตนจริ งๆ “เอาละวันนี ้ฮีโร่อย่างฉัน ลัคซ์ชวั รี่ คนนี ้...จะโชว์วธิ ีการกินโค้ กทางจมูก!” ลัคซ์ชวั รี่ พดู ขึ ้นไม่หา่ งจากแถวนัน้ มากนักพร้ อมๆกับ เหล่าคนงานคนอื่นๆที่คอยเชียร์ การกระทาบ้ าๆบอๆของเขา อยูร่ อบๆซึง่ มันก็ทาให้ แอ ชถึงกับอดกุมขมับไม่ได้ ..หมอนี่เนี่ยนะ...คนที่เปลีย่ นแปลงชีวิตเรา...

UC 91.xx.xx แอชค่อยๆโยนกล่องใบสุดท้ ายเก็บเข้ าไปในคลังอย่างพิถี พิถนั นี่คงเป็ นงานสุดท้ ายของวันนี ้แล้ วละ... (..เฮ้ อ...วันนี ้งานหนักกว่าทุกวันจริ งๆแฮะ..) แอชปาดเหงื่อที่ไหลออกมา วันนี ้มีงานให้ เขาทามากกว่าที่เขา คิดไว้ เยอะ ถึงจะได้ คา่ จ้ างเพิ่มขึ ้นก็เถอะแต่แบบนี ้มันออกจะเหน ืื ื่อยไปมากจริ งๆ (..ดูทา่ แล้ ววันนี ้ฝนจะตกด้ วยสิ...รี บๆกลับดีกว่า..) หลังจากเคลียกล่องใบสุดท้ ายเสร็ จแอชก็เตรี ยมที่จะเลิ กงานแต่ก่อนที่จะทัน ได้ ปิดประตูคลังเก็บของแววตา ของต นก็ไม่สะดุดกับกระดาษใบหนึง่ ที่ตกอยูบ่ นพื ้นก่อนจะหย ืิ บมันขึ ้นมาดู เอ๋....


แอชมองกระดาษใบนันด้ ้ วยแววตาแปลกใจเล็กน้ อย มันเป็ นภาพถ่ายเล็กๆใบหนึง่ ที่ไม่นา่ จะเก่าเท่าไหร่ เป็ นผู้ชายกับผู้หญิงอายุไล่เลีย่ กาลังยืนยิ ้มให้ กล้ อง เด็กผู้ชายทางขวาถึงจะดูออ่ นเยาว์กว่าปกติไปสัก เล็กน ื้อยแต่คงเป็ นลัคซ์ชวั รี่ ไม่ผิดแน่..แต่ที่แปลกใจจริ ง ๆคือผู้หญิงผมยาวสีดาสนิทที่ยืนอยูข่ ้ างๆเพราะ เธอกลั บมีใบหน้ าที่คล้ ายเขามาก ด้ านมุมซ้ ายของรูปเขียนด้ วยตัวหนังสือสีทองกาชับไว้ ว ื่ า ‘กับลิซา่ ...ปี 0088’ ‘แม้ วา่ เธอจะไม่อยูแ่ ล้ ว..แต่ฉนั กัยงั .....’ แอชยืนมองภาพนันอยู ้ พ่ กั หนึง่ ใหญ่ๆราวกับวิญญาณหลุดล อยออกไป...ในที่สดุ เขาก็ร้ ูสาเหตุแล้ ว..สาเหตุ ที่ทาไ มหมอนัน่ ต้ องมาคอยตามเขาตลอดเวลา... “เอ้ า....มาอยูน่ ี่เองเหรอ...รี บๆเก็บของเถอะฝน เริ่ ม ตกแล้ วด้ วยสิ..” ลัคซ์ชวั รี่ ที่เพิ่งจะทางานของตนเสร็ จ เดินออกไม่หา่ ง จากเขาเท่าไหร่นกั “เอ...ทาไมวันนี ้ดูเงียบกว่าทุกวันหว่า...ฮัลโห ลๆ“ เขาส่ายมือผ่านใบหน้ าของแอชไปมาอย่างไม่ร้ ูสกึ รู้ สาถ ืึ งบรรยากาศที่เริ่ มเปลีย่ นแปลงเล็กน้ อย ผลัก๊ ! แอชผลักคนที่ตวั สูงตรงหน้ าอย่างเต็มแรง ส่งผลให้ ลคั ซ์ ชวั รี่ ที่ตงตั ั ้ วไม่ทนั ถึงกับล้ มลงไปทั ื้งๆอย่างนันก่ ้ อน จะวิ่งหนีเขาไปอย่างรวดเร็ วพร้ อมๆกั บรี บภาพเล็กๆที่ถกู ยัดคืนมาให้ เขาตอนถูกผลักซึง่ เจ้ า ตัวได้ เห็นดังนัน้ ก็ตกใจไม่แพ้ กนั กันจะรี บวิ่งตามคนต รงหน้ าไปในทันที ครื น ครื น.. สายฝนเริ่ มเทสาดลงมาอย่างรุนแรง พร้ อมๆกับเสียงฟ้าร้ องและลมที่พดั เป็ นระยะ แอชได้ แต่วิ่งไปด้ านหน้ า เรื่ อยๆอย่างไร้ จุดหมาย...


(..นี่เราจะวิ่งไปทาไมกัน...) (..ไม่ใช่สเิ ราแค่ไม่อยากยืนอยูต่ รงนันต่ ้ างหาก..) ควับ! ข้ อมือของแอชถูกลัคซ์ชวั รี่ คว้ าได้ ในทันที ความจริ งแล้ วถ้ าวัดด้ วยความสามารถทางร่างกายยังไงซะเ ขาก็ ทาบคนตรงหน้ าไม่ได้ อยูแ่ ล้ ว ใบหน้ าที่เปี ยกปอนเพราะน ้าฝนหันกลับมาหาเขาในทันที.. “ปล่อย.....” “ถ้ าปล่อยแล้ วนายจะไปไหน...” ลัคซ์ชวั รี่ เถียงทันควัน “ยังไงเรื่ องนี ้มันก็ไม่เกี่ยวกับนาย..!” “เพราะรูปนันสิ ้ นะ นายถึงได้ เป็ นแบบนี ้....” ลัคซ์ชวั รี่ พดู ขึ ้นอย่างแผ่วเบาความจริ งเขาเองก็พอจะ เดา เหตุผลออกอยูแ่ ล้ วนัน่ ละ... ด้ วยคาพูดของคนตรงหน้ าทาให้ แอชนิ่งเล็งเล็กน้ อยก่อนจ ะหันกลับมาหาเขา...ใบหน้ าของแอชทาให้ ลคั ซ์ ชัวรี่ ถึงก ืับผงะ แววตาตาที่เริ่ มแดงกลา่ หันกลับมาพร้ อมๆกับผยายามฝื นย ืิ ื้มทังน ้ ้าตา “ผมไม่ใช่ตวั แทนคุณลิซา่ นะ....” (..ทุกอย่างๆที่หมอนัน่ ทา ก็เพราะเห็นเราเป็ นคนอื่นเท่านัน..) ้ (..เป็ นคนอื่น..ไม่ใช่เรา..) คาพูดของแอชทาให้ ลคั ซ์ชวั รี่ ถึงกับผงะ..เถียงอะไรไมไ ด้ เลย...นัน่ คือสิง่ ที่เขาคิด มือที่บีบรัดข้ อมือของแอชค่อยๆคลายออกส่งผลให้ เขาหลุ ดพ้ นออกมาได้ ไม่ยากในจังหวะที่ลคั ซ์ชวั รี่ เผลอ...


แอชค่อยๆเดินออกห่างจากคนตรงหน้ าในทันที...ต่อจากนี ้ คงจะเข้ าหน้ ากันไม่ติดแล้ วละมัง.. ้ เอี๊ยด.... ในจังหวะนันเอง ้ นัง่ ร้ านเหล็กขนาดใหญ่ที่ไว้ ใช้ ซอ่ มโมบิลสูทก็ล้มครื นลงมาเพราะแรงลมเข้ าใส่แอชใน จังหวะนันพอดี ้ ในวินาทีแห่งความเป็ นตายที่แอชได้ แต่มองเศษซากเหล็กก ืาลังจะล้ มลงใส่ตนร่างๆหนึง่ ก็ พุง่ เข้ ามาผลักเขากระเด ื็ นออกจากระยะอย่างรวดเร็ ว ครื นนนนนน แอชลุกขึ ้นยืนมากองเศษซากเหล็กจานวนมาก ด้ วยชุดที่เปื อ้ นโคลนเล็กน้ อยแต่ถึงกระนันเขาก็ ้ ไม่ไ ด้ รับ บาดเจ็บอะไรเลย อะไรกัน..ทาไมเขารอดออกมาได้ ...อย่าบอกนะว่า.... “ลัคซ์ชวั รี่ --------------!!”

UC 91.xx.xx -โรงพยาบาล แอชได้ แต่ยืนกุมมืออยูห่ น้ าห้ องผ่าตัด...สติของเขาเร ืิ ื่ มหลุดลอยมากขึ ้น... กลัว..กลัว.... หลังจากนันไม่ ้ นานแสงสว่างต้ องป้ายห้ องผ่าตัดก็หยุดล งพร้ อมๆกับหมอที่เดินออกมาในชุดสีเขียว “คุณเป็ นคนรู้จกั ของคนไข้ งนเหรอ?..” ั้


“คะ...ครับ....ปะ..เป็ นยังไงบ้ างฮะ...เขาจะเป็ น อะไรม ืัืย้ !!” แอชรี บถามหมอตรงหน้ าอย่างตะกุกตะกัก ตอนนี ้เขาเริ่ มรน มากขึ ้นทุกทีแล้ ว “คนไข้ ยงั ไม่พ้นขีดอันตรายครับ ตอนนี ้เราแค่พยายามพยุงชีพจรเขาไว้ ก็เต็มที่แล้ ว ..เห ลือแค่ปฏิหารที่จะทา ให้ เขาฟื น้ ขึ ้นมาแล้ วละครับ..” “อะ..ไร..กัน”

ภายในห้ องICU ที่เงียบสงบจากเสียงคนแต่กลับมีเสียงเครื่ องมือแพทย์ มากมายดังเบาๆอยู่ แอชค่อยๆเดิน เข้ าไปหาร่างที่นอนหมดสติอยูบ่ นเตียงอย่ างกล้ าๆกลัวๆ “ลัคซ์ชวั รี่ .....” เขาได้ แต่เอ่ยชื่อนันอย่ ้ างแผ่วเบาก่อนที่น ้าตาจะไหล ออกมา... “เป็ นความผิดของฉันเอง..ถ้ าฉันไม่วิ่งออกไป...ถ ื้าฉัน ไม่ทาอะไรโง่ๆ.....” แอชได้ แต่ก้มหน้ านิ่งน ้าตาของ เขายังคงไหลไม่หยุด . . . “มะ..ไม่หรอก....ไม่ใช่ความผิดของนายสักหน่อย.. ” เสียงที่แผ่วเบาดังขึ ้นทาให้ แอชถึงกับผงะก่อนจะรี บหั นไปทางต้ นเสียงทันที ลัคซ์ชวั รี่ ที่หมดสติจนถึงเมื่อตะ กี ้ค่อยๆลืมตาขึ ้นม ามองเขาอย่างอ่อนโยน “ฉะ...ฉันเองก็ต้องขอโทษนายด้ วยละนะ...”


“ดะ...เดี๋ยวก่อนอย่างเพิ่งพูดอะไรเลย ฉันจะรี บไปตามหมอมาเดี๋ยวนี ้ละ...” ควับ! มือของคนอ่อนแรงคว้ าคนตรงหน้ าอย่างรวดเร็ วไม่ยอดให้ เ ขาทาตามที่คิดไว้ “ฉันยอมรับนะว่าตอนแรกฉันเห็นนายเป็ นตัวแทนลิซ่ า.... .” “แต่พอได้ อยูก่ บั นายมากๆทุกๆอย่างมันก็เปลีย่ นไ ป นายไม่เหมือนลิซา่ เลยสักนิด ...” “นายก็คิดนาย...” “มะ...มาพูดอะไรตอนนี ้ เดี๋ยวฉันจะไปตามหมอแล้ วรอก่อนนะ...” “ไม่มีประโยชน์หรอกฉันรู้ร่างกายตัวเองด���....” “แอช...นายช่วยอยูก่ บั ฉันสักพักได้ มย....ค ั ้ าขอ ร้ องส ืุ ดท้ าย...” แอชได้ แต่นิ่งเงียบเขาค่อยๆจับเก้ าอี ้นัง่ ลงข้ างๆเตี ยงคนไข้ อย่างช้ าๆ...สุดท้ ายเขาก็ทาได้ แค่นี ้งันสิ ้ นะ ..ยืน มองคนตรงหน้ าตายจากไป... “ยังจาวันแรกที่เราเจอกันได้ สนิ ะ...ที่ฉนั บอกว่ าอยาก เป็ นฮีโร่ ...” “อืม...” “ฉันอยากเป็ นจริ งๆนะ...ฮะๆ...พ่อแม่รวมถึงลิซา่ ต่างก ื็ ตายเพราะลูกหลงจากสงคราม..ฉันถึงอยากจะ เป็ น เป็ นคนที่สามารถยุติสงครามได้ ดูเพ้ อฝั นจังเนอะ” “มะ...ไม่หรอกฉันคิดว่าคนอย่างนายต้ องทาได้ แน่. ..คนบ ื้าๆอย่างนาย...” แอชพูดขึ ้นพร้ อมๆกับน ้าตาที่ ไหลไม่ยอมหยุด


“คนบ้ า?...ฮะๆ...นี่นายมองฉันเป็ นคนแบบนันงั ้ น้ เหรอ? ”

“ใช่นายมันบ้ ามากๆ ทังไฮเปอร์ ้ อยูไ่ ม่สขุ จะทาอะไรก็ยิ ้มแย้ มตลอด” “เพราะอย่างนัน....” ้ “เพราะอย่างนัน?” ้

“เพราะนายคือคนที่เปลีย่ นแปลงชีวิตของฉัน” “นายคือเพื่อนที่สาคัญที่สดุ ในชีวิตฉัน...”

“....เกินคาดนะเนี่ย..ฉันเนี่ยนะเป็ นคนเปลีย่ นแปลงชี วิตนาย....ผู้ชายนะมันต้ องเสาะแสวงหาหนทางด้ วย ตัวเอง สิ...”

“....ผู้ชาย....?”

“เอ้ า...ก็นายเป็ นผู้ชายไม่ใช่เหรอไง....”

“นี่นายยังไม่ร้ ูตวั อีกงันเหรอ ้ ...คนบ้ า...?”

“เอ๋........"


".........หาาาาาาาา…..ทะ...ทาไมฉันไม่เห็นรู้เล ย..”

“หัวหน้ ากับทุกๆคนก็ร้ ูนะ... น่าแปลกจริ งๆที่นายไม่ร้ ู ?”

“เฮ้ อ..โดนพวกนันปั ้ ่ นหัวเล่นจนได้ สนิ ะ......ฮะๆก็คิ ดแล้ วว่าทาไมมันแปลกๆ พอฉันบอกว่านายเป็ นผู้ชายก็ หัวเราะกันยกใหญ่...”

“นายนี่บะ..บ้ าจริ งๆเลย....” แอชหัวเราะเบาๆแต่ถึงกระนันน ้ ้าตาของเขาก็เริ่ มไหลหน ืักขึ ้นไปอีก..

“เฮ้ อ..ชักรู้สกึ ง่วงซะแล้ วสิ....”

“อย่างเพิ่งรี บนอนสิ เรายังต้ องมีเรื่ องให้ คยุ กันอีกมาเลยนะ.....ฉันไม่เค ยพูดมากขนาดนี ้มาก่อนเลยนาย รู้มย?” ั้

“ฮะๆ...นัน่ สินะปกติ’เธอ’เป็ นพวกพูดน้ อยแถมยังกล้ าๆกลัวๆด้ วยสิ...”

“สักวันฉันจะเปลีย่ นตัวเองให้ นายอึ ้งเลย....คอยดูเถอ ะ...”


“ฮะๆ..ฉันเองก็อยากเห็นเหมือนกัน...ฉันจะรอดูนะ ....” “ง่วงจัง....ขอนอนก่อนละ....ฮะๆ”

“นายต้ องรอดูนะ......รอดู.....อึก....” น ้าตายังคงไหลไม่หยุด....ความรู้สกึ นี ้ก็ยงั คงไม่จาก หาย....มันจะอยูอ่ ีกนานเท่านาน...

UC 91.10.xx อากาศเย็นๆเริ่ มพัดผ่านที่แถบนี ้สถานที่ที่มีแผ่นหิน วางเรี ยงรายเต็มไปหมดซึง่ ผู้คนส่วนมากคงเรี ยกมันว่า ’ สุสาน’ละนะ “โอ๊ ะ...ขอโทษทีคะ่ ..ฉันรี บนิดหน่อย...” ผู้หญิงผมดาสวมแว่นเดินเลาะเขาไปอย่าช้ าๆพร้ อมกับช่อ ดอกไม้ .. ตามด้ วยผู้ชายผมทองดูมีอายุหน่อยๆที่เดินตามมาด้ วย “ออซนี่นายเป็ นผู้ชายประสาอะไรนี่ ทาไมเดินช้ าจัง...” “เฮ้ ....รอด้ วยสิ...นี่เธอพาฉันมาที่นี่ทาไมเนี ื่ ย... ”

(..สองคนนัน...ดู ้ สนิทสนมกันดีจงั น้ าา......)


. . . . . . . “.....ไม่ได้ เจอกันพักนึง..ขี ้ฝุ่ นขึ ้นหนาเลยนะ ..” แอชค่อยๆวางช่อดอกไม้ สขี าวลงบนหลุมศพตรงๆหน้ าเขา หน้ า ป้ายเขียนไว้ อย่างชัดเจนว่า ‘ลัคซ์ชวั รี่ ครอส’ “เฮ้ อ...ที่ไมได้ มานานเพราะติดอะไรหลายๆอย่างนะ ...” “ฉันเป็ นทหารแล้ วนะ ถึงจะอยูข่ อสังกัดเข้ าหน่วยช่างก็เถอะ...สักวันฉันก็ อยากจะทาให้ ความฝั นที่อยาก เป็ นฮีโร่ของนายเป็ นจริ งขึ ื้นมาเหมือนกันนะ...” “แต่ตอนนี ้คงได้ แต่ฝันละมัง.....ยั ้ งไม่กล้ าเข้ ากลุ่ มกับคนอื่นเลย มีแต่คนน่ากลัวๆ...” “ดูเหมือนโรคสนิทกับคนยากของฉันมันจะกาเริ บอีกแ ล้ วละ ....”

"ฉันทาได้ แค่นี ้.เท่านันละ.....ชี ้ วิตที่ถกู นาย หยิบยืน่ มาให้ ฉนั จะใช้ มนั ต่อไป..." "และก็...ขอโทษนะสุดท้ ายก็ยงั อ่อนแออยูแ่ บบนี ้.. ... .ถึงจะไม่กล้ าทาอะไรหรื อคิดว่าทาไปก็คงไม่สาเร็ จ.... " "แต่ถึงอย่างนันความฝั ้ นของนายฉันจะพยายามนะ..."


. . . “เอาละ...คงได้ เวลาไปแล้ วสิ......ไว้ เดี๋ยวว่างๆจะมา เยี่ยมใหม่นะ....”

ต่อจากนี ้จะเป็ นยังไงต่อไปนะ...เอาเถอะ..... แอชยิ ้มเล็กน้ อยก่อนจะเดินจากไป...เส้ นทางที่ตนเลือก ได้ ถกู กาหนดขึ ้นมาแล้ ว...

TO BE CONTINUE >> MS Trikx CCA

Arshlus TurN : CCA Chapter 1


ฐานทัพ Axis หน่วย Order of the Phoenix วันรายงานตัววันแรก พวกเขาดูหมายเรี ยกจากหน่วยพิเศษที่ได้ รับมา ก่อนจะแบกกระเป๋ าเข้ ามาในตัวห้ องภายในปราการอุกา บาตย ืักษ์ "มีเวลาปรับสภาพ 3 วันก่อนถึงวันรวมทีมงันเหรอ" ้ "ไปไหนดีละ่ เนี่ย"

แอชได้ แต่หลบสายตาของผู้คนมากหน้ าหลายตา ก่อนจะแบกกระเป๋ าของตนเดินเดินออกมาจากกลุม่ คนแทบจะใ นทันที

[ไปที่] - ห้ องพัก : ห้ องส่วนตัวของตนเอง ตุบ....เสียงกระเป๋ าขนาดใหญ่ถกู วางลงกับพื ้นพร้ อมๆกับตั วของเขาที่เอนนอนลงบนเตียงอย่างรวดเร็ ว


"น่าอึดอัดจังเลยเลย....." แอชบ่นอุบกับสถาณการณ์ที่เขาพบเจอมา จะเป็ นเมื่อก่อนหรื อตอนนี ้เขาก็ยงั คงไม่ชินอยูด่ ีละน ะกับการที่ต้องพบเจอคนมากๆ

"เวลาปรับสภาพสามวันงันเหรอ....." ้ "เฮ้ อ...อยากได้ สกั 20วันจังเลย...." แอชรู้สกึ ประม่าสุดๆการที่ต้องเปลีย่ นงาน เปลีย่ นสถานที่อยู่ เปลีย่ นหัวหน้ าเปลีย่ นเพื่อนร่วมงานเป็ นอะไรที่ เขาไม ื่ชอบเลยจริ งๆ บางคนเรื่ องนี ้อาจจะเป็ นเรื่ องธรรมดา แต่สาหรับคนที่ชอบเก็บตัวเงียบอย่างเขามันคงเป็ นปั ญห าไม่น้อย เลยที่ต้องทาตัวให้ ค้ นุ กับที่อยูใ่ ห้ เร็ วที่ สุด

(..คนอย่างเราเหมาะแล้ วจริ งๆรึเปล่านะที่มาอยูท่ ี่นี ื่ ...)


(...เราเนี่ย..ก็ทาอะไรไม่คิดเป็ นเหมือนกันสินะ..... .) (...ยังไงก็สญ ั ญาเอาไว้ แล้ วด้ วยสิ....)

แอชได้ แต่บน่ ในใจพร้ อมๆกับเอาหน้ าซุกลงในหมอนขนาดใหญ ื่ ...ใช่แล้ วทาอะไรโดยไม่คิดผลมันก็เป็ น แบบนี ้นัน่ ละ. . คนอย่างเขาจะอยูร่ อดได้ สกั กี่น ้าในสนามรบกันนะ....แค ื่ คิดก็หน้ ามืดแล้ ว... แย่ชะมัดเลย...มานึกเสียใจตอนนี ้มันก็สายไปแล้ วแถมเข าเองก็ไม่คิดจะถอยอีกแล้ วด้ วย...

"เฮ้ อ...ถึงคิดไปก็ไม่ได้ อะไรขึ ้นมาเอาเป็ นว่าตอนนี ้ เราพักผ่อนร่างกายให้ เต็มที่ก่อนดีกว่า..."

จากนัน้ [เข้ าประชุมหน่วย]

Arshlus TurN :

ห้ องประชุม


เมื่อได้ เวลาประชุมพวกเขาก็พบกับคนๆหนึง่ เดินเข้ ามา ดูจากยศบนบ่าแล้ วเป็ นระดับนายพัน

[สนทนา*]

"ยินดีที่ได้ พบทหารใหม่ทกุ คน......" "ผมนาวาเอกดาโกต้ า ไฮแมน ผู้บงั คับบัญชาหน่วย Arondight " "แต่ละคนที่มาอยูท่ ี่นี่คงจะผ่านอะไรมาไม่ใช่น้อ ย... ." "ก่อนที่จะร่วมหน่วยของผมเชิญแนานาตัวเองให้ ตา่ ง ฝ่ าย ต่างรู้จกั กันเสียก่อน" "เพราะจากนี ้ไป....ทุกคนจะต้ องฝากชีวิตของตัวเอง ไว้ ก ืับคนในหน่วย" "ยืนขึ ้นแล้ วแนะนาตัวเอง...ความถนัด และประสบการณ์ในการบังคับ MS เข้ าต่อสู้" "เชิญคนแรก....." ดาโกต้ ากล่าวนาสันๆให้ ้ ทกุ คนแนะนาตัวออกมา


*-บทสนทนาของคนอื่นก่อนจะมาถึงแอช-

หลังจากคนอื่นๆเริ่ มทยอยแนะนาตัวไปมากกว่าครึ่งจนเหล ืื อเพียงเขากับอีกไม่กี่คน แอชค่อยๆลุกขึ ้นอย่างกล้ าๆกลัวๆ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้ าให้ เต็มปอดเพื่อให้ อาการประหม่า ลดน้ อยลง

(...ถะ.....ถึง...ตาเราแล้ ว...)

"อะ...เอ่อ...."

"ชะ..ชื่อแอชฮะ...แอชลัส เมเดียร์ โฮเนอร์ "

"ประสบการณ์ทางการทหารไม่เคยครับ...ตะ..แต่เคยเป็ นช่ างเครื่ องซ่อมโมบิลสูทอยูท่ ี่โรงงานเล็กๆแถวๆ


ยุโรป.. ประมาณหนึง่ ปี ครับ..."

"คะ...เคยมีประสบการณ์ขบั โมบิลสูทด้ วย...นะ...นิดหน่ อยครับ.."

"คะ.แค่.....นี ้ละครับ...."

(...ทะ..ทาได้ แล้ ว...) แอชคิดในใจก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างผ่อนคลาย


ดาโกต้ าค่อยๆวิเคราะห์ข้อมูลของแต่ละคนอย่างใจเย็น.. ..จนกระทัง่ คนสุดท้ ายได้ แนะนาตัวเองจบ... "..........." "เอาล่ะ จากนี ้ไปทุกคนคือดาบ..." "ดาบที่จะปกป้อง บ้ านหลังนี ้ ให้ อยูต่ อ่ ไปตราบนานเท่านาน" "กาห���ดการทดสอบซิมมูเลชัน่ ประเมินครัง้ แรกจะมีขึ ื้นใน เร็ วๆนี ้ ขอให้ ทกุ คนเตรี ยมตัวให้ พร้ อม" "ผมขอจบการประชุม...พักผ่อนตามสบาย" จากนันดาโกต้ ้ าก็คอ่ ยๆลอยตัวออกมาจากบรี ฟฟิ่ งรูมเป็ น คนแรก....


[ จากนันไปที ้ ่ ]- จุดดูดาว : ความจริ งเป็ นหอสังเกตการณ์เก่าของ Axis ที่เลิกใช้ ไปแล้ วแต่ก็ยงั มีคนแอบเข้ า ไปนอนชมวิวอยูบ่ ื้าง ตังอยู ้ ส่ ว่ นนอกยื่นออกไปจากตัวฐาน หลังจากหัวหน้ าของตนออกไปแล้ วแอชก็รีบปลีกตัวออกมาจา กคนอื่นแทบจะในทันที

"คุณดาโกต้ าน่ากลัวจังเลยอะ....." แอชบ่นพร้ อมกับถอนหายใจเบาๆ

(...เฮ้ อ..กลับห้ องเลยละกัน..) (...เอ๊ ะ...ไม่สถิ ้ าเรากลับห้ องเลยจะดูไม่ดีรึเปล่าน ะ..คนอื่นจะว่าไง...)

(...อยากดยูท่ ี่สงบๆจังเลยแฮะ...) (...จริ งสิ..ที่นี่มีหอสังเกตการณ์เก่าของ Axisอยูด่ ้ วยนี่นะ...ที่แบบนันคงไม่ ้ มีใครไปหรอก.... )

เมื่อแอชคิดได้ ดงั นันจึ ้ งรี บออกเดินทางในทันทีพร้ อมๆ กับหนึง่ สือเล่มเล็กๆที่เขาชอบเอาติดตัวไว้ อ่านฆ่าเว ลาเสมอ..


จุดดูดาว

ที่นี่ช่างเป็ นที่เงียบสงบอย่างที่เขาหวังไว้ จริ งๆ แต่ถึงกระนันสายตาของเขาก็ ้ ดนั ไปสะดุดกับเด็กหนุม่ คน หนึง่ ที่เดินมาถึงจุดชมวิวก่อนเขาเสียอีก ... "เอ...คนๆนัน..รู ้ ้ สกึ จะชื่อนัทสินะ..." แอชทวนชื่อของเด็กหนุม่ คนนันเบาๆ...ไม่ ้ นา่ เชื่อจริ ง ๆว่าจะมีคนมาที่เดียวกับเขาด้ วย

(..แต่ก็ช่างเถอะอย่าทาให้ เป็ นที่สนใจจะดีกว่าแฮะ..) เขาคิดในใจก่อนจะค่อยๆมองหามุมว่างๆของตนก่อนจะหย่อน ก้ นลงไปนัง่ พร้ อมๆกับกางหนังสือขึ ้นอ่าน เป็ นปกติแทบจ ะในทันที

(..ให้ มนั ได้ แบบนี ้สิ...) (..อย่างน้ อยที่นี่ก็สงบละนะ..)


Arshlus TurN :

วันที่สาม - ออนเซ็น : บ่อน ้าร้ อนสาหรับพักผ่อนร่างกาย แต่ทว่าเนื่องจากเป็ นสถานที่สิ ้นเปลืองจึงถูกจากัดพื ื้นที่ เพียงน้ อยนิด และเป็ นบ่อรวมไม่แยกชายหญิง - สนามซ้ อมยิงปื น : ใช้ หรับฝึ กฝนความแม่นยาในการยิง มีหลายระยะการยิงและเป้าหลากหลายแบบให้ เลือก - จุดดูดาว : ความจริ งเป็ นหอสังเกตการณ์เก่าของ Axis ที่เลิกใช้ ไปแล้ วแต่ก็ยงั มีคนแอบเข้ าไปนอนชมวิว อยูบ่ ื้าง ตังอยู ้ ส่ ว่ นนอกยื่นออกไปจากตัวฐาน - เหมือง Psycroframe : เหมืองที่มีอุณหภูมิสงู มาก ต้ องใส่ชุดพิเศษหรื อใส่ Normal suit เท่านันจึ ้ งจะเข้ าไป ได้ มีขา่ วว่านักวิจยั ค้ นพบแร่แบบพิเศษที่ใช้ สาหรับโมบิล สูทของผู้นาชาร์ ที่นี่ - ห้ องพัก : ห้ องส่วนตัวของตนเอง ภายในห้ องพักของวันที่สามแอชได้ แต่นอนเหม่อไปมาอยูบ่ นเตียง

"วะ....วันสุดท้ ายแล้ วเหรอเนี่ย..." เขาบ่นอย่างท้ อใจ...ทังๆที ้ ่ผา่ นมาสามวันแล้ วแต่อากา รเงียบประหม่าของตนยังไม่คอ่ ยจะลดลงเลย


"ใกล้ ถึงเวลาที่ต้องซ้ อมรบแล้ วด้ วย ตัวเราจะทาได้ จริ งๆรึเปล่านะ....?"

"เฮ้ อ......ไม่มนั่ ใจเลยแฮะ...."

เขาบ่นอย่างห่อเหี่ยวใจ...ก่อนจะดีดตัวลุกออกมาจากเต ืี ยงแทบจะในทันที

(..ไม่ได้ ๆ...เราต้ องมัน่ ใจกว่านี ้สิ....) (..ระ..รวบรวมความกล้ าไว้ ....) (..ใช่แล้ วหนังสือ....)


แอชรี บไปคุ้ยกระเป๋ าสัมภาระของตนอย่างรวดเร็ วพร้ อมๆก ืับหยิบหนังสือเล่มหนาสีถ่ ึงหน้ าเล่มขึ ้นมากอง เรี ยงไว ื้

"ใช่แล้ ว...เวลาแบบนี ้ต้ องอ่านหนังสือให้ ใจสงบไว้ ก่อ น..."

[อยูท่ ี่] - ห้ องพัก : ห้ องส่วนตัวของตนเอง ปี๊ บ ปี๊ บ ปี๊ บ หลังจากเย็นวันสุดท้ ายของวันพักผ่อนปรับสภาพสิ ้นสุดล ง ทุกคนในหน่วย Arondight ก็ได้ รับจดหมาย เข้ ารหัสจากหัวหน้ าหน่วยดาโกต้ า "...." หมายคาสัง่ AXS 093/4277 ถึง ลูกหน่วย Arondight พรุ่งนี ้ วันที่ U.C. 0093.02.01 ขอให้ มารวมพลกันที่ Gate 07 เวลา 0430 เพื่อรวมพลฝึ กซ้ อม โดยมี รายละเอียดการฝึ กซ้ อมดังนี ้ - สนามฝึ กซ้ อม น่านอวกาศ N2 - แบ่งเป็ นทีม 4 ต่อ 4 - ใช้ กระสุนสีและรูปแบบการชิงธงในการซ้ อม - เลือกใช้ โมบิลสูท 1 เครื่ องต่อไปนี ้ในการฝึ กซ้ อม


-- AMX-003/MMT-1 AMX-003 Gaza-C -- RMS-106 Hizack -- AMX-011 Zaku III

ขอให้ เผื่อเวลาสาหรับปรับแต่งเครื่ องด้ วย CAPT Dagota Hyman

"พะ...พรุ่งนี ้!..." แอชแทบจะลมจับเมื่อได้ รับคาสัง่ ที่ไม่ทนั ตังตั ้ ว...ก ื่ อนจะเริ่มเดินวนไปมารอบห้ องด้ วยแววตาวิตก เล็กน้ อย

จะว่าตื่นเต้ นก็ไม่ใช่....จะว่าประหม่าก็ไม่เชิง...

(..ระ..เราจะทาได้ มยนะ.....) ั้ (..ถ้ าพลาดขึ ้นมาต้ องโดนด่าแน่เลย...)


แอชได้ แต่กระวนกระวายไปมาก่อนจะสงบลงเล็กน้ อย..

"แบบนี ้จะไหวจริ งๆมัยนะ ้ เรา..."

[ เลือก*เครื่ องไหนก็ได้ ] [ เข้ าฝึ กซ้ อมกับทีม A ]

Arshlus TurN :


Axis โรงเก็บโมบิลสูท 04.30

Gaza-C

move 2 - Beam Gun [2] - Knuckle Buster [5] เลือกติดอุปกรณ์ [1] - Booster [+1 move , Active] - Redar [สามารถเลือกระยะตรวจจับได้ แต่ไม่เกินระยะสูงสุด , Passive] - Generater [เพิ่มระยะยิงของ Knuckle Buster เป็ น [6]] "เราจะไม่ซดั กันรุนแรงมาก ดังนันจะไม่ ้ อนุญาตให้ ใช้ บีมเซเบอร์ และยิงกันโดนแค่น ืัดเดียวถือว่าจบเกม และต้ องไปนัง่ รอ" ดาโกต้ าอธิบายอย่างคล่องแคล่วต่อหน้ าที่ประชุม


"เข้ าใจนะ"

(...ก็หวังว่าจะไม่รุนแรงมากอย่างที่พดู ละนะ...)

แอชคิดในใจอย่างประม่าเล็กน้ อยก่อนจะค่อยๆกามือที่ส ั ื่ นของตนเพื่อพยายาามให้ มนั สงบลง


(....เอาละ...ใจสู้หน่อยสิ.!...)

[สนทนา*] [ตกลงรูปแบบกันในทีม*]

รับทราบครับ หัวหน้ า~~" ไลท์เรย์รับคาของดาโกต้ าก่อนจะหันไปดูเพื่อนร่ วมทีม "แล้ ว...ใครจะเป็ นหน่วยไหนล่ะมีความเห็นกันมัย? ้ " "...ไม่มีอาวุธระยะประชิด ชันขอเป็ ้ นหน่วยซัพพอร์ ตแนวกลาง..." เสีย่ วหลางพูดแบบเรี ยบๆโดยไม่แม้ แต่ เหลือบมองคนอื่นๆ

"..อะ...เออ....ผะ...ผมยังไงก็ได้ ฮะ..." แอชพูดพร้ อมกับพยายามหลบสายตาของคนในทีม ยังไงซะเขาก็ไม่ กล้ าออกความเห็นอยูแ่ ล้ วด้ วยสิ

"โอ้ ยๆๆ พวกนายทังคู ้ น่ ะ่ !"


ขวัญเดินเข้ าไปตบก้ นของเสีย่ วหลางกับแอช "เวลาประชุมกันก็เหมือนกับเวลากินข้ าวทังครอบคร ้ ืัว อย่างน้ อยๆมองตากันหน่อยก็ยงั ดีนา่ "

่้ แอชสะดุ้งโหยงในทันทีก่อนจะหันไปมองหญิงสาวตรงหน้ า (...หยึย...มาจากไหนเนีย...) "ขะ...ขอโทษฮะ....ผมไม่คอ่ ยชินเวลาเจอกับคนเยอะๆ.... " เขาพูดตะกุกตะกักเล็กน้ อย

"จริ งของยัยนี่นนแหละ ั้ เืี ราเป็ นทีมนะ พวกนายจะทาตัวอย่างกับว่าข้ าอยูต่ วั คนเดียวทาไมฟะ?" ไลท์เรย์เออออกับคาพูดของคนที่เพิ่งเข้ ามาในวงสนทนา "ว่าแต่....เธอสนใจย้ ายทีมมาอยูท่ ีมนี ้มัยล่ ้ ะ บางทีหวั หน้ าอาจจะอนุญาตก็ได้ นะ ชันว่ ้ าคงน่าสนุกกว่านัง่ ประชุมกับพวกขี ้เก๊ กแน่ๆ" เขาหันไปถามขวัญ

"ไม่ดีกว่า เพราะการแบ่งทีมนี่จดั แบบสุม่ เพือ่ ให้ ฝึกวางแผนว่าจะ แบ่งหน้ าที่รับผิดชอบกันยังไงถ้ าหากมี สมาชิกที่เพิ่ง รวมกันแบบกระทันหัน" "ดังนันต้ ้ องรับผิดชอบเพื่อนร่วมทีมที่ตวั เองมีอ ยูใ่ ห้ ดีไงล่ะ"


"...นี่..." เสีย่ วหลางหันหน้ าไปหาขวัญแล้ วพูดขึ ้น "นี่เธอใช่ผ้ หู ญิ งจริ งๆรึเปล่า?" เสีย่ วหลางถามแบบเรี ยบๆ ด้ วยความสงสัยในท่าทางของขวัญ

"ในสนามรบน่ะเขาไม่แบ่งชายหญิงหรอกนะ ตาเดียว" ขวัญตอบพร้ อมตังชื ้ ่อเล่นให้ เสีย่ วหลาง(โดยไม่ตงใจ ั ้ )ไปอีกคน "ถ้ าไม่ดิ ้นให้ รอดก็นอนเป็ นศพแค่นนแหละ" ั้ เธอทาท่าทางนิ่งพร้ อมยิ ้มเยาะเพือ่ เก็บอาการบางอย่าง ไว้ ในใจ...


"...คงจะแปลว่าไม่ใช่สนิ ะ..." เสีย่ วหลางพูดแบบไม่ใส่ใจว่าจะเกิดอะไรตามมา

"อะ...เอ่อ...คุณเสีย่ วหลาง...ก็พะ..พูดเกินไปนะ ฮะ" "คุณขวัญเขาออก...จะ...สมหญิงออก......."

แอชเห็นหญิงสาวตรงหน้ าเริ่ มใจไม่ส้ ดู ีก็พยายามเอ่ยปา กช่วยเล็กน้ อยก่อนจะเงียบไปพักหนึง่ ใหญ่..

"ถะ...ถึงจะน่ากลัวไป...สักนิดก็เถอะฮะ...." แอชพูดพร้ อมกับหลบสายตาขวัญทันที...


"ระ หรื อว่า..... ไม่แน่นะทุกคน สาวน้ อยที่ยืนคุยอยูข่ ้ างหน้ าพวกเร���ตอนนี ้.....อาจจะเคยเป็ นชายหนุม่ เช่น เราๆมาก่อนก็ได้ ใครจะรู้ !!! "

"(ไอ้ พวกนี ้มันไม่ได้ ตงใจจะประชุ ั้ มซักนิดเลยนี่ หว่า ....)" รอชคิดไปทาหน้่ าหนักใจไปด้ วย


"ขวัญ...." รอชเรี ยกชื่อสาวน้ อยที่เหมือนจะโดนล้ อมวงแซวขึ ้นมา

รอชค่อยเดินไปข้ างๆแอชลัส แล้ วชี ้ไปทางเขา "หมอนี่สมหญิงกว่าเธออีกนะ..." "ฉะนัน้ เธอจะได้ ไม่ดปู ระหลาดอยูค่ นเดียวไง.....สบายใจได้ " รอชเหมือนจะพยายามปลอบใจเธอด้ วยแวว ตาใสซืิอ่

"นัน่ ..สินะ"


ขวัญปั น้ หน้ านิ่งเข้ าไว้ พยายามทาตัวสุขมุ เป็ นผู้ใหญ่ที่สดุ คิดซะว่าเป็ นการล้ อเล่นๆเพื่อเสริ มความสนิทสนมก็แล้ ว กัน...

"เอาเป็ นว่าเรากลับเข้ าเรื่ องซ้ อมรบกันต่อได้ หรื อยัง ?" เธอพยายามดึงประเด็นออกทะเลกลับเข้ าฝั่ ง ก่อนที่จะอดใจไม่ไหวยิงทิ ้งไอ้ พวกนี ้ก่อนออกรบมันตรง นี ้เลย

"...งันเธอก็ ้ นา่ จะกลับไปทางโน้ นนะ..." เสีย่ วหลางพูดพลางชี ้มือไปที่นทั กับอัศวิน "เพราะคนตรงนี ้ไม่ได้ อยูท่ ีมเดียวกับเธอซักคนนะ" "...ใครมีความเห็นอะไรเกี่ยวกับแผนการรบมัย?... ้ " เสีย่ วหลางหันหน้ าไปถามเพื่อนร่วมทีมคนอื่น

"โอเคๆ เดี๋ยวค่อยไปวัดกันในสนามซ้ อมหละ" ขวัญเอ่ยพลางเดินแยกออกไป แต่คาพูดของเสีย่ วหลางยังวนในหัวอยู่

"งันมาเริ ้ ่ มประชุมเลยแล้ วกันจะได้ ไม่เสียเวลา" รอชพูดตัดบท


"ขวัญเธออยูท่ ีม B ไม่ใช่เหรอ ไม่มีประชุมรึไง?" "ขวัญ..." รอชตะโกนเรี ยกโดยที่หน้ าไม่ได้ หนั มา

"พยายามเข้ าละ..."

"ขอบใจ แล้ วเจอกันในสนามรบ" ขวัญตอบโดยไม่หนั ไปเช่นกัน

ไลท์เรย์ถอดแว่นออก...ท่าทางของเขาเปลีย่ นเป็ นจริ งจั งทันที "เมื่อกี ้คุยถึงตรงไหนแล้ วนะ....ใช่...เสีย่ วหลา งบอก จะเป็ นหน่วยสนันบสนุน งันชั ้ นจะเป็ ้ นหน่วยจู่โจมเองก็


แล้ วกัน รอชนายจะื้เป็ นอะไรล่ะ? ถ้ านายคดสินใจได้ เราจะได้ วางตาแหน่งให้ แอชลัชได้ ... " ไลท์เรย์เว้ นจังหวะไปนิดหนึง่ เพื่อให้ คนอื่นได้ คิดตา มแล้ วก็พดู ต่อ "เสร็ จแล้ วเราจะได้ วางแผนได้ วา่ เราจะเล่นแบบ4-4-2 หรื อว่า 4-5-1 แต่ชนชอบแบบกองหน้ ั้ าตัวเดียว มากกว่านะ"

"ถ้ าบุกไปคนเดียวแล้ วใครจะช่วยซัพพอร์ ต ฉันว่า บุกสามเฝ้าหนึง่ ดีกว่า " "แอชลัชอยูเ่ ฝ้าฐานไป ที่เหลือยัดบูสเตอร์ แล้ ววิ่งไปชิงธง ตามเสต็บจะดีกว่า " "เพราะหุน่ ฝั่ งเรามีตวั บุกอยูถ่ ึงสามตัวเลยนะ"

"จริ งสิ รอบนี ้เป็ นการชิงธงนี่นา..." เสีย่ วหลางที่เพิ่งนึกออกหลังจากได้ ยินรอชพูดขึ ้น "...แต่จะมามัวแต่ระวังธงก็คงไม่ได้ แต่วา่ นะ ถ้ าปล่อยแอชลัสไว้ คนเดียวมันน่าเป็ นห่วงน่ะ" "เพราะงัน้ ไลท์ นายกับรอช บุกไปชิงธงมาเลย ชันจะพยายามยิ ้ งคุ้มกันให้ แล้ วก็ จะคอยดูธงช่วยแอชลัสให้ ด้ วย" "หรื อพวกนายว่ายังไง?"

"ผะ...ผมยังไงก็ได้ ฮะ..." "ตะ..แต่ถ้าเน้ นการบุกมาไป...ผล..ที่ตามมามันคงจะไม่ ดีสกั เท่าไหร่นะฮะ..."


"อย่างว่าฝั่ งเรามีแต่หนุ่ ไว้ ใช้ สาหรับบุกเยอะ เอาเป็ นว่า พวกเราสามคน เรไร เสีย่ ว และฉันจะเน้ นบุกตีฝ่า แล้ วชิงธงมา" "ส่วนแอชนายเฝ้าธงไว้ ละกัน ตกลงตามนี ้" รอชได้ แจกแจงหน้ าที่ให้ แต่ละคนแล้ วก็สรุปแผนจนเสร็ จ

[ติดตังอุ ้ ปกรณ์ ] - Generater [เพิ่มระยะยิงของ Knuckle Buster เป็ น [6]] [ออกตัวสูส่ นามซ้ อม]*เข้ าสูเ่ ทิร์นกระดาน [ยังก่อน]

ภายในคอกพิทแอชเหยียดมือออกไปจับคันบังคับอย่างกล้ าๆ กลัวๆ สายตาของเขาเริ่ มมองไปที่แผงข้ อมูลและภาพด้ านหน้ าของ ตน.... ใจที่เริ่ มสัน่ ค่อยๆเต้ นเป็ นจังหวะอย่างช้ าๆราวกับมั นพยายามทีจ่ ะสงบลง

"เอาละ....ระ.....เราต้ องทาได้ ...."

"แอชลัส เมเดียร์ โฮเนอร์ ....ไปละฮะ..."


Arshlus TurN :


"เราทาได้ เพียงแค่นี ้สินะ...." "ต้ องสู้เท่านัน!!" ้

Arshlus [TurN Fic] :

"อะไรกัน!..แม้ แต่คณ ุ ไลท์เรย์..ก็ไม่รอดเหมือนกันงั ้ นเหรอ..." แอชลัสกล่าวขึ ้นด้ วยสีหน้ าตกใจ

เขารู้สกึ ได้ ทนั ทีวา่ เลือดภายในร่างนันสู ้ บฉีดมากกว่ าปกติ

..ตัวเรากาลังตื่นเต้ นอยูส่ นิ ะ...นี่หรอความรู้สกึ ที ื่ ต้องรบกันจริ งๆ... ..ถึงจะรู้วา่ มันเป็ นเพียงการซ้ อมก็เถอะ...แต่ทาไม.. .มือมันก็ไม่ยอมหยุดสัน่ เสียทีนะ...

หยาดเหงื่อของแอชไหลซึมไปทัว่ ร่างกายก่อนเจ้ าตัวจะยิ ื้มออกมาอย่างสัน่ ๆ "ทนอีกหน่อยน่า...อีกเดี๋ยวเดียวทุกอย่างจะจบลงสักที ..." Arshlus [TurN Fic]


"เฮ้ อ...." "จบแล้ วงันสิ ้ นะ...." แอชถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนก่อนจะค่อยๆปล่อยมือที่ สัน่ อยูอ่ อกจากคันบังคับอย่างช้ าๆ

Arshlus [TurN Fic]

Axis ส่วนนอก โรงเก็บโมบิลสูท หน่วย Arondight หลังจากการได้ รับชัยชนะของ Team A แล้ ว หน่วย Arondight ก็รวมตัวกันบินกลับฐาน โดยระหว่างทางไม่ มีใครพูดอะไรกันสักคน เพราะต่างคนก็ตา่ งเหนื่อยอยากจะไปอาบน ้าล้ างตัวแล้ วเ ข้ านอนเต็มแก่ พวกเขาเอาเครื่ องลงจอดกันเป็ นวงกลมล้ อมรอบเครื่ องของ ดาโกต้ า ก่อนจะออกจากคอกพิตมารวมกันโดย มีผ้ พู นั อยูต่ รงกลาง


"การฝึ กเป็ นอย่างไงบ้ างครับ" หนึง่ ในนันกลั ้ นใจถาม ้ เมื่อเห็นดาโกต้ าที่ยืนเงียบอยูบ่ นมือหุน่ สีแดงของเข า "...." [สนทนา*]

(..หยึย...) (..ไม่ถกู กับหัวหน้ าคนนี ้เลยจริ งๆแฮะ...ดูยงั ไงก็นา่ กลัว...) แอชยืนสัน่ เล็กน้ อยเมื่อต้ องประชันหน้ ากับสีหน้ าจริ ง จังตลอดเวลาของหัวหน้ าของตนตรงหน้ า


"....." "ยินดีด้วย กับทีม A ทีสามารถทาภารกิจให้ ลลุ ว่ งลงได้ ...." "แต่!!!!...." "แผนการที่เลือกใช้ ...." "มันไม่ได้ เรื่ องจริ งๆ...." "ไอ้ การใช้ เพือ่ นเป็ นเป้าล่อนี่...." "คิดจะใช้ มนั ในสงครามจริ งๆอย่างงันหรื ้ อ!!!!.... " "จุดหมายสูงสุดของการออกรบนัน้ คือการออกไปพร้ อมๆกันและกลับมาพร้ อมๆกัน..." "แต่พวกคุณกลับเลือกที่จะทิ ้งเพื่อนให้ เป็ นตัวหม ากที ื่ เสียไปเท่าไหร่ก็ได้ ...." ".............มันเป็ นสิง่ ที่ยอมรับไม่ได้ ในสนาม รบจร ืิ งๆ" "หลายคนอาจคิดว่าสิง่ นี ้เป็ นความคิดในอุดมคติที่ เพ้ อ ฝั น" "แต่คนเราทุกคน...มีชีวิตอยูก่ ็เพื่อสิง่ ที่เรี ย กว่า อุดมคตินนั่ แหละ....." "ส่วนทีม B....." ".....ไม่มีอะไรจะนิยามการซ้ อมรบครัง้ นี ้ได้ ดีไป กว่า คาว่า 'ห่วยแตก'...."


"ถ้ า..นี่เป็ นการออกรบจริ ง..." "ในระหว่าที่เถียงกันไปกันมาน่ะ คงตายกันไปได้ 100 กว่ารอบแล้ ว....." "รึวา่ ผมควรให้ พวกคุณฝึ กด้ วยกระสุนจริ งดี....." ".....เผื่อจะเพิ่มความตรึงเครี ยดให้ เหมือนการรบ จริ ง กว่านี ้" "หา?" "........." "ไอ่เรื่ อง Team Work เนี ้ย......" "มันคือปั ญหาใหญ่เลยนะ....." "ผมควรทายังไงกับเรื่ องนี ้ดี....."

"หยึย....โดนเละเลยอ่า...." แอชได้ แต่หลบสายตาของผู้พนั ตรงหน้ าโดยไม่กล้ าโต้ ตอบ

ดาโกต้ าหยุดคิดสักครู๋ก่อนที่จะกล่าวต่อ.... "นานมาแล้ ว...ว่ากันว่ามีที่อยูท่ ี่หนึง่ ....."


"ที่คนเราสามารถแสดงทุกอย่างที่เป้นตัวเองออกมาไ ด้ .. ....." ".....ทังที ้ ม A และ ทีม B ทุกคน" "...จะลง ออนเซ็นพร้ อมกันทังหมด ้ เพื่อพูดคุยเปิ ดอกถกเถียงปั ญหาที่เกิดขึ ้นในวันนี "้ "ทุกคน!!!" "...ชัดเจนใช่ไหม?"

(....หะ....หาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา....)

"ค่ะ !!" อัศวินรับเสียงดังฟั งชัด ก่อนจะเดินนาไปก่อนใครเพื่อน ...จะลนลานให้ ใครเห็นไม่ได้ ... ...จะลนลานให้ ใครเห็นไม่ได้ ...


"เดี๋ยวสิคะ! ออนเซ็นของที่นี่นะ่ มันรวมชาย-หญิงไม่ใช่เหรอ!" ขวัญสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ ยินคาสัง่ ของดาโกต้ า "...เพราะงันก็ ้ ไม่แปลกที่จะลงไปพร้ อมๆกันนี่?" "คาถามต่อไป?" (..งะ...ตอบกันง่ายๆเงี ้ยเลยเนี่ยนะ!...) "คะ ครับหัวหน้ า!!!" ไลท์เรย์ตอบรับคาสัง่ "เอ่อ....ถ้ าแบบนันขออนุ ้ ญาตเอากล้ องของกองทัพไป บันท ืึ กภาพเป็ นหลักฐานด้ วยนะครับ !!" "ไม่อณุญาติ! ทุกอย่างจะถูกเก็บไว้ ในใจเท่านัน?" ้


"คาถามต่อไป?"

"ผะ..ผู้พนั ฮะ...ถ้ าไม่ไป....เื่อ���อ......?"

"ก็แค่ทกุ คนจะเปลีย่ นที่คยุ กัน เป็ นคุกแคบๆอัดๆกันเข้ าไปแทน" "ก็ในเมื่อให้ แช่น ้าคุยกันสบายๆไม่ชอบนี่นะ" "ก็รับผิดชอบร่วมกัน...." "คาถามต่อไป?"

(..เงะ........โหดร้ าย.......) (..แบบนี ้จะทาไงดีเนี ้ย....)

รอชหันไปมอง ขวัญซึง่ กาลังลาบากเพราะเป็ นผู้หญิงซึง่ ต้ องลงบ่อร่ว มกับผู้ชายจึงอดไม่ได้ ต้อง ช่วย "เดี๋ยวก่อนครับ..."รอชพูดพร้ อมกับยกมือขึ ้น


"การที่ให้ ผ้ หู ญิงกับผู้ชายลงบ่อเดี๋ยวกัน มันไม่ดคู กุ คามทางเพศไปหรื อครับ " "ชื่อบ่อก็ชดั เจนแล้ วนี่วา่ เป็ นบ่อรวม...." "เอ....แบบนี ้รึวา่ คุณคิดอะไรไม่ดีกบั ทหารหญิงเพ ืื ื่ อร ื่ วมงานของตัวเอง?" "คาถามต่อไป?"

....


(...แย่ชะมัดเลย....) (...ไม่มีทางอื่นแล้ วเหรอเนี ้ย...)

แอชได้ แต่ตวั แข็งทื่อ...ไม่สามารถทาอะไรได้ ซะงัน้

"อืม...." "รู้สกึ ว่า.......ที่ปัญหาเยอะกันนี่มีแต่พวกผู้ ชายน ะ....." "สาวๆเค้ าไปเตรี ยมตัวถึงไหนต่อไหนแล้ ว"


ดาโกต้ าพูดพลางหันไปทางอัศวินที่ลอยออกจากห้ องไปก่อน ล่วงหน้ านานแล้ ว "คาถามต่อไป?" ดาโกต้ าหันไปมองรอบๆ และไม่เห็นว่ามีใครจะมีคาถามอีก.... "อีก 15 นาที รวมแถว หน้ าห้ องออนเซ็น" "เลิกแถว!"

จากนัน้

...นี่มนั ... [ไปสถานที่ที่ดาโกต้ าสัง่ ให้ ไป*] [ไม่ไป! หัวเด็ดตีนขาดก็ไม่ไป!!]

@ onsen room และเมื่อทหารใหม่ทกุ คนมากันอยูพ๋ ร้ อมหน้ า....


"เอาล่ะ.... สิง่ ที่พวกคุณจะต้ องสรุปอออกมาให้ ผมหลังจากที่พดู คุย กันเสร็ จแล้ วคือ " "ปั ญหาของคุณ ที่ไม่สามารถทางานเป็ นทีมได้ คืออะไร" "ปั ญหาของคนอื่น ในมุมมองของคุณที่ไม่สามารถทางานเป็ นทีมกับคุณได้ คือ อะไร" "และ......แนวทางการแก้ ไขปั ญหาที่เกิดขึ ้นจาก 2 ข้ อที่วา่ มา" ".......ผมจะรอฟั งข้ อสรุปอีกครัง้ " "รับทราบ!?" "อ้ อ......" "ผมลืมบอไปถ้ ามีการทะเลากันถึงขันลงไม้ ้ ลงมีอ ทุกคนจะมีความผิดร่วมกัน" "และจะได้ รับการลงโทษทางวินยั กันทุกคน" "รับทราบ!?" หลังจากที่ทกุ คนได้ รับรู้สงิ่ ที่ต้องคิดและทาแล้ วจึง ทังหมดเข้ ้ าห้ องออนเซ็นไป


-ระหว่างที่ทกุ คนแช่น ้ารอชมองไปรอบๆนับจานวนเพื่อนในใจ "แอชมันไปไหน? ทาไมไม่มาซักที" "ช่วยไม่ได้ เดี๋ยวไปตามให้ แล้ วกัน" พอรอชพูดเสร็ จก็เดินออกจากบ่อ ไปห้ องแต่งตัวผู้ชาย

@ onsen room

"ไปช้ าหน่อยคงไม่เป็ นไรมัง...." ้ แอชพูดพลางค่อยๆถอดชุดของตนออกเพื่อเตรี ยมตัวที่จะเข ื้าไปรวมกับคนอื่นในออนเซ็นหลังจากทุกคน เริ่ มทยอยกันล งบ่อหมดแล้ ว

"เฮ้ อ......." แอชถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆกับเรื่ องหนักใจอะไรบางอย่า งก่อนจะค่อยๆมองหาผ้ าเช็ดตัวของตน

-ห้ องแต่งตัว"เฮ้ เจ้ าหนูรีบไปรวมกลุม่ ได้ แล้ ว ขืนชักช้ าเดี๋ยวจะซวยกันหมดอีก" รอชเดินเข้ ามาพร้ อมกับเรี ยกแอชไปด้ วย


"...." "...." "กะ......" ทันทีที่รอชเข้ ามาสายตาของแอชก็สบตากับรอชอยูพ่ กั นึ่ ง ก่อนจะรี บหยิบผ้ าเช็ดตัวมาปิ ดบังเรื อนร่างของตนอย่าง รวดเร็ ว...


"กรี๊ ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด........................ ..."


"เฮ้ ย!! เกิดอะไรขึ ้น?" ไลท์เรย์หนั ไปถามคนอื่นๆที่อยูด่ ้ วยกัน แต่ละคนก็มีทา่ ทีตกใจไม่ตา่ งจากเขา ื่ าไ "ชิ งี ้ต้ องไปดูแล้ ว!! เสีย่ วมาเป็ นแบ็คอัพหน่อยมา!! " พูดเสร็ จเขาก็หยิบแว่นที่ข้างบ่อมาสวมแล้ ววิงเข้ ปในห้ องแต่งตัวทันที "...เฮ้ อ นายเนี่ยนะ ไลท์..." เสีย่ วหลางถอนหายใจแบบเบือ่ ๆกับไลท์เรย์แต่ก็วิ่งตาม ไปด้ วย

"..................." รอชตกใจยืนตัวนิ่ง "ผู้หญิง!" "ขอโทษ...." รอชยืนหันหลังทันที

....ฉ่า....... แอชรู้สกึ ได้ ทนั ทีวา่ ตอนนี ้ใบหน้ าของตนร้ อนซะยิ่งกว่ าน ้าในออนเซ็นเสียอีก

รอชกัดฟั นหยิบผ้ าเช็ดตัวแถวนันให้ ้ "รี บๆเปลีย่ นซะเร็ วๆเข้ า" "เสียงดังขนาดนี ้เดี๋ยวก็มีคนมาหรอก"


แอชรับผ้ าเช็ดตัวจากรอชในทันดีอย่างสัน่ ๆ..... แต่ถึงกระนันก็ ้ ไม่ทนั เสียแล้ วเมื่อเด็กหนุม่ สองคนที ื่ ได้ ยินเสียงกรี ดร้ องเมื่อครู่วิ่งเข้ ามาเห็นในจังหว ะนัน้ พอดี

"...อะ..." "อะ...อย่ามองน๊ าาาาาาาา!!!...." แอชรี บเอามือและผ้ าเช็ดตัวที่ได้ รับมาปกปิ ดส่วนต่างๆ ของร่างกายอย่างรวดเร็ ว..

