Page 1

หลังจากคาประกาศความตายของคายาบะ อากิฮิโกะ เหล่าผู้เล่นเกือบหมื่นชีวิตต่างก็ต้องตัดสินใจ เลือกเส้ นทางของตนเอง บ้ างก็ตงใจที ั ้ ่จะเป็ นโซโล่เพลเยอร์ บ้ างก็เริ่ มจับกลุม่ กันเพื่อรวมพลกัน บ้ างก็หวาด วิตกจนไม่เป็ นอันทาอะไร แต่ในเวลาไม่นานนัก ผู้เล่นเหล่านันก็ ้ เริ่ มที่จะทาใจได้ และเริ่ มตังต้ ้ นเลือกวิถีชีวิต ของตนเองเสีย “เฮ่อ....” ฟอลคอนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ นี่เขาเพียงแค่เล่นเกมแฟนตาซีที่ตวั เองอยากเล่น แค่นนั ้ แต่ตอนนี ้มันกลับกลายเป็ นเกมเซอร์ ไวร์ วลั แทนเสียแล้ ว ต่อจากนี ้.... จะเอายังไงดีละ่ เนี่ย? เด็กหนุม่ รู้สกึ เบื่อหน่ายอย่างมาก พร้ อมๆ กับที่ร่างกายสูงใหญ่ของเขาค่อยๆ เอนหลังไปพิงกาแพง ของอาคารแถวนัน้ นัยน์ตาสีดาสนิทปิ ดลงเพื่อให้ สมองของเขาเค้ นความคิดดีๆ ออกมา ได้ อยูใ่ นเกมแบบนี ้... บรรยากาศแบบนี ้นานๆ ก็ดีอยูห่ รอกนะ แต่จะให้ อยูไ่ ปเรื่อยๆ มันก็คงไม่ไหว แต่เราเองก็ไม่ได้ มีฝีมือถึงขนาดที่สามารถเล่นเกมนี ้จนจบได้ ด้วยสิ ชายหนุม่ ลืมตาขึ ้นอีกครัง้ และคราวนี ้เขาเลือกที่จะแหงนหน้ ามองท้ องฟ้าจาลองที่ถกู สร้ างขึ ้นด้ วย พลังของเกม ท้ องฟ้าจาลองนี่... ก็สวยดีนะ... แต่ยงั ไง ของจาลองก็ยงั เป็ นของจาลองอยูว่ นั ยังค่า... “เฮ่อ.... เอาวะ... เล่นแบบเซพๆ ไปละกัน” ฟอลคอนพึมพากับตนเองเบาๆ มือหนายีศีรษะของ ตนเองจนเรื อนผมสันสี ้ ดาของเขาที่ดยู งุ่ อยูแ่ ล้ ว ก็ยิ่งยุง่ หนักเข้ าไปใหญ่ แต่ตวั ของเขาเองก็ไม่สนใจที่จะ แต่งตัวให้ ดดู ีหรื อตามแฟชันอยูแ่ ล้ ว เขาจึงปล่อยเอาไว้ เช่นนัน้ และจับดาบสองคมที่เป็ นอาวุธเริ่ มต้ นของ เกม Sword Art Online ออกไปเพือ่ เก็บเลเวลอย่างไม่เร่งรี บใดๆ

-หนึง่ ปี ผ่านไป-ชันที ้ ่ 33-


กริ๊ ง~ “ยินดีต้อนรับครับ” ชายสูงวัยเจ้ าของร้ านขายไอเทมและยาร้ องต้ อนรับขึ ้นหลังจากกระดิ่งที่แขวน อยูต่ รงประตูนนสั ั ้ น่ เป็ นสัญญาณว่ามีใครสักคนเดินเข้ าร้ านของตนมา และเมื่ อเห็นว่าบุคคลนันเป็ ้ นใคร เขา ก็ยิ ้มร่าออกมาแทบจะในทันที

“ไง ฟอลคอน ไม่ได้ เจอกันนานเลยนะ ยังวนเวียนอยูช่ นนี ั ้ ้อีกเหรอเนี่ย?” เจ้ าของร้ านทักทายลูกค้ า ขาประจาอย่างเป็ นกันเอง “ก็ไม่ได้ ไปไหนไกลอยูแ่ ล้ ว” ชายหนุม่ ที่บดั นี ้อายุ 22 ปี เอ่ยขึ ้น ก่อนจะนาสมุนไพรหลายๆ ชนิดวาง ลงบนเคาน์เตอร์ ของร้ าน “เอาเหมือนเดิม” “แหม่ นานๆ เจอกันที คุยบ้ างอะไรบ้ างก็ได้ ” เจ้ าของร้ านพูดแหย่ แต่ก็หยิบลังโพชันลังหนึง่ ออกมา วางบนโต๊ ะเช่นเดิม ก่อนที่ฟอลคอนจะค่อยๆ เช็คของในลังอย่างพิถีพิถนั และพยักหน้ าให้ กบั เจ้ าของร้ าน ก่อนจะนาไอเทมเหล่านันลากเข้ ้ าหน้ าต่างไอเทมของตนเอง แล้ วเดินกลับออกไปโดยทิ ้งสมุนไพรถุงโตเอาไว้ ให้ "เฮ้ อ~ หมอนี่ซื ้อขายแบบปกติไม่เป็ นหรื อไงน้ า" เจ้ าของร้ านบ่นอุบ ก่อนจะมองสมุนไพรจานวน มากบนโต๊ ะ และคิดคานวนว่าจะเอาไปแปลงเป็ นเงินอย่างไรดี

กริ๊ ง~ ประตูร้านค้ าปิ ดลง พร้ อมๆ กับฟอลคอนที่เดินออกมาจากร้ านค้ า ตอนแรกเขาตังเป ้ ้ าหมายว่าจะ ซื ้อโพชันมาตุนเพิ่ม แล้ วออกไปเก็บเลเวลข้ างนอกเมืองอีกครัง้ แต่พระอาทิตย์จาลองนันค่ ้ อยๆ ลับหายไป ในทิวเขาทางทิศตะวันตก พร้ อมๆ กับความมืดมิดยามค่าคืนที่คอ่ ยๆ ย่างกรายเข้ ามา ชายหนุม่ เลยเปลีย่ น ใจว่าจะพักผ่อนที่เมืองแห่งนี ้ก่อนสักคืนหนึง่ แล้ วค่อยออกเก็บเลเวลตอนกลางวันพรุ่งนี ้ต่อ ดังนัน... ้ สิง่ ที่เขาต้ องหาให้ ได้ ก่อนเป็ นอันดับแรกก็คือที่พกั ในค่าคืนนี ้...


