__MAIN_TEXT__
feature-image

Page 5

BIO KATARZYNA BAZARNIK — współautorka książek liberackich i teoretyk liberatury, tłumaczka, badaczka twórczości Jamesa Joyce’a, adiunkt w Instytucie Filologii Angielskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Wspólnie z Zenonem Fajferem opublikowała trójksiąg Oka-leczenie (20002009) — pierwszą książkę określaną mianem liberatury oraz (O)patrzenie (2003), inicjujące liberacką serię wydawniczą, którą oboje redagują od 2003 r. w Korporacji Ha!art. Również z Z. Fajferem opublikowała w USA tomik Sonnet of Sonnets (2012), będący pokłosiem warsztatów liberatury przeprowadzonych w Kalifornii. Współzałożycielka krakowskiej Czytelni Liberatury (od 2002, obecnie w Małopolskim Ogrodzie Sztuki). Autorka monografii Joyce and Liberature (2011), redaktorka bądź współredaktorka tomów Wokół Jamesa Joyce’a (1998), Od Joyce’a do liberatury (2002), James Joyce and After. Writer and Time (2010) oraz monograficznych numerów „Literatury na Świecie” poświęconych twórczości Joyce’a (2004) i B.S. Johnsona (2008). Przełożona przez nią powieść B.S. Johnsona Nieszczęśni otrzymała wyróżnienie na Targach Książki we Wrocławiu (2008). Swoimi publikacjami, przekładami i wystąpieniami wprowadziła zagadnienie liberatury na forum międzynarodowe (Wielka Brytania, Irlandia, Francja, Japonia, Tajwan, USA). ZENON FAJFER — poeta, twórca teatralny. Swoimi utworami i tekstami teoretycznymi zainicjował nurt liberatury (1999), czyli literatury łączącej słowo z materią książki, wypracował też odrębną poetykę nazwaną wierszem emanacyjnym. Wraz z Katarzyną Bazarnik wydał trójksiąg Oka-leczenie (2000-2009) i (O)patrzenie (2003), oraz tomik Sonnet of Sonnets (USA, 2012) będący pokłosiem warsztatów liberatury przeprowadzonych w Mills College w Kalifornii. Ponadto autor poematu w butelce Spoglądając przez ozonową dziurę (2004), multimedialnego tomu wierszy dwadzieścia jeden liter / ten letters (2010), zbioru esejów Liberatura czyli literatura totalna / Liberature or Total Literature (2010). W 2011 roku wspólnie z K. Bazarnik przeprowadził akcję poetycką Liberty Poem w kilku miastach USA i Azji (Nowy Jork, Filadelfia, Chicago, Oakland, Tajpej, Tokio). Jest także autorem i reżyserem trzech sztuk teatralnych: Madam Eva, Ave Madam (1992), Finnegans Make do myśli słów i uczynków Jamesa Joyce’a (1996) oraz Pieta (2006-2012). Poza Polską swoją twórczość prezentował m.in. w Wielkiej Brytanii, Irlandii, Francji, Włoszech, USA, na Tajwanie i w Japonii. CAROLYN GUYER — należąca do wczesnej fali autorów hipertekstów, jest autorką Quibbling, (Eastgate, 1992), współautorką wspólnie z Michaelem Joyce’em i Marthą Petry, hipertekstowej prozy Izme Pass oraz Lasting Image z samym M. Joyce’em, utworu opublikowanego w sieci przez wydawnictwo Eastgate (1999), a z Rosemary Joyce i Michaelem Joyce’em Sister Stories (New York University Press on-line, 2000). Artystyczna droga Guyer wiodła od twórczości w mediach mieszanych, poprzez hipertekst aż do wykorzystania tkanin. Na co dzień jest dyrektorem ds. sieci w Vassar College, w Poughkeepsie, w stanie Nowy Jork. MICHAEL JOYCE — określony przez The New York Times „dziadkiem literatury hipertekstowej”, jest autorem pierwszej powieