__MAIN_TEXT__

Page 1

HET BEELDVERSLAG

Nr. 1

STEDELIJKE KUNSTACADEMIE TIELT NOVEMBER 2020


INHOUD

INLEIDING Jonas Callens - Solidair Solitair

4

ESSAY Bernard Dewulf - Leven in een verfdoos

6

TENTOONSTELLING Koen Deprez - Mouvements de pensée Klaas Rommelaere - Dark Uncles

16 18

MUZIEK Reinhart Van Bergen - Coloured Cones

20

BOEK Ritsart Gobyn - In Between Klaas Rommelaere - Dark Uncles Katleen Vinck - (episode)

22 24 26

SPEL KunstKwis 2021

28

CORONAVRIJE KUNST Digitale dynamiek

30


INLEIDING Jonas Callens - Solidair Solitair


SOLIDAIR SOLITAIR Gedurende deze ‘donkerrode’ schoolmaand was ik opnieuw getuige van het grote engagement van onze studenten, hun veerkracht en positieve omgang met de ongemeen strenge maatregelen die ons onderwijs moet ondergaan. Zo zag ik bijvoorbeeld cursisten die thuis tot laat in de nachts houtsnedes afwerkten omdat het de dag erop hun beurt was om in het atelier te werken. “Een feestdag”, zo noemen sommige leerlingen de zeldzame contactles. In deze periode van afstand willen wij vooral dichtbij onze studenten blijven. Daar waar alles tijdelijk solitair moet, willen wij solidair zijn en jullie via dit veilige medium zoveel mogelijk met elkaar contact houden. In dit bescheiden blad willen we jullie immers niet alleen op de hoogte houden van het schaarse culturele aanbod waar men vandaag veilig en dichtbij van kan genieten, maar onze studenten ook een platform aanbieden waar zij hun ervaringen in deze bijzondere periode kunnen delen met anderen en hun artistiek onderzoek dat van thuis uit of in het atelier plaatsgrijpt kunnen laten zien. Kortom: een beeldverslag. In dit nummer hebben we een zeer toepasselijk essay van de Vlaamse dichter en columnist Bernard Dewulf opgenomen. In zijn recentste bijdrage aan De Standaard met als titel “Leven in een verfdoos” beschrijft Dewulf onze huidige situatie en een bewuste omgang met het dagdagelijkse, met wat ons omringt. In deze tijd van begrenzing worden we nolens volens teruggeworpen op het rudimentaire. Maar in het geringe is het vele te zien. Het aanbod exposities, theatervoorstellingen en lezingen is vandaag om evidente redenen bijzonder schaars, maar we hebben toch een bescheiden maar boeiende selectie kunnen voorzien. Andere, meer ‘veilige’ vormen van beeldende kunst die bestand zijn tegen de huidige maatregelen zijn er tegenwoordig dan weer in overvloed, zoals bijvoorbeeld uitgaven van monografieën en catalogi beeldende kunst. In de volgende edities willen wij graag de student zelf aan het woord laten. Wie werk wil laten zien, een tekstuele bijdrage wil leveren, tips wil doorgeven aan medestudenten, mag zich bij de directeur aanmelden (zie e-mailadres onderaan) We hopen dat dit ingetogen initiatief jou kan inspireren, troost en hoop biedt en ons kan verbinden. Coronakuren worden avonturen! Jonas Callens, directeur - jonas.callens@tielt.be