ยังพอมีเงินเหลือแฮะ... ชายหนุม่ เปิ ดเช็คเงินภายในตัวของตนเอง และพบว่ายังพอที่จะพักและหาอะไรทานได้ อีกสักมื ้อ สองมื ้อ จึงปิ ดหน้ าต่างอินเตอร์ เฟซและเดินลึกเข้ าไปในตัวเมืองมากขึ ้นเพื่อหาที่พกั ตุบ "อ๊ ะ ขอโทษค่ะ" "อะ ไม่เป็ นไรครับ" ชายหนุม่ เอ่ยบอกกับหญิงสาวคนหนึง่ ในชุดคลุมปิ ดมิดชิดทังตั ้ วที่บงั เอิญเดิน ชนเขา ก่อนที่ตา่ งฝ่ ายต่างเดินแยกย้ ายกันไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ ้นจนกระทัง่ ถึงโรงเตี๊ยมเท่านันแหละ ้

เฮ้ ย!? เงินตุ? หายไปไหนแล้ วเนี่ย!? ฟอลคอนอยากจะกรี ดร้ องออกมาดังๆ เพราะตอนนี ้เงินของเขาที่ควรจะมีพอกินพอใช้ ได้ สกั หนึง่ สัปดาห์ได้ หายไปหมดไม่เหลือแม้ แต่แดงเดียว แล้ วมันหายไปได้ ไงกันนะ หรื อว่า ... ยัยนัน่ !? คิดได้ ดงั นันชายหนุ ้ ม่ ก็กดแคนเซิลการดีลอย่างรวดเร็ ว และวิ่งออกจากโรงเตี๊ยมไปจนถึงทางเดินที่ เขาชนกับหญิงสาวคนนัน้ ก่อนจะเปิ ดใช้ สกิล Tracking ทันทีเพื่อตามรอย แม้ วา่ จะเป็ นเวลาพลบค่าแล้ ว แต่ด้วยสกิล Night Vision ระดับสูงพอสมควร กับสกิล Tracking ระดับกลาง ทาให้ ฟอลคอนยังสามารถ มองเห็นรอยเท้ าของหญิงสาวเรื องแสงขึ ้นมาตามทางได้ เขาจึงเริ่ มสะกดรอยตามรอยเท้ านันไปในทั ้ นที... คอยดูเหอะ... ถ้ าเจอตัวเมื่อไหร่ละ่ ก็...

-ป่ าลึกในเวลากลางคืนไม่ร้ ูวา่ เป็ นความบ้ าหรื อความงี่เง่าของเขา ที่เดินตามรอยเท้ าเรื องแสงนันจนเข้ ้ ามาภายในป่ าลึกรก ทึบ จนกระทัง่ รอยเท้ านันสุ ้ ดอยูต่ รงหน้ าเขา และไม่มีวี่แววรอยเท้ าอื่นๆ รอบข้ างเลยสักนิด นี่ตโุ ดนหลอกให้ เดินตามรอยเท้ าปลอมงันเรอะ!? ้ พอรู้ตวั ได้ แบบนัน้ ชายหนุม่ ก็อยากจะเอาหัวโขกต้ นไม้ ให้ กบั ความโง่เขลาของตนเองเหลือเกิน


นัน่ สิ... โจรมันก็ต้องมีสกิล Hiding ระดับสูงอยูแ่ ล้ ว แต่ขนาดสร้ างรอยเท้ าปลอมเอาไว้ ได้ แบบนี ้คง เรี ยนถึงระดับมาสเตอร์ แน่ๆ “เฮ้ อ...” ชายหนุม่ ถอนหายใจให้ กบั ความเฟลในชีวิต ก่อนจะตัดสินใจหันหลังเดินกลับไป ทว่า ... ตี๊ด!! สัญญาณเตือนภัยจากสกิล Searching ระดับสูงของเขาส่งสัญญาณมาว่ามีมอนสเตอร์ ซอ่ นตัวอยู่ แถวนี ้ ทาให้ ฟอลคอนต้ องเข้ าสูโ่ หมดต่อสู้แทบจะในทันที ดาบคาตานะเล่มยาวปรากฎขึ ้นที่ข้างเอวของชาย หนุม่ มันดูยาวมากกว่าคาตานะปกติที่ควรจะเป็ นอยูม่ ากโข ทว่าความยาวของมันก็หมายถึงระยะการโจมตี ที่เพิ่มขึ ้น เช่นเดียวกับความยากในการใช้ งานมันนัน่ เอง... ตึง!! ตึง!!! ฮูม!!! หมียกั ษ์ สนี ้าตาล ตัวสูงกว่าสามเมตรเดินแหวกต้ นไม้ ตามทางออกมา และเมื่อมันเห็นชายหนุม่ ที่ เป็ นศัตรู กรงเล็บยักษ์ ก็ถกู ง้ างขึ ้นเพื่อเตรี ยมจู่โจมทันที “ไม่ทนั หรอกน่า...” ฉับ!!! โฮก!!! เจ้ าหมีร้องลัน่ เสียงดัง พร้ อมๆ กับข้ อมือของมันที่ถกู โจมตีจนเกิดดาเมจอย่างรุนแรง ทว่า ... มัน กลับมองไม่เห็นถึงการโจมตีของชายหนุม่ เลยแม้ แต่นิดเดียว และด้ วยความที่เป็ นสัตว์ร้าย เมื่อโดนโจมตี รุนแรง มันก็เข้ าสูโ่ หมด Berserk ทันที พร้ อมๆ กับวิ่งตะลุยเข้ าหาชายหนุม่ ในระยะประชิดเพื่อหมายจะปลิด ชีพเขาให้ จงได้ “Speed Slash!!” แกร๊ ก!!


ดาบคาตานะถูกเก็บเข้ าฝั กพร้ อมๆ กับที่ร่างของชายหนุม่ ปรากฎขึ ้นด้ านหลังของหมีตนนันตั ้ งแต่ ้ เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบ และตามมาด้ วยเสียงล้ มครื นของหมียกั ษ์ ที่ถลาไปตามพื ้นดิน และค่อยๆ สลายกลายเป็ น โพลิกอนแทบจะในทันที “ให้ ตายสิ... นึกว่าจะเจอมอนสเตอร์ ที่แข็งแกร่งกว่านี ้เสียอีก ดันเจอแค่หมีกระจอกๆ ตัวหนึง่ ซะได้ ” ชายหนุม่ บ่นพึมพาก่อนจะเดินไปตรงจุดที่มอนสเตอร์ ถกู กาจัด และกดรับไอเทมเข้ าตัวมา และหันหลัง เตรี ยมเดินกลับเข้ าเมือง ทว่า.... เขาก็ต้องชะงักไป เพราะเส้ นทางที่เขาจะเดินกลับออกไปนัน้ ได้ มีหญิงสาว คนหนึง่ ยืนพิงต้ นไม้ ราวกับรอเขาอยู่ เรื อนผมสีทองยาวสลวยดูเด่นเป็ นประกายเมื่อต้ องแสงจันทร์ ในยามค่า คืน ชุดเกราะเบาสีขาวสะอาดประดับชายผ้ าบางส่วนนันท ้ าให้ เขาระบุสายการเล่นของอีกฝ่ ายได้ งา่ ยขึ ้นว่า น่าจะเป็ นสายความเร็ ว แปะ แปะ แปะ มือบางปรบมือเป็ นจังหวะสามครัง้ ราวกับจะชมเชยชายหนุม่ ที่ปราบมอนสเตอร์ ลงได้ “แหม่... ไม่นกึ ว่าจะได้ เจอกับโซโล่เพลเยอร์ ที่มีชื่อเลยนะเนี่ย จริ งไหม ฟอลคอน หรื อจะให้ ชนั ้ เรี ยกว่า ไลท์สปี ดการูดาดีละ่ ?” เจ้ าของเสียงหวานเอ่ยออกมาอย่างร่าเริ ง “...การูดาอะไรกัน ผมเป็ นแค่ฟอลคอนเท่านันแหละ” ้ ชายหนุม่ ปฎิเสธทันควัน ก่อนจะเก็บดาบคา ตานะเข้ าฝั กให้ เรี ยบร้ อย ทว่ายังไม่ได้ ออกจากโหมดต่อสู้ เพราะหากเกิดเหตุฉกุ เฉินอะไรขึ ้นมา จะได้ รับมือ ได้ ทนั ท่วงที “ว่าแต่เธอล่ะ เป็ นใครกัน?” “ชันเป็ ้ นใครก็ไม่นา่ สนใจเท่านายหรอกมัง? ้ คิกๆๆ” หญิงสาวหัวเราะคิกคัก ก่อนจะแกล้ งหยิบถุง เงินออกมาจาก Inventory ของเธอ ซึง่ จานวนเงินนันเท่ ้ ากับเงินที่หายไปของชายหนุม่ พอดีเป๊ ะ

“แล้ ว... เข้ าป่ ามากลางดึกแบบนี ้ มีธุระอะไรงันเหรอคะ? ้ คุณฟอลคอน~” หญิงสาวถามทังๆ ้ ที่เธอ ก็นา่ จะรู้อยูแ่ ล้ วว่าชายหนุม่ เข้ ามาทาไม...