ทันทีที่ไลท์เรย์ถึงห้ องแต่งตัว..ภาพแรกที่เห็นคือสภ าพรอชที่หน้ าแดงผิดปกติกบั ....ผู้หญิง ใช่แล้วผู้หญิงผม สันในชุ ้ ดว่ายน ้า "นี่มนั ...." เขาอึ ้งในภาพที่เห็นจนพูดอะไรไม่ออกไปชัว่ ครู่


"ผู้หญิง!! เสีย่ วหลางผู้หญิงเฟ้ยผู้หญิง!!! แถมยังน่ารักกว่ายัย2คนที่อยูใ่ นบ่อออนเซ้ นตอนนี ้ซะอ ืี ก!! ...... เดี๋ยวนะ"

อาการตื่นเต้ นของไลท์เรย์อยูๆ่ ก็ชะงักไป เมื่อเขานึกอะไรขึ ้นมาได้ ....ก็หน่วยเราคนสุดท้ ายที่ เหลืออยูม่ ามัน ...แอช?


"ห๊ ะ!" เสีย่ วหลางถึงกับอึ ้งเมื่อเห็นภาพตรงหน้ า ก็คนที่ควรจะอยูต่ รงนี ้มัน... แอช?!

แอชที่เห็นคนชายหนุม่ ทังสองมองมาทางตนอย่ ้ างไม่กระพร ืิ บตาก็ถึงกับหน้ าแดงยิ่งกว่าเดิน จนถึงกับทาอะไรไม่ถกู ......

"อะ...อย่า..."

"อะ...อย่าหันมาม้ องน้ า-----!...."


แต่เสียงที่พูดออกไปเป็ นตัวบ่งบอกให้ สองหนุม่ ตรงหน้ า รู้ได้ ทนั ทีเลยว่าคนตรงหน้ าของพวกเขาคือ "แอช" แน่ๆ

ชัดเลย....ไอหนุม่ เบื่อโลกที่เขาเห็นตังแต่ ้ มาที่นี่ จนถึงซ้ อมเสร็ จเมื่อไม่กี่นาทีมานี.้ ...เป็ นผู้หญิง! !?

"ฝั น...ชันฝั ้ นอยูแ่ น่ๆ มันจะเป็ นการ์ ตนู เลิฟคอมเมดี ้มากเกินไปแล้ วนะ!! จริ งๆแล้ วชันนอนอยู ้ ใ่ นห้ องพักของ ตัวเอง แล้ วก็รอการตื่นมาซ้ อมรบอยูแ่ น่ๆ แน่นอนเลย!!" ไลท์เรย์เริ่ มทาการเปิ ดโหมดหลอกตัวเองแบบอัตโนมัติ เมื่อเจอเรื่ องผิดคาดที่คอ่ นข้ างจะเหลือเชื่อ "ผัวะ!" เสียงมือของเสีย่ วหลางกระแทกกับหัวของไลท์


"เอาล่ะ คราวนี ้นายบอกชันซิ ้ วา่ ตอนนี ้เราสองคนฝั นอยูร่ ึเปล่า " เสีย่ วหลางพูดทังๆที ้ ่ยงั ทาหน้ าตกใจอยู่

"หัวคนนะเฟ้ย ไม่ใช่กลอง!!" ไลท์เรย์พูดขึ ้นพลางลูบหัวของตัวเอง "แต่วา่ ...เจ็บแบบนี ้สงสัยเราไม่ได้ ฝันฟ่ ะ!! หรื อว่าหัวหน้ าดาโกต้ ากับแอชจะซ่อนกล้ องแกล้ งพวกเราไ ว้ ฟะ?" เขาถามเสีย่ วหลาง ดูเหมือว่าจะยังปฏิเสธความจริ งและหาเหตุผลอื่นที่มีค วามเป็ นไปได้ อยู่ "..........................." เสีย่ วหลางดูเหมือนจะอึ ้งจนทาอะไรไม่ถกู นอกจากอ้ าปาก ค้ างแล้ วก็หบุ ปากจนนิ่งสนิท

"....ระ...ระ..รี บหันไปสิฮะ ....." แอชพูดด้ วยแววตาสัน่ ๆและดูเหมือนจะเริ่ มน ้าตาคลอเบ้ า อย่างอายๆแล้ ว ด้ วย . . .

"รี บๆไปกันได้ แล้ วเดี๋ยวก็โดนลงโทษหมดหรอก" รอชเดินไปลากเสีย่ วกับไลท์ที่ยงั คงยืนอึ ้งไม่หาย ออกไปข้ าง


นอกทันที "ส่วนเธอ แอช ก็รีบๆตามมาละ"

"........" แอชพยักหน้ าตอบรอชอย่างสัน่ ๆเป็ นเชิงตกลง

@ออนเซ็น...

แอชค่อยๆจ่มขาของตนลงในบ่ออย่างกล้ าๆกลัว ใบหน้ าของ'เธอ'ยังคงแดงอยูไ่ ม่ตา่ งจากก่อนหน้ านี ้เท่ าไหร่นกั

-พอทุกคนรวมกันครบ"อย่างที่ดาโกต้ าว่ามาา" รอชเริ่ มเปิ ดประเดน "ผมว่า...ทุกคนเหมือนยังเพิ่งพบหน้ ากันไม่นานอยู ื่ อาจ จะยังไม่สนิดสนมกันมาก ดาโกต้ าคงอยากให้ พวกเราเป็ นทีมกันมากขึ ้นนะแหละ" รอชหันไปทางนัดและอัสวิน "ผมเห็นพวกนายสองคนมีปัญหากันระหว่างการฝึ กซ้ อมน ะ มีอะไรกันรึเปล่า?"

"......." แอชได้ แต่ฟังคนตรงหน้ าคุยกันอย่างเงียบๆเพราะยังคงช็ อคกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่หาย...


Arshlus [TurN Fic]

บ่อน ้าร้ อน Axis

"..." ยังไม่ได้ ข้อสรุปเสียที [สนทนา*]

"มันจะอะไรนักหนาฟะ!! พวกเราอยูห่ น่วยเดียวกันไม่ใช่รึไง จะพูดกันแบบเพื่อนๆพูดกันไม่ต้องทาห่างเหิน ไม่ได้ เลย ? แถมบางคนยังแผ่รัศมีอาฆาตออกมาด้ วย....ให้ ตายเถอะ" ในที่สดุ ไลท์เรย์ก็ทนบรรยากาศในออนเซ็นไม่ไหวจนต้ องโ พล่งออกมา


"คงไม่ได้ หมายถึงทางนี ้ใช่ไหมจ๊ ะ"

"ไม���ต้องพูดดังนักได้ มยั ้ อุตส่าห์ได้ พกั เงียบๆแล้ วเชียว" ขวัญตอบกลับไลท์เรย์ด้วยท่าทางสงบผิดตอนก่อนหน้ านี ้

"ถ้ าจะให้ พดู อะไรบ้ างละก็นะ ชันเองก็ ้ ผิดที่เอาแต่ใจตัวเองแถมยังมาสาย โทษทีละกัน"

"...."


"จะพูดตามบุคลิกซึนเดเระในเวลานี ้คงจะไม่ดี ก็ต้องขอโทษแทนคุณณัฐวุฒิด้วยแล้ วกันจ้ ะ "

"...แล้ ว ที่พวกเราแต่ละคนผิดไปเนี่ย มันจะแก้ ยงั ไง? ผู้พนั ดาโกต้ าต้ องการตรงจุดนันไม่ ้ ใช่เหรอ?..." เสีย่ วหลางที่ทาท่าเหมือนจะหลับไปแล้ วเป็ นฝ่ ายเอ่ยปา กขึ ้นมา

"ถ้ ามีการฝึ กคราวหน้ า ครูฝึกคงให้ พวกเราจับกลุม่ แล้ วทางานร่วมกันเพื่อให้ ท ืางานเป็ นทีมแน่ เพราะงัน้ พวกเราจะต้ องใจเย็นแล้ วก็ช่วยกันให้ มากขึ ้น" ขวัญตอบ รู้สกึ เบลอๆนิดๆจากการแช่น ้าร้ อนมาพักใหญ่

"งันชั ้ นขอถามอี ้ กคาถาม.....ถ้ าคุยดีๆกันยังไม่ไ ด้ มั นจะร่วมมือกันยังไงล่ะ? ไม่กระทบกระทัง่ กันก็ไม่คิดจะ ออกความเห็น ใครไม่พอใจก็บอกได้ ละ่ ชันเป็ ้ นคนตรง" เขาพูดอย่างหงุดหงิด อาจจะเพราะมีเขาคนเดียวที่ยงั เบลอจากการแช่น ้า

"...ไลท์ นายนี่มนั ... ปากเสียสุดๆเลยว่ะ..." เสีย่ วหลางยังคงพูดโดยที่ไม่ลมื ตาขึ ้น ก่อนจะเปิ ดปากหาว "...แต่ก็ถกู อย่างที่เค้ าว่า ดูเหมือนว่า เราจะยังคุยกันได้ ไม่ดีพอนะ..." "...ไม่ร้ ูสนิ ะ ชันเองกเป็ ้ นคนนึง็พดู ไม่เก่งด้ วย บางทีเลยพาลไม่พดู มันเลย เอาเป็ น ใครคิดอะไรออกก็วา่ มา ละกัน..."


"ผมว่าคุยกันดีๆดีกว่านะฮะ...อย่างน้ อยคิดซะว่าม าปรั บอารมณ์ก็พอ.."

"มีคาถามหนึง่ คาถาม...ที่จะช่วยให้ สถานการณ์นี ้ค ลีค่ ลาย" "....ฉันขอถามหนึง่ คาถาม พวกเราแต่ละคน... เข้ ามาอยูซ่ ีออนกันทาไม..." "..." "...ฉันน่ะนะ ต้ องการจะหาคาตอบให้ หนึง่ ชีวิตที่สญ ู ไปเพราะสงคราม" "ถ้ าหากว่าจะต้ องแลกด้ วยชีวิต ฉันก็ยินดีเพื่อให้ มาซึง่ คาตอบนัน้ ...แล้ วตอนนี ้กับแค่สงิ่ ที่เรี ยกว่าทิฐิชนก็ ั้ ทิ ้งมั นได้ โดยไม่แคร์ เลยล่ะจ้ ะ" "..." "แล้ วทุกคนล่ะ

รอชนัง่ หลังพิงหินเอาแขนพาดหินที่อยูข่ ้ างๆ แล้ วพูดโพร่งออกมา "ตามหาคนที่พลัดดพรากตังแต่ ้ เด็ก และล้ างแค้ นคนที่สงั หารสหายร่วมรบ" ี หน้ าค่อนข้ างเปลีย่ นไปทางตึง เครี ยด "ต้ องทาให้ ได้ ...ไม่วา่ ยังไงก็ตาม....." จู่ๆ รอชก็เงียบไปพร้ อมกับสี

"จริ งของเธอ..." ขวัญหลับตาเอนหลังพิงก้ อนหินด้ านหลัง


"ก่อนหน้ านี ้ชันทิ ้ ้งอะไรไปหลายอย่าง ทังอดี ้ ต ญาติ เพื่อน และอื่นๆมากมายเพียงเพราะความเอาแต่ใจ ตัวเอง สุดท้ ายก็เหลือตัวคนเดียว เหลือสิง่ ยึดเหนี่ยวไม่กี่อย่าง เพราะงัน้ ชันถึ ้ งอยากจะทาทุกอย่างเพื่อให้ ได้ ปกป้องและช่วยสนั บสนุนสิง่ ที่ตวั เองยึดเหนี่ยวที่เหลืออยูน่ นั่ ...อัศวิน ถึงชันจะไม่ ้ กล้ าขนาดแลกชีวิตได้ เท่าเธอ แต่ถ้าแค่ทิ ้งทิฐิเพื่อสิง่ ยึดเหนี่ยวอันนัน้ ละก็ ชันยอม ้ ขอบใจที่ช่วยเตือนนะ"

"ชันไม่ ้ ได้ มีเหตุผลที่ดูดีอะไรหรอกนะ..ก็แค่... " ไลท์เรย์เว้ นช่วงไปก่อนที่จะถอนหายใจ "ชันเป็ ้ นเด็กกาพร้ าที่ได้ ทหารของซีออนช่วยเอาไว ื้ แล้ วก็ชื่นชมในตัวของดาวหางแดงคนนันก็ ้ เลย ตัดสินใจจะ เป็ นทหารเลี ้ยงชีพตัวเอง แค่นนแหละ" ั้

"...ที่ชนมาที ั้ ่นี่ แทบจะไม่มีเหตุผลเลยด้ วยซ ้ามัง? ้ แต่วา่ อย่างน้ อยชันก็ ้ คิดว่ามันเป็ นสิง่ ดีที่สดุ ที่ชนจะท ั้ ืาได้ มากกว่าอยูไ่ ปวันๆ..." "...ชันเสี ้ ยครอบครัว ตาซ้ ายก็เกือบจะบอดเพราะสงคราม ถึงชันจะจ ้ าอะไรไม่ได้ มากก็เถอะ... แต่เพราะชัน้ จาไม่ได้ มันถึงได้ ไม่สาคัญสาหรับชัน" ้ "สาหรับชันแล้ ้ ว เอาเข้ าจริ งก็แค่ทาในเรื่ องที่อยากจะทาเท่านันล่ ้ ะ .. ."

"......" แอชนิ่งเงียบไปพักหนึง่ ใหญ่ๆ...


"ผะ....ผมอยากทาตามความฝั นของเพื่อนสนิทที่ตายไป ฮะ.. ..." "ชีวิตที่เขามอบให้ ผม...." "ไม่วา่ ยังไงก็อยากจะทาให้ ได้ ..." เขาพูดพร้ อมๆกับน ้าตาที่คลอออกมาเล็กน้ อย......

"สาหรับผมไม่มีอะไรมากครับก็ตามที่บอกไปตังแต่ ้ ต อนแน ะนาตัว ผมโดนยัดเยียดให้ มาเป็ นทหาร เริ่ มจาก อยูๆ่ ก็มีจดหมายเรี ยกมาเป็ นทหารส่งไปที่บ้าน แค่นนแหละครั ั้ บ แต่สงิ่ ที่ผมรู้คือ ผมต้ องมีชีวิตรอดกลับไป หาแม่ของผมที่โลกให้ ได้ แค่นนแหละครั ั้ บ"

"เพราะว่ามีบ้านใหญ่ที่ชื่อว่า 'สิง่ ที่ใฝ่ ฝั น' เหล่าห้ องเล็กๆอย่างคาว่า 'ทิฐิ' 'ความเป็ นส่วนตัว' 'ความถือตน' ถึงมีอยูไ่ ด้ " "เล้ วถ้ าหากวันนี ้เราจะทุบห้ องเล็กๆเหล่านัน้ เพื่อบ้ านใหญ่ ..." "...ใช่ เพือ่ สิง่ ที่เราหวังกันไว้ " "..." "คงไม่ยากเกินไปใช่ไหม"

หลังจากแช่น ้าและพูดคุยกันจนสดชื่น ? แล้ ว พวกเขาก็แยกย้ ายกันไปพักผ่อนตามอัธยาศัย [กลับไปที่ห้องของตน] [ไปหา...ที่ห้องก่อนนอน*] [นอนไม่หลับเดินเล่นไปเรื่ อยๆ*]


"กองทัพเรานี่ประหยัดไฟรึไง..มืดเป็ นบ้ า" ไลท์เรย์ออกมาเดินเล่นข้ างนอกแต่ในกองทัพนอกจากแสงจั นทร์ แล้ วก็มีไฟเปิ ดอยูไ่ ม่กี่ดวง "หืม....ใครล่ะนัน"้ ระหว่างที่เขากาลังหาที่นงั่ เล่นเหมาะๆก็เจอเงาคนเข้ า ....ไปทักหน่อยก็แล้ วกัน น่าจะช่วยฆ่าเวลาได้ บ้าง... "เฮ้ !! นายคนนันน่ ้ ะ" เขาตะโกนเรี ยกพร้ อมกับเดินไปหาเป้าหมายทันที

"หวา............!!" แอชสะดุ้งในทันทีที่โดนเรี ยกจนเกือบจะหน้ าทิ่มลงไปกั บพื ้น ก่อนจะหันไปมองทางต้ นเสียงโดยที่ตวั ยัง่ สัน่ อยูเ่ ล็ก น้ อย...


"ฟู่ ....." แอชถอนหายใจเล็กน้ อยเมื่อได้ เห็นใบหน้ าของบุคคลตรงหน ื้าอย่างชัดๆ "คะ..คณไลท์เรย์นี่เอง...ผะ...ผมก็นกึ ว่าผีที่ไห นซะอ ืี ก....."

"อ้ าว แอชเองเหรอ...ว่าแต่...กลัวผีด้วย?" ไลท์เรย์มองคนตรงหน้ า ....กลับมาใส่ชุดผู้ชายแล้ วแฮะ...

"กะ...ก็กลัวสิฮะ คุณไลท์ไม่กลัวเหรอ?" แอชมองไปที่ไลท์เรย์เป็ นเชิงสงสัย"มันมีจริ งรึเปล่ายังไม่ร้ ูเลยนะ จะ น่ากลัวได้ ยงั ไงหรื อว่า...."ไลท์ไรย์หยุดไปชัว่ ครู่ "เธอเคยเห็น?"


...แอชถึงกับนิ่งเงียบเพราะคาพูดของไลท์เรย์ไปพักใหญ ื่ ๆ..ก่อนจะยิ ้มออกมาเล็กน้ อย... ..รอยยิ ้มที่เจือปนความเศร้ า.... "นัน่ สินะฮะ....ถึงจะเป็ นผีที่ผมกลัวก็เถอะ...แต ื่ ผมเ องก็อยากเจอเหมือนกันนะ..."

"เธอยิ ้มเป็ นด้ วยเหรอเนี่ย? ตังแต่ ้ เจอกันเพิ่งเห็นเนี่ยแหละ...." ไลท์เรย์มองแอชด้ วยความประหลาดใจ .....เป็ นรอยยิ ้มที่ดี...แต่เหมือนขาดอะไรบางอย่าง "คิดถึงใครอยูร่ ึไง....?" เขาถามแอชออกไป

"...ความลับฮะ...." เขาพูดอย่างติดตลกเล็กน้ อย...


(...จะว่าไป...ตัวเราคุยกับคนอื่นได้ แบบสนิทแบบนี ้ตั ื้งแต่เมื่อไหร่กนั นะ....เปลีย่ นไปจริ งๆนะเรานี่...)

"ว่าแต่....คุณไลท์ออกมาทาออกมาทาอะไรข้ างนอกตอน ดึกๆ งันเหรอฮะ?....." ้

"ก็นะพอดีนอนไม่หลับก็เลยออกมาดูฐานทัพตอนกลางคื นซะ หน่อยน่ะ " "ว่าแต่เธอเองก็เถอะมาเดินข้ างนอกตอนดึกทังที ้ ่ก ลัวผ ืี เนี่ยนะ?"

"ผมทาสมุดบันทึกหล่นนะฮะ....เป็ นของสาคัญมาก...ก ื็ เลย ลองเดินวนๆหาดู" "ตอนแรกว่าจะมาตามหาพรุ่งนี ้ แต่พอไม่มีมนั แล้ วก็นอนไม่หลับเลยต้ องออกมาหาเนี่ยละ ...เฮ้ อ..." "แต่ไม่เป็ นไรละฮะ...เพิ่งจะเจอพอดี...." แอชพูดพลางชูสมุดเล่มเล็กๆให้ ไลท์เรย์ดู

"ถ้ างันผมไปนอนก่ ้ อนละ...." แอชโค้ งหน้ าลงกล่าวลาคนตรงหน้ าก่อนจะเดินหันหลังให้ . ..

"ราตรี สวัสดิ์ฮะ..."


วันรุ่งขึ ้น รวมพลตอนเช้ ามืด หลังจากขานชื่อกันเรี ยบร้ อย ดาโกต้ าก็มีเรื่ องจะแจ้ งให้ ลกู หน่วยทราบ

- เนโอซีออน กาลังจะซื ้อขาด Axis แห่งนี ้จากสหพันธ์ ทาให้ ในอนาคตสามารถใช้ งานมันได้ เต็ม ประสิทธิภาพ - แผนของท่านชาร์ กาลังจะเริ่ มต้ น - ให้ ข้อมูลของชายที่ชื่อ 'ไอแซค อิวานอฟ' และเตือนว���าคนนี ้เป็ นคูป่ รับของทีมเรา ให้ ระวังในการปะทะให้ ดี - การฝึ กนี ้จะเป็ นการฝึ กสุดท้ ายก่อนที่ลกู หน่วยทังหมด ้ จะติดยศเรื อตรี (ร้ อยเอก)

"รายละเอียดของการฝึ กก็คือให้ จบั คูก่ นั " "2 คน ต่อโมบิลสูท 1 เครื่ อง และเหลือ 1 คนไว้ ค้ มุ กันแนวหลังอีก 1 เครื่ อง"


"ไปสารวจดาวเทียมวิจยั ทางการทหารเก่า" "รวบรวมข้ อมูลที่นนั่ ให้ ได้ มากที่สดุ แล้ วกลับมา" [สนทนา*]

จับคูง่ นเหรอ..ล ั้ าบากจัง...เราขออยูค่ นเดียวดีกว่าม ืัืย้ นะ... แต่ก่อนที่แอชจะได้ พดู อะไร...

"...เอาเป็ นว่า ผมขอรับหน้ าที่ค้ มุ กันแนวหลังก็แล้ วกันนะครับ..." เสีย่ วหลางพูดด้ วยท่าทางจริ งจัง


...ง่า....แบบนี ้เราก็ต้องไปจับคูก่ บั ใครสักคนนะสิ.. ..ยิ่งไม่คอ่ ยสนิทกับใครด้ วย....

"ถ้ าแบบนัน....คนอื ้ ่นก็ต้องเป็ นคูซ่ ินะ"ไลท์เรย์หยุดมองเพื่อนในหน่วยครู่หนึง่ "งันแอชเธอมากั ้ บชันมั ้ ย?"เขาหั ้ นไปถามแอช ....ก็คนอื่นดูจะมีคอู่ ยูแ่ ื้ล้วนี่นะ....คงไม่ได้ คิด ไปเองมัง... ้

แอชมองไปที่ไลท์เรย์อยูน่ ิ่งๆพักใหญ่ด้วยใบหน้ างงๆ "อะ...เอ๋....?" "ผะ...ผมงันเหรอฮะ?" ้ ...เพิ่งเคยโดนขอให้ จบั คูด่ ้ วยครัง้ แรกนะนี่...ทาอะไ รไม่ถกู เลย... แอชพูดตอบคนตรงหน้ าไปอย่างตะกุกตะกัก...แต่ยงั ไงซะ คนอย่างเขาก็ปฏิเสธใครไม่เป็ นอยูแ่ ล้ ว... ..ไม่สติ ้ องบอกว่า'ไม่กล้ า'ปฏิเสธมากกว่า...

"ถะ...ถ้ าคุณไลท์เรย์ไม่วา่ อะไร...กะ...ก็ฝากตัว ด้ วย ละกันฮะ..!"

จากนัน้ [จับคูก่ บั ไลท์เรย์] [ทาหน้ าที่ค้ มุ กันคนเดียว]


[เอาของติดตัวไปด้ วยเพื่อช่วยในการสารวจ] * เลือกได้ คนละ 2 อย่าง , น ้าหนักห้ ามเกินที่ตนเองจะถือไหว 1."โคตร" กล่องปฐมพยาบาลแบบพิเศษสุดยอดเครื่ องมือปฐมพยาบาลแบบ ครบถ้ วน ที่แอชจัดเสริ มเองเข้ าไปด้ วยและดูเหมือนจะมีปริมาณมา กกว่าปกติเป็ นพิเศษ

2.Toughbook ประสิทธิภาพสูงที่สามารถใช้ ในงานภาคสนามได้ พร้ อมอุปกรณ์เชื่อมต่อครบชุด


[เลือกโมบิลสูทที่จะใช้ งานในภารกิจนี ้]


Arshlus [TurN Fic] ของที่นามาด้ วย 1."โคตร" กล่องปฐมพยาบาลแบบพิเศษ สุดยอดเครื่ องมือปฐมพยาบาลแบบ ครบถ้ วน ที่แอชจัดเสริ มเองเข้ าไปด้ วยและดูเหมือนจะมีปริมาณมา กก ว่าปกติเป็ นพิเศษ 2.Toughbook ประสิทธิภาพสูงที่สามารถใช้ ในงานภาคสนามได้ พร้ อมอุปกรณ์เชื่อมต่อครบชุด

[สนทนาระหว่างทางไป*] สถานีวิจยั ร้ างบนอวกาศ


พวกเขาเดินทางมากันจนถึงดาวเทียมแห่งหนึง่ ที่มีร่องร อยเสียหายจากการต่อสู้ อย่างชัดเจน รอบๆนันก็ ้ ล้ วนมีแต่เศษเดบรี (ขยะอวกาศ) และซากดาวเคราะห์น้อยจานวนมหาศาลคอยช่วยปกปิ ดอาพรางม ืันอ ยู่ "ยังกับ ถูกโมบิลสูทระดมยิงจากทุกทิศทางงันแหล่ ้ ะ" "สะเก็ดดาวรอบๆด้ วย" "เคยเกิดการรบแถวนี ้... ไม่ส"ิ ใครคนหนึง่ หันไปเห็นศพคนตายที่ลอยออกมาจากข้ างในดาวเ ทียม "สังหาร หมู่ชดั ๆ" [เก็บข้ อมูล*]*เขียนลักษณะการเก็บข้ อมูลได้ เลย

ลักษณะภายในนันเต็ ้ มไปด้ วยร่างศพจพนวนมากที่ไม่ได้ เน ื่ าเปื่ อยไป เพราะในอวกาศไม่มีจุลนิ ทรี ย์ ส่วนตัวดาวเทียมนันก็ ้ พงั จนระบบไฟฟ้ าใช้ ไม่ได้ อย่างส มบูรณ์ หากต้ องการจะกู้ข้อมูลอะไรต้ องใช้ วิธีการ พิเศษ (คิดเอง) ลักษณะภายในนันเต็ ้ มไปด้ วยร่างศพจพนวนมากที่ไม่ได้ เน ื่ าเปื่ อยไป เพราะในอวกาศไม่มีจุลนิ ทรี ย์ ส่วนตัวดาวเทียมนันก็ ้ พงั จนระบบไฟฟ้ าใช้ ไม่ได้ อย่างส มบูรณ์ ลักษณะภายในนันเต็ ้ มไปด้ วยร่างศพจพนวนมากที่ไม่ได้ เน ื่ าเปื่ อยไป เพราะในอวกาศไม่มีจุลนิ ทรี ย์ ส่วนตัวดาวเทียมนันก็ ้ พงั จนระบบไฟฟ้ าใช้ ไม่ได้ อย่างส มบูรณ์ ลักษณะภายในนันเต็ ้ มไปด้ วยร่างศพจพนวนมากที่ไม่ได้ เน ื่ าเปื่ อยไป เพราะในอวกาศไม่มีจุลนิ ทรี ย์ ส่วนตัวดาวเทียมนันก็ ้ พงั จนระบบไฟฟ้ าใช้ ไม่ได้ อย่างส มบูรณ์


เฮือก!!!...... ภาพแรกที่แอชเห็นสภาพร่างของซากศพมากมายที่ลอ่ งลอยไป มา ไม่ก็อยูก่ บั ที่ร่วมร้ อยศพ....

"วะ............เหวออออออออ!!!!!!!!!!.............. .." เสียงร้ องของแอชดังขึ ้นในทันก่อนจะล้ มลงไปทังอย่ ้ างน ืัืน้ ในสภาพตัวสัน่ สุดขีด....

"ศะ...ศพ....." "มีศพมากมาย....เหวอ....." เขาพูดด้ วยสีหน้ าตกใจสุดขีดราวกับคนขาดสติก่อนจะจับข าไลท์เรย์ข้างๆด้ วยมือที่สนั่ เทาและเต็มไปด้ วย เหงื่อ ..

"แอช เป็ นอะไรมัย?" ้ เขารี บถอดแว่นของตัวเองใส่กระเป๋ าก่อนที่ยอ่ ตัวไปดูอ าการของแอช เขายื่นมือทังสองข้ ้ างจับไปที่ไหล่ของแอช


...ไหล่บางจังแฮะ......บ้ าจริ งนี่มนั ไม่ใช่เวลาเลยนะ เว้ ย!! "เฮ้ !! ได้ ยินเสียงชันใช่ ้ มย? ั้ " ไลท์เรย์เขย่าตัวแอสเบาๆเพื่อเช็คว่าเธอยังมีสติอยู่ รึเปล่า หลังจากนันเขาก็ ้ หนั ไปเช็คสภาพรอบตัวพวกเขาอีกครัง้ . .. ...ถึงจะเคยผ่านกองศพในสงครามมาก็เถอะ...แต่ที่นี่สภ าพมัน นรกดีๆนี่เอง!! "คะ...คนตายมากมาย...." "...คนตายมากมาย...." "...คนตายมากมาย...." "...คนตายมากมาย...." แอชแต่พดู คนเดียวนซ ้าไปมาราวกับคนขาดสติ....โดยที่เส ืี ยงของไลท์เรย์ไม่ได้ เข้ ามาในหูเขาเลยแม้ แต่ นิดเดียว ร่างกายที่สนั่ ระริ กและเหนื่อยหอบ มองไปที่หน้ าของไลท์เรย์แต่ทว่าดวงตานันกลั ้ บไร้ ซงึ่ แววตา...

"เราต้ องตายแน่...ต้ องเป็ นเหมือนศพพวกนี ้แน่ๆ... .." แอชพูดขึ ้นมาลอยๆโดยที่ไลท์เรย์เองก็ไม่ร้ ูวา่ 'เธอ'ก ืาลังพูดกับอะไรอยู่...มือที่สนั่ เทาคว้ าเข้ าที่ต้นแข นข องเขาไว้ แน่นจนสามารถทาให้ คาตรงหน้ ารู้ สกึ เจ็บได้ เ ลย...


บ้ าจริ ง!! สติหลุดไปแล้ วรึ นี่.....เอาไงเอากันล่ะทีนี ้!! "แอช! ถ้ าเธอไม่ได้ สติละ่ ก็ชนจู ั ้ บจริ งๆด้ วยนะ!!" ไลท์เรย์ลองเขย่าตัวและเรี ยกชื่อแอชอีกครัง้ เผื่อว่าเธอจะมีสติขึ ้นมา

อึก....... คาพูดของไลท์เรย์เหมือนจะเรี ยกสติของแอชได้ ชะงัก ก่อนที่เธอจะหันไปมองเขาด้ วยสภาพที่น ้าตาคลอพร้ อมกับ ตัวที่สนั่ ไม่ตา่ งจากเมื่อครู่เท่าไหร่นกั ...


"...คะ...คุณไลท์เรย์.....?" แอชลองเรี ยกชื่อของคนตรงหน้ าดูและก็เพื่อบอกให้ เขารั บรู้ด้วยว่าเธอได้ สติคืนมาเล็กน้ อยแล้ ว

"เฮ้ อ....นึกว่าจะเป็ นอะไรไปซะแล้ วลุกขึ ้นไหวมั ้ ย? "ไลท์เรย์ปล่อยมือออกจากคนตรงหน้ าก่อนจะลุกขึ ้น "เอ้ า!! เราสองคนยังต้ องไปกันต่อนะ" เขายื่นมือขวาออกไปให้ แอช

"ขะ.....ขอโทษนะฮะ....." แอชยื่นมือไปจับมือของไลท์เรย์ที่ยืนให้ ก่อนจะลุกขึ ้ นทังๆที ้ ่ขายังสัน่ ๆอยู่ "...ขอโทษที่เป็ นตัวถ่วงคุณ...." แอชก้ มหน้ ายอมรับแต่โดยดีก่อนจะพยายามสูดหายใจให้ ลกึ ๆเพื่อให้ สติ ของตนกลบมาอีกครัง้

"ไม่หรอก...ทุกคนก็ต้องมีปัญหาเล็กๆน้ อยๆทุกคนนั ื้นแห ละอย่าคิดมาก...พร้ อมไปต่อรึยงั ล่ะ?" ไลท์เรย์ถามความพร้ อมกับแอชเพื่อความแน่ใจอีกครัง้


..อย่าว่าแต่เธอเลย...ตอนชันเห็ ้ นที่นี่ครัง้ แรกยังก ื้าวขาไม่ออกเหมือนกัน...

ควับ.... ก่อนที่ไลท์เรย์จะทันได้ เดินไปข้ างหน้ าแขนเล็กๆของแอ ชก็คว้ าเข้ าที่แขนเสื ้อของคนตรงหน้ า... "เอ่อ....ขะ...ขาผมยังสัน่ อยูเ่ ลย...." "ขะ...ขอเกาะแขน..คุณไลท์เรย์ไปสักไปสักพักได้ มั ื้ย?" แอชพูดด้ วยสีหน้ าแดงเล็กน้ อย พร้ อมๆกับตัวที่ยงั สัน่ เพราะความกลัวที่ยงั ไม่จางหาย ไป

" อะ อืมไม่มีปัญหา...." ไลท์เรย์พดู พลางปาดเหงื่อบนใบหน้ า ไม่ใช่เพราะว่าร้ อนหรอกนะ...ก็แค่เครี ยดนิดหน่อยเท่า นันเอง ้

-------------------------------

ไลท์เรย์พดู พลางมองดูดศู พที่อยูร่ อบๆพวกเขา ก่อนที่จะเดินไปที่ศพผู้ชายคนหนึ่ง ...จากที่ดนู า่ จะเป็ นทหาร ยศผู้พนั ล่ะมัง... ้

เขาย่อตัวลงก่อนที่จะคลาไปตามชุดของศพจากกระเป๋ าเสื ้ อไปกระเป๋ ากางเกงแล้ วเขาก็หยุดมือ


"เยี่ยม...." เขาล้ วงไปในกระเป๋ ากางเกงทางด้ านซ้ ายของศพก่อนที่จะห ยิบของในนันออกมา ้ มันเป็ นสมุดเล่มหนึง่ ไลท์ เรย์เปิ ดสมุดดูสกั พักก่อนที่เก็บมันเข้ ากระเป๋ าข องตัวเอง "ดูแล้ วไม่ใช่สมุดบันทึกส่วนตัว น่าจะเป็ นตารางงานอะไรสักอย่าง คงพอใช้ ได้ ละ่ นะ"

เขาค้ นร่างกายที่เคยมีชีวิตนี ้อีกหลายศพแต่ก็ไม่เจออ ะไรอีกนอกจากจดหมายปิ ดผนึกที่เขาตัดสินใจไม่เปิ ด อีกฉ บับหนึง่ "แอช แถวนี ้คงไม่มีอะไรแล้ วล่ะเข้ าไปกันเถอะ" เขาหันกลับไปบอกกับเพื่อนร่วมงาน

"ฮะ......" แอชที่ใบหน้ าซีดเล็กน้ อย ตอบตกลงอย่างว่าง่าย.....แต่ถึงกระนัน่ เขาเองก็ยงั คง ยืนอยูห่ า่ งๆจากศพพวกนัน้ ปล่อยให้ ไลท์เรย์ค้นเพียงคน เดียว

หลังจากปล่อยให้ ไลท์เรย์ทาหน้ าที่ค้นศพแล้ ว เขาก็ใช้ ทชั บุ๊คที่เอามาบันทึกข้ อมูลสภาพโดยรวมทังห ้ มด ของที่นี่

"คุณไลท์เรย์นี่ จับศพได้ โดยไม่ร้ ูสกึ รู้สาเลยนะฮะ...." แอชมองไปที่สภาพของคนตรงหน้ าที่กาลังค้ นศพอยู่ อย่างพ ืิ ถีพิถนั


"ก็นะ..สมัยเด็กๆก็ต้องค้ นศพเอาชีวิตรอดน่ะ..." ไลท์เรย์พดู อย่างไม่ใส่ใจอะไร สภาพศพที่นี่ไม่เน่าเปื่ อยดูดีกว่าที่เขาเคยค้ นมาเยอ ะ -----------------------------------------

"ขะ...ขอโทษที่พดู อะไรไม่คิดฮะ...." แอชรี บขอโทษคนตรงหน้ าอย่างรวดเร็ วถึงแม้ จะรู้วา่ เข้ า ไม่ใส่ใจอะไรก็เถอะแต่ เขาก็ไม่นา่ จะไปสะกิดอดีต ของคนตรงหน้ าเลยจริ งๆ ก่อนจะเดินตามเขาไปอย่ากล้ าๆกลัวๆ...

ข้ างในสถานวิจยั เนื่องจากไฟฟ้ ามีปัญหาจึงมีเพียงบางห ื้องที่พอมีไฟอยูบ่ ้ างแต่ก็ติดๆดับๆไม่ได้ ช่วยอะไร มาก ไลท์เรย์หยิบกล้ องทางไกลขึ ้นมาก่อนจะปรับเป็ นโหมดในท ืี ื่ มืดและลดกาลังขยายให้ เป็ นภาพปกแล้ ว นามาแนบตาตัวเอง

"ก็พอช่วยให้ มองเห็นได้ แล้ วกัน..."

เขาเดินไปเรื่ อยๆจนแสงจากข้ างนอกส่องมาไม่ถงึ ก่อนที่ จะหันไปสารวจข้ างๆ


..ประตู?...แค่ห้องนี ้ก็ละกัน... เขาบิดลูกบิดแล้ วเดินเข้ าไปในห้ อง แอ๊ ด เสียงประตูถกู พลัก ....สยองเป็ นบ้ า....

ข้ างในห้ องดูแล้ วเหมือนจะเป็ นห้ องประชุมหรื ออะไรสักอ ย่าง โต๊ ะยาวอยูต่ รงกลางห้ อง มีบอร์ ดและเครื่ อง ฉายภาพอยูด่ ้ านใน ....โชคดีแฮะไม่มีศพ....

ไลท์เรย์ลองคลาดูก็พบกับสวิสไฟ เขาลองกดดูเหมือนจะใช้ งานไม่ได้

เขาเดินไปข้ างในพบคอมพิวเตอร์ พกพาเปิ ดหน้ าจอทิ ้งไว้ อ ยู่ แต่ดเู หมือนมันจะไม่มีพลังงานเหลืออยูแ่ ล้ ว

"เอ่อ...แอชเธอช่วยมาดูเจ้ านี่หน่อยก็แล้ วกันนะ"

"เอ๋....?" แอชเอ่ยขึ ้นอย่างสงสัยก่อนจะเดินไปยังไลท์เรย์ "คอมพิวเตอร์ พกพาสินะฮะ....รุ่นเก่าซะด้ วย" เขาพูดพร้ อมกับพยายามเปิ ดมันขึ ้นมาแต่ก็อย่างที่คิดไ ว้ มนั ไม่มีแบตแล้ ว หลังจากทาอะไรไมไื่ ด้ ในที่สดุ เขาจึงลองเอาทัชบุ๊คที่ติดตัวมาพยายามต่อเข้ ากับเครื่ องนันเพื ้ ่อดูดข้ อมูลดู แต่ก็ดเู หมือนจะไม่ม ืี ประโยชน์อะไรเช่นเดิม


"ผมไม่คอ่ ยมีความรู้ซะด้ วยสิ ...งันผมว่ ้ าเราลองเอามันกลับไปทังเครื ้ ่ องดูละกันนะ ฮะ..." แอชถอนหายใจอย่าหน่ายๆพลางหยิบมันขึ ้นมาเก็ บไว้ กบั ตั วอย่างถนอมๆ...เฮ้ อ...ยังไงซะตอนนี ้ก็ทาได้ แค่ นี ้ละน ะ

จากนันเขาก็ ้ เดินมาดูบอร์ ดที่กาแพง "แผนผัง? ของอะไรล่ะเนี่ย..."

เขาพยามหามุมดึงออกจากบอร์ ดแต่ดเู หมือนมันจะถูกแปะไว ื้แน่นจนไม่มีมมุ ดึงอยูเ่ ลย "งันก็ ้ ..."

เขาหยิบมีดผีเสื ้ออกมาก่อนที่จะกรี ดขอบกระดาษแล้ วดึง มันออกมา "เรี ยบร้ อย!! แอชทางเธอเจออะไรอีกมัย? ้ ถ้ าไม่มีอะไรเราไปกันเถอะ"

"อะ...โอเคฮะ..." แอชส่ายหน้ าเล็กน้ อยเขาเองก็ไม่เจออะไรแล้ วเหมือนกัน ก่อนจะเดินตามไลท์เรย์ไปยังจุดนัดพบของทีม


[เก็บข้ อมูล*] -บันทึกสภาพโดยรอบ สภาพอากาศ และสิง่ ที่เห็น -ถ่ายรูปสภาพโดยรอบด้ วยกล้ องหลังของทัชบุ๊ค -ค้ นหาสิง่ ของที่นา่ จะตกหล่นอยูแ่ ละน่าจะสาคัญ -ค้ นหาเอกสารที่ยงั อยูใ่ นสภาพดีและมีเนื ้อหาสาคัญ -บุกคนห้ องที่นา่ จะเป็ นส่วนสาคัญพร้ อมกับหาพวกเอกสารไ ม่ก็หน่วยความจาของคอมพิว เตอร์ ที่หลงเหลือ อยู่ -ลองคนหาอุปกรณ์อิเลคทรอนิคส์แบบไร้ สายที่ยงั หลงเหลือ อยู่ ถ้ าค้ นพบสิง่ ของจาพวกกล้ องหรื อเครื่ อง คอมให้ นากลับไป ด้ วยไม่ก็ลองใช้ แบตสารองเปลีย่ นดูแล้ วนาข้ อมูลออกมา

UC 0093 xx xx แกร่กๆ… เสียงของชายหนุม่ วัยกลางคนค่อยๆบรรจงพิมพ์ข้อความอย่ างบรรจงโดยที่มีจอมอนิเตอร์ แสดงภูมิทศั น์ ของอวกาศที่ สวยงามอย่างชัดเจน


ไซท์คอ่ ยๆเอนตัวลงบนเบาะของโมบิลสูทอย่างสบาย...พร้ อ มๆกับจิมทรี ของเขากาลังเคลือ่ นที่เพื่อกลับไป รวมยังจ ืุ ดนัดพบพร้ อมๆกับเครื่ องอื่นอีกกว่ายีส่ บิ เครื่ อง นี่ก็จะครบสามปี แล้ วสินะที่เขาเข้ ากับลอนโดเบลและมาป ระจาอยูบ่ นอวกาศ เขาพูดพลางเปิ ดล็อกเก็ต สร้ อยคอที่สวมอยูข่ ึ ้นมาดูเป็ นภาพของเขาที่ถ่ายกับผู้หญิงผมทองภรรยาของตนโดยที่ข้ างๆมีลกู ชายที่ปีนี ้ น่าจะอายุได้ สบิ กว่าปี แล้ ว “เฮ้ อ….” เขาถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆ อยากเห็นหน้ าครอบครัวจังนะ….ไซท์ได้ แต่เฝ้าคิดแต่เรื ื่ องนี ้ไม่หา่ งมาเป็ น เวลานานแล้ ว และความฝั นนี ้ดูทา่ จะเป็ นจริ งแล้ วสิ…เพราะตัวเขาเพิ่ งได้ รับคาสัง่ มาว่าอีกไม่กี่วนั ตัวเขาจะได้ ย้ายลงไปป ระจาการที่โลกแล้ วแถมยังไม่คอ่ ยไกลจากที่ๆครอบรัวเขา อยูด่ ้ วยจะได้ พบหน้ าลูกและภรรยาบ่อยๆตามที่ ตนต้ องการ แล้ วสิ..

“ต่อจากนี ้จะได้ อยูด่ ้ วยกันแล้ วสินะ…...” เขายิ ้มเล็กน้ อย

ปิ๊ บๆ….. เสียงของเครื่ องตรวจจับเรดาร์ ดงั ขึ ้นมาเป็ นระยะๆบนหน ื้าจอของมันปรากฏจุดเล็กๆสีแดง กระพริ บอย่างชัดเจน จนทาให้ ไซท์ต้องหันไปมองมันอย่างสนใจในทันที “หืม….ขนาดประมาณนี ้….โมบิลสูท?....” ไซท์เลิกคิ ้วขึ ้นเล็กน้ อยเป็ นเชิงสงสัย “เครื่ องของฝ่ ายไหนกัน นะ….”

Zooooommm!!!!


ยังไม่ทนั ขาดคาฟั นเนลจานวนหลายคูก่ ็ยิงเข้ าจู่โจมเคร ืื ื่ องที่อยูห่ า่ งเข้ าไปไม่ไกลนักจนขาของจีมทรี ตวั นัน้ ถูกระเบิดกลายเป็ นผุยผง

“มาถึงก็เปิ ดฉากกันเลยงันเหรอ ้ “ “มาแค่เครื่ องเดียวแบบนี ้มันจะหยามลอนโดเบลมากไปแล้ ว !!.....” ไซท์สบถก่อนจะบังคับจิมทรี พงุ่ เข้ าไปตรงจุดที่โมบิลส ืู ทปริ ศนานั ้นอยูใ่ นทันทีพร้ อมๆกับคาสัง่ พร้ อมรบที่ ถู กส่งมาจากหัวหน้ าหน่วยของตน

ฟ้าว~~~ ทันทีที่ไซท์และโมบิลสูทจานวนหนึง่ กาลังพุง่ เข้ าไป มิสไซล์จานวนมากก็พงุ่ ออกมาจากต้ นทางก่อนจะมุ่ง เข้ าโ จมตีเหล่าหน่วยจิมทรี หลายเครื่ องอย่างรวดเร็ วราวกับห ื่ าฝน

“บ้ าจริ ง….” ไซท์สบถขึ ้นอีกครัง้ ก่อนจะบังคับจิมทรี สไลด์หลบมิสไซ ล์ทงสองลู ั้ กพร้ อมๆกับยิงบีมไรเฟิ ล ทาลายมันทิ ้งอีกหน ืึ ื่ งลูกอย่างรวดเร็ ว เกิดเสียงระเบิดนัง่ สนัน่ ไปทัว่ พร้ อมๆกับฟั นเนลและมิ สไซล์ของศัตรูที่ยิงออกมาราวกับห่าฝน บีมหลากหลายเส้ นต่างพุง่ โจมตีกนั ไปมาจนราวกับว่ามันเ ป็ นสงครามขนาดย่อมๆเลยที่เดียว ใช่…มันควรจะเป็ นสงครามขนาดย่อมๆ…แต่มนั กลับไม่ใช่เพ ราะ…

…ศัตรูมีเพียงแค่เครื่ องเดียวเท่านัน!.. ้


ไซท์ที่สามารถหลบมิสไซล์และบีมของฟั นเนลได้ อย่างฉิวเ ฉียดทุกครัง้ ในที่เขาเขาก็สามาเข้ ามาเผชิญหน้ า กับโมบ ืิ ลสูทลึกลับเครื่ องนันได้ ้ ในที่สดุ “อะ….อะไรกัน…เจ้ าโมบิลสูทสีขาวเครื่ องนัน….” ้

ไซท์ถึงกับผงะในทันที เบื ้องหน้ าของเขาคือโมบิลสูทสีขาวสวยงามที่ติดอาวุธค รบมือ ราวกับเตรี ยมมาก่อ สงครามเต็มกาลังซะอย่างนัน้

ในที่สดุ เสียงของมิสไซล์ก็หยุดลงพร้ อมๆกับจีมทีหน่วย ของเขาที่เหลือไม่ถึงห้ าเครื่ อง โมบิลสูทตัวนันปลด ้ อาวุธหนักของตนออกทันทีพร้ อมๆกับบ ืี มแอคที่ชกั ออกมาจากโล่สแี ดง ก่อนจะพุง่ เข้ าโจมตีจิมทรี ที่เหลือ โดยไม่ทนั ได้ ตงต ั ้ ืัว

เปรี ย้ ง! จิมทรี ตวั ที่อยูไ่ ม่หา่ งจากไซท์ถกู ฟั นเข้ ากลางค๊ อกพิ ทอย่ารวดเร็ วจนระเบิดแทบจะในทันที ไซท์ถงึ กับสบถ ด้ วยความโกรธแค้ นพร้ อมๆกับยิงบีมไรเฟิ ล เข้ าใส่ศตั รู ตรงหน้ าอย่างบ้ าคลัง่ แต่บีมที่ใช้ ยิงใส่โมบิลสูทสีขาวปริ ศนานันนั ้ บไม่ถ้ว น กับถูกเจ้ านัน่ หมุน ตัวหลบไปมาได้ อย่างสบายครัง้


แล้ วค รัง้ เล่าราวกับถูกรู้ลว่ งหน้ า

“บ้ าๆๆๆๆ นี่มนั บ้ าเกินไปแล้ ว! “ ไซท์สบถอย่าบ้ าคลัง่ ไม่ใช่แค่ความสามารถของหุน่ แล้ วท ืี ื่ เก่งแต่คนขับเองก็เป็ นปี ศาจเหมือนกัน …. เขาได้ แต่มองดูเหล่าเพื่อนๆที่คอ่ ยๆถูกจมไปทีละเครื่ องสองเครื่ องอย่างไม่สามารถทาอะไรได้

“ฉะ…ฉัน....” “ฉันจะมาตายที่นี่ไมได้ !!” มือที่สนั่ เทาของไซท์กาคันบังคับของจิมทรี เอาไว้ แน่น ….ใช่แล้ วเขาจะมาตายไม่ได้ …ยังมีลกู และภรรยารอ เขาอยู ื่…

..เขาจะต้ องกลับไปให้ ได้ …ต้ องรอดกลับไป…

ว้ ากกกกกกกกกกกกก!! จีมทรี ของไรซ์ชกั บีมเซเบอร์ ออกมาอย่างรวดเร็ วพร้ อมกั บพุง่ เข้ าใส่โมบิลสูทสีข้าวตรงหน้ าอย่างไม่คิดชีวิต

…ต้ องรอดกลับไป…ต้ องรอดกลับไปให้ ได้ …

สวบ! บีมแอ็คติดโล่พงุ่ เข้ าทะลวงกลางค๊ อกพิทของไซท์อย่างร วดเร็ วโดยไม่ทนั ได้ ตงตั ั ้ วหวังปลิดชีพภายในการ โจมตีเ พียงครัง้ เดียว ไซท์ที่กระอักเลือดออกมา ค่อยๆมองล็อกเก็ตที่ตอนี ้ลอยอยูเ่ บื ้องหน้ าของเขาพร้ อมๆ


กับเปิ ดให้ เห็นหน้ าลูกชายและภรรยาของตนเป็ นครัง้ ส ืุ ดท้ าย…

“พ่อขอโทษนะชิโร่ ….คงไม่ได้ เจอกันอีกแล้ วละ…ฝากแม่ด้ วยนะ….” ไซท์ยิ ้มเล็กน้ อยเป็ นครัง้ สุดท้ ายก่อนจะสิ ้นลมหายใจไ ปในที่สดุ พร้ อมกับจิมทรี ที่ระเบิดเป็ นผุยผง… . . . . . “คิคิ…..ลอนโดเบลก็ไม่เท่าไหร่นี่นะ…..” ดาร์ คหัวเราะเล็กน้ อย ก่อนจะได้ รับสัญญาณติดต่อจากฝ่ ายเดียวกันที่เพิ่งจะต ามมาสมทบ

"เป็ นไงบ้ าง...ที่ปรัับแต่งไป...." เสียงปริ ศนาถามขึ ้น


"จะว่ายอดเยี่ยมก็ยอดละนะ....แต่ก็ศตั รูแบบนี ้มันก็ค งไม่เห็นผลเท่าไหร่ ...คิคิ...." ชายหนุม่ ตอบกลับทันควันก่อนจะบังคับเครื่ องไปที่ไหนส ืักแห่งกับโมบิลสูทสีแดงข้ างๆ

Fin

Arshlus [TurN Fic] ของที่นามาด้ วย 1."โคตร" กล่องปฐมพยาบาลแบบพิเศษ สุดยอดเครื่ องมือปฐมพยาบาลแบบ ครบถ้ วน ที่แอชจัดเสริ มเองเข้ าไปด้ วยและดูเหมือนจะมีปริมาณมา กก ว่าปกติเป็ นพิเศษ 2.Toughbook ประสิทธิภาพสูงที่สามารถใช้ ในงานภาคสนามได้ พร้ อมอุปกรณ์เชื่อมต่อครบชุด

"การฝึ กที่แท้ จริ งกาลังจะเริ่ มต่างหาก"


เมื่อถึงกาหนดเวลากลับ ทุกกลุม่ กลับมารวมพลกันที่จุดที่จอดเครื่ องไว้ แต่ทว่าพวกเขาก็พบบางสิง่ ที่ผิดปรกติ "...พลังงานหมด" นัทที่เชี่ยวชาญด้ านเครื่ องกลที่สดุ บอก "หมายความว่าไงพลังงานหมด" "พลังที่ใช้ ขบั เคลือ่ นโมบิลสูทน่ะสิ ตอนออกจากฐานมาชันว่ ้ ามันเต็มอยูน่ ะ แต่ตอนนี ้มันหายไหมดแล้ ว" "...แล้ วยังงี ้จะกลับไปได้ ไหม" "ต้ องติดต่อให้ คนมาช่วยอย่างเดียวแล้ วล่ะ ที่ใกล้ ที่สดุ ก็ ... เดินทางราว 30 ชัว่ โมง" ทังหมดกลื ้ นน ้าลายเอื ้อก... "ให้ อยูใ่ นที่ที่มีแต่ศพแบบนี ้เนี่ยนะ.... 30 ชัว่ โมง" "แถมไม่ร้ ูจะเจอฝ่ ายลอนโดเบลลอบโจมตีหรื อเปล่า"


ได้ รับเสบียงฉุกเฉินจากในหุน่ - อาหารสาหรับ 3 วัน - ถุงนอน - เต๊ นท์สนาม - มีดเอนกประสงค์ - ไฟฉาย - ยาสามัญ

[อิสระ*] ที่มมุ มืด ไกลลิบ มีสงิ่ หนึง่ กาลังเคลือ่ นไหวอยู่... ดูแล้ วเหมือนเป็ นเด็ก อายุไม่นา่ เกิน 14-15..... [ไม่ตามไปดู]

"...มีจริ งๆแฮะ..."

เสีย่ วหลางพึมพากับตัวเองเมื่อเห็นสิง่ ที่อยูต่ รงหน้ า

"...ผู้พนั เค้ าคิดอะไรของเค้ านะ..." "นี่ ขอแบ็คอัพหน่อยสิ ชันจะไปดู ้ ซกั หน่อยว่านัน่ มันอะไร..." "ฉันเอง" รอชพูดพร้ อมชักปื นที่เขานามาด้ วย


"เอ๋....พวกคุณจะไปไหนกันเหรอฮะ..." แอชถามขึ ้นอย่างสงสัย

ไม่มีอะไรหรอกพวกนันแค่ ้ ไปสารวจดูแถวๆนี ้น่ะ" ไลท์เรย์พดู กลบเกลือ่ นไปเขากลัวแอชจะสติแตกไปอีกรอบ "ไม่ต้องห่วงน่า ชันจะอยู ้ เ่ ป็ นเพื่อนตรงนี ้ สบายใจได้ " ขวัญเอ่ยขึ ้นบ้ าง แม้ จะไม่คอ่ ยวางใจกับสถานการณ์ตอนนี ้นัก "เฮ้ ย คนที่จะไปกันน่ะ!" ขวัญขว้ างขวานที่พกมาให้ กบั รอช "ให้ พวกนายใช้ นา่ จะเป็ นประโยชน์กว่า รี บเอากลับมาคืนล่ะ เข้ าใจมัย?" ้ "เอ๋....." ถึงแอชจะออกงงๆอยูบ่ ้ างแต่ก็ยอมทาตามแต่โดยดี...

"จะอยูเ่ ฉยๆก็ใช่ที่...เอ่อถามหน่อยมีใครกลัวผีก ลัวศ พบ้ าง" ไลท์เรย์หนั กลับมาถามสาวๆทังสามคน ้

"..." แอชนิ่งเงียบในทันใดเพราะไลท์เรย์คงจะรู้อยูแ่ ล้ วว่า เขากลัวมากแค่ไหน.... ..แถมไม่ได้ กลัวแบบรรมดาด้ วยสิ...

-----------------


[คนที่ไม่ได้ ตามมา] เสียงเพลงเบาๆ ดังผ่าน intercom ในภายในห้ อง.... หยึย....แอชขึ ้นลุกซูใ่ นทันทีที่ได้ ยินเสียงเพลงแว่ว เข้ ามาในหู ก่อนจะหันไปมองหน้ าที่มีดสนิทที่อยูหา่ งออกไปไม่ไกลน ืัก

"อะ...เอ่อ...คะ...คุณไลท์เรย์ฮะ..." "มะ...เหมือนผมได้ ยินเสียงอะไรบางอย่าง จะ...จากที่นนั่ ...." แอชสะกิดไลท์เณญ์ ที่นงั่ อยูข่ ้ างๆ ก่อนจะพูดด้ วยน ้าเสียงสัน่ ๆและใบหน้ าซีดเผือก "ทะ เธอ...คิดไปเองมัง...." ้ ไลท์เรย์ตอบกลับไป ซึง่ แน่นอนว่าเป็ นการโกหก

วิ ้ง..... เสียงเพลงนัน่ ไม่ยอมหยุดเสียที...แถมดูท่าอัศวินกับข วัญดูทา่ จะไม่คอ่ ยสนใจเท่าไหร่ด้วย

"อะ...เอ่อ...บะ...แบบนี ้คงไมไื่ ด้คิดไปเองแล้ ว.. ." "ทะ...ทายังไงดีฮะ..หะ..หรื อเราควรไปสารวจดี.... " แอชออกความคิด้วยท่าทีสบั สนแถมยังประหม่าจากความกลัว สุดๆ

ไลท์เรย์ขยับมือไปจับมือแอชเอาไว้ เขาหายใจลึกๆก่อนที่จะปล่อยมือ "ชันไปเอง..." ้


หมับ ! มือขอบแอชคว้ าเข้ าที่แขนของไลท์เรย์ทนั ที "ผะ...ผมกลัวนะฮะ...ขะ..ขอไปด้ วยได้ มย..." ั้ เขาถามอย่างสัน่ ๆพร้ อมกับจับไลท์เรย์ไว้ แน่น

เสียงเพลงอยูๆ่ ก็เบาลงไปในขณะที่หลายๆคนกาลังตกลงเรื ื่ องต่างๆกันอยุ่... ทว่า....... 'กึก..... กึก....' เสียงดังบางๆ ของอะไรสักอย่างชนเข้ ากันกาแพงห้ องด้ านข้ างๆจนทะลุออ กมายังห้ องที่กลุม่ อยู่.....

"วะ....เหวอ.....!!" แอชร้ องเสียงหลงก่อนจะพุง่ เข้ าไปซบกับขวัญที่อยูไ่ ม่ ห่างจากเขาเท่าไหร่นกั อย่างรวดเร็ ว พร้ อมๆกับตัวที่ สัน่ ระริ ก

โดยที่ไม่ยอมหันไปมองภาพตรงหน้ า

ขวัญที่ร้ ูสกึ ถึงการมาของอะไรบางอย่างนันรี ้ บคว้ ามีด อเนกประสงค์มาถือในมืออย่างรวดเร็ วพร้ อมดันให้ ร่างที ื่ สนั่ เทาของแอชไปอยูด่ ้ านหลัง


ไลท์เรย์กระดกลิ ้นไปมาอย่างหงุดหงิด ตอนนี ้เขาค่อนข้ างจะสับสนมาก เขามองไปทางแอชอย่างเสียดายเล็กน้ อยก่อนที่จะถอดแว่น ใส่กระเป๋ าอย่างใจเย็น แล้ วควงมีดผีเสื ้อของ ตัวเองขึ ้นมา "เตรี ยมพร้ อม...ไม่วา่ จะเป็ นอะไร ระวังตัวให้ ดี"

"เออ พร้ อมแล้ ว!" ขวัญตอบไลท์ นึกๆดูแล้ วน่าจะขอปื นจากพวกทีอ่ อกสารวจมาไว้ ซกั กระบอ กก็ดี "เธอนี่มนั ..เหมือนชาบจริ งๆพับผ่าซิ" ไลท์เรย์พดู เพื่อลดอาการเครี ยดของตัวเองแต่ดเู หมือนจ ะไม่ช่วยให้ ดีขึ ้น เขาค่อยๆเืิ ดนไปที่กาแพงก่อนที่จะเคาะลงไปสองครัง้ เพื ื่ อดูการตอบสนอง "................." นัทนิ่งเงียบไม่พดู อะไร เพียงแค่กาชับปื นพกในมือของเขาให้ แน่นขึ ้นไว้ เท่านั ้ น

"ผะ....ผมว่ามันชักจะไม่ดีแล้ วนะฮะ...." "ระ...เราควรทายัง���งต่อดี...." แอชพูดขึ ้นด้ วยน ้าเสียงสัน่ ๆ ตอนนี ้มือของเขากาเอวของขวัญเอาไว้ แน่นไม่ยอมปล่อย


ขวัญส่องแสงแฟลชจากกล้ องถ่ายรูปไปยังช่องโหว่บนกาแพง เพื่อมองว่ามีอะไรอยูอ่ ีกฟากของประตูบ้าง "บางทีเราอาจต้ องส่งใครบางคนเข้ าไปดูในห้ องนัน่ "

Event The Room 2 'กึก..... กึก....' เสียงยังคงดังต่อเนื่องมาจากห้ องข้ างๆ.....