5


ESSAY

Bernard Dewulf - Leven in een verfdoos

Bernard Dewulf. Foto: Š Saskia Vanderstichele


LEVEN IN EEN VERFDOOS

‘Je past je aan, zei Paul Klee, aan de inhoud van je verfdoos. Je aanpassen aan de inhoud van je verfdoos, zei hij, is belangrijker dan de natuur en het bestuderen daarvan. De schilder, met andere woorden, past zijn palet niet aan aan de wereld. Hij past zeker niet de wereld aan aan zichzelf. Hij past zichzélf aan aan zijn verf.’ Het citaat komt uit een essay van de Amerikaanse schrijfster Annie Dillard dat heet ‘Schrijver in de wereld’. Ik las het toevallig op de dag dat België in een tweede lockdown ging wegens de coronacrisis. Met de bekende gevolgen. Iedereen moet zo veel mogelijk thuisblijven, zo weinig mogelijk contacten hebben, kortom zoals het inmiddels ingeburgerd is in Vlaanderen: ‘Blijf in uw kot.’ Ik herlas enkele keren de bedenking van Paul Klee, ‘je past je aan aan de inhoud van je verfdoos’. Eerst vond ik het een interessante, laconiek verwoorde gedachte die iets wezenlijks zegt over de omgang van kunstenaars met hun materiaal. Vervolgens daagde me iets anders. Die verfdoos is ‘het kot’, bedacht ik, waarin wij nu moeten blijven. En waaraan we ons, inderdaad, moeten aanpassen. En de ene verfdoos is de andere niet, ze komen in maten en soorten. Natuurlijk zijn de verschillen tussen onze huizen, waarin wij ons nu moeten verschansen – van villa’s tot krotten – onvergelijkbaar veel groter dan die tussen verfdozen. Maar ik doel op het idee van de beperking; we moeten het nu noodgedwongen doen met onze verfdoos. ’Het doen met’, wat een uitdrukking. Ze heeft meerdere betekenissen. Van het nogal pejoratieve ‘het aanleggen met’ tot het nuchtere ‘hier moet ik het mee doen’. Om die laatste betekenis gaat het me. Uiteraard moet iedereen het doen met wat zich voordoet, aandient in zijn bestaan. Maar ‘some are more equal than others’, stelde schrijver George Orwell al vast in zijn beroemde dystopische allegorie over de mensheid, Animal farm (1945). Velen onder ons koesteren in die zin een zeer begrijpelijk vooruitgangsgeloof, altijd op naar beter en meer. 7


Stilleven (1960) van Giorgio Morandi, die notoir ‘in zijn kot’ bleef, in zijn atelier sliep en de dingen obsessioneel bestudeerde.


Nu echter, door toedoen van een pandemie, is het motto anders. Op naar beter met minder.

Veel minder. Het citaat van Klee deed me denken aan twee andere, veel beroemdere en te pas en te onpas gebruikte citaten. Het eerste is van de dichter Goethe, ‘In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister’ (‘Pas in de beperking blijkt de meester’). Het tweede is van de architect Mies van der Rohe, ‘Less is more’. Dat hoef ik niet eens te vertalen. Hoe verschillend de drie, de schilder, de dichter en de architect hun uitspraak ook bedoeld hebben, en in heel andere contexten, ze hebben wel één gedachte gemeenschappelijk. Die heeft te maken met het grootse in het kleine. Of wat bescheidener, het vele in het geringe. Het zou natuurlijk absurd zijn te stellen dat wij nu allemaal in onze verfdoos, waartoe we ons noodgedwongen moeten beperken, het grootse zullen ontdekken en scheppen. Niet iedereen is Paul Klee. En toch. Ik geloof in de bescheidener versie, het vele in het geringe. Ik zie het om me heen gebeuren. In diverse vormen. Een vriendin is begonnen aan een puzzel van, in mijn ogen, oneindig veel deeltjes, schijnbaar voor járen. Het is in de uren en dagen meer dan een verstrooiing geworden. Het blijkt van haar kindertijd geleden. En uiteraard is een puzzel leggen op gevorderde leeftijd anders dan toen. Er zijn véél meer stukjes nu, en meer losse. Alsof je een versnipperd geheugen verzamelt en ordent. Een vriend haalt dan maar eens eindelijk zijn kelder leeg en komt zijn leven tegen. En zoals hij zei: ‘Ik heb een tweede leven nodig om mijn eerste op orde te krijgen.’ Enzovoort. Ik neem aan dat er van zulke verhalen nu duizenden zijn. Mensen die in deze lockdowntijden van alles terugvinden, ontdekken, met de verwondering en de verbazing die daarbij horen. Zoals ik evengoed besef dat velen de verfdoos waarmee ze het nu moeten doen bij wijze van spreken het liefst door het raam zouden gooien. 9


Zoals ik evengoed besef dat velen de verfdoos waarmee ze het nu moeten doen bij wijze van spreken het liefst door het raam zouden gooien. Hoe het zij, we leven in een tijd van begrenzing. Zelfs van afzondering. Behalve veel manifeste nadelen – sociaal isolement, mentale wankelheid, ontwrichte leefpatronen en nog erger – kan dat ook een voordeel hebben: de toewijding. Willens nillens zijn we nu ‘teruggeworpen’ op het essentiële, of rudimentaire. Dan hebben we de keuze; ofwel omarmen we het, ofwel verwerpen we het. We kunnen het ook negeren, maar dan vertoeven we in een soort niemandsland. En waar zijn we dan. Ik heb het nu over de omarming. Omarming is ontferming, en toewijding. Wij moeten ons nu meer dan ooit ontfermen over het nabije, de ‘naaste omgeving’, de knuffelcontacten, de bubbels, onze gezinnen, of hoe we het allemaal ook kunnen noemen. Want het nabije loopt gevaar en we moeten het beschermen. Niet alleen in het belang van het nabije, ook om het afgelegene niet in gevaar te brengen. Door het virus liggen het nabije en het afgelegene veel dichter bij elkaar dan normaal. Ontfermen kan op verschillende manieren. Van mededogen tot empathie tot toewijding. Dat laatste is misschien het moeilijkst, maar het is me ook het dierbaarst. Ik wijd me graag toe. Toewijding, om het wat ordinair te zeggen, is een win-winsituatie. Zowel het voorwerp van – vanzelfsprekend een gezonde – toewijding als wijzelf hebben er baat bij. Het voorwerp krijgt aandacht en liefde, wijzelf hebben twee voordelen: het welbehagen van het aandacht géven en het genot van de vergetelheid. Want dat laatste is wat toewijding vaak veroorzaakt: we gaan op in, we geven ons over aan het andere en vergeten even onszelf. Het is een soort samenvallen, hoe illusoir ook. Het zou kunnen dat er nu, door de bijzondere omstandigheden, meer toewijding is onder ons. Minstens zal er meer aandacht zijn voor het nabije, al was het maar omdat we nu even niet anders kunnen tussen de vier muren die we voordien misschien zelden hadden opgemerkt. Laat staan al de rest. 10


Ik zeg dit alles in het volle besef dat die muren nu bij menigeen onder ons ook op ons kunnen afkomen en mijn gedachten over aandacht en toewijding binnen die muren futiel en zelfs misplaatst romantisch kunnen klinken. En toch. Ik blijf bij schilder Paul Klee en zijn verfdoos. Om het anders te zeggen: ik wil bij de les blijven. In mijn kot. Want natuurlijk word ik er ook soms zot en kruip ik er de muren op. Maar er is altijd nog de verfdoos, als gedachte. Ze helpt mij. Ze zorgt voor drie wezenlijke dingen: kleur, verbeelding en structuur – uitgerekend de drie-eenheid die ik nu hard nodig heb. Tussen de muren. En tussen de oren. Evident levert een verfdoos de nodige kleuren. Ik herinner me de betovering ervan, een kleine eeuwigheid geleden, in de korte broek. De doos bevatte twaalf kleuren, in het jargon ‘napjes’, zoveel als de maanden. Die kleuren zaten vast in een cirkelvormig, hard soort gebakje, en het materiaal heette ‘plakkaatverf’. Nog altijd niet weet ik waarom dat zo heet, maar daar heb ik vrede mee. Het is een toverwoord. Zodra je een van de kleurgebakjes aanraakte met wat water en een borsteltje, kon je vele tientallen andere kleuren opwekken. In wezen waren de mogelijkheden zelfs eindeloos, maar dat laatste woord zei me toen nog niet veel. In een verfdoos schuilt oneindigheid. Net als in mijn huis, en in mijn hoofd. Ik moet dan denken aan twee schrijvers die elk een heerlijk boek hebben geschreven met dezelfde titel. Eind achttiende eeuw schreef de Fransman Xavier de Maistre Voyage autour de ma chambre. Eind twintigste eeuw schreef de Nederlander J.M.A. Biesheuvel Reis door mijn kamer. ‘Ik zal u door mijn kamer laten reizen tot het u duizelt!’ Zo begint die laatste aan zijn reis. Door zijn kamer. Hij voegt eraan toe: ‘Ik zal u mijn kamer beschrijven precies zoals hij is.’ Dat is maar ten dele waar, want dan zou het een wel erg dun boekje zijn geworden. De kamer gaat met het geheugen en met de verbeelding van de schrijver aan de haal. Net zoals dat het geval is bij de eertijdse Franse schrijver. Die noemt zijn optrekje, waar hij verblijft wegens huisarrest – ‘met een omtrek van 36 passen’ – het ‘land van de verbeelding’. 11


Dat alles wordt krachtig samengevat door weer een andere schrijver, de Fransman Georges Perec in zijn boek Het leven een gebruiksaanwijzing, uit 1978. Daarin stelt die zich tot doel: ‘Datgene onderzoeken dat zo vanzelf lijkt te spreken dat wij er de oorsprong van zijn vergeten.’ De dagelijkse dingen dus. Waarvan we soms niet eens meer weten waar ze vandaan komen, wat ze bij ons staan te doen of wat ze precies betekenen, en al helemaal niet waar ze naartoe zullen gaan. ‘Dagbladen spreken over alles, behalve over het dagelijkse’, noteerde Perec ooit. Voor dat verschijnsel vond hij zelfs een begrip uit: het ‘infraordinaire’, als tegenhanger van het extraordinaire. Het binnengewone, of ondergewone, versus het buitengewone, zo vertaal en parafraseer ik het nu maar even. Dat ondergewone omvat, las ik in een beschouwing over zijn boek, ‘de kleine voorvallen waar ons dagelijkse leven uit bestaat, voorvallen die allicht meer over ons zeggen dan die ene exceptionele gebeurtenis die wij als zo betekenisvol zien. De dingen waar onze blik talloze keren per dag overheen glijdt zonder dat we ze werkelijk zien’. Zo is het helemaal. En zo ben ik terug bij de verfdoos. En Paul Klee. En bij het derde thema dat ik hierboven associeerde met zijn uitspraak – ‘Je past je aan aan de inhoud van je verfdoos’. Structuur. Het is waar motivatie- en andere psychologen tegenwoordig op hameren: ‘Breng structuur in je leven, creëer een soort routine.’ Weinig zo overzichtelijk en gestructureerd, zo minimaal en toch zo onafzienbaar en onvatbaar als een verfdoos. Uit twaalf of vierentwintig (of soms achtenveertig) kleuren en enkele varianten kan een heel universum ontstaan. Iets dergelijks geldt voor de huizen, de woonkamers, de ruimten waarin wij ons nu verplicht moeten terugtrekken. Uiteraard zijn die doorgaans niet zo onbetwistbaar ordelijk als een verfdoos, vermoedelijk zijn ze meestal nogal wanordelijk, ondanks een schijn van orde. In onze gearrangeerde keukenkasten, boekenrekken of vaatwassers. In wezen zijn er alleen maar losse dingen aanwezig, die toevallig zijn samengeschoold in onze vertrekken en die wij tot een geheel bedenken en verbeelden. Of waarin een gemeenschappelijk nut is gegroeid tussen onze muren 12


Een verfdoos is evenzeer nutsvoorwerp als bron van verbeelding. En dat kunnen we, in wezen, beweren over zowat alles wat zich in onze nabijheid bevindt – en natuurlijk ook in de verte, maar op een andere manier. Een even laconiek als doodserieus als voor sommigen ongetwijfeld hilarisch advies van de eerder genoemde Georges Perec luidt: ‘Bestudeer uw theelepeltjes.’ Alsof je een theelepeltje kunt bestuderen. Maar Perec meent het en hij gaat nog verder. Niet alleen moeten we de ons omgevende dingen bestuderen, we moeten ze ook ondervragen. ‘Wat we moeten ondervragen,’ schrijft hij, ‘zijn stenen, beton, glas, onze tafelmanieren, onze gebruiksvoorwerpen, ons gereedschap, de manier waarop we onze tijd doorbrengen, onze ritmes.’ In het Frans staat er ‘interroger’. Dat kan ook nog, in onze taal, betekenen: overhoren, uithoren, uitvragen, doorvragen, toetsen, interpelleren. Maar de mooiste betekenis vind ik: afluisteren. Het idee dat wij de dingen die ons omringen, zouden kunnen afluisteren, als spionnen van hun geheime leven – het is een wonderlijke gedachte. We zouden een heel nieuw heelal te weten komen. De opsomming van Perec lijkt een raar allegaartje bij elkaar, van stoffelijk tot onstoffelijk. Van beton tot manieren. Maar de schrijver heeft een heldere missie: ‘We moeten datgene ondervragen waardoor we schijnbaar nooit meer verbaasd kunnen worden.’ Dat ‘nooit meer verbaasd kunnen worden’ klinkt hard, maar het is waar. Wij geven de dagelijkse dingen soms zo gemakkelijk achteloos op. Als afdankertjes. We zien de schoonheid, de oneindigheid, de schat van de verfdoos niet meer. En dan heb ik het over ding én mens. Maar er is natuurlijk een verschil tussen die twee. Ik kan, net zoals de eerder genoemde schrijvers, al de dingen in mijn woonruimte bestuderen en ondervragen. Om ze te begrijpen. En ze zullen me uiteraard laten doen. Hun feitelijke onverschilligheid voedt, soms tomeloos, mijn verbeelding. De dingen brengen me op gedachten die zijzelf niet eens kunnen raden. Geen enkel ding denkt: wat denkt die toegewijde mens eigenlijk van mij? 13


Paul Klee, ‘Raumarchitekturen (Auf Kalt-Warm)’ (1915)


Laat staan, wie denkt hij dat hij is? Toewijding aan mensen, naasten, geliefden, zelfs aan de liefde van ons leven, werkt anders. Velen onder ons leven nu onverwachts dag in, dag uit dicht op elkaar. Tussen de vier muren. Tussen de oren. En onder de lichamen, en de ons omringende dingen. Het zou een gelegenheid kunnen zijn om elkaar ‘beter te leren kennen’, ‘nader tot elkaar te komen’ en zo nog wel wat. Tot en met toewijding. Maar zo werken wij niet. Wij hebben andere grenzen dan de dingen, en ook de afstanden zijn verschillend. En de bewegingen en de verwachtingen kunnen zowat levensbreed uiteenlopen. Toch doe ik het regelmatig eens, als een oefening: me in gedachten een tijdlang – van minuten tot uren, zowel overdag als helaas ’s nachts – even volledig toewijden aan een dierbare. Soms zelfs koortsachtig. Dan komt men soms de wonderlijkste dingen te weten over de anderen, waar zij vaak zelf niet van op de hoogte zijn. Alsof ze elk hun eigen verfdoos zijn. En ik het penseel en het water. Bernard Dewulf 14 november 2020

Codibel (vanaf 1 januari 2021 om te dopen tot ‘DenkBeeld’), de directeurs-vereniging van leidinggevende in het deeltijds kunstonderwijs, kreeg toestemming van de auteur om dit essay te delen met de Vlaamse academiestudenten. 15


TENTOONSTELLING Koen Deprez - Mouvements de pensée

Koen Deprez, ‘Strandcabine voor de Belgische kust’ (1987-2020). Foto: © Jeffrey Vanhoutte


MOUVEMENTS DE PENSEE

Men noemt Koen Deprez (° 1961) soms wel eens het enfant terrible van de Belgische architectuur- en interieurwereld. Hij is vooral bekend om zijn excentrieke benadering van private en publieke interieurs die naadloos zijn voortgekomen uit een passie voor het platteland en de stedelijke openbare ruimte. Dit stamt uit zijn studie, toen hij al stage liep bij Rem Koolhaas. Deprez onderzoekt de kwaliteiten van zeker zijn, maar ook over de kwaliteiten van onzeker te zijn. Hij denkt als architect en kunstenaar ook na over de (vermeende) limieten van vakgebieden en over nut en noodzaak van een artistieke bezigheid. In de galerij Paul Vanhuyse, Negenpuntnegen in Roeselare, loopt momenteel een tentoonstelling van het werk van Deprez, getiteld ’Mouvements de pensée’. De kunstenaar toont er onder meer voor het eerst nieuwe modellen van zijn ‘Strandcabines voor de kust van Oostende’, een project dat als sinds 1987 zijn voortgang vindt. Deze recentste exemplaren zijn een hommage aan de Russische kosmonaut Valeri Bykovski (1934-2019), die deel uitmaakte van de eerste groep van zeven kosmonauten in de ruimte waaronder Joeri Gagarin. Net zoals alle galerieën is ook Negenpuntnegen gesloten voor publiek. Toen Koen Deprez zijn tentoongestelde werken tijdens een eenzaam bezoek aan de galerij verworden zag tot een verzameling in zichzelf gekeerde ‘dingen’, moest hij spontaan denken aan het gedicht ‘Grote Elegie voor John Donne’ (1963) van de Russische schrijver Joseph Brodsky en kwam hij met zijn galeriehouder overeen om ‘de dingen’ verder met rust te laten en de tentoonstelling te verlengen tot eind januari 2021. Op die manier krijgt het publiek hopelijk nog de kans om het werk ter plaatse te gaan bekijken.

data:

23.09.2020 - 28.11.2020 (verlengd tot januari 2021)

tijdstip:

enkel op afspraak

toegang:

gratis

info:

www.negenpuntnegen.be

17


Klaas Rommelaere - Dark Uncles


Klaas Rommelaere, ‘Dark Uncle’ (2020). Courtesy Erich Spahn / Galerie Zink Waldkirchen