“เธอเป็ นใคร? และต้ องการอะไรจากผม?” ดูเหมือนว่าวิชายัว่ โมโหของหญิงสาวจะใช้ ไม่ได้ ผลกับ เขาที่บ้าหลักการ “ชันชื ้ ่อเรลเวียร์ และไม่ได้ ต้องการอะไรจากนาย แต่เป็ นนายต่างหากที่แอบสะกดรอยตามชันมา ้ หรื อไม่จริ งล่ะ?” เธอเอ่ยนามของตัวเองออกมาอย่างไม่ยี่หระ แถมยังกลายเป็ นฝ่ ายที่ถือไพ่เหนือกว่าเขาเสีย อย่างนัน้ ทังๆ ้ ที่จากอะไรหลายๆ อย่างนันมั ้ นระบุได้ ชดั เจนเลยว่าอีกฝ่ ายเป็ นคนขโมยเงินของเขาไปด้ วยส กิล Pickpocket ระดับสูง... “เธอเป็ นคนขโมยเงินของผมไปสินะ?” ฟอลคอนถาม “มีหลักฐานอะไรมายืนยันไม่ทราบว่าชันขโมยเงิ ้ นของนายไป?” หญิงสาวโวยกลับ “เปิ ดสกิลของเธอให้ ผมดูซะ ถ้ าไม่มีสกิล Pickpocket ก็ถือว่าบริ สทุ ธิ์” ชายหนุม่ ท้ า “เรื่ องสิ ทาไมชันต้ ้ องเอาสกิลทังหมดให้ ้ กบั คนที่ร้ ู จกั กันไม่ถึงสิบนาทีมาดูอะไรต่อมิอะไรด้ วยล่ะ ?” เธอปฎิเสธทันควัน และความเงียบก็เข้ าครอบคลุมคนทังสองอี ้ กครา... แต่ไม่นานนัก ฝ่ ายชายก็ตดั สินใจที่จะทาลาย ความเงียบด้ วยตนเอง “ยัยนี่... ดูถ้าว่าถ้ าไม่เจอของแข็งก็คงไม่ยอมรับสินะ...” ชายหนุม่ กล่าวพร้ อมๆ กับตังท่ ้ าเตรี ยมชัก ดาบออกจากฝั ก “อะไรกัน ทาร้ ายผู้หญิงก่อนนี่ไม่ได้ เรื่ องเลยนะ เป็ นผู้ชายภาษาอะไรก...” ฉับ!! โครม!!! ต้ นไม้ ใหญ่ถกู ตัดขาดในพริ บตาด้ วยฝี มือของชายหนุม่ ทว่า... หญิงสาวคนนันกลั ้ บไม่ได้ อยูต่ รงนัน้ เสียแล้ ว สิง่ ที่เหลืออยูม่ ีเพียงถุงเงินถุงหนึง่ และเสียงหัวเราะร่าของหญิงสาวที่ดงั ก้ องไปทัว่ ผืนป่ า “คิกๆๆ ใจร้ อนจริ งๆ เลยนะ แต่เอาเถอะ เงินแค่นนน่ ั ้ ะชันคื ้ นให้ ก็ได้ ~” “ชิ... นังโจรเอ้ ย” ฟอลคอนสถบออกมาอย่างไม่คอ่ ยจะพอใจสักเท่าไหร่นกั ก่อนจะเก็บดาบกลับ เข้ าฝั กอีกครัง้ และก้ มลงหยิบถุงเงินขึ ้นมาเปิ ดดู เพื่อที่จะนับจานวนเงินในถุงว่ายังอยูค่ รบหรื อไม่


ฟู่ !!! “อุบ....” ผงอะไรบางอย่างลอยฟุ้งออกมาจากปากถุงนัน้ และพัดเข้ าเต็มใบหน้ าของชายหนุม่ เต็มที่ ด้ วยอาการตกใจแล้ ว ทาให้ เขาเผลอสูดลมหายใจเอาผงเหล่านันจ ้ านวนมากเข้ าสูร่ ่างกาย และนัน่ ก็เริ่ มทา ให้ ฟอลคอนขยับร่างไม่ได้ ดงั่ ใจนึกเสียแล้ ว น...นี่มนั ... พิษชา!! ถึงจะรู้ตวั แต่ก็สายไปเสียแล้ ว ร่างสูงค่อยๆ ล้ มลงเพราะพิษที่เข้ าสูร่ ่างกายเป็ นจานวนมาก และ นอนหมอบกับผืนหญ้ าอยูข่ ้ างๆ ถุงเงินของเขานัน่ เอง ชิบหอง.... ถ้ ามีตวั อะไรโผล่มาตอนนี ้ล่ะก็... ซี ้แหงแก๋ ดังนัน... ้ อย่าเพิ่งมีอะไรมานะว้ อย!!! ส่วนยัยนัน่ ... ยัยเรลเวียร์ ... ถ้ ารอดไปได้ ละ่ ก็... ตาย!!!

-หลายวันผ่ านไปฉับ!! มอนสเตอร์ ตวั หนึง่ สลายกลายเป็ นโพลีก้อน พร้ อมๆ กับดาบคาตานะเล่มยาวที่ถกู เก็บเข้ าฝั กไปอีก ครัง้ ไอเทมที่ดรอปได้ หลังจากการปราบมอนสเตอร์ ชายหนุม่ ก็ปล่อยทิ ้งเอาไว้ ตรงนันเพราะเป็ ้ นของที่ไม่มี ค่างวดใดๆ เลยสักนิด ...ไม่ได้ ของอะไรดีๆ เลยแฮะ ฟอลคอนคิดในใจ ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้ าไปในป่ าลึกมากขึ ้นอีก เพือ่ หวังจะหามอนสเตอร์ ที่นา่ จะ ดรอปไอเทมดีๆ บ้ าง ไม่เช่นนันเขาคงต้ ้ องเข้ าไปขุดแร่มาขายอีกแหงๆ แต่พอเดินเข้ าป่ ามาทีไรก็อดนึกไปถึงยัยนัน่ ไม่ได้ เลยจริ งๆ ให้ ตายสิ!! จะลองตามรอยดูก็คงไม่ไหว สกิล Hiding ของยัยนัน่ เลเวลสูงกว่าสกิล Tracking ของเขาเยอะมาก ไอ้ ครัน้ จะซื ้อข่าวของยัยนัน่ ก็ดนั หา


