Page 1


เรกซิเกลเมืองแห่งปั ญญาและความรู้ หอสมุดแห่งใหญ่ตงตระหง่ ั้ านอยู่กลางเมืองแต่นนั่ ก็ไมได้ ดึงความสนใจของเด็กหนุ่มผมขาวเลยแม้ แต่น้อย เขาได้ แต่เดินไปตามทางที่ขดยาวอย่าง หน่ายๆในมือถือถุงอะไรบางอย่างมากรายราวกับคนที่เพิ่งจะไปซื ้อของมา

“เฮ้ อ.....หนักชะมัด....วันนี ้ยัยเอสก็ดนั ไม่สบาย คุณยูคาริก็ดนั สัง่ เรามาทางานหนัก แบบนี ้คนเดียวอีก...” โรแวนบ่นอย่างเซงๆอากาศวันนี ้ก็เริ่มหนาวมากกว่าปกติแล้ วด้ วย

ใช่แล้ วเมื่อไม่กี่ชวั่ โมงก่อนหน้ านี ้เจ้ าของร้ านหน้ าเลือดขี ้งกที่เขากาลังทางานอยู่ดนั เกิด อารมณ์พิศวาศอยากซื ้อของเข้ าร้ านมาจัดปาตี ้ซะดื ้อๆ แถมอากาศหนาวๆแบบนี ้มันเป็ นช่วงที่ เขาไม่ชอบอย่างสุดๆเลยด้ วยสิ

“เกลียดอากาศแบบนี ้สุดๆเลย..... “

โรแวนได้ แต่เดินไปเรื่ อยๆ นี่ก็ผา่ นมาเกือบหนึ่งปี แล้ วที่เขาทางานอยู่ที่นี่ ยูคาริก็ยงั ไม่ ยอมบอกอะไรเขาเหมือนเดิม วันๆได้ แต่ใส่ชดุ เมดนัง่ ทางานรับลูกค้ าไปเรื่ อย ทาไมกันนะ... ทาไมขถึงไม่คิดจะหนีหรื อเลิกทางานแบบนี ้กัน..

เขาได้ แต่หวั เราะในความไม่เด็ดขาดของตน วันคืนที่ผา่ นราวกับว่าฝั นไปช่วงเวลาที่เขา ทางานอยู่ที่ร้านแห่งนี ้ช่างราวกับเรื่ องโกหก


“จะว่าไปก็เหนื่อยหน่อยๆแฮะที่ต้องแบกของบ้ าๆพวกนี ้กลับร้ าน” เขาเหลือบไปมอง กองถุงจานวนมากข้ างในมีทงอาหารเครื ั้ ่ องดื่ม ลูกโป่ งและต่างๆอีกมามาย ว่าแต่อาหารที่ร้าน มันก็น่าจะเหลือไม่ใช่หรอไง...เขาได้ แต่ห่อไหล่อย่างหน่ายๆบ่นไปก็ไมได้ อะไรขึ ้นมา

โรแวนตัดสินใจนัง่ พักอยู่บนม้ านัง่ ซึง่ ตังอยู ้ ่ไม่ห่างจากเขาเท่าไหร่นกั เขาค่อยๆวางของไว้ ข้ างตนก่อนจะทอดนัง่ ลงบนม้ านัง่ พร้ อมกับมองไปที่ท้องฟ้าอย่างเหนื่อยๆ

(...เวลามันผ่านไปเร็วจริ งๆแฮะ...) เขาคิด...ใช่แล้ วตังแต่ ้ เรื่ องคริสตัลสีดา พลังแห่งความ มืด สงครามกลางเมืองคารามิเพลล่า ทุกอย่างถูกจดจาเป็ นอดีตไปแล้ ว....ใช่แล้ วแม้ แต่เรื่ องที่ เขาเป็ นทายาทของ แจ็ค เดอะ ริปเปอร์ รุ่นที่2... . . . . . . . .


ค.ศ. 188x ‘ ไวท์ชาเปล ’ ลอนดอน

เสียงของรถจักรไอน ้าดังก้ องไปทัว่ บริ เวณก่อนจะหยุดลง ก่อนจะตายมาด้ วยฝี ก้ าวของ ผู้คนมากมายที่ก้าวลงมาจากรถพร้ อมกับสัมภาระมากมาย ซึง่ นัน่ ก็รวมถึงเด็กหนุ่มผมดาสนิท ที่ดจู ากหน้ าตาแล้ วน่าจะอายุยี่สบิ ต้ นๆเท่านันเอง ้

“แย่แล้ วนี่มนั จะเกือบจะเที่ยงคืนแล้ วนี่นา...” เด็กหนุ่มพูดอย่าร้ อนรนพลางมองไปที่ นาฬิกาพกสีเงินแวววาวอย่างใจร้ อน ก่อนจะหยิบกระเป๋ าถือใบเล็กๆเดินออกจาสถาณีอย่าง รวดเร็ว

อากาศยามค่าคืนของไวท์ชาเปลเป็ นไปตามที่เขาคาดไว้ จริงๆ เด็กหนุ่มกุมเสื ้อโค้ ทสี เกาลัดของตนไว้ แน่น หมกควันยังลอยคลุ้งไปตามตรอกซอกซอย ทาให้ บรรยากาศชวนสยอง มากมายเขารี บก้ าวขาอย่างรวดเร็วเพื่อให้ ถึงจุดหมายเร็วที่สดุ

เคร้ ง... เสียงเหมือนกับโลหะลงกระทบกับพื ้นดังเป็ นระยะๆมาจากฝั่ งตรอกด้ านข้ างขณะที่เขา กาลังเดินผ่านส่งผลให้ เด็กหนุ่มหันไปมองอย่างช่วยไม่ได้ เนื่องจากปฏิกิริยาตอบสนอง


แต่ทว่า...นัน่ คงเป็ นความคิดที่ผดิ ไปของเขาแล้ วจริงๆ....