DARK UNCLES


 Dit najaar organiseert het museum Texture in Kortrijk in samenwerking met Be-Part, Platform voor actuele kunst, een solotentoonstelling van de Belgische kunstenaar Klaas Rommelaere (°1986, Roeselare, woont en werkt in Antwerpen). De expo, getiteld Dark Uncles, presenteert een indrukwekkende installatie bestaande uit twaalf enorme, geborduurde poppen en twee honden die in een stoet door de tentoonstelling bewegen, naast een laan met totempalen en een reeks geborduurde werken en wandtapijten. Rommelaere is in vele opzichten een opmerkelijke kunstenaar. Hij gebruikt traditionele ambachten die kunde en tijd vergen en combineert ze met een open, innovatieve en creatieve blik. Alle werken zijn met de hand gemaakt. Rommelaere werkt al sinds het begin van zijn carrière samen met 15 oudere dames (de zogenaamde 'madammen') die hem helpen met het handwerk en elke week samenkomen in Antwerpen, Roeselare en Ingelmunster. Voor deze tentoonstelling breidde Rommelaere deze groep uit met textielmakers uit heel Vlaanderen. Zo'n 90 makers reageerden op de oproep van de kunstenaar en het museum om te helpen met borduren. Door de coronacrisis kon dat niet samen, dus ontwikkelde Rommelaere thuispakketten die - met eigen fantasie en kleurkeuze - thuis ingevuld konden worden door de textielmakers. Naast de poppen - de Dark Uncles - zullen er ook borduurwerken en wandtapijten te zien zijn in Texture. In de gelaagde en soms vreemde beeldverhalen van zijn textielschilderijen vervagen fragmenten uit filmscènes en situaties uit zijn eigen dagelijks leven tot krachtige en tegelijkertijd delicate snapshots.

data:

03.10.2020 - 31.01.2021

tijdstip:

di - zo van 10u00 tot 17u00 (onder voorbehoud)

toegang:

6 EUR (4 EUR voor studenten)

info:

www.texturekortrijk.be

19


MUZIEK Reinhart Van Bergen - Coloured Cones

Michael Borremans, “Pink Cone, Green Cone’ (2020)


COLOURED CONES 
 In oktober presenteerde Zeno X Gallery in Antwerpen met de tentoonstelling ‘Coloured Cones’ nieuw werk van de Vlaamse kunstschilder Michaël Borremans. Voor deze zevende solotentoonstelling in de galerij vond Borremans inspiratie bij satijnen kegels. Zowel de manier van presenteren als de keuze voor satijn refereert aan de traditie van de Westerse portretschilderkunst. Muzikant Reinhard Vanbergen (Das Pop, Rheinzand, The Happy) startte de voorbije coronamaanden met een reeks muziekalbums die geïnspireerd zijn door kunstenaars. ‘Coloured Cones Inspired by Michaël Borremans’ is de eerste uitgave van de reeks en de composities kregen vorm en klank via het recente werk van Borremans. De digitale versie van deze eerste plaat wordt pas in augustus van volgend jaar verwacht, maar de vinyl is voorlopig wel al in eigen beheer geproduceerd en via de muzikant zelf verkrijgbaar. Wie interesse heeft, kan de plaat rechtstreeks bij Reinhard Vanbergen bestellen via zijn Facebookaccount.

data expo: tijdstip: toegang: info:

28.10.2020 - 19.12.2020 woe - za van 13u00 tot 17u00 (onder voorbehoud) gratis www.zeno-x.com

Abum bestellen: Prijs:

facebook.com/reinhard.vanbergen 20 EUR (afhalen in Gent of 7 EUR verzendingskosten) 21


BOEK Ritsart Gobyn - In Between

Ritsart Gobyn, “Untitled (Van Ruysdael)’ (2020)