ไม่ได้ เสียอีก เงินจะจ้ างคนอื่นให้ ไปหาข่าวก็มีไม่พอ รู้แต่เพียงแค่วา่ ยัยนัน่ มีฉายาว่า “จอมโจรใต้ แสงจันทร์ ” เท่านันเอง... ้ “ชิ... ไม่สบอารมณ์จริ งๆ เลยวุ้ย...” ชายหนุม่ บ่นพึมพา ก่อนจะตรวจสอบเวลาภายใน SAO และก็ พบว่ามันใกล้ จะค่าเสียแล้ วด้ วย แน่นอนว่าคนอย่างเขาไม่อยากต่อกรกับมอนสเตอร์ ในเวลากลางคืนนัก หรอก ดังนันรี ้ บกลับไปหาที่พกั ผ่อนดีกว่า “กรี ด้ !!!!” “ชิ... อะไรนักหนาเนี่ย!?” ฟอลคอนร้ องขึ ้นก่อนจะวิ่งไปยังต้ นกาเนิดเสียงทันที และด้ วยสกิล Sprint ระดับกลางก็ทาให้ เขาถึงจุดหมายได้ โดยไว ทว่า... ชายหนุม่ กลับต้ องชะงักกับภาพของมอนสเตอร์ เบื ้อง หน้ า


“มาลโบโร เจ้ าแห่งพิษ... มาได้ ยงั ไงกัน!?” ฟอลคอนอุทานชื่อของมอนสเตอร์ ออกมา ก่อนที่สายตา จะเหลือบไปเห็นใครบางคนที่นอนพังพาบอยูก่ บั กับพื ้น “เฮ้ ย!! ทาไมเธอมาอยูท่ ี่น!ี่ ?” ชายหนุม่ ร้ องขึ ้นทันทีที่เห็นจอมโจรสาวคนนันนอนหมอบไร้ ้ ทางสู้อยู่ กับพื ้น ที่ขาข้ างหนึง่ ของเธอโดนหนวดของมันรัดเอาไว้ ข้างหนึง่ และกาลังพยายามใช้ สองมือ ตะเกียกตะกายคว้ าหญ้ าหรื ออะไรรอบๆ ก็ตามที่จะช่วยยื ้อไม่ให้ เธอโดนลากไปเป็ นอาหารเย็นของเจ้ ามอน สเตอร์ สดุ สยองตัวนัน้ “ช... ช่วยด้ วย!!! อะ....” เรลเวียร์ ร้องขอความช่วยเหลือทันทีที่เห็นว่ามีคนมาเจอ แต่พอเห็นว่าอีก ฝ่ ายเป็ นใครแล้ วเธอก็แทบจะหุบปากทันที เพราะคนๆ นันดั ้ นเป็ นผู้เสียหายของเธอพอดี แถมเธอยังทาเรื่ อง ไว้ เยอะอีกต่างหาก เขาคงจะช่วยเธอหรอก... ฉับ!! “เอ้ า ลุกไหวไหม!?” ฟอลคอนพยุงร่างของหญิงสาวขึ ้นมา และพยายามใช้ ดาบคาตานะของตนเอง ฟั นตัดหนวดเส้ นอื่นๆ ที่พยายามจะพุง่ เข้ ามาจับทังสองอย่ ้ างยากลาบาก “อ... เอ๋?” “มางงอะไรเล่า เดี๋ยวก็ได้ ตายจริ งๆ หรอก อุ๊บ!!” เคร้ ง!! ด้ วยความที่พยายามหาเรื่ องช่วยคนตรงหน้ า ราวกับหาเรื่ องซวยเข้ าใส่ตวั หนวดของมันกระแทก ดาบคาตานะของชายหนุม่ จนกระเด็นหลุดมือออกห่างไปหลายเมตร “ซวยล่ะ...” ฟอลคอนพึมพาด้ วยสีหน้ าหวาดวิตก ก่อนจะตัดสินใจเปลีย่ นจากการพยุงหญิ งสาว เป็ นท่าอุ้มดัง่ เจ้ าชายแทน “อ๊ ะ ด... เดี๋ยวสิ นี่นายจะทาอะไรน่ะ!!” เรลเวียร์ ร้องโวยวาย แต่ตอนนี ้มันไม่ใช่เวลาจะมาอธิบาย เรื่ องราวสักหน่อย!!!


“เงียบเหอะน่า!!” ชายหนุม่ ดุหญิงสาวในอ้ อมแขน ก่อนจะทุม่ พลังทังหมดวิ ้ ่งหนีให้ เร็ วที่สดุ เท่าที่จะ เร็ วได้ โชคยังดีที่มาลโบโรเป็ นมอนสเตอร์ ที่เคลือ่ นที่ช้า ทาให้ พวกเขาทังสองวิ ้ ่งหลบออกมาได้ อย่าง ปลอดภัย “คง... ไม่เป็ นไรแล้ วมัง...” ้ ชายหนุม่ พึมพา ก่อนจะค่อยๆ ปล่อยร่างบางให้ กลับมายืนกับพื ้นอีกครัง้ “อ... เอ่อ... ขอบใจ...” เรลเวียร์ เอ่ยขอบคุณอีกฝ่ ายที่ช่วยชีวิตตนเองเอาไว้ ทว่า.... โป๊ ก!!! “ยัยบ้ า!! ไปทาอะไรแถวนันหา!! ้ น่าจะรู้ไม่ใช่หรือไงว่าแอเรี ยแถวนันมั ้ นอันตรายน่ะ” มะเหงกถูก เขกลงหัวพร้ อมๆ กับคาบ่นของชายหนุม่ “นี่ถ้าผมไม่ไปเจอเข้ าล่ะก็จะทาไง หา!? แล้ วนี่มีธุระอะไรถึงได้ ไปยุง่ กับมันล่ะนัน่ ? เป็ นโจรน่าจะมี ข้ อมูลพวกนี ้บ้ างไม่ใช่หรื อไง?” “อ... เอ่อ... ก็บงั เอิญเดินไปเจอน่ะ... แล้ วคิดว่าน่าจะจัดการได้ ด้วยตัวคนเดียว...” เรลเวียร์ ตอบ ฟอลคอนกลับไปอย่างหวาดๆ กับท่าทีของชายหนุม่ ผู้มีพระคุณของเธอ “ก็เลยสู้กบั มอนสเตอร์ ระดับนันด้ ้ วยตัวคนเดียวเนี่ยนะ!? ถ้ าพลาดแบบเมื่อกี ้อีกจะเป็ นไง หา!? เอา ชีวิตเข้ าไปเสีย่ งกับเรื่ องแบบนี ้น่ะ... คิดว่ามัน... ดี... แล้ วเรอะ...” ฟอลคอนที่กาลังเอ่ยสัง่ สอนหญิงสาวอยู่ นัน้ ดูเหมือนว่าเสียงจะอ่อนลงกะทันหัน และค่อยๆ ทรุดตัวลงกับผืนหญ้ า “ห... เฮ้ ! นี่นาย เป็ นอะไรไปน่ะ!!” หญิงสาวตื่นตระหนกกับท่าทีที่เปลีย่ นแปลงไปอย่างกะทันหัน ของชายหนุม่ ทันที และเข้ าไปพยุงเขาด้ วยความเป็ นห่วง ก่อนจะเหลือบเห็นอะไรบางอย่างที่ปักอยูก่ ลาง หลังของฟอลคอน “น... นี่มนั ... เข็มพิษของมาลโบโรนี่!?” เรลเวียร์ เอ่ยตะกุกตะกัก ก่อนจะถอนเข็มพิษออกจากหลัง ของฟอลคอนอย่างรวดเร็ ว “นิดหน่อยเองน่า... ไม่ตายหรอก...” ชายหนุม่ กล่าวก่อนจะโชว์หลอด HP ของตนเองที่ลดลงเกือบ ครึ่งหลอดแล้ ว


“พิษนี่นะ่ ขอแค่อยูน่ ิ่งๆ ก็ไม่สง่ ผลอะไรแล้ ว...” ชายหนุม่ กล่าวกับหญิงสาวราวกับตนเองแข็งแรงดี ก่อนที่ระบบจะแจ้ งเตือนเขาถึงอาการชาที่แทรกซ้ อนเข้ ามา และอาการตามัวที่ทาให้ มองรอบๆ บริ เวณไม่ ชัดเจน “ด... ได้ ไงล่ะ มาลโบโรเป็ นเจ้ าแห่งพิษเชียวนะ ด... เดี๋ยวก่อน ขอชันหายาแก้ ้ พิษก่อน น่าจะมี เหลืออยูบ่ ้ างแหละ!!” เรลเวียร์ เปิ ด Inventory ของตนและเริ่ มไล่ลสิ หายาแก้ พิษอย่างเร่งด่วน ก่อนจะคว้ า ยาแก้ พิษที่ดีที่สดุ ออกมา แล้ วโยนให้ ชายหนุม่ “กินเร็ วเข้ า!! พิษมาลโบโรมันไม่ได้ สง่ ผลแค่ HP ลดเมื่อเคลือ่ นไหวหรอกนะ!!” เธอร้ องบอก “รู้ถึงขนาดนี ้ยังจะไปสู้กบั มันอีกนะ ท่าจะหัวดื ้อไม่เบาเลยนะเนี่ย” ถึงจะว่ากลับไปเช่นนัน้ แต่ฟอล คอนก็เปิ ดขวดยาแก้ พิษขึ ้นมาทาน ก่อนที่ระบบจะแจ้ งให้ ทราบว่าพิษบางส่วนได้ หายไปแล้ ว แต่ยงั ไม่ใช่ ทังหมด ้ “ไม่หายดีจริ งๆ ด้ วยแฮะ แต่ก็มีกาลังขึ ้นมากเลย ขอบใจนะ” ชายหนุม่ กล่าวขอบคุณกับหญิงสาว ก่อนจะเปิ ดขวดโพชันขึ ้นมาเพื่อเติม HP ในส่วนที่เสียไปต่อ ก่อนที่ความเงียบจะเข้ าครอบงาไปทัว่ บริ เวณ พร้ อมๆ กับความมืดที่คอ่ ยๆ คืบคลานเข้ ามาอย่างช้ าๆ “เออนี่... ทาไมนายถึงช่วยชันล่ ้ ะ?” เรลเวียร์ เป็ นฝ่ ายเอ่ยทาลายความเงียบขึ ้นก่อน ใบหน้ าเรี ยวยาว เงยขึ ้นมองพระจันทร์ บนฟ้าที่คอ่ ยๆ ลอยขึ ้นมาประดับท้ องฟ้าของชัน้ 33 แห่งนี ้ “มีคนลาบากก็ต้องช่วยสิ” ชายหนุม่ ตอบสันๆ ้ กระชับ ได้ ใจความในประโยคเดียว “ไม่ใช่แบบนันสั ้ กหน่อย!! ก... ชันน่ ้ ะ เคยทาอะไรไม่ดีเอาไว้ ตงเยอะ ั้ ชื่อเสียก็พอจะมีบ้าง แล้ วนาย ก็เป็ นผู้เสียหายด้ วยไม่ใช่เหรอ? ใครๆ ก็เกลียดชันจะตายไป ้ แล้ วทาไมนายถึงเลือกที่จะช่วยชันล่ ้ ะ!?” เรล เวียร์ ถามย ้าอีกครัง้ “ยังไงผมก็ปล่อยให้ ใครตายไปต่อหน้ าต่อตาโดยไม่คิดจะทาอะไรไม่ได้ หรอก” “อ... เอ้ อ...” หญิงสาวหันหน้ าหนีแทบจะในทันทีเพื่อซ่อนสีหน้ าของตนเอาไว้ “ทาเป็ นพูดดี... นายก็แค่อ้ มุ ชันออกมาเท่ ้ านันไม่ ้ ใช่หรื อไง...”


“แต่ก็รอดทังคู ้ ใ่ ช่ไหมล่ะ?” ชายหนุม่ ถามกลับไป แต่ก็ไม่มีคาตอบใดๆ หลุดออกมาจากร่างบาง เบื ้องหน้ าเขาเลยสักนิด... จนกระทัง่ ผ่านไปสักครู่หนึง่ ชายหนุม่ ก็เอ่ยทาลายความเงียบขึ ้นมาบ้ าง “เอาล่ะ... กลับเข้ าตัวเมืองกันเถอะ” ฟอลคอนกล่าวก่อนจะชันกายลุกขึ ้นอย่างทุลกั ทุเล แม้ วา่ HP เขาจะกลับมาเต็มเป็ นปกติแล้ วก็ตาม แต่พิษที่โดนนันยั ้ งคงหลงเหลืออยุใ่ นร่า งของเขา “เดี๋ยวสิ... จะรีบไปไหนกัน?” จอมโจรสาวเอ่ยขัดขออีกฝ่ าย “อะไรอีกล่ะ?” นักดาบหนุม่ ถามกลับ “นายลืมของนะ ไม่กลับไปเอาหรื อไง?” หญิงสาวกล่าวและยกนิ ้วชี ้ไปยังทิศทางที่ทงคู ั ้ ว่ ิ่งจากมาก “ลืม!? ผมลืมอะไรไว้ ไม่ทราบ!?” “ดาบคาตานะ”

-ถิ่นของมาลโบโรเจ้ ามอนสเตอร์ นา่ ขยะแขยงนันยั ้ งคงเดินไปมาอยูร่ อบๆ บริ เวญนัน้ โดยไม่ได้ รับรู้ถึงการมาเยือน ของสองหนุม่ สาวที่เพิ่งจะจัดตังปาร์ ้ ตี ้กันด้ วยความจาใจ เหตุเพราะจอมโจรหญิงหัวดื ้อ ต้ องการที่จะเอา ดาบของเขามาคืนให้ ได้ นักดาบหนุม่ เลยต้ องจาใจตามมาอย่างเสียมิได้ แต่ก็ต้องอยูแ่ นวหลังพอสมควร เพราะสกิล Hiding ที่เจ้ าตัวไม่เคยคิดจะอัพมาใช้ เลยสักนิด “แค่เอาดาบพอนะ” ฟอลคอนย ้าอีกครัง้ “รู้แล้ วน่า...” เรลเวียร์ ตอบกลับ ก่อนจะค่อยๆ เปิ ดสกิล Hiding แล้ วค่อยๆ ย่องเข้ าไป โชคดีที่มาล โบโรหันไปทางอื่น ก็เลยไม่ทนั สังเกตเห็นจอมโจรสาวที่คอ่ ยๆ ย่องเข้ า ไปใกล้ มนั เรื่ อยๆ และค่อยๆ คว้ าดาบ คาตานะของชายหนุม่ ขึ ้นมา อย่างเงียบเชียบ... ครื อ~ จู่ๆ มาลโบโรก็เหลียวหลังกลับมามองด้ านหลังของตน ดวงตานับสิบคูข่ องมันก็เลยจ๊ ะเอ๋กบั นัยน์ตา สีทองคูส่ วยของร่างบางที่กาลังจะย่องกลับพอดี