ร่างของหญิงสาวผมสีเงินสวยงามสะท้ อนกับแสงจันทร์ กาลังคร่อมร่ างของศพไร้ วิญญาณเพศหญิงกาลังถูกชาแหละด้ วยของมีคมขนาดใหญ่ ดวงตาที่ถกู ควักออกมาค่อยๆถูก ยัดลงไปในปากของเธอ เสื ้อผ้ าของเจ้ าหล่อนขาดวิน่ ไปหมดส่งผลให้ เห็นรูปเว้ าส่วนโค้ งทุกส่วน แขนที่โดนสับออกจากร่างค่อยๆถูกยัดลงไปกลางมดลูก รวมถึงขาที่ตอนนี ้ถูกนาไปเย็บไว้ กบั ส่วนของท่อนแขน เด็กหนุ่มได้ แต่มองภาพตรงหน้ าอย่างสัน่ เทา แววตาสีดาสนิทจ้ องมองไปที่หญิงสาวผม สีเงินอย่างหวาดกลัวดวงตาสีแดงเลือดของเจ้ าหล่อนเริ่มสัมผัสถึงบุคคลที่สามที่เขามาในสถาน ที่นี ้ได้ ก่อนจะหันมาสบตากับเขา ลิม่ เลือดสดๆจานวนมากที่ตดิ อยู่บนใบหน้ าเนื่องจากเลือดที่ กระเซ็นหันมองมาที่เขาพร้ อมกับยิ ้มที่มมุ ปาก

พรวด---! เด็กหนุ่มสะดุ้งโหยงขึ ้นมาในทันที หยาดเหงื่อไหลซึมไปทัว่ ร่างกายทังๆที ้ ่อากาศด้ าน นอกไม่ได้ เป็ นอย่างนัน้ เขาสอดส่ายสายตาไปรอบๆตอนนี ้เขานอนอยู่ในห้ องเล็กๆห้ องหนึ่งมี เตียงไม้ ที่เก่าตามอายุการใช้ งาน ด้ านข้ างมีหน้ าต่างเล็กๆที่ตอนนี ้มีแสงอาทิตย์สอ่ งลงมาบ่ง บอกช่วยเวลาให้ เขาได้ รับรู้

“อ่าว...ตื่นแล้ วงันเหรอครั ้ บ..” ด้ วยเสียงทักที่ดงั แทรกขึ ้นมาในห้ องที่เต็มไปด้ วยความ เงียบส่งผลให้ เด็กหนุ่มหันหน้ าไปทางต้ นเสียงในทันที ภาพของชายหนุ่มวัยกลางคนผมสีทอง สวมแว่นกลมไร้ กรอบกาลังมองมาที่เขาอย่างยิ ้มๆ


“คุณ.....?”

“อ้ อ...ผมคงแนะนาตัวช้ าไป ผมชื่อ จอห์น เอช วัตสัน” เขาพูดอย่างอารมณ์ดีแต่เด็ก หนุ่มตรงหน้ ากลับแสดงสีหน้ าตกใจก่อนจะรี บลุกขึ ้นจากเตียงแทบจะในทันที

“คะ..คุณคือหมอวัตสันนี่เอง...ขอโทษครับ..ผมชื่อ....” เด็กหนุ่มโค้ งให้ อีกฝ่ ายอย่าง รวดเร็วพร้ อมๆกับอาการประหม่า..

“ไม่ต้องขนาดนันก็ ้ ได้ ครับ คุณแจ็ค ไลเนอร์ ”

“เอ๋...ทาไมถึงรู้ชื่อผมได้ ละครับ....?” เด็กหนุ่มถามขึ ้นด้ วยความแปลกใน หมอวัตสันยัง คนยิ ้มเล็กน้ อยก่อนที่จะหยิบที่มีกระดาษเล็กๆอยู่ด้านในมาเปิ ดให้ เขาดูหวั กระดาษประทับตรา อะไรบางอย่างสีแดง

“พอดีวา่ ศาตราจารย์เรย์ เขาฝากจดหมายฉบับนี ้มาให้ ผมก่อนแล้ วเลยพอรู้เวลาคร่าวๆ นะครับ แต่ไม่นึกเลยว่าคุณจะมานอนสลบอยู่หน้ าคลินิกของผมแบบนี ้” หมอวัตสันพูดพลาง เดินไปหยิบกาน ้าร้ อนข้ างๆก่อนจะเทใส่แก้ วสีขาวอย่างสบายๆ


“เอ๋...สลบงันเหรอครั ้ บ?” แจ็คตอบถามด้ วยสีหน้ าแปลกใจเล็กน้ อย…นัน่ สินะ...ไอ เรื่ องแบบนันยั ้ งไงก็เป็ นแค่ความฝั นอยู่แล้ วละน่า...ใช่แล้ วทังผู ้ ้ หญิงคนนัน้ ทังศพมั ้ นไม่มีอยู่ ตังแต่ ้ แรกแล้ ว!..เขาสรุปเอาเองอย่างช้ าๆ ก่อนจะเดินไปหาหมอวัตสันที่นงั่ อยู่

“ผมแจ็ค ไลเนอร์ จะมาขอศึกษาอยู่กบั คุณตังแต่ ้ วนั นี ้เป็ นต้ นไปขอความกรุณาด้ วยนะ ครับ” เขาก้ มโค้ งให้ คนตรงหน้ าโดยไม่คิดจะเงยหน้ าขึ ้นมาแม้ แต่น้อย

“เฮ้ อ...ไอเราก็เคยบอกไปแล้ วนะว่าไม่รับลูกศิษย์ แต่ถ้าศาสตราจารย์เรย์ฝากมาแบบนี ้ ก็คงช่วยไมได้ ละนะ..” หมอวัตสันส่ายหัวเล็กน้ อยก่อนจะลุกขึ ้นหยิบเสื ้อโค้ ทที่แขวนอยู่ก่อนจะ หันหน้ ามาหาเขา “รี บๆจัดแจงข้ าวของแล้ วตามมาละ บอกไว้ ก่อนเลยว่าฉันไม่ใจดีหรอกนะ...”

“คะ..ครับ..!” แจ็คตอบรับคาของคนตรงหน้ าอย่างดีใจ

3 วันต่ อมา การเรี ยนของแจ็คเป็ นไปด้ วยความยากลาบากนอกจากจะเสียเวลาเรี ยนเกี่ยวกับ วิชาการแพทย์และยาแล้ วเขายังต้ องเจียดเวลาส่วนอื่นมาคอยเก็บทาความสะอาดรวมถึง ทาอาหารให้ กบั หมอวัตสันด้ วย ถึงแม้ จะเป็ นเวลาที่เหนื่อยและโหดไปเสียหน่อยแต่เขาก็มี ความสุขดี


“กลับมาแล้ ว” เสียงของหมอวัตสันดังมาจากหน้ าประตูก่อนเขาจะแหวนเสื ้อโค้ ทและ หมวกเอาไว้ ใบหน้ าของหมอวัตสันเริ่มแดงกล่าเล็กน้ อยพร้ อมๆกับกินเหล้ าที่คละคลุ้งไปทัว่

“ดื่มมาหนักเลยนะครับ....” แจ็คพูดพลางเดินไปเก็บของบนโต๊ ะไปอย่างเรื่ อยเปื่ อย

“เหนื่อยนิดหน่อยนะ...” เขานัง่ ลงบนโซฟาสีแดงอย่างเหนื่อยๆพร้ อมกับหยิบ หนังสือพิมพ์ขึ ้นมาอ่าน “พอดีพวกตารวจเขาเรี ยกไปพิสจู น์ศพนะ...สภาพนี่สดุ จะบรรยาย เหนื่อยจริงๆ ตา หัว มือ ขาถูกเย็บใหม่มวั่ ไปหมด คนร้ ายคงวิปริตน่าดูเลยละ..”