IN BETWEEN 
 Ritsart Gobyn (Gent, °1985) is een schilder die de grenzen van de waarneming aftast. Zijn schilderijen zijn overdekt met stukjes papier, vegen en vlekken, tape, potloodresten, vuil en stof. Het zijn sporen van een creatieproces, verzameld op stukken ongeprepareerd linnen die de vloer van het atelier bedekken. Maar hoe aandachtiger je kijkt, hoe meer twijfel er in de waarneming sluipt. De tape en de papiersnippers blijken een geschilderde trompe l’oeil te zijn. En wat met de andere sporen? De perceptie kantelt van toevallig naar bewust, van werkelijkheid naar illusie en weer terug. Sinds de oudheid was de trompe l'oeil de ultieme mimesis. Omdat resultaatgerichte virtuositeit en het streven naar een steeds exactere kopie van de werkelijkheid niet langer het ultieme doel is in de hedendaagse beeldende kunst, raakte de techniek van de trompe l'oeil in de twintigste eeuw naar de achtergrond. Ritsart Gobyn gebruikt de trompe l'oeil echter als een picturale strategie om de toeschouwer, via de illusie van het resultaat, te begeleiden bij het artistieke creatieproces. Op deze manier transformeert de trompe l'oeil zelf van een simpele kwestie van optische illusie en verschijning naar een zoeklicht in het artistieke proces zelf. Het bevraagt de ‘status’ van het schilderij als afbeelding maar ook als object. Ook Gobyn voelde de gevolgen van de coronamaatregelen aan den lijve. Zijn lopende solotentoonstelling ‘Memoires of Things to be Done’ in de Gentse Kunsthal werd vervroegd stopgezet door de tweede besmettingsgolf en ook de geplande boekrelease van zijn eerste monografie ‘In Between’ eind november werd onlangs geannuleerd. Dit eerste boek met Ritsarts werk wordt uitgegeven bij onafhankelijk uitgever van kunstenaarsboeken Posture Editions en kan gelukkig wel online besteld worden.

Uitgave: Prijs: info:

192 pagina’s, 21 × 30 cm, hard cover met tekst van Tom Van Imschoot 40 EUR www.posture-editions.com 23


Klaas Rommelaere - Dark Uncles


DARK UNCLES 


Maskers, schedels, vlinders en tiener-tv. De wandtapijten, vlaggen en andere textielkunstwerken van Klaas Rommelaere zijn assemblages van honderden afbeeldingen die bij elkaar zijn verpakt. Deze beelden komen overal vandaan: het dagelijkse leven, het internet en de films - Rommelaere is lid van zijn plaatselijke bioscoop en je zult hem de hele dag voor het grote scherm zien als hij niet werkt. Het oeuvre van Rommelaere doet denken aan de traditionele etnische wandtapijten die eerder in de met kasten gevulde wandelgangen van een museum te vinden zijn. Hij verdient deze beschrijving grotendeels vanwege de talloze kleuren en het medium: textiel. Rommelaere studeerde af als modestudent in Gent en liep stage bij Henrik Vibskov en Raf Simons. Toch leek de modebusiness niet de juiste keuze voor hem. Naar aanleiding van zijn solotentoonstelling ‘Dark Uncles’ in het museum Texture te Kortrijk (zie pagina 18 van dit blad) werd bij Art Paper Editions een monografie gedrukt van Rommelaeres werk, dat de gelijknamige titel ‘Dark Uncles’ kreeg. Het is een lijvige uitgave geworden met bijdragen van journaliste Jozefien Van Beek en essayist en curator Luk Lambrecht.

Titel: Uitgever: Details: ISBN: Prijs: info:

Klaas Rommelaere - Bad Uncles Art Paper Editions 320 pagina's, 30 x 21 cm, paperback, Engelstalig 9789493146556 35 EUR www.artpapereditions.org 25


Katleen Vinck - (episode)

Katleen Vinck, ‘Het Aardmassief’ (2019). Foto: © Ligia Poplawska


(EPISODE) 
 Wie aan het begin van dit bijzondere schooljaar langs ons keramiekatelier passeerde, kon haar naarstig aan het werk zien. De Antwerpse kunstenares Katleen Vinck (°1976) reisde in 2017 al eens goedgunstig naar Tielt om haar werk met onze studenten te delen in de groepstentoonstelling ‘Tussen Muren’. In 2020 was ze in augustus en september opnieuw bij ons te gast, dit keer als ‘artist in residence’ om gebruik te maken van onze unieke grote oven. In ruil wil zij graag in een latere, veiligere periode over haar werk komen spreken met de Tieltse academiestudenten. Recent nog nam Vinck in Kusseneers Gallery deel aan de groepstentoonstelling ‘Are(n)a’, samen met onder andere Stijn Cole en Charlie De Voet. Begin deze maand publiceerde zij daarnaast ook nog een interessant kunstenaarsboek, met als titel ‘(episode)’. Dit boek met beperkte oplage van 50 stuks is verkrijgbaar via haar galerij Base-Alpha en via Katleen zelf.