ฮูม!!! มาลโบโรร้ องลัน่ ทันทีที่พบว่ามีผ้ บู ุกรุกเข้ ามาในเขตแดนของมัน ก่อนจะปล่อยหนวดจู่โจมใส่จอม โจรสาวที่กรี ดร้ องไม่เป็ นภาษา และพยายามกระโดดหลบการจู่โจมนันอย่ ้ างยากลาบาก “ชิบหาย งานเข้ าแล้ วไง!!!” ฟอลคอนร้ องขึ ้น ก่อนจะ Sprint ตัวเองเข้ าไปเพื่อช่วยเหลือหญิงสาวอีก ครัง้ แต่คราวนี ้เขาไม่มีอาวุธใดๆ ในมือเลยนี่ส!ิ ! “ส่งดาบมา!!!” ชายหนุม่ ร้ องขึ ้น แต่ดเู หมือนว่าจะช้ าไปหน่อย เพราะหญิงสาวนันได้ ้ ถกู หนวดหลาย สิบเส้ นเข้ ามัดตามส่วนต่างๆ ของร่างกาย ทาให้ ขยับไปไหนมาไหนไม่ได้ พร้ อมๆ กับหนวดเส้ นที่เหลือค่อยๆ พุง่ เข้ าจู่โจมชายหนุม่ แทน “ชิ...” สุดท้ ายเขาก็ต้องเรี ยกมีดสันออกมาใช้ ้ แก้ ขดั ไปก่อน มือหนาตวัดผ่าหนวดเส้ นแล้ วเส้ นเล่าที่ หมายจะจู่โจมเข้ ามาด้ วยความเร็ วสูง จนกระทัง่ ฝ่ าเข้ าไปถึงตัวของหญิงสาวได้ ในที่สดุ ปึ ด!! ขาหลังข้ างหนึง่ ของนักดาบหนุม่ ถูกหนวดของมันมัดเอาไว้ ได้ ก่อนจะกระชากเขาขึ ้นฟ้า ส่งผลให้ ร่างสูงถูกยกลอยขึ ้นมาในสภาพกลับหัว พร้ อมๆ กับเข็มพิษขนาดใหญ่ปักเข้ าที่กลางหลังของชายหนุม่ อีก ครัง้ และดูเหมือนว่ามันจะเข้ าไปปะปนกับพิษเจือจางที่อยูใ่ นร่างของเขาอยูก่ ่อนแล้ ว ทาให้ ครัง้ นี ้มันรุนแรง กว่าปกติหลายเท่าตัวนัก “โธ่เว้ ย!!!” ชายหนุม่ ใช้ เทคนิจากสกิล Acrobatic หมุนตัวขึ ้นไปใช้ มีดตวัดหนวดที่พนั ขาของตน เอาไว้ จนขาด ก่อนจะทิ ้งตัวลงไปหาจอมโจรสาวที่กาลังกรี ดร้ องเพราะกาลังพยายามดิ ้นให้ หลุดจากการ จับกุมของหนวดหลายสิบเส้ นที่พยายามมัดร่างของเธอยู่ ฉับ!! มีดสันในมื ้ อชายหนุม่ เฉือนตัดหนวดเหล่านันออกอย่ ้ างรวดเร็ ว ทาให้ หญิงสาวกลับมาเป็ นอิสระอีก ครัง้ หนึง่ “เอาดาบมา!!! อึก...” ชายหนุม่ ร้ องขอดาบอีกครัง้ ก่อนจะชะงักไปเพราะโดนเข็มพิษขนาดใหญ่อีก เข็มปั กเข้ าให้ ที่กลางหลัง


“ฟอลคอน!!!” นี่เป็ นครัง้ แรกที่หญิงสาวเอ่ยเรี ยกชื่อของอีกฝ่ าย ก่อนที่เธอจะตัดสินใจหยิบเข็มพิษ ของมาลโบโรที่ได้ มาในตอนแรกนัน้ ทิ่มเข้ ากับหนวดเส้ นหนึง่ ของมันเต็มแรง ฮูม!!! แม้ จะเป็ นเจ้ าแห่งพิษ แต่โดนพิษตัวเองก็ทาให้ มาลโบโรเจ็บปวดได้ ในระดับหนึง่ จนมันต้ องปล่อยผู้ บุกรุกทังสองออกจากการจั ้ บกุม ทาให้ เท้ าของทังสองได้ ้ แตะกับผืนดินอีกครัง้ “ฟอลคอน!? ไม่เป็ นอะไรใช่ไหม!?” จอมโจรสาวเรี ยกชื่อของชายหนุม่ ที่ตอนนี ้มีสภาพราวกับคน เป็ นไข้ หนัก ไอร้ อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขาบ่งบอกให้ ร้ ูวา่ นักดาบหนุม่ เริ่ มมีไข้ “ดาบ...” “อ.... อื ้อ นี่!” เรลเวียร์ กล่าว ก่อนจะส่งให้ ทงดาบและยาแก้ ั้ พิษอีกขวดหนึง่ ซึง่ ชายหนุม่ ก็ยกมัน ขึ ้นมาดื่มรวดเดียวหมดขวด ทาให้ อาการบรรเทาลงมา ทว่าหลอด HP ที่กลายเป็ นสีเหลืองแล้ วก็ทาให้ หญิง สาวใจหายไม่น้อย “เอาล่ะ... ช่วยซัพพอร์ ตผมด้ วยนะ” พอได้ อาวุธคืน ชายหนุม่ ก็หนั กลับไปมองมาลโบโรที่ตอนนี ้ ถอนเข็มพิษออกจากตนเองแล้ ว และหันกลับมาเตรี ยมจู่โจมคนทังสอง ้ “อ... เอ๋!? จะสู้งนเหรอ? ั้ ไม่ไหวมัง!?” ้ จอมโจรสาวทักท้ วง แต่ดเู หมือนว่านักดาบหนุม่ จะไม่ได้ สนใจ คาทักท้ วงนันเลยสั ้ กนิด “ใครบอกไม่ไหวกัน....” ฉับ!!! ดาบคาตานะของชายหนุม่ ถูกตวัดออกจากฝั กอย่างรวดเร็ ว ส่งผลให้ หนวดหลายสิบเส้ นถูกตัดขาด แทบจะในทันที พร้ อมๆ กับที่ชายหนุม่ ตวัดดาบโจมตีมาลโบโรจากรอบทิศทาง “Thousand Stirke!!!” ฉัวะ!!