“เอ๋...?” คาพูดของหมอวัตสันทาให้ แจ็คถึงกับขนลุกไม่น้อยพร้ อมกับมองไปที่หน้ าของ หมอวัตสันสีหน้ าซีดเผือก “ตะ...ตังแต่ ้ เมื่อไหร่งนเหรอครั ั้ บ...ศพนัน่ นะ...”

“นัน่ สิ น่าจะสักประมาณสามวันได้ แล้ วละมัง.....ดู ้ รูปมัยละ?..” ้ หมอวัตสันพูดพลาง หยิบรูปหลายใบออกมาจากซองเอกสารก่อนจะวางเรี ยงไว้ บนโต๊ ะตรงหน้ า

ไม่ผดิ จากที่เขาคาดไว้ จริงๆ เด็กหนุ่มได้ แต่ตวั สัน่ เทาไปด้ วยความกลัว

(...หน้ าตาแบบนี ้....สภาพศพแบบนี ้.....อุ๊บ..) แจ็คถึงกับทรุดตัวลงไปกับพื ้นใช่แล้ ว เหตุการณ์ที่เขาเห็นมันไม่ใช่ความฝั น มันคือความจริง...เขาคงได้ แต่ปิดและเก็บมันไว้ ในใจ เรื่ อยมา..


“เฮ้ ๆ...อะไรกันคนที่จะเป็ นหมอเห็นศพแค่นี ้เขาไม่มาหน้ ามืดกันหรอกนะ....” หมอวัต สันพูดพลางเก็บรูปกลับไปในซองอย่างเดิม “แล้ วก็ระวังตัวหน่อยละเวลากลางคืน เพราะศพนี ้ ไมได้ เป็ นศพแรก....”

“เอ๋ หมายความว่ายังมีศพแบบนี ้อีกงันเหรอครั ้ บ....”

“ก็อย่างที่พดู ไปละนะ....นี่ก็รายที่สี่แล้ วสภาพศพถูกชาแหละพร้ อมกับตัดต่อใหม่ เหมือนกันหมด คาดว่าคงเป็ นฝี มือของฆาตกรคนเดียวกันนัน่ ละ” เขาพูดอย่างหน่ายๆก่อนจะ จุดไฟลงบนกล่องยาสูบอย่างง่ายๆ

“แถมพวกตารวจยังหาจุดร่วมของเหยื่อแต่ละคนไมได้ เลย คาดว่าน่าจะเป็ นการสุม่ ฆ่า ซะมากกว่า”

ก๊ อก...ก๊ อก...เสียงเคาะประตูดงั ขึ ้นส่งผลให้ หมอวัตสันต้ องหยุดพูดลง พร้ อมๆกับเรี ยก สติของแจ็คกลับมา

“ใครกันนะมาตอนดึกขนาดนี.้ ...”


“ดะ...เดี๋ยวผมไปเปิ ดให้ เองครับ” แจ็คพูดด้ วยน ้าเสียงสัน่ ๆ ตอนนี ้ในใจของเขาก็ยงั คง คิดแต่เรื่ องของศพที่พบเจอเมื่อคืนแรกที่มาถึง ภาพของหญิงสาวผมสีขาวนัยน์ตาสีแดงคนนัน้ กาลังชาแหละศพอย่างมีความสุข ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว จนทาให้ เขาขนลุกไปหมด

แจ็คค่อยๆเปิ ดประตูไม้ ตรงหน้ าอย่างช้ าๆ แต่ทว่าใบหน้ าบุคคลที่มาเยือนนันท ้ าให้ ตวั เขาถึงกับสัน่ ไปหมดก่อนจะล้ มตัวหงายลงไปทังอย่ ้ างนัน้ ร่างของหญิงสาวผมขาวบริสทุ ธิ์ นัยน์ตาสีแดงที่เขาเห็นเมื่อวันนันบั ้ ดนี ้มายืนอยู่ตรงหน้ าเขาพร้ อมๆกับยิ ้มให้ ร่างกายที่สนั่ เทา ของแจ็คค่อยๆพยายามหาอะไรยึดจับไว้ เพื่อให้ ตนลุกขึ ้นยืนได้

“อ่าว คุณหนูเอมิเรี ยนี่เอง.....ว่าแต่นายลงไปนัง่ กองกับพื ้นทาไมละหึ?....” หมอวัตสันที่ ที่โผล่หน้ าออกมาจากห้ องข้ างๆเพราะได้ ยินเสียงล้ มของแจ็ค ถามขึ ้นด้ วยใบหน้ างงๆ ก่อนจะ เชิญหญิงสาวตรงหน้ าเข้ ามาในบ้ าน . . .

“ฮะๆ...นายนี่ท่าจะบ้ านะ เห็นหน้ าเธอจนล้ มหงายหลังนี่นะ....”หมอวัตสันหัวเราะ อย่างอารมณ์ดีแต่สีหน้ าของแจ็คยังคงเต็มไปด้ วยความหวาดระแวงคนข้ างๆอยู่ไม่ขาด

“คุณหมอวัตสันก็อย่าไปพูดแบบนันสิ ้ ค่ะ....” เอมิเรี ยส่งเสียงห้ ามปรามแต่ยงั คงแอบอม ยิ ้มไว้ เล็กน้ อย


“อ้ อ...ฉันยังไม่เคยแนะนาเธอให้ นายรู้จกั สินะ...เธอเชื่อเอมิเรี ย แคร์ โรว์ เป็ นคนไข้ ประจาของฉันนะ..” หมอวัตสันพูดขึ ้นพร้ อมกับยกชาขึ ้นมาดื่ม “แล้ วก็..คุณเอมิเรี ย ส่วนเขา คนนี ้ชื่อแจ็ค ไลเนอร์ เป็ นลูกศิษย์ของผมเองครับ”

“เอ๋...ลูกศิษย์งนเหรอ ั้ หมอวัตสันชอบพูดอยู่บอ่ ยๆว่าไม่อยากมีลกู ศิษย์ไม่ใช่เหรอค่ะ?”

“พอดีมนั เป็ นเหตุสดุ วิสยั นะครับ…เอ้ า!..นายจะยืนนิ่งอยู่แบบนันท ้ าไมมานัง่ ตรงนี ้สิ ..”

แจ็คที่ได้ ยินคาพูดของคนตรงหน้ าช่วยเรี ยกสติกลับมาค่อยๆนัง่ ลงตรงเก้ าอี ้ไม่ห่างจาก เอมิเรี ยมากนักอย่างกล้ าๆกลัวๆ จากที่ได้ ฟังมาเอมิเรี ยป่ วยเป็ นโรคอะไรสักอย่างที่ไม่ทราบ สาเหตุทาให้ ตวั เธอมีร่างกายที่ออ่ นแอ ซึง่ อาการนี ้จะเกิดเป็ นพักๆและยังไม่มีแนวโน้ มว่าจะหาย เลย แจ็คได้ แต่จ้องหน้ าของเอมิเรี ยที่กาลังคุยกับหมอวัตสันอยู่ไม่ห่าง

(...ไม่ผดิ แน่...เธอคนนี ้นี่แหละที่เราเห็นวันนัน...) ้

(...แต่ทาไม..เหมือนกับจาเราไม่ได้ ...ไม่สคิ วามรู้สกึ อย่างกับเป็ นคนละคนเลย...)