หลังจากที่รอการตอบสนองมาสักพักแต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ ื้น ไลท์เรย์ได้ แต่ถอนหายใจ "งัน...คงต้ ้ องออกไปดูแล้ วล่ะ ใส่หมวกซะ" เขาพูดพลางส่งหมวกไปให้ คนอื่น

"อะ...อืม..." แอชรวบรวมสติที่กระจัดกระจายของตนก่อนจะเดินไปรับหมว กที่ไลท์เรย์ ซึง่ ดูทา่ แล้ วขวัญเองก็คงอยากจะเป็ นคนบุกตะลุยมากกว่ า เขาเองก็ไม่อยากจะไปกวนหล่อนมากนักจึงตัดสินใจกลับมา หลบอยูข่ ้ างหลังของไลท์เรย์แทน


"ชันไม่ ้ ร้ ูวา่ ข้ างนอกเป็ นอะไร...แต่วา่ ถ้ าเกิดม ืันมี อันตรายขึ ้นมาจริ งๆ ห้ ามมีใครตายก่อนชันล่ ้ ะ" "ไม่อย่างงันชั ้ นจองเวรไปถึ ้ งชาติหน้ าแน่" ไลท์เรย์พดู ด้ วยท่าทางจริ งจังก่อนที่สวมหมวกของเขาแล ื้วเดินออกไปคนแรก

'ซูม!!!' อากาศที่ถกู สูบออกปะทะเข้ าไปไลช์เรย์ ปรากฏออกมาเป็ นห้ องพยาบาลภายในมี ศพคนไข้ นอนอยูบ่ นเตียงที่เรี ยงกันอยู่.... ขวดยา ล่องลอยอย่างระเกะระกะ อาจจะเป็ นเพราะแรงสัน่ สะเทือนจากการร่อนลงของ กลุม่ MS ของอา รอนไดน์ ก็ป็นไปได้ ห้ องที่อยูใ่ กล้ Haker ห้ องนี ้จึงได้ เกิดแรงทาให้ ของเคลือ่ นตัวออกมา..... - ยาพื ้นฐานบางอย่างยังไม่หมดอายุ 'กึก..... กึก....' เสียงนันกลั ้ บมาอีกครัง้ .... - ถ้ าส่องไฟไปจะเห็นเป็ นศพ ลอยกระแทกชนกาแพงไปมา


"เหวอ~!!!!....." แอชร้ องเสียงหลงในทันทีที่เขาชโงกหน้ าผ่านไลท์เรย์เพ ืื ื่ อไปดูสภาพเบื ้องหน้ า ก่อนจะรี บกลับไปหลบอยูห่ ลังเขาอย่างรวดเร็ วทันทีที่เ ห็นอะไรบางอย่างลอยกระแทกไปมาตรงหน้ า ...

แอชที่ตวั สัน่ ระริ กค่อยๆชะเง้ อมองออกมาจากด้ านหลังขอ งไลท์เรย์โดยที่บงั คงเกาะแขนของตรงหน้ าไว้ แน่น ก่อนจะค่อยๆส่องไปฉายไปที่วตั ถุที่ลอยอยูเ่ บื ้องหน้ า พร้ อมๆกับ ...มองภาพตรงหน้ าให้ ชดั ๆอีกที...

...ศะ...ศพ...งันเหรอ? ้ ...ถึงที่นี่จะมีศพเยอะก็เถอะ....แต่ไอศพนี่ดนั ขยับไ ปมาได้ ด้วยนะสิ...สาหรับเขาที่ไม่ดใู ห้ ดีก่อนแล้ วแทบ จะ อย่างมุดหนีหายไปจากตรงนันเลยที ้ เดียว

"เฮ้ อ....มะ...ไม่ได้ ...มีอะไรสินะฮะ..." เขาลองถามไลท์เรย์เพื่อความแน่ใจดีอีกที...

"อืม...ไม่มีอะไรหรอกก็แค่ศพน่ะ ว่าแต่ที่นี่ดแู ล้ วน่าจะมียากับเครื่ องมือแพทย์อยูซ่ ืิ นะ" ไลท์เรย์ตอบไปให้ แอชสบายใจ ก่อนที่จะมองไปรอบๆ ...แล้ วเสียงเพลงนันมาจากไหนนะ..วิ ้ ทยุ?....แต่ไฟฟ้ า ใช้ ไม่ได้ ไม่ใช่รึไง เขาเก็บมีดผีเสื ้อ จากนันหยิ ้ บไฟฉายออกมาส่องดูสภาพภายในห้ อง เผื่อว่าจะเห็นอะไรชัดเจนมากขึ ้น


"คุณไลท์เรย์....นัน่ มันยาไม่ใช่เหรอฮะ..!" แอชพูดขึ ้นเมื่อไฟฉายของไลท์เรย์สอ่ งไปโดนขวดยามากมา ยที่กระจัดกระจายอยู่ ก่อนที่เขาจะพยายาม ลอยเข้ าไปหยิบมันขึ ้นมาดูอย่างไม่ ทันคิดอะไร

ทันใดนันเอง... ้

ผลัก๊ .... ร่างของแอชที่กาลังพยายามลอยเข้ าไปหาเหล่าขวดยาตรงหน ื้าก็โดนเงาดาๆอะไรบางอย่างลอยเข้ ามา กระทบจนเกือบจะกร ะเด็นออกไป

"อูยยย......" แอชค่อยๆพยายามตังตั ้ วอีกครัง้ ก่อนจะหันไปมองเงาๆดาๆ เมื่อครู่ .....

สภาพแผลสีแดงฉานที่เละเหวอะหวะขาและแขนบางส่วนขาดกระ จุย นัยน์ตาที่กลวงโบ๋วกาลังจับจ้ องมาที่ เขา.. ส่งผลให้ แอชที่ตอนนี ้อยูห่ า่ งจากมันแค่ไม่กี่คืบแทบจ ะหมดสติไปทังอย่ ้ างนันเลยที ้ เ ดียว... . . . ทันใดนัน...ศพที ้ ่ลอยเคว้ งคว้ างอยูก่ ลับค่อยๆลอยเข้ า มาหาแอชอย่างช้ าๆ ศพนัยน์ตากลวงโบ๋วที่อยูไ่ ม่หางเขาค่อยๆเอามือที่เต็ มไปด้ วยเลือดจับเข้ าที่ต้นแขนของแอช

(....เอามา.....เอาชีวิตของพวกฉันคืนมา...)


(....แกต้ องตาย....ตาย...) (...ตายเหมือนพวกฉัน.....กลายเป็ นศพ......)

(...กลายเป็ นศพเหมือนกับพวกฉัน!!!!......)

บรรยากาศที่เย็นยะเยือกมากขึ ้นทุกทีพร้ อมๆกับเสียงพู ดที่ดงั ก้ องกังวานไปทัว่ บริ เวณ ศพพวกนันต่ ้ างค่อยๆกรูเข้ ามาหาเขาอย่างช้ าๆ ราวกับสิง่ มีชีวิต

มันค่อยๆคืบคานมาหาเขาเรื่ อยๆ...

เรื่ อยๆ....

"เฮ้ !! แอชเป็ นอะไรมัยเนี ้ ่ย..." ไลท์เรย์เรี ยกแอชที่อยูๆ่ ก็นิ่งไป.. "แอช..." เขาเรี ยกซ ้าอีกหนดูเหมือนว่าเธอจะยังไม่ ้รู้สกึ ตัว . .


. . . . .

แอชที่ยืนยิ่งไร้ สติอยู.่ ...สักพัก...ก็ได้ ยินเสียงข องเด็กหนุม่ เรี ยกขึ ้นส่งผลให้ ตื่นจากภวังค์

"อะ...เอ๋...?" เขาเอ่ยขึ ้นเล็กน้ อยเป็ นเชิงแปลกใจเหงื่อในร่างต่างไ หลออกมาจนเปืิ กโชก

แอชค่อยๆหันไปมองรอบๆตัวของเขาไปมาอย่างระแวงแต่กลับ ไปไม่พบอะไรนอกจากไลท์เรย์ที่ยืนอยูข่ ้ างๆ และพวกขวัญ ที่อยูห่ า่ งไปไม่ไกลนัก..


(...เอ๋...ศะ...ศพพูดได้ พวกนันละ....) ้ (...นะ...นี่เราเห็น...ภะ...ภาพหลอนงันเหรอ....) ้

ฟู่ .....แอชถอนหายในอย่างโล่งอก....ใช่แล้ วมันคงเป็ น แค่ภาพหลอนจริ งๆสินะตอนนัน...... ้

"มะ...ไม่เป็ น..อะไร....." "ขะ...ขอโทษที่นิ่งไปฮะ....." เขาตอบไลท์เรย์อย่างว่าง่าย

เอาเถอะ....ตอนนี ้เขาคงได้ แต่ภาวนาให้ มนั เป็ นภาพหลอน จริ งๆละนะ...

"ห้ องพยาบาลงันเหรอ" ้ ในศูนย์วิจยั แบบนี ้จะมีห้องพยาบาลก็ไม่แปลก แต่ศพมันเยอะผิดปรกติไปหรื อเปล่า ? ท่าทางของแอชไม่คอ่ ยสู้ดี ส่วนอัศวินก็เงียบไม่พดู ไม่จา เวลาแบบนี ้ต่อให้ เป็ นเธอก็เริ่ มหวัน่ ๆใจเหมือนกัน ต้ องระแวงระวังอะไรซักอย่างที่มองไม่เห็นในที่มืดแบบ นี ้ เราเสีย่ งตรวจดูให้ แน่ใจหรื อจะกลับไปที่ๆ ปลอดภัยดีนะ ?

ไลท์เรย์มองไปรอบๆห้ องอีกครัง้ ก่อนที่จะหันกลับมามองเพื่อนร่วมงานแต่ละคน ....ห้ องพยาบาลอยูต่ ิดกับห้ องที่เราอยูต่ อนแรกงันค่ ้ อยสารวจที่หลังก็คงไม่เป็ นไร.....


....จะเดินไปสารวจห้ องอื่นต่อ สถานีวจิ ยั ที่นี่ก็ใช่จะเล็กๆหลงขึ ้นมาอาจจะมีปัญหา. .... ....แถมแต่ละคนจะไม่คอ่ ยอยากไปต่อซะด้ วย.....งันก็ ้ . ..... "เรากลับไปอยูห่ ้ องเมื่อกี ้ก็แล้ วกัน รอเสีย่ วหลางกับรอชกลับมาก่อนแล้ วค่อนตกลงกันอีกทีว่ าจะทาอะไร ต่อ" เขาตัดสินใจชวนคนอื่นกลับห้ อง

"...ผะ...ผมก็เห็นด้ วยนะฮะ....." "...อยูท่ ี่นี่ตอ่ ไปก็ไม่ได้ อะไรขึ ้นมา....ระ...เราก ลับกันดีกว่า..." แอชตอบตกลงในทันที...ใช่.. เขาเองก็ไม่อยากจะอยูใ่ นห้ องที่มีแต่ศพลอยไปมาแบบนี ้ นักหรอก....

"เห็นด้ วย" ขวัญตอบ ถึงจะอยากสารวจต่ออีกนิด แต่ถ้าหากว่าไม่มีอะไรต้ องกังวลกับห้ องนี ้แล้ วก็คงหม ดห่วง นอกจากศพที่ลอยไปมาก้ บขวดยาก็ไม่มีอะไรน่าสงสัยแล้ ว "ขวดยา?" ขวัญนึกถึงขวดยาที่รอชเก็บมา "ไว้ ตานัน่ กลับมาลองขอดูขวดยานัน่ อีกทีดีกว่า" เธอพูดกับตัวเองก่อนจะเดินออกจากห้ องเป็ นคนสุดท้ ายโด ยถือขวดยาที่ดไู ม่เหมือนยาสามัญติดมือไปด้ วย

Arshlus [TurN Fic] ของที่นามาด้ วย 1."โคตร" กล่องปฐมพยาบาลแบบพิเศษ สุดยอดเครื่ องมือปฐมพยาบาลแบบ ครบถ้ วน ที่แอชจัดเสริ มเองเข้ าไปด้ วยและดูเหมือนจะมีปริมาณมา กก ว่าปกติเป็ นพิเศษ


2.Toughbook ประสิทธิภาพสูงที่สามารถใช้ ในงานภาคสนามได้ พร้ อมอุปกรณ์เชื่อมต่อครบชุด

15 ชัว่ โมงผ่านไป "หึ... ไม่เห็นจะมีอะไรเลย" รอชจัดการโยนศพในชุด Normal suit ร่างสุดท้ ายในห้ องนอนและข้ างหน้ าห้ องนอนออกไปข้ างนอก ก่อนจะ กดปิ ดแอร์ ล๊อคด้ วยความเฉยชา "มีแต่มมั มี่" "เอาน่าอย่างน้ อยก็ผา่ นมาตังครึ ้ ่งทางแล้ ว" "เหลืออีกตังครึ ้ ่งต่างหาก" ไรท์เลพูดพลางยกกาแฟสาเร็ จรูปขึ ้นซด ตอนนี ้ทุ���คนกลับมาในห้ องแล้ ว ต่างคน ต่างก็เพลียและอยากจะพัก "นี.่ ..เธอเป็ นอะไรไหม" ขวัญถามอัศวินที่เอาแต่นงั่ กอดเข่าเงียบๆอยูค่ นเดียว แสงไฟที่ไม่เพียงพอจากไฟ ฉายทาให้ แลดูเป็ นเงาตะคุม่ ๆแ ละไม่เห็นสีหน้ าของเธอชัดนัก ...Twinkle Twinkle Little Star... "อ้ ะ...อีกแล้ ว" "มีใครกาลังเล่นตลกกับเราอยูห่ รื อไงเนี่ย"


วูบ... [อิสระ*]

"ไม่นะ...." "...อย่าเข้ ามา" อัศวินเอามือปิ ดปากแล้ วเริ่ มร้ องไห้ อย่างหนัก "ใจเย็นไว้ ครับคุณอัศวิน"

วูบบบ...... แอชที่นงั่ นิ่งจนถึงเมื่อครู่อยูๆ่ ก็เซล้ มไปนอนกับพื ื้นพร้ อมๆเหงื่อออกมามากกว่าปกติ ...

"แฮ่ก แฮ่ก...." เขารู้สกึ ว่าตัวเองเริ่ มหายใจติดขัดมากขึ ้น พร้ อมๆกับร่างกายที่ร้อนเกินกว่าปกติ

"เห้ แอชเป็ นอะไรไปน่ะ?"


"เธอเห็นอะไรเหรอ อัศวิน!?" ขวัญหันไปถามอัศวิน ขณะเดียวกันก็เหลือบไปเห็นแอชที่อาการทรุดลงด้ วย "แอช!"

เพราะความเครี ยดกว่า15ชัว่ โมง ทาให้ ทกุ คนเริ่ มเพลียและป่ วยกันแล้ ว "พาคนที่ไม่สบายไปนอนพักในถุงนอนก่อน เอายาลดไข้ ออกมาด้ วย!" ขวัญสัง่ คนที่ยงั ไม่ป่วยทังที ้ ่ตวั เองก็เริ่ มออกอากา รเพลียเพราะไม่ได้ พกั ผ่อนเล็กน้ อย

หญิงสาวรวบรวมพละกาลังที่หลงเหลือน้ อยนิดในร่างบอบบา งนัน่ เธอคว้ าข้ อมือของเด็กหนุม่ ไว้ "....ฮึก"


"ทาใจดีๆไว้ นะครับ" นัทบอกกับเธอ "เฮ้ ผมว่า พวกเราน่าจะกางเตนท์ เตรี ยมพักแรมได้ แล้ วล่ะ" ทันทีที่นทั พูดแบบนัน้ ด้ วยอารามตกใจกลัวของหญิงสาว เธอคว้ าตัวเขาเข้ ามาและไม่ยอมให้ เขาไปไหน

ทันทีที่นทั พูดแบบนัน้ ด้ วยอารามตกใจกลัวของหญิงสาว เธอคว้ าตัวเขาเข้ ามาและไม่ยอมให้ เขาไปไหน

"เหวอ ใจเย็นก่อนสิครับคุณอัศวิน" นัทที่อยูๆ่ โดนอัศวินคว้ าตัวไปร้ องเสียงหลง "คุณขวัญ ฝากจัดการเรื่ องเตนท์หน่อยนะครับ"

"ได้ !" ขวัญตะโกนกลับ "ใครยังแรงดีอยู่ มาช่วยกันหน่อยซิ!"

หลังจากช่วยกันอย่างทุลกั ทุเล เต๊ นท์สนามก็ถกู กางเรี ยบร้ อย "เอ้ า พาคนเจ็บไปนอนพักได้ แล้ ว" ขวัญบอกทุกคนพลางจะเข้ าไปพยุงอัศวินเข้ าพักเมื่อเห็น ว่าไลท์เข้ าไปดูแลแอชก่อนแล้ ว "ขอบคุณครับ" นัทกล่าวขอบคุณก่อนจะค่อยๆพยุงอัศวินไปยังเตนท์ตวั นึ ง อัศวินสูดหายใจแรงๆอยูร่ ่วมนาทีก่อนจะกล ้ากลืนคาพูดอ อกมา"...คุณนัท...ชันอยากออกไปดู ้ ที่หน้ าห้ อง" "..."


"...มีคนที่...ถึงจะเป็ นผี แต่ฉนั ก็ยงั อยากพบอยู"่ "อาจจะเป็ นเธอก็ได้ " "........ผมว่าคุณพักก่อนเถอะครับ คุณอาจจะพักผ่อนไม่พอเลยอาจจะเห็นภาพหลอนก็ได้ "

ไลท์เรย์มองดูไปรอบๆห้ องโดยไม่พดู อะไรออกมาแม้ แต่คาเ ดียว เขารี บลุกออกไปหยิบกล่องพยาบาลที่แอชเตรี ยมมาทันที จากนันก็ ้ รีบเดินไปทางแอชโดยไม่รีรอ เขาเปิ ดกล่องออกมาพร้ อมหาของที่อยูข่ ้ างใน มือทัง2ข้ ้ างตอนนี ้เปี ยกโชกไปด้ วยเหงื่อจากความเครี ย ด "โธ่เว้ ย!! มันมีอะไรบ้ างวะ" เขาสบถออกมาด้ วยความร้ อนรน

แอชที่เห็นไลท์เรย์ร้อนรน แถมยังดูอารมย์เสีย...ก็ืูพูดขึ ้นด้ วยท่าทีเหนื่อยอ่อ น "ขะ...ขอโทษฮะ...ผะ...ผมเื็ ป็นตัวถ่วงคุณอีกแล้ ว. .."

"อาการท่าจะแย่แฮะหลีกไป เจ้ าหนุม่ " รอชบอกให้ ไรท์ "ถ้ าอาการไม่หนักมากน่าจะวิเคราะห์ได้ " รอชถอดถุงมือออกแล้ ว เริ่ มจับหน้ าผากของแอช


"อย่าพูดแบบนันแอช....เธอไม่ ้ ใช่ตวั ถ่วง....." ....เรามันไร้ คา่ สิ ้นดี.... "รอช!! ชันช่ ้ วยอะไรได้ บ้าง? อุปกรณ์พร้ อมอยูแ่ ล้ว" ไลท์เรย์หนั ไปถามกับรอชที่เข้ ามาดูอาการของแอชอีกคน

"อืมเหมือนจะมีไข้ ตัวร้ อน แต่ไม่ได้ เป็ นหวัด"

ระหว่างที่ทกุ คนกาลังชุลมุนกับการดูคนป่ วยอยูน่ นั ้ (...How I wonder what you are...) (เสียงนันดั ้ งขึ ้นอีกรอบ คราวนี ้ใกล้ กว่าเดิม)

"ทุกคน!! ขอให้ สงบสตินิดนึง มันก็แค่เพลงไม่จาเป็ นต้ องสนใจมัน" รอชพยายามเตือนสติทกุ คน หลังจากเช็คอาการของแอชไปซักพัก รอชลุกขึ ้นยืนแล้ วหันไปบอกไลท์ "ไม่ได้ เป็ นอะไรมากหรอกแค่เหนื่อยเพลีย เอายาแก้ ไข้ ให้ กินก็โอเคแล้ ว .."


เสีย่ วหลางถอยห่างออกมาจากคนอื่น "(...เล่นสนุกอยูส่ ินะ...)" "(...ชันจะลองเล่ ้ นด้ วยก็แล้ วกัน...)" เสีย่ วหลางก้ าวเท้ าออกไปทางประตูพร้ อมกับเพลงที่ดงั ข ืึ ื้นอีกครัง้ ... จากปากของเสีย่ วหลาง... "...Up above the world so high ..." "...Like a diamond in the sky...."

ไลท์เรย์ไม่ได้ สนใจเพลงที่ดงั ขึ ้นแม้ แต่นิดเดียวเขาห ืันกลับไปค้ นกระเป๋ าพยาบาล ...ถึงจะบอกแค่เป็ นไข้ ก็เถอะ...แต่ถ้าอาการทรุดหนัก. ..โธ่เว้ ย คิดมากไปแล้ ว "ยาแก้ ไข้ ...มันชื่ออะไรนะ ใช่แล้ วพาราเซตามอล เจอแล้ ว!!" เขาหยิบซองยาสีขาวออกมาก่อนจะหยิบน ้าออกมาจากถุงเสบ ืี ยง "แอชกินยาไหวมัย?" ้

แต่แทนที่แอชจะรับยาของคนตรงหน้ าเขากับเพ้ ออะไรไปมาร าวกับยังไม่ ได้ สติ ซึง่ เป็ นอาการที่คล้ ายกับเหตุกาืี รณ์ที่ไลท์เรย์เองก็ เคยเจอมาแล้ ว ตอนที่เพิ่งเข้ ามาสารวจแรกๆ "คะ...คุณไลท์เรย์..ฮะ.." "กะ..ก่อนหน้ านี ้ผมเห็นเงาประหลาดๆพร้ อมกับผมสีเขียว อยูต่ รงที่..สะ...เสียงเพลงดังมาฮะ..."


"เพลงนัน่ ไม่มีทางจะดังขึ ้นมาเฉยๆแน่ ต้ องมีใครบางคนส่งเสียงมา" ขวัญบอกกับรอชเมื่อได้ ยินเพลงอีกครัง้ แถมเสีย่ วหลางก็ร้องเพลงตามไปซะอีก "จะตามไปดีมย?" ั้

"ก็ดีเหมือนกัน..จะได้ ร้ ูซะทีวา่ ใครกันมาเล่นตลก แบบน ืี ื้" รอชหยิบปื นขึ ้นมาถอดปลอก ดูกระสุนข้ างในแล้ วใส่กลับเข้ าไปใหม่ "เธอจะไปด้ วยไหม?" รอชถามขวัญ "ไลท์ นัท ดูแลตัวเองทางนี ้ด้ วยนะ" ขวัญหันไปบอกทังสอง ้ ...บางทีการไปจัดการที่ตวั ต้ นเหตุอาจจะดีกว่าตังรั้ บ เฉยๆก็ได้ "ไปกันเลย นายจัว๊ ะ!"

เสีย่ วหลางยังคงสะพายปื นกลกระบอกที่เอามาด้ วยไว้ เฉยๆ ไม่ได้ ถืออยูใ่ นมือ ตอนนี ้เด็กหนุม่ ไม่ได้ ร้องเพลง แล้ ว แต่กาลังมองคนที่ตามมาอยู่ "...เอ้ า รี บเข้ า ก่อนที่จะหนีไปได้ อีก..." เสีย่ วหลางพูดพลางยกนิ ้วโป้ง ชี ้กลับหลังไปทางประตู "เออ....." รอชขานรับ พร้ อมกับเตินถามเสีย่ วไป "Ok! Let's Move out"


"อืม ทางนี ้ชันกั ้ บนัทจะจัดการเองไม่ต้องห่วง ฝากพวกนายด้ วยล่ะ " ไลท์เรย์ตอบขวัญโดยไม่หนั ไปมอง "แอช...ไม่มีอะไรหรอกเธอเป็ นไข้ จนคิดไปเองกินยาห น่อย เถอะ" เขาหันมาปลอบแอชให้ ได้ สติอีกครัง้

แอชค่อยประคองตัวเองลุกขึ ้น ทังๆที ้ ่ตวั และใบหน้ าเต็มไปด้ วยเหงื่อ ก่อนจะรับยาจากคนตรงหน้ ามากินอย่างว่าง่าย...

"ขะ..ขอโทษฮะ...ผมรู้วา่ ตัวเองเป็ นตัวถ่วงคนอื่นๆ... " แอชก้ มหน้ าไม่ยอมสบตากับไลท์เรย์

...เรามันไร้ ประโยชน์เสียจริ ง...

"ผมมันไร้ ประโยชน์....เป็ นได้ แค่ตวั ถ่วงคนอื่นๆในทีม ..." "สุดท้ ายผมก็ต้องให้ คณ ุ มาดูแลอีกแล้ ว...ผะ...ผมมันอ่ อนแอ!....อึก..." ...ไม่ทนั เสียแล้ วเขาไม่สามารถกลันมั ้ นไว้ ได้ อีกแล้ ว น ้าตาใสๆค่อยๆไหลออกมาอาบแก้ มของเขาเต็มไป หมด...

"..." ไลท์เรย์ได้ แต่อึ ้งกับสถานการณ์ตรงหน้ าจนทาอะไรไม่ถู ก เขาไม่คิดว่า "ผู้หญิง"ตรงหน้ าจะร้ องไห้ ออกมา


แล้ วก็มีเสียงในความทรงจาแว่วเข้ ามาในหัวเขา

"แต่ฟังชันไว้ ้ นะต้ องมีสกั วันหนึง่ ที่นายจะเจอคน ที่อ ย ากอยูด่ ้ วยไปตลอดชีวิต ตอนนันแหละนายต้ ้ องอยาก ให้ คนคนนันรู ้ ้ ทกุ อย่างเกี่ยว กับนาย อดีต ความคิด เป้าหมาย แล้ วก็ชื่อจริ งของนายด้ วย!!"

ในที่สดุ เขาก็เข้ าใจคนตรงหน้ านี ้เป็ นคนที่สาคัญกับเข ามากขนาดไหน ทาไมเขาถึงห่วงเธอขนาดนี ้ ทาไม เขาถึงตกใจที่เธอเสียน ้าตา ....เวลาเพียงไม่กี่วนั ....ไม่คิดเลยว่าจะเป็ นแบบนี ้ ....

"แอช....ถ้ าเธอคิดว่าเธอเป็ นคนอ่อนแอ ชันคนนี ้ ้จะเป็ นคนปกป้องเธอเอง!! แต่จะบอกไว้ อย่างนะ ในสายตาของชันเ���อไม่ ้ ใช่คนอ่อนแอแม้ แต่นิดเดียว คนที่ยอมมาเป็ นทหาร มาเสีย่ งชีวิตเพื่อเป้าหมายของตัวเองน่ะ!! ไม่ใช่คนอ่อนแอหรอกนะ" เขาค่อยเอามือไปปาดน ้าตาให้ แอช "เพราะงัน...หยุ ้ ดร้ องเถอะ"

...ใช่....หยุดร้ องซะเถอะ...

"เอ๋......" เสียงอะไรบางอย่างที่เขารู้จกั ....แว่วเข้ ามาในหูของ เขา,,, ส่งผลให้ แอชหยุดร้ องในแทบจะในทันที...แต่น ้าตาของเขา ก็ยงั คงไหลไม่ยอมหยุด...


เสียงนัน่ มัน...หรื อว่าจะเป็ น...... ..ฮะๆ...นี่เราบ้ ารึเปล่านะ...หมอนัน่ ตายไปแล้ วนี่นา ... ..ถึงมันจะเป็ นเรื่ องโกหกหรื อฉันหลอนไปเองก็เถอะ.. ..แต่.....ในสถานที่ๆมีแต่วิญญาณแบบนี ้...ฉันก็อยากจะเชื่อนะ ..ขอบคุณมากนะ......

แอชเริ่ มยิ ้มออกมาที่มมุ ปากเล็กน้ อยก่อนจะค่อยๆปาดน้ ืาตาที่นองหน้ าของตนอยู่....

"นะ...นันสิ ้ นะฮะ...ผะ..ผมจะพยายามไม่ร้องไห้ อีกแล้ ว .."

"งันก็ ้ ..." เขาพูดมองไปที่อศั วินกับนัทรู้สกึ ว่าทังคู ้ จ่ ะไม่ได้ สนใจพวกเขา "ถ้ าเกิดว่า....อยูก่ นั สองคนหรื อไม่มีใครสนใจ... แอชเ ธอเรี ยกชันว่ ้ า....โซวจูโร่ละกันนะ นันชื ้ ่อจริงของชัน" ้ เขาพูดกับเธอ.....ก็ตดั สินใจไปแล้ วนี่นะ....

"..เอ๋..." แอชมองไปที่บุคคลตรงหน้ าด้ วยสีหน้ ามึนงง... (...คุณโซวจูโร่งนเหรอ?...) ั้

"..คุณนี่...แปลกจังเลย..." แอชเอ่ยขึ ้นอย่างเบาๆ... ใช่แล้ ว...เพราะแบบนี ้เองสินะที่เขารู้สกึ ว่าคนตรงหน ื้าแตกต่างออกไปจาคนอื่น...


"ทังใจดี ้ และก็เป็ นที่พงึ่ ได้ ....ผมเองก็อยากจะเป็ นแ บบนันบ้ ้ างจังเลย..."

ไลท์ได้ ยินแบบนันเขาก็ ้ หนั กลับมายิ ้มให้ แอช "รู้อะไรมัยแอช ้ ตอนนี ้เธอก็เป็ นที่พงึ่ ให้ ชนอยู ั ้ แ่ ล้ ว"

"เอ๋.....?" แอชได้ แต่มึนงงกับคาพูดของคนตรงหน้ า แต่ถึงอย่างนันเขาก็ ้ ไมไื่ ด้คิดจะถามอะไรออกไป

"เฮ้ !! นัทเวรเฝ้ายามชันขอก่ ้ อนละกันนะ" ทันทีที่พดู จับไลท์เรย์ก็ขอแยกตัวออกไปในทันที

Arshlus [TurN Fic] ของที่นามาด้ วย 1."โคตร" กล่องปฐมพยาบาลแบบพิเศษ สุดยอดเครื่ องมือปฐมพยาบาลแบบ ครบถ้ วน ที่แอชจัดเสริ มเองเข้ าไปด้ วยและดูเหมือนจะมีปริมาณมา กก ว่าปกติเป็ นพิเศษ 2.Toughbook ประสิทธิภาพสูงที่สามารถใช้ ในงานภาคสนามได้ พร้ อมอุปกรณ์เชื่อมต่อครบชุด


แอชและอัศวินที่นอนอยูม่ ีอากาศเหงื่อผุดขึ ้นทังตั ้ ว ราวกับโดนถังน ้าที่ไหนมาราดยังงันแหล่ ้ ะ ขนาดในห้ องที่ แสงสว่างไม่เพียงพอยังเห็นด้ วยตาเปล่าไ ด้ ชดั "แย่ละ่ สิ ให้ กินยาเข้ าไปแล้ วแต่ดเู หมือนจะไม่บรรเทาเลย" [อิสระ*]

"บ้ าจริ ง!! นัทพอจะรู้อะไรมัยท ้ ายังไงดี?" ไลท์เรย์หนั ไปถามนัทที่ดแู ลทางอัศวินอยูพ่ ร้ อมกับไปเ ปิ ดดูของในกล่องพยาบาลอีกครัง้

"ไม่เลย ฉันไม่มีความรู้ด้านนี ้เลย เอาเป็ นว่าลองค้ นอุปกรณ์ในกล่องปฐมพยาบาลที่แอชแบกมา ดูละกันนะ" ....นี่มนั .... ไลท์เรย์เจอเข้ ากับคูม่ ือการปฐมพยาบาลเบื ้องต้ นก่อนท ืี ื่ เขาจะพลิกไปหน้ าของอาการเป็ นไข้ ทนั ที ....พาราเซตามอล....ถ้ าไม่ดีขึ ้นให้ ลดอุณหภูมิในร่าง กาย "ลดอุณหภูมิ...." เขาพึมพาออกมานิดหน่อยก่อนที่จะไล่ดตู วั อักษรต่อไป ....แนะนาวิธีการเช็ดตัวด้ วยน ้าหมาดๆ... "เฮ้ ย!! นัทเอาไงดีวะ!! " ไลท์เรย์โพล่งออกมาด้ วยความตกใจเขาหันไปถามผู้ชายอีก คนในห้ องพร้ อมกับส่งคูม่ ือให้ ดู "ถ้ ามันจาเป็ นต้ องทาก็ต้องทาเท่านันแหละ ้ จะรอคุณขวัญย้ อนกลับมาอาการอาจจะแย่กว่านี ้ก็ได้ "


เสียงหายใจเหนื่อยหอบของแอชดังเบาๆอย่างต่อเนื่อง... มือที่ร้อนผ่าวคว้ าเข้ าที่ผ้าปูรองนอนพร้ อมกับกามันไ ว้ แน่น....ดวงตาที่แทบจะลืมไม่ขึ ้นค่อยๆหันขึ ้นไปมอง ไลท์เรย์ที่ดูร้อนรน...

"ผะ...ผมไม่เป็ นอะไรหรอกฮะ...ไปดูคณ ุ อัศวินก่อนดีกว่ า ..." เขาพูดขึ ้นด้ วยน ้าเสียงสัน่ ๆ

"....แอชชันเพิ ้ ่งบอกว่าจะปกป้องเธอไปนะ....จะให ื้ชั ้ นทิ ้งเธอที่ป่วยอยูแ่ บบนี ้แล้ วไปดูแลคนอื่น? ไม่มีทาง ..." ไลท์เรย์พดู ขึ ้น..เขาหยิบผ้ าเช็ดตัวในกระเป๋ าพยาบาลอ อกมา ก่อนที่จะเทน ้าลงบนผ้ าแล้ วบิดผ้ าให้ หมาดๆ "นัทฝากทางนันด้ ้ วยล่ะ"


"อืม" นัทตอบรับก่อนจะเดินไปหยิบอุปกรณ์ที่กล่องพยาบาลแล้ ว เดินกลับไปยังเตนท์ที่อศั วินอยู่ "ขอโทษนะแอช..." เขาเริ่ มเอาผ้ าลูบไปตามหน้ าผาก เมื่อผ้ าที่ชุบน ้าเย็นๆค่อยๆถูกเช็ดไปตามใบหน้ า ก็ดเู หมือนว่าอาการของแอชก็คอ่ ยๆผ่อนคลายลงเล็กน้ อย เด็กสาว(?)ค่อยๆลืมตาขึ ้นมาสบตาเข้ ากับไลท์เรย์ที่กา ลังเช็ดหน้ าให้ เธออยูพ่ อดี...

"คุณไลท์เรย์...?...." เธอเรี ยกเชื่อเขาอย่างแผ่วเบา...ใบหน้ าของเธอยังคงแด งระเรื่ อจากความร้ อนภายในร่างอยู่

"โซวจูโร่...." เขาพูดชื่อของตัวเองมาเป็ นเชิงบอกให้ ร้ ูวา่ อยากให้ เธ อเรี ยกชื่อนัน้ ไลท์เรย์ใช้ ผ้าเช็ดไปที่คอแล้ วก็ที่แขน...ก่อนที่จะน ืิ ื่ งไป ....ต้ องทาซินะ...... เขาวางผ้ าไว้ ข้างๆตัวก่อนที่จะเริ่ มใช้ ทงสองมื ั้ อค่อ ยๆปลดกระดุมของแอชออกเผื่อที่จะเช็ดตัวให้ แอชต่อ

อะ...เอ๋.... แอชที่สติสลึมสลือ ค่อยๆหันไปมองไลท์เรย์ก่อนที่จะเริ่ มรู้สกึ ตัวได้ วา่ เสื ้อนอกของเธอไห้ หลุดออกไปแล้ ว รวมถึงกระดุมของชุดที่คอ่ ยๆถูกปลดออกทีละเม็ด

"เอ๊ ะ....คะ...คุณไลท์...คุณโซวจูโร่จะ..ทะ..ทาอะไรเ ห รอฮะ..." เธอพูดด้ วยใบหน้ าเขินอาย ซึง่ ใบหน้ าเจ้ า


หล่อนตอนนี ้แดงกว่าตอนที่เป็ นไข้ แรกๆเ สียอีก

"...." ไลท์เรย์นิ่งไปอีกครัง้ เขารู้สกึ ได้ ถึงอาการเต้ นของห ืัวใจที่เร็ วกว่าปกติ... ....บ้ าจริ ง......ตามันเริ่ มปรับความมืดแล้ ว.... "แอช...." เขาเรี ยกชื่อเธอเหมือนจะพูดอะไรออกมาแต่ก็พดู ไม่ออก. .. มือเขาสัน่ เล็กน้ อยแต่ก็ยงั คงปลดกระดุมของแอชต่อจนหม ด แล้ วจึงถอดเสื ้อของเธอออกมา

"ดะ...เดี๋ยวก่อนสิฮะ...." แอชพูดขึ ้นพลางใช้ มือทีอ่ ่อนแรงของตนพยายามปกปิ ดร่าง กายเอาไว้ ...


เพี๊ยะ ไลท์เรย์ตบหน้ วตัวเองอย่างแรง ....ตังสติ ้ หน่อยซิเว้ ย.... "อะ โทษที...แอช..ชันต้ ้ องเช็ดตัวเธอ...อย่าโกรธชันล่ ้ ะ" เขาหยิบผ้ าที่วางไว้ ข้างก่อนที่จะยื่นมือออกไป..แต่ว ื่ าตอนนี ้มือของสัน่ จนแทบจะคุมไม่อยู่ "ตะ...แต่วา่ ..บะ...แบบนี ้ผมอายนะฮะ...." แอชหันไปสบตากับไลท์เรย์ก่อนจะพูดขึ ้นด้ วยใบหน้ าแดงก ว่า เดิม... "ผะ..ผมไม่อยากให้ ใครเห็น...นะฮะ..ระ...ร่างกายนะ... ." เธอพูดด้ วยสีหน้ าเขินอาย

"มันมืดอยูน่ ะ....ชะ ชันไม่ ้ เห็นหรอก"ไลท์เรย์ตอบกลับไป .....เรานี่มนั ...ให้ ตายเถอะ..ตามันยังจะปรับได้ อีกเ รอะ... "ตะ...แต่วา่ ...." แอชพยายามปฏิเสธแต่ดจู ากอาการของเขาที่ตอนนี ้เริ่ มจะ เวียนหัวขึ ้นมาอีกแล้ วไลท์เรย์คงไม่ยอมแน่ๆ

"งะ..งันช่ ้ วยหันไปทางนันหน่ ้ อยนะฮะ..." แอชพูดด้ วยน ้าเสียงสัน่ ๆหลัง จากที่ไลท์เรย์หนั ไปเธอก็คอ่ ยๆปลดเสื ้อเชิ๊ตที่ยงั คง เหลืออยูอ่ อกจากร่าง เพือ่ เผยให้ เห็นเรื อนร่างขาวนวล


เข้ ารูปของเธอ

ก่อนจะค่อยๆนัง่ หันหลังให้ ไลท์เรย์ที่ยงั คงหันหน้ าไป อีกทางอยู่,,

"หะ..หันมาได้ แล้ วฮะ...." เธอพูดด้ วยน ้าเสียงสัน่ ๆรวมถึงใบหน้ าที่ตอนนี ้แดงยิ่ งกว่ามะเขือเทศซะแล้ ว...

"อืม...." ไลท์เรย์หนั หลังกลับไปดูเรื อนร่างของผู้หญิงที่เม้ จะ เห็นได้ ไม่ชดั เจนนัก แต่เขาก็ยงั จาได้ วา่ เป็ นของสาวน้ อย คนเดียวกับเมื่อออ นเซ็นแน่นอน.... ...อย่าฟุ้ งซ่านซิว๊า...... เขายื่นมือที่ถือผ้ าออกไปก่อนจะค่อยลูบไปที่ไหล่อย่า งนุม่ นวลแล้ วค่อยๆไล่ถึงแผ่นหลัง

ทันใดนัน...... ้ เสียงเพลงที่ไม่นา่ จะดังขึ ้นกลับดึงแว่วขึ ้นมาในหัวข องแอช...

[Dagota Event!]


"เหวอ!!....." แอชตกใจแทบจะในทันทีก่อนจะหันไปกอดไปไลท์เรย์ที่เช็ด ตัวอยู่ด้านหลังโ���ยที่ลมื ดูสภาพ ของตัวเองตอนนีเสียสน ืิ ท! "สะ...เสียง...เสียงมันดังมาอีกแล้ วฮะ!" เธอพูดด้ วยน ้าเสียงสัน่ ๆก่อนจะกอดไลท์เรย์ไว้ แน่น... แต่ถึงกระนัน่ ดู เหมือนว่าไลท์เรย์จะไมไื่ ด้ยินเสียงนี ื้ซะงัน,, ้

"...." ยิ่งเขาไม่พดู แอชก็กอดเขาไว้ แน่น ไม่ร้ ูวา่ เป็ นเพียงจินตนาการของเขาหรื อมันเกิดขึ ้นจร ืิ ง หน้ าอกของเธอ แนบอยูก่ บั อกของเขา กลิง่ หอมจางๆกับความร้ อนที่ดเู หมือนจะมาจากอาการไข้ แ ผ่ออกตัวของเธอ หัวใจของเขาเต้ นรัวเมื่อครัง้ เด็กๆที่ต้องเสีย่ งชีวิ ต แต่อารมณ์และความรู้สกึ นันต่ ้ างกันอย่างสิ ้นเชิง ไลท์เรย์ใช้ มือซ้ ายโอบแอชเอาไว้ กอ่ นที่จะใช้ มือขวาลู บผมแอชเบาๆ "ไม่เป็ นไร ชันอยู ้ ต่ รงนี ้แล้ วไม่ต้องกลัว" เขาตอบเธอโดยที่พยยามใช้ น ้าเสียงที่ปกติที่สดุ

แอชสะดุ้งเล็กน้ อยหลังจากถูกเด็กชายตรงหน้ ากอดโดยที่ ไม่ทนั ตังตั ้ ว ...

"อือ....~" เธอหลับตาไว้ สนิทพร้ อมกับน ้าตาใสๆที่ไหลออกมาเพราะคว ามกลัว ....

เอ๊ ะ...! ทันใดนันเอง..เด็ ้ กสาวตรงหน้ าของไลท์เรย์ก็เหมือนจะค ืิ ดเรื่ องที่ตวั เองลืมไปแล้ วได้ ...


สีหน้ าของเธอค่อยๆขึ ้นสีเรื่ ออย่างรวดเร็ ว เธอรี บผลักชายตรงหน้ าออกก่อนจะหันหลังให้ ทนั ทีเพราะค วาม เขินอายแบบสุดๆ....

"ขะ...ขอโทษฮะ...ผะ..ผม.." เธอกล่าวขอโทษเด็กชายตรงหน้ าอย่างรวดเร็ วโดยไม่ร้ ูสา เหตุ...อาจจะเพราะ ความเคยชินที่ชอบพูดคานี ้แล้ วกระมั ง..

"ธะ เธอจะขอโทษทาไมล่ะ เอ่อ... ชะ ชัน้ ชันต่ ้ างหากที่ควรจะขอโทษ ฮ่าๆ" ไลท์เรย์หวั เราแก้ เก้ อออกมา แต่ใจจริ งตอนนี ้เขาอยากจะเอามีดปาดคอตายให้ มนั สิ ้นเร ืื ื่ องสิ ้นราว สาหรับเขาตอนนี ้มันกลืนไม่เข้ าคายไม่ออกสุดๆ เช็ดตัวก็ยงั เช็ดไม่เสร็ จแต่สมองกลับมีแต่ภาพแอชติดต าจนใจเต้ นไม่เป็ นจังหวะ "เอ่อ...." เขาหยุดคาพูดของตัวเองเอาไว้ เพราะว่าไม่ร้ ูจะทายังไง ต่อดี

เมื่อเห็นฝ่ ายตรงหน้ าเงียบลง...จนทาให้ พื ้นที่โดยรอบ เงียบไปถนัดตา... "อะ....เอ่อ..." แอชค่อยๆเอ่ยขึ ้นเพื่อตัดบรรยากาศที่เงียบสงบนี ้ให้ ห ายไป... "มะ....ไม่ทาต่อเหรอฮะ...ชะ..เช็ดตัวนะ...." ใบหน้ ามีเหงื่อเม็ดเล็กๆไหล่ลงมาไม่ขาดสาย...พูดด้ วยส ืี หน้ า เขินอาย....

"ชะ...ช่วยเบาๆมือด้ วยนะฮะ....ผม...ยะ..ยังไม่เคย... " เธอพูดพร้ อมๆกับหันแผ่นหลังที่ขาวนวลไปหาเขา


"อืม..." ไลท์เรย์สะบัดหน้ าแรงๆเพื่อเรี ยกสติตวั เองกลับคืนมา จากนันจึ ้ งหยิบผ้ าขึ ้ามาอีกครัง้ เพื่อที่เช็ดตัวให้ แ อชต่อจากที่ค้างไว้ เขายื่นมาออกไปใช้ ผ้าเช็ดจากหลังลงมา

"อืออออออ..." แอชร้ องครางออกมาจากลาคอทันทีที่ผ้าเย็นๆชองไลท์เรย์ กระทบเข้ ากับแผ่นหลังของเธอ... ก่อนจะค่อยๆปล่อยให้ เขาค่อยๆลูบไล้ ผ้าผืนนันไปตามร่ ้ างกายอย่างว่าง่าย......

...จนในที่สดุ การเช็ดตัวก็เสร็ จสิ ้นลงในที่สดุ ...หลั งจากนันแอชจึ ้ งค่อยๆจัดแจงใส่เสื ้อผ้ าของตนด้ วยสีหน้ า แดงระเรื่ อ.....

"เฮ้ อ..." ไลท์เรย์ถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาเก็บผ้ าก่อนที่จะซองยากับน ้าให้ แอช

"อย่าลืมกินซะล่ะเดี๋ยวจะไม่หาย ชันกลั ้ บเต๊ นตัวเองล่ะนะ" เขาบอกกับเธอก่อนจะเดินออกไป ปล่อยให้ แอชได้ พกั ผ่อน


"...ฮ....ฮะ...." แอชตอบรับคาอย่างว่าง่าย ก่อนจะกินยาเข้ าไปพร้ อมๆกับเอาผ้ าขึ ้นมาห่มคลุมตัวที ื่ สนั่ ของตัวเอง......

Arshlus [TurN Fic]

30 ชัว่ โมงผ่านไป ดาโกต้ าขับหุน่ ประจาตัวกลับมาพร้ อมแพคเติมพลังงานจาน วนมาก


"ยินดีด้วยพวกนายผ่านการฝึ กแล้ ว เรื อตรี ทงหลาย" ั้ [รายงานผลการฝึ ก การค้ นหา และสอบถาม*]

รายงานผลการค้ นหา แจ้ งรายการสิง่ ของที่พบโดยขวัญและรอช - แผนที่ของดาวเทียม - แฟ้มเอกสารที่อ่านไม่ร้ ูเรื่ องจากโต๊ ะประชาสัมพันธ์ - ข้ อมูลรูปถ่ายจานวนมากทังของโมบิ ้ ลซุทและอุปกรณ์จากห ื้องทดลอง แม้ วา่ ในฟิ ล์มปรากฏภาพเบลอ เป็ นแห่งๆ - ขวดสารเคมีที่แตกไปแล้ ว จากห้ องทดลอง - เอกสารที่มีแต่ศพั ย์เฉพาะอ่านไม่ร้ ูเรื่ อง แถมบางส่วนยังขาดหายไปตามกาลเวลา จากห้ องทดลอง - ขวดยาที่ไม่ใช่ยาสามัญ ซึง่ เก็บได้ จากห้ องพยาบาล - พบว่ามีสญ ั ญาณวิทยุเบาๆในสถานีวิจยั คาดว่ามาจากเสียงตามสายที่ยงั ทางานค้ างไว้ อยู่ - พบเศษแอกซิสที่แตกออกมาขนาดประมาณสนามวอลเล่ย์บอล ... ไม่พบสิง่ ผิดปรกติ โดยเอกสารและรูปถ่ายที่ได้ จะนาไปให้ ฝ่ายทะเบียนข้ อมู ลทาการเก็บบันทึกและตรวจสอบ ส่วนขวดยาและสารเคมีจะส่งให้ ทางห้ องแล็บทาการวิเคราะ ห์อีกที "เยี่ยม" "ละเอียดดีใช้ ได้ ......"

หลังจากที่การรายงานของคนอื่นเสร็ จแล้ วไลท์เรย์ตดั สิ นใจไปสะกิดผู้พนั ดาโกต้ า


"เอ่อ..หัวหน้ าครับ..ผมอยากทราบว่าหัวหน้ าได้ มีก ารซ่ อนกล้ องอะไรไว้ เพื่อตรวจสอบพวกเรารึเปล่าครับ ?" เขากระซิบถาม

"................"

"ถ้ าไม่มี....ผมจะยืนยันความปลอดภัยของทุกคนได้ ย ืังไง ล่ะ" ดาโกต้ ากล่าวเรี ยบๆ "มีปัญหาอะไรรึ?"


Originally Posted by Lightray ".....อะ เอ่อ....มันคงไม่บนั ทึกวีดีโอได้ ใช่มยครั ั ้ บ..." ไลท์เรย์ถามอย่างมีความหวัง..

"มันต้ องมีอยูแ๋ ล้ ว" "เกิดใครทาอะไร 'แปลกๆ' 'มึนๆ' ขึ ้นมาจะได้ มีหลักฐานเอาผิดในศาลทหารได้ ยงั ไง" ดาโกต้ าพูดพลางหันไปจ้ อง นัท และ ไลท์เรย์ สลับกันไปมา Originally Posted by ROACH รอชหันไปทางดาโกตา "ผู้พนั ผมมีเรื่ องอยากจะถาม" "ตอนที่พวกเรากาลังสารวจอยูน่ นก็ ั ้ ได้ เห็นเด็กคน นึง ซึง่ ไว้ ผมยาวสีเขียวเห็นหน้ าไม่ชดั ปรากฎตัวอยูเ่ นือง ๆ ไม่ทราบว่าเด็กคนนันก็ ้ อยูใ่ นภารกิจรึเปล่าครับ!"

"หัวเขียว..." "เด็กผู้หญิง?" ดาโกต้ าทวนคาแบบงงๆ


ไม่นี่ที่นนั่ มีแต่พวกคุณเท่านันแหละ" ้ Originally Posted by Kwan "พอเถอะรอช" ขวัญสะกิดไหล่รอช "บางทีพวกเราอาจจะแค่อุปทานหมู่เพราะความเครี ยดท ืี ื่ ไม ื่ ได้ พกั ผ่อนก็ได้ " Originally Posted by ROACH "ไม่!.. ผมคิดว่าผู้พนั ต้ องรู้แน่ เด็กผู้หญิงผมเขียวทุกครัง้ ที่เธอปรากฏตัวจะมีเสียงเ พลง ทวินเกิลสตาร์ คอย เปิ ดอยูต่ ลอด" "ไม่ใช่เกิดจากความเครี ยดแน่ๆ เพราะผมทาภารกิจเสีย่ งตายมามากแล้ วเพิ่งเคยเจอเหตุก รณ์ครัง้ นี ้เป็ นครัง้ แรก......และผมเชื่อว่าผมมีสติอ ยูต่ ลอด" "เธอเป็ นใครกันแน่?....." รอชถามดาโกต้ าอีกครัง้ ด้ วยสายตาที่แน่วแน่

"เพลง ทวินเกิลสตาร์ ?" ดูเหมือนดาโกต้ าจะนึกอะไรขึ ้นมาได้ ... "..............นี่ขนาดตายแล้ วนะเนี ้ย" "พวกคุณเจอผี NT ปั่ นหัวแล้ วล่ะ....."


"ยัยนัน่ ก็แค่ เด็กปากดี จอมวางวางแผน ขี ้เหงา เอาแต่ใจ ขี ้แกล้ ง ไม่กินผัก" "ทังๆที ้ ่จะแกล้ งคนอื่นก็โดนซ้ อนแผนกลับทุกที... .." "แต่ก็รักพวกพ้ อง.....แล้ วก็พงึ่ พาได้ เสมอ...... "

"..........วินาทีที่ยยั นัน่ ถูกเชือดคอต่อหน้ า.. .... " "มันยังติดตาอยูจ่ นทุกวันนี ้....." "ถึงจะเป็ นเรื่ องธรรมดาของสนามรบก็เถอะ..."


"..................." ถึงแม้ วา่ ดาโกต้ าจะพูดติดตลกแต่สดุ ท้ ายเสียงก็คอ่ ยๆเ ปลีย่ นไปในทิศทางที่เศร้ าลงอย่างเห็นได้ ชดั ".........."

"ช่างมันเถอะ....." "ถึงจะมาพูดตอนนี ้...... ก็ย้อนกลับไปทาอะไรไม่ได้ อยูด่ ี......" "...................เพราะอย่างนัน...." ้ "จงอย่าพยายามเป็ นคนที่ทาอะไรไม่ได้ เมื่อเพื่อนพ ื้องต กอยูใ่ นอันตราย....."

"เพราะพวกคุณ......ไม่มีทางย้ อนกลับไปแก้ ไขมันได ื้อีก ..."

หลังจากนันไม่ ้ นานนัก....

"ผะ...ผูพั นั ฮะ..."


แอชค่อยๆเดินเข้ าไปหาผู้พนั ตรงหน้ าอย่างกล้ าๆกลัวๆ

ถึงตัวเขายังคงมีเหงือออกและยังดูไม่หายดีก็เถอะ.... ..แต่ถ้าไม่ถามตอนนี ้เขาคงเสียใจไปตลอดชีวิต...

"ตะ...ตัวผมเหมาะที่จะเป็ นทหารจริ งๆรึเปล่าฮะ... ." ในที่สดุ เขาก็ตดั สินใจพูดคนนันออกไปจนได้ ้ ...คนที���ค้ างอยูใ่ นใจตังแต่ ้ สมัครเป็ นทหาร...

"เธอเริ่ มจับปื นตังแต่ ้ เมื่อไหร่กนั ?..." อึก......แอชเกือบจะกลันน ้ ้าตาไว้ ไม่อยูเ่ มื่อคิดถึง เรื่ องอดีต.... ถึงจะไม่ใช่ความหมายเดียวกับที่ดาโกต้ าถามก็เถอะ...แ ต่มนั ช่างเสียดแทงใจเขาเหลือเกิน...เพราะปื น กระบอกแร กที่เขาจับคือปื นที่วางอยูบ่ นศพพ่อและแม่ของตัวเอง.. .

"..ตะ....ตอนที่เข้ ากองทัพครัง้ แรกฮะ..."

"............." "ตอนนี ้คิดว่าฝื นตัวเองงันรึ ้ ?" "มะ...ไม่ฮะ!....ผมไม่เคยคิดแบบนันเลย..." ้ แอชหันหน้ าขึ ้นสบตากับผู็พนั ตรงหน้ าด้ วยสีหน้ าเด็ดเด ืี ื่ ยว.. แต่ยงั คงมีอาการทรมานด้ วยพิษไข้ ...

"เพียงแต่วา่ ....ผมรู็สกึ ว่าตัวเองเป็ นได้ แค่ตวั ถ่วง ของคนอื่น...รู้สกึ ว่าตัวเองไม่สาคัญ..."


"ผะ..ผมไม่เอาแล้ ว!...นะ!" "ผะ...ผมไม่อยากเป็ นเพียงแค่ตวั ถ่วง คอยให้ คนอื่นช่วยเหลือฮะ!..." "ผะ...ผู้พนั ช่วยตอบผมที คนไร้ คา่ แบบผมมีคา่ พอที่จะอยูใ่ นกองทัพนี ้อย่างนันเ ้ หรอ!!"

แอชตวาดดังลัน่ ...ไม่ไหวแล้ วสิง่ ที่อดั อันในใจตั ้ งแ ้ ต่มาถึงที่นี่มนั ระเบิดออกมาหมดแล้ ว... น ้าตาค่อยๆไหลออกมาไม่ยอมหยุด....ไม่สมิ นั หยุดไม่ได้ ...ตอนนี ้ตัวเขาเหมือนค้ นพบกับความมืดที่ไร้ ซงึ่ แสงส ว่างซะแล้ วสิ...

"ความรู้สกึ นันน่ ้ ะ............." "จามันไว้ ให้ ดี....แล้ วเปลีย่ นมันไปเป็ นพลังที่จ ะขับ เคลือ่ นความคิดและการกระทาของเธอ...." "แต่ก็ไม่ใช่แบกรับทุกอย่างไว้ คนเดียว" "เพื่อนๆ ร่วมรบของเธอเองก็พร้ อมที่จะช่วยเหลือเธอเหมือนกัน.. .." "อย่างน้ อย 30 ชัว่ โมงที่ผา่ นมา เธอก็ได้ เห็นมันด้ วยตัวเองแล้ วนี่ พลังของการพึง่ พากันน่ะ"

ดาโกต้ าพูดพลางวางมือบนหัวแอชเบาๆ...


แปะ....ทันทีที่ฝ่ามือใหญ่ๆของคนตรงหน้ าแปะลงที่หวั ของ เธอน ้าตาที่ยงั คงไหลอาบแก้ มของเธออยูก่ ็คอ่ ยๆไหลออกม ามากกว่าเดิมราวกับไม่คิดจะอดกลันมั ้ นไว้ อีก แล้ ว

"ฮืออออออ........" เธอร้ องไห้ ออกมาราวกับไม่แคร์ สายตาใครแถมนันอี ้ กแล้ ว "...ขะ....ขอบคุณมากฮะ........ฮืออออออออออ...."

ทาพูดของผู็พนั ตรงหน้ ากลับกลายเป็ นแรงผลักดันให้ เธอม ากกว่าที่คิด และช่วยแก้ ความเข้ าใจผิดของเธอในตอนแรกได้ อย่างดี... คนๆนี ้ไม่ได้ นา่ กลัวอย่างที่คิดไว้ แต่กลับน่า เคารพมากกว่าที่เธอคิดไว้ เสียอีก

"ผะ...ผมจะพยายามฮะ...เพื่อความฝั นและเพื่อเพื่อนพ้ อ งทุกคน..." เขาพูดพลางปาดน ้าตาที่หน้ าที่ยงั คง ไหลไม่หยุด...

ดาโกต้ าที่ปล่อยให้ แอชร้ องไห้ ปล่อยความอัดอันออกมาอย ืู ื่ พกั ใหญ่ๆก็กล่าวทักขึ ้นอีกครัง้ ... "นี.่ ...แอช........." "บางที่การทาตัวให้ สมเป็ นผู้หญิงมันอาจจะไม่ได้ แย่อย ื่ างที่คิดหรอกนะ...."

"อะ...เอ๋...." แอชที่ร้องไห้ จนน ้าตาแทบจะแห้ งเหือดไปหมดแล้ ว ก็สะดุดกับคาพูดของผู้พนั ตรงหน้ าในทันที ...