คมดาบนับสิบของชายหนุม่ ตวัดเข้ าใส่หนวดของมันจนด้ วนไปกว่าครึ่ง พร้ อมๆ กับลาตัวของมาล โบโรที่โดนคมดาบบาดเอาจนเลือดสีเขียวพุง่ ทะลักออกมาจากปากแผล “ส....สวิชต์!!!” จอมโจรสาวที่เกือบจะตังหลั ้ กไม่ทนั ร้ องขึ ้น ก่อนจะคว้ ากริ ชโค้ งของตนพุง่ เข้ าไปยัง บาดแผลนัน้ ก่อนที่คมกรี ชจะกลายเป็ นสีม่วงอ่อน และแดงโรจ์ในขันตอนสุ ้ ดท้ าย “Rule Breaker!!!” ฉึก!! ฮูม!!! มาลโบโรร้ องลัน่ ทันทีที่กรี ชเล่มนันถู ้ กแทงเข้ าที่บาดแผลเดิม หนวดที่เพิ่งจะงอกขึ ้นมาใหม่ตา่ งก็ พาดสะเปะสะปะไปทัว่ จนต้ นไม้ ในบริ เวณรอบๆ ล้ มระเนระนาดไปหลายส่วน “สวิชต์!!!” ชายหนุม่ ร้ องขึ ้นเพื่อสลับตัวกับจอมโจรสาวที่ถอนคมมีดพิษออกจากร่างของสัตว์ ประหลาดเพื่อถอยกลับมาในแนวหลัง เพลงดาบคาตานะถูกใช้ งานขึ ้นอีกครัง้ เกิดเป็ นพายุคลื่นดาบที่พงุ่ ตรงเข้ าเฉือนร่างของศัตรูอย่างไร้ ความปราณีใดๆ “Sword Wave!!!” “สวิชต์!!!” หญิงสาวร้ องขึ ้นต่อทันทีที่ชายหนุม่ จู่โจมเสร็ จ และบุกเข้ าไปอีกครัง้ ด้ วยกรี ชเล่นเดิมที่ อาบพิษอย่างดี ก่อนจะแทงเข้ าที่ใจกลางลาตัวของมันตรงๆ “Venom Break!!!” ฉึก!! กริ ชคมงามปั กเข้ าไปจนมิดด้ าม ส่งผลให้ มาลโบโรร้ องคารามลัน่ ด้ วยความเจ็บปวดจากพิษ เพราะ ผลจากสกิล Rule Breaker ทีท่ าให้ ความต้ านทานพิษในร่างของมันลดต่าลง พิษของหญิงสาวก็เลยจู่โจมได้ แรงขึ ้น ครื อ... “ยัยบ้ า!! ถอยมาเร็ วเข้ า!!”


“หะ?” ยังไม่ทนั ที่หญิงสาวจะกล่าวอะไรออกมา มาลโบโรก็ใช้ หนวดทังหลายมั ้ ดร่างของหญิงสาว อีกครัง้ ก่อนจะค่อยๆ ยกร่างบางขึ ้นกลับหัว “ก... กรี ด้ !!!” เรลเวียร์ ร้องลัน่ ทันทีเพราะหนวดอีกหลายสิบเส้ นที่พงุ่ เข้ าจู่โจมเธอ และตรึงร่างบาง ให้ ลอยค้ างอยูก่ ลางอากาศ และเมื่อเห็นเหยื่อขยับไปไหนไม่ได้ แล้ ว มาลโบโรก็พน่ ควันพิษที่รุนแรงที่สดุ ของ มันออกจากปากทันที Bad Breath!!! “สวิชต์!!!” ชายหนุม่ ร้ องขึ ้น และกระโดดเข้ าไปขวางระหว่างพิษที่ถกู พ่นออกมากับร่างบางที่กาลัง จะตกเป็ นเหยื่อ และตวัดหมุนดาบเป็ นวงกลมอย่างรวดเร็ ว “Whirlwind Sword!!!” ลมหมุนที่เกิดจากดาบคาตานะของชายหนุม่ พัดควันพิษเกือบทังหมดให้ ้ ลอยออกห่างคนทังสองได้ ้ อย่างทันท่วงที จะยกเว้ นก็แต่คนใช้ สกิลที่ได้ รับพิษเข้ าไปเพิ่มเติมอีก ทังๆ ้ ที่พิษเก่ายังไม่หายดีเลยด้ วยซ ้า ส่งผลให้ อาการของเขานันทรุ ้ ดหนักลงกะทันหัน สภาพผิดปกติหลายๆ อย่างถูกแจ้ งเข้ ามาด้ วยระบบเกม แต่เขาก็ไม่สนใจ และตวัดคมดาบของตนตัดหนวดของมันเพื่อช่วยเหลือหญิงสาวให้ หลุดจากการจับกุม ก่อน “ฟ... ฟอลคอน!! HP ของนาย....” เรลเวียร์ ร้องเรียกเขาอีกครัง้ ทันทีที่เท้ าทังสองแตะพื ้ ้นและ สังเกตเห็นหลอด HP ของนักดาบหนุม่ ที่กลายเป็ นสีแดงโร่ แสดงถึงขีดอันตายที่ใกล้ จะเสียชีวิตแล้ ว แต่ชาย หนุม่ ก็ไม่ได้ พดู จาอะไร หยิบยาแก้ พิษขวดที่สามขึ ้นมาดื่มเพื่อบรรเทาอาการ และจับดาบด้ วยสองมือเพื่อ เตรี ยมจู่โจมอีกครัง้ “เมื่อมันใช้ สกิลเมื่อกี ้.... มันจะชะงักไปชัว่ ครู่ ... ให้ เราได้ ใส่สกิลโจมตีมนั ได้ เต็มๆ” ชายหนุม่ อธิบาย และค่อยๆ ยกดาบขึ ้นเหนือหัวในแนวนอนขนานกับผืนดิน “ต... แต่นายติดพิษอยูน่ ะ!! ขืนใช้ สกิลอะไรไปอีกเดี๋ยวก็ได้ ตายหรอก!!!” เรลเวียร์ ร้องขึ ้น และ พยายามจะเข้ าไปห้ ามชายหนุม่ ไม่ให้ ทาอะไรเกินตัว


“ไม่เป็ นไรหรอกน่า.... ผมไม่ตายหรอก...” และนัน่ เป็ นครัง้ แรก.... ที่เขาได้ มอบรอยยิ ้มให้ กบั เธอ ก่อนที่คมดาบซึง่ จะสังหารอริ ร้ายและตัวเขาไปพร้ อมๆ กันนัน้ ถูกฟาดฟั นออกไปด้ วยความรวดเร็ ว ... ที่เร็ ว ยิ่งกว่าสายลมใดๆ “Tsubame Gaeshi!!!”