“หน้ าฉันมีอะไรติดอยู่งนเหรอคะ...?” ั้ เอมิเรี ยที่สงั เกตเห็นคนตรงหน้ าจ้ องมาที่เธอ อย่างไม่กระพริบจึงถามขึ ้น ทาให้ แจ็คถึงกับสะดุ้งโหยง

“ปะ..เปล่าครับ ไม่มีอะไร...ฮะๆ...”

“จะว่าไปอาการของคุณเอมิเรี ยช่วงนี ้ไม่ค่อยดีเลยนะครับ...ผมว่าควรมีคนมาดูแลสัก หน่อยน่าจะดี” หมอวัตสันพูดแทรกขึ ้นมาเล็กน้ อย “เพราะถ้ าเกิดเป็ นอะไรขึ ้นมา จะได้ มีคน คอยช่วยนะครับ”

“เอ๋...แต่ฉนั ไม่มีเงินพอจะจ้ างคนมาดูแลหรอกค่ะ....”

ด้ วยคาปฏิเสธของคนตรงหน้ าทาให้ หมอวัตสันครุ่นคิดอยู่เงียบๆพักหนึ่งก่อนจะหันหน้ า มองมาที่แจ็คอย่างช้ าๆพร้ อมกับยิ ้มขึ ้นเล็กน้ อย

“งันช่ ้ วงเวลาตังแต่ ้ เช้ าถึงตอนค่าผมจะให้ ลกู ศิษย์ผมติดสอยห้ อยตามคุณไปด้ วยละ กัน”

“เอ๋---! ทาไมละครับ!” แจ็คถึงกับสะดุ้งลุกขึ ้นมาจากเก้ าอี ้ทันทีเมื่อได้ ยินวิธีการ แก้ ปัญหาของคนตรงหน้ า


“เอาน่า...การดูแลผู้ป่วยมันก็เป็ นหน้ าที่อีกอย่างของหมอเหมือนกัน อีกอย่างถ้ าไม่ทา ฉันคงไม่มีอะไรที่จะสอนให้ นายอีกแล้ วหรอกนะ..” หมอวัตสันยื่นคาขาดไปที่คนตรงหน้ าทาให้ แจ็คถึงกับเงียบไปในทันที

ด้ วยคาตอบของคนตรงหน้ าทาให้ เขาไม่สามารถขัดคาสัง่ ของคนตรงหน้ าได้ แจ็คจึงต้ อง ยอมทาตามไปอย่างว่าง่าย ถึงในใจของเขายังคงสงสัยในตัวของเอมิเรี ยอยู่ก็เถอะ..

(...แต่แบบนี ้ก็ดีอย่าง...ถ้ าเราอยู่กบั เธอตลอดเวลา แบบนี ้จะได้ ร้ ูกนั ไปเลยว่าเธอเป็ น ฆาตกรจริงๆรึเปล่า..)

สี่วันผ่ านไป

จะว่าไงดีละ..มันคงเป็ นเรื่ องที่ยิ่งกว่าเด็กหนุ่มคาดการไว้ ละมัง้ เอมิเรี ยแตกต่างจากที่ เขาคิดอย่างสิ ้นเชิง เธอทังใจดี ้ และอบอุน่ จนเขาเองก็เริ่มจะลืมเรื่ องที่เธอหน้ าเหมือนกับ ฆาตกรที่เขาเจอในวันแรกไปเสียแล้ ว สามวันที่ผา่ นมาทังเขาและเธอต่ ้ างก็พบเจอเรื่ องต่างๆ มากมาย

เธอนันช่ ้ างอบอุน่ ..ใจดีและอ่อนโยน..แม้ บางช่วงเวลาจะแสดงสีหน้ าเศร้ าออกมาแต่เธอ ก็จะกลับมายิ ้มอย่างรวดเร็ว....ความรู้ สกึ แปลกๆในตัวเขาค่อยๆก่อตัวขึ ้นมาเสียแล้ ว...


วันต่อมาจะว่าเป็ นวันหยุดก็ไม่เชิงแต่ทงเขาและเธอต่ ั้ างไปเที่ยวด้ วยกันสองต่อสอง ทังหมดนี ้ ้คงต้ องขอบคุณความกล้ าของตัวเขาเองละมัง้ ที่กล้ าชวนเธอตรงๆ วันนันคงต้ ้ องบอก ได้ เลยว่าเขามีความสุขมากจริ งๆ

สามอาทิตย์ ผ่านไป

การดูแลเอมิเรี ยเป็ นไปได้ อย่างราบรื่ นตลอดสามอาทิตย์ที่ผา่ นมาแจ็คเริ่มสนิทสนมกับ เอมิเรี ยมากขึ ้นเรื่ อยๆ โดยวันนี ้ตามตารางแล้ วในตอนเช้ าเขาจะมารับเธอออกไปสอนหนังสือ ให้ กบั เด็กในโบสถ์ ซึง่ ดูท่าเด็กๆก็ร้ ูสกึ จะสนิทสนมกับเธอดีอีกด้ วย

“วันนี ้ก็ขอบคุณมากเช่นเคยนะค่ะ.....” เอมิเรี ยพูดพลางเดินไปเด็ดดอกไม้ ที่อยู่ ด้ านหลังของโบสถ์อย่างอารมณ์ดี “เพราะคุณแท้ ๆฉันเลยมาพบเด็กๆที่นี่ได้ ทกุ วันเลย”

“เธอนี่..ร่างกายอ่อนแรงแท้ ๆ..ยังอุตส่าห์ออกมาโบสถ์ได้ ทกุ วันนะ..” แจ็คพูดพลาง พร้ อมๆกับเดินตามเธอไปอย่างยิ ้มๆ

“เวลาฉันอยู่ที่นี่มนั มีความสุขดีนี่นา.....” เอมิเรี ยยิ ้มไปที่เขาอย่างอ่อนโยนก่อนจะหยิบ ดอกไม้ ที่เก็บมาได้ ค่อยๆร้ อยเป็ นห่วงไปเรื่ อยๆ “แจ็คละทาไมถึงอยากเป็ นหมอ “


“จะว่าไงดี....” เขาเกาหัวเล็กน้ อยก่อนจะเอ่ยปากออกมาอย่างอายๆ “เมื่อก่อนฉันเป็ น โรคนะ....อ่อนแอพอๆกับเธอหรื อยิ่งกว่าเลยละ....ทุกวันได้ นอนมองผ่านหน้ าต่างอออกไปเห็น คนอื่นเขาเล่นกันสนุกสนาน”

“เอ๋...คนอย่างคุณนี่นะขี ้โรค...ดูไม่ออกเลยละ....”