Uitgever: Details: Prijs: info:

Base-Alpha Gallery 60 pagina’s op wit en zilver papier 50 genummerde exemplaren 30 EUR (inclusief verzendingskosten in België) Verkrijgbaar via de kunstenares of haar galerij www.basealphagallery.be www.katleenvinck.be

27


SPEL KunstKwis 2021



KUNSTKWIS

De voorbije twee schooljaren organiseerde de Stedelijke Kunstacademie van Tielt een KunstKwis rondom de jaarlijkse Vlaamse ‘Dag van de Academies’ in februari. Omdat evenementen organiseren met veel publiek dan wellicht nog niet mogelijk zal zijn, en ook omdat we tijdens de donkere maanden die komen meer dan ooit nood hebben aan kunstbeleving en afleiding, spreiden we onze quiz dit jaar over een periode van enkele weken. We bieden opnieuw een gebalanceerde mengeling van vragenrondes aan over beeldende kunsten, muziek, theater, film, … doorspekt met vragen over wetenswaardigheden uit de actualiteit, sport, geschiedenis, aardrijkskunde en andere meer klassieke quiz-thema’s. Hoe werkt het? Wie wil meedoen, meldt zich voor 19 december 2020 aan op onze website, www.academietielt.be. Deelnemers krijgen dan een link waar de digitale invulformulieren gedownload en afgedrukt kunnen worden. Tijdens de kerstvakantie worden dan de opgenomen vragenrondes gepubliceerd op YouTube. Je kan zelf kiezen waar en wanneer je de KunstKwis wil spelen: thuis of tijdens een werkpauze, individueel of samen met je bubbel, op kerstavond of oudejaarsavond, … Na afloop zend je je antwoorden per mail door naar de quizmaster, Jonas Callens. Hoe controleren wij dan de tijd en of er niet vals gespeeld wordt? Dat doen we niet. De hoofdprijs is immers een opgefriste geest, een boeiende kennismaking met misschien nog onbekende kunstwerken, het gezellig samen zoeken en dat verdomde virus eens even kunnen vergeten. Voor de competitiebeesten onder jullie voorzien we wel een rangschikking die rekening houdt met de snelheid waarbij de antwoordformulieren terugbezorgd worden. Iedereen die deelneemt aan deze quiz is een welzijn-winnaar, maar de cijfermatige laureaat wordt na het laatste deel van de KunstKwis bekend gemaakt.

datum: deelname: inschrijven:

Deel I: kerstperiode 2020 (kies zelf je moment) Deel II: januari 2021 Gratis www.academietielt.be 29


CORONAVRIJE KUNST Digitale dynamiek

Tentoonstelling ‘Unpacked/Online’ in Bruthaus Gallery in Waregem.


DIGITALE DYNAMIEK

Terwijl de musea en kunstgalerieën voorlopig gesloten blijven, groeien de online artistieke initiatieven aan. Hieronder een greep uit het veilige aanbod. Zero Budget dat de focus legt op samenwerkingen. Achter deze Instagram-pagina gaan Anna Ozanne en Mikail Koçak schuil. Met hun label wil het duo experimenteren, ontwerpen, boeken uitgeven ... Het koppel organiseert ook artist in residence-projecten en denkt na over nieuwe manieren om hedendaagse kunst toegankelijk te maken voor zo veel mogelijk mensen. www.instagram.com/zerobudget.be De lopende tentoonstelling “Unpacked/Online” van Bruthaus Gallery in Waregem is coronaproof. Het werk van 8 vrouwelijke kunstenaars (o.a. Anna Lange, exposant in onze laatste tentoonstelling ‘Gekende Woorden’ en Buren Collectief, exposanten in onze expo ‘En Scène’) is van op de straat te zien via een tentoonstelling in de etalage van de galerie. De vernissage gebeurde online en op de website vind je ook een digitale versie van de tentoonstelling. Deze expositie loopt nog tot 20 december 2020. www.bruthausgallery.be

www.instagram.com/bruthausgallery

Op Google Arts & Culture vind je een behoorlijk beeldarchief, historische achtergronden bij artistieke protagonisten en kunststromingen, kan je virtueel door internationale musea wandelen en hun collecties bekijken, kan je via kleur laveren door de rijke beeldbank en inzoomen op topstukken tot je de vezels van het doek kan zien. https://artsandculture.google.com/explore Het Nederlandse LKCA (Landelijk Kennisinstituut Cultuureducatie en Amateurkunst) zet zich in om de aandacht voor cultuureducatie, cultuurparticipatie en de toegankelijkheid van cultuur te vergroten. Op hun website publiceren zijn een veelheid aan creatieve corona-initiatieven. https://www.lkca.nl/artikel/corona-initiatieven/#creatief 31


STEDELIJKE KUNSTACADEMIE TIELT avonduren worden avonturen

Profile for kunstacademieTielt

Kunstacademie Tielt • Infoboekje nov.2020  

Advertisement
Advertisement