"ผะ...ผู้พนั ..ระ...รู้..อยูแ่ ล้ วเหรอฮะ..." เขาถามด้ วยน ้าเสียงสัน่ ๆพร้ อมกับใบหน้ าที่แดงระเรื่ อ ....

...ทะ..ทาไมเขาถึงรู้ได้ เนี ้ย....คะ...คุณไลท์เรย์กั บคนอื่นๆก็ไม่มีทีทา่ จะบอกนี่นา.....

"กล้ องเดี๋ยวนี ้ตัวมันเล็กนะ...." ก็อย่างที่บอกไลท์เรย์ไปเมื่อกี ้แหละ.... "ตอนแรกก็ตกใจอยูเ่ หมือนกัน"

ช่าาาาาา.....

"วะ.....หวา......" แอชรู้สกึ ได้ ทนั ทีวา่ ตอนนี ้ใบหน้ าของเธอร้ อนไปหมดแต่ ทว่ามันไม่ได้ เกิดเพราะพิษไข้ มนั เกิดจากความอาย ของเธ อเองต่างหาก

...บะ...แบบนี ้เขาก็เห็นหมดเลยนะสิ.....อะ....อายจัง เลย...... แอชรี บก้ มหน้ าในทันทีเพราะไม่กล้ าที่จะสบตากับคนตรงห น้ าต่อไปได้ แล้ ว ....


อายเป็ นอย่างมาก...นี่คือความคิดอย่างแรกของเธอหลังจ ากได้ ยินคานัน่ จนเผลออดคิดไม่ได้ วา่ ความร้ อน ในตัวของเธอเนี่ยมันจะเ พิ่มไปมากกว่านี ้อีกได้ มัยนะ... ้

"เป็ นอะไรไป" "ไข้ กลับงันเรอะ?" ้ ใบหน้ าที่แดงแป๊ ดของแอชทาให้ ดาโกต้ าถามออกไป

"ปะ....ป่ าวฮะ....มะ...ไม่มีอะไร...." แอชรี บตอบอย่างตะกุกตะกัก....ก่อนจะรี บหันใบหน้ าแดงเ ถือกของตนหนีดาโกต้ าในทันที...

"..ยะ...ยังไง..กะ...ก็ขอบคุณมากนะฮะ...ทะ..ที่ทาให้ ผมมีกาลังใจขึ ้น..." "งะ...งันผม...ขะ...ขอตั ้ วกลับไปที่โมบิลสูทก่อนละฮะ ...." เธอรี บกล้ มหน้ าให้ ดาโกต้ าอย่างรวดเร็ วก่อนจะขยับขึ ้น ลงไปมา...ก่อนจะบอกลาผู้พนั ตรงหน้ าในทันที...

มะ...ไม่ไหวแล้ ว...ถ้ ายังอยูต่ รงนี ้ต่อหน้ าเราต้ องแด งกว่านี ้แน่ๆ....เธอคิดในใจ...

"แอช!" ดาโกต้ าเรี ยกพลางดึงมือแอชเอาไว้ ...


"ติงต๊ องรึเปล่าเนี ้ย!" "ไม่สบายก็ไปห้ องพยาบาลซิ จะไปทาไม MS Deck เนี ้ย" ดาโกต้ าพูดพลางลากแอชไปส่งที่ห้องพยาบาล

"เพิ่งจะบอกอยูแ่ หมบๆว่าอย่าฝื น...."

"หวา....~" แอชเซไปตามแรงของดาโกต้ าในทันที....เพราะด้ วยสภาพที่ ไม่คอ่ ยสู้ดีของเธอในตอนนี ้คงไม่อาจต้ านท่าน แรงของคน ตรงหน้ าได้ เลย..

"ผะ...ผู้พนั ฮะ..ดะ..เดี๋ยวผมเดินไปเองได้ ฮะ...มะ..ไ ม่เป็ นอะไร......"

"เจอมาเยอะแล้ วไอ่ที่วา่ จะไปเองเนี ้ย...." "สุดท้ ายก็ไม่ได้ ไปห้ องพยาบาลกัน"


ดาโกต้ ายังคงไหลไปตาม Hall way ที่จะมุ่งหน้ าไปห้ องพยาบาล

"ไม่เข้ าใจจริ งๆ ทาไมถึงได้ กลัวการไปที่ห้องพยาบาล ในขณะที่ตวั เองรู้สกึ ไม่ปกติกนั ขนาดนัน" ้ "ทังๆที ้ ่ควรจะดูแลให้ รีบๆหายแท้ ๆ" "ยิ่งพวก 'แค่นี ้ไม่เป็ นไรหรอก' นี่อีกตัวดีเลย" "มาเจออีกทีก็ฟุบไปแล้ ว...." "เพราะงัน้ เข้ าไปซะ"

หลังจากบ่นยาวเหยียดจบ...ก็มาถึงที่หน้ าห้ องพยาบาลพอ ดี ดาโกต้ า พาแอชเข้ าห้ องพยาบาลพลางเรี ยกหมอเข้ ามาดู...

"คุณหมอฝากดูด้วยนะครับ......"

ก่อนที่จะหันมาคุยกับแอช "ไปก่อนล่ะนะ" "ช่วงนี ้เห็นตาแก่บนๆเค้ าวุน่ วายกันไม่ร้ ูทาไม.. .." "เพราะงันดู ้ แลตัวเองหน่อย......


"ขะ...ขอบคุณมากฮะ...." แอชพูดด้ วยท่าทีเขินอายเล็กน้ อยเพราะคนตรงหน้ าทาอย่า งกับเธอเป็ นเด็กๆงัน้ ละ.....

ไม่ร้ ูวา่ ตอนโดนลากมาจะมีใครเห็นด้ วยรึเปล่านี่สิ... ..ช่างน่าอายจริ งๆ...

จากนันทุ ้ กเครื่ องก็ตรงกลับไปยัง AXIS ทันที พอหัวแตะถึงหมอนก็หลับเป็ นตายกันทุกคน โดยบางคนยังไม่ ทันได้ อาบน ้าด้ วยซ ้า เป็ นหนึง่ วันที่เหนื่อยที่สดุ ในชีวิตของพวกเขาเลย

[ฝั น*] *บทใครที่ยงั ไม่ได้ แปะหน้ าแรกจนหมด แปะที่ตรงนี ้ได้ เลยครับ


"เอ๋......" แอชค่อยๆลมตาขึ ้นที่ละน้ อย ก่อนจะร้ องออกมาอย่างแปลกใจ สถานที่ๆเธออยูต่ อนนี ้ไม่ใช่ภายในกองทัพ ไม่ใช่แม้ แต่ห้องของเธอ แต่ เป็ นในสถานที่วา่ งเปล่าไร้ สขี าวสว่างซึง่ จุดจบ... เธอค่อยๆชายตามองไปรอบๆบริ เวณก่อนจะหันมามองตัวเองทีอ่ ยูใ่ นชุดกระโปรง(?)ครัง้ แรก....แถมผมก็ เหมือนจะยาว ขึ ้นอีกหน่อยด้ วยสิ.....


..ฮะๆ...ที่เราฝั นอยูส่ นิ ะ...ขนาดในฝั นรองเท้ าก็ยงั ไ ม่ใส่เลยดูทา่ เรานี่คงจะต๊ องจริ งๆอย่างที่ผ็พนั ว่าสิ นะ... แอชหัวเราะในลาคอพลางมองลงไปที่เท้ าของตนซึง่ ปราศจาก สิง่ สวมใส่... ถ้ านี่เป็ นฝั นถ้ าเราเจอเรื่ องดีๆก็คงดีสินะ.....แอชถ อนหายใจเล็กน้ อยก่อนจะค่อยๆสะดุดกับเงาเข้ มๆที่ อยูด่ ืี ก็มาปรากฏอยูต่ รงหน้ า คนๆนันจ้ ้ องมองเธอด้ วยแววตาอ่อนโยนกว่าครัง้ ไหนๆ...ค นที่เธอคิดว่าคง ไม่ได้ พบอีกแล้ ว...

สายตาของแอชกระทบเข้ าแววตาสีมรกตตรงหน้ าก่อนจะมีน ้าต าใสๆไหลออกมาโดยที่ไม่สามารถอดกลัน้ ไว้ ได้ ..

"ลักซ์ชวั ร์ รี่......?" เธอพูดชื่อของคนตรงหน้ าทังน ้ ้าตา.....ทว่าคนตรงหน้ าก ลับไม่มีทา่ ทีโต้ ตอบอะไรเลย นอกจากยิ ้มให้ อยูอ่ ย่างนั ื้น..

"นี่ๆ...รู้มย....ฉั ั ้ นเป็ นทหารแล้ วนะ... " "...อย่างนายคงบอกอีกละสิวา่ ไม่สมหญิง...แต่เอาเถอะ. ..ฉันตัดสินใจแล้ ว..." "มันก็สนุกดีนะ....แต่เหนื่อยสุดๆไปเลยละ..." "ผู้พนั ที่ดแู ลหน่วยฉันอย���ต่ อนแรกคิดว่าน่ากลัวสุดๆไ ปเลย แต่แอบเป็ นคนใจดีกว่าที่คิดซะงัน..." ้

เธอพูดด้ วยใบหน้ าปนเศร้ าเล็กน้ อยแต่ก็พยายามเล่าให้ เ ขาฟั งอย่างไม่ขาดสาย ราวกับว่าเธอไม่เคยพูด อะไรมากเท่านี ้มาก่อนอีกแล้ ว.. .


สาหรับลักซ์ชวั ร์ รี่แล้ ว...อาจจะเป็ นเพียงคนเดียวสาห รับเธอก็ได้ ที่แอชแทนตัวเองเวลาคุยด้ วยว่า'ฉัน' .. ..

แอชค่อยๆหยุดพูดด้ วยท่าทีเหนื่อยหอบ เธอเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะพูดได้ มากขนาดนี .้ ..ก่อ นจะหันไป มองคนตรงหน้ าที่ยงั คงยิ ้มให้ เธออยูโ่ ดยที่ไม ื่ ยอมพูดอะไรออกมาสักนิด..

"นี.่ ...ทาไมวันนันถึ ้ งช่วยชีวิตฉันละ...." แอชถามออกมาเบาๆ...คาถามที่ในวันนันที ้ ่เธอไม่ได้ ถาม เขาออกไป ...แต่ทว่าคนตรงหน้ าก็ไม่ยอมตอบอะไรเธออยูด่ ืี ได้ แต่ยิ ้มแล้ วยิ ้มอีก ...

"นี!่ !...อย่ามัวแต่ยิ ้มสิ!..." แอชถึงกับลมออกหูนี่คงเป็ นครัง้ แรกของเธอเหมือนกันที ื่ แสดงอารมณ์แบบนี ้ ออกมา..ถึงจะเป็ นในความฝั นก็เถอะ.. .แต่ถึงกระนัน่ คนตรงหน้ าก็ยงั ยิ ้มพร้ อมกับระเบิดหัวเ ราะออกมาซะ งัน้

..นี่เธอกาลังโดนแกล้ งอยูร่ ึไงนะ...แอชได้ แต่คิดอย่า งเซงๆ...

แปะ...มือของชายตรงหน้ าถูกวางลงที่หวั ของเธออย่างรวด เร็ วก่อนจะขยี ้ไปมาจนผมกระเซิงไปหมด...

"นายทาอะไรของนายเนี่ย!...."


"ยิ ้มเข้ าไว้ นะ..." คาพูดสันๆของคนตรงหน้ ้ าดังออกมาอย่างแผ่วเบาเสียงที่ เธอไมได้ ยินมานานแสนนาน... แอชค่อยๆหลับตาลงปล่อยให้ ค นตรงหน้ าลูบหัวต่อไปอย่างไม่คดั ค้ าน....

...ก่อนความรู้สกึ หนักบนหัวนันจะจางหายไปในที ้ ่สดุ .. .

วูบ..... แอชลืมตาตืนขึ ้นในทันทีก่อนจะมองไปรอบๆห้ องที่ยงั คงม ืื ดสนิทพร้ อมกับยิ ้มออกมาแห้ งๆ....

"..บ้ า...คนอะไร..จะมาหากันทังที ้ ..ดันพูดอยูแ่ ค่นนั ้ ..."

เช้ าวันรุ่งขึ ้น [นัง่ ฟั งแถลงการของท่านชาร์ ที่ห้องนัง่ เล่นของหน่วย*] [ไปตรวจรับโมบิลสูทใหม่ของหน่วย Arondight , AMS-119 (MS-16) Geara Doga จานวน 7 เครื่ อง*]


ในห้ องน ้าก่อนที่การแถลงการณ์จะเริ่ มขึ ้น...

"แค่ก...แค่ก...." เสียงไอเบาๆของคนๆหนึง่ ดังออกมาไม่ยอมหยุด... ผมของแอชปลิวไปตามแรงเล็กน้ อย...ใบหน้ าที่ชุ่มไปด้ วย เหงื่อมองขึ ้นไปสบตากับเงาของตัวเองที่สะท้ อน อยูใ่ นก ระจก..

เลือดสีแดงฉานไหลไปตามแรงของน ้าลงไปในท่อระบาย... แต่ถึงกระนันปากที ้ ่เล็กๆของเธอยังมีรอบเลือดไหลออกม าจากมุมปากเล็กน้ อย..พร้ อมๆกับใบหน้ าที่ซีด เซียวลงอย ื่ างเห็นได้ ชดั ...

"ทะ..ทนอีกหน่อยนะ....มะ..แม้ วา่ ร่างกายนี ้จะอยูไ่ ด้ อีกไม่เท่าไหร่ก็เถอะ..." เธอพูดกับพูดกับตัวเองวนซ ้าไป ซ ้ามาไม่ยอมหยุด...

Arshlus [TurN Fic]

"หึ... ป่ านนี ้พวกบนโลกคงจะหัวปั่ นหมดแล้ วมัง๊ "


"ลองเจ้ านัน่ ติดเครื่ องในระยะนันก็ ้ ไม่มีใครหยุด ได้ แ ล้ ว นี่ละ่ คาแถลงการเปิ ดสงครามของเรา" ดาโกต้ าตัดภาพจากจอทีวีในช่องหลักที่ถ่ายโดยสือ่ มวลช น ไปยังช่องภายในของกองทัพ


"ผู้การไปเองเลยเหรอเนี่ย" ดาโกต้ าพึมพัมเมือ่เห็นเครื่ องสีแดงสดออกมาจากยานแม่ "นัน่ มันโมบิลสูทอะไรเหรอครับ"

"Sazabi เครื่ องเฉพาะของผู้การชาร์ กาลังสู้กบั เจ้ ากันดัมติ ้ ดแพคแปลกๆน่ะ "


"ปี ศาจขาวงันเหรอ" ้ [สนทนา*] ก่อนหน้ านันประมาณ ้ 1 ชม.


"ไม่ได้ แค่ฝันไปแฮะ มีชุดนี ้อยูจ่ ริ งๆด้ วย..." แอชส่ายหัวเล็กน้ อยพลางมองดูภาพเงาของของตนในกระจกที ื่ ใส่ชุดดูเป็ นผู้หญิงมากกว่าปกติ ...


"นี่อาจจะเป็ นครัง้ สุดท้ ายที่จะได้ ใส่ชุดนี ้แล้ วด้ วย สินะ...." แอชพูดกับตัวเองอย่างเศร้ าๆ เขารู้ดีอยูแ่ ล้ วไม่ต้องรอให้ สงครามจบลงหรอก....ร่าง กายของเเธอมันเตือนแล้ วว่า...เวลานันเหลื ้ ออยูอ่ ีก ไม ื่ มาก ในใจของเธอได้ แต่เฝ้าคิดเรื่ อยมาว่าทาไมถึงต้ องเป็ นแ บบนี ้....แต่ตวั เธอก็ไม่คิดที่จะสาปส่งชะตาชีวิต ของต ืัวเองได้ แต่ยอมรับมันไปแต่โดยดี...

...เวลาของเราเหลืออีกไม่มาแล้ วสินะ..... ...สิง่ ที่เราคิดมาตลอด....เราอยากเปลีย่ นแปลงตัวเอง ....ใช่แล้ วเราเองก็ต้องทามันให้ ได้ ...

ยิ ้มเข้ าไว้ สแิ อช...

แอชค่อยๆยิ ้มออกมาที่มมุ ปาก....เอาละ!ตังแต่ ้ วนั นี ้ไ ปเธอจะเปลีย่ นแปลงตัวเอง ทาทุกอย่างที่ควรจะทาจะได้ ไม่ต้องมาเสียใจภายหลัง...

....

เสียงประตูของห้ องเปิ ดออกพร้ อมๆกับเด็กสาวผมสีดาสนิท ประบ่า... ที่ดเู หมือนจิตใจของเธอเองก็จะเปลีย่ นแปลงไปทีละน้ อย ...


@Event ขวัญ

เสียงในห้ องเงียบสงบไปหมด... และเวลาก็เหลือมีอีกไม่ถึงชัว่ โมงครึ่งเท่านัน..... ้ แอชค่อยๆเดินเข้ าไปหาขวัญที่ดทู า่ จิตใจไม่คอ่ ยสู้ดีอ ยู่

"คุณขวัญฮะ..."

"แอชเองเหรอ... นี่นาย เอ๊ ย! เธอ?" ขวัญถึงกับตะลึงในชุดของแอช "ทาไมอยูๆ่ ก็แต่งชุดแบบนี ้ล่ะ?" ถึงจะรู้อยูว่ า่ แอชเป็ นผู้หญิง แต่นี่เป็ นครัง้ แรกที่ได้ เห็นแอชทาตัวแบบผู้หญิงจริ ง ๆชัดๆ

"แหะๆ...คืออยากลองใส่ชุดที่ผมตรงเพศกับตัวเองมานานแ ล้ วละฮะแต่ไม่มีโอกาสสักที ..." แอชหัวเราะ เล็กน้ อยเพื่อปิ ดความเขินอายและใบหน้ าที่เ ริ่ มแดงของตน

"มะ...มันคง...มะ...ไม่ได้ ดแู ปลกไปหรอกนะฮะ?.."


"ไม่เลยแอช น่ารักมากเลยหละ" ขวัญชม "เหมาะกับเธอสุดๆ ถ้ าหากว่าตอนสงบๆใส่แบบนี ้หละก็ หนุม่ ๆหลงแหงๆ" "......" แอชไม่ตอบอะไรแต่ก้มหน้ านิ่งอย่างเขินอาย...เพิ่งเคย ถูกชมแบบนี ้ครัง้ แรกแฮะ...ทาตัวไม่ถกู เลย...

"ผะ...ผมเองก็มีเรื่ องอยากจะบอกคุณขวัญ...มะ...เหมือ นกัน..." "แม้ วา่ ..คนอื่นๆจะบอกว่าคุณขวัญดูเหมือนผู้ชายมากเก ืิ นไปก็เถอะ...."

"ตะ...แต่..." แอชค่อยๆรวมรวบความกล้ าที่จะพูดออกไป

่้ "ผมชอบคุณขวัญที่เป็ นแบบนีนะฮะ!...." "คุณขวัญเป็ นเหมือนสิง่ ที่ผมอยากจะเป็ น ทังใจดี ้ ...อ่อนโยน..และแข็งแกร่ง....." แอชพูดด้ วยสีหน้ าแน่วแน่ ....


"ชมกันเกินไปแล้ วน่า" ขวัญถึงกับเขินในคาชมของแอช "ชันน่ ้ ะไม่ได้ ดีไปหมดอย่างที่วา่ มาหรอก แต่ก็นะ... ขอบใจมากทีช่ อบชันนะ" ้ เธอยิ ้มตอบอย่างอ่อนโยน

"ชันเองก็ ้ ชอบที่แอชเป็ นคนมีความพยายามมากๆ แม้ วา่ จะลาบากหรื อเหนื่อยแค่ไหนเหมือนกัน " "จริ งสิ เสร็ จจากเรื่ องยุง่ ๆแล้ ว พวกเรามาคุยกันตามประสาผู้หญิงๆเถอะ ชันเองก็ ้ ..." ขวัญเอียงอายนิดๆ "ชันเองก็ ้ อยากให้ แอชช่วยแนะนาว่าทายังไงถึงดูเป ื็ นผู ื้หญิงขึ ้นมาบ้ างเหมือนกัน " "อะ....เอ๋....." แอชตกใจเล็กน้ อยที่อยูด่ ีๆขวัญก็พดู เรื่ องนันขึ ้ ้นมา ก่อนจะหันมาตอบเธอด้ วยใบหน้ าอายๆ


"นะ...นัน่ สินะฮะ....ถ้ าเสร็ จจากเรื่ องนี ้เรามาคุยเร ืื ื่ องที่ทาให้ สมหญิงกันเถอะ..." แอชตอบขวัญด้ วยรอยยิ ้ม รอยยิ ้มที่มาจากใจรอยยิ ้มที่เขาเองก็เพิ่งจะรู้วา่ ตั วเองก็สามารถทาได้ เหมือนกับ คนอื่น

"งันก็ ้ ไปต่อเลยแอช ... มีคนที่อยากให้ เค้ าเห็นเธอในชุดนี ้ใช่มยล่ ั ้ ะ" ขวัญเกาะกุมไหล่ของแอชจากด้ านหลังแล้ วออกแรงดันเบาๆ "พยายามเข้ านะ แล้ วชันจะเอาใจช่ ้ วย" เธอให้ กาลังใจ พร้ อมกับรับกาลังใจจากแอชมาพร้ อมกัน "ฉันเองก็อยากจะเปิ ดใจตัวเองกับใครบางคนเหมือนกั น"

"อะ...เอ๋...." แอชพูดพร้ อมกับแสดงสีหน้ างงๆออกมาเล็กน้ อย แต่ถึงอย่างนันเธอก็ ้ ไม่ได้ ถามอะไรขวัญต่อไป เขาค่อยๆส่งยิ ้มให้ เธออย่างอ่อนโยน....เราเองก็อยากส นิทกับคนๆนี ้ให้ มากกว่านี ้นะ....

@Event นัท

ในช่วงที่ตา่ งฝ่ ายต่างกาลังวุ้นวายอยูน่ นเวลาเตรี ั้ ย มใจที่เหลือเพียงชัว่ โมงกว่าๆ แอชก็พบกับนัทหนึง่ ในบุคคลในหน่วยของตน..


"สวัสดีฮะ...คุณนัท...?" หล่อนพูดแบบไม่คอ่ ยมัน่ ใจนักเพราะเธอแทบจะไม่เคยได้ ค ืุ ยกับเขาแบบตรงๆสัก ที...

"สวัสดี มีธุระอะไรรึ คุณแอช?" "กะ...ก็ไม่มีอะไรหรอกฮะ....แค่อยากจะคุยกับคุณดูบ้า ง.....แค่นนเอง..." ั้ "ถ้ ายุง่ อยูก่ ็ขอโทษด้ วยละกันฮะ..." เขาพูดด้ วยสีหน้ าไม่คอ่ ยมัน่ ใจเท่าไหร่ ...

"อ่อ.. ไม่เป็ นไรๆ จริ งๆผมว่างค่อนข้ างมากเลยล่ะ" "งันเหรอฮะ...คิ ้ ดว่ามารบกวนคุณแล้ วซะอีก...."แอชค่อยก้ มหน้ าลงเล็กน้ อยก่อนจะนัง่ ลงข้ างๆกับนัท

"ไม่หรอกๆ.." นัทตอบสันๆ ้ เนื่องจากเขาไม่ร้ ูจะชวนคุยอะไร

"ตะ...ตอนนี ้..." "คะ...คุณนัทกลัวรึเปล่าฮะ?" แอชถามขึ ้นมาอย่างรวดเร็ ว....ความจริ งตัวของเธอนันก ้ ื็ สนั่ แปลกๆมาตังแต่ ้ ที่ร้ ูวา่ ต้ องออกไปรบแล้ ว ...

"กลัวน่ะหรอ.. ไม่หรอก ผมรู้สกึ ผิดมากกว่า ที่เราจะไปทาลายโลกที่เป็ นบ้ านเกิดของตัวเองน่ะ .."

"งะ..งันเหรอฮะ......"แอชมองไปที ้ ่นทั อย่างทึง่ ๆ


"คุณนัทเองนี่ก็เด็ดเดี่ยว กล้ าตัดสินใจมากกว่าที่ผมคิดไว้ เยอะเลยนะฮะ..."

"ไม่หรอกสิง่ ที่ผมก็คือแค่อ้างเรื่ องงานบังหน้ า แล้ วโยนความรู้สกึ ส่วนตัวไว้ ข้างหลังแค่นนแหละ" ั้

"..ระ..หรอฮะ...แต่ถึงจะอย่างนัน..." ้ "..ผมก็นบั ถือคุณนัทนะฮะ.....คนที่สามารถแยกความรู้ส ืึ กกับงานได้ นะ....."

"ฮะๆ.. มันไม่ตา่ งจากทาร้ ายจิตใจตัวเองหรอกแบบนี ้น่ะ ไม่ต้องนับถือผมหรอก.." "ไม่หรอกฮะ...ถ้ าเป็ นคุณนัทต้ องผ่านมันไปได้ แน่. .." แอชตอบด้ วยสีหน้ าจริ งจังก่อนจะค่อยๆก้ มหัวให้ คนตรงหน ื้า

"ขอบคุณสาหรับทุกๆอย่างที่ผา่ นมาฮะ...แม้ เราจะได้ คยุ กันนิดเดียวแต่คณ ุ เองก็จะเป็ นเพื่อนคนสาคัญของ ผมตลอด ไป..."

หลังจากพูดจบแอชก็เดินจากไปอย่างเงียบๆ

@Event รอช


แอชที่เดินไปเห็นรอชกาลังฟิ ตเหมือนกัลงเตรี ยมพร้ อมสู ื้รบอยู่ ก็คอ่ ยๆย่องเข้ าไปหาอย่างเงียบๆ ก่อนจะเอ่ยทักเขาเบาๆ

"คุณรอชฮะ!"

รอชหันกลับมาเหมือนจะนิ่งไปชัว่ ครู่ด้วยความตะลึงในช ืุ ดที่แอชใส่ "แอชเหรอ........ชุดนันมั ้ น?" "อะ...เอ่อคือว่า...อะ....อยากลองใส่สกั ครัง้ ดูนะฮะ. ...." แอชพูดด้ วยน ้าเสียงตะกุกตะกักถึงวันนี ้เขาจะโดนแซวเร ืื ื่ องนี ้มาหลายทีแล้ วก็เถอะ แต่ดทู า่ ทางแล้ ว...กว่าตัวเธอจะปรับให้ ชินได้ นี่คงอี กนานเลยละ

"คะ...คงแปลกตาสินะ...ขอโทษด้ วยนะฮะ...."

"ไม่หรอก ก็เหมาะดีนี่นาจะขอโทษทาไมละ" รอชยิ ้มให้ เล็กน้ อยก่อนที่จะตอบกลับไป "งะ..งันเหรอฮะ.." ้ แอชตอบรับคาตรงหน้ าด้ วยสีหน้ าเขินอายเล็กน้ อย


"คุณรอชรู้มย...ในบรรดาทุ ั้ กคนที่ผมรู้จกั ตังแต่ ้ เข้ ามาอยูท่ ี่นี่..." "คุณเป็ นคนที่ผมนับถือที่สดุ เลยนะฮะ.....ผมเองก็อยาก เป็ นผู้ใหญ่แบบคุณบ้ างเหมือนกัน..." แอชพูดพร้ อมๆกับพยายามไม่สบตากับคนตรงหน้ าเพราะเธออา ยที่อยูด่ ีๆก็มาพูดแบบนี ้ให้ รอชฟั ง..แต่ถึง อย่างนัน้ เธอก็อยากให้ เขารู้ ...

".........." "จะว่าไปยังไม่ได้ ขอบคุณเรื่ องที่เธอช่วยชันสู ้ ้ ในภา รกิจยึดธงเลยนี่นา่ " รอชวางอุปกรณ์แล้ วค่อยๆลุกขึ ้นยืน "มองมาตรงหน้ านี่สิ เข้ มแข็งหน่อย"

"ผะ..ผม..มะ..ไม่ได้ ช่วยอะไรคุณรอชมากขนาดนันหรอกฮะ ้ ..!" แอชรี บตอบปฏิเสธไปในทันทีแต่ถึงกระนันเธอก็ ้ หนั หน้ าม าสบตากับรอชอย่างว่าง่าย

"ดีมาก....มองไปข้ างหน้ า อย่างนันแหละ" ้ "จาไว้ ให้ ดีละ ตราบใดที่ยงั มองไปข้ างหน้ าเธอก็จะเห็นทางเสมอ...." "ฉะนันจงภู ้ มิใจในตัวเองเถอะ สิง่ ที่เธอช่วยฉันในสนามรบนันละคื ้ อคาตอบ" รอชยิ ้มให้ พร้ อมกับแนะนาอะไรบางอย่างให้ แอช

"ขอบคุณสาหรับทุกอย่างที่สอนผมมาฮะ...." แอชก้ มหน้ าให้ กบั รอชอย่างเคารพ....สาหรับเธอแล้ วรอชเ องก็เป็ นอีกคนที่เธอพูดได้ วา่ คนที่เคารพอย่างเต็ม ปาก ...

"ตลอดเวลาที่พวกเราฝ่ าฟั นกันมาผมจะไม่ลมื มันอีกเลย.. ."


แอชพูดพร้ อมกับเดินหันหลังให้ รอช...ก่อนจะยิ ้มออกมาบ างๆ.....ใช่แล้ วผมจะไม่ลมื มันอีกเลย

@Event อัศวิน

แอชพยายามเดินเข้ าไปหาอัศวินที่ทาตัวมืดมนอยู่...ในบ รรดาทุกคนในหน่วยเธอดูจะเป็ นคนที่เข้ าถึงยาก ที่สดุ แล ื้วละมัง.. ้ แต่ตวั เขาเองก็อยากที่จะสนิทสนมกับเธอไว้ ...เพียงสัก ครัง้ ก็ยงั ดี....

.ถึงกระนันเธอก็ ้ ไม่กล้ าเข้ าใกล้ อศั วินอยูด่ ีซะงัน. ้ .. แอชค่อยๆก้ มหน้ าลงเป็ นเชิงเคารพอัศวินอยูห่ า่ งๆ....ส ืาหรับเธอแล้ วอัศวินก็เป็ นผู้หญิงอีกคนหนึง่ ที่ดเู ข้ ม แข็งจนเธอนับถือ...

"ไว้ จบศึกครัง้ นี ้ผมจะพยายามคุยกับคุณให้ ได้ เลยฮะ... " แอชพูดกับตัวเองเบาๆก่อนจะเดินจากเธอไป


@Event เสีย่ วหลาง

เสีย่ วหลาง.....ผู้ชายที่ดเู หมือนจะเงียบแต่ภายในก็ด ืู ไม่เงียบซะงัน้ เพราะแอชคอยสังเกตปฏิกริ ยาที่เขาชอบคุยกับไลท์เรย์บ่ อยๆละนะ...

...วันนี ้ก็คงยังยืนนังตามเดิ ้ มเหมือนกับก้ อนหินที่ไ ม่สนั่ ไหวไปตามแรงลม..

"สวัสดีฮะ คุณเสีย่ วหลาง...."

"...หืม?..." เสีย่ วหลางหันไปตามเสียง "...อ้ อ ...แอชเองเหรอ หืม? แต่งตัวเป็ นผู้หญิงแล้ วก็ดดู ีนี่นา..." "...ว่าแต่ ...มีอะไรรึเปล่า?..."

"ปะ...ป่ าวหรอกฮะ....แค่กลัวและประหม่านิดหน่อยนิดหน ื่ อย..." "คะ...คุณเสีย่ วหลาง ไม่กลัวเหรอฮะอีกไม่กี่นาทีเราจะออกไปรบกันแล้ ว ? "


แอชถามคนตรงหน้ าไปตามตรง เพราะดูทา่ เสีย่ วหลางจะนิ่งซะเหลือเกิน

"...นัน่ สินะ ...ไม่แปลกหรอกที่จะกลัวน่ะ..." "...แต่ถ้าถามชันนะ... ้ ชันคงพอพู ้ ดได้ วา่ ไม่เหลืออะไรให้ กลัวแล้ วล่ะ..."

"นะ...นัน่ สินะฮะ....สมกับเป็ นคุณเสีย่ วหลางจริ งๆ... " "ถ้ าคุณเสีย่ วหลางไม่วา่ อะไร...ผะ...ผมขอยินอยูต่ รงน ืี ื้สกั พักได้ มย....." ั้ "เผื่อว่าผมจะได้ รับความกล้ าจากคุณมาบ้ าง...."

"...ยังจะใช้ คาว่าผมอีก เธอเนี่ยนะ แอช..." เสีย่ วหลางพูดลอยๆออกมา

"บะ...แบบว่ามันชินแล้ วนะฮะ....คะ..คือ..." แอชรี บแก้ ตวั ในทันที... "ถะ...ถ้ าเปลีย่ นไปพูดอีกแบบมันคงดูไม่ดีหรอกมังฮะ. ้ ..."

"...เอาเถอะ..."


"...ขอแค่ไม่ลมื ว่าจริ งๆแล้ วตัวเองเป็ นใครก็พอแล ื้วล่ ะ..."

"เอาละ...ผมคงได้ รับความกล้ าจากคุณมาพอแล้ ว..." "ขะ..ขอบคุณจริ งๆนะฮะ ที่ช่วยยืนยูเ่ ป็ นเพื่อนจนผมหยุดสัน่ ...." แอชยิ ้มให้ กบั ชายตรงหน้ าก่อนจะโค้ งให้ เขา

"คงไม่ผิดอะไรนะที่..ผะ...ผมจะขอเรี ยกคุณว่าเพื่อน.. .." "ขะ..ขอบ..." "ขอบคุณสาหรับทุกสิง่ ที่ผา่ นมาฮะ...."

หลังจากพูดจบแอชก็เดินไปอย่างเงียบๆ....สาหรับเธอแล้ วแค่ความกล้ าที่เสีย่ วหลางแสดงออกมามันก็ทา ให้ ตวั ของ เเธอหยุดสัน่ ได้ แล้ ว ...คนๆนี ้เองก็เป็ นเพื่อนคนสาคัญของเธอเหมือนกัน...

@Event ไลท์เรย์


แอชค่อยๆเดินเข้ าไปหาไลท์เรย์ที่เหมือนจะนัง่ เหม่อลอ ยอยู่ ความจริ งแล้ ว...เธอเองก็อยากจะคุยกับคนตรงหน้ าอยูห่ ร อกแต่ก็ยงั คงเข้ าหน้ าไม่ติดจากความอายเมื่อครัง้ ก่อน นี่ส.ิ ..

"คะ...คุณไลท์เรย์ฮะ..."

เอ...ไม่ส.ิ ..แอชคิดในใจเล็กน้ อย

"คุณโซวจูโร่ ....." แอชเอ่ยออกไปเพือ่ พยายามให้ คนตรงหน้ าได้ สติหนั มาคุยก ืับเธอ

"หืม? แอชเหรอ?" ไลท์เรย์หนั หน้ าตามเสียงนันไป ้ ที่เขารู้วา่ เป็ นใครก็เพราะมีเพียงคนเดียวในที่นี ้ที ื่ ร้ ูจกั ชื่อนันของเขา ้ "อะ...."


เขาเห็นชุดของเธอที่แตกต่างจากทุกครัง้ ทาเอาเขาพูดไม ื่ ออก ....สวย.... ดูเหมือนหัวใจของเขาจะเขาผิดจังหวะอีกแล้ ว


"คะ....คุณโซวจูโร่ทาไมนิ่งไปอีกแล้ วละฮะ!..." เด็กสาวเรี ยกคนตรงหน้ าอีกครัง้ เพราะดูเหมือนเขาจะทาห น้ าเหม่อลอยกว่าเมื่อกี ้เสียอีก

"วะ วันนี ้ เธอ..ดูสวยมากเลยนะแอช" ไลท์เรย์บอกกับเธอออกไป ตอนนี ้มือไม้ เขาปั่ นป่ วนไปหมด เขาพยายามหยิบแว่นที่วางไว้ ขึ ้นมาสวมหวังว่า มันจะช่ว ยปกปิ ดสายตาล่อกแล่กจากอาการตื่นเต้ นของเขาได้ บาง "โอ้ ย!!" ขาแว่นทิ่มกับตาของไลท์เรย์เข้ าอย่างจังจนเขาต้ องร้ อ งออกมา

"คิคิ..." ด้ วยท่าทีของไลท์เรย์ทาให้ แอช���ผลอหลุดหัวเราะออกมาซะ งัน้ จนเกือบจะลืมว่าตัวเองกาลังอายกับคาพูดก่อนหน้ านี ้ขอ งเขาอยู่...

"คุณโซวจูโร่เองก็เป็ นคนตลกกว่าที่ผมคิดไว้ เยอะเลยนะ ฮะ..."

"อา...แย่แฮะ" ไลท์เรย์ตดั สินใจวางแว่นไว้ ที่เดิม ดูเหมือนว่าแว่นที่เป็ นตัวแทนของใครบางคนมันไม่เหมาะ ที่อยูก่ บั เขา ตอนนี ้ "ว่าแต่แอช...เธอคิดว่าชันเป็ ้ นคนซีเรี ยสรึไง ผิดคาดนะเนี่ย" เขาหันไปถามเธอ ดูเหมือนอย่างน้ อยที่แว่นทิ่มตาเขาจะช่วยควมคุมสติขอ งเขาได้ บ้าง


"มะ...ไม่หรอก..ฮะ...คะ...แค่ร้ ูสกึ ว่าเป็ นคนอ่อนโยน แล้ วก็พงึ่ พาได้ เท่านันเอง..." ้ แอชตอบอย่างตะกุกตะกัก...ไม่คิดเลยว่าคนตรงหน้ าจะถาม เธอกลับมาแบบนี ้ซะงัน... ้

"วะ..ว่าแต่กาลังทาอะไรอยูเ่ หรอฮะ..."

"กะ ก็นะ...คิดอะไรอยูน่ ิดหน่อยน่ะ...เรื่ องสาคัญซะด้ วยซ ืิ " ไลท์เรย์พดู เสร็ จก็ถอนหายใจ... ....ทาไมมันยากเย็นจริ งนะ...

"...เอ๋....กาลังหนักใจเรื่ องอะไรอยูง่ นเหรอฮะ ั้ ..." แอชเห็นท่าทีของคนตรงหน้ าไม่คอ่ ยสู้ดีเท่าไหร่จึงเอ่ ยถามขึ ้นมาเบาๆ....ทังๆที ้ ่ตวั เองก็เริ่ มมีเหงื่อไหล ื่ ออกมาแล้ วเหมือนกัน...

"เอ่อ.....จะพูดไงดี...เรื่ องเธอล่ะมังแอช" ้ ไลท์เรย์พดู ออกไปดูเหมือนว่าตอนนี ้จะไม่ใช่สมองซะแล้ วที่ควบคุมร่างกายเขาอยู่ "เรื่ องของผม...?...มะ...หมายความว่ายังไงเหรอฮะ.... " เด็กสาวตรงหน้ ายังคงแสดงหน้ างงอยูเ่ ช่นเคย แต่ถึงกระนันตั ้ วเธอเองก็ไม่อยากจะทาให้ เขาหนักใจไปม ากกว่านี ้

"ถ้ ามีอะไรที่ผมช่วยได้ ก็บอกมาเถอะ...หะ...หรื อว่าผม ทาอะไรให้ คณ ุ ไม่สบายใจ...กะ..ก็ขอโทษด้ วยละกัน


ฮะ..." แอชที่เดาสาเหตุเรื่ องที่ไลท์เรย์จะพูดไม่ออกก็ได้ แต ื่ พดู เดาสุม่ ออกไปอย่างตะกุกตะกัก ...

ไลท์เรย์ก้มหน้ านิ่งไป ตอนนี ้หัวใจเขาเต้ นแรงอย่างไม่เคยเป็ นมาก่อน เขาเงยหน้ ายิ ้มให้ กบั แอช "โทษทีนะ รู้สกึ ...ชันจะรั ้ กเธอไปซะแล้ วล่ะ"

วูบ..... ก่อนที่แอชจะทันได้ ฟังอะไรจากคนตรงหน้ า...ร่างเล็กๆข องเธอก็เอนตัวล้ มลงไปกับพื ้นทังๆอย่ ้ างนัน้ ใบหน้ าที่มีเลือดฝาดออกมามากกว่าปกติ...รวมทังเหงื ้ ่ อมากมายที่ไหลซึมออกมา


เสียงหายใจหอบไปมาดังไปทัว่ บริ เวณ....

"เฮ้ !! แอชเธอเป็ นอะไรน่ะ ได้ ยินชันมั ้ ย!!" ้ ไลท์เรย์รีบไปประคองตัวแอชเอาไว้ ....บ้ าจริ ง!!.... "ห้ องพยาบาล...ใช่....ต้ องไปห้ องพยาบาล"

ควับ! มือเล็กๆของเธอที่สนั่ ไม่หยุดคว้ าแขนเสื ้อของชายตรงห น้ าเอาไว้ อย่างรวดเร็ ว "มะ...มะ...ไม่ต้องไปหรอกฮะ..." เธอพูดด้ วยน ้าเสียงสัน่ ๆตัวของเธอเองเริ่ มจะเย็นมากข ืึ ื้นเรื่ อยๆแต่กลับมาเหงื่อออกไม่หยุด

"มะ..มันเดี๋ยวเป็ นเดี๋ยวหาย...ดะ...เดี๋ยวสักพักก็ห ายเอง...คะ...คุณโซวจูโร่ไม่ต้องเป็ นห่วงหรอก..." แอชพยายามฝื นพูดออกมา...อาการตอนนี ้มันหนักขึ ้นเรื่ อ ยๆแล้ วสินะ...เธอเองก็คงจะรู้สกึ เรื่ องนี ้ดีอยูแ่ ล้ ว ...

"วะ..ว่าแต่เมื่อกี ้คุณโซวจูโร่พดู อะไรนะฮะ...ผะ...ผ มได้ ยินไม่ชดั เลย..."


ไลท์เรย์พดู ออกมา...น ้าเสียงเขาเขาตอนนี ้เหมือนคนที ื่ กาลังสิ ้นหวังสุดขีด นี่ไม่ใช่ครัง้ แรกที่เขาเห็นคนไร้ เรี่ ยวแรง เขายังพอดูออกว่านี่ไม่ใช่แค่อาการเบาๆ "ชันรั ้ กเธอแอช....ชันรั ้ กเธอ..." น ้าใสๆเริ่ มหยดลงจากตาของเขา .....อย่าบอกนะว่า....ชันจะปกป ้ ้ องคนที่รักไม่ได้ อีก แล้ ว?.... น ้าตาที่ไม่ได้ ไกลมา10ปี ...มันไหลออกมาอย่างทีเ่ จ้ า ของก็ไม่ร้ ูสาเหตุ

"......." แอชได้ แต่จ้องมองไลท์เรย์อย่างอึ ้งๆหลังจากเขาพูดคาน ืัืน้ ออกมา ใบหน้ าที่ซ๊ดเผือกเริ่ มมีสแี ดงระเรื่ อ ออกมาเล็กน้ อย ก่อนที่เธอจะยิ ้มออกมาอย่างฝื นๆ..รอยยิ ้มที่ดเู หมือน จะดีใจแต่เจือปนไปด้ วยความเศร้ า...

"ขะ....ขอโทษนะฮะ....ตะ...แต่...ผะ..ผมคงตอบรับรักคุ ณไม่ได้ ...." "มะ...ไม่ใช่เพราะคุณไม่ดีพอหรอกนะฮะ...คุณโซวจูโร่ก ื็ คือคุณโซวจูโร่ที่ผมเคารพนี่ละ...."

แอชค่อยๆพูดพร้ อมกับน ้าตาที่เริ่ มไหลซึมออกมา..ทาไมก ืันนะเวลาถึงไหลผ่านไปเรื่ อยๆ...ทาไมมันถึงไม่ คิดจะหย ืุ ดลงเลย

"ผะ...ผมไม่เหลือเวลาอีกแล้ วละฮะ.....อีกหนึง่ ปี ...ไ ม่ส.ิ ..อีกแค่ครึ่งปี ...น่าจะเป็ นเวลาที่มากที่สดุ สา หรับผม แล้ ว..." แอชตอบเขาทังน ้ ้าตา...ใช่แล้ วเวลาสาหรับร่างโคลนที่ไ ม่สมบูรณ์นะ...อยูม่ าได้ ถึงขนาดนนี ้มันก็มากเกินพอ แล ื้ว......


ไลท์เรย์กามือซ้ ายเขาแน่นอย่างที่ไม่เคยเป็ นมาก่อน เล็บมือของเขาจิกลงไปเนื ้อจนเลือดไหลซิบออกมา ...นี่เราจะต้ องเสียคนที่เรารักไปอีกกี่ครัง้ กัน?... "ไม่ แอช... มันต้ องมีทางซิ...หลังจบภารกิจนี ้ ใช่...เราจะต้ องหาคนที่รักษาเธอได้ แอช..เชื่อชันซิ ้ " เขาพูดออกไปทังที ้ ่ๆรู้ตวั ดีกว่าคาพูดทังหลายนั ้ นเป ้ ื็ นไปได้ ยากขนาดไหน เงิน เวลา บุคคล อุปกรณ์ ถึง เขาไม่ร้ ูวา่ แอชเป็ นอะไร แต่ถ้าเป็ นอย่างที่เธอพูดจริ งๆ เขาจะหาสิง่ พวกนันมารั ้ กษาเธอได้ ยงั ไง? ...อนาไฮล์.... เขาคิดถึงสถานที่หนึง่ ขึ ้นมา

"แอช....ว่าไม่ยงั ไงชันก็ ้ ไม่ยอมเสียเธอไปเด็ดขา ด... "

"ตะ...แต่วา่ ......" "ผะ...ผมไม่อยากให้ คณ ุ โซวจูโร่มายึดติดอยูแ่ บบนี ้หรอ กนะฮะ....คุณเองก็มีสงิ่ ที่คณ ุ อยากทาไม่ใช่เหรอ..... " แอชตอบปฏิเสธในทันที...ใช่แล้ วเธอไม่อยากให้ เขามายึด ติดกับคนที่จะตายเมื่อไหร่ก็ไม่ร้ ูอย่างเธอ นี่เองก็ อาจจะเป็ นความรักที่เธอแสดงให้ เขาก็เป็ นได้

"ผะ...ผมทาสิง่ ที่ผมต้ องการไปหมดแล้ ว.....มะ..ไม่มีอ ะไรให้ ต้องเสียใจอีกแล้ วละฮะ"


เธอยิ ้มให้ เขา...ใช่แล้ ว.... ทังการแต่ ้ งตัวในชุดผู้หญิงเต็มตัวครัง้ แรก....พูดคุ ยกับทุกคนในทีมอย่างสนิทสนม... เรี ยกทุกคนว่าเพื่อน...ขอบคุณเรื่องทุกๆอย่างที่ผา่ น มา.... พยายามอย่างสุดความสามารถมาตลอด....ในที่สดุ เธอก็ทาม ืันจนครบ...

ไม่มีอะไรให้ เธอเสียใจอีกต่อไปแล้ ว...แต่ทาไมกันนะ.. .ทาไม...ทาตามันถึงไม่หยุดไหลสักที...

"แอช....สิง่ ที่ชนอยากท ั้ าน่ะ.....คือได้ ใช้ ชีวิ ตร่ว มกับเธอยังไงล่ะ"

"ตะ...แต่วา่ ......" แอชสบตาเข้ ากับสายที่แน่วแน่ของคนตรงหน้ าจนตัวเองไม่ กล้ าจะพูดอะไรออกไป

"เชื่อในตัวชันเถอะนะแอช.....ชั ้ นจะปกป ้ ้ องเธอ.. ..ด้ วยชีวิตของชัน"้ ...น ้าตา....หยุดไหลแล้ ว? ไลท์เรย์พดู ด้ วยความเชื่อมัน่ เขาเชื่อว่าหนทางยังไม่อยู่ "แอช....ถ้ าดวงอาทิตย์มนั ยังอยู่...แสงสว่างมันย ืังต้ องมีอยูแ่ น่นอน"


"ฮืออออออออ........" แอชได้ แต่ปล่อยโฮต่อหน้ าของไลท์เรย์ไม่หยุดก่อนจะโผก อดคนตรงหน้ าอย่างรวดเร็ ว

"ผะ....ผม...ผมไม่อยากตายฮะ....ผมอยากมีชีวิตอยู.่ .. .." หน้ าตามากมายไหลเปื อ้ นเสื ้อของคนตรงหน้ าไปหมด แต่มนั ก็ไม่มีทีทา่ ว่าจะหยุดไหลลง...

"เชื่อซิ..เชื่อในตัวชัน้ เชื่อในตัวเธอ เธอต้ องมีชีวิตอยูแ่ น่นอน" ไลท์เรย์กอดแอชไว้ แน่นเขาไม่ใส่ใจแม้ แต่น้อยว่าเสื ้อ ของเขาจะเปี ยกเพราะน ้าตา ในที่สดุ เขาก็เข้ าใจ..น ้าตาทีห่ ยุดลงนันเพราะเขาอย ้ ากเข้ มแข็ง เข้ มแข็งให้ มากกว่านี ้...เพื่อปกป้องคนที่อยู่ กับเขา ตรงนี ้

".....ฮ....ะ..." แอชตอบอย่างว่าง่ายก่อนจะค่อยๆถอนกอดออกจากคนตรงหน้ า พร้ อมๆกับสบตากับไลท์เรย์ด้วยใบหน้ าที่เจิ่งนอกไปด้ ว ยน ้าตา และขึ ้นสีเรื่ อจากความอาย....

"คุณ โซวจูโร่ ...." เธอเรี ยกชื่อเขาซ ้าอีกครัง้ ..

"...ดีขึ ้นมัย"้ ไลท์เรย์ถามเธอ สิง่ ที่เขาอยากจะพูดได้ พดู ไปหมดแล้ วก็เหลือแต่....


เขาตัดสินใจค่อยๆโน้ มตัวเข้ าหาแอช แล้ วจึงจุมพิตลงลงบนฝี ปากของของเธออย่างน่มนวล

ทันทีที่ริมฝี ปากของแอชกระทบเข้ ากับริ มฝี ปากของไลท์เ รย์ ..ทันใดนันใบหน้ ้ าของ���จ้ าหล่อนก็แดงขึ ้นมาในทันทีก่อ นจะรี บถอนจูบออกอย่างรวดเร็ ว

"เอ๊ ะ....." แอชตกใจเล็กน้ อยจะที่ใบหน้ าจะร้ อนผ่อนแทบจะในทันทีจน ลมอาจจะออกหูได้ เด็กรี บก้ มหน้ าก้ มตาหลบคนตรงหน้ าในทันที....ถึงมันจะ ไม่มีที่จะให้ หลบก็เถอะ...

"เอ่อ....คาตอบไว้ ที่หลังก็ได้ นะชันไม่ ้ วา่ ..." ไลท์เรย์บอกกับเธอ .....สงสัยจะรี บไปแฮะ...

"ขะ...ขอโทษด้ วยนะฮะ...ตะ...แต่หลังจบศึกนี ้....ผะ.. .ผมจะให้ คาตอบคุณอีกครัง้ ..." แอชพูดด้ วยสีหน้ าเขินอาย...พร้ อมๆกับหลบตาคนตรงหน้ าเ พราะยังไม่กล้ าพอที่จะสบตากับคนที่เพิ่งจะจูบ กับเธอไ ปสดๆร้ อนๆนัน่ เอง


"เอาล่ะ เราก็จะมัวโอเอ้ กนั ไม่ได้ แล้ ว เตรี ยมตัวกันเถอะ ไปตามพวกในโรงเก็บโมบิลสูทมาด้ วย" [เตรี ยมตัวก่อนออกรบ*]

Arshlus [TurN Fic]

"ฟั งให้ ดีนะ ตอนนี ้เราได้ แสดงพลังอานาจให้ พวกที่ถกู แรงดึงดูดยึดเ หนี่ยวจิตใจไว้ ได้ เห็นแล้ ว " ดาโกต้ า อธิบาย "ต่อไปการเจรจาจะเกิดขึ ้นในอีกสองวันให้ หลัง" "ทาไมพวกเราต้ องทาถึงขนาดนันล่ ้ ะครับ" "...การเจรจาน่ะมันจะเกิดต่อเมื่อทังสองฝ่ ้ ายมีก ืาลัง เท่าๆกัน พวกข้ างบนคงคิดแบบนันล่ ้ ะมัง" "...." "แล้ วจะเจรจากันที่ไหนล่ะครับ" "ลอนโดเนี่ยน"


U.C. 0093.03.06 Side 1 โคโลนี่ลอนโดเนี่ยน ที่ที่พวกเขามาถึงนันเป็ ้ นโคโลนี่ที่เต็มไปด้ วยภูเขา และทุง่ หญ้ า ดูทา่ ทางจะเป็ นโคโลนี่ที่เก่าแล้ วจึงไม่มีคน อยูอ่ าศั ยมากเพราะไม่ทนั สมัยเหมือนที่อื่น แต่ในส่วนตัวเมืองก็ยงั มีความรุ่งเรื่ องและสถาปั ตยกร รมทางฝั่ ง ของยุโรปเป็ นตึกขนาดใหญ่ให้ เห็นอยูเ่ หมือนก ืัน "ฟั งให้ ดีละ่ พวกเราแค่มาคุ้มกัน..." ดาโกต้ าพูดขณะอยูบ่ นขบวนรถไฟ "...ไม่ได้ มาสู้กบั ใคร ดังนันปิ ้ ดบัง ตัวตนให้ ดี" "ครับ" "ยกเว้ นถ้ ามีใครมีทา่ ทางพิรุธก็ให้ จดั การได้ ตามส มควร "


พวกเขาพูดคุยกันเบาๆอีกสักนิดก่อนจะหันไปมองคนบนรถไฟ ทังหมดที ้ ่ตา่ งร้ องเพลงสนับสนุนท่านผู้นาที่ ยืนอยูบ่ นหัวขบวน "พึง่ เคยเห็นตัวจริ งๆชัดนี่แหล่ะ" "ดูมาดเท่ดี แถมยังเป็ นผู้นาอีกด้ วย" "เป็ นบุคลิกที่สาวกรี๊ ดสินะ" "ได้ ยินมาว่าสมัยสงครามหนึง่ ปี กับสงครามกริ ปซ์ ท่านเป็ นไพลอตฝี มือเยี่ยมระดับ ACE ในหมู่ ACE เลย ล่ะ" [สนทนา*]


สหพันธ์ ก็แค่ควบคุมร่างกายของชาวอวกาศไว้ เท่านันแหล ้ ื่ ะ แต่ไม่เคยเข้ าถึงจิตใจของพวกเขาเลย ชาวอวกาศเกือบทังหมดยั ้ งคงรักและสนับสนุนซีออนไม่เสื ื่อมคลาย

Safe House "แผนการคือให้ เฝ้าระวังจุดที่นา่ จะเป็ นแหล่งรวมพ ล หรื อจุดที่จะเป็ นจุดซุม่ ยิงไปยังสถานที่เจรจาได้ " "แยกย้ ายกันสินะ" [สนทนา*]


"เอาล่ะ!! เรามี7คนซินะ....งันก็ ้ ไปเป็ นคู1่ คู.่ ..ใครจะไป?" ไลท์เรย์ถามคนอื่นเพื่อจะรี บไปประจาที่ ถ้ าเกิดมีการปะทะกันจริ งๆ คนที่ไปถึงที่หมายช้ ากว่าจะเสียเปรี ยบ ไลท์เรย์มองไปที่คนอื่นๆดูเหมือนจะยังตัดสินใจอยู่ ....จังหวะนี ้แหละ.... "เอางี ้ชันอยากไปเห็ ้ นคุณชาร์ งนงานเลี ั้ ้ยงชันจ ้ อง แต่งานเลี ้ยงไปคนเดียวก็ใช่ที่เพราะงันขอไปคู ้ ก่ บั แอ ชก็ แล้ วกันนะ!! "

ไลท์เรย์ถามเอง ชงเอง ตอบเองอย่างไม่เกรงใจใคร

"อะ...เอ๋....?" แอชเอ่ยขึ ้นอย่างตกใจที่อยูๆ่ ไลท์เรย์ก็เรี ยกชื่อของ ตน

"แอชไปกันเถอะ ถ้ าไปช้ ามันจะไม่ดีนะ" ไลท์เรย์หนั ไปยิ ้มให้ แอช

"...โชคดีละ่ ..." เสีย่ วหลางมองดูแผนที่ก่อนจะชี ้ลงไปตรงจุดที่เป็ นชาย ป่ า "...ถ้ างัน... ้ ...ชันจะไปทางชายป่ ้ าตรงนี ้ละกัน..."


"ดะ...เดี๋ยวก่อนสิฮะคุณไลท์เรย์...." แอชเรี ยกให้ คนตรงหน้ าหยุดลงแต่ก็เหมือนจะไม่ได้ ผลอะไ ร "งะ...งานเลี ้ยงที่วา่ นี่หมายความว่าไงฮะนี่.... "

"ก็งานเลี ้ยงที่โรงแรมไง จุดที่หวั หน้ าเขากาหนดมาน่ะ" ไลท์เรย์พดู พร้ อมชี ้บนแผนที่ให้ ดู "ทะ...ทาไมต้ องเป็ นผมละฮะ.... ""ผะ....ผมไม่เคยไปงานเลี ้ยงนะฮะ" แอชพูดสีหน้ าขัดเขินเล็กน้ อยแต่มนั ก็จริ งของเธอละนะอ ยูม่ าตังนานไม่ ้ เคยไปร่วมงานเลี ้ยงอะไรแบบนี ้กับ เขาห รอก

"ไม่เป็ นไรหรอกงานเลี ้ยงชันก็ ้ ไม่เคยไปเหมือนกัน !! เคยดูแต่ในทีวีนะ่ ไปคนเดียวมันไม่เหมาะ ไปกับผู้ชายก็ ไม่ควรจริ งมัย้ เพราะงันเธอไปกั ้ บชันที ้ ซิ " ไลท์เรย์พดู ด้ วยท่าทางสบายๆ ก็นะ...อีกอย่างมันคงไม่ยิงกันกลางงานเลี ้ยง....มัง้ ...

"........" แอชไม่พดู อะไรได้ แต่ทาหน้ าแดงๆเดินตามไลท์เรย์ไปเรื่ อยๆ....

ปะ...ไปงานเลี ้ยงกันสองต่อสอง... ดะ...เดี๋ยวสิแบบนี ้มันก็ไม่...ตะ..ต่างอะไรกับเดทเล ยสิเนี ้ย!.....


ไปที่ [จุดชมวิวบนหอคอยสูงรูปทรงหอคอยโตเกียว*] [ชิงช้ าสวรรค์ขนาดใหญ่ในสวนสนุก*] [ยอดอาคารร้ างใน ระยะที่เหมาะกับการซุม่ ยิงที่สดุ *] [ชายป่ าสนที่มีลาธารไหลผ่าน*] [โกดังมืดๆที่ไม่มีใครสนใจ*] [แฝงตัวเป็ น แขกในงานดินเนอร์ ของโรงแรมที่จดั ประชุม*] * ต้ องมีคนไปให้ ครบทุกจุด ** หากไปแล้ วเจอใครที่ไปที่เดียวกันให้ ซิงโครได้ ทนั ที *** การปะทะหรื อเปรี ยบเทียบใดๆกันให้ วดั status เป็ นหลัก **** มีเครื่ องสือ่ สารขนาดเล็กและปื นพกติดตัว นอกนันไม่ ้ มีอะไรเป็ นพิเศษ


ไลท์เรย์กบั แอชมาถึงงานเลี ้ยงซึง่ มีแขกจากทังฝั ้ ่ งซี ออนและสหพันธ์ "คนเยอะแฮะ...แล้ วจะได้ เห็นคุณชาร์ มยเนี ั ้ ่ย" ไลท์เรย์พมึ พาขึ ้นมา การที่อยากจะได้ เห็นวีรบุรุษในดวงใจเป็ นเรื่ องที่สาค ืัญทีเดียวสาหรับ เขา

"หวา....คนเยอะจังเลย...." แอชบนอย่างเบาๆตัวของเธอสัน่ เล็กน้ อยจากอาการประหม่า เนื่องจากบุคคุลมากมายในงาน "เหวอ...." เนื่องจากยังไม่คอ่ ยชินกับชุดเดรสกับรองเท้ าส้ นสูงที ื่ ตวั เองไม่เคยได้ ใส่นกั ซึง่ อาจจะรวมถึงอาการประหม่าด้ วย..ทาให้ เด็กสาวเซไปม าจนต้ องจับแขนเด็กชายข้ างๆไว้ แน่น

"ขะ...ขอโทษฮะ...ผะ...ผมเดินไม่คอ่ ยถนัด.."