“อ... อือ....” ฟอลคอนร้ องครางออกมาเบาๆ เพราะความปวดร้ าวที่สง่ ผลไปทัว่ ทังร่้ าง ราวกับว่าตัว ของเขากาลังจะแตกเป็ นเสีย่ งๆ นัยน์ตาสีดาสนิทค่อยๆ เปิ ดขึ ้นมาอีกครัง้ และเขาก็ได้ พบกับใบหน้ าของ หญิงสาวจอมโจรคนเดิม ที่ไม่เหมือนเดิมเลยสักนิด เพราะเขาไม่เคยเห็นจอมโจรที่ไหนร้ องไห้ หนักขนาดนี ้มาก่อน “เป็ นอะไรไป...” ชายหนุม่ กล่าวและค่อยๆ ยกมือของตนขึ ้นสัมผัสกับใบหน้ าของเรลเวียร์ และ ค่อยๆ ปาดน ้าตาออกจากใบหน้ าของเธอ “น.... นายปลอดภัย.. นายยังไม่ตาย...” เรลเวียร์ ปล่อยโฮออกมาก่อนจะรวบร่างของชายหนุม่ เข้ า ไปกอด ซึง่ ฟอลคอนเองก็ทาได้ เพียงแค่ถอนหายใจออกมา ก่อนจะใช้ มืออีกข้ างหนึง่ ลูบหลังของหญิงสาว เป็ นเชิงปลอบโยน สภาพพื ้นที่โดยรอบไม่ได้ แตกต่างจากตอนก่อนหน้ านี ้เลยแม้ แต่น้อย พื ้นที่ยงั คงเป็ นป่ าที่เดิม เป็ น แอเรี ยของมาลโบโรเช่นเดิม แต่สงิ่ ที่แตกต่างนันมี ้ อยูไ่ ม่กี่อย่าง อย่างแรกก็คือมาลโบโรไม่ได้ อยูท่ ี่นี่แล้ ว อย่างที่สองคือกองไอเทมต่างๆ ที่ควรจะเป็ นไอเทมที่ดรอปได้ จากมาลโบโรนันตกอยู ้ ไ่ ม่หา่ งจากคนทังคู ้ ่ เป็ น เครื่ องยืนยันได้ วา่ พวกเขาปราบเจ้ าถิ่นของที่แห่งนี ้ได้ แล้ ว และอย่างที่สามก็คือขวดยาเปล่าจานวนมากที่ตกอยูข่ ้ างกายชายหนุม่ โดยหนึง่ ในขวดเปล่า เหล่านันเขาจ ้ ามันได้ วา่ เป็ นขวดยาเอริ กเซอร์ ที่เป็ นไอเทมแรร์ ซื่งดรอปจากมอนสเตอร์ ประเภทพิษระดับสูง มี คุณสมบัติแก้ พิษทุกชนิดได้ อย่างหมดจด ไม่เว้ นแม้ กระทัง่ พิษของมาลโบโรเอง และนัน่ คงเป็ นเหตุผลที่วา่ ทาไมเขาถึงยังไม่ตาย ว่าแต่... เขาน่าจะติดสภาพสลบอยูส่ ิ ทาไมถึงดื่มยาได้ ละ่ ?


“นี.่ .. เรลเวียร์ ...” ชายหนุม่ เรี ยกชื่อของจอมโจรสาว ส่งผลให้ ใบหน้ าที่เปรอะเปื อ้ นไปด้ วยน ้าตานัน้ ถอยออกมามองชายหนุม่ ในอ้ อมแขนของเธอ “อะไรเหรอฟอลคอน?” “ขอบคุณนะ ที่ช่วยผมน่ะ...” ใช่แล้ ว... ไม่วา่ จะยังไง ครัง้ นี ้เขาก็ถกู เธอช่วยชีวิตเอาไว้ เป็ นหนี ้ชีวิต กับจอมโจรสาวคนนี ้เข้ าเสียแล้ ว... “อ... อื ้อ ไม่เป็ นไรหรอก แค่นายไม่เป็ นไรก็ดีแล้ ว...” เธอกล่าว ก่อนจะค่อยๆ พยุงนักดาบหนุม่ ให้ นงั่ กับผืนหญ้ า และเป็ นเวลาเดียวกับที่ท้องฟ้าเริ่ มเปลีย่ นสีอีกครัง้ ความมืดค่อยๆ จางหายไป และถูกแทนที่ ด้ วยแสงสว่างอันอบอุ่นจากดวงอาทิตย์ในยามเช้ าตรู่ สองหนุม่ สาวนัง่ มองยามเช้ าของวันใหม่ด้วยกัน พร้ อมๆ กับที่สายลมอันแสนอบอุ่นค่อยๆ พัดผ่านร่างของทังคู ้ ่ เป็ นสัญญาณบ่งบอกให้ ร้ ูวา่ ทังสองได้ ้ ผา่ น พ้ นอันตรายยามค่าคืนได้ อย่างปลอดภัย ถึงจะเป็ นเพียงของจาลอง... แต่มนั ก็ให้ ความรู้สกึ ดีๆ กับเราได้ ไม่แพ้ ของจริ งเลย...

“นี.่ .. ฟอลคอน ชันจะเลิ ้ กเป็ นโจรแล้ วล่ะ” เรลเวียร์ เอ่ยขึ ้นหลังจากที่ทงสองนั ั้ ง่ ชมพระอาทิตย์ยาม เช้ าร่วมกัน “หืม? ไหงจู่ๆ เลิกง่ายจัง?” ชายหนุม่ แหย่หญิงสาวกลับ “แหม~ แล้ วไม่ดีหรื อไง?” จอมโจรสาวที่เพิ่งจะบอกเลิกเป็ นโจรแหวใส่ ก่อนจะทาแก้ มป่ องไม่พอใจ ชายหนุม่ “ใครว่าไม่ดีกนั ล่ะ หืม...” นักดาบหนุม่ เอ่ย และค่อยๆ ยกมือขึ ้นลูบหัวของหญิงสาวแทนคาชม ทา ให้ เธอเปลีย่ นท่าทีเป็ นพึงพอใจแทน แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเจอกับคาถามใหม่ของชายหนุม่ “เออนี่... ตอนที่ผมสลบอยูน่ ะ่ ... ทาไมผมถึงทานยาแก้ พิษได้ ละ่ ?” “อ... เอ่อ ก็.... ชันป ้ ้ อนเองน่ะ” ดูจากพวงแก้ มแดงๆ และการมองเสไปยังทิษทางอื่นนัน้ ก็พอจะทา ให้ ชายหนุม่ เดาวิธีการป้อนยาขึ ้นมาได้


“งันเหรอ...” ้ ฟอลคอนเอ่ยพร้ อมรอยยิ ้มบาง แต่จๆู่ หญิงสาวก็หนั กลับมาจ้ องหน้ าเขาตรงๆ ด้ วย สายตาที่สนั่ ระริ ก “ฟอลคอน นายน่ะ HP ยังไม่เต็มนี่นา!!” “หืม?” ชายหนุม่ สงสัยและมองดาต้ าของตนเอง... แต่ HP ของเขาเต็มแล้ วนี่นา... สถานะผิดปกติ อะไรก็ไม่มีด้วย “เอ๋ แต่นี่มนั ...” “ยังไม่เต็ม!!!” ยังไม่ทนั จะพูดอะไร เรลเวียร์ ก็เอ่ยแย้ งขึ ้นทันที “ล... และตอนนี ้นายน่ะ ยังไม่หายดี ด... ดังนัน้ ช.. ช... ชันจะป ้ ้ อนยานายเพิ่ม เข้ าใจไหม!?” หญิง สาวเอ่ยขึ ้นเสียงดังด้ วยใบหน้ าที่เริ่ มขึ ้นสีระเรื่ อ ส่วนชายหนุม่ ที่พอจะเข้ าใจจุดประสงค์ของหญิงสาว ตรงหน้ าก็คลีย่ ิ ้มออกมาอย่างอ่อนโยน “อา... นัน่ สินะ... งันเดี ้ ๋ยวช่วยป้อนยาให้ ผมด้ วยนะครับ” นักดาบหนุม่ เอ่ยเป็ นแกมขอร้ อง มือหนา เลือ่ นไปสัมผัสกับใบหน้ าของหญิงสาว “อ... อื ้อ!! ง... งันจะป ้ ้ อนยาล่ะนะ...” เรลเวียร์ เอ่ยด้ วยน ้าเสียงสัน่ ก่อนจะค่อยๆ ยื่นหน้ าเข้ าไปหา ชายหนุม่ อย่างช้ าๆ พร้ อมๆ กับนัยน์ตาของคนทังคู ้ ท่ ี่คอ่ ยๆ ปิ ดลงอีกครา เพื่อรับประทานยาอันแสนจะหอม หวาน และคงไม่มียาตัวไหนที่จะหวานไปมากกว่านี ้ได้ อีกแล้ ว...


ficsao123  

ficsao123452

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you