“ใช่มยละ...ใครจะรู ั้ ้ ตอนนันฉั ้ นคิดว่าตัวเองคงไม่สามารถออกไปเที่ยวเล่นข้ างนอกได้ แล้ ว พอคิดแบบนันชี ้ วติ มันก็เหมือนมืดแปดด้ านเลยละ ตอนนันฉั ้ นเศร้ ามากๆเลย” เขาพูดด้ วย สีหน้ าเศร้ าเล็กน้ อย

“......”

“แต่ที่ฉนั มายืนอยู่ตรงนี ้ได้ เพราะหมอคนหนึ่งที่ช่วยรักษาฉัน....ทาให้ ฉนั พบกับแสง สว่างของโลกภายนอกอีกครัง้ ....ทาให้ ฉนั เองก็อยากเป็ นคนที่มอบแสงสว่างที่เรี ยกว่า....... ‘ความหวัง’ ให้ กบั คนอื่นบ้ างนะ...”

“นัน่ คือเหตุผลที่นายอยากเป็ นหมองันเหรอ?....” ้

“มันคงตลกมากสินะ...” แจ็คมองไปที่เอมิเรี ยที่ยิ ้มให้ เขาอย่างเขินๆ แต่ถึงกระนันหญิ ้ ง สาวก็ส่ายหน้ าไปมาพร้ อมๆกับเดินเข้ ามาหา


“ไม่ตลกเลย...น่าประทับใจซะด้ วยซ ้านะ....” เธอกล่าวอย่างยิ ้มๆพร้ อมกับเอามงกุฎ ดอกไม้ ที่เพิ่งทาเสร็จส่วนเข้ าที่หวั ของคนที่สงู กว่า “รางวัลสาหรับคนที่พยายามจ๊ ะ”

การกระทาตรงหน้ าส่งผลให้ แจ็คถึงกับหน้ าขึ ้นสีอย่างรวดเร็ว แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ พดู อะไรปลายเท้ าของหญิงสาวที่กาลังเดินถอยหลังก็สะดุดเข้ ากับหินก้ อนเล็กๆส่งผลให้ ลาตัวเสีย หลัก

ควับ! เด็กหนุ่มรี บความเอวของหญิงสาวไว้ อย่างรวดเร็วตามสัญชาตญาณ ส่งผลให้ ทงสอง ั้ ร่างเข้ าแนบชิดกันมากกว่าเดิมใบหน้ าของเขาและหล่อนห่างกันเพียงไม่กี่คืบทาให้ เด็กหนุ่ม หน้ าแดงมากกว่าเดิมเสียอีก

(...มะ...ไม่ไหวแล้ ว...) (...ระ...เรา...รักผู้หญิงคนนี.้ ....) (...รักมาก......)

“ขะ...ขอบคุณ.…” เอมิเรี ยเองก็พดู ด้ วยน ้าเสียงตะกุกตะกักพร้ อมๆกับใบหน้ าที่ขึ ้นสีไม่ ต่างจากเขานัก ใบหน้ าของทังสองจ้ ้ องมองกันอยู่พกั ใหญ่ ไม่มีแม้ แต่เสียงพูด


“ผะ........”

“ผะ.....ผม…รัก...คุณนะ.....”

เมื่อได้ ยินคาพูดจากใจของคนตรงหน้ าเอมิเรี ยก็ได้ แต่มองไปที่ใบหน้ าของเขาด้ วยสีหน้ า แดงกล่าก่อนจะผลักเขาออกห่างอย่างรวดเร็ว..

“ขะ...ขอโทษนะ...ที่พดู อะไรแบบนันออกมา....” ้ แจ็คเห็นท่าทีตีตวั ออกห่างจากคน ตรงหน้ าพูดขึ ้นด้ วยน ้าเสียงเศร้ าๆ “เธอคงรังเกียจฉันสินะ...”

“ไม่ใช่นะ....ฉันแค่...” เอมิเรี ยพูดขึ ้นด้ วยน ้าเสียงตะกุกตะกักใบหน้ าของเธอเองก็เริ่ม แดงขึ ้นเรื่ อยๆ “ไม่เคยมีใครพูดแบบนี ้กับฉันมาก่อนเลย....ฉันเองก็ชอบนายนะ...แต่เราคงไป กันไม่ได้ หรอก...”

“ถ้ างันท ้ าไมละ...ถ้ าความรู้ สกึ ของเราตรงกัน....ทาไมถึงไปด้ วยกันไม่ได้ ...”

“อย่ามาเจอฉันอีกเลย ขอร้ องละ....” เอมิเรี ยพูดทิ ้งท้ ายก่อนจะวิง่ หนีเขาไปปล่อยให้ เด็กหนุ่มจ้ องมองแผ่นหลังที่ลบั สายตาไปด้ วยแววตาเศร้ าโดยไม่ร้ ูเลยว่านันจะเป็ ้ นครัง้ สุดท้ ายที่ เขาได้ เจอเธอ


ห้ าวันต่ อมา

ห้ าวันมาแล้ วที่เขาขาดการติดต่อกับเอมิเรี ย..วันเวลาที่ผา่ นมาเขาได้ แต่ตามหาและ เฝ้าคอยเธอแต่ก็เหมือนทาไปอย่างความหมายเพราะหลังจากนันเขาก็ ้ ไม่พบเธออีกเลย..ในใจ ของตนได้ แต่เฝ้าหาเหตุผลของเอมิเรี ย...ทังที ้ ่เขารักเธอ...ความรู้ สกึ นี ้ไม่ใช่เรื่ องล้ อเล่นแน่ๆ..และ เขาเองก็ไม่อยากให้ มนั จบลงตรงนี ้

ในที่สดุ ...เขาก็ตดั สินใจออกไปข้ างนอกในยามดึกโดยไม่สนคาคัดค้ านของหมอวัตสัน.. ใช่แล้ วเบาะแสของเขาเพียงอย่างเดียวคือใบหน้ าของฆาตกรที่คล้ ายคลึงกับเอมิเรี ย…

(...ทาไมเราถึงต้ องทาขนาดนี ้ด้ วยนะ...)

เวลาผ่านไปเรื่ อยๆอย่างรวดเร็ว เขาไม่พบแม้ กระทัง่ วี่แววของเธอเลยแม้ แต่น้อยผู้คน ค่อยๆเบาบางลงอย่างเห็นได้ ชดั ...สุดท้ ายก็เหลวสินะ...แจ็คปาดเหงื่อที่ไหลซึมของตนก่อนจะ เดินกลับไปที่ๆพักอย่างหมดหวัง (...เธออยู่ที่ไหน...)