ชายหนุม่ ได้ แต่กลืนน ้าลายของตัวเอง สงสัยตอนขามาเขาจะรีบมากเกินไปจนไม่ได้ สกั เกตว่าแอชใ นชุดเด รสสวยขนาดนี ้ "อะ เอ่อ... ช่างมันเถอะ นิดหน่อยเอง ถ้ าเดินไม่ถนัดเราลองไปหาที่นงั่ กันมัย้ ?" ไลท์เรย์หนั ไปถามกับเธอ "มะ...ไม่ดีกว่ามังฮะ...." ้ "ผะ...ผมว่าเราลองเดินไปเรื่ อยๆดีกว่า จะได้ ดไู ม่นา่ สงสัย...เพราะถ้ าอยูเ่ ฉยๆอาจจจะโดนจับต ามองก็ได้ นะ ฮะ...."


แอชปฏิเสธความคิดของคนตรงหน้ าอย่างตะกุกตะกัก ความจริ งแล้ วมันก็ไม่ใช่เรื่ องอะไรหรอกแต่ตวั เธอแค่ร ืู ื้สกึ ว่าตั ้งแต่เข้ าที่นี่มาเหมือนจะมีหลายๆคนเอา แต่ มองเธอตลอดจนไม่กล้ านัง่ เฉยๆให้ เป็ นจุดสังเกต

...จะว่าไปไอชุดเดรสนี่มนั อะไรนี่...ทังบาง...ถะ... ้ แถม...แบบนี ้มันไม่ดโู ป๊ ไปหน่อยหรอเนี่ย... แอชได้ แต่บน่ ในใจพลางมองสารวจดูตวั เองที่ตอนนี ้สามาร ถมองเห็นส่วนเว้ าส่วนโค้ งได้ ชดั เจนกว่าปกติ ...จะอายก็อายจะไม่ใส่ก็กลัวจะโดนสงสัย....สุดท้ ายเธ อก็ต้องจายอมทาอยูด่ ี...

"อืม...งันก็ ้ ไม่เป็ นไร" ไลท์เรย์ตอบกลับไป พอแอชมามาจับแขนเขาไว้ เขาทาให้ เริ่ มตังสติ ้ ขึน้ มา จนรู้สกึ ถึงอะไรบางอย่าง ...สายตาคนที่มองเรามันแปลกๆแฮะ เหมือนกับแค้ นเคืองอาฆาตจะฆ่ากันให้ ตายอย่างงันแหละ ้ .... ....คิดไปเองมัง...สงสั ้ ยเราจะเครี ยดเพราะเป็ นงานแรก ...จะมีใครมีความแค้ นอะไรกับเราได้ ไงกันล่ะ... ดูเหมือนเขาจะไม่ร้ ูตวั ว่าจิตสังหารกับรังสีอาฆาตนั ้ นมีต้นเหตุมาจากผู้หญิงที่เกาะเขาอยู่ "งันไปไหนดี ้ ละ่ เนี่ย..งานก็ไม่ใช่เล็กๆด้ วยแฮะ" "...ดะ...เดินชมรอบๆก็ได้ ฮะ...." "ผะ...ผมเพิ่งเคยมางานแบบนี ้ด้ วยสิ..." จะว่าไปถึงเธอจะประหม่า...แต่เธอก็เพิ่งจะเคยเข้ างาน แบบนี ้เป็ นครัง้ แรกนี่ละ ถึงไม่ร้ ูวา��� ความรู้สกึ นี ้เรี ยกว่าอะไร...แต่เธอรู้ส ืึ กตื่นเต้ นมากๆเลยราวกับได้ เปิ ดโลกกว้ าง....


(แหม้ ....เกาะกันติดหนึบเลยนะค่ะ) แองจี ้คิดในใจด้ วยความหมัน่ ไส้ เล็กน้ อย (ถึงจะดูไม่ึ่ค่อยน่าสงสัย แต่ลองทักดูหน่อยดีกว่า)

"สวัสดีคะ่ ทังคู ้ ม่ างานแต่งคุณออศบอรน์เหรอค่ะ?" แองจี ้เดินเข้ าไปถามทังคู ้ ด่ ้ วยคาถามหลอกๆ


ไลท์เรย์ถึงกับอึ ้งไปกับคาถามของหญิงสาวที่มาถาม ....บ้ าน่ะ!! งานแต่ง....นี่เรามาผิดงาน?... "สวัสดีครับ...เอ่อ ผมว่าก่อนที่จะคุยกันเรามาแนะนาตัวกันก่อนดีมยครั ั ้ บ ?" เขาตอบด้ วยรอยยิ ้มพร้ อมกับเปลีย่ นประเด็นของการสนทนา ก่อนที่จะหลุดอะไรแปลกๆออกมา

"อ้ ะ จิงด้ วยสินะค่ะ"


"ขอโทษที่เสียมารยาทค่ะ ดิฉนั เซล่า แอคติส ค่ะ " แองจี ้ตกใจเล็กน้ อยพร้ อมกับแนะนาตัวพร้ อมชื่อปลอมออก ไป เพราะหากใช้ ชื่อจริ งแล้ วโดนสืบประวัติขึ ้นมาอาจยุง่ ไ ด้

"แล้ วคุณทังสองคนล่ ้ ะค่ะ?"

หลังจากโดนสาวยิ ้มง่ายตรงหน้ าทักเข้ าแอชก็สะดุ้งเล็ก น้ อย


ก่อนจะกอดแขนชายหนุม่ ข้ างๆแน่นขึ ้นไปอีก

"......." "อะ...อ่อ....สะ...สวัสดี...คะ..ค่ะ..." แอชตอบคนตรงหน้ าไปด้ วยสีหน้ าแดงเล็กน้ อยกับมือสัน่ ๆท ืี ื่ เกาะแขนไลท์เรย์เอาไว้ ...ถึงจะทาใจไว้ แล้ วก็เธอแต่อยูด่ ีๆมาโดนทักแบบนี ้.. .เธอยังไม่ร้ ูสกึ ชินสักทีละนะ...

ไลท์เรย์ดนั แว่นตัวเองพยายามให้ ตวั เองดูดีที่สดุ .....ไม่ต้องปลอมชื่อหรอกมัง....ก็ ้ เรามันใช้ ชื่อปลอ มอยูแ่ ล้ ว... "ผม ไลท์เรย์ ลาดิชี่ ครับ ส่วนทางนี ้.."


เขานิ่งไปเหมือนจะนึกอะไรบางอย่าง "แฟนของผมชื่อ มาเรี ย แอนนา น่ะครับ เธอค่อนข้ างจะขี ้อาย ยินดีที่ร้ ูจกั ครับ " เขาพูดเสร็ จก็ยื่นมืออกไปเป็ นเชิงทักทาย

"เช่นกันค่ะ"

"คือดิฉนั อยากจะสอบถามว่า งานแต่งของคุณออซบอรน์ไปทางไหนเหรอค่ะ ? เผื่อพวกคุณไปงาน เดียวกันน่ะค่ะ"


แองจี ้ถามออกไป "เอ....ผมว่าคุณมาผิดงานแล้ วล่ะ ส่วนเรื่ องถามทางผมว่าคุณไปถามแผนกประชาสัมพันธ์ ดีกว ื่ านะครับ ขอตัวนะครับ" ไลท์เลย์ตอบคูส่ นทนาของเขาก่อนที่จะแยกตัวออกมา

"ตายจริ ง งันขอโทษที ้ ่รบกวนนะค่ะ" แองจี ้คิดพลางเดินตรวจตราต่ ้อ

"นี่แอช...ถ้ าจาไม่ผิดวันนี ้มันมีจดั งานแค่งานนี ื้งาน เดียวนะ? ชันว่ ้ ามันผิดปกติแล้ วล่ะ" เขาหันไปขอความเห็นกับแอช

"เอ....ก็ไม่นี่ฮะ...."


แอชพูดพร้ อมกับยิม่ ให้ ไลท์เรย์ดเู หมือนเธอจะเริ่ มคุ้ นเคยกับรองเท้ าส้ นสูงเจ้ าปั ญหานี่แล้ ว ละนะ

"ถึงจะดูป้ าๆเป๋ อๆ...แต่ก็ดเู ป็ นคนดีนะฮะ...."

"สงสัยชันคงจะคิ ้ ดมากไปเอง....ช่างเถอะ ไปดูคณ ุ ชาร์ กนั " ไลท์เรย์พดู เสร็ จก็จูงมือพาแอชเดินชมงานต่อ

Arshlus [TurN Fic]

งานเลี ้ยง [อิสระ*]

"วะ...ว่าแต่ชื่อมาเรี ย แอนนาที่พดู ไปนี่...คะ...ใครหรอฮะ?" เธอถามด้ วยใบหน้ าแดงเล็กน้ อย....ทังๆที ้ ่อาจเป็ นชื่อ ที่พดู ไปส่งๆก็ได้ แต่เธอกลับไม่คอ่ ยมัน่ ใจซะงัน... ้

"...ระ...หรื อว่าเป็ นชื่อ...ฟะ...แฟนเก่า?"


ไลท์เรย์เลิกคิ ้วขึ ้นเพราะคาถามของแอช "อย่าบอกนะว่า... เธอหึงชัน?" ้

"ปะ...เปล่าซักหน่อย!!..." แอชขี ้นเสียงในทันทีแต่ถึงกระนันเธอก็ ้ รีบเงียบลงอย่ างรวดเร็ วพลางหันหลังหลบหน้ าคนตรงหน้ า

หวาๆ...เราเป็ นอะไรไปเนี่ย..อยูด่ ีๆก็ขึ ้นเสียงกับคน อื่น... แอชพยายามสูดลมหายใจที่ผิดจังหวะของคนให้ กลับมาตามเด ืิ ม แต่ถึงกระนันใบหน้ ้ าของเธอกลับแดง ขึ ้นกว่าเดิมเสียอี ก...

..ระ...หรื อว่า...ระ...เราจะ..หะ..หึงเขาจริ งๆ.... เด็กสาวรี บมุดหน้ าหนีไลท์เรย์ในทัน....แย่แล้ ว..นีเ่ ธอหึงเขาจริ งๆด้ วยสิ

"เอ่อ....ไอชื่อนี ้ชันเคยได้ ้ ยินจากภาพยนต์สกั เร ืื ื่ อง น่ะ แฟนอะไรชันไม่ ้ เคยมีหรอก" ไลท์เรย์รีบอธิบายเมื่อเห็นท่าทีแปลกๆของแอช

ทันทีที่ไลท์เรย์พดู จบ เด็กสาวก็มีอาการเหมือนจะหายใจสะดวกขึ ้นกว่าเดิมซะงั ื้น


...นะ...นี่เราจะโล่งใจไปทาไมเนี่ย...

"วะ...ว่าแต่...ระ..เรายังไม่ได้ ..เห็นหน้ าคุณชาร์ เล ยนะฮะ..." "มะ...ไม่ร้ ูวา่ ไปอยูท่ ี่ไหนกัน....." แอชพยายามเปลีย่ นเรื่ องที่คยุ กันด้ วยน ้าเสียงตะกุกตะ กัก..แถมยังแสดงท่าทีสอดส่องหาคนที่เอ่ยชื่อเป็ น การแ ก้ ตวั ซะงัน... ้

"ก็นะ...คนมันเยอะจริ งๆนันแหละ ้ แย่แฮะแบบนี ้" ไลท์เรย์พดู พลางเกาหัวตัวเอง "ไปถามประชาสัมพันธ์ ดีมยเนี ั ้ ่ย..." เขาถามแอชโดยที่ไม่ได้ สงั เกตวิธีพดู ที่คอ่ นข้ างผิดปก ติของเธอเลย ดูทา่ ว่าเรื่ องของชาร์ จะทาให้ เขาตื่นเต้ น จนเหมือนเด็ กไปซะอย่างงัน้

คิ... แอชเพลอหัวเราะออกมาเล็กน้ อยกับท่าทีเด็กๆของคนตรงหน ื้าก่อนจะยิ ้มให้ ไลท์เรย์

"คุณโซวจูโร่เองก็มีมมุ เด็กๆแบบนี ้เหมือนกันสินะฮะ.. .."


"ดะ เด็กเลยเหรอ....ก็แค่....อยากเห็นคนดังแค่นนเอง" ั้ ไลท์เรย์ได้ แค่สา่ ยหน้ าไปมา.....หมดกันภาพพจน์ชน.. ั ้ .... เขาถอนหายใจ ทังๆที ้ ่ภาพพจน์ของเขามันไม่นา่ จะเหลือตังแต่ ้ ครัง้ อ อนเซ็นตอนนันแล้ ้ ว

"เอาเถอะฮะ...คุณโซวจูโร่นะเป็ นแบบนี ้ดีแล้ ว..." เด็กสาวยังคงยิ ้มกับท่าทีของคนตรงหน้ าไม่เลิก


"แต่ไปถามประชาสัมพันธ์ ...เขาคงไม่ร้ ูหรอกนะฮะ.. .." แอชตอบคนตรงหน้ าไปอย่างง่ายๆ...ไม่ร้ ูทาไมวันนี ้เขาถ ืึ งชอบออกความเห็นมากกว่าปกติไม่ร้ ูสิ...

เรากาลังมีความสุขงันสิ ้ นะ... เราที่ไม่นา่ จะยิ ้มให้ กบั เรื่ องเล็กๆพวกนี ้...กาลังห ืัวเราะงันเหรอ? ้

ตัวเราเองก็เปลีย่ นแปลงไปขนาดนี ้เลยสินะ.....

อยากหยุดเวลาตรงนี ้ไว้ ตลอดไปจังเลย....

"เอ๊ ะ...?" ใช่...ทังที ้ ่เธอยิ ้มอย่างมีความสุขแท้ ๆ...แต่ทาไมกั นนะ...น ้าตามันถึงไหลลงมาไม่บอกไม่กล่าว..

"นันซิ ้ นะ....บุคคลสาคัญระดับนันคงไม่ ้ บอกที่อยู ื่ ของ ตัวเองให้ ประชาสัมพันธ์ ไปบอกใครง่ายๆหรอกมัง"้ ไลท์เรย์บน่ ออกมาอย่างเสียดาย เขาเขย่งตัวให้ สงู ขึ ้นเผื่อว่าจะเห็นอะไรได้ มากกว่า นี ้ "สงสัยจะไม่ได้ เจอ ไปไหนต่อดีละเนี่ย


เขาหันกลับมามองสาวน้ อยข้ างๆเขา....แต่ทว่า

"อะ แอช...เธอร้ องไห้ ...?" มันไม่ใช่ประโยคคาถาม แต่มนั เป็ นประโยคที่เอ่ยขึ ้นด้ วยความประหลาดใจและควา มสับสน ...ทาไมกัน?...

"ปะ...เปล่าฮะ...ไม่ได้ มีอะไรหรอก...." แอชพูดพร้ อมกับพยายามปาดน ้าตาที่ไหลออกมาไม่หยุดของต น...

"ยะ..แย่จงั เลยนะฮะ...มะ..มันไม่ยอมหยุดสักที... ." "ขอโทษนะฮะ..ที่อยูๆ่ ก็ร้องออกมา....คะ...แค่เผลอคิด ว่าจะไม่ได้ มีความสุขแบบนี ้น ้าตามันก็ไหลออกมา เอง... ..."

"อย่าพูดอะไรแปลกๆแบบนันอี ้ กนะ ความสุขอยูต่ รงนี ้ " ไลท์เรย์พดู พร้ อมกับชี ้นิ ้วไปที่หน้ าอกด้ านซ้ าย "ทาใจให้ สบายเอาไว้ เถอะ ไม่ต้องห่วง!!" เขายิ ้มให้ กบั แอช ก่อนที่จะเช็ดน ้าตาให้ เธอ

. .


. . ไลท์เรย์ยืนรอแอชอยูห่ น้ าห้ องน ้าหญิง เขาให้ เธอมาล้ างหน้ าล้ างตาจะได้ สดชื่นขึ ้นบ้ าง "ฮ้่ าววว ให้ ตายเถอะดูเหมือนจะไม่ได้ เจอคุณชาร์ จริ งๆแฮะ" เขาปิ ดปากหาวอย่างเบื่อหน่าย...ภารกิจแรกไม่มีอะไรน่ าตื่นเต้ นเลย...แต่ได้ มากับแอชก็ดีแล้ วล่ะนะ... "หืม...?" เขาสังเกตเห็นผู้หญิงคนหนึง่ เดินอยูแ่ ถวนันพอดี ้ คนที่เขารู้สกึ ว่ามีอะไรผิดปกติ "ไง!! คุณเซล่า เจองานแต่งรึยงั ครับ" เขาตะโกนทักเธอออกไป

"อ๋อย....." ถึงจะโดนทักแต่แองจี ้กลับทาตาปลาตายแล้ วไม่ตอบ ดูเหมือนเธอจะมึนหัวปานกลาง


"เอ่อ...." ชัดเลย....เมาแน่ๆ ก็เคยเห็นลุงดื่มจนสติหลุดเหมือนกัน...หน้ าแดงๆ ตาเหม่อๆ..ใช่แหงๆ!! "เฮ้ คณ ุ !! ไหวมัยนั ้ นน่ ้ ะ" เขาเดินไปถามเธอใกล้ ๆ

"เห้ ะ...ค่ะ?..." หลังจากโดนทักอีกทีแองจี ้เริ่ มพยายามเงยหัวขึ ้นแล้ วต ืัืง้ สติมามองคนที่ทกั

"อ๋อ...คุณคนมะกี ้นี ้เอง...มีอะไรกับดิฉนั รึป่าว ค่ะ" แองจี ้ถามในสภาพที่ยงั เมาๆ อยู่


"ผมจะถามว่าได้ เจองานแต่งรึยงั น่ะครับ" ไลท์เรย์ถามคาถามเดิมซ ้าออกไป

ถึงแววตาของเธอบวมแดงเล็กน้ อย แต่ถึงกระนันอาการเศร้ ้ าของเธอก็ดเู หมือนจะน้ อยลงแล้ ว เจ้ าหล่อนจัดแจงเช็ดหน้ าเช็ดตาในเรี ยบร้ อยก่อนจะเดิน ออกจากห้ องน ้าเพื่อไปสมทบกับไลท์เรย์

"เอ...นัน่ คุณเซล่าไม่ใช่เหรอ,,,." เธอพูดกับตัวเองก่อนจะเดินเข้ าไปหาไลท์เรย์ที่ยืนอยู ื่ ข้างๆกัน...

"สวัสดีอีกครัง้ นะคะ....." เธอกล่าวออกมาแต่ดเู หมือนเด็กสาวตรงหน้ าจะฃมีปฏิกริ ย าแปลก...พร้ อมๆกับกลิน่ แอลกอฮอล์ที่ลอยหึง่ ออกมา

..คุณคนนี ้เมาซะแล้ วสิ...

เธอสะกิดไลท์เรย์ที่ยืนอยูข่ ้ างๆก่อนจะค้ นหาของบางอย ื่ างในกระเป๋ าถือของตัวเอง... ก่อนจะหยิบแผงยาสีขาวๆขึ ้นมา...

"อันนี ้เป็ นยาแก้ เมานะฮะ...ไม่ร้ ูใช้ ได้ รึเปล่า. ..." "พอดีผมเห็นเราจะมางานเลี ้ยงกันเลยเตรี ยมมาเผื่อ...เ อ่อ...คุณนะฮะ..." แอชกระซิบบอกไลท์เรย์ด้วยสีหน้ าแดงนิดๆ....ไม่อยากจะ บอกเลยว่านอกจากยานี ้แล้ วในกระเป๋ าเธอยังมี อีกเป็ นกร ะบุง


..ไอนิสยั ชอบพกยาโน่นนี่ติดตัวของเธอนี่สงสัยจะแก้ ไม ื่ ได้ จริ งๆละนะ...

"เอาไปให้ เธอกินละกันฮะ..."

"อืม จะได้ คยุ รู้เรื่ องกว่าเดิมหน่อย" ไลท์เรย์รับยาจากแอชก่อนที่เขาจะส่งให้ กบั คูส่ นทนาอี กคน "คุณเซล่า แฟนผมเรี ยนหมอน่ะ ยานี่นา่ จะช่วยให้ คณ ุ สร่างเมาได้ "

"อ้ ะ..อ๋อ...ขอบคุณมากค่ะ" แองจี ้ตอบกลับไปพลางรับยามากิน


ถึงเธอจะสงสัยอยูบ่ ้ างแต่กลางงานแบบนี ้คงไม่นา่ มีคนค ืิ ดทาอะไรแปลก แถม..ถ้ าเธอยังไม่หายเมา อย่าว่าแต่ภารกิจเลย..แค่จะเดินไปเื้ดินมายังยาก -5 นาทีตอ่ มา-

"อ่ะแฮ่ม..ขอโทษที่ต้องให้ เห็นสภาพเมื่อกี ้นะค่ะ ดิฉนั เป็ นคนไม่ถกู กับแอลกฮอลน่ะค่ะ "

"สงสัยตะกี ้ดิฉันจะเผลอกินผิดแก้ ว" แองจี ้พูดพลางคิดถึงแก้ วโค้ กที่กิน..ซึง่ ในแก้ วไม่น่ าจะใช้ โค้ กแต่เป็ นอย่างอื่นมากกว่า


"ส่วนเรื่ องคาถาม..สงสัยฉันจะมาผิดที่เหมือนกันน ื่ ะค่ ะ เดี ้ยวคงต้ องขอตัวก่อน"

"งันฉั ้ นขอลาพวกคุณทังคู ้ น่ ะืึ ื่ คะ่ ขอโทษทีีรบกวนค่ ่ ะ" แองจี ้ลาพอเป็ นพิธีแล้ วเดินออกไป

Arshlus [TurN Fic]


เซฟเฮาส์เนโอซีออนใช้ ความร่วมมือของชาวเมืองปกปิ ดที่ ซ่อนที่เป็ นคฤหาสถ์เอาไว้

นาวาเอกดาโกต้ าเอามือกุมขมับเมื่อได้ ยินผลของการตรวจ ตรา "ชันให้ ้ พวกนายออกไปเฝ้าระวังกับหาข่าว แล้ วทาไมออกมารูปนี ้ไปได้ " "ขอโทษครับ" "เรื อตรี อศั วินอยูท่ ี่ไหน" เขาถามลูกหน่วยเสียงเข้ ม "ค่ะ" "เบาะแสเกี่ยวกับเธอที่เหลืออยูม่ ีแต่ผ้ ูหญิงคนน ืี ื้" ขวัญรายงานก่อนจะชี ้ไปยังร่างของเอด้ าทีน่ อนสลบ อยูบ่ นเก้ าอี ้โยก "ตามเนื ้อตัวพบร่องรอยการต่อสู้ จากรูปการแล้ วคิดว่าเธอคงสู้กบั เรื อตรี อศั วินมาน่ะค่ ะ"


"แล้ วจะทายังไงกับเธอดีละ่ " ทุกคนมองไปยังร่างของหญิงสาวที่หลับสนิท มือทังสองข้ ้ างของเธอประสานกันอยูท่ ี่หน้ าท้ องอย่างเ รี ยบ ร้ อย [ปรึกษา*] [ปลุกเอด้ าให้ ตื่น*] นัทเดินไปสะกิดเอด้ า "เฮ้ เธอน่ะ ตื่นหน่อยอย่าพึง่ มาง่วงตอนนี ้"

หลังจากที่สลบมาเป็ นเวลานัน้ หญิงสาวก็ร้ ูสกึ ได้ ยินเสียงดังมาจากในหัว เหมือนมีใครบางคนกาลังเรี ยกอยู่ เธอจึงค่อยๆรู้สกึ ตัว ขึ ้นทีละน้ อย ''...อ...อือ....'' หลังจากที่ร้ ูสกึ ตัว ก็ได้ มองไปรอบๆ ''..ท...ที่นี่...ที่ไหน...'' "ที่ไหนไม่สาคัญ ขอถามคาถามง่ายๆเลย เธอมีเครื่ องมือสือ่ สารที่จะติดต่อกับพวกของเธอมัย? ้ " ''นายคือ...คนในตอนนัน...'' ้ เธอเอ่ยพลางก่อนที่หนั ไปสังเกตุหน้ าของคนที่ถามคาถาม เธออยู่ ทาให้ เอด้ า นึกขึ ้นได้ วา่ เขาเป็ นคนของฝ่ ายศัตรูที่จบั ตัวเธอมา ''..ของแบบนันท ้ าไมชันต้ ้ องบอกนายด้ วยล่ะ..'' หญิงสาวได้ ให้ คาตอบกับอีกฝ่ ายไป

"สันๆง่ ้ ายๆ ฉันต้ องการแลกตัวประกัน"


''แลกตัวประกัน...หรื อว่าจะเป็ นผู้หญิงที่ชื่ออัศวิน ...สินะ''หลังจากที่หญิงสาวได้ ฟังที่อีกฝ่ ายถามมา ทาให้ นึกถึงชื่อของหญิงสาวคนหนึง่ ได้ จึงทาให้ เธอพอประติประต่อเรื่ องได้ บ้าง ''ชันไม่ ้ ร้ ูหรอกนะว่าเกิดอะไรขึ ้น...แต่พวกนายต้ องก ารแลกตัวชันกั ้ บผู้หญิงพวกของนายสินะ...'' หญิงสาว กล่าวถามกลับอีกฝ่ ายไปเพือ่ ความแน่ใจ

"ตามนัน้ พวกผมแค่ต้องการคนของฝั่ งผมคืน ส่วนจะนัดเจอยังไงก็เอาเครื่ องมาให้ ผมตกลงกับฝั่ งคุณ ก่อน" ''.....'' เธอใช้ สายตาที่จ้องอีกฝ่ ายและฟั งจากคาพูดแล้ วอาจจะยั งเชื่อถือไม่คอ่ ยได้ แต่มีต้องทาแบบนัน้ เท่านัน้ ''...เข้ าใจแล้ ว...ชันจะให้ ้ เครื่ องสือ่ สารกับนาย แต่ช่วยแก้ มดั ก่อนได้ ไหม...'' เธอ เอ่ยบอกกับเด็กหนุม่ เพราะณ เวลานันเธอถู ้ กมัดอยูจ่ ึงทาให้ ขยับอะไรไม่ได้ เพื่อที่จะมอบเครื่ องสือ่ สารให้ กบั อีกฝ่ าย จะต้ องนา มันให้ เองกับมือตัวเอง "บอกมาว่าอยูท่ ี่ไหนก็พอ" นัทบอกกับเธอก่อนจะหันไปทางแอช "แอชฝากเอาเครื่ องมือสือ่ สารของเธอ ออกมาหน่อยละก ืัน" ''มันอยูท่ ี่กระเป๋ าแจ็คเก็ทด้ านหน้ าข้ างซ้ าย'' หญิงสาวบอกที่เก็บซ่อนเครื่ องมือสือ่ สารไปให้ กบั อีกฝ ื่ าย

"...อะ..ฮะ...." แอชตอบอย่างกระตุกกระตักเล็กน้ อยก่อนจะค่อยๆเดินเข้ า เข้ าไปหาหญิงสาวตรงหน้ า

"ขะ...ขอโทษนะฮะ...ขอล่วงเกินสักหน่อย..." แอชค่อยๆล้ วงเข้ าไปในกระเป๋ าแจ็คเก็ตด้ านซ้ ายตามที่เ ธอบอกก่อนจะหยิบเอาเครื่ องมือสือ่ สารออกมา...


หวา...เพิ่งเคยแตะตัวผู้หญิงแบบนี ้ครัง้ แรกเลยเฮะ... .เด็กสาวบ่นกับตัวเองเล็กน้ อย

"เสีย่ วหลาน ไลท์เรย์ แอช ผมฝากคุยหน่อยนะครับ ผมขอตัวไปสงบจิตใจก่อน"

"เฮ้ อ....ถ้ างันแอชชั ้ นคุ ้ ยเอง นายคงไม่มีปัญหาอะไรใช่มยเสี ั ้ ย่ ว?" ไม่รอคาตอบเขาก็เดินไปรับเครื่ องมือสือ่ สารจากแอช พร้ อมส่งสัญญาณไปยังอีกฝ่ าย ไม่มีเสียงตอบจากเสีย่ วหลางนอกจากการพยักหน้ าเล็กน้ อ ยพอให้ เห็นว่ารับรู้แล้ ว

หลังจากไลท์เรย์รับเครื่ องมือสือ่ สารจากแอชไปแล้ วเด็ กสาวก็เดินไปหยิบกล่องสีขาวขนาดใหญ่ที่อยูไ่ ม่หา่ ง จา กตัวนัก ก่อนจะเดินไปหาเอด้ าที่โดนมัดอยูพ่ ร้ อมกับค่อยๆย่อตั วลงเพื่อสายสายตาของตนไปจรดอยูก่ บั บริ เวณขา ของหญิงสา วตรงหน้ าที่ตอนนี ้เป็ นแผลถลอกและเริ่ มมีเลือดซึมออกม า

"ขอโทษทีนะฮะ....อาจจะแสบสักนิดหน่อย...." หญิงสาวในชุดเดรสสีแดงซึง่ ยังไม่ถกู เปลีย่ นออกพูดขึ ้ น...ถึงวิธีการพูดของเธอจะไม่เหมาะกับสภาพตอนนี ้ ก็เถ อะนะ...

แอชค่อยๆเปิ ดฝ่ ากล่องปฐมพยาบาลขึ ้นมาก่อนจะใช้ น ้าเกล ืื อล้ างแผลให้ คนตรงหน้ าพร้ อมๆกับใส่ยา และพันแผลให้ เธอ ในที่สดุ ...... ...ซึง่ ใช้ เวลารวดเร็ วกว่าที่คิดไว้ ...อาจเป็ นเพราะเ ธอถนัดเรื่ องพวกนี ้ด้ วยกระมัง...


"เอาละ...แผลตรงขาเสร็ จแล้ ว...เหลือแค่แผลถลอกตรงแขน ละนะฮะ..."

หญิงสาวที่ทาแผลให้ กบั เธอซึง่ ดูจากภายนอกแล้วเธอจะเป ื็ นมิตรดีกบั คนรอบข้ างทีเดียว เอด้ าที่ได้ แต่นงั่ รอคอยเวลาให้ ผา่ นไปก็ร้ ูสกึ ว่าในต ืัวหญิงสาวคนนี ้ ว่ามีอะไรบางอย่างที่แตกต่างจาก คนอื่นๆที่เธอพบเจอในที่แห่งนัน้

''นี่...เธอทาไมถึงดีกบั ชันแบบนี ้ ้ด้ วยล่ะ...ชันน่ ้ ะ ..เป็ นศัตรูนะ'' หญิงสาวนึกถามไปขณะที่อีกฝ่ ายกาลังทา แผลให้

"......" เด็กสาวเงียบไปพักหนึง่ กับคาถามของคนตรงหน้ า...

"นัน่ สินะฮะ....แล้ วคาว่าศัตรูนี่ใครเป็ นคนกาหนดขึ ้น มาเหรอฮะ....?" "หัวหน้ าของเรา....ฝ่ ายของเรา...หรื อว่าตัวเราเอ ง?" เด็กสาวพูดกับคนตรงหน้ าเบาๆ...ก่อนจะง่วนกับการทาแผล ให้ เธอต่อไป


"..มันก็นา่ แปลกใจนะฮะ...ทังๆที ้ ่เราไม่เคยเจอหน้ ากั น...ไม่ร้ ูจกั กันหรื อทาตัวสนิทสนมกันเลย...แต่กลับมี อารมณ์และความรู้สกึ โกรธ เกลียด และคิดเป็ นศัตรู ...." "..นัน่ สิ...เพราะอะไรกันนะ..ที่ทาให้ พวกเราต้ องบาดห มางกันทังๆที ้ ่ตา่ งฝ่ ายต่างยังไม่ร้ ูจกั กันดีแท้ ๆ... ."

"..และสุดท้ าย...ทุกฝ่ ายต่างก็จบชีวิตกันโดยที่ไม่รู ื้จกั กันเลย....." เด็กสาวหันมาให้ ยิ ้มให้ คนตรงหน้ าอย่างอ่อนโยนแต่รอยย ืิ ื้มนันกลั ้ บเจือปนไปด้ วยความเศร้ า ...

"..มันน่าเศร้ านะฮะ..."

ไม่ร้ ูทาไมกันนะตัวเธอถึงได้ พดู แบบนันออกไป...แต่ ้ คา พูดทังหมดมั ้ นมาจากใจของเธอจริ งๆ... ถ้ าเป็ นเมื่อก่อนเธอคงไม่คิดจะพูดหรื อรู้สกึ อะไรกับเ รื่ องนี ้แน่ๆ....ที่เป็ นแบบนี ้ก็เพราะตัวเธอเริ่ มรู้ สึกถึง คุณค่าของชีวิตและพวกพ้ องละสินะ..... ...ช่างเป็ นความเปลีย่ นแปลงของตัวเองที่เธอเองก็ร้ ูส ืึ กแปลกใจไม่น้อยเลยจริ งๆ..

"...น่าเศร้ าน่ะใช่ ส่วนเรื่ องที่บอกว่า กาหนดขึ ้นมาน่ะ สุดท้ ายมันก็ขึ ้นอยูก่ บั ตัวเราไม่ใช่รึไง แอช..." เสีย่ วหลางที่ยืนฟั งอยูแ่ ทรกกลางขึ ้นมา


"...ถ้ าตัวเราเลือกที่จะทาอะไร สุดท้ ายแล้ ว ใครจะมากาหนดเราได้ ..." "...ที่บอกว่า เป็ นศัตรูกนั น่ะ ก็มีแค่ตวั เราคิดไปเองไม่ใช่รึไง?..." "...แต่วา่ นะ ชันเองก็ ้ ไม่ร้ ูทาไม ถึงได้ มีคนที่ไม่วา่ เมื่อใหร่ ก็คิดแต่ฝ่ายโน้ นฝ่ ายนี ้ พวกเขาพวกเราอยู่ ตลอดเวลาล่ะนะ..." "...ดูเหมือนว่า ชันจะพู ้ ดมากเกินไปแล้ วสิ..." เสีย่ วหลางที่คิดได้ วา่ ตัวเองออกจะพูดมากเกินไป กลับไปนิ่งสนิทอีกครัง้

"เอาละ...ทาแผลเสร็ จหมดแล้ วละฮะ" แอชได้ แต่ฟังเสีย่ วหลางพูดอยูพ่ กั ใหญ่พดู ขึ ้นพร้ อมกั บปิ ดกล่องปฐมพยาบาลลง

"ก็อย่างที่วา่ ไป...แต่ถึงอย่างนัน...ผมไม่ ้ ได้ มองคุ ณเป็ นศัตรูหรอกนะฮะ..." "เพราะผมอยากให้ การแลกตัวประกันในครัง้ นี ้สาเร็ จมากก ว่า....อย่างน้ อยก็ไม่ต้องมีใครตายหรื อเป็ นอะไร ในตอน นี ้....แค่นนละฮะ.." ั้

"สวัสดีครับ..." เด็กหนุม่ ขานตอบอีกฝ่ าย "สวัสดี...ดูเหมือนว่าฝั่ งนายก็รอการติดต่ออยูซ่ ืิ นะ ชันคงไม่ ้ ต้องอธิบายอะไรมากหรอกมัง้ ชัน้ อยากแลก คน" ไลท์เรย์ทกั อีกฝ่ ายก่อนจะเปิ ดประเด็นอย่างไม่รอช้ า


"ตรงประเด็นดีนะ..." ฟอลคอนเอ่ยตอบกลับไปสันๆ ้ เพราะต้ องการจะอ่านท่าทีของอีกฝ่ ายก่อน

"คิดว่าชันเจรจาโดยมี ้ ชีวิตคนเป็ นประกันครัง้ แรกเรอะ ? ยิ่งช้ าก็ยิ่งเสียงาน ทังชั ้ นและนายต่ ้ างก็ไม่ร้ ูสภาพ ของเพื่อนตัวเองทังค ้ ืู ื่ จริ งมัย"้ ไลท์เรย์ลองพูดแหย่ถึงสภาพตัวประกัน รอชหยิบโทรศัพท์มาจากมือของไลท์ทนั ที"ก่อนอื่น ทางนี ้อยากฟั งเสียงของตัวประกันเพื่อนยืนยันเจ้ า ตัวก ื่ อน" "รอชตานายแล้ ว อัศวินคงจะไม่คอ่ ยเชื่อถือชันเท่ ้ าไหร่ ...อย่ายาวล่ะ " ไลท์เรย์สง่ โทรศัพท์กลับไปให้ รอช ก่อนที่เขาจะไปกระซิบข้ างๆหูอีกที "แต่ถ้าจบแล้ วชันขอคุ ้ ยกับไอเจ้ านันต่ ้ อคงไม่มีป ืัญหา อะไรนะ " รอชแนบหูโทรศัพท์ "อัสวิน คามิน.. ช่วยยืนยันตัวเธอด้ วย" รอชพูดเหมือนกับให้ เธอพูดอะไรซักอย่างให้ เป็ นการยืนย ืันตัวเธอ ...มันอาจจะเป็ นแผนหลอกเอาเสียงของเราไปหลอกพวกเราเอ งทีหลังก็ได้ ... เชลยสาวชัง่ ใจ ...แต่ถ้าเป็ นเรื่ องจริ งล่ะ... "ค่ะ อัศวินพูด" เธอตอบออกมา "ก่อนอื่นฉันอยากจะให้ เธอสงบสติอารมณ์ก่อนและอยา กให้ เธอเชื่ออย่างนึงว่าพวกเราไม่ทิ ้งเธอแน่"รอช พูดสันๆได้ ้ ใจความเหมือนกับให้ เธออยูเ่ ฉยๆและเชื่ อใจพวกเขานันเอง ้ พออีกฝ่ ายตอบ ฟอลคอนก็ดงึ เครื่ องมือสือ่ สารกลับมาหาตัวเองทันที "ครบหนึง่ ประโยค" เด็กหนุม่ พูดพลางแสยะยิ ้มอย่างชัว่ ร้ าย เมื่อเห็นท่าทางดังนันอั ้ ศวินคิดว่าตัวเองคงพลาดซะแล ื้ว เธอหมุนตัวเป็ นวงกลม ก่อนง้ างแล้ วถีบขาคู่ใส่


ฟอนคอล หมายจะให้ เครื่ องบันทึกนันหลุ ้ ดมือ แล้ วเธอจะกระทืบมันให้ พงั ซะ "ดูเหมือนทางนันจะชั ้ กโทรศัพท์ออก" รอชพูดออกมาด้ วยใบหน้ านิ่ง "โอเค ท่าทาง ทางนันไม่ ้ คอ่ ยสนตัวประกันที่ทางนี ้จับมาเท่าไหรหรอก มัง"้ รอชพูดผ่านโทรศัพท์พร้ อมกับ เดินไปใกล้ ๆเอด้ า "ปลอภัยดีไหมเอ่ย?" ฟอลคอนทาทีเป็ นพูดทีเล่นทีจริ งกับเอด้ าที่นา่ จะอยูป่ ลายสาย

รอชชักปื นยิงไปตรงระหว่างเท้ าเอด้ า "ปั ง!!"แล้ วเขาก็ถือโทรศัพท์ใกล้ ๆปื นด้ วย "โทษทีวะเฉียดไปมิลเดียวเอง..."รอชพูดใส่โทรศัพท์ในใบหน้ านื่ง

"...คะ...คุณรอช!!...นี่มนั จะทาเกินไปแล้ วนะฮะ.. .!!" แอชตวาดเสียงดังพร้ อมๆกับลุกขึ ้นยืน...ก่อนจะเพิ่งรู ื้สกึ ตัวได้ วา่ ตัวเองทาอะไรออกไป

หวา....แย่แล้ วสิดนั ไปขึ ้นเสียงกับคนอื่นซะงัน...นี ้ ื่ เราโกรธอยูง่ นเหรอเนี ั้ ่ย....

"แอชใจเย็น...แค่นี ้นิดหน่อยนา~~ ไม่มีแผลสักหน่อย" ก็นะ...ถ้ าเป็ นชันพู ้ ดคงได้ มีแผลเป็ นกันบ้ าง

"ผะ...ผมก็ต้องขอโทษด้ วยฮะ..ทะ..ที่ขึ ้นเสียงไป. ..." "มะ..เหมือนกับคุมอารมณ์ไม่คอ่ ยอยู.่ ..ตะ...ต้ องขอโท ษจริ งๆฮะ..."


แอชก้ มหัวเป็ นเชิงขอโทษให้ ไลท์เรย์กบั รอชที่กาลังคุย ธุระสาคัญอยู่.... (..เผลอเข้ าไปสอดคนอื่นจนได้ ...เรานี่แย่จริ งๆเลย... )

"ไม่เป็ นไรหรอก ความเห็นไม่ตรงกันมันเรื่ องปกติ" "เปล่าประโยชน์ที่จะคุยกับเกรี ยน ท่าทางจะเป็ นเด็กขาดความอบอุ่น น่าสงสารจริ งๆ" รอชพูดเสร็ จก็โยน โทรศัพท์ให้ ไลท์ "เอาละพรุ่งนี ้เตรี ยมแลกเปลีย่ นตัวประกัน รายงานดาโกต้ าด้ วย"

"ว๊ า~~ ชันล่ ้ ะอยากเกรี ยนใส่เจ้ านันซะหน่ ้ อย เอาเถอะ เดี๋ยวชันจั ้ ดการเรื่ องรายงานให้ " ไลท์เรย์ยกั ไหล่ก่อนที่จะนัง่ ทบทวนข้ อมูลเมื่อครู่

"(...อัศวิน คามิน...)" "(...ถึงอยูใ่ นสภาพนันก็ ้ ยงั ไม่ยอมงันเหรอ?...) ้ " "(...ไอ้ เด็กบ้ านัน่ เองก็เอาเรื่ องอยู่ ถ้ าไม่ยอมทาตัวดีๆมันจะลาบากชันอี ้ กแล้ วสิเนี่ย...)" "...เฮ้ อ..." เสีย่ วหลางที่ยืนนิ่งสังเกตุเหตุการณ์ทงหมดถอรหายใ ั้ จออกมาในที่สดุ


''นี่..'' เอด้ าเอ่ยเรี ยกหญิงสาวที่อยูข่ ้ างๆเธอ

''..ขอบคุณนะ แต่วา่ ชันไม่ ้ เป็ นอะไรหรอก แค่ตกใจนิดหน่อยเท่านันเอง...'' ้ เธอ เองพยายามบอกให้ อีกฝ่ ายไม่ต้องเป็ นห่วงมากไป แต่ถึงยังไงตัวเอด้ าก็ยงั เป็ นคนของอีกฝ่ าย อีกทัง้ ตอนนี ้ยังอยูใ่ นสถานะเป็ นตัวประกันของทางฝ่ าย นี ้ ถ้ าเกิดมีการขูก่ นั เล็กน้ อยก็คงไม่แปลก

''ชันเข้ ้ าใจนะ สิง่ ที่เธอพูดมาน่ะ ที่วา่ ทาไมคนที่ไม่ร้ ูจกั กันมาก่อนถึงจับอาวุธและมาฆ ื่ ากันเอง'' ''แต่วา่ นันก็ ้ เป็ นเรื่ องช่วยไม่ได้ จริ งไหม มนุษย์นะ่ ต่อสู้ไปเพื่อความคิดที่ถกู ต้ องของตนเอง... '' ''จะขจัดสงครามต้ องใช้ กาลังอาวุธ การที่จะกาจัดคนไม่ดีก็มีแต่ต้องฆ่าฟั นกันเอง ทังๆที ้ ่ไม่ร้ ูจกั กัน ...'' ''มีคนเคยบอกกับ 'คาพูดนันน่ ้ ะใครๆก็พูดได้ ..แค่ความรู้สกึ มันจะไปหยุ ดอะไรได้ ' เพราะอย่างงันชั ้ นถึ ้ งได้ คิดได้ ...''

''...ข..ขอโทษทีนะ...ชันเกิ ้ ดพล่ามอะไรขึ ้นมาอีกแล้ ว สินะเนี่ย...'' หญิง สาวพูดพลางก้ มหน้ าไป แต่ภายใต้ จิตใจลึกๆแล้ ว เธอยังจาคาพูดของเด็กผู้หญิงคนนันได้ ้ ขึ ้นใจและยัง เข ื้าใจถึงความรู้สกึ ของหญิงสาวที่อยูข่ ้ างๆเธอด้ วเช่นก ืัน ว่าทาไมคนที่ไม่เคยรู้จกั กันมาก่อนถึงได้ เป็ น


ศัตรูกั น ต่อสู้ไปเพื่ออะไร แค่ความรู้สกึ มันจะไปช่วยแก้ ปัญหาอะไรได้ เรื่องแบบนันท ้ าให้ เป็ นเรื่ องที่เข้ ายาก สาหรับคนเหล่ านัน้ รวมแม้ กระทัง่ ตัวเอด้ าเอง

"นัน่ สินะฮะ...." แอชหยุดการกระทาของตนก่อ���จะหันไปมองเอด้ าอย่างทึง่ ๆ. ...พร้ อมกับยิ ้มขึ ้นที่มมุ ปาก...

ใช่..เธอเองรู้สกึ ได้ ..ผู้หญิงตรงหน้ าก็มีความอ่อนโย นแฝงอยูใ่ นตัวอย่างที่เธอคิดจริ งๆ...

"...เราแค่มีเส้ นทางที่ต้องเดินแตกต่างกัน...เพราะพว กเราเองต่างคนต่างมีความฝั นหรื อสิง่ ที่อยากทา แตกต่าง กัน.....สิง่ ที่คิดหรื อที่ต้องการก็คงจะแตกต่างกัน.. " "...มันอาจจะเป็ นเส้ นทางที่ขนานกันไปจนไม่มีทางมาบรร จบ.."

"...แต่เมื่อถึงจุดหนึง่ ....บางครัง้ เราอาจจะต้ องแวะ พักและมองอีกฝั่ งของเส้ นทางบ้ างนะฮะ...."

"...อย่างน้ อยก็ในตอนนี ้...." แอชยิ ้มให้ เธออีกครัง้ ก่อนจะก้ มหน้ าลงเป็ นเชิงเคารพพ ร้ อมๆกับเตรี ยมที่จะเอากล่องปฐมพยาบาลไปเก็บ เข้ าที.่ .

ในตอนนันเองที ้ ่หญิงสาวคนนันได้ ้ พดู ออกมาจากความรู้ส ืึ กในใจลึกๆของตนเอง ก็ทาให้ เอด้ ารู้วา่ ผู้หญิง คนนี ้ก็มีความอ่อนโยนที่ซ่ อนไว้ อยูภ่ ายใน แต่คงมีเหตุผลบางอย่างที่ทาให้ เธอจาเป็ นต้ องเข้ าร่วม กับที่นี่ก็เป็ นได้ แต่ถึงแบบนันเธอก็ ้ ยงั คิดว่า ทุกยัง สามารถร่วมทางกันไปได้ แต่วา่ มันก็เป็ นเพียงความรุ้สกึ อย่างหนึง่ จะไปตัดสินอะไรก็ กระไรอยู่


''...เธอ อ่อนโยนจริ งๆนะ...'' เอด้ ากล่าวบอกกับหญิงสาวอีกครัง้ ก่อนที่เธอจะเดินนาก ล่องปฐมพยาบาลไป เก็บ

"ไม่ได้ ออ่ นโยนหรอกฮะ....ผมเองก็แค่คนอ่อนแอที่ไม่สามารถทาอะไรได้ " "แต่ถึงอย่างนันเพราะว่ ้ ามีเพื่อนๆมากมาย 'ที่นี่' ผมถึงมายืนตรงนี ้..."

"เพราะฉะนัน....ผมจะไม่ ้ ยอมเสียใครเป็ นอันขาดคนสาคัญ ทุกๆคนในหน่วยนี ้....." "...ซึง่ ฝั่ งนันเขาก็ ้ คงจะคิดถึงคุณแบบนี ้เหมือนกันแ น่ๆฮะ...ไม่ต้องเป็ นห่วงการแลกตัวประกันต้ องเป็ นผลสา เร็ จแน่ๆ..."

ใช่ต้องสาเร็ จแน่ๆ...ทุกคนต้ องกลับไปด้ วยกัน......สถ านที่..ที่เรี ยกว่า'บ้ าน' ได้ อย่างเต็มปาก...

''...จริ งๆแล้ ว...เธอเองก็มี..สิง่ สาคัญที่จะต้ องปกป ื้องสินะ....'' หญิง สาวกล่าวด้ วยเสียงเรี ยบง่าย หลังจากได้ ยินสิง่ ที่ผ้ หู ญิงคนนันพู ้ ดกับเธอแล้ ว ทาให้ เธอรู้วา่ สิง่ ที่ผ้ หู ญิง คนนี ้ทาไป ก็เพื่ออยากจะปกป้องสิง่ ที่สาคัญที่สดุ มีชีวิตอยูเ่ พื่อคนที่เขาเป็ นห่วงตัวเรา

นันก็ ้ คือ..พวกพ้ อง..สินะ

"ใช่ฮะ...สิงสาคัญ..." "น่าแปลกใจจริ งๆ....บางคนขนาดจบชีวิตไปแล้ วยังไม่ร้ ู เลยอะไรคือสิง่ สาคัญของตัวเอง" "หรื อ..บางคนก็เพิ่งจะมารู้วา่ อะไรคือสิง่ สาคัญที่ตั วเองเฝ้าใฝ่ หามาตลอดในตอนที่เหลือเวลาอยูอ่ ีกไม่มาก.


.."

แอชพูดด้ วยสีหน้ าเศร้ าๆเล็กน้ อย...นันสิ ้ ....คนๆนัน้ ก็หมายถึงตัวเธอเองนัน่ ละ...

''...ถ้ าจะพูดแบบนันมั ้ นก็ไม่แปลกหรอกนะ...เพียงแต่ต ืัวพวกเราเองต่างหากที่ยงั ไม่ร้ ูวา่ อะไรมีคา่ มากกว่าก ารสู้รบ...'' ''...สิง่ ที่มีคา่ มากกว่าชัยชนะที่ได้ มา ก็คือ...'' ''การที่เรา......ได้ อยูต่ อ่ ไปเพื่อใครสักคนและต่อสู ื้เพื่อปกป้องสิง่ สาคัญเหล่านัน...'' ้ หญิงสาวเอ่ยบอกกับอีกฝ่ าย ซึง่ ดูเหมือนตัวของอีกฝ่ ายเองก็ไม่อยากให้ มนั เกิดเรื ื่ องแบบนันกั ้ บคนที่ตน อยากจะปกป้อง ความรู้สกึ นันคื ้ อความรู้สกึ ที่ได้ อยูเ่ พื่อใครสักคน ที่ เขาเป็ นห่วงเราและเราอยากจะอยูเ่ พื่อเขา

"ฮะๆ....นะ...นัน่ สินะฮะ..." แอชได้ แต่หวั เราะเบาๆเพื่อกลบเกลือ่ นน ้าตาที่ไหลซึมอ อกมาเล็กน้ อย...

..ใช่แล้ ว...อยูเ่ พื่อใครสักคนและปกป้องสิง่ สาคัญเธอ เองก็คิดถึงแต่เรื่ องนี ้เรื่ อยมา....

เธอค่อยๆเอามือปาดน ้าตาที่ไหลซึมออกมาก่อนจะเดินเข้ า ไปหาเอด้ า....

"จะ...จะว่าไป...ยะ....ยังไม่ร้ ูจกั ชื่อของคุณเลย... " หญิงสาวพูดอย่างตะกุกตะกักเล็กน้ อยเพราะดันอยากจะสนิ ทสนมกับคนตรงหน้ าเขาแล้ วสิ....


''ชันหรอ...ชั ้ นชื ้ ่อ เอด้ า เฟี ยร์ เลส...น..นี่เธอ....'' เธอบอกชื่อให้ กบั อีกฝ่ ายก่อนที่จะชะงักหน้ าขึ ้นแล้ วเ ห็น ใบหน้ าของหญิงสาวที่กาลังร้ องไห้ แต่วา่ ทาไมล่ะ...

"..อะ...อ๋อ..มะ..ไม่มีอะไรหรอกฮะ..แค่คิดถึงเรื่ องเ ศร้ าขึ ้นมาเท่านันเอง..." ้ แอชรี บหันหลังให้ คนตรงหน้ าทันทีที่เอด้ าเห็นน ้าตาบนห น้ าของเธอ...ก่อนจะรับจัดแจงเอามือและแขนของ ตนปาดมัน จนแห้ งสนิท

"..ผะ..ผมชื่อแอชลัส เมเดียร์ โฮเนอร์ ฮะ...เอ่อ...ระ...เรี ยกแอชเฉยๆก็ได้ ..." เจ้ าหล่อนพูดด้ วยน ้าเสียงสัน่ ๆก่อนจะหันหน้ าที่มีครา บน ้าตาเล็กน้ อยกับแก้ มที่ขึ ้นสีเรื่ อไปหาเธอ..

''...งันหรอ...'' ้ เธอกล่าวสันๆไปก่ ้ อนที่บอกต่อ... ''ถ้ าเกิดแบกรับและเก็บความรู้สกึ แบบนันไว้ ้ ไม่ไหวจร ืิ งๆ...ปล่อยมันออกมาก็ได้ นะ..แอช...'' ''...ชันเข้ ้ าใจ...ถึงความรู้สกึ ของเธอดีนะ...'' เอด้ าบอกกับหญิง สาวที่อยูต่ รงหน้ าของเธอ ราวกับว่า ความรู้สกึ ที่มีตอ่ กัน ณ ตอนนี ้ของทัง้ 2 คนเหมือนกับว่าเราได้ เป็ นเพื่อนที่ดีตอ่ กันแล้ ว...

"...มะ...ไม่เป็ นไรแล้ วละฮะ..." "...ผมเองก็อยากจะเข้ มแข็งขึ ้น...จะ..มาร้ องไห้ อยูแ่ บบนี ้ต่อไปไม่ได้ แล้ ว..." แอชยิ ้มให้ กบั คนตรงหน้ าอย่างเป็ นกันเอง...ใช่...ต้ อง พยายามหยุดไว้ ให้ ได้ สิ...เราร้ องให้ มามากเกิน


พอแล้ ว. ...

"เอาละ....คุณเอด้ าเองก็พกั สักนิดเถอะนะฮะ..."

''...นันสิ ้ นะ เธอนี่ดีกบั ชันจริ ้ งๆ...ขอบคุณมากนะ..แอช..'' เธอ ยิ ้มให้ และเอ่ยขอบคุณกับหญิงสาวอีกฝ่ าย ด้ วยเสียงที่อ ื่ อนโยน ถึงจะกักเก็บความรู้สกึ ที่ถกู เก็บไว้ ภายในใจมากเท่าไ หร่ มันไม่มีทางที่จะเก็บไว้ ได้ ตลอดเพียงแต่ เธอไม่ จาเป็ นต้ องฝื นใจทาตัวเข้ มแข็งตลอดเวลา ในเมื่อสิง่ ที่เธอทาอยูน่ ี ้มันก็บง่ บอกแล้ วว่า เธอเข้ มแข็งมากเลยนะ...แอช...

"มะ...ไม่..ปะ..เป็ นไรหรอกฮะ..." แอชตอบคนตรงหน้ าด้ วยท่าทีกระตุกกระตักพร้ อมกับใบหน้ า แดงฉ่าหลังจากถูกคนตรงหน้ าขอบคุณตรงๆ โดยไม่มีทา่ ทีอ้ อมค้ อม.....

ก่อนทีเธอจะเงียบไปพักใหญ่ๆ...

"นัน่ สิ...คุณเอด้ าเองก็เป็ นคนดีจริ งๆ" "...หลังจากนี ้ถ้ าเรามีโอกาสได้ พบกันอีกครัง้ ก็คงดีน ะฮะ..." เธอพูดพร้ อมกับยิ ้มให้ เอด้ า

...ถึงรู้วา่ เวลาของตัวเองอาจมีไม่ถึงตอนนันก็ ้ เถอะ. ..แต่เธอเองก็อยากจะพูดมันออกไป....


หลังจากที่หญิงสาวเดินจากไปได้ ซกั พัก เอด้ าเองที่นงั่ สนทนาจนมาถึงตอนนี ้ เธอก็ยงั คงรู้สกึ ดีที่ได้ เจอกับ ผู้หญิงที่มีความรู้ส ืึ กที่ดีและอ่อนโยนขนาดนี ้ มันทาให้ เธอนึกอะไรขึ ้นมาได้

(...เมื่อเวลานันมาถึ ้ งจริ งๆ..มันก็เป็ นเรื่ องที่หลี กเลีย่ งไม่ได้ จริ งๆ..เธอรู้อยูใ่ นใจเธอเองอยู่ แล้ วสิ นะ...แอช...) (...ถ้ ามันยังไม่สายเกินไปจริ งๆ...ชันอยากให้ ้ เธอมีช ืี วิตอยูต่ อ่ ไป..เราเองก็เป็ นเพื่อนที่ดีตอ่ กันได้ นี่ ...) ภายในจิตใจของเอด้ าเอง มีความรู้สกึ ที่ดีตอ่ แอชและอยากจะเป็ นเพื่อนกับเธอคน นันจากใจจริ ้ ง

จากนันโหวต ้ [แลกตัวประกัน] [เปิ ดศึกชิงตัวอัศวิน] * นับตามผลโหวต ** เครื่ องสือ่ สารของเอด้ ายังเปิ ดอยู่

Arshlus [TurN Fic]

สุดขอบโคโลนี่


เป็ นบ่อพักกักเก็บน ้าส่วนใหญ่ที่ใช้ ในลอนโดเนี่ยน ลักษณะเป็ นเหมือนเขื่อนขนาดไม่ใหญ่นกั เส้ นผ้ าน ศูนย์กลางร่วม 5 กิโลเมตร โดยมีสว่ นที่ทาเป็ นรู ปเกาะขนาดประมาณสนามฟุตบอลใหญ่ๆ อยูท่ ตี่ รงจุด ศูนย์กลาง ตัวเกาะแม้ ไม่ใหญ่นกั แต่ก็ปกคลุมด้ วยไม้ ยืนต้ นนานาพั นธ์ สงู หลายสิบเมตร มันสามารถปกปิ ดการ มองเห็นจากโลกภายนอกได้ โดยสมบูรณ์ "เข้ าใจเลือกสถานที่ดีนี่"

ทังสองหน่ ้ วยเผชิญหน้ า โดยมีตวั ประกันที่ถกู กุมตัวยืนอยูใ่ นแต่ละฝั่ ง ลมแรงๆที่เกิดจากเครื่ องกาเนิดพัด เข้ ามาต้ องกับใบไม้ เสียดสีจนเกิดเสียงทาให้ ความรู้สกึ ว่า���หมือนอยูก่ ลาง เขื่อนบนโลกไม่ผิดเพี ้ยน "...." [แลกตัวประกัน*]


(..ขอให้ อย่าเกิดเหตุการณ์ที่เลวร้ ายเลยนะ...) แอชพูดในใจกับตัวเอง...เพราะเธอเองก็ไม่อยากจะให้ มนั เกิดปั ญหากันอยูแ่ ล้ ว... เพราะจุดประสงค์ในครัง้ นี ้ก็คือ..พาเพื่อนของเธอกลับมาอย่างปลอดภัย..

ทัง้ สองหน่วยเผชิญหน้ า โดยมีตวั ประกันที่ถกู กุมตัวยืนอยูใ่ นแต่ละฝั่ ง ลมแรงๆที่เกิดจากเครื่ องกาเนิดพัด เข้ ามาต้ องกับใบไม้ เสียดสีจนเกิดเสียงทาให้ ความรู้สกึ ว่าเหมือนอยูก่ ลาง เขื่อนบนโลกไม่ผิดเพี ้ยน "...." "นัท!" อัศวินร้ องเรี ยกคนที่เธอคิดถึงที่สดุ ในชีวิตตลอดเวลา ที่เธอโดนจับไปมีใบหน้ าของเขาผุดขึ ้นมานับไม่ถ้วน ...ไม่ใช่ฝัน เขาอยูต่ รงหน้ าฉันจริ งๆ... "ใจเย็น หึๆ" ฟอลคอนบอกอัศวินเบาๆ และยังคงจับแขนสองข้ างของหญิงสาวเอาไว้ ไม่ให้ ไปไหน ถ้ าอีกฝ่ ายไม่สง่ ตัวคืนมาก่อน ใครมันจะยอมส่งยัยนี่ไปล่ะ...


"น่าๆปล่อยเขาให้ ไปเถอะยังไงเอด้ าก็เดินมานูน่ แล ื้วไง " โทริ วา่ พลางจับมือของฟอลออกยิ ้มๆพลางพยัก เพยิดหน้ าไป ทางเอด้ าที่กาลังเดินกลับมาเช่นเดียวกัน แน่นอน.... ถ้ าเกิดเหตุสดุ วิสยั ก็แค่เอายัยนี่เป็ นโล่กาบังแค่นน.... ั้

"ยืนเองได้ ไม่ต้องมาแตะตัวฉัน" อัศวินสาวสะบัดตัวก่อนจะยืนนิ่งๆ "จ้ าๆ แม่สาวแรงม้ า" ฟอลคอนตอบทีเล่นทีจริ ง "โอ้ พี่สาว! เดินพาตัวประกันมาเจอกันตรงกลางนะ!" ฟอลคอนตะโกนข้ ามฟากไปหาอีกฝ่ าย ก่อนจะค่อยๆ ผลักอัศวินให้ เดินไปข้ างหน้ าพร้ อมๆ กับเขา "ว่าแล้ วเชียว เจ้ าเด็กเปี๊ ยกนัน่ จริ งๆด้ วย" ขวัญเอ่ยพลางประคองร่างของเอด้ าไว้ อย่างระมัดระวัง "โทษนะคะ อึดอัดนิดนึงนะ"

"เดี๋ยว! หยุดก่อนเลย!" ขวัญยกมือห้ ามไว้ "ขอให้ แน่ใจก่อนว่าทางนายไม่ได้ ซอ่ นอาวุธไว้ ช่วยยืนยันหน่อยได้ มยว่ ั ้ ามาตัวเปล่าๆ" เพราะเรื่ องก่อนหน้ านี ้ทาให้ ขวัญระแวงพ่อหนุม่ คนนี ้แ บบเสียไม่ได้

"โอ๊ ะ งันทางคุ ้ ณช่วยยืนยันด้ วยเช่นกันนะครับ คุณพี่~" ฟอลคอนพูดเสียงออดอ้ อน และโชว์ให้ อีกฝ่ ายดูวา่ ทังเนื ้ ้อทังตั ้ วของเขาไม่ได้ พกอาวุธอะไรมาเลยแม้ แต่ชิ ้นเดียว


"เออ" ขวัญเปิ ดเสื ้อด้ านนอกออกให้ เห็นว่าไม่ได้ พกอาวุธมาเช ื่ นกัน ทังอย่ ้ างนันก็ ้ ยงั รู้สกึ หวัน่ ๆเพราะรู้ดีกว่าอาวุธท ืี ื่ ร้ายแรงที่สดุ ของเด็กชายไม่ได้ อยูใ่ นมือ แต่มนั อยูใ่ ต้ หน้ ากากคุณหนูจอมออดอ้ อนนัน่ ต่างหาก "ดี ต่อไปช่วยยืนยันสภาพร่างกายของคุณอัศวินของเราด้ วย" "คิดว่าพูดไปเดี๋ยวทางนันคงไปส ้ ารวจกันเองอีกทีอ ยูด่ ืี ดังนันแลกตั ้ วแล้ วพาไปดูอาการของพวกตัวเอง ด้ วยตนเองจ ะดีกว่าม้ าง~" ฟอลคอนเอ่ยตัดบทอันแสนยืดยาวของคนตรงหน้ า ขวัญค่อยๆเดินประคองเอด้ าไปตรงกลางยังจุดที่ฟอลคอนเร ืี ยกไปอย่างใจเย็น แต่แล้ วเธอก็ต้องเซวูบจนเหมือนกับใช้ ร่างของเอด้ าประ คองตัวเองแทน พร้ อมกับใช้ มืออีกข้ างปิ ดหน้ าไว้ อย่างสัน่ เทา

เมื่อได้ เห็นร่องรอยการต่อสู้ขดั ขืนของอัศวินตามร่าง กายของเธอ อัศวินที่แสนเยือกเย็นและเข้ มแข็ง... ถูกพวกมันทาร้ ายขนาดนี ้เชียวเหรอ? บอกก่อนนะฮะ ว่าทางเราดูแลดีที่สดุ แล้ ว แต่เพราะเธอพยายามจะฆ่าตัวตายตลอดทังคื ้ น เลยต้ องเล่น มาตราการที่รุนแรงสักหน่อยน่ะครับ..." ฟอลคอนเอ่ยเสียงเย็นเรี ยบตอบขวัญกลับไป

"เอาล่ะ เดี๋ยวผมจะปล่อยคุณอัศวินไปทางนัน้ ส่วนทางคุณก็ปล่อยคนของเรามาพร้ อมๆ กันนะครับ เราจะ ให้ ตวั ประกันเดินไปหาอีกฝ่ าย หลังจากนันค่ ้ อยแยกย้ ายกันกลับ ตกลงนะครับ " "ก็ดี จะได้ จบๆไอ้ เรื่องแบบนี ้ซะที" ขวัญพยักหน้ าให้ เอด้ า พยายามจะกลันน ้ ้าตาให้ ถึงที่สดุ ...เข้ มแข็งไว้ จะแสดงด้ านที่อ่อนแอให้ มนั เห็นไม่ได้


"...ฟอนคอล ซีราเลีย" เชลยสาวที่กาลังจะได้ รับอิสระพูดด้ วยน ้าเสียงเย็นเยี ยบ "นายเท่านันที ้ ่ชนต้ ั ้ องฆ่าให้ ได้ " "ถ้ าคิดว่าทาได้ ก็ทา... แต่ระวังจะถูกจับเป็ นตัวประกันอีกล่ะ... รอบต่อไปผมไม่ยงมื ั ้ อแล้ วนะ หึๆๆ" ฟอล คอนกล่าวขึ ้นพร้ อมรอยยิ ้มที่แฝงความนัยอะไรหลายๆ อย่าง อัศวินขบกรามแน่นแล้ วมองด้ วยใบหน้ าทมึงทึงแต่ไม่พดู อ ะไร แล้ วเดินไปอีกฟากแต่โดยดี

"นับสามแล้ วปล่อยให้ ตวั ประกันเดินมานะ ห้ ามคว้ าตัว ห้ ามวิ่งตาม" ขวัญนับหนึง่ สอง และ...สาม เธอตบก้ นของเอด้ าเพื่อบอกให้ เดินไปได้ "เอ้ า ไปซะ" ฟอลคอนผลักหลังของอัศวินให้ เดินไปข้ างหน้ า และคอยระวังตัวเอาไว้ ด้วยว่ายัยนี่จะหัน กลับมาทาอะไร เขาหรื อไม่ เป็ นผู้หญิงที่ทาให้ ต้องระวังตัวตลอด 24 ชัว่ โมงเลยน้ า~

แต่ก็...น่าสนุกไปอีกแบบ หึๆๆ ขวัญรับตัวอัศวินไว้ และประคองร่างที่อ่อนล้ าของเธออย ื่ างระมัดระวัง แล้ วหันไปมองเอด้ า เมื่อเห็นว่าตัวประกันของทังสองฝ่ ้ ายเดินไปถึงคนที่ม ารับแล้ วทังสองฝ่ ้ าย ท่ามกลางความโล่งอกของผู้คอย อยูข่ ้ างหลัง ผู้มาคุมตัวทังสองจึ ้ งเตรี ยมตัวกลับ แต่ก่อนหน้ านันขวั ้ ญมีบางอย่างที่อยากบอกกับฟอลคอน "เจ้ าหนู นายยังเก็บผ้ าเช็ดหน้ าที่ให้ ไว้ อยูห่ รื อเปล่า?"


"หืม? อยูค่ รับ" ฟอลคอนที่ดเู หมือนตอนนี ้จะยังไม่เปิ ดโหมดซีราเลียกล่ าวตอบกลับ ก่อนจะล้ วงผ้ าเช็ดหน้ าของอีกฝ่ าย ออกมาจากกระเป๋ าเสื ้ อของเขาด้ วย แน่นอนว่ามันสะอาดเรี ยบร้ อยแล้ ว ... "จะเอาคืนด้ วยเหรอครับ?" "ไม่หรอก นายเก็บไว้ ให้ ดีๆละกัน ...เพราะนายจะได้ ใช้ มนั อีกเร็ วๆนี ้แน่" ขวัญกล่าวทิ ้งท้ ายก่อนประคองอัศวินเดินจากไปโดยไม่สน ใจเด็กหนุม่ อีกเลย ฟอลคอนยิ ้มให้ กบั คาพูดนันของขวั ้ ญ แต่ก็ไม่ได้ พดู อะไรตอบกลับไปเพิ่มเติม เพียงแค่เดินพาเอด้ ากลับไป หาพรรคพวกของตนเท่านัน้

หลังจากที่อศั วินเดินกลับมาพร้ อมๆกับขวัญที่คอยประคอ งร่างที่ออ่ นเพลียและมีรอยบอบช ้าของเธอเข้ ามา ทันใดนัน..แอชก็ ้ รีบวิ่งเข้ าไปดูอาการของคนตรงหน้ าแท บจะทันทีก่อนจะค่อยๆเปิ ดกล่องปฐมพยาบาล พร้ อมๆกับทาแผ ลให้ เธออย่างรวดเร็ ว...


"...ดะ...ดีใจจริ งๆที่คณ ุ ไม่เป็ นอะไรฮะ....." เขาพูดขึ ้นพร้ อมกับนยิ ้มให้ เธออย่างอ่อนโยน

[แยกย้ ายกัน]

โคโลนี่ Sweet Water "โคโลนี่ Sweet Water แห่งนี ้ ก่อสร้ างขึ ้นจากโคโลนี่ที่ยงั ใช้ งานอยู่ กับโคโลนี่ที่ยกเลิกการใช้ งานไปแล้ ว ซึง่ ไม่นา่ จะปลอดภัยนัก เพราะเป็ นสิง่ ที่พงึ่ ถูกสร้ างขึ ้นมา เพื่อผู้อพยพที่เกิดในสงครามอวกาศสมัยก่อน ยิ่งไปกว่านัน้ นโยบายของสหพันธ์ โลกที่มีมาจนถึงทุกวันนี ้ ก็ถือว่าสร้ างอะไรก็ได้ ขอแค่คนอยูไ่ ด้ ก็พอแล้ ว คนพวกนันก็ ้ เอาแต่หมกตัวอยูบ่ นโลก ไม่ยอมปล่อยโลกที่เป็ นของเราสักที พ่อของผมซีออน ไดคุน เป็ นผู้อพยพอวกาศ ท่านได้ ถกู ตระกูลซาบี ้ลอบสังหาร ในขณะที่กาลังเรี ยกร้ อง ขอให้ ชาวอวกาศเป็ นอิสระต่อโลก จากนันตระกู ้ ลซาบี ้ก็ตงตนเป็ ั้ นอาณาจักรซีออน และดาเนินสงครามเพื่ออิสรภาพกับโลก ส่วนผลที่เกิดขึ ้น ก็อย่างที่ทกุ คนทราบดี มันจบลงด้ วยความพ่ายแพ้ ของตระกูลซาบี ้"


"หลังจากนันรั ้ ฐบาลสหพันธ์ โลกก็มีอานาจมากขึ ้น ภายในกองทัพสหพันธ์ ก็เน่าเฟะ จึงทาให้ เกิดกลุม่ ต่อต้ านรัฐบาลสหพันธ์ ที่มีชื่อว่าทีทานส์ขึ ้นมา ตระกูลซาบี ้ที่เหลืออยูก่ ็ไปเข้ าร่วมกับฮามาน นี่แหละ คือประวัติศาสตร์ ที่ผ้ ลู ี ้ภัยสร้ างขึ ้น ผมซึง่ มาถึงจุดนี ้ ได้ เชื่อมัน่ ว่ามนุษย์ไม่ควรจะก่อสงครามครัง้ แล้ วครั ื้งเล่า โดยไม่ร้ ูจกั เลิกลาเช่นนี ้โดย เด็ดขาด และนัน่ ก็คือ จุดประสงค์ที่แท้ จริ งในการปล่อย Axis ตกใส่โลก! เพื่อที่จะได้ กาจัดเหล่ามนุษย์ที่อาศัยอยูบ่ นโลก ซึง่ เป็ นต้ นกาเนิดของสงครามเช่นนี ้ไปให้ หมด! ทุกท่าน! เพื่อการเลือกเส้ นทางเดินด้ วยตนเอง เพื่อการจัดตังรั้ ฐบาลสาหรับผู้ลี ้ภัย ผมจึงอยากจะขอพลัง จากทุกท่านสักหนึง่ อึดใจ เพื่อที่ผมจะได้ ไปอยูเ่ คียงข้ างซีออน ผู้เป็ นบิดา!" เสียงเฮแห่งกองทัพสีแดงดังสนัน่ และหลังจากนันไม่ ้ นาน ปราการอวกาศยักษ์ Axis ก็เริ่ มเคลือ่ นตัวมุ่งเข้ า หาดาวเคราะห์สนี ้าเงิน


ณ..ยานลาหนึง่ ที่อยูท่ า่ มกลางฝูงยานอีกมายมาย แอชจ้ องมองทิวทศน์ของอวกาศอันไกลโพ้ นที่ไม่มีที่สิ ้น สุดพร้ อมกับยิ ้มออกมาอย่างเงียบๆ...

ถึงในใจของเธอจะมีเรื่ องมากมายให้ คิดแต่ตอนนี ้..เธอเ องก็อยากลองปล่อยใจให้ วา่ งสักครัง้ เหมือนกัน...

ไลท์เรย์สอดเสื ้อนอกของตัวเองมาพาดบ่า จริ งอยูว่ า่ ชุดทหารของนีโอซีออนนันจะเท่ ้ ถกู ใจเขาทีเ ดียว แต่มนั ก็คอ่ นข้ างจะอึดอัด โลก...เราจากที่นนมานานแค่ ั้ ไหนแล้ วนะ เขามองไปที่เป้าหมายในการเดินทางครัง้ นี ้แล้ วก็ถอนหา ยใจ ไลท์เรย์หนั กลับไปสังเกตเพื่อนๆในหน่วย การได้ ดกู ิจกรรมของคนอื่นก็เป็ นวิธีฆา่ เวลาที่ดีทีเด ืี ยว แล้ วเขาก็เห็นอะไรบางอย่างที่สาวน้ อยคนหนึง่ เข้ า จึงตัดสินใจเดินไปหาเธอ

"แอช ยิ ้มแบบนันคิ ้ ดเรื่ องอะไรอยูล่ ะ่ ?"

"อะ...เอ๋...." เหมือนเจ้ าหล่อนได้ สติขึ ้นมาในทันที..หลังจากไลท์เรย ื์ เดินเข้ ามาทักอย่างสบายๆ

"มะ..ไม่มีอะไรหรอกฮะ..." "แค่มองดูอวกาศแล้ ว..เหมือนใจมันจะเงียบสงบราวกับโดน ความใหญ่ของมันดูดเข้ าไปซะอย่างนันนะฮะ ้ ..."


แอชตอบไลท์เรย์พร้ อมกับหน้ าแดงเล็กน้ อยที่อยูๆ่ ตัวเอ งก็พดู เรื่ องประหลาดออกไป... ถึงความจริ งแล้ วเธอที่ชอบอ่านหนังสือหรื อนวนิยายอยู่ แล้ วบางครัง้ ก็แอบมีความคิดที่แปลกๆแบบนี ้ขึ ้นมา เหมื อนกันละนะ...

...แต่นี่คงเป็ นครัง้ แรกจริ งๆที่เธอเผลอพูดให้ คนอื่น ฟั ง...

"นันซิ ้ นะ ธรรมชาตินี่มนั มีพลังอานาจอะไรรึเปล่านะ ถึงทาให้ คนเรารู้สกึ ดีได้ เนี่ย" ไลท์เรย์พดู พร้ อมกับลูบคางตัวเอง "อย่างชันเนี ้ ่ยชอบแสงตอนพระอาทิตย์ขึ ้นชะมัดเลย เห็นแล้ วรู้สกึ มีพลังแปลกๆ" ก็นะ...มันเป็ นเหมือนความหวังในวันใหม่ยงั ไงก็ไม่ร้ ู ซิ

"คิๆ...." แอชหลุดหัวเราะออกมาเล็กน้ อย.... "คุณโซวจูโร่ ..นี่เหมือนเด็กอย่างที่ผมคิดไว้ จริ งๆด้ วยสินะฮะ.." เจ้ าหล่อนพูดขึ ้นอย่างอารมณ์ดี...ก่อนจะยิ ้มไปหาเขา. ..

"ไม่เด็กนะไม่เด็ก!! นี่การที่เราชื่นชมธรรมชาติมนั เด็กตรงไหนกัน!!" ไลท์เรย์ปฏิเสธคากล่าวหาของเธอก่อนที่จะเกาหัวอย่างง งๆ


ด้ วยท่าทีของคนตรงหน้ าทาให้ เจ้ าหล่อนหลุดฮาออกมาดังก ว่าเก่าเสียอีก "..นะ..เนี่ยนะฮะ...ที่บอกว่าไม่เด็ก...คิๆ" แอชพยายามกลันเสี ้ ยงหัวเราะของตนอย่างสุดความสามารถพ ร้ อมๆกับปาดน ้าตาที่ไหลออกมาเล็กน้ อย เพราะเพราะท่าที เด็กๆของไลท์เรย์

"โธ่!! ชันก็ ้ แค่ติดเล่นไปหน่อยเองนะ" ไลท์เรย์ได้ แต่ถอนหายใจเพราะดูเหมือนจะพูดสู้คนตรงหน ื้าไม่ได้ "ว่าแต่จะออกประเด็นที่วา่ ชันเหมื ้ อนเด็กได้ รึยั ง?" "....ก็มนั เหมือนจริ งๆนี่ฮะ...." แอชยังคงทาหน้ าปั น้ ยิ ้มระรื่ นอยู่.....ก่อนจะนิ่งลงไ ปสักพักลงไปในทันทีที่เห็นใบหน้ าที่ดเู ครี ยดๆของคนตร งหน้ า

"...หรื อว่าคุณไลท์เรย์ไม่ชอบที่ผมพูดแบบนี ้สินะฮะ.. ." เธอพูดด้ วยสีหน้ าเศร้ าเล็กน้ อย....สงสัยจะไปสะดุดต่อ มอะไรบางอย่างของคนตรงหน้ ารึเปล่านะ...

"ไม่ใช่ๆ แค่ร้ ูสกึ ว่าถ้ ายังพูดเรื่ องนี ้ต่อมันคงไม่จบภายใน1ช ม.แหงๆเลยน่ะ!!" ไลท์เรย์พดู แบบติดตลก เขาไม่อยากให้ แอชเครี ยดกับเรื่ องแบบนี ้ ...ก็แค่พยายามเก๊ กให้ ดดู ีแล้ วแต่ไหงถึงเหมือนเด็กไป ได้ นะ.... "คิดมากไปทุกเรื่ องมันจะไม่ดีนะแอช ปล่อยตัวตามสบายบ้ าง" เขายิ ้มให้ กบั เธอ


"..ฮะ..." แอชตอบไลท์เรย์อย่างว่าง่ายก่อนจะหันไปมองอวกาศที่กว ื้างใหญ่อีกครัง้ ....

"อวกาศนี่กว้ างใหญ่จริ งๆนะฮะ.....เหมือนพวกเราเป็ นแค ื่ เพียงฝุ่ นละอองเล็กๆเลย"

"แต่แค่ฝนละอองเล็ ุ่ กๆยังทาให้ คนจามได้ เลยนะ พวกเราก็ต้องทาเรื่ องที่ยิ่งใหญ่ได้ เหมือนกันนันแหล ้ ะ" ไลท์เรย์พดู ออกมาด้ วยความมัน่ ใจ

"นะ...นัน่ สินะฮะ...." "ทุกๆอย่างคงต้ องไปได้ สวยแน่ๆสินะฮะ...หลังจากนี ้... ." เธอยิ ้มให้ เขาอย่างเศร้ าๆ...ถึงจะบอกว่าไม่คิดอะไรก็ เถอะแต่เธอเองก็แอบกังวลใจอยูไ่ ม่น้อยเลยทีเดียว.. . "ใช่!! โดยเฉพาะเธอแอช คาตอบจะยังไงก็ช่าง แต่ชนยื ั ้ นยันคาเดิมชันจะดู ้ แลเธอเอง" ไลท์เรย์พดู ขึ ้นก่อนจะถือวิสาสะไปนัง่ ข้ างๆเธอ

คาตอบ....? คาๆนี ้ทาให้ แอชฉุกใจคิดขึ ้นมาได้ พร้ อมๆกับใบหน้ าที่ด ืู เศร้ าลง....

"คุณโซวจูโร่ฮะ...เรื่ องคาตอบ....ผะ...ผม..."


ไม่นะ... หยุดมันเอาไว้ สแิ อช... ..ถ้ าเธอพูดออกไปมันก็เท่ากับทาลายความมัน่ ใจที่เธอจ ะรอดกลับมาเพือ่ บอกคาตอบให้ เขาฟั งนะ!...

เสียงในใจของแอชดังวนไปมา..พร้ อมกับพยายามมปฏิเสธไม่ ให้ เธอพูดคานันออกไป... ้ สัญญากันไว้ แล้ วนี่ถ้าจบศึกนี ้เธอต้ องกลับมาให้ คาตอบ เขาแน่...แต่ทาไม...ทาไมเราถึงกังวลใจอย่างนี ้...

"หืม? ที่หลังก็ได้ ไม่ต้องรี บหรอก คิดให้ ดีดีกว่านะ" ไลท์เรย์ยิ ้มให้ กบั เธอ ...แย่แฮะ..ทาให้ กลุ้มใจรึเปล่าเนี่ย..

"ละ...แล้ วถ้ าผมไม่มีโอกาสได้ พดู มันออกไปละฮะ..! !" แอชหลุดโพล่งขึ ้นมาก่อนจะวิ่งเข้ าสวมกอดคนตรงหน้ าในท ืันทีโดยที่เขาไม่ทนั ตังตั ้ ว ....

"ผมกลัวฮะ...กลัวที่จะไมได้ มีโอกาสคุยกับคุณ....ไม่ไ ด้ ให้ คาตอบคุณ!" น ้าตาของเขาไหลออกมาอีกเสียแล้ ว...ทังๆที ้ ่พยายามแล้ วนะ...แต่ตวั เธอก็คงจะอดกลันมั ้ นมาได้ แค่นี ้นัน่ ละ.. .

"แอช...." "ไม่เอาน่า....เชื่อซิมนั ต้ องไม่มีเรื่ องแบบนัน้ เกิด ขึ ้นแน่นอน ชันสั ้ ญญาเลยเอ้ า!! จบศึกนี ้เราจะต้ องได้ คยุ กัน


อีก แล้ วก็ไม่ใช่เราสองคนนะ ทุกคนในหน่วยของเราด้ วย" ไลท์เรย์พยายามปลอบแอช มือของเขาลูบหลังเธอเบาๆ

แอชได้ แต่กอดชายตรงหน้ าอยูพ่ กั ใหญ่ๆ เพื่อรับรับถึงความอบอุ่นของร่ายกายฝ่ ายตรงข้ ามให้ นา นที่สดุ เท่าจะเธอจะทาได้

"ผะ...ผมขอกอดอยูแ่ บนี ้อีกสักพักได้ มยฮะ....." ั้ "..อย่างน้ อยก็จนกว่าน ้าตาจะหยุดไหล...."

...สงสัยจะมีภมู ิค้ มุ กันแล้ วแฮะ... "ได้ ซิ...เธอกอดชันได้ ้ นานเท่าที่เธอต้ องการนัน้ แหละ " ไม่ร้ ูเวลานันผ่ ้ านไปนานเท่าไหร่ ...แต่เธอนันอยากจะ ้ ให้ เวลานี ้หยุดลงอยูแ่ บบนี ้ตลอดไปจริ งๆ แต่มนั คงเป็ นไปไมได้ สนิ ะ...

แอชค่อยๆถอนกอดออกจากคนตรงหน้ าก่อนจะปาดคราบน ้าตาที่ ติดอยูบ่ นหน้ าของตน... พร้ อมๆกับจ้ องมองไปที่ใบหน้ าของไลท์เรย์...

"ผมรักคุณฮะ...." จะไม่หนีอีกแล้ ว...ไม่ใช่เราไม่เชื่อในคาสัญญา...แต่ เราอยากจะบอกเขาไป...บอกสิง่ ที่อดั อันอยู ้ ใ่ นใจ ตอนนี ื้


"...ธ เธอพูดจริ งเหรอ..." ไลท์เรย์พดู อย่างไม่เชื่อหูตวั เอง...เขาไม่คิดว่าจะไ ด้ คาตอบไวแบบนี ้

แอชไม่ได้ ตอบอะไรคนตรงหน้ า...แต่หน้ าของเธอกลับขึ ้นส ืี เรื่ อมากกว่าเดิมเสียอีก...

ไลท์เรย์มองสีหน้ าที่เปลีย่ นไปของแอชถึงได้ เข้ าใจ คาพูดที่เขาได้ ยินนันไม่ ้ ได้ หฝู าดไป โดยที่ไม่ทนั ตังตั ้ วเขาดึงตัวเธอเข้ ามาอยูใ่ นอ้ อมกอด จากนันจึ ้ งโน้ มตัวลงไปหาคนตรงหน้ า ริ มฝี ปากของทังคู ้ ก่ ระทบกันอย่างแผ่วเบา ทังหมดนั ้ นเป็ ้ นการยืนยันว่าเขารับรู้ถึงความรู้สกึ ข องเธอแล้ ว

แอชถึงตกใจเล็กน้ อยที่อยูๆ่ ก็ถกู คนตรงนันคว้ ้ าเข้ าไป จูบแบบไม่ทนั ตังตั ้ ว แต่ถึงกระนันเจ้ ้ าหล่อนก็คอ่ ยๆหลับตาลงเพื่อรับรู้ถึ งความรู้สกึ ที่อีกฝ่ ายมีให้ เธอ

"...อะ...อย่าทาโดยไม่ทนั ตังตั ้ วแบบนี ้สิฮะ...." แอชได้ แต่ก้มหน้ าไม่กล้ าสบตากับคนตรงหน้ าตอนนี ้ใบหน้ าของเธอเริ่ มแดงช่าไปถึงใบหูซะแล้ ว...

"ขอโทษทีนะ....แต่มนั ดีใจจนหัวใจไปไวกว่าสมองน่ะ ...ข อบคุณนะแอช" ไลท์เรย์บอกกับเธอ


หญิงสาวไม่ตอบอะไรได้ แต่ยิ ้มให้ เขาอย่างอ่อนโยน .....นัน่ สินะ....ทุกอย่างต้ องเป็ นไปได้ ดีสิ....ลองเ ชื่อมัน่ เถอะ..เชื่อมัน่ ในอนาคตที่เราวาดฝั นไว้ ....

U.C. 0093.03.12 แนวป้องกันชันสุ ้ ดท้ าย ห้ องบรี ฟ

AMS-119 (MS-16) Geara Doga

Move [2] - Beam saber [1 , สามารถเดินแล้ วใช้ งานได้ , ไม่สามารถเดินแล้ วใช้ ติดต่อกัน ต้ องเว้ นหนึง่ เทิร์น] - Beam Rifle [3] - Bazooka [4]


[ติดตังอาวุ ้ ธ และพูดคุยครัง้ สุดท้ ายก่อนออกตัว*] *เข้ าสูเ่ ทิร์นกระดาน

....ซรูม!....เปรี ย้ ง!....

ในห้ วงอวกาศแห่งการต่อสู้ ไม่วา่ จะมองไปทางไหน ในนันก็ ้ เต็มไปด้ วยกระสุนปื นที่ยิงเข้ าใส่กนั ไม่ร้ ูจ ืักจบ ... สิง่ ที่พวกเขาเหล่านันสามารถท ้ าได้ ก็คือต่อสู้เพื่อตัวเองและเพื่อชัยชนะที่ได้ มาเพื่อส ืันติภาพ... แบบนัน้ มันจะดีจริ งๆหรอ...


''นี่เรา...จะทาแบบนี ้ไปได้ นานอีกเท่าไหร่กนั นะ...'' หญิงสาวที่ได้ แต่ตอ่ สู้ไปบนสนามรบ ได้ ครุ่นคิดไปมา สิง่ ที่ทาให้ เป็ นกังวลคือ เธอจะมีชีวิตอยูต่ อ่ ไปเพือ่ ปกป้องสิง่ นันได้ ้ หรื อไม่ ...ปี ป้ ...ปี ป้ ... (ตรวจพบสัญญาณข้ าศึก...ระลอก 2 งันหรอ!?) ้

''มีแต่ต้องต่อสู้ตอ่ ไปเท่านัน...เพื ้ ่อสิง่ สาคัญที่ ชั ้ นจะต้ องปกป้อง''

''เพื่อการนันแล้ ้ ว...ชันจะสู ้ ้ !!..'' เธอ เอ่ยดังลัน่ ไปในคอกพิท ขณะที่ขบั เคลือ่ นโมบิลสูทของเธอไปด้ วยความ ตังใจ ้ สิง่ ที่เธอกาลังทาหลังจากนี ้คือเป้าหมายที่เธอต้ องทา ให้ สาเร็ จ ไม่ใช่เพื่อฝ่ ายใดฝ่ ายหนึง่ แต่เพื่อสิง่ ที่ทกุ คนต้ องการให้ เป็ นจริ ง ดวงตาของเธอในตอนนี ้เต็มไปด้ วยจิต วิญญาณของความมุ่งม ืัื่น

...ซู.่ ........เสียงบูสเตอร์ ของโมบิลสูทของโมบิลสูท ดังขึ ้นเป็ นระลอกๆ ส่งครามเริ่ มขึ ้นได้ สกั พักแล้ ว...หัวใจของแอชเริ่ มเต ื้นเร็ วมากกว่าปกติเพราะความตื่นเต้ น...

มือเล็กๆที่สนั่ ระริ กกาคันบังคับเอาไว้ แน่น...ถึงจะก ลัวแต่แววตาของเธอนันดั ้ นเงียบสงบกว่าครัง้ ไหนๆ...


ใช่...เพราะเธอเชื่อว่าทุกๆอย่างต้ องจบลงพวกเราทุกคน จะต้ องได้ กลับไปพร้ อมกัน...เธอเชื่อมัน่ ในอนาคต ที่ตั วเองวาดฝั นเอาไว้ ...

ปื๊ บ... เสียงตรวจพบสัญญาข้ าศึกดังขึ ้นเบาๆ...ส่งผลให้ ตวั แอช หลุดออกจากภวังค์..

...ศัตรูมาแล้ วสินะ....คันบังคมถูกกาไว้ ในก่อนจะถูกด ืันออกไปช้ าๆเพื่อส่งตัวให้ โมบิลสูทของตนเคลือ่ นที่ ไป ข้ างหน้ าในทันที....

(..เราจะไม่ออ่ นแออีกแล้ ว...) (..ตัวเราที่ต้องให้ คนอื่นมาปกกป้องจะไม่มีอีกแล้ ว.. ..จะปกป้องทุกคนเอง....ทุกคนที่เรี ยกได้ วา่ 'เพื่อน'อย่าง เต็มปาก......)

(...สถานที่ๆเรี ยกว่าบ้ าน..ที่ซงึ่ ทุกคนจะกลับไปพร้ อ มกัน....)


(...ฉันจะปกป้องมันเอง....!!!...)

''ฮ้ ากกกก!!'' ...ซรูม!... อนุภาพของบีมเซเบอร์ ที่เข้ ากระทบเข้ ากับโมบิลสูทที่กาลังต่อสู้กบั เอด้ า ทาให้ บูสเตอร์ ของโมบิลสูทตัวนัน้ เสียหายหนัก ''..คนที่อยูใ่ นหุน่ ตัวนันน่ ้ ะ..พอซักทีเถอะ!..'' เสียงหญิงสาวที่ลอดผ่านช่องเสียงสาหรับสนทนาภายนอกตั วหุน่ ได้ ดงั ก้ องขึ ้น ต่อหน้ าหุน่ ศัตรูที่ตอ่ สู้กบั เธอ

''...ชันไม่ ้ อยากฆ่าใครไปมากกว่านี ้แล้ วนะ!'' น ้าเสียงที่กดดัน ภายในสนามรบที่นา่ หวาดกลัว ที่ดงั ก้ องออกมานันได้ ้ ถกู ส่งไปยังหุน่ ที่อยูต่ รงหน้ า


"อะ...เอ๋?...." ทันทีที่แอชได้ ยินเสียงที่สง่ ผ่านมาตัวเธอก็ถึงกับชะ งักไปชัว่ ครู่ในตอนนันเลย.... ้

สะ...เสียงนี่มนั ...

"คุณเอด้ า....." เธอเอ่ยชื่อนันออกมาเบาๆ ้ ชื่อของคนที่ตวั เธอเองก็นบั ว่าคนๆนี ้เป็ น'เพื่อน'คนส ืาคัญสาหรับเธอ เช่นเดียวกับคนในหน่วย....

มะ...ไม่จริ งใข่มย....? ั้ เสียงในใจของแอชดังก้ องกังวาลไปทัว่ ..ทาไมกัน...ไม่น ะ..

''..ส...เสียงนี่มนั ...'' ในตอนนันเอง ้ ที่เอด้ าเกิดชะงักตัวเองขึ ้นหลังจากที่ได้ ยินก้ องกัง วานผ่านเข้ ามาในโม บิลสูทของเธอ เสียงนัน.... ้ ''...หรื อว่า...แอชหรอ...'' ทันทีที่เธอเอ่ยนามของคนๆหนึง่ ที่เธอรู้จกั คอยดูแลและพูดคุยด้ วยกันเข้ าใจกัน ใช่ แล้ วเสียงนี ้ต้ องเป็ นเสียงของแอชแน่ๆ... แต่วา่ ทาไมล่ะ..... ''ทาไมล่ะ....ไหนเธอบอกว่า จะปกป้องสิง่ สาคัญที่สดุ ในชีวิตเธอ...จะต้ องรักษาสิ่ งนันไว้ ้ ให้ ได้ !''

''...แต่ทาไม เธอถึงต้ องมาขับโมบิลสูทต้ องฆ่าคนด้ วยกันเองด้ วยล่ะ แอช!''


เธอ พูดกล่าวออกไปยังตัวหุน่ อีกฝ่ าย ซึง่ เธอไม่ร้ ูมาก่อนเลยว่า แอชเองก็เป็ นนักบินโมบิลสูทของศัตรู ซึง่ เธอ เองก็เคยคิดว่าเพื่อนของเธอนันไม่ ้ ได้ อยากต้ อ งการจะฆ่าใคร แต่ที่เธอคิดนันมั ้ นไม่ใช่

เสียงของเอด้ าเสียดแทงเข้ าไปในใจของเธออย่างจัง ใช่...ถึงเธอเองจะไม่อาจยอมรับมันได้ แต่..สิง่ ที่เธอ ทานันคื ้ อการเข่นฆ่าคนตามที่เอด้ าพูดจริ งๆ...

"ผะ...ผมรู้ฮะ..." "แต่ถึงอย่างนัน...ผะ....ผมก็ ้ เป็ นทหารคนนึง.... .."

"สะ...สิง่ เดียวที่จะปกป้องเพือ่ นๆและคนสาคัญได้ คือต ื้ องสู้ไม่ใช่เหรอ!!" แอชตวาดด้ วยเสียงสัน่ เล็กน้ อย...เธอเองไม่อยากจะฆ่าใ คร...เธอพยายามปฏิเสธมัน แต่นี่มนั คือ..สิง่ เดียวที่เธอทาได้ ...สิง่ เดียวที่เ ธอต้ องการ...เพื่อนที่เธออยากจะปกป้อง...

''..เธอเองก็ส้ โู ดยที่ไม่อยากฆ่าใคร...ชันเองก็ ้ ไม่ไ ด้ ส้ เู พื่อที่จะฆ่าใคร...พวกเราเองต่างก็มีเจตนาเดีย วกัน'' ''แต่เธอเองทาใจยอมรับการกระทาแบบนันได้ ้ จริงๆงันหรอ...ท ้ าไมเธอไม่ยอมทาไปตามความต้ องการของ ตัวเองล่ะ...'' ''...ไม่ใช่ในฐานะทหารของใคร...แต่เป็ นตัวของเธอเองน ะ!...''


เธอตอบกลับไปยังอีกฝ่ าย ด้ วยน ้าเสียงที่กดดัเพราะดูเหมือนทังเธอเองและอี ้ กฝ ื่ ายต่างก็ไม่ได้ มีเจตนาที่ จะฆ่าใคร

"ละ...แล้ วคุณเอด้ าจะให้ ผมทายังละฮะ!....." แอชพูด้วยเสียงสัน่ ตอนนี ้เธอถอยไมได้ แล้ ว...

"..ตะ...ตอนนี ้มันทาอะไรไม่ได้ แล้ ว...ทุกอย่างกาลังจ ะ จบ..."

"...ผมอยากปกป้องเพือ่ น...เพื่อนคนสาคัญ....แม้ จะเป็ น คุณผมก็ไม่อยากฆ่า.....ตะ..แต่..ผมเองก็ต้อง ปกป้องเพ ืื ื่อนของผมนะฮะ!!" แอชส่ายหัวไปมาพร้ อมพูดรัวไม่หยุดราวกับสับสนในความค ืิ ดของตน

เธอถอยไม่ได้ แล้ ว....

"คุณเองก็มีสงิ่ ที่ปกป้องไม่ใข่เหรอฮะ...!" น ้าตาของเธอเริ่ มไหลริ นออกมาอีกครัง้ ...แต่ถึงกระนั ้ นใบหน้ าของแอชกลับเต็มไปด้ วยความมุ่งมัน่ ...

ใช่...เธอเองก็ตดั สินใจแล้ ว...แม้ จะเป็ นเรื่ องน่าเศร ื้า....

------------------------------------------------------


ในตอนนันเอง ้ ที่ปลายกระบอกปื นบีมไรเฟิ ล เครื่ องของเอด้ าได้ ยกขึ ้นมาหันไปทางเครื่ องของแอช

''....แล้ วเธอจะ...จะให้ ชน...ท ั ้ ายังไงล่ะ....แอช?'' หญิงสาวกล่าวน ้าเสียงสัน่ ๆ ด้ วยสีหน้ าที่ ไม่สบายใจ จิตใจของเธอตอนนี ้เต็มไปด้ วยความลังเล ''ช...ชันน่ ้ ะ...'' ที่มือกุมตัวขับเคลือ่ นสัน่ ไปหมด ....ซรูม!.... กระสุนเคลือ่ นผ่านด้ านข้ างส่วนลาตัวโมบิลสูทของแอชไป แบบเฉียดๆ ''...ชันเอง...ก็ ้ ไม่ได้ อยากจะฆ่าเธอหรอกนะ!!'' เธอเอ่ยลัน่ ผ่านเครื่ องสือ่ สารด้ วยความรู้สกึ ที่โศกเ ศร้ าไปทัง้ กายและจิตใจ เพราะได้ ยินที่อีกฝ่ ายพูดแบบนันแล้ ้ ว ''ถ้ าเธอพูดขนาดนันด้ ้ วยความตังใจแล้ ้ ว...ทาไมเธอไม่ ยิงชันให้ ้ ตายไปเลยล่ะ แอช!!'' น ้าเสียงแข็งก���้ าว น ้า ตาที่ไหลพรากหรื อในใจเอด้ าเองตอนนี ้เองกาลังร้ อง ไห้ ''เพืิ่อปกป้องเพื่อนของเธอ ทาไมเธอถึงไม่กาจัดชันเลยล่ ้ ะ!''

"ผะ...ผมเองก็ทาไม่ได้ ...!!!" แอชตวาดทัง้น ้าตา.... "คุณเองก็เหมือนกับเพื่อนของผม แม้ เราจะเพิ่งรู้จกั กัน...แต่สายสัมพันธ์ นี ้มันก็ยงั เป็ นสายสัมพันธ์ ที่เรี ยกว่า เพื่อนแน่!!"


"..แต่...." แอชพยายามหยุดสติของตัวเองที่ฟ้ งกระจายราวกั ุ บแก้ วที ื่ แตกละเอียด...

"ผะ...ผม..." "ผม....ต้ องจบศึกครัง้ นี ้ให้ ได้ ...โดยที่คณ ุ เองต้ องต า ยไม่ตาย....."

หญิงสาวพูดด้ วยน ้าเสียงเศร้ าเล็กน้ อย....ใช่แล้ วถ้ าเ พื่อจะปกป้อง"เพื่อน"ของเธอ..ไม่วา่ จะเป็ นฝ่ ายไหนนี่ คงเป็ นการดีที่สดุ แล้ วกระมัง.. ้ น ้าตาของเธอยังไหลต่อไปก่อนคันบังคับโมบิลสูทจะถูกกา ชับไว้ แน่น

"..คะ.....คุณเองเป็ นเพื่อนคนสาคัญของผมเหมือนกันนะฮ ะ ....เราเองก็ตา่ งคล้ ายกัน.." "...ใช่..ถ้ าเจอกันในสถาณะการอื่นเราต้ องเป็ นคนที่สน ืิ ทกันแน่ๆฮะ..."

หญิงสาวพูดด้ วยน ้าเสียงเศร้ า...ไม่อยากให้ มนั จบแบบนี ื้เลย...ไม่... เธอได้ แต่กล่าวโทษโชคชะตาที่กาหนดให้ มนั เป็ นเช่นนี ้

พร้ อมกับสัญญาณสื่อสารที่ตดั หายไปโดยที่น ้าตาของเธอย ืังคงไหลเอ่อไปทัว่ ใบหน้ า... บีมเซเบอร์ ของแอชถูกชักออกมาพร้ อมกับบูสเตอร์ ที่เร่ง เครื่ องเข้ าหาเอด้ าอย่างรวดเร็ ว ....


''..(ซึก)...แอช...ทาไม...ทาไมกัน...'' หญิง เริ่ มเอ่ยพึมพาพร้ อมด้ วยน ้าตาที่ไหลไม่หยุด ความเศร้ าและกดดัน ในจิตใจเธอตอนนัน้ เธอกัดฟั นทนก่อนที่จะตัดสินใจทาสิง่ ที่เธอไม่อยากจะท ืามันลงไปมากที่สดุ ในชีวิต ปลายกระบอกปื นบีมไรเฟิ ล ได้ หนั ไปหายังตัวเครื่ องแอชอีกครัง้ ''ทาไมเธอถึงต้ องบัง...ให้ ชนท ั ้ าแบบนี ้ด้ วย!!!!'' เธอกล่าวออกมาเป็ นคาพูดสุดท้ าย ก่อนที่ปลายกระบอกปื น จะเปล่งแสงอนุภาพบีมออกมา หันเล็งไปยังโมบิลสูทของแอช แต่ทว่า....

ถึงแอชจะเห็นอนุภาพของบีมที่พงุ่ เข้ ามาหาเธออย่างรวด เร็ วก็เถอะ.... (...ระ..ยะแค่นี ้เราหลบได้ แน่....) การโจมตีของคนตรงหน้ าหวังเอาชีวิตเธอจริ งๆ...นัน่ คงเ ป็ นสิง่ ที่ถือเป็ นบทสรุปจริ งๆสินะ.. แม้ เธอจะเสียใจ...แต่เธอเองก็ดีใจที่คนตรงหน้ าก็เข้ า ใจความรู้สกึ ของเธอ... แม้ ไม่อยากฆ่าแต่มนั เป็ นสิง่ ที่ต้องทา...ไม่อย่างนั ้ นเธอเองก็จะไม่เหลืออะไรให้ ปกป้องเช่นกัน.... แอชค่อยๆขยับโมบิลสูทของตนให้ เบนห่างออกจากระยะของบี มในทันที..

แต่ทนั ใดนันเอง... ้ วิ ้ง.... เสียงแหลมแสบแก้ วหูดงั ผ่านหูของเธออย่างรวดเร็ ว...อา การของคนใกล้ ตายอย่างเธอ เลือดจานวนมากกระจายออกมาจาปากของแอชพร้ อมๆกับการเคล ืื ื่ อนไหวของโมบิลสูทที่หยุดชะงักลง ...

ถึงเธอไม่คิดจะแปลกใจก็เถอะ....แต่...


(...ทาไมต้ องมาเป็ นเวลานี ้ด้ วยนะ...) แอชพูดด้ วยสีหน้ ายิ ้มๆเล็กน้ อย...จะหลุดตอนนี ้ก็คงไม ื่ ทนั เสียแล้ ว...แต่ถึงกระนันเธอเองก็ ้ ดีใจที่ตวั เองไ ม่ได้ เป็ นคนที่ต้องลงมือฆ่าคนที่เรี ยกได้ วา่ เพื่อนละ นะ...

แสงของบีมสว่างจ้ าผ่านเข้ ามาทางมอนิเตอร์ ของโมบิลสูท จนเธอแทบจะมองไม่เห็นอะไร แอชค่อยๆเงย หน้ าที่มีเลือดไหลออกจากปากขึ ้นมาพร้ อมกั บยิ ้มอย่างเศร้ าๆ..

"ขอโทษนะฮะ..คุณไลท์เรย์...แต่เราคงไม่ได้ เจอกันซะแล ื้ ว..."

สิง่ ที่เกิดขึ ้นในสายตาของไลท์เรย์นนเป็ ั ้ นเวลาไม่กี ื่ วินาที เมื่อเขาเห็นแอชดึงบีมเซเบอร์ ออกมาเขาก็ใช้ บูส เข้ าไป สมทบทันที แต่ในจังหวะเดียวกันนันเจกั ้ นเครื่ องนันก็ ้ ชกั ปื นขึ ้ นมายิงสวนกลับ

.....ระยะขนาดนี ้ไม่นา่ มีปัญหา... แต่ดเู หมือนเขาจะคาดผิดไปอยูๆ่ การเคลือ่ นไหวของโมบิล สูทก็ชะงักลง ...บ้ าน่ะ..หรื อว่า.....


ภาพของแอชที่ล้มไปตรงหน้ าเขาก็ปรากฏขึ ้นมาในหัว ...ทันทีเถอะ!!... ไลท์เรย์เปลีย่ นทิศทางของหุน่ ทันที เขาเร่งบูสด้ วยความเร็ วสูงสุด เกิดกว่าขีดจากัดของเครื่ องที่ใกล้ พงั

เสียงกระแทกของเหล็กดังขึ ้น โมบิลสูทของแอชกระเด็นออกจากระยะของบีมไปเล็กน้ อย ก่อนที่มนั จะโดนเข้ ากับไหล่ซ้ายของเครื่ องที่เขาขับอ ยู่ แต่ดเู หมือนว่าบีมลูกนี ้จะไม่ได้ แค่ทาลายโมบิลสูทเพี ยงอย่างเดียวแต่มนั ทาให้ ไฟฟ้ าลัดวงจร และการเร่งบูสนันก็ ้ เหมือนจะทาให้ เครื่ องโอเวอร์ ฮีท จนระบบเตือ ภัยดังขึ ้นมา

"ระบบดีดตัว!!" ไลท์เรย์รีบกดปุ่ มฉุกเฉินในค็อกพิทแต่ดเู หมือนว่ามัน จะไม่ทางานเสียแล้ ว

....มาได้ แค่นี ้ซินะ... เขาตัดสินใจเปิ ดระบบการสือ่ สารเพื่อเชื่อมต่อไปถึงแอ ชทันที "เป็ นยังไงบ้ างล่ะ..."

เสียงเงียบๆ...ของชายหนุม่ ที่เธอรู้จกั ดังขึ ้นมาเบาๆ ...ส่งผลให้ เด็กสาวลืมตาที่หลับไปแล้ วขึ ้น ภาพเบื ้องหน้ าของเธอคือโมบิลสูทของฝ่ ายตนเองที่เธอคุ ื้นเคยและเสียงๆนันต้ ้ องใช่แน่..คนที่เธอรู้จกั ดี..

"คะ..คุณไลท์เรย์.....?"


"เรี ยกอีกชื่อดีกว่านะ...ชันอยากได้ ้ ยิน...." ไลท์เรย์ตอบรับเสียงของเธอ "คงจะได้ คยุ เป็ นครัง้ สุดท้ ายแล้ วล่ะมัง"้

"มะ...หมายความว่าไงฮะ...คุณโซวจูโร่ !" แอสโพล่งขึ ้นมาอย่างตกใจ...ตัวเธอพยายามจะบังคับโมบิ ลสูทเข้ าไปไลท์เรย์อย่างช้ าๆ...

"ไม่เอานะ...ไม่ใช่ครัง้ ..สะ...สุดท้ ายสักหน่อย" "..ตะ..ต้ อง.." "มะ..ไม่ไช่ครัง้ สุดท้ ายสิ..."

น ้าตาของหญิงสาวไหลเอ่อออกมาตังแต่ ้ เมื่อไหร่ไม่ร้ ู ตัวเธอเองได้ แต่พดู จาไม่เป็ นภาษา...ราวกับคนใกล้ ขาดส ติ

"ถ้ าโชคดีละ่ ก็นะ....." "ขอโทษนะที่รักษาสัญญาไม่ได้ .....สงสัยจะอยูด่ แู ลเธอ ไม่ได้ ซะแล้ ว" ถึงตอนนี ้ระบบสือ่ สารก็เริ่ มขัดข้ อง ดูเหมือนเวลาของเขาจะใกล้ หมดเสียแล้ ว น ้าตาของตายหนุม่ ก็เริ่ มไหล ริ นออกมา


.....อยากจะมีเวลามากกว่านี ้...

"มะ...ไม่....มะ..ไม่เอานะฮะ...."

"อะ...อย่า.."

"อะ....อย่าไปไหนนะฮะ...."

"ผะ...ผมรักคุณ...คุณคือคนสาคัญของผม..."

"ทะ..ทาไม....." "..อะ...อยูก่ บั ผมตลอดไปสิฮะ...."

"มะ..ไม่มีคณ ุ ..."

"ถ้ า..ไม่มีคณ ุ ...ผมจะอยูไ่ ด้ ยงั ไง...."

น ้าตา....ไหลไม่หยุดเสัยแล้ วความรู้สกึ ของเธอที่กระจ ืัดกระจายไปคนละทิศละทาง เธอรักเขา รักจนหมดหัวใจ...ทาไมทุกอย่างทาไมต้ องเป็ นแบบนี ้....


ไม่นะ....มันต้ องไม่เป็ นแบบนี ้สิ.....

"..อย่าไปนะ...คุณโซวจูโร่ ....!!!"

"...ชันดี ้ ใจ....ที่ได้ เจอเธอ....." "แอช...ชันไม่ ้ ร้ ูวา่ เกิดอะไรขึ ้นต่อจากนี ้ แต่จงมีชีวติ อยูต่ อ่ ไป อย่างน้ อยก็เพื่อชันคนนี ้ "้

ไลท์เรย์ปาดน ้าตาก่อนที่จะยิ ้มให้ กบั แอชเป็ นครัง้ สุ ดท้ าย พูดถึงตอนนี ้การสือ่ สารก็ถกู ตัดไป ดูเหมือนว่ามันจะถึงจุดจบของโมบิลสูทเครื่ องนี ้แล้ ว. ..รวมทังตั ้ วเขาเอง ด้ วย ชายหนุม่ หลับตาลงเตรี ยมพบกับสิง่ ที่จะเกิดขึ ้น ตอนนี ้ชีวิตของเขาไม่ไร้ คา่ อีกแล้ ว เขาเชื่อว่าในวาระสุดท้ าย เขาได้ เป็ นแสงที่จะนาทางให้ กับคนที่สาคัญของเขา ....แย่แฮะ มีสญ ั ญาที่รักษาไว้ ไม่ได้ เยอะเลย...

"โซวจูโร่นายต้ องมาดูพระอาทิตย์ขึ ้นด้ วยกันอีกนะ !!" เสียงของผู้หญิงที่เหมือนน้ องสาวของเขาดังขึ ้น....


"พี่ไลท์!! กลับมาสอนวิธีใช้ มีดให้ ผมด้ วยนะ" ต่อจากนันก็ ้ เป็ นเสียงของเด็กชายคนหนึง่ คนที่เคารพเข าอย่างที่คนอื่นไม่เคยทา

"เฮ้ !! ไอไลท์ไม่วา่ จะเกิดอะไรขึ ้นนายต้ องดูแลลูกสาวหัวหน้ า ดีๆนะเฟ้ย" เสียง..ของคนที่เขาเคารพมากที่สดุ ...คุณลุง...ถ้ าได้ จดหมายของผมแล้ ว....ฝากดูแลแอชด้ ว ยนะครับ...

"ผมรักคุณฮะ...."

"ชันก็ ้ รักเธอแอช...." โซวจูโร่พดู ออกมาโดยที่ไม่มีใครได้่ ยิน ตูมม!! ในที่สดุ โมบิลสูทก็ระเบิด เหลือเพียงแสงสุดท้ ายของคนที่ใช้ ชื่อว่าไลท์เรย์

แสง���องระเบิดแดงเป็ นเพลิงสีแดงฉาน พร้ อมๆกับเสียงที่ดงั สนัน่ .. เบื ้องหน้ าของเธอ....คนที่เธอรักหมดหัวใจ...


"ไม่นะ..." "ไม่....." น ้าตาที่ไหลไม่หยุดยังคงไหลออกมาเพิ่มราวกับว่ามันจะ ไม่มีทางเหือดแห้ งอีกแล้ ว .......คนที่เธอรัก... ภาพเหตุการณ์ตา่ งๆ ค่อยๆถูกไล่ย้อยขึ ้นมาราวกับหนังฉายซ ้า....

"ขะ...ขอโทษฮะ...ผะ...ผมเื็ ป็นตัวถ่วงคุณอีกแล้ ว. .." "อย่าพูดแบบนันแอช....เธอไม่ ้ ใช่ตวั ถ่วง....."

"ผมมันไร้ ประโยชน์....เป็ นได้ แค่ตวั ถ่วงคนอื่นๆใ นทีม ..." "สุดท้ ายผมก็ต้องให้ คณ ุ มาดูแลอีกแล้ ว...ผะ...ผมม ืันอ่ อนแอ!....อึก..." ...ไม่ทนั เสียแล้ วเขาไม่สามารถกลันมั ้ นไว้ ได้ อีกแล้ ว น ้าตาใสๆค่อยๆไหลออกมาอาบแก้ มของเขาเต็มไป หมด...

"..." ไลท์เรย์ได้ แต่อึ ้งกับสถานการณ์ตรงหน้ าจนทาอะไรไม่ถู ก เขาไม่คิดว่า "ผู้หญิง"ตรงหน้ าจะร้ องไห้ ออกมา แล้ วก็มีเสียงในความทรงจาแว่วเข้ ามาในหัวเขา


"แต่ฟังชันไว้ ้ นะต้ องมีสกั วันหนึง่ ที่นาย จะเจอคนที่อ ย ากอยูด่ ้ วยไปตลอดชีวิต ตอนนันแหละนายต้ ้ องอยาก ให้ คนคนนันรู ้ ้ ทกุ อย่างเกี่ยว กับนาย อดีต ความคิด เป้าหมาย แล้ วก็ชื่อจริ งของนายด้ วย!!" ในที่สดุ เขาก็เข้ าใจคนตรงหน้ านี ้เป็ นคนที่สาคัญกับเข ามากขนาดไหน ทาไมเขาถึงห่วงเธอขนาดนี ้ ทาไม เขาถึงตกใจที่เธอเสียน ้าตา ....เวลาเพียงไม่กี่วนั ....ไม่คิดเลยว่าจะเป็ นแบบนี ้ .... "แอช....ถ้ าเธอคิดว่าเธอเป็ นคนอ่อนแอ ชันคนนี ้ ้จะเป็ นคนปกป้องเธอเอง!! แต่จะบอกไว้ อย่างนะ ในสายตา ของชันเธอไม่ ้ ใช่คนอ่อนแอแม้ แต่นิดเดียว คนที่ยอมมาเป็ นทหาร มาเสีย่ งชีวิตเพื่อเป้าหมายของตัวเองน่ะ !! ไม่ใช่คนอ่อนแอหรอกนะ" เขาค่อยเอามือไปปาดน ้าตาให้ แอช "เพราะงัน...หยุ ้ ดร้ องเถอะ" "ถ้ าเกิดว่า....อยูก่ นั สองคนหรื อไม่มีใครสนใจ... แอชเ ธอเรี ยกชันว่ ้ า....โซวจูโร่ละกันนะ นันชื ้ ่อจริงของชัน" ้ เขาพูดกับเธอ.....ก็ตดั สินใจไปแล้ วนี่นะ.... "..คุณนี่...แปลกจังเลย..." แอชเอ่ยขึ ้นอย่างเบาๆ... ใช่แล้ ว...เพราะแบบนี ้เองสินะที่เขารู้สกึ ว่าคนตรงหน ื้าแตกต่างออกไปจาคนอื่น...

"ทังใจดี ้ และก็เป็ นที่พงึ่ ได้ ....ผมเองก็อยากจะเ ป็ นแ บบนันบ้ ้ างจังเลย..."


ไลท์ได้ ยินแบบนันเขาก็ ้ หนั กลับมายิ ้มให้ แอช "รู้อะไรมัยแอช ้ ตอนนี ้เธอก็เป็ นที่พงึ่ ให้ ชนอยู ั ้ แ่ ล้ ว"

"....แอชชันเพิ ้ ่งบอกว่าจะปกป้องเธอไปนะ....จะให ื้ชั ้ นทิ ้งเธอที่ป่วยอยูแ่ บบนี ้แล้ วไปดูแลคนอื่น? ไม่มีทาง ..." ไลท์เรย์ใช้ มือซ้ ายโอบแอชเอาไว้ กอ่ นที่จะใช้ มือขวาลู บผมแอชเบาๆ

"ไม่เป็ นไร ชันอยู ้ ต่ รงนี ้แล้ วไม่ต้องกลัว" เขาตอบเธอโดยที่พยยามใช้ น ้าเสียงที่ปกติที่สดุ


"แอชไปกันเถอะ ถ้ าไปช้ ามันจะไม่ดีนะ" ไลท์เรย์หนั ไปยิ ้มให้ แอช

"ดะ...เดี๋ยวก่อนสิฮะคุณไลท์เรย์...." แอชเรี ยกให้ คนตรงหน้ าหยุดลงแต่ก็เหมือนจะไม่ได้ ผลอะไ ร "งะ...งานเลี ้ยงที่วา่ นี่หมายความว่าไงฮะนี่.... "

"ก็งานเลี ้ยงที่โรงแรมไง จุดที่หวั หน้ าเขากาหนดมาน่ะ" ไลท์เรย์พดู พร้ อมชี ้บนแผนที่ให้ ดู

"ทะ...ทาไมต้ องเป็ นผมละฮะ.... ""ผะ....ผมไม่เคยไปงานเลี ้ยงนะฮะ" แอชพูดสีหน้ าขัดเขินเล็กน้ อยแต่มนั ก็จริ งของเธอละนะอ ยูม่ าตังนานไม่ ้ เคยไปร่วมงานเลี ้ยงอะไรแบบนี ้กับ เขาห รอก

"ไม่เป็ นไรหรอกงานเลี ้ยงชันก็ ้ ไม่เคยไปเหมือนกัน !! เคยดูแต่ในทีวีนะ่ ไปคนเดียวมันไม่เหมาะ ไปกับผู้ชายก็ ไม่ควรจริ งมัย้ เพราะงันเธอไปกั ้ บชันที ้ ซิ " ไลท์เรย์พดู ด้ วยท่าทางสบายๆ ก็นะ...อีกอย่างมันคงไม่ยิงกันกลางงานเลี ้ยง....มัง้ ...

"........" แอชไม่พดู อะไรได้ แต่ทาหน้ าแดงๆเดินตามไลท์เรย์ไปเรื่ อยๆ....


ปะ...ไปงานเลี ้ยงกันสองต่อสอง... ดะ...เดี๋ยวสิแบบนี ้มันก็ไม่...ตะ..ต่างอะไรกับเดทเล ยสิเนี ้ย!..... คิ... แอชเพลอหัวเราะออกมาเล็กน้ อยกับท่าทีเด็กๆของคนตรงหน ื้าก่อนจะยิ ้มให้ ไลท์เรย์

"คุณโซวจูโร่เองก็มีมมุ เด็กๆแบบนี ้เหมือนกันสินะ ฮะ.. .."

"ดะ เด็กเลยเหรอ....ก็แค่....อยากเห็นคนดังแค่นนเอง" ั้ ไลท์เรย์ได้ แค่สา่ ยหน้ าไปมา.....หมดกันภาพพจน์ชน.. ั ้ ....


เขาถอนหายใจ ทังๆที ้ ่ภาพพจน์ของเขามันไม่นา่ จะเหลือตังแต่ ้ ครัง้ อ อนเซ็นตอนนันแล้ ้ ว

"เอาเถอะฮะ...คุณโซวจูโร่นะเป็ นแบบนี ้ดีแล้ ว..." เด็กสาวยังคงยิ ้มกับท่าทีของคนตรงหน้ าไม่เลิก "วะ...ว่าแต่ชื่อมาเรี ย แอนนาที่พดู ไปนี่...คะ...ใครหรอฮะ?" เธอถามด้ วยใบหน้ าแดงเล็กน้ อย....ทังๆที ้ ่อาจเป็ นชื่อ ที่พดู ไปส่งๆก็ได้ แต่เธอกลับไม่คอ่ ยมัน่ ใจซะงัน... ้

"...ระ...หรื อว่าเป็ นชื่อ...ฟะ...แฟนเก่า?"

ไลท์เรย์เลิกคิ ้วขึ ้นเพราะคาถามของแอช "อย่าบอกนะว่า... เธอหึงชัน?" ้

"ปะ...เปล่าซักหน่อย!!..." แอชขี ้นเสียงในทันทีแต่ถึงกระนันเธอก็ ้ รีบเงียบลงอย่ างรวดเร็ วพลางหันหลังหลบหน้ าคนตรงหน้ า

"อะ แอช...เธอร้ องไห้ ...?" มันไม่ใช่ประโยคคาถาม แต่มนั เป็ นประโยคที่เอ่ยขึ ้นด้ วยความประหลาดใจและควา มสับสน ...ทาไมกัน?...


"ปะ...เปล่าฮะ...ไม่ได้ มีอะไรหรอก...." แอชพูดพร้ อมกับพยายามปาดน ้าตาที่ไหลออกมาไม่หยุดของต น...

"ยะ..แย่จงั เลยนะฮะ...มะ..มันไม่ยอมหยุดสักที... ." "ขอโทษนะฮะ..ที่อยูๆ่ ก็ร้องออกมา....คะ...แค่เผล อคิด ว่าจะไม่ได้ มีความสุขแบบนี ้น ้าตามันก็ไหลออกมา ...."

"อย่าพูดอะไรแปลกๆแบบนันอี ้ กนะ ความสุขอยูต่ รงนี ้ " ไลท์เรย์พดู พร้ อมกับชี ้นิ ้วไปที่หน้ าอกด้ านซ้ าย "ทาใจให้ สบายเอาไว้ เถอะ ไม่ต้องห่วง!!" เขายิ ้มให้ กบั แอช ก่อนที่จะเช็ดน ้าตาให้ เธอ

"วะ วันนี ้ เธอ..ดูสวยมากเลยนะแอช" ไลท์เรย์บอกกับเธอออกไป ตอนนี ้มือไม้ เขาปั่ นป่ วนไปหมด เขาพยายามหยิบแว่นที่วางไว้ ขึ ้นมาสวมหวังว่า มันจะช่ว ยปกปิ ดสายตาล่อกแล่กจากอาการตื่นเต้ นของเขาได้ บาง "โอ้ ย!!" ขาแว่นทิ่มกับตาของไลท์เรย์เข้ าอย่างจังจนเขาต้ องร้ อ งออกมา


ไลท์เรย์ก้มหน้ านิ่งไป ตอนนี ้หัวใจเขาเต้ นแรงอย่างไม่เคยเป็ นมาก่อน เขาเงยหน้ ายิ ้มให้ กบั แอช "โทษทีนะ รู้สกึ ...ชันจะรั ้ กเธอไปซะแล้ วล่ะ"

ไลท์เรย์พดู ออกมา...น ้าเสียงเขาเขาตอนนี ้เหมือนคนที ื่ กาลังสิ ้นหวังสุดขีด นี่ไม่ใช่ครัง้ แรกที่เขาเห็นคนไร้ เรี่ ยวแรง เขายังพอดูออกว่านี่ไม่ใช่แค่อาการเบาๆ "ชันรั ้ กเธอแอช....ชันรั ้ กเธอ..." น ้าใสๆเริ่ มหยดลงจากตาของเขา .....อย่าบอกนะว่า....ชันจะปกป ้ ้ องคนที่รักไม่ได้ อีก แล้ ว?.... น ้าตาที่ไม่ได้ ไกลมา10ปี ...มันไหลออกมาอย่างทีเ่ จ้ า ของก็ไม่ร้ ูสาเหตุ


ไลท์เรย์กามือซ้ ายเขาแน่นอย่างที่ไม่เคยเป็ นมาก่อน เล็บมือของเขาจิกลงไปเนื ้อจนเลือดไหลซิบออกมา ...นี่เราจะต้ องเสียคนที่เรารักไปอีกกี่ครัง้ กัน?... "ไม่ แอช... มันต้ องมีทางซิ...หลังจบภารกิจนี ้ ใช่...เราจะต้ องหาคนที่รักษาเธอได้ แอช..เชื่อชันซิ ้ " เขาพูดออกไปทังที ้ ่ๆรู้ตวั ดีกว่าคาพูดทังหลายนั ้ นเป ้ ื็ นไปได้ ยากขนาดไหน เงิน เวลา บุคคล อุปกรณ์ ถึง เขาไม่ร้ ูวา่ แอชเป็ นอะไร แต่ถ้าเป็ นอย่างที่เธอพูดจริ งๆ เขาจะหาสิง่ พวกนันมารั ้ กษาเธอได้ ยงั ไง? ...อนาไฮล์.... เขาคิดถึงสถานที่หนึง่ ขึ ้นมา

"แอช....ว่าไม่ยงั ไงชันก็ ้ ไม่ยอมเสียเธอไปเด็ดขา ด... "

"แอช....สิง่ ที่ชนอยากท ั้ าน่ะ.....คือได้ ใช้ ชีวิ ตร่ว มกับเธอยังไงล่ะ"

"เชื่อในตัวชันเถอะนะแอช.....ชั ้ นจะปกป ้ ้ องเธอ.. ..ด้ วยชีวิตของชัน"้ ...น ้าตา....หยุดไหลแล้ ว? ไลท์เรย์พดู ด้ วยความเชื่อมัน่ เขาเชื่อว่าหนทางยังไม่อยู่ "แอช....ถ้ าดวงอาทิตย์มนั ยังอยู่...แสงสว่างมันย ืังต้ องมีอยูแ่ น่นอน"


"เชื่อซิ..เชื่อในตัวชัน้ เชื่อในตัวเธอ เธอต้ องมีชีวิตอยูแ่ น่นอน" ไลท์เรย์กอดแอชไว้ แน่นเขาไม่ใส่ใจแม้ แต่น้อยว่าเสื ้อ ของเขาจะเปี ยกเพราะน ้าตา ในที่สดุ เขาก็เข้ าใจ..น ้าตาที่หยุดลงนันเพราะเขาอย ้ ากเข้ มแข็ง เข้ มแข็งให้ มากกว่านี ้...เพื่อปกป้องคนที่อยู่ กับเขา ตรงนี ้ "...ดีขึ ้นมัย"้ ไลท์เรย์ถามเธอ สิง่ ที่เขาอยากจะพูดได้ พดู ไปหมดแล้ วก็เหลือแต่.... เขาตัดสินใจค่อยๆโน้ มตัวเข้ าหาแอช แล้ วจึงจุมพิตลงลงบนฝี ปากของของเธออย่างน่มนวล

"คิๆ...." แอชหลุดหัวเราะออกมาเล็กน้ อย.... "คุณโซวจูโร่ ..นี่เหมือนเด็กอย่างที่ผมคิดไว้ จริ งๆด้ วยสินะฮะ.." เจ้ าหล่อนพูดขึ ้นอย่างอารมณ์ดี...ก่อนจะยิ ้มไปหาเขา. ..

"ไม่เด็กนะไม่เด็ก!! นี่การที่เราชื่นชมธรรมชาติมนั เด็กตรงไหนกัน!!" ไลท์เรย์ปฏิเสธคากล่าวหาของเธอก่อนที่จะเกาหัวอย่างง งๆ แต่..ด้ วยท่าทีของคนตรงหน้ าทาให้ เจ้ าหล่อนหลุดฮาออกมาดังก ว่าเก่าเสียอีก "คิดมากไปทุกเรื่ องมันจะไม่ดีนะแอช ปล่อยตัวตามสบายบ้ าง" เขายิ ้มให้ กบั เธอ


"ละ...แล้ วถ้ าผมไม่มีโอกาสได้ พดู มันออกไปละฮะ..! !" แอชหลุดโพล่งขึ ้นมาก่อนจะวิ่งเข้ าสวมกอดคนตรงหน้ าในท ืันทีโดยที่เขาไม่ทนั ตังตั ้ ว... "ผมกลัวฮะ...กลัวที่จะไมได้ มีโอกาศคุยกับคุณ.... ไม่ไ ด้ ให้ คาตอบคุณ!" น ้าตาของเขาไหลออกมาอีกเสียแล้ ว...ทังๆที ้ ่พยายามแล้ วนะ...แต่ตวั เธอก็คงจะอดกลันมั ้ นมาได้ แค่นี ้นัน่ ละ.. .

"แอช...." "ไม่เอาน่า....เชื่อซิมนั ต้ องไม่มีเรื่ องแบบนัน้ เกิด ขึ ้นแน่นอน ชันสั ้ ญญาเลยเอ้ า !! จบศึกนี ้เราจะต้ องได้ คยุ กัน อีก แล้ วก็ไม่ใช่เราสองคนนะ ทุกคนในหน่วยของเราด้ วย" ไลท์เรย์พยายามปลอบแอช มือของเขาลูบหลังเธอเบาๆ แอชได้ แต่กอดชายตรงหน้ าอยูพ่ กั ใหญ่ๆ เพื่อรับรับถึงความอบอุ่นของร่ายกายฝ่ ายตรงข้ ามให้ นา นที่สดุ เท่าจะเธอจะทาได้

"ผะ...ผมขอกอดอยูแ่ บนี ้อีกสักพักได้ มยฮะ....." ั้ "..อย่างน้ อยก็จนกว่าน ้าตาจะหยุดไหล....

...สงสัยจะมีภมู ิค้ มุ กันแล้ วแฮะ... "ได้ ซิ...เธอกอดชันได้ ้ นานเท่าที่เธอต้ องการนัน้ แหละ "


ไม่ร้ ูเวลานันผ่ ้ านไปนานเท่าไหร่ ...แต่เธอนันอยากจะ ้ ให้ เวลานี ้หยุดลงอยูแ่ บบนี ้ตลอดไปจริ งๆ แต่มนั คงเป็ นไปไมได้ สนิ ะ... แอชค่อยๆถอนกอดออกจากคนตรงหน้ าก่อนจะปาดคราบน ้าตาที่ ติดอยูบ่ นหน้ าของตน... พร้ อมๆกับจ้ องมองไปที่ใบหน้ าของไลท์เรย์...

"ผมรักคุณฮะ...." จะไม่หนีอีกแล้ ว...ไม่ใช่เราไม่เชื่อในคาสัญญา...แต่ เราอยากจะบอกเขาไป...บอกสิง่ ที่อดั อันอยู ้ ใ่ นใจ ตอนนี ื้

"...ธ เธอพูดจริ งเหรอ..." ไลท์เรย์พดู อย่างไม่เชื่อหูตวั เอง...เขาไม่คิดว่าจะไ ด้ คาตอบไวแบบนี ้

แอชไม่ได้ ตอบอะไรคนตรงหน้ า...แต่หน้ าของเธอกลับขึ ้นส ืี เรื่ อมากกว่าเดิมเสียอี ก... ไลท์เรย์มองสีหน้ าที่เปลีย่ นไปของแอชถึงได้ เข้ าใจ คาพูดที่เขาได้ ยินนันไม่ ้ ได้ หฝู าดไป โดยที่ไม่ทนั ตังตั ้ วเขาดึงตัวเธอเข้ ามาอยูใ่ นอ้ อมกอด จากนันจึ ้ งโน้ มตัวลงไปหาคนตรงหน้ า ริ มฝี ปากของทังคู ้ ก่ ระทบกันอย่างแผ่วเบา ทังหมดนั ้ นเป็ ้ นการยืนยันว่าเขารับรู้ถึงความรู้สกึ ข องเธอแล้ ว

แอชถึงตกใจเล็กน้ อยที่อยูๆ่ ก็ถกู คนตรงนันคว้ ้ าเข้ าไป จูบแบบไม่ทนั ตังตั ้ ว แต่ถึงกระนันเจ้ ้ าหล่อนก็คอ่ ยๆหลับตาลงเพื่อรับรู้ถึ งความรู้สกึ ที่อีกฝ่ ายมีให้ เธอ "ระ..เรื่องแบบนี ้มันไม่จริ งใช่มยฮะ..." ั้


"คะ...คุณจะอยูก่ บั ผมตลอดไป...จะปกป้องผมทีเ่ อาแต่ร้ อ งไห้ ไม่ใช่เหรอฮะ...." "ไหนว่ามีความสุขด้ วยกันไง....."

อึก... "เราต้ องอยูด่ ้ วยกันตลอดไปสิ...อะ..อย่างผมยังอยากจะ ม ืี ชีวิตต่อไปก็เพราะคุณนะ..." "ถะ...ถ้ าคุณหายไปตอนนี ้แล้ วผมจะมีชีวิตอยูต่ อ่ ..ปะ. . ไปทาไม..."

สายไปเสียแล้ วคาพูดมากมายที่เธออยากจะบอกมันส่งไปไม่ ถึงเขาซะแล้ ว ...คนสาคัญที่สดุ ของเธอ...

"ทาไม....ทะ..ทาไม...

คนที่มอบความกล้ าในการที่จะมีชีวิตต่อไป... คนที่ทาให้ เธอรู้จกั คาว่ารัก.. คนที่ทาให้ เธอเข้ าใจว่าอะไรคือสิง่ สาคัญ... ใช่...คนๆนี ้เป็ นทุกสิง่ ที่อย่างของเธอ...

คากล่าวที่วา่ คนเรามักไม่เห็นคุณค่าจนกว่าจะสูญเสียม ืันไป.. แต่สาหรับเธอไลท์เรย์คือคนที่บอกว่าสิง่ ๆนันคื ้ ออะไร แต่เธอกลับไม่สามารถปกป้องมันได้ ....


"ไม่นะ..." "ไม่น้าา---------าาาา!!!!!!!!!"

แอชตะโกนก้ องค๊ อกพิทราวกับคนไร้ สติน ้าตาของเธอยังคงไ หลพลาก โมบิลสูทของแอชพุง่ เข้ าหาศัตรู ตรงหน้ าอย่างรวดเร็ วโด ยไม่สนอะไรทังนั ้ น... ้

สิ ้นเสียงสุดท้ ายที่แอชตะโกนออกมา แรงระเบิดของโมบิลสูทตรงหน้ า ความรู้สกึ ในใจของแต่ละคนในเวลา นันมี ้ เพียงแค่ความโศ กเศร้ าและหยาดน ้าตาที่ปกคลุม หญิงสาวได้ ตดั สินใจผิดพลาดที่สดุ ในชีวิตลงไป แอช...นันน่ ้ ะหรอ สิง่ ที่เธอ อยากปกป้อง.... ปั ง!! เธอกาหมัดทัง้ 2 ข้ างและทาไปที่ขอบที่นงั่ ของเธอด้ วยความโมโห ''...ขอโทษนะ...แอช....(ซิก)...(ซิก)...'' หญิงสาวก้ มหน้ าเล็ก น้ อย และเอ่ยออกมาด้ วยสีหน้ าที่โศกเศร้ า สิง่ ที่ ทาลงไปโดยไม่ได้ ตงใจ ั ้ น ้าของเอด้ าที่กาลังไหลออกมาไม่หยุด ความรู้สกึ จากการสูญเสีย ...สิง่ สาคัญ มันเกิดขึ ้นแล้ ว...


''ชัน...ขอโทษ...'' ้ หญิงสาวกล่าวทวนเป็ นคาสุดท้ าย ที่ดเู หมือนจะเป็ นการบอกลา ก่อนที่เธอจะบังคับเจกัน หันกลับไปยังแนวรบเดิมของตน....

...แอช...ขอโทษนะ...ที่ทาให้ เธอไม่สามารถปกป้อง...คน สาคัญของเธอได้ .... ...ขอโทษนะ....

....ซรูมม.!.... เสียงของบีมไรเฟิ ลพุง่ เข้ าเฉียดขาโมบิลสูทของเอด้ าไป อย่างฉิวเฉียด..ซึง่ เธอก็สามารถหลบมันอย่าง ทันท่วงที .. แต่ถึงกระนันโมบิ ้ ลสูทของแอชก็โผล่พรวดเข้ ามาจากมุมอ ืับสายตาของเธออย่างรวดเร็ วโดยที่เอด้ าทันคิด ไว้ ..คมด าบแสงของบีมเซเบอร์ พงุ่ เข้ าหาตัวเธออย่างบ้ าคลัง่

เปรี ย้ ง!! เสียงบีมเซเบอร์ ที่ปะทะกับโล่ของเจกันดังสนัน่ ไปทัว่ เอด้ าสามารถป้องกันการโจมตีของหุน่ ที่เคลือ่ นไหวรา วก ืับคนบ้ าได้ ในทันที แม้ จะรู้วา่ คนตรงหน้ าพร้ อมที่จะเข้ ามาเอาชีวิตเธอทุก เมื่อแต่ถึงกระนันเอด้ ้ าก็ได้ แต่หลบไปมาไม่ยอม โจมตีแ อชที่ดเู หมือนฝี มือเชิงต่อสู้จะอ่อนกว่าเธอหลายขุม

(...ทะ..ทาไม....ทาไมกัน...)


แอชที่พงุ่ หาเอด้ าราวกับสัตว์ป่าเธอไม่สนอะไรแล้ วทั ้ งนัน้ บีมเซเบอร์ ถกู ฟั นออกไปครัง้ แล้ วครัง้ เล่าอย่างไร้ จุต หมาย...

ทะ..ทาไม...น ้าตาไหลออกมาจากหญิงสาวพร้ อมๆกับแววตาที ื่ ขาดสติ... คุณโซวจูโร่ ...ไม่นะ.....ไม่น๊าาาา

เปรี ย้ ง!!! บีมเซเบอร์ ของเอด้ าฟาดเข้ าทาลายกล้ องหลังโมบิลสูทของ เธอในทันทีจนขาดกระจุย .. ...นี่คงเป็ นวิธีเดียวที่จะหยุดคนตรงหน้ าเธอได้ ...นี ื่ คงเป็ นสิง่ ที่เอด้ าคิดไว้ ในหัวอยูต่ ลอดเธอไม่อยากฆ่ าแอช...

แต่ทว่าในตอนนันเอง ้ ในจังหวะที่เธอไม่ทนั จะตังตั ้ ว.. ..แม้ วา่ กล้ องหลังจะถูกทาลายไปแล้ ว...แต่บีมเซเบอร์ ข องแอชกลับพุง่ เข้ าหาค๊ อกพิทโมบิลสูทของเอด้ าอ ย่างรวด เร็ วโดยไม่ทนั คิดไว้ ...

ชิ ้ง..... ราวกับภาพต่างๆหยุดนิ่งลง....


ปลายดาบของบีมเซอเบอร์ อยูห่ า่ งจากค๊ อกพิทของเธอไม่เท ื่ าไหร่แต่ทว่าแอชกลับไม่ยอมขยับเหลือทา อะไรต่อทังนั ้ ื้น..

"...ผะ...ผมทาไม่ได้ ..." "ทะ..ทาไมกัน....ทังๆที ้ ่คณ ุ ...ก็ฆา่ คนที่ผมรัก. .." "ตะ..แต่...มะ..ไม่วา่ ยังไง....ผะ..ผมก็ไม่อยากฆ่าคุ ณ ....ฮืออออออออออออ"

น ้าตาของแอชไหลออกมาไม่ขาดสาย ดูเหมือนว่าสติที่ฟ้ งกระจายของเธอค่ ุ อยๆกลับเข้ ามารว มกันอีกครัง้ ก่อนที่จะจะทันได้ ฆา่ เพื่อน���นสาคัญ ของเธ อไปอีกคน...

"...ถึงจะทาแบบนันไปคุ ้ ณโซวจูโร่ก็ไม่กลับมา.... " "...มะ..ไม่วา่ ยังไงผมก็ทาไม่ได้ คะ...คุณคือเพื่อนของผม...ผะ..ผมฆ่าใครไม่ได้ ..." แอชเงยหน้ าขึ ้นพยายามเก็บอารมณ์ของตน มือของโมลบิลสูทค่อยๆลดบีมเซเบอร์ ลงมาช้ าๆก่อนจะหยุด นิ่งไป......

...ไม่เหลืออะไรแล้ ว....


...ทุกอย่างจบลงแล้ ว..ไม่มีคณ ุ โซวจูโร่อีกต่อไปแล้ ว. ....

แอชหลับตาลง...ความเหนื่อยมากมายที่ทะลักเข้ ามาแทบทา ให้ เธอขาดใจรวมถึงอาการป่ วยที่ไม่ส้ ดู ีทาให้ เธอสลบลง ในที่สดุ ....

http://www.youtube.com/watch?v=7G560oUaYcU&feature=player_embedded

rshlus Media Honer : Final Chapter part 2


"อะไรน่ะ ทาอะไรกัน" โมบิลสูททังสองฝั ้ ่ งต่างทิ ้งอาวุธแล้ วหันมาช่วยนิวกั นดัมผลั ้ ก AXIS ที่กาลังจะตกลงสูโ่ ลก "อย่านะ พวกนายไม่จาเป็ นต้ องมายุง่ กับเรื่ องนีหรอก ถอยไปซะ อย่าเข้ ามา!"


"ใครจะปล่อยให้ เรื อเอกได้ หน้ าอยูค่ นเดียวล่ะครับ " คาสึกิชูนิวโป้งให้ อามุโร่ "พวกผมจะช่วยด้ วย"


"แต่วา่ เครื่ องของพวกนายมัน" "ไม่ไหวหรอก"


อามุโร่หนั ไปมองเนโอซีออนที่เข้ ามาสมทบ "กีร้าโดก้ าก็ด้วยงันเหรอ..." ้ "ไม่มีประโยชน์หรอก พวกนายถอยไปเถอะ เดี๋ยวก็ตายหรอก"

"แต่มนั ก็ค้ มุ ค่าที่จะเสีย่ งนะคะ" อัศวินที่ยืนอยูเ่ คียงข้ างนัทพูด "จะได้ ร้ ูกนั ไปเลยว่าโลกจะรอดไหม" "แต่วา่ มีเครื่ องที่ระเบิดอยูด่ ้ วยนี่นา" ไม่ทนั ที่คาพูดของอามุโร่จะขาดคาเจกันระเบิดไปอีกหนึ ื่ งเครื่ อง พร้ อมกับกีร้าโดก้ าเครื่ องหนึง่ ปลิวไปตาม แรงที่ส้ ไู ม ื่ ไหว "ไม่ไหวหรอก! ความร้ อนขนาดนี ้ได้ Overload ระเบิดตายกันหมดแน่" "พวกนายหนีไปซะ"


หมับ่ ! เจกันคว้ ามือของเครื่ องเอาไว้ ก่อนจะช่วยยื ้อไว้ สดุ ความสามารถ "กรอด...." [สนทนา*] ตูม! [เสียชีวิตเพราะเครื่ องระเบิดขณะดัน AXIS]


ผ่านไปไม่นานนัก...แอชก็คอ่ ยๆลืมตาตื่นขึ ้น..ถึงหุน่ ของเธอเสียหายเล็กน้ อยแต่กล้ องหลักนี่คงเป็ นปั ญหา ใหญ ื่ เลย.... ในใจของเธอยังไม่อาจยอมรับ...

ทันใดนันภาพเบื ้ ้องหน้ าที่เธอเห็นได้ จากกล้ องสารอง เป็ นภาพของโมบิลสูทจานวนมากพุง่ ผลัก AXIS ที่กาลังจะตกลงสูโ่ ลก โดยไม่สนฝ่ ายทุกๆคนต่างช่วยเหลือ กัน..

..เอ๋...นี่มนั เกิดอะไรขึ ้น..... เธอพูดขึ ้นด้ วยสีหน้ ามึนงงเล็กน้ อย...แต่ถึงกระนันเ ้ ธอก็พยายามจะเข้ าไปช่วยโมบิลสูทที่เหลือดัน AXIS ไม่ ว่าจะด้ วยเจตนาของใคร..


..แต่ถ้าทุกคนร่วมมือกัน..เธอเองก็พร้ อมจะปกป้องมันเ ช่นกัน..ปกป้องโลกสีฟ้าตรงหน้ าของเธอ.. ..แม้ ร้ ูวา่ ตัวเองจะตายก็เถอะ...

(...ใช่...ถึงเราจะตายไปก็ไม่เห็นจะเป็ นอะไรนี่...) (....ทุกๆอย่างจบลงแล้ ว....ไม่เหลืออะไรแล้ ว....)

"คุณโซวจูโร่ ...ผมจะไปหาคุณแล้ วนะฮะ....." เธอพูดด้ วยน ้าเสียงเศร้ าๆ...

แกร๊ ก... แอชพยายามขยับคันบังคับของโมบิลสูทของตนแต่ทว่ามันไม ื่ สามารถขยับได้ เลยอย่างที่คิด.. บูสเตอร์ เสียงันเหรอ...อะไรกั ้ น... ทาไมกัน...ทาไม...พระเจ้ าไม่ยอมปล่อยให้ เราตายงันเห ้ รอ......น ้าตาของเธอไหลออกมาช้ าๆ...

ปิ๊ ป....เสียงสัญญาณจากเครื่ องของเธอดังขึ ้นเล็กน้ อยส่งผ ลให้ ร้ ูวา่ เหล่าโมบิลสูทที่อยูต่ รงหน้ าของเธอนัน้ ต่างมีเครื่ องของเพื่อนเธออยูด่ ้ วย ใช่..'เพื่อน'..คนสาคัญ


"มะ...ไม่นะฮะ...ถ้ าทาแบบนันพวกคุ ้ ณต้ องตายแน่ๆ. ..." แอชพูดด้ วยน ้าเสีย่ งสัน่ ๆ...เธอไม่อยากพบเจออีกแล้ ว. ...ความรู้สกึ นัน้ ความรู้สกึ ที่ต้องสูญเสียทุกอย่างไป ...

ใช่...สิง่ สาคัญที่เธอคิดว่าเสียมันไปหมดแล้ วยังคงอย ืู ื่ ตรงหน้ านี่ไง...เพือ่ นของเธอ.....แต่ทว่า.....

แกร่ก..ๆ "ทาไมกัน...ขยับสิ!....." แอชยังพยายามขยับโมบิลสูทของตนไปตรงหน้ าให้ ได้ แต่มนั กลับไม่เป็ นเช่นนัน..ราวกั ้ บหุน่ ตัวนันมั ้ นได้ ตายไปแ ล้ ว...

ปิ๊ ปปปปป.............. เสียงสัญญาณเครื่ องของรอชดับลงในไม่ช้า.....พร้ อมๆกั บเสียงระเบิดมากมาย.... "ดีมาก....มองไปข้ างหน้ า อย่างนันแหละ" ้ "จาไว้ ให้ ดีละ ตราบใดที่ยงั มองไปข้ างหน้ าเธอก็จะเห็นทางเสมอ...." "ฉะนันจงภู ้ มิใจในตัวเองเถอะ สิง่ ที่เธอช่วยฉันในสนามรบนันละคื ้ อคาตอบ" รอชยิ ้มให้ พร้ อมกับแนะนาอะไรบางอย่างให้ แอช เสียงของรอชยังคงดังก้ องอยูใ่ นหัวของเขา...

"..ไม่จริ ง...!" "..มะ...ไม่นะ...คุณรอช..."


ต่อจากสัญญาณของรอชไม่นานนัก

ปิ๊ ปปปปป.............. เสียงสัญญาณเครื่ องของนัทดับลงไปตามมา.....รวมถึงสัญ ญาณเครื่ องของอัศวินที่ดบั ไปนานแล้ วด้ วย..

"ไม่หรอกสิง่ ที่ผมก็คือแค่อ้างเรื่ องงานบังหน้ า แล้ วโยนความรู้สกึ ส่วนตัวไว้ ข้างหลังแค่นนแหละ" ั้ "ฮะๆ.. มันไม่ตา่ งจากทาร้ ายจิตใจตัวเองหรอกแบบนี ้น่ะ ไม่ต้องนับถือผมหรอก.."

"...อย่าทิ ้งผมไปนะ....คุณนัท...คุณอัศวิน..."

พริ บตานันเสี ้ ยงสัญญาณของเสีย่ วหลางก็ขาดหายไปอีกคน. ..

"...ยังจะใช้ คาว่าผมอีก เธอเนี่ยนะ แอช..." "...เอาเถอะ..." "...ขอแค่ไม่ลมื ว่าจริ งๆแล้ วตัวเองเป็ นใครก็พอแล ื้วล่ ะ..."

"คุณเสียวหลาง......."


แอชยังคงพยายามฝื นคันบังคับโมบิลสูทของตนต่อไป... ทาไมกันทังที ้ ่ๆ..การจะไปตายกับเพื่อนและคนที่รักมัน ง่ายนิดเดียว....แต่ทาไม..ทาไมผมทาไม่ได้ ...!!

"ขยับสิเจ้ าโมบิลสูทบ้ า!!" "ไม่นะ....ทุกคนอย่าทิ ้งผมไปสิ......ไม่นะ...... ."

"ไม่จริ งงงงงงงง!!" แอชตะโกนลัน่ ไปทัว่ ค๊ อกพิท.....พร้ อมๆกับน ้าตาที่ไหล เอ่อ.... เขาเสียมันไปหมดทุกอย่างแล้ ว... ไม่เหลืออะไรแล้ วจริ งๆ... คนที่รัก...เพื่อนที่เคารพ...สิง่ ที่เรี ยกได้ วา่ บ้ าน ...สิง่ ที่เรี ยกได้ วา่ ครอบครัว....

มันจางหายไปหมดแล้ ว....


ถาพของแสงสีเขียวรุ้งเปร่งออกมาจากนิวกันดัม้ ผลักโมบิลสูทเครื่ องที่เหลือทังหมดออกไป ้ และทิ ้งให้ ตวั เอง เผชิญหน้ ากับอุกาบาตขนาดมหึมาเครื่ อ งเดียว แสงนัน่ ระเบิดพลังออกฟุ้งกระจายไปแทบจะรอบโลกจนคนบนโ ลกสามารถเห็นได้ ด้วยตาเปล่า

แอชได้ แต่เหม่อเลยมองแสงสีเขียวนันด้ ้ วยตาที่ไร้ ซงึ่ แววตา.....ราวกับคนที่ตายไปแล้ ว... ทุกอย่างจบลงแล้ ว...จบลงพร้ อมกับหัวใจเธอที่แตกสลาย. ..... http://www.youtube.com/watch?v=Rr57ui2kOK0&feature=player_embedded

Arshlus Media Honer :After Story

หลังจากจบเหตุการณ์ที่ต้องถือว่าเป็ นประวัติศาสตร์ แล ะปาฏิหาริ ย์สาหรับมวลมนุษย์ ผู้บาดเจ็บจานวนมากต่างถูกทยอยส่งตัวไปที่ยานพยาบาลที่มีอยูม่ ากมายเพื่อรักษา....ใ ช่และก็รวมถึงเธอ ด้ วย....

แอชค่อยๆลืมตาตื่นขึ ้นมาในห้ องขนาดกว้ างขวางมีผ้ คู นม ากมายกาลังถูกปฐมพยาบาลบกันอยู่ ทุกคนเต็มไปด้ วยแววตาโศกเศร้ า...ทังเสี ้ ยเพื่อน..เสี ยงาน...เสียหน้ าที่...

ใช่..มันก็รวมถึงตัวเธอด้ วยสินะ.....แววตาที่เหม่อลอ ยมองไปรอบๆอย่างไร้ จุดหมาย..


ไม่เหลือใครแล้ ว...ทาไมกันห้ องมันกว้ างมากและมีคนมาก มาย...แต่ทาไม

เหมือนไม่มีใครเลย...

"ฟื น้ แล้ วซินะ..." เสียงของชายวางกลางคนเอ่ยขึ ้น ดูเหมือนชายคนนี ้จะนัง่ รอเธออยู่ เขาเก็บหนังสืมพิมพ์ที่อ่านอยูว่ างไว้ ข้ างๆตัว "เรื อตรี แอชลัส เมเดียร์ โฮเนอร์ ชันคื ้ อ เรื อตรี ลอยร์ วอลเลซ ยินดีที่ได้ พบ"

"............" แอชหันไปมองทางต้ นเสียงอย่างช้ าๆโดยไม่พดู อะไร... แววตาที่ขนุ่ มัวของเธอนันเหมอื ้ นกับว่าเธอได้ ตายจากโ ลกนี ้ไปแล้ ว...


"ดูเหมือน....จะไม่อยากคุยซินะ" "แต่ถ้าเกิดบอกว่า....ชันเป็ ้ นลุงของไลท์เรย์ เธออยากจะพูดอะไรหน่อยมัย?" ้ ลอยร์ จ้องตาคนตรงหน้ า มีหลายเรื่ งที่เขาอยากทราบจากผู้หญิงคนนี ้ แต่ถ้าเธอไม่ยอมคุยกับเขาแม้ แต่แสง สุดท้ ายที่คนบางคน ทิ ้งเอาไว้ ก็คงไม่สามารถช่วยอะไรเธอได้

"..คุณ...โซวจูโร่ ......" แอชไม่ได้ ตอบอะไรครบตรงหน้ า...เธอค่อยๆก้ มหลบสายตาขอ งลอยด์ ก่อนจะพูดชื่อค���ๆนันออกมาเบาๆ.. ้ คนสาคัญของเธอ...

แปะ... น ้าตาใสๆค่อยๆไหลออกมาช้ าๆ..อาบแก้ มและหยุดลงกระทบกั บฝ่ ามือที่กาไว้ แน่น..... เรื่ องที่เกิดมันไม่ใช่ความฝั น....มันคือความจริ ง... .

ใช่ถ้ารู้วา่ มันจะเป็ นแบบนี ้...ขอให้ เธออยูใ่ นความฝั นยังจะดีซะกว่า....

"เฮ้ อ..." ลอยร์ ได้ แต่ถอนหายใจ ไม่ใช่เขาไม่เสียใจที่เสียคนที่เหมือนน้ องชายไป... แต่วา่ เขาได้ พบกับความสูญเสียในสงครามหลายครัง้ จนชิน ชาไปเสียแล้ ว ...โซวจูโร่....ชื่อเก่าของเจ้ าไลท์ ที่ยอมให้ โรเซ็ตใช้ คนเดียวเท่านัน....เจ้ ้ านันเปิ ้ ดใ จให้ คนอื่นถึงขนาดนี ้....


"ถ้ าจะหยุดร้ องเมื่อไหร่ก็บอกด้ วย....เพราะชันไ ้ ม่อย ากให้ ความตังใจของเจ้ ้ านันสู ้ ญเปล่า..."

".......เอ๋...??..." ความตังใจของคุ ้ ณโซจูโร่ ..? แอชค่อยๆเงยหน้ าขึ ้นเล็กน้ อย พร้ อมกับหันไปมองลอยด์เป็ นเชิงสงสัย ....

ลอยร์ ดงึ กระดาษฉบับหนึง่ ส่งให้ กบั แอช มันคือจดหมาย....จดหมายที่ไลท์เรย์เขียนถึงลุงที่เคา รพ เนื ้อความในนันเขี ้ ยนถึงผู้หญิงคนหนึง่ ที่เขาได้ เจอ ผู้หญิงที่เขาตกหลุมรัก และอยากจะปกป้องและดูแล อยากจะใช้ ชีวิตร่วมกับเธอต่อไป แต่วา่ ผู้หญิงคนที่วา่ นันดู ้ เหมือนจะมีอาการป่ วยที่ท ืาให้ มีชีวิตอยูไ่ ด้ อีกไม่นาน เขาอย่างให้ ผ้ เู ป็ นลุงช่วยหาวิธีจะช่วยคนคนนี ้ ผู้หญิงที่ชื่อแอชลัส เมเดียร์ โฮเนอร์

"เจ้ านันน่ ้ ะ...ถึงจะไม่ใช่คนที่มีเป้าหมายยิ่งใ หญ่อ ะไร...แต่ก็มีความตังใหญ่ ้ ที่ใช้ ในการดาเนินชีวิตอยู ื่ " ลอยร์ พดู เสร็ จก็ชูนิ ้วชี ้ออกมาหนึง่ นิ ้ว

"อย่างแรก....น้ องสาว เจ้ านันมี ้ เหลือครอบครัวอยูแ่ ค่ชนกั ั ้ บ น้ องสาวบุญธรรมอีกคนการปกป้องน้ องสาวถือ ว่าเป็ นความต ืัืง้ ใจเดียวก่อนหน้ านี ้..."

เขาชูนิ ้วโป้งเพิ่มมาอีกนิ ้ว


"อย่างที่สอง...สิง่ ที่เจ้ านันเพิ ้ ่งค้ นพบไม่นานมานี ื้.....เธอ" ลอยร์ พดู พร้ อมกับชี ้นิ ้วไปที่แอช

แอชอึ ้งเล็กน้ อยกับเรื่ องตรงหน้ าของจะยิ ้มออกมาเศร้ า ๆที่มมุ ปาก... แต่ถึงกระนัน...เรื ้ ่ องพวกนี ้จะมีความหมายอะไรในเมื่ อคนๆนันไม่ ้ ได้ อยูท่ ี่นี่แล้ ว....ใช่แล้ วไม่มีอีกแล้ ว.... ชายชื่อโซวจูโร่ที่เธอรู้จกั ไม่มีอีกแล้ ว..

"....ละ...แล้ วยังไงละฮะ......" "...คุณมาพูดตอนนี ้มันจะมีประโยชน์อะไร....ในเมื่อ.. ...." "..นะ...ในเมื่อคนๆนันไม่ ้ อยูแ่ ล้ ว..." แอชค่อยๆกัดฟั นพูดคานันออกมา...ค ้ าที่เธอไม่อยากจะพู ดมันออกไป...

ลอยร์ สา่ ยหน้ า ในความคิดเขาผู้หญิงข้ างหน้ าเขาคงต้ องเรี ยนรู้โลกอีก มาก เธอยังจมปลักกับความทุกข์ยงั อยูก่ บั อดีต และไม่ยอมมองไปข้ างหน้ า "รู้อะไรมัย...เจ้ ้ านันน่ ้ ะ..เสียครอบครัวไป ในสงคราม หนึง่ ปี พอมีคนอุปการะเลี ้ยงดูก็ยงั ต้ องเสียครอบครัว อีกครัง้ ให้ กบั สงคราม เธอคิดว่าคนที่เจอความตายของคนที่ตวั เองรักหลายต่อหล ายครัง้ ทาไมถึงคงยิ ้ม แบบนันได้ ้ อยูล่ ะ่ ?" "คนที่มีชีวิตอยูต่ ้ องใช้ ชีวิตอย่างมีความสุข ไม่อย่างงันคนที ้ ่ตายไปคงจะโกรธที่ไม่ยอมใช้ ชีวิตให้ คุ้มค่า" "เจ้ านันพู ้ ดไว้ อย่างนี ้....."


"...ตะ...แต่...." แอชพยายามจะปฏิเสธความจริ งที่รับรู้ ...ถึงมันจะเป็ นค วามจริ ง..เธอรู้วา่ ที่เธอรอดมาเพราะว่าไลท์เรย์ เป็ นค นช่วยเธอเอาไว้ ..

...การที่เธอคิดจะไปตายอีกครัง้ ..ไม่ก็ไม่ตา่ งอะไรกั บการทรยศเขา....แต่..

"...จะ...ให้ ทายังไงได้ ละฮะ...ผะ..ผมไม่เหลืออะไรอีก แล้ ว...." "..ผมไม่ร้ ูจะทายังไงต่อไปอีกแล้ ว...." หยาดน ้าตายังคงไหลริ นต่อไปไม่มีทีทา่ ว่าจะหยุด...เธอ ยังคงทาใจยอมรับเรื่ องนี ้ไม่ได้

"พูดอะไรแปลกๆ....เธอน่ะยังเหลือชีวิตของเธออยู่ ไื่ ม่ ใช่เหรอ แล้ วก็ความรู้สกึ ที่มีให้ ไลท์เรย์มนั ด้ วย" "ชันไม่ ้ ใช่คนที่พดู เก่งหรอกนะ แต่วา่ ถ้ าเธอยังไม่เริ่ มต้ นชีวิตใหม่ คนที่เสียใจที่สดุ ไม่ใช่คนที่เธอรัก แต่เป็ นตัว เธอเองนันแหละ" ้ ลอยร์ พดู เสร็ จก็ลกุ ขึ ้นยืนก่อนที่จะบิดขี ้เกียจ "เอาเป็ นว่า...ชันไปท ้ างานที่อนาไฮล์ เพราะงันคิ ้ ดยังไงได้ ก็ติดต่อมาแล้ วกันนะ"

".........." แอชไม่พดู อะไรต่อเช่นกัน...เธอได้ แต่ก้มหน้ านิ่งเงีย บพร้ อมๆกับน ้าตาที่ไหลอาบแก้ ม...

ไม่ทาอะไรทังนั ้ น...ปล่ ้ อยให้ มนั เป็ นไปตามการเวลา... ทุกๆอย่าง..


นี่อาจเป็ นสิง่ ที่เธอเลือก...

แต่เธอจะทนอยูไ่ ด้ งนเหรอ....อดี ั้ ตที่เลวร้ าย...การส ืู ญเสีย....และทุกอย่างที่หายไปกับสงคราม...สิง่ สาคัญ ของเธอ...

ครึ่งปี หลังจากนัน............ ้

เอเธนส์ เมืองหลวงของประเทศกรี ช ประเทศดูเหมือนจะอุดมสมบูรณ์ มีธรรมชาติลายล้ อม.. แอชที่สญ ู เสียทุกอย่างไร้ ซงึ่ หนทางที่จะอยูต่ อ่ ตัดสิ นใจกลับมายังที่อยูข่ องเธอที่ๆเธอสามารถกลับไปได้ แววตาที่เหม่อเลยเดินไปอย่างไร้ หนทาง..ทุกอย่างอาจจะ เหมือนเดิมแต่ที่แตกต่างไปคือจิตใตของเธอที่ แตกละเอี ยดราวกับกระจก..

"ที่นี่ที่ไหนกัน........." เด็กหนุม่ ผมสีฟ้าเดินพึมพาอยูค่ นเดียว เหมือนเด็กหนุม่ จะหลงจากผู้เป็ นพ่อมาเสียไกล เบื ้องหน้ าเป็ นบ้ าน และหมู่ไม้ หลายล้ อมแม้ ไม่มากมักแต่ก็มีอยูพ่ อควร


...?... แอชมองไปที่เด็กหนุม่ คนนันด้ ้ วยแววตาสงสัย ใครกันนะเด็กคนนี.้ .. ถึงเธอจะรู้วา่ มันไม่ใช่เรื่องที่ตวั เองจะต้ องสนใจก็ เถอะ แต่ดเู หมือนเด็กคนนันจะต้ ้ องการความช่วยเหลือ ..

ไอนิสยั ใจอ่อนของเธอนี่ไม่วา่ จะตอนไหนมันก็ยงั เป็ นแบ บนันจริ ้ งๆ..

"หาใครอยูง่ นเหรอฮะ...?" ั้

"เอ่อ......สวัสดีครับ" โซระกล่าวสวัสดีกบั คนตรงหน้ าพร้ อมก้ มหัวให้ "เหมือนผมจะหลงทางมาน่ะครับ"

"เอ....หลงทางงันเหรอ...." ้ แอชทวนคาพูดเล็กน้ อยก่อนจะทาขิ ้วขมวดเป็ นเชิงใช้ ความ คิด ..เอายังไงดีละเนี่ย..เราก็พงึ่ จะมาถึงเมืองนี ้ด้ วยส ืิ ยังจาพวกสถานที่เมื่อก่อนไม่ได้ เลยด้ วย...

แอชถอนหายใจออกมาเบาๆ "เอาแบบนี ้ละกันเดี๋ยวพี่จะรออยูต่ รงนี ้เป็ นเพื่อนละ กันนะ..." แอชพูดด้ วยรอยยิ ้ม...ใช่เธอยิ ้มออกมารอยยิ ้มที่แสนเศ ร้ า...


"ขอบคุณครับ พี่สาว..." โซระตอบด้ วยรอยยิ ้มก่อนจะเดินไปใกล้ ๆ "พี่สาวกาลังทุกข์ใจอยูเ่ หรอครับ" แอชสะดุ้งเล็กน้ อยที่อยูท่ ี่อยูด่ ีๆเด็กน้ อยตรงหน้ าก ื็ ถามเขาออกมาตรงๆ... ...นี่เรามองออกง่ายขนาดนันเลยหรอ... ้

"ก็นิดหน่อยนะ....ฮะๆ.." แอชพยายามหัวเราะกลบเกลือ่ นพร้ อมๆกับเปลีย่ นเรื่ องไป ในตัว..

"ว่าแต่หนูชื่ออะไรงันเหรอ....." ้

"ผมชื่อโซระครับ" เด็กหนุม่ ผมสีน ้าเงินกล่าวแนะนาตัวพร้ อมรอยยิ ้ม เป็ นรอยยิ ้มที่สดใสจนละลายใจคนมองได้ เลยทีเดียว

"โซระคุงงันเหรอ...." ้ แอชทวนคาพูดเล็กน้ อยก่อนจะนัง่ ลงตรงม้ านัง่ ไม่หา่ งจา กแถวนันนั ้ ก... เธอยิ ้มเล็กน้ อย... "แล้ วบ้ านอยูไ่ หนละนี่....พอจะรู้มย?" ั้


"ผมก็ไม่ทราบครับ เป็ นคนต่างถิ่นด้ วย" "วันนี ้ตามคุณพ่อที่มาเรื่ องงานด้ วยเฉยๆ" "ว่าแต่พี่สาวพักอยูค่ นเดียวไม่เหงาเหรอครับ" เด็กหนุม่ ถาม คาพูดของเด็กชายตรงหน้ าทาให้ แอชเงียบไปพักหนึง่ ในทัน ที.. แววตาที่เศร้ าสร้ อยและขุน่ มัวมองมาที่เด็กน้ อยตรงหน้ าพร้ อมกับยิม้ ให้ ... แปะ...มือบางๆของหญิงสาบทาบลงบนหัวของเด็กน้ อยคนนัน้ เบาๆ.. "..พี่ไม่เหงาหรอก...."

"มือพี่สาวอบอุ่นนะครับ" โซระกล่าว หนุม่ น้ อยเป่ าลมใส่สาวตรงหน้ าเบาๆก่อนจะเริ่ มท่องบทป ระหลาด "ความเศร้ าจงหายไป ความเศร้ าจง หายไป" "ฟู่ ๆ" "คุณพ่อเคยทาแบบนี ้เวลาผมเศร้ า" หนุม่ น้ อยกล่าว "แววตาพี่สาวเศร้ า....."

"ระ...เหรอ...." แอชรู้สกึ อึ ้งในเด็กน้ อยตรงหน้ าจริ งๆ หรื อไม่ก็เพราะก���รแสดงออกของเขามันดูงา่ ยไปก็ไม่ร้ ู


แต่ถึงอย่างนัน..เธอยั ้ งยิ ้มให้ เขา "ขอบคุณนะ...โซระคุง.."

"พี่สาวเป็ นคนอ่อนโยนนะครับ" "ถ้ าทุกคนอ่อนโยนแบบพี่สาวคงจะดีนะครับ จะได้ ไม่มีสงคราม" เด็กหนุม่ กล่าวด้ วยสีหน้ าเศร้ า " นัน่ สินะ....แต่สงครามก็สอนให้ เรารู้อะไรหลายๆอย่างน ะ..." "ถ้ าไม่มีมนั ..เราคงไม่ร้ ูหรอกว่าอะไรคือสิง่ สาคัญขอ งเรา...อะไรคือสิง่ ที่เราอยากปกป้อง...."

แอชเงยหน้ ามองไปที่ท้องฟ้าสว่าง...ใช่..สิง่ สาคัญที่ เราควรปกป้องมันไว้ ...

"แล้ วโซระ..อยากปกป้องอะไรละ..."

"ผมอยากปกป้องจิตใจและความฝั นของทุกคนเอาไว้ " "สันติภาพ....ครับ" หนุม่ น้ อยตอบ "..สันติภาพ....งันเหรอ......" ้ แอชยิ ้มเล็กน้ อย....นัน่ สินะไม่วา่ ใครก็อยากมีสนั ติภ าพ....

พวกเราเองก็ตา่ งปกป้องสิง่ สาคัญของตัวเอง...แต่จะมีส ืักกี่คนที่อยากปกป้องส่วนรวม....


"พยายามเข้ าละกันนะโซระ...เธอต้ องทาได้ แน่..."

Arshlus Media Honer After Story : แสงแห่งความหวัง [ Full ]

ท้ องฟ้าของโลกที่เป็ นสีครามดูสว่างสดใส ทุกอย่างดูเงียบสงบสายลมเย็นๆพัดผ่าน...ภาพของตึกและ บ้ าน มากมายรายล้ อมไปทัว่ ผู้คนที่เดินใช้ ชีวิตอย่างมีความสุข...โลกที่กลับมาเ ป็ นปกติแล้ ว...ราวกับเหตุการณ์นนเป็ ั ้ นเพียงแค่ ฝั นตื ื่ นหนึง่ เท่านัน.. ้

ใช่..ถ้ ามันเป็ นเพียงแค่ฝันก็คงจะดีสนิ ะ...

จะครบปี แล้ วสินะ....ตังแต่ ้ วนั นัน.....เธอตั ้ ดสินใจก ลับมาใช้ ชีวิตอยูท่ ี่โลกอีกครัง้ ... บ้ านที่เธอย้ ายมาอยูต่ อนที่ทางานให้ โรงงานผลิตและซ่อ มแซมโมบิลสูทช่วงแรกๆ...บ้ านเล็กๆที่ไม่มีอะไร...


บ้ านที่ไม่มีใครรอให้ เธอกลับไป...

แววตาที่มืดมัวร์ ไร้ ซงึ่ หนทาง แอชได้ แต่ใช้ ชีวิตไปวันๆอย่างไร้ จุดหมาย....ทุกอย่าง มันจบลงแล้ วไม่เหลือ อะไรให้ เธออีกแล้ ว. .หนังสือเล็กถูกวางเปิ ดค้ างไว้ บนโต๊ ะที่มีแสงสาดส่อง ลงมา พร้ อมๆกับลมที่ลอยเข้ ามาจากหน้ าต่าง..

ผมสีดาที่ดเู หมือนจะยาวขึ ้นมาอีกนิดปลิวไปตามแรงของม ืัน เคลือ่ นผ่านใบหน้ าขาวซีดราวกับตุ๊กตาไร้ จิตใจของเธอ. .. ตุ๊กตาที่คอ่ ยๆรอวันผุพงั อันเนื่องมาจากร่างกายไม่สม บูรณ์เป็ นของที่ไม่สมประกอบ...ชีวิตแบบนี ้มันอาจจะ เห มาะกับเธอแล้ วจริ งๆ...

ก๊ อกๆ.. เสียงเคาะประตูดงั ขึ ้นเบาๆจากหน้ าประตูสง่ ผลให้ เจ้ าห ล่อนค่อยๆเคลื่อนร่างที่ไร้ แรง ไปเปิ ดประตูอย่าง ช้ าๆ... ภาพของหญิงสาววัยกลางคนเดินเข้ ามาหาพร้ อมๆกับจดหมายเ ล็กๆเกี่ยวกับงานศพของหัวหน้ านายจ้ าง ในอดีตที่เพิ่งจ ะจากไปได้ ไม่นานเนื่องจากโรคร้ าย.... ..ใช่..แม้ แต่ที่ก็คนเราก็ไม่สามารถฝื นจะตากรรมได้ .. .ทังๆที ้ ่เคยเป็ นคนแข็งแรงแท้ ๆ...

วันนี ้เธอสวมชุดดา....ชุดสาหรับงานศพ.... ถึงเวลาที่งานจะเริ่ มแล้ ว...แอชค่อยๆพาร่างของตนลุกข ืึ ื้นมาพร้ อมๆกับเดินออกจากประตูไป... ชีวิตไม่อาจย้ อนคืนเป็ นดังเหมือนเข็มนาฬกิ าที่เดินไป เรื่ อยๆ...แม้ เธอจะเข้ าใจเรื่ องนี ้ดี...แต่ก็คงทาใจย อม รับไม่ได้ ..


งานศพผ่านไปได้ ด้วยดีเหล่าเพื่อนร่วมงานเก่าๆมากมายข องเธอต่างเดินเข้ ามาทักไม่ขาดสาย ...มีทงบอกว่ ั้ าดูเป็ นสาวแล้ วนะ...คิดถึงบ้ างละ...รว มถึงเรื่ องจิปาถะมากมาย...

ถึงมันจะเต็มไปด้ วยบรรยากาศเก่าๆที่ชวนคิดถึง... แต่ทาไมมันกลับไม่สามารถฉุดรัง้ เธอเอาไว้ หรื อเยียวยา จิตใจของเธอได้ เลยกันนะ..

“แอช...งันพวกเราไปก่ ้ อนนะ...เธอจะไปเลี ้ยงกับพ วกเรา ต่อมัย?” ้ เสียงของคนในกลุม่ เพื่อนคนหนึง่ พูดขึ ้นมาเบาๆแต่เธอก ื็ ได้ แต่ยิ ้มให้ เขาอย่างเศร้ าๆเป็ นเชิงปฏิเสธ...เรา คง ไม่เหมาะแล้ วมังกั ้ บงานรื่ นเริ ง...

เธอคิดในใจพร้ อมกับนึกไปถึงตอนนันตอนที ้ ่ไลท์เรย์พาเ ธอเข้ าไปในงานเลี ้ยงครัง้ แรกครัง้ เดียวที่เธอได้ ใส่ช ืุ ดเดรส... ..ความทรงจาในตอนนันมั ้ นช่างมีคา่ จริ งๆ...

แค่ก...แค่ก... แอชไอออกมาเบาๆพร้ อมๆกับก้ อนโลหิตจานวนมาก... นี่ก็เวลาล่วงเลยมาเป็ นปี แล้ วผลข้ างเคียงของการที่เธ อเป็ นร่างโคลนนิ่งก็คอ่ ยทวีความรุนแรงขึ ้นจนแทบ จะเป็ นเรื่ องปกติแล้ ว...


มือที่เปื อ้ นเลือดค่อยๆถูกยกขึ ้นมาสะท้ อนกับแสงแดดยา มเย็น...ที่เรากาลังจะตายแล้ วสินะ.. เธอได้ แต่คิดในใจ..เฝ้าหวนและคนึงหามันมาตลอด...นานเ หลือเกิน..

....คุณโซวจูโร่ ...ทุกคน...ผมกาลังจะไปหาแล้ วนะฮะ...

หน้ าที่มืดและซีดเผือกค่อยๆก้ อมต่าลงพร้ อมๆกับร่างกา ยที่เซไปตามแรงโน้ มถ่วงของโลก.. ทุกอย่างกาลังจะจบลงแล้ ว...

เส้ นทางที่ไร้ ที่สิ ้นสุด ภาพบบรยากาศสีขาวที่ปลิวฟุ้ งไปทัว่ ...ที่นี่ไหนกันนะ ....แอชค่อยๆสอดส่องไปรอบๆ ร่างกายของเธอที่เหมือนกับ มีออร่าบางๆโอบอุ้มอยู่...

...แอชค่อยๆยิ ้มออกมาเล็กน้ อย...นี่เธอตายแล้ วงันสิ ้ นะ....โลกหลังความตายเป็ นแบบนี ้เองงันเหรอ.. ้ นี่เองสินะ..สิง่ ที่เธอคาดหวังเอาไว้ ...ในที่สดุ ...เ ธอก็ทาหน้ าที่ในโลกนันของตั ้ วเองเสร็ จแล้ วสินะ....จะ ได้ พบ ทุกคนอีกครัง้ แล้ วสินะ.....

ตรงหน้ าของเธอก็ปรากฏเงาดาๆมากมายขึ ้นมา....ใบหน้ าที ื่ แสนคุ้นเคย... ทันใดนันน ้ ้าตาของเธอก็คอ่ ยๆไหลเอ่อขึ ้นมาอีกครัง้ น ้าตาที่คิดว่ามันเหือดแห้ งไปแล้ วนับแต่วนั นัน...กล ้ ืับ ไหลออกมาอย่างรวดเร็ ว


คุณรอช.....คุณนัท.....คุณเสีย่ วหลาง....คุณอัศวิน.. ... และก็....คุณโซวจูโร่

ร่างของทังสี ้ ค่ อ่ ยๆยิ ้มให้ แอชเล็กน้ อยๆ....ร่างกายท ืี ื่ เคยไร้ เรี่ ยวแรงๆกลับลุกขึ ้นยืนได้ อีกครัง้ เธอพยาย ามวิ่งไปหาพวกเขา..วิ่งไป..ขาของเธอวิ่งไปข้ างหน้ ารา วกับไม่คิดอะไรอีกแล้ ว...

แอชพุง่ เข้ าซบกับไลท์เรย์อย่างรวดเร็ วจนทาให้ เสื ้อขอ งไลท์ เรย์เปรอะเปื อ้ นไปด้ วยน ้าตาที่ไหลอาบแก้ มของ เธอ ...พร้ อมๆกับคนอื่นๆที่ยืนมองอยูร่ อดๆ...

ทุกอย่างจบลงแล้ วสินะ...พวกเขามารับเธอแล้ ว..... หลังจากถอนกอดที่แสนอบอุ่นออกมาไลท์เรย์มองหน้ าของแอ ชอย่างยิ ้มๆพร้ อมกับปล่อยเธอจากอ้ อมอก ....

“เอ๋.....” แอชมองไปที่คนตรงหน้ าด้ วยแววตาสงสัย...ไลท์เรย์และคน อื่นๆยังคงยิ ้มให้ เธออยูเ่ หมือนเดิมแต่ทว่า... ทาไมระยะห่างของเธอกับพวกเขาทาไมถึงห่างไกลขึ ้น...ทา ไม...ทาไม...

“ทะ...ทาไมละฮะ...คุณโซวจูโร่ .....”


แอชพูดออกมาพร้ อมๆกับน ้าตาที่ไหลคลอ...มือของคนตรงหน ื้าที่จบั เธอไว้ แน่นค่อยๆผ่อนแรงลง...ไลท์ เรย์ยิ ้มให้ กับแอชอย่างมีความสุขก่อนจะพูดอะไรบางอย่างออกมา...

“(-------------------------------------)”

“..เอ๋...คุณ..พะ..พูดอะไรนะฮะ...” “..ทะ..ทาไมผมไม่ได้ ยินเลย....ทาไมกัน....”

พริ บตานันภาพทุ ้ กอย่างก็คอ่ ยๆบางตาลง...... แสงสว่างค่อยๆสว่างจ้ ามากกว่าเดิมจนทาให้ เธอตาพร่าไป หมดร่างของไลท์เรย์และคนอื่นๆค่อยถูกแสง เหล่านันกลื ้ นกินไป... พร้ อมๆกับรอยยิ ้มของคนที่ตรงหน้ าที่ยงั คงยิ ้มมาที่เธ อ......ก่อนสติของเธอจะค่อยๆเลือนรางออกไป... . . . . . . . ..แอชค่อยๆลืมตาตื่นขึ ้นมา... ตอนนี ้เธออยูภ่ ายในห้ องสีเหลีย่ มขนาดไม่ใหญ่มาก..ที่ มีลมเย็นๆพัดผ่านเข้ ามาทางหน้ าต่าง..มือของเธอที่ มีเ หงือซึมกาลังจับผ้ าห่มสีขาวสะอาดไว้ แน่น


..ที่นี่มนั ที่ไหนกัน....เราน่าจะตายไปแล้ วไม่ใช่เหร อ...