(...รู้มยเวลาที ั้ ่เธอไม่อยู่ หัวใจของฉันมันเหมือนมีอะไรขาดหายไป...)

(..กลับมาเถิดขอร้ อง....ฉันรักเธอนะ รักเธอ.....)


กึก...กึก... เสียงอะไรบางอย่างดังขึ ้นมาจากตรอกซอยไม่ห่างจากเขานัก แจ็ครี บตัดสินใจวิง่ ไปที่ นัน่ ในทันทีอย่างไม่ลงั เล แม้ จะเหนื่อยหอบแค่ไหนเขาก็คงมุ่งต่อไป.....

และเขาก็ได้ พบ... เธอ.....เจ้ าของเรื อนผมสีเงินสะท้ อนกับแสงจันทร์ สวยงามหันหลังให้ เขา

“เอมิเรี ย?...” แจ็คเอ่ยถามออกไปอย่างหอบๆก่อนจะเพิ่งสังเกตเห็นสิง่ ที่เธอถืออยู่ใน มือของหญิงสาว มันคือมีดสีโลหะสีเงินเปื อ้ นเลือดที่เพิ่งถูกใช้ งานไม่นานนัก รวมถึงสภาพของ ศพที่บดิ เบี ้ยวด้ านหน้ ากาลังสะท้ อนกับนัยน์ตาของเขา หญิงสาวผมเงินค่อยๆหันหน้ ามาที่เขา อย่างเงียบๆ

“เธอคือเอมิเรี ยใช่มย?.....” ั้ เด็กหนุ่มยังคงถามคาถามเดิมกับคนตรงหน้ าด้ วยจิตใจที่ สัน่ ไหว

“…..”

“ทาไมไม่ตอบฉันละ....!”


“ทาไมคุณยังตามฉันอยู่อีก....”หญิงสาวตรงหน้ าเริ่มปริปากพูดออกมาน ้าเสียงของเธอ รวมถึงใบหน้ านัน้ ไม่ผดิ แน่เธอคือ เอมิเรี ย แคร์ โรว์คนนันจริ ้ งๆ

“เพราะฉันรักเธอไง....” เด็กหนุ่มตรงหน้ าตอบคาถามออกไปโดยไม่ลงั เล...ใช่แล้ วไม่วา่ เธอจะเป็ นใคร..จะเป็ นฆาตรกรหรื อจะเป็ นอะไรก็ช่าง...แต่ความรู้สกึ ของเขานันเป็ ้ นของจริง... เขารักเธอจริงๆ

“ทังๆที ้ ่ฉนั เป็ นแบบนี ้นี่นะ...” หญิงสาวพูดขึ ้นก่อนจะชูมีดเปื อ้ นเลือดขึ ้นมาให้ เขาดูเป็ น เชิงถาม สภาพของเธอในชุดขาวตอนนี ้เปราะเปื อ้ นไปด้ วยเลือดสีแดงจานวนมาราวกับถูกย้ อม

“นายดูสภาพฉันตอนนี ้สิ....นายยังจะรักฉันได้ ลงงันเหรอ?!” ้ เอมิเรี ยตะคอกเสียง พร้ อมๆกับน ้าตาที่ไหลซึมออกมาจากดวงตาของเธอ

“ถ้ างันท ้ าไมเธอต้ องทาอย่างนันละ!” ้ เด็กหนุ่มถามขึ ้น “ตอนเธออยู่กบั ฉันเธอไม่ใช่คน ที่จะฆ่าใครได้ เลยไม่ใช่เหรอไง เด็กๆที่เธอสอนหนังสือให้ ..ทุกคนชอบเธอที่เป็ นแบบนันนะ!” ้

“ฉะ....ฉันไม่มีทางเลือกนี่นา.....พะ...พอรู้ สกึ ตัวอีกทีตรงหน้ าของฉันก็มีศพใครไม่ร้ ูอยู่ ...ฉันไม่เคยคิดจะฆ่าเขาเลยแต่ทาไมกัน....” เธอค่อยๆทรุดลงกับพื ้นอย่างช้ าๆน ้าตาของเจ้ า หล่อนยังคงไหลต่อไปไม่มีแววว่าจะหดหาย


“ฉันเองก็รักนาย....รักมาก แต่ฉนั เองก็ไม่ร้ ู วา่ ตัวเองจะขาดสติฆ่านายตอนไหนก็ไม่ร้ ู ...”

“.......”

“ช่วงเวลาที่ฉนั อยู่กบั นายตลอดสองอาทิตย์ฉนั มีความสุขมาก....มากซะจนหา คาอธิบายไม่ได้ ...ทังที ้ ่มีเวลาเพียงน้ อยนิดแต่ฉนั รู้สกึ ผูกพันกับนาย....”

“ฉันเองก็ร้ ูสกึ ผูกพันกับเธอเหมือนกัน....ไม่คิดเลยว่าเวลาเพียงสองอาทิตย์จะเปลี่ยน ความรู้สกึ ของฉันไปมากขนาดนี ้...ฉันรักเธอเอมิเรี ย...รักเธอ...”

“...พอแล้ วละ....ตอนที่นายพูดว่ารักฉัน ฉันดีใจมากแต่เราคงไม่สามารถคู่กนั .” เอมิเรี ย พูดขึ ้นก่อนจะค่อยๆเอามีดจ่อไปที่ต้นคอของตน น ้าตาของเธอค่อยๆไหลรินออกมาเรื่ อยๆ

“ตลอดเวลาสี่วนั ฉันพยายามอดกลันอารมณ์ ้ ที่อยากจะฆ่าเอาไว้ ...แต่ดเู หมือนฉันจะทา ไม่ได้ นะ...หนทางที่อยากใช้ ชีวติ อยู่กบั นายคงไม่มีทางเป็ นไปได้ แล้ วละ...”

“ดะ...เดี๋ยว...เธอจะทาอะไร...” แจ็คพูดขึ ้นด้ วยสีหน้ าร้ อนรนก่อนจะรี บวิง่ ไปหาคน ตรงหน้ าอย่างรวดเร็ว


“ฉันเจ็บมามากพอแล้ วที่เวลาตื่นขึ ้นมาทีไรต้ องมาพบศพที่ตวั เองลงมือฆ่าทังๆที ้ ่ไม่ร้ ู ตวั มือของฉันที่แปดเปื อ้ นเลือดมากมาย..ฉันทนไม่ไหวแล้ ว.....” “แจ็ค..ขอบคุณที่รักฉัน ฉันเองก็จะรักเธอตลอดไป....”

สวบ! คมมีดแหลมคมแทงทะลุเข้ ากลางคอขาวๆของคนตรงหน้ าก่อนที่เลือดสีแดงฉานจะพุ่ง ออกมาราวกับสายฝนสาดไปทัว่ บริ เวณแจ็คโผเข้ ากอดร่างไร้ วญ ิ ญาณของคนตรงหน้ าพร้ อมๆ กับน ้าตาที่ไหลออกมาไม่มีท่าทีวา่ จะหยุด

“ทาไมๆ....ทาไมต้ องจบแบบนี ้ด้ วย” เด็กหนุ่มพูดขึ ้นราวกับคนไร้ สติ

(..ฉันรักเธอ...ฉันรักเธอ...ทาไม ทาไมกัน........ความรู้สกึ ที่ฉนั มีมนั ไม่สามารถทาอะไรได้ เลยงันเหรอ..) ้

(..พระเจ้ า...ได้ ยินไหม...ไม่วา่ อะไรฉันก็จะยอม....)

(...ได้ โปรด...ได้ โปรดช่วยเธอคนนี ้ด้ วย!..)


...ในขณะนันเอง...เวลารอบตั ้ วของเขาก็เหมือนจะหยุดลง...

ร่างของหญิงสาวผมสีขาวยาวเดินเข้ ามาหาหาเขาอย่างช้ าๆชุดขาวๆของเธอดูสะอาด สะอ้ านจนน่าผิดสังเกตทัว่ ทังตั ้ วของแผ่ขยายออกมาด้ วยออร่าที่อบอุน่ ...ราวกับไม่ใช่มนุษย์.. นัยน์ตาสีแดงจ้ องมองมาหาเขาซึ่งกอดศพของเอมิเรี ยที่จมกองเลือดอย่างไม่พดู อะไร

“เธอเป็ นใครงันเหรอ?...” ้

“ชื่อของเราคือเมอา..นามที่มาสเตอร์ เป็ นคนมอบให้ ...เด็กหนุ่มเอ๋ย...เราสามารถ บันดาลคาขอหนึ่งอย่างให้ เธอได้ .....เพียงเจ้ าพูดออกมา....”

“ชีวติ ....ถ้ าฉันขอให้ คืนชีวติ ของคนๆนี ้เธอจะทาได้ มย....” ั้ แจ็คพูดขึ ้นในทันทีแววตาที่ แปดเปื อ้ นไปด้ วยน ้าตาแสดงถึงสีหน้ าจริงจังจ้ องมองมาที่เธอ

“ถ้ านันเป็ ้ นคาขอของเจ้ าเราก็สามารถบันดาลให้ ได้ แต่ถึงกระนัน้ หัวใจของเธอที่มีแต่ จิตใจของฆาตกรเราไม่สามารถลบล้ างมันออกไปได้ ...ต่อให้ เธอฟื น้ ขึ ้นมา แต่ตวั เธอก็คิดที่จะฆ่า ฟั นผู้อื่นอยู่ดี...”

“อะ...อะไรกัน...” แจ็คได้ แต่มองไปข้ างหน้ าอย่างสิ ้นหวัง “แม้ แต่ผ้ หู ญิงคนเดียวก็ชว่ ย ไว้ ไม่ได้ ....แล้ วแบบนี ้ฉันจะมีหน้ าไปเป็ นหมอได้ ยงั ไง...”


“หัวใจฆาตกรของเธอมิอาจลบล้ างออกไปได้ แต่สามารถย้ ายมันไปที่อื่นได้ ...นายจะรับ มันเอาไว้ ได้ มย...ความรู ั้ ้ สกึ ที่ต้องการฆ่าของเธอคนนี.้ ...นายจะรับไว้ งนเหรอ..?” ั้

ด้ วยคาถามของคนตรงหน้ าส่งผลให้ เด็กหนุ่มชะงักอยู่พกั หนึ่ง.. “ถ้ ามันสามารถทาให้ เธอกลับไปใช้ ชีวติ อย่างปกติสขุ ได้ ฉนั จะยอม...แม้ วา่ ตัวฉันจะเป็ น ฆาตกรเสียเองฉันก็จะยอม....”

หญิงสาวพยักหน้ าให้ เขาก่อนจะกวาดมือลงบนร่างของที่ไร้ วญ ิ ญาณของเอมิเรี ย ทันใด นันก็ ้ เกิดกลุม่ แสงสีขาวลอยขึ ้นมาจากร่างก่อนจะแยกออกเป็ นสอง หนึ่งลอยกลับเข้ าไปในร่าง อีกหนึ่งลอยเข้ าไปในมีด..

“...พันธสัญญาเป็ นอันสิ ้นสุด...วิญญาณละหัวใจฆาตกรของเธอได้ ถกู แยกออกจากกัน แล้ ว...แต่ถึงกระนัน..หั ้ วใจที่ต้องการจะฆ่าฟั นของเธอยังคงอยู่ในมีดเล่มนัน...ผู ้ ้ ที่รับมีดเล่มนัน้ ไปคือผู้ที่จะสืบทอดเจตนารมณ์ที่จะ’ฆ่ า’ของเธอ ตราบใดที่ยงั ไม่มีผ้ สู ืบทอด หัวใจจะค่อยๆ โหยหาร่างของเจ้ าของสุดท้ ายก็จะกลับมาเป็ นเหมือนเดิม...”

“หนุ่มน้ อยเจ้ าจะทายังไงละ?..”


แจ็คได้ แต่มองเมอาอย่างทึ่งๆก่อนจะยิ ้มขึ ้นมาที่มมุ ปากพร้ อมทังน ้ ้าตาที่ค่อยๆเหือดแห้ ง พร้ อมกับคว้ ามีดที่ลอยอยู่เบื ้องหน้ าไว้ อย่างไม่ลงั เล

“ของแบบนี ้ไม่เห็นต้ องถามเลย...ฉันจะรับมันเอาไว้ เอง...ถ้ ามันทาให้ เธอมีความสุข ต่อจากนัน้ ไอความรู้ สกึ อีกด้ านของเธอฉันจะรับมันเอง...”

“ถ้ างัน..ก็ ้ ขอให้ คณ ุ โชคดี....”

หลังจากพูดจบแสงสว่างก็เลือนหายไปพร้ อมๆกับรอยแผลของเอมิเรี ยที่เริ่มสมาน รวมถึงศพที่เคยตายอยู่ตรงหน้ าก็สลายไปราวกับภาพวาดเช่นกัน ทุกอย่างกาลังกลับสู่ความ ปกติ

แสงอาทิตย์เริ่มสาดส่องลงมาอย่างแผ่วเบากระทบใบหน้ าของหญิงสาวผมสีขาว สวยงาม ส่งผลให้ เธอค่อยๆได้ สติลกุ ขึ ้นมา ก่อนจะสอดส่องไปรอบๆตัวแต่ก็ไม่พบใคร

“นี่เรามาทาอะไรอยู่ที่นี่กนั นะ...” เธอกล่าวขึ ้นเล็กน้ อยก่อนจะยิ ้มขึ ้นที่มมุ ปาก “ถึงไม่ร้ ู ว่าเป็ นอะไรไปก็เถอะแต่ร้ ูสกึ ว่ามีความสุขจัง ราวกับถูกปกป้องโดยใครสักคน”