“เอ...ตื่นแล้ วเหรอ....” ร่างบางๆของผู้หญิงคนหนึง่ พูดขึ ้นพร้ อมๆกับเดนเข้ ามา หาเธอ..ผมสีดาสนิทกับ ดวงตาสีแดงที่แสนคุ้นเคย แต่ทว่าคนๆนี ้คงไม่ใช่คนที่เธอรู้จกั แน่ๆ....

“ทะ...ที่น.ี่ .ที่ไหนฮะ...”

“อ๋อ....เป็ นบังกะโลเช่านะ..พอดีฉนั ไปเจอเธอนอน สลบอย ืู ื่ กลางทางเลยแบกกลับมาด้ วยนะ....” หญิง สาวขยับกรอบแว่นเล็กน้ อยก่อนจะยื่นแก้ วใส่น ้าชาท ืี ื่ เพิ่งชงเสร็ จให้ เธอ “กินสิ อร่อยนะ....”

แอชมองหญิงสาวตรงหน้ าด้ วยแววตาทึง่ ๆ...ทาไมกันนะ..ทั ื้งความรู้สกึ ทังค ้ าพูด... ทาไมกัน..มันช่างเหมือนกันจริ งๆ..คนที่เธอเคยรู้จกั . ..จนทาให้ เธอเผลอพูดชื่อนันออกไปจนได้ ้ ...

“คะ...คุณมีอา....”


คาพูดของแอชที่หลุดออกมาส่งผลให้ หญิงสาวคนนันถึ ้ งกับ ชะงักเล็กน้ อย....แต่ถึงกระนันเธอก็ ้ ยงั คงยิ ้มให้ เขา ...

“รู้จกั มีอาด้ วยงันเหรอ....น่ ้ าแปลกใจจริ งๆ...” เธอยิ ้มให้ แอชอย่างอ่อนโยนก่อนจะเดินเข้ ามานัง่ ข้ างๆ แอชที่ ยังคงนอนอยูบ่ นเตียง…..

“...งะ...งันคุ ้ ณก็คือคุณมีเรย์งนเหรอฮะ..... ั้ ” แอชพูดด้ วยสีหน้ าตกใจซึง่ หญิงสาวคนนันก็ ้ ยิ ้มให้ เป็ น คาตอบ....ใข่....เธอเจอแล้ ว... เจอมีเรย์ที่เธออยากพบมาตลอด...คนอีกคนที่ช่วยชีวิตเ ธอไว้ ในวันนัน.. ้

“ผะ...ผมไงฮะ...คนที่คณ ุ ช่วยไว้ ตอนที่ไปสลบอยู่ หน้ าค ฤหาสน์เมื่อห้ าปี ก่อน” แอชพูดตะกุกตะกักเล็กน้ อย...ไม่นา่ เชื่อจริ งๆ...เธอไ ด้ เจอมีเรย์แล้ วคนที่เธออยากขอบคุณมาทังชี ้ วิต..

“เห....เด็กคนนันเองนะเหรอ....ไม่ ้ นา่ เชื่อนะเน ืี ืย้ ว่ าจะโตมาเป็ นสาวน่ารักแบบนี ้” มีเรย์พดู ติดตลก พร้ อมกับยกชาไปเติม.. ”แล้ วมีอาเป็ นยังไงบ้ างละ....”

“......” คาถามของคนตรงหน้ าทาให้ เธอถึงกับหยุดชะงักลง... “คะ...คือผมไมได้ ติดต่อคุณมีอามาหลายปี แล้ วนะ.. ..ขอโ ทษนะฮะ”


“คิๆ..ไม่เป็ นอะไรหรอกน่า....ยังไงทังยั ้ ยน้ องส าวตัว ดีของฉันกับหัวหน้ าตัวกวนก็คงยังมีชีวิตอยูน่ นั่ ละ.. ” “ฉันรู้ สกึ ได้ นะ....” มีเรย์พดู เป็ นเชิงติดตลก...แต่แอชก็เข้ าใจว่าในใจลึก ๆแล้ วคนตรงหน้ าก็แอบเป็ นห่วงน้ องสาวตัวเองไม่แพ้ กันแ น่ๆ

“เรื่ องของฉันเอาไว้ ก่อนเถอะ...ว่าแต่ทาไมถึงไป สลบอย ืู ื่ ตรงนันได้ ้ ละ...” ด้ วยคาพูดของหญิงสาวที่พดู ขึ ้นมาสงผลให้ เธอชะงักเล็ก น้ อยก่อ นจะก้ มหน้ าลงด้ วยใบหน้ าเศร้ าๆ...

“ผะ...ผมกาลังจะตายฮะ....” แอชพูดขึ ้นด้ วยน ้าเสียงเศร้ าๆ..แต่ถึงอย่างนันในใจข ้ องเธอก็ยงั คงหวนหาเรื่ องนี ้มาตลอด... แอชค่อยๆเล่าเรื่ องต่างๆมากมายที่เธอพบเจอมาให้ มีเรย ื์ ฟังอย่างว่าง่าย..ทังเรื ้ ่ องที่เธอเป็ นโคลน..หรื อ เร ืื ื่ องที่เธอสูญเสียสิง่ สาคัญในชีวิต...

หญิงสาวตรงหน้ าได้ แต่นงั่ ฟั งเธอเล่าอย่างว่าง่ายโดยไ ม่พดู อะไรแทรกออกมาสักคา ปล่อยให้ ทกุ อย่างที่อดั อันอยู ้ ใ่ นใจของเธอระบายออกมา จนหมด... แต่ถึงกระนัน...แม้ ้ วา่ ทุกอย่างจะเป็ นเรื่ องเศร้ า... เรื่ องที่เธอทนไมได้ แต่น ้าตาของเธอนันกลั ้ บไม่ไหลออก มา สักหยด...ราวกับว่ามันได้ เหือดแห้ งไปแล้ ว..

“ถึงเธอบอกว่าจะตายแต่นี่เธอก็มีชีวิตต่อมาได้ อ ืี กตั ้ งหนึง่ ปี ไม่ใช่หรอ....” มีเรย์ถามขึ ้นอย่างสงสัย...เธอ กาลังพยายามปลอบคนตรงห น้ าด้ วยวิธีของเธอเอง..แต่ถึงกระนันก็ ้ ยงั คงไม่เป็ นผ ล..


“..ไม่ร้ ูสฮิ ะ...แต่ผมรู้ตวั ดีกว่าตอนนี ้ร่างกา ยผมมั นไม่ไหวแล้ ว.....” แอชพูดอย่างยิ ้มๆ...ไม่มีการลังเลอีก แล้ ว... ”..ไม่เป็ นอะไรหรอกฮะ...ในที่สดุ ผมก็จะได้ ไปหาเ พื่อน ๆ..และก็คนที่ผมรักแล้ ว...”

มีเรย์สา่ ยหัวเล็กน้ อยกับอาการหมดอาลัยตายอยากของคนต รงหน้ าพร้ อมๆกับจับไหล่ทงสองข้ ั้ างของแอช เอาไว้ นัยน์ตาสีแดงของมีเรย์จ้องสบตากับนัยน์ตาของเธอแบบไม ื่ ขยับ..

“แอช...จะบอกอะไรให้ นะ...” “ตลอดเวลาที่เธอสลบมาสองวันนี่..ฉันให้ หมอมาตรว จดูแล ื้ว...” “แต่โรคที่เธอเป็ นตอนนี ้ไม่ใช่เรื่ องที่เซลล์กา ลังเส ืื ื่ อมสภาพเนื่องจากเป็ นร่างโคลนหรอกนะ...ถึงผล ตรวจมัน จะบอกมาแบบนันแต่ ้ อย่างน้ อยก็ยงั ไม่ใช่เวลานี.้ ..” “หมอบอกว่า เธอเป็ นโรคซึมเศร้ า ขาดสารอาหารกับการพักผ่อน...เป็ นระยะเวลานานๆจนในที่ สุดอาการ มันก็เป็ นแบบที่เธอเห็นนี่ละ...”

“อะ...อะไรกัน...” แอชมองไปที่คนตรงหน้ าด้ วยสีหน้ าสิ ้นหวังทาไมกัน..เซล ล์มนั น่าจะเสือ่ มสภาพตามกาหนดเวลานี่นา... แบบนี ้เราก ื็ ไปอยูก่ บั ทุกคนไมได้ แล้ วสิ...ทาไมกัน...ทาไมพระเจ้ า ถึงไม่อยากให้ เราตาย...


“บะ...แบบนี ้ผมก็ต้องอยูต่ อ่ ไปสิฮะ....” “ผะ...ผมอุสา่ ห์ทาใจยอมรับได้ แล้ ว....ทะ...ทั ้ง ๆที่ท ืุ กอย่างกาลังจะจบแล้ ว...ทะ..ทาไมกัน...” แอชพูดขึ ้นด้ วยน ้าเสียงสัน่ ..น ้าตาที่คิดว่าเหือดแห้ งไปแล้ วงของเธอค่อยๆไหลออกมาอีกครัง้ ...ครัง้ นี ้ไม่ใ ช่ ความฝั นมันคือความจริ งหยาดน ้าตาอุ่นๆค่อยๆไหลออกมา ไม่ยอมหยุด..

มีเรย์สวมกอดแอชอย่างรวดเร็ วพร้ อมๆกับลูบหลังของคนตร งหน้ าไปมา...

“แอช....ความตายไม่ใช่ทกุ สิง่ หรอกนะ....” “ที่เธอไม่อยากมีชีวิตอยูน่ ะ ฉันเข้ าใจดี...” “แต่...เธอก็นา่ จะคิดถึงคนที่เธอรักนะ....ว่าเข าทาถึ งขนาดนี ้เพราะเขาอยากให้ เธอมีชีวิตอยูต่ อ่ ไป....” “ทาไมเธอไม่ลองมีชีวิตอยูต่ อ่ ไปละ...อย่างน้ อยก ื็ จนกว ื่ าร่างกายที่ไม่สมบูรณ์ของเธอมันจะหมด สภาพๆไปจริ งๆ.. ..”

มีเรย์พดู ออกมาด้ วยน ้าเสียงอ่อนโยน คนตรงหน้ าเธอเป็ นเหมือนเธอสมัยก่อนไม่มีผิด ต้ องการแต่ความตายไม่สนแม้ ชีวิตที่คนอื่นมอบให้ ... แต่ตอนนี ้มันไม่ใช่แล้ ว..เธอเข้ าใจความหมายของการมีช ืี วิตอยูแ่ ล้ ว...

เธอเองก็ร้องไห้ เช่นกัน.....

“ตะ..แต่....”


“แต่วา่ ..ผมไม่เหลืออะไรแล้ วนะฮะ....สิง่ ที่อยา กจะปก ป้อง...สิง่ ที่ตวั เองรัก....” แอชพูดขึ ้นพร้ อมกับน ้าตาที่ ไหลพราก...

“งันก็ ้ ลองมีชีวิตอยูต่ อ่ สิ...” “เมื่อมีชีวิตอยูต่ อ่ ไปเธอจะได้ มนั กลับมาอีกครั ื้ง... สิง่ ที่เธอรักและอยากปกป้อง...มันต้ องมีอีกแน่ๆ...”

“ตะ..แต่…..”

“ใช่...อย่างน้ อยก็มีชีวิตอยูต่ อ่ ไปเผื่อในส่วน ของทุ กคนด้ วย....” “เธอเองก็ทาได้ ใช่มยแอช.....” ั้

คาพูดของมีเรย์ทาให้ แอชหยุดชะงักลงเล็กน้ อย....ในฝั น ที่ผา่ นมาเธอจาได้ แล้ ว...คาพูดของไลท์เรย์ที่ไม่วา่ จ ะฟั งยังไงก็ไม่เข้ าใจเสียที...บัดนี ้เธอได้ ยินมันแล้ ว.. “....แอช..มีชีวิตอยูต่ อ่ ไป....ในส่วนของพวกฉันด้ วยน ะ ....”

น ้าตาของเธอยังคงไม่ยอมหยุดไหล...ราวกับว่าทีม่ นั ไม่ ยอมไหลมานานก็เพื่อวันนี ้โดยเฉพาะ..เธอร้ องไห้ ได้


แล้ วสินะ...เสียน ้าตาได้ แล้ ว...กลับมาเป็ นคนอ่อนแอเหมือ นแต่ก่อน... ไม่จาเป็ นต้ องเข้ มแข็งอีกแล้ ว....

“ฮะ....คุณมีเรย์....ผะ...ผมจะลองมีชีวิตอยูต่ ่ อไป.. .” เธอพูดด้ วยน ้าเสียงสัน่ เล็กน้ อย เธอคงต้ องพยายามต่อไปอีกสินะ...มีชีวิตอยูต่ อ่ ในส่วน ของพวกพ้ องงัน้ เหรอ...


“ดีมากแบบนี ้สิ สมกับเป็ นคนที่ฉันช่วยไว้ หน่อย...” มีเรย์ยิ ้มขึ ้นอีกครัง้ แต่น ้าตาของเธอก็ยงั คงไม่หยุดไหลเช่นกัน..ทาไมกันนะร าวกับว่าความเศร้ าของแอ ชและความปรารถนาที่จะมีชีวิตต่อของเธอถูกส่งผ่านมาให ื้

. . . . . . . . . http://www.youtube.com/watch?v=Ut2i_JPiLOM


Arshlus Media Honer : Anaheim Technical

แอชค่อยๅถือกระเป๋ าใบเล็กๆเดินเข้ ามาที่ Anaheim Technical ด้ วยสีหน้ าประหม่าเล็กน้ อย ถึงเธอจะพอรู้อะไรมาบ้ างเกี่ยวกับที่แห่งนี ้ก็เถอะ.. .แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะใหญ่ขนาดนี ้เหมือนกัน....

..อย่างเราจะไหวมัยนะ... ้ เธอคิดเล็กน้ อยพร้ อมๆกับถอนหายใจ..

"ปุเนี๊ยวววววว"

ด้ วยเสียงร้ องอะไรบางอย่างที่แปลกประหลาดดังออกมาข้ า งๆส่งผลให้ หญิงสาวต้ องหันไปสนใจในทันที... ร่างเล็กมีขนฟู่ ฟ่ องของแมวสีขาวที่ยืนสองขาได้ กาลังค ลอเครี ยกับขาเล็ฏๆของเธออยู่....


"เอ๋...แมวงันเหรอ....?" ้ เธอมองมันด้ วยสีหน้ าประหลาดใจเล็กน้ อย..ถึงจะเหมือนแ มวแต่กลับไม่คอ่ ยเหมือน แมวที่ปกติเลยแฮะ...

แต่ก็...

"น่ารักจังเลย...." แอชพูดขึ ้นพร้ อมๆกับก้ มลงลูบหัวแมวนันอย่ ้ างอ่อนโยน. ..

"ท่านประธาน อย่าวิ่งไปก่อนสิคะ" ลัลลาบายที่วิ่งตามประธานอาเรี ยมาทีหลังร้ องขึ ้น และเมื่อเห็นว่าแมว(?)ตัวนันอยู ้ ก่ บั ใคร ก็เอ่ยทักทายอีก ฝ่ าย

"อ้ าว มาถึงแล้ วเหรอคะ คุณแอชลัช" หญิงสาวกล่าวทักทายอีกฝ่ ายที่เพิ่งจะเดินทางมาถึง ก่อนจะถอนสายบัวทักทายแอชด้ วยกิริยามารยาท งดงาม

"ยินดีต้อนรับสูอ่ นาไฮม์เทคนิคอลนะคะ"

แอชรี บก้ มให้ คนตรงหน้ าอย่างประหม่าเช่นกัน...ดูทา่ จะ อายุเยอะกว่าเธอเล็กน้ อยกระมัง.... ้

"..สะ....สวัสดีฮะ....."


เด็กสาวพูดขึ ้นอย่างร้ อนรนพร้ อมๆกับหันซ้ ายหันขวาเพื ื่ อหาคนที่หญิงสาวตรงหน้ าเรี ยกว่า "ท่าน ประธาน"

"เอ....แล้ วท่านประธานที่วา่ นี่อยูไ่ หนเหรอฮะ... ?" เธอถามขึ ้นอย่างสงสัย

"ก็แมวตัวนันไงคะ ้ เขาชื่อประธานอาเรี ย เป็ นสัตว์นาโชคของโรงเรี ยนนี ้เลยนะคะ" หญิงสาวไขข้ อสงสัยของ คนตรงหน้ าอย่างรวดเร็ ว

แอชมองไปที่คนตรงหน้ าอย่างตกใจเล็กน้ อย....ที่เธอกาล ืังโดนอาต้ อนรับเด็กใหม่อยูร่ ึเปล่าเนี่ย.... แต่ก็เอาเถอะ.....

"สวัสดีฮะ...เอ้ ย..ค่ะ....ผะ...ฉะ...ฉันชื่อแอชล ืัส เมเดียร์ โฮเนอร์ " แอชพูดอย่างตะกุกตะกักเล็กน้ อย...ความพยายามเปลีย่ นว ืิ ธีการพูดของเธอหลังจากผ่านมาหลายปี แล้ ว มันก็ยงั ไม่ส ืาเร็ จผลแฮะ...

"สวัสดีคะ่ ชัน้ ลัลลาบาย ฮอว์กอาย ยินดีที่ได้ รูจกั เช่นกันค่ะ " ลัล ลาบายกล่าวแนะนาตัวและถอนสายบัว ทักทายอีกฝ่ ายอีกค รัง้ แม้ วา่ เธอจะอยูใ่ นชุดกระโปรงสันกั ้ บเสื ้อกาว์นที่ไม่ ค่อยเหมาะจะทาท่านี ้ก็ตามที "งัน... ้ ตามชันมาเลยนะคะ ้ เดี๋ยววันนี ้ชันจะเป็ ้ นไกด์นาทางให้ " หญิงสาวเอ่ยแล้ วผายมือต้ อนรับอีกฝ่ าย

"ขะ...ขอบคุณมากค่ะ..."


แอชโค้ งเล็กน้ อยก่อนจะเดินตามลัลลาบายกับประธานอาเรี ยที่เดินนาไป...

ระหว่างที่เดินเข้ าไปตามทาง ลัลลาบายก็พดู แนะนาส่วนต่างๆ ของโรงเรี ยนให้ แอชได้ จดจาไปด้ วยอย่าง ง่ายๆ พร้ อมกับชี ้จุดที่มีป้ายบอกทางเอาไว้ กนั หลงอีกต่างหา ก "ว่าแต่... ได้ ขา่ วว่าคุณแอชลัชเป็ น Ace Pilot สินะคะ?" ลัลลาบายที่เดินนาอยูห่ นั กลับมาถาม

"อะ...เอ๋....?" แอชเอ่ยขึ ้นด้ วยสีหน้ าตกใจเล็กน้ อยๆพร้ อมกับปั ดมือไป มา...

"มะ...ไม่ใช่หรอก...ฮ...ค่ะ..." "สงสัยคนอื่นเขาจะคิดไปกันเองมากกว่า...." เธอพูดอย่างประหม่าพร้ อมๆกับหน้ าที่ขึ ้นสีเรื่ อเล็กน ื้อย

"แหม~ ไม่ต้องปิ ดบังไปหรอกค่ะ" ลัลลาบายเดินกลับมากุมมือทังสองข้ ้ างของแอชลัช "ถึงขนาดมีเครื่ องประจาตัวสุดหรูแบบนันส่ ้ งมาด้ ว ย ไม่ใช่ระดับนี ้แล้ วจะให้ เรี ยกว่าอะไรล่ะคะ" หญิงสาว ร้ องขึ ้นอย่างปลาบปลื ้ม ใช่.... เพราะโมบิลสูทของคนตรงหน้ าที่ถกู ส่งมามันช่างสวยงามแ ละน่าหลงไหล จนอยากแยกส่วนออกมา ตรวจสอบตังแต่ ้ โครงร่างยันน็อตทุก ตัวที่ใช้ เชื่อมต่อเลยทีเดียวล่ะ


"บะ...แบบว่าคนรู้จกั เขาจัดมาให้ นะฮะ...." "มะ...ไม่ได้ มีอะไรหรอก...." แอชพูดจากอย่างตะกุกตะกัก....ความจริ งเธอก็ไม่คอ่ ยถน ืัดคุยกับคนอื่นอยูแ่ ล้ วยิ่งมาเจอคนที่คยุ เก่งแถม ยังย อเก่งแบบคนตรงหน้ าทาให้ เธอไปไม่ถกู เลยทีเดียว

"วะ....ว่าแต่...พอจะรู้จกั คนที่ชื่อลอยด์มยค่ ั ้ ะ... ?"

"หืม? ลอยด์เหรอคะ? เอ..." หญิงสาวมองนาฬิกาข้ อมือของตนเอง ก่อนจะกดเรี ยกดาต้ าอะไรบางอย่าง ขึ ้นมาอ่านสักครู่ และปิ ดมันลงอีกครัง้ "รู้สกึ ว่าตอนนี ้เขาจะสอนอยูน่ ะ่ คะ เป็ นคนรู้จกั เหรอคะ?"

"เป็ นญาติของคนรู้จกั อีกทีนะฮะ....." "พอดีเห็นว่าเขาทางานอยูท่ ี่นี่เลยว่าจะไปทักทายสักห น่อย....." แอชพูดขึ ้นเล็กน้ อยก่อนจะเงียบไปพักหนึง่

"ว่าแต่คณ ุ ลัลลาบาย ไม่มีสอนเหรอค่ะ?"

"ชันเป็ ้ นวิทยากรณ์พิเศษน่ะค่ะ เข้ าสอนแค่บางคลาสน่ะค่ะ แต่พกั นี ้ก็เริ่ มไปสอนเด็ กๆ แล้ วบ้ าง เหมือนกัน" หญิงสาวตอบอีกฝ่ าย ก่อนจะเดินนาทางแอชมาจนถึงหน้ าห้ องๆ หนึง่


"นี่เป็ นห้ องพักของคุณแอชนะคะ อ้ อ เรี ยกแอชเฉยๆ ได้ ใช่ไหมคะ?"

แอชยิ ้มให้่ กบั ลัลลาบายอย่างเป็ นกันเอง....นัน่ สินะส มัยก่อนทุกๆคนก็เรี ยกเธอด้ วยชื่อนี ้เหมือนกัน...

"ได้ สฮิ ะ...." "...งะ...งันผะ...ฉั ้ นขอเรี ยคุณว่าคุณ..ลัลได้ มยค่ ั ้ ะ...." แอชถามขึ ้นด้ วยสีหน้ าเขินอายเล็กน้ อย...ก็นะ..เธอไม่ เคยทาแบบนี ้มาก่อนนี่นา....การเข้ าหาคนอื่นก่อนนะ ...

"ได้ สคิ ะ แล้ วก็ถ้าอยากมาเยี่ยมชันก็ ้ เดินไปทางนันได้ ้ เลยนะคะ อยูไ่ ม่ไกลมากเท่าไหร่" ลัลลาบายบอกและชี ้ ไปยังที่พกั ของเธอ "ถ้ ามีปัญหาอะไรก็แวะไปได้ ทกุ เมื่อเลยนะคะ ยินดีต้อนรับและให้ ความช่วยเหลือเสมอค่ะ "

แอชก้ มโค้ งให้ กบั คนตรงหน้ า พร้ อมกับเตรี ยมสัมภาระไปเก็บในห้ อง "ขะ...ขอบคุณมากค่ะ..."

"ปุเน๊ ้ยว.....ปุเน๊ ้ยว~~~~" เสียงของประธานอาเรี ยดังขึ ้นพร้ อมๆยกมือชูขึ ้น ตรงหน้ าของเธอกับลัลลาบายเป็ นเชิงบอกกับลัลลาบายว่าข ออยูก่ บั แอชสักพัก ...


"เอ๋ จะเอางันเหรอคะ?" ้ ลัลลาบายที่ดเู หมือนจะแปลคาพูดของอีกฝ่ ายออกถามกลับ "เอ่อ คุณแอชคะ... ดูเหมือนท่านประธานอยากจะขออยูก่ บั คุณแอชสักพัก จะเป็ นการรบกวนรึเปล่า คะ?" หญิงสามถามแอชอีกครัง้

"...อะ...เอ๋....?" แอชแปลกใจเล็กน้ อย แต่ถึงกระนันเธอก็ ้ ยิ ้มให้ ประธานอาเรี ยอย่างอ่อนโยน


"งันประธานอาเรี ้ ยมาดื่มชากับ ฉันก่อนก็ได้ คะ่ ...."

"งันก็ ้ ขอฝากท่านประธานอาเรี ยไว้ กบั คุณแอชสักพัก ละกั นนะคะ ถ้ ามีปัญหาอะไรก็มาติดต่อได้ เสมอเลย นะคะ" ลัลลาบายบอกกับแอช ก่อนจะถอนสายบัวทาความเคารพคนตรงหน้ า และเดินจากไป

------------------------------วันหนึง่ @ห้ องพยาบาล...

"สวัสดีคะ่ คุณแอช ชันมี ้ เรื่ องบางอย่างจะมาขอร้ องค่ะ" หญิงสาวกล่าวทักทายอีกฝ่ าย ก่อนจะเอ่ยต่อ "คืนนี ้ชันขอไปนอนด้ ้ วยจะได้ ไหมคะ?" และแน่อน... เธอถามตรงประเด็นทันทีแบบไม่มีอ้อมค้ อม

"อะ....เอ๋....." แอชมองไปที่คนตรงหน้ าด้ วยสีหน้ างงๆ....

"กะ...ก็ได้ อยูน่ ะค่ะ....แต่ห้องยังจัดไม่คอ่ ยเรี ยบร ื้อยเลย....."


เธอพูดดีใบหน้ าอายนิดๆ.....ถึงจะเป็ นผู้หญิงเหมือนกั นก็เถอะแต่เธอก็ไม่คอ่ ยอยากให้ ใครเห็นห้ องที่มีกอง หน ืังสือเป็ นภูเขาเลากานักหรอก...

"ไม่เป็ นไรหรอกค่ะ เพราะห้ องชันเองก็ ้ ไม่คอ่ ยได้ จดั อะไรมากเหมือนกัน แต่สรุปเป็ นว่าตกลงสินะคะ งัน้ เดี๋ยวคืนนี ้ชันจะไปหานะคะ" ้ หญิงสาวกล่างกับแอชแบบมัดมือชก ก่อนจะหันหลังเดินออกไปจากห้ อง พยาบาลอย่างรวดเร็ ว

"อะ...เอาตามนันก็ ้ ได้ คะ่ ......คุณลัล..."

-คืนนัน้

"สวัสดีคะ่ คุณแอช ชันมาแล้ ้ วค่ะ" หญิงสาวเคาะประตูเรี ยกแอชที่หน้ าห้ อง

"ระ...รอแปปนะคะ..." แอชค่อยๆลุกออกจากเตียงทันทีที่เสียงเคาะประตูดงั ขึ ้ นก่อยจะวิ่งไปเปิ ดประตูให้ ลลั ลาบาย

ภายในห้ องถูกจัดเก็บไปแล้ วส่วนหนึง่ แต่ถึงกระนันก็ ้ ย ืังคงมีหนังสือกองอยูบ่ นพื ้นหลายพันเล่มซึง่ ยังหา ที่เ ก็บไม่ได้ ...จาทาให้ ห้องนันคั ้ บแคบไปถนัดตาเลยทีเดีย ว...


"ขอบคุณค่ะ" ลัลลาบายในชุดนอนสีชมพูหวานเอ่ยขอบคุณอีกฝ่ าย ก่อนจะก้ าวเข้ าไปในห้ องของแอชอย่าง ระมัดระวัง จนในที่สดุ เธอก็เข้ าไปนัง่ อยูบ่ นเตียงของแอชจนได้ "มาเถอะค่ะ คุณแอช...." ลัลลาบายยิ ้มให้ แอชอย่างอ่อนหวาน โดยซ่อนความนัยอะไรบางอย่างทีอ่ ีกฝ่ าย อ่านไม่ออกเอาไ ว้

"อะ...เอ๋...." แอชมองไปที่คนตรงหน้ าอย่างงงๆ...พอเข้ ามาก็ชวนนอนเลย งันเหรอ...แปลกจริ ้ งๆ...

ถึงเวลาปกติที่เธอนอนมันจะเป็ นช่วงดึกมากๆก็เถอะ...เ ธอเองก็คิดไว้ แล้ วว่าคงต้ องเร็ วกว่าปกติแต่ก็���ม่ คิดว ื่ าจะเร็ วถึงขนาดนี ้เลย ..ถึงกระนันเธอยั ้ งคงไม่กล้ าปฏิเสธหญิงสาวตรงหน้ าไป. ..

"งันรอสั ้ กครู่นะค่ะ....." แอชขอตัวลัลบาอายไปจัดการธุระส่วนตัวสักพักก่อนจะขึ ้ นไปนอนบนเตียง..

"งัน... ้ ช่วยนอนกอดชันไว้ ้ ด้วยนะคะ หรื อจะแค่กมุ มือก็ได้ คะ่ " ลัลลาบายนอนตะแคงข้ างเพื่อให้ อีกฝ่ ายกอด หรื อสัมผัสกั บมือของเธอได้ ถนัดมากขึ ้น


"...ขะ...ค่ะ..." แอชเริ่ มสงสัยเล็กน้ อยกับท่าทีแปลกๆของลัลลาบายแต่ก็ ยอมทาตามที่เธอขอแต่โดยดี ...

ผู้หญิงด้ วยกันปกติเวลานอนด้ วยกันเขาทากันแบบนี ้เองส ืิ นะ...เธอคิดในใจ เพราะตลอดมาเธอได้ แต่นอนคนเดียวมาตลอดนี่อาจจะเป็ นเร ืื ื่ องปกติก็ได้ ละนะ...

-ในฝั นร่างของแอชในชุดนอนยืนอยูภ่ ายในทุง่ ดอกไม้ อนั กว้ างให ญ่ไพศาลสุดลูกหูลกู ตา โดยมีลลั ลาบายยืนอยู่ ข้ างๆ กับหญิงสาว "ยินดีต้อนรับสูค่ วามฝั นค่ะ คุณแอช" ลัลลาบายกล่าวต้ อนรับแล้ วถอนสายบัวให้ กบั อีกฝ่ าย

"เอ๋.....ที่น.ี่ ......?" "แล้ วคุณลัล มาอยูท่ ี่นี่ไดยังไงค่ะ?" แอชถามขึ ้นอย่างงงๆ....นี่มนั อะไรกัน... เธอกาลังฝั นอยูส่ นิ ะ...แต่ทาไมลัลลาบายถึงมาอยูต่ รงห น้ าเธอได้ ละ..


"ฮะๆ มันอธิบายยากนะคะ คือชันสามารถพาใครก็ ้ ตามที่นอนกับชันเข้ ้ ามาในความฝั นของชันที ้ ่สร้ างขึ ้นเอง ได้ นะ่ ค่ะ อีกอย่างหนึง่ คือ... ร่างชันเป็ ้ นสือ่ กลางให้ วิญญาณไื้ด้ด้วยน่ะค่ะ" หญิงสาวอธิบายให้ อีกฝ่ ายฟั ง ซึง่ เธอก็ไม่ร้ ูเหมือนกันว่าอีกฝ่ ายจะเข้ าใจรึเปล่า "เอาเป็ นว่า... ให้ เขาเข้ ามาเลยละกัน คุณโซวจูโร่คะ เข้ ามาได้ เลยค่า~" ลัลลาบายเงยหน้ าขึ ้นแล้ วร้ องเรี ยก ใครบางคนที่รออยูข่ ื้างนอก

ร่างของชายหนุม่ ค่อยๆปรากฏขึ ้นมา ให้ ทงคู ั ้ ไ่ ด้ เห็น... "ควรจะทักยังไงดีละ่ เนี่ย...." เขายิ ้มกับกับแอช ... วูบสาวลมค่อยๆพัดผ่านไปราวกับว่าผมที่ยาวขึ ้นกว่าแต่ ก่อนของเธอปลิวไปตามแรงเฉื่อยนัน.... ้ สายตาของเธอหันไปสบตากับชายหนุม่ ตรงหน้ า....คนที่เธอ รู้จกั ดี

...ใช่...คนที่เธอคิดว่าไม่มีโอกาสจะได้ พบอีกแล้ ว...

น ้าตาของแอชค่อยๆไหลเื่ อ่อออกมา...ณ.ช่วงเวลานันเธอถ ้ ืึ งกับทาตัวไม่ถกู ....ได้ แต่ยิ ้มอย่างนันทั ้ ง้ น ้าตาพร ื้อมๆกับมองไปที่คนตรงหน้ า..


"อะ แอช!! ร้ องไห้ ทาไมเนี่ย" โซวจูโร่พดู อยากตกใจ เขารี บเดินเขาไปหาเธอเพือ่ จะได้ เห็นหน้ าชัดๆ "ไม่เอาน่า...ได้ เจอกันทังที ้ อย่างร้ องซิ"

ฟุบ.... แอชไม่พดู อะไรแต่กระโดดเข้ ากอดคนตรงหน้ าอย่างรวดเร็ ว ...

เย็นจัง...ถึงจะเย็นแต่ทาไมกลับรู้สกึ อบอุ่น.... น ้าตาของเธอไหลเปื อ้ นไหล่ของคนตรงหน้ าราวกับว่าเป็ นเ รื่ องปกติไปแล้ ว

"...คุณโซวจูโร่ .......ฮืออออออ........"

"เอ่อ..." โซวจูโร่ไม่ร้ ูจะพูดอะไรออกไปดี เขาได้ แต่กอดเธอเอาไว้

"คิดถึงจัง.......ผมคิดถึงคุณมากเลยนะ...." "ถึงจะเป็ นแค่ฝัน....แต่แค่นี ้ก็เกินพอแล้ ว...." แอชพูดออกมาเบาๆ...ก่อนจะหลับตากอดคนตรงหน้ าไว้ ให้ นา นที่สดุ

คาว่า 'ผม' ที่เธอพยายามไม่ใช้ มานานแสนนานถูกนากลับมาใช้ อีกครั ้ งราวกับเวลลาที่หยุดลงไปของเธอ


เมื่อตอนนันได้ ้ กลับมา เชื่อมต่ออีกครัง้ ....

"ชันก็ ้ คิดถึงเธอแอช...." เขาค่อยๆดึงตัวแอชออกมาแล้ วมองหน้ าเธอชัดๆ "สวยขึ ้นเยอะเลยนี่.....ว่าแต่ยงั เรี ยกตัวเองว่า ผมอี กหรื อไง?" โซวจูโร่พดู กับหญิงอันเป็ นที่รัก

มีหลายสิง่ ที่เปลีย่ นไป แต่ความรู้สกึ ของทังคู ้ ่ดเู หมือนจะยังไม่เปลีย่ นแปลง

"กะ....ก็พยายามอยูน่ ะฮะ....." แอชหน้ าขึ ้นสีเรื่ ออย่างรวดเร็ วเมื่อคนตรงบหน้ าพูดแบ บนันกั ้ บเธอก่อนจะหลบตาเล็กน้ อย...

"ก่ะ...ก็อยากให้ คณ ุ โซจูโร่ร้ ูสกึ ว่าผมยังเหมือนเดิม ...มะ...ไม่เปลี ้ยนแปลงไงฮะ..." เธอพูดออกมาอย่างขัดเขินก่อนจะหน้ าแดงขึ ้นมากกว่าเดิ มเสียเอง...

"คะ...ความรู้สกึ ขะ...ของผมตอนนี ้ก็ยงั ไม่เปลีย่ นเหม ืื อนกัน...." เธอรักเขา...แม้ วา่ คนตรงหน้ าจะไม่มีชีวิตอยูแ่ ล้ ว... แต่ถึงกระนันความรู ้ ้ สกึ นี ้จะไม่มีวนั เปลีย่ นแปลงไปต ลอดกาล..


โซวจูโร่ยิ ้มให้ กบั แอช เวลาสองปี หลังจากความตายนันมั ้ นช่างยาวนานเสียจริ ง ไม่มีวนั ไหนที่เขาไม่นกึ ถึง เธอ "ชันดี ้ ใจนะ..ที่ได้ ยินแบบนี ้..." เขาพูดเพียงแค่นนก็ ั ้ โน้ มตัวเข้ าหาแอช...

...ราวกับภาพในอดีตซ้ อนทับกลับมาอีกครัง้ ... แอชค่อยๆโน้ มตัวเข้ าหาคนตรงหน้ าเช่นกันพร้ อมกับหลับต าลงริ มฝี ปากที่อวบอิ่มเป็ นสีชมพูคอ่ ยๆประกบ กับคนตรงห น้ า....น ้าตาแห่งความปิ ติคอ่ ยๆไหลออกมาโดยที่ไม่ทนั น ืัดหมาย..

แม้ จะเป็ นช่วงเวลาที่เรี ยกได้ วา่ เป็ นแค่ฝัน..แต่นี่ก ื็ ทาให้ เธอมีความสุขมากแล้ ว...

โซวจูโร่คอยๆถอนจูบออกมา... แต่แล้ วเขาก็นกึ เรื่ องสาคัญขึ ้นมาได้ "เดี๋ยวซิ!! ไอที่เราอยูม่ นั จิตคนอื่นไม่ใช่เหรอ!!"

"คิคิ..คุณโซวจูโร่ยงั ตลกเหมือนเดิมเลยนะค่ะ..."


แอชที่เห็นท่าทีเลิกลัก่ ไปไม่ถกู ของคนตรงหน้ าก็อดยิ ้ มขึ ้นมาเป็ นไม่ได้ ...ช่างนึกถึงวันเก่าๆเสียจริ ง..

"มันจะมีอะไรให้ เปลีย่ นล่ะ...แล้ วเธอล่ะเป็ นไงบ้ างผ่ านมา2ปี แล้ วมีอะไรเกิดขึ ้นบ้ างล่ะ" โซวจูโร่ถามแอชอย่างเป็ นห่วง เขาอยากรู้เรื่ องของเธอในช่วงที่เขาื่ ไม่สามารถเจอเธอ ได้

แอชค่อยๆเล่าเรื่ องทุกอย่างให้ คนตรงหน้ าฟั งอย่างไม่ไ ด้ หยุดหายใจ ราวกับว่าวันนี ้เธอพูดมากที่สดุ ในชีวิตเลยก็วา่ ได้ .. ..เธอไม่อยกาสูญเสียเวลาที่มีคา่ นี ้ไปจริ งๆ....

เมื่อคิดดังนัน...รอบยิ ้ ้มที่เคยสดใสกลับค่อยๆเลือนห ายไปจากใบหน้ าของเธอทีละน้ อยๆ...

"ไม่อยากจากไปเลย...." "ไม่อยากให้ เวลาตอนนี ้หมดไปเลย...." น ้าตาของแอชเริ่ มไหลออกมาอีกครัง้ ...แต่เธอก็พยายามป าดมันออกก่อนจะยิ ้มให้ กบั คนตรงหน้ า... เพราะเธอไม่อยากให้ เขาเห็นใบหน้ าที่เศร้ าเสียใจของเธ อ...ต้ องเข้ มแข็งเอาไว้ ....

"แอช...เธอเข้ มแข็งกว่าเมื่อสองปี ก่อนจริ งๆ...น่ าเสี ยดายที่ชนอยู ั ้ ข่ ้ างเธอไม่ได้ " เขาทาที่ทาได้ แล้ ว.....หน้ าที่ของเขาได้ หมดลงแล้ ว...

"ถ้ าเลือกได้ ผมอยากจะอ่อนแอเหมือนเดิมมากกว่า... .." เธอยังคงปาดน ้าตาที่ไหลของเธอไม่หยุดอยู่..


"อยากให้ คณ ุ ปกป้อง..." "อยากให้ คณ ุ คอยดูแล...." "ถึงจะเหมือนเดิมก็ไม่เป็ นไร...."

"ขะ...ขอแค่คณ ุ อยูข่ ้ างๆ ไม่วา่ จะอะไรผมก็ยอมทังนั ้ น...." ้

"ถ้ าเป็ นไปได้ ชนก็ ั ้ อยากอยูก่ บั เธอ.... "แอช...ถึงสาหรับเธอที่นี่อาจจะแค่ ้เป็ นแค่ความฝ ืัน แต่ตอนนี ้มันคือช่วงเวลาที่ดีที่สดุ ของชัน้ ...." โซวจูโร่เข้ าไปกระซิบที่ข้างๆหูของเธอ "คืนนี ้ชันจะไม่ ้ ไปไหนทังนั ้ น..." ้

"อย่างน้ อยเวลานี ้....ผมจะจามันไปตลอดเลยฮะ..... " แอชยิ ้มให้ กบั คนตรงหน้ า...เธอต้ องแสดงด้ านที่เข้ มแข็ งให้ เขาเห็นสินะ....

"อืม....ถ้ าชาติหน้ ามีจริ งก็อยากเจอกับเธออีกครั ื้ง" "พูดอะไรแปลกๆแฮะ ชันเนี ้ ้ย...." ทังทั ้ งที ้ ่ไม่เคยเชื่อเรื่ องพวกนี ้แท้ ๆ.....


"ผมก็เหมือนกัน...." แอชยิ ้มให้ กบั คนตรงหน้ าอย่างอ่อนโยน..... เวลาของเธอจะอยูต่ อ่ ไปได้ อีกสักกี่ปีกันนะ....แล้วทา ไมเธอถึงยังไม่ตาย...เรื่องนี ้ช่างเป็ นปริ ศนาเสียจริ ง...

"จะรักคุณตลอดไปเลย..."

"ชันก็ ้ เหมือนกัน..." โซวจูโร่โน้ มตัวเข้ าหาหญิงสาวอีกครัง้ ก่อนที่จะค่อยๆ บรรจงจุมพิตเธอ ให้ มนั เป็ นความทรงจาของสองเราตลอดไป...

หญิงสาวตอบรับจูบครัง้ ที่สองของเขาอย่างว่าง่าย... ก่อนจะค่อยๆปิ ดตาลง....อยากให้ ความรู้สกึ ยังคงอยูแ่ บ บนี ้ตลอดไปตราบนานเท่านาน....

แอชๆ


วันนี ้...เป็ นวันฝนตก... หลาย ๆ คนอาจจะคิดว่าฝนนันมั ้ น���่าราคาญเพราะทาให้ เสื ้อผ้ าเป ืี ยก เนื ้อตัว เปี ยก การเดินทางไม่สะดวก และอีกหลาย ๆ เหตุผล แต่ถ้าลองคิดอีกแบบนึงล่ะ ฝนที่ตกลงมานันให้ ้ ความชุ่มชื ้นแก่โลก และ...อาจจะยังให้ ความชุ่มชื่นแก่ใจ ของคนเราได้ อีกด้ วย แกร๊ ก เสียงเปิ ดประตูห้องพยาบาลดังขึ ้นพร้ อม ๆ กับหญิงสาวนางหนึง่ วิ่งกระหืดกระหอบเข้ ามาโดยที่เนื ้ อตัวและเสื ้อผ้ าของเธอเปี ยนฝนเล็กน้ อย "โอ๊ ย!! เจ้ าฝนนี่...มันจะตกลงมาทาไมกันนะ? ไม่ชอบเลยจริ ง ๆ"

ปุเนี๊ยว...~~ เสียงของประธานอาเรี ยดังขึ ้นมาไม่หา่ งจากหญิงสาวผมม่ วงมากนัก ก่อนจะตามมาด้ วยรถเข็นอัตโนมัติสขี าวสะอาด....

"อ่าว...คุณฮาคัว...?" "สวัสดีคะ่ ..." แอชพูดพร้ อมกับยิ ้มให้ หญิงสาวตรงหน้ า

"โอ๊ ะ คุณแอช...สวัสดีคะ่ " ฮาคัวทักทายหญิงสาวที่นงั่ อยูบ่ นรถเข็นด้ วยสีหน้ าที่ ไม่คอ่ ยดีเท่าไรเพราะเปี ยกฝนมา


"เฮ้ อ...ฝนนี่มนั จริ ง ๆ เลยนะ..." "ไม่ร้ ูจะตกลงมาทาไม?" "ดีนะเนี่ยที่มนั ตกลงมาตอนที่ฉนั เดินอยูใ่ กล้ ๆ ห้ องพยาบาลที่คณ ุ อยูพ่ อดีนะ่ " เธอถอนหายใจอีกครัง้ ก่อนที่จะเดินไปหยิบผ้ าเช็ดหน้ าม าด้ วยอารมณ์ที่ไม่คอ่ ยดีเท่าไร "โอ๊ ย!! หงุดหงิดจริ งเล๊ ย!!" "คุณแอชไม่ร้ ู สกึ หงุดหงิดบ้ างเหรอคะเวลาที่ฝนตกน ื่ ะ.. .?"

"เอ๋....." แอชเอียงหัวเล็กน้ อยเป็ นเชิงสงสัย "คุณฮาคัวไม่ชอบฝนงันเหรอค่ ้ ะ ?"

"ค่ะ!!" เธอพยักหน้ าในขณะที่กาลังเอาผ้ าเช็ดหน้ ามาเช็ดผมของเ ธออยู่ "ไม่ชอบเลยล่ะค่ะ..." "ทังท ้ าให้ ตวั เปี ยก เสื ้อผ้ าเปี ยก เดินทางก็ไม่สะดวก แถมบางทียงั ทาให้ ไฟดับเหมือนอย่างตอนนี ้อีก!!" เธอเริ่ มเหลียวซ้ าย แลขวา เพราะตอนนี ้ไฟดับ บรรยากาศโดยรอบมันก็เริ่ มมืด... ถ้ าจะมีสงิ่ ที่เธอกลัวที่สดุ จะโผล่ออกมานันมั ้ นก็ไม่ ใช่เรื่ องแปลกเลยสักนิด "หวังว่า...ที่นี่คงจะไม่มีอะไรโผล่ออกมานะ"


เธอพูดด้ วยเสียงสัน่ เครื อเบา ๆ

"แหม...ไม่มีหรอกค่ะเรื่องแบบนันน่ ้ ะ"

"งันเหรอค่ ้ ะ..." แอชพูดอย่างยิ ้มๆก่อนจะมองออกไปยังพื ้นที่ที่เปี ยกปอ นไปหมด...

"ฝนอาจจะทาให้ ตวั เปี ยก เสื ้อผ้ าเปี ยก เดินทางก็ไม่สะดวก ก็จริ ง""แต่เพราะมีมนั ...ทังต้ ้ นไม้ ...ใบหญ้ าหรื อ พืช ต่างๆจึงเจริญเติบโตได้ แบบนี ้"

"คุณฮาคัวไม่คิดว่ามันวิเศษบ้ างเหรอค่ะ?" แอชพูดอย่างยิ ้มๆ พร้ อมกับมองไปยังพื ้นที่เขียวขจีสวยงามตรงหน้ า

เมื่อได้ ยินที่แอชพูดแบบนัน้ ฮาคัวเองก็เริ่มคิดตาม...


"อืม... บะ...บางทีอาจจะเป็ นตามที่คณ ุ แอชว่ามาก็ได้ มง? ั้ เธอตอบแบบไม่มองหน้ าอีกฝ่ ายและหน้ าแดงนิดหน่อย เพราะความรู้สกึ ในใจของเธออีกด้ านนึงนันมั ้ นก็ เป็ นไป ตามที่แอชพูดจริ ง ๆ "แต่ยงั ไงฉันก็ไม่ชอบฝนค่ะ่ !" "เพราะเวลาฝนตกทีไร... มันมักจะโผล่ออกมาทุกทีเลยค่ะ..." เธอตอบพลางส่งสายตาล่องแล่กอีกครัง้ แล้ วสิง่ ที่เธอกลัวมันคืออะไรกันนะ?

"มัน?......" หญิงสาวส่ายหัวงงเล็กน้ อยก่อนจะนึกขึ ้นได้ "อ้ อ...วิญญาณงันเหรอค่ ้ ะ?...." เธอพยายามถามคนรงหน้ าเสียงเรี ยบเพื่อไม่ให้ ตื่นตกใจ. .


"นัน่ สินะ...ของแบบนี ้มันก็นา่ กลัวจริ งๆนัน่ ละ.. .." แอชพูดพร้ อมกับอมยิ ้มเล็กน้ อย....ไม่นา่ เชื่อจริ งๆผู ื้หญิงที่ดเู ข้ มแข็งแบบคุณฮาคัวเนี ้ยนะกลัวผี..

"อืม...." "แต่ถ้าเป็ นวิญญาณของเพื่อนสนิทหรื อคนรัก ฉันเองก็อยากเจอเหมือนกันนะ" หญิงสาวมองไปบนฟ้าสีครามด้ วยใบหน้ าเศร้ าเล็กน้ อย แต่ยงั คงยิ ้มอยู่...

ฮาคัวรี บส่ายหน้ าไปมาเป็ นการใหญ่

"ไม่คะ่ !! ไม่เอาค่ะ... จะเป็ นวิญญาณเพื่อนหรื ออะไรก็ช่าง... ถ้ าโผล่ออกมาให้ เห็นกันแบบซึง่ ๆ หน้ าแบบนี ้ ฉันไม่เอาค่ะ" เธอยืนยันหนักแน่นเพราะถ้ าเป็ นเรื่ องวิญญาณหรื อเรื่ อ งผีแล้ วนัน้ จะเป็ นแบบไหนเธอก็ไม่อยากจะพบเห็น หรื อเจอะเจอทังนั ้ ้ นแหละ


"ถ้ า...จะโผล่มาจริ ง ๆ นันขอแค่ ้ มาในฝั นก็พอ..." "แล้ วอีกอย่างคุณแอชอย่าพูดแบบนี ้สิ..." "ฉะ...ฉันกลัวจริ ง ๆ นะ" ยิ่งแอชาพูดแบบนี ้ด้ วยแล้ ว มันก็ยิ่งทาให้ ฮาคัวนันกลั ้ วมากยิ่งขึ ้นเข้ าไปอีก ไหนจะเสียงฝน เสียงสิง่ ของที่ฝนตกกระทบ เสียงลม เสียงใบไม้ ปลิวไหว ทุกอย่างมันช่างทาให้ เธอสามารถมองเห็นเป็ นผีได้ หมดเล ยจริ ง ๆ

"คุณฮาคัวพูดแบบนัน...มั ้ นน่าเศร้ านะค่ะ" แอชพูเป็ นเชิงเตื่อนสติคนตรงหน้ าก่อนจะถอนหายใจลง...

"ไหนๆก็มาแล้ ว แวะดื่มชากันหน่อยมัย?" ้


ฮาคัวนิ่งเงียบไปครู่นงึ เพราะคาพูดของแอช

...น่าเศร้ า...เหรอ...มันก็จริ งนะ...แต่...ยังไงก็ทาใ จให้ อยากเจอวิญญาณไม่ได้ จริ ง ๆ นัน่ แหละ... เธอเริ่ มสับสนภายใจหัวกับความคิดของเธอเองแล้ วสิ ว่าอย่างไหนมันถูกกันแน่ เมื่อยังไม่อาจจะสรุปได้ สิง่ ที่เธอควรทาต่อไปก็ คอื การไปนัง่ ที่โต๊ ะรับแขกตามคาเชิญของแอช "งันก็ ้ ขอรบกวนหน่อยนะ..." เธอค่อย ๆ นัง่ ลงที่เก้ าอี ้อย่างช้ า ๆ พลางมองตามหลังของแอชไป "ว่าแต่...คุณแอชอยูใ่ นห้ องพยาบาลมืด ๆ คนเดียวแบบนี ้ไม่กลัวบ้ างเหรอ?"


"เอ....ถ้ าเป็ นเมื่อก่อนนะกลัวสุดๆเลยละ" แอชตอบด้ วยใบหน้ ายิ ้มแย้ ม....พูดแล้ วก็อดนึกถึงตัวเร าสมัยก่อนไม่ได้ จริ งๆ ต้ องมีคนคอยห่วยและดูแลเสมอ..แต่ตอนนี ้กลับไม่มีใครอ ยูอ่ ีกแล้ ว สุดท้ ายเธอเองก็ต้องพยายามต่อไป...

"พอรู้วา่ ต้ องอยูต่ วั คนเดียว...ไม่มีใครคอยดูแลแล้ ว. ..." "อยูด่ ีๆคววามกลัวมันก็หายไปนะค่ะ" แอชยิ ้มอย่างเศร้ าๆ...แม้ ตายความตายที่เข้ าใกล้ มาเรื ื่ อยเธอยังไม่กลัวเลย...

ฮาคัวมองตรงไปยังแอชที่กาลังชงชาอยู่ พลางทาสีหน้ าเศร้ าเล็ก ๆ เมื่อได้ ยินที่เธอพูดแบบนัน้ "แล้ ว...คุณแอชไม่มีคนที่ชอบ หรื อ คนรักบ้ างเลยเหรอ?" "จะได้ มีคนคอยดูแลไง..."

กึก.... เสียงแก้ วกระทบช้ อนเล็กน้ อยก่อนจะหยุดลง...

"มีส.ิ ..คนรักนะ...แต่คงไม่มีโอกาสได้ เจอแล้ วละน ะ" แอชพูดโดยไม่สบตาหญิงสาวที่นงั่ อยูด่ ้ านหลัง...

ใช่...ต้ องเข้ มแข็งเอาไว้ ส.ิ .อย่าร้ อง... แต่ทว่าไม่ทนั เสียแล้ ว...น ้าใสๆหยดลงบนโต๊ ะชงชาราวกั บฝนที่ยงั คงตกอยู่...


หญิงสาวค่อยๆค่อยมือขึ ้นมาปาดน ้าตาในทันที.. "ขอโทษนะค่ะ...ดูเหมือนฉันจะอ่อนแออีกแล้ วสิ..." เธอหันไปยิ ้มให้ กบั ฮาคัวพร้ อมน ้าตา

"อะ...ขะ...ขอโทษนะ..." ฮาคัวรี บลุกขึ ้นพร้ อมหากระดาษทิชชู่มาซับน ้าตาของแอช ที่น ้าตากาลังไหลริ นพร้ อมรอยยิ ้มแห่งความเศร้ า "อย่าร้ องเลยนะ คุณแอช..." "ฉันไม่ร้ ูจริ ง ๆ... ขอโทษนะ..." ฮาคัวมีสหี น้ าเศร้ าลงไปถนัดตาในขณะที่เธอกาลังซับน ้า ตาและเช็อดคราบน ้าตาที่แก้ มของอีกฝ่ าย ความรู้สกึ ของแอชนัน้ ฮาคัวเองเข้ าใจเมื่อตอนสมัย 0093 ที่เธอต้ องเสียเพื่อนไปทังหน่ ้ วย ความรู้สกึ เศร้ าเสียใจนัน้ เธอเองก็เข้ าใจดี หลังจากที่เช็ดน ้าตาให้ แอชเสร็ จแล้ ว เธอก็คอ่ ย ๆ นัง่ ลงที่เก้ าอี ้ พลางถามหญิงสาวที่นงั่ อยูไ่ ม่หา่ งจากเธอ

"คนรักนี่... มันเป็ นยังไงกันเหรอ คุณแอช?"


เอ๊ ะ...~! หญิงสายหันขึ ้นมามองฮาคัวเล็กน้ อยด้ วยสีหน้ าประหลาดใ จ

"ไม่ร้ ูสคิ ะ่ .....ฉันเองก็ไม่คอ่ ยเข้ าใจความรู้สกึ นี ื้เหมือนกัน.." "อาจจะอยากให้ คนๆนันอยู ้ ข่ ้ างๆเรา คอยเป็ นห่วงเรา อยากอยูก่ บั เขาไปตลอด..." "คงจะประมานนี ้ละมัง"้ แอชตอบอย่างยิ ้มๆ...เธอเองก็ไม่เข้่ าใจความหมายของคา ว่ารักลึกซึ ้งเหมือนกัน...

"เหรอคะ...?" ฮาคัวที่ดเู หมือนยังไม่คอ่ ยเข้ าใจที่แอชพูดเท่าไรก็ไ ด้ แต่ทาหน้ าเหมือนเธอกาลังคิดถึง ความหมายตามที่แอชบอ กมาเมื่อสักครู่นี ้อยู่ "ความรู้สกึ ที่คณ ุ แอชพูดมานัน้ ฉันยังไม่คอ่ ยเข้ าใจเท่าไรเลย..." "อาจจะเป็ นเพราะฉันพยายามทีจ่ ะอยูด่ ้ วยตัวเองคนเ ดียว ตลอดมาหลายปี ล่ะมัง้ ...เลยอยูต่ วั คนเดียวมา ตลอด...ไม ื่ คอ่ ยได้ สนใจพวกเรื่ องความรักน่ะ" ฮาคัวพูดไปพลาง ยิ ้มแหะ ๆ ให้ แอชไปพลาง พร้ อม ๆ กับหยิบถ้ วยน ้าชาที่แอชยกมาให้ เตรี ยมพร้ อมจะดื่ม กึก!!


ในตอนนันเองที ้ ่ฮาคัวรู้สกึ เหมือนกับได้ ยินเสียงอะไร บางอย่างที่อยูไ่ ม่หา่ งจากที่ที่พวกเธอนัง่ อยูเ่ ท่าไ ร เธอเริ่ มนัง่ ตัวสัน่ จนน ้าชาเริ่ มกระฉอกออกจากแก้ ว เพราะสมองของเธอเริ่ มจินตนาการถึงอะไรบางอย่างเข้ า แล ื้ว

"ปุเนี๊ยว...." เสียงของประธานอาเรี ยดังขึ ้น ก่อนจะๆค่อยๆยกเค้ กช๊ อกโกแล็ต3ก่อนมาวางบนโต๊ ะ


"เอ๋....คุณฮาคัวเป็ นอะไรไปเหรอค่ะ?" แอชพูดขึ ้นเป็ นเชิงสงสัยเมื่อได้ เห็นใบหน้ าที่ดลู กุ ล ืี ื้ลกุ ลนของเธอ

เมื่อเธอรู้วา่ เจ้ าของเสียงอะไรบางอย่างนันคื ้ อ เจ้ าแมวอ้ วนสีขาว ตัวนี ้แล้ วนัน้ มันทาให้ เธอรู้สกึ โล่งใจเป็ นอย่างมากจนถึงกับต้ องถอน หายใจออกมาเลยทีเดียว "อ๋อ...ไม่มีอะไรหรอกคุณแอช... ตอนแรกก็แค่นกึ ว่าจะเป็ น.........." เธอพูดไม่ออกเลยว่าตอนแรกนันเธอคิ ้ ดว่าเป็ นพวกผีหรื อ วิญญาณจะโผล่ออกมาเสียอีก เธอหันไปทางแมว อ้ วนที่กาลังทาหน้ าเด๋อด๋าอยู่


"เฮ้ อ...เจ้ าแมวอ้ วนตัวนี ้นี่เอง...ทาเอาตกอกตกใ จหมด เลยนะ..." เธอบ่นแบบเสียไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้ คิดอะไรมาก พอแมวอ้ วนสีขาววางเค้ กลงบนโต๊ ะเสร็ จและกาลังจะเดินไป นัน้ ฮาคัวก็ได้ เอามือคว้ าแขน (?) ของแมวอ้ วนเอาไว้ ก่อน "จะไปไหนน่ะ...มาให้ ลงโทษก่อนซะดี ๆ เลยนะ เจ้ าแมวอ้ วน..." พูดจบเธอก็จบั เจ้ าแมวอ้ วนขึ ้นมาวางบนตักพร้ อมกับจับพ ืุ งและเขย่งพุงไปมา...

"เป็ นยังไงล่ะ นี่ละ่ คือโทษที่มาทาให้ ฉนั ตกใจล่ะ ฮะฮะฮะ" ดูเหมือนเธอจะมีความสุขที่ได้ แกล้ งเจ้ าแมวอ้ วนตัวนี ้ เสียจริ ง ๆ เลย เพราะสีหน้ าของเธอในตอนนี ้บ่งบอก อย่างนัน้

"คิคิ......" แอชอดเผลอหัวเราะออกมาไมไื่ ด้กบั ท่าทีเป็ นเด็กๆของหญิ งสาว...


แน่นอนว่า...รวมถึงประธานอาเรี ยด้ วย... หญิงสาวค่อยๆมองออกไปนอกหน้ าต่างแม้ ท้องฟ้าจะมืดเพรา ะฝนตก.... ..แต่มนั กลับเต็มไปด้ วยประกายของหยาดฝนที่สะท้ อนกับแ สงไฟสวยงาม

คุณโซวจูโร่ ...วันนีฉ้ ันก็ยังมีความสุขอยู่นะ....... ขอให้ วันนีเ้ ป็ นวันที่ดีอีกวันละกัน....

-……..Fin…….-


MStirkx