“เอาละ...กลับบ้ านดีกว่า ขอให้ วนั นี ้เป็ นวันที่ดีอีกเหมือนเคยนะ...” เธอพูดพร้ อมกับ เดินตรงไปด้ านหน้ า แววตาที่สดใสของเธอส่งผลให้ เด็กหนุ่มที่แอบมองเธออยู่ห่างๆเริ่ มจะมี ความสุขไปด้ วย

“แบบนี ้ละดีแล้ วสินะ....” แจ็คพูดขึ ้นก่อนจะมองไปที่มีดของเธอที่กาอยู่ในมือของเขา แววตาของเขาแสดงสีหน้ าเศร้ าออกมา แต่ถึงกระนันเขาก็ ้ ยงั คงยิ ้มต่อไป

ความรู้สึกอีกครึ่ งของเธอฉันจะรับมันไว้เอง ต่อจากนี ้ขอให้เธอมี ความสุขนะ แม้ไม่อาจได้พบเจอ.. แม้เราจะห่างไกลกัน แม้ว่าเธอจะลื มฉันไป แต่ฉนั จะไม่มีทางลื มเธอ

จะรั กเธอตลอดไป.... . . . . .


“พี่ชายมานอนทาอะไรอยู่ตรงนี ้ละ ลัลลาบาลลัลลาบายถามด้ วยความสงสัย ” ด้ วยเสียงแหลมเล็กของเด็กผมเขียวตรงหน้ าทาให้ โรแวนเริ่มได้ สติเขาค่อยๆลืมตาขึ ้น โดยที่มีหยาดน ้าตาไหลออกมาตังแต่ ้ เมื่อไหร่ไม่ร้ ู

“นี่ฉนั เผลอหลับไปงันเหรอ...” ้ เด็กหนุ่มพูดขึ ้นอย่างงงๆก่อนจะหันไปทางเด็กหัวเขียว ตรงหน้ า “แล้ วเธอมาทาอะไรอยู่ตรงนี ้เนี่ย...”

“ก็เขาเห็นพี่ชายนอนหลับอยู่ เลยกะเข้ ามาแกล้ งเฉยๆอะ ลัลลาบายลัลลาบายพูดขึ ้น ด้ วยความสนุก”

“พอเลยๆ...จะว่าไปนี่มนั กี่โมงแล้ วเนี่ย...โดนยัยยูคาริบน่ หูชาแน่ๆเลย” โรแวนรี บ จัดแจงหยิบข้ าวของรอบๆตัวก่อนจะวิง่ ไปด้ านหน้ าโดยมีเป้าหมายเป็ นร้ านน ้าชาของยูคาริอย่าง รวดเร็ว โดยไม่ทนั สังเกตว่าเด็กแสบหัวเขียวเองก็วงิ่ ตามมาด้ วย

“แล้ วเธอจะตามฉันมาทาไมเนี่ย...? ”

“หุห.ุ ...คุณยูคาริเขาเชิญไปที่ร้านด้ วยนะ ลัลลาบายลัลลาบายพูดขึ ้นอย่างภูมิใจ”

“เหอ.....”


“ว่าแต่เมื่อครู่พี่ชายร้ องให้ ทาไมคะ?..ลัลลาบายลัลลาบายถามด้ วยความสงสัย...”

โรแวนมองไปที่ใบหน้ าของเด็กสาวตรงหน้ าเล็กน้ อยก่อนจะยิ ้มขึ ้นมาที่มมุ ปาก....

“แค่ฝันเห็นอะไรดีๆนะ...”

-------------------------------------------------------------

ร้ านนา้ ชา ในที่สดุ เขาก็มาถึงที่นี่จนได้ ถึงเวลามันจะเริ่ มมืดแล้ วก็เถอะ โรแวนค่อยๆเปิ ดประตูร้านที่ ดูเงียบๆเข้ าไปอย่างช้ าๆ

ปั ง! เสียงระเบิดอะไรบางอย่างจากอุปกรณ์ทรงกรวยดังขึ ้นพร้ อมกับเศษกระดาษหลากสี มากมายก่อนที่มนั จะค่อยๆลอยไปอยู่บนหัวของเขาอย่างช้ าๆ เด็กหนุ่มได้ แต่มาสภาพเบื ้อง หน้ าอย่างทึ่งๆ

“คุณโรแวนกลับมาแล้ วเหรอ...ยินดีต้องรับน้ า....” เสียงของหญิงสาวที่เมื่อเช้ าอ้ างว่า ไม่สบายโผตัวเขากอดเด็กหนุ่มในทันทีอย่างไม่ทนั ตังตั ้ ว ก่อนที่จะโดนเขาเขกหัวไปตามระเบียบ


“เจ้ าทาสนี่กลับมาช้ าจริงๆนะ...” ยูคาริที่ยืนกอดออกอยู่ไม่ห่างนักพูดขึ ้นอย่างเบาๆ พร้ อมกับยิ ้มที่มมุ ปาก

“จัดปาตี ้ๆ เย้ ๆ........ ลัลลาบายลัลลาบายพูดอย่างร่าเริง” เด็กสาวช่วยหยิบถุงอาหาร มากมายเดินเข้ าไปในร้ านอารมณ์ดีปล่อยให้ เด็กหนุ่มมองเข้ าไปในร้ านอย่างงงๆ

“คุณโรแวนมัวทาอะไรอยู่ รี บๆเข้ ามาเร็วๆสิคะ....”

“เจ้ าทาส จะยืนเหม่อไปถึงไหน....นายนะต้ องมาช่วยทาอาหารนะรู้มย?” ั้

คาพูดที่แสนสนิทสนมของเหล่าคนตรงหน้ าทาให้ เด็กหนุ่มมองอย่างทึ่งๆ

เมื่อไหร่ กันนะทีเ่ ราเลิกคิดทีจ่ ะแก้ แค้ นคนอื่น เมื่อไหร่ กันนะทีเ่ ราเลิกทีจ่ ะฆ่ าหรื อต่ อสู้ เมื่อไหร่ กันนะทีเ่ ราเริ่ มทีจ่ ะชอบใช้ ชีวิตทีส่ งบสุขแบบนี้

นั่นสิ...ไอเรื่ องพวกนี้มันนานจนจาไม่ ได้ แล้ วละนะ


โรแวนเริ่มยิ ้มขึ ้นที่มมุ ปาก...ก่อนจะเดินเข้ าไป....

เข้ าไปในโลกที่ไม่มีการฆ่าฟั น โลกที่ใช้ ชีวติ สงบสุขอย่างที่เขาไม่เคยคิดจะโหยหา

เขาจะยังคงอยู่ที่ร้านนี ้ตลอดไป...สถานที่เรี ยกได้ เต็มปากว่าบ้ านของเขา....

“กลับมาแล้ ว...”


AMORE2 Full Beta  

AMORE2 Full Beta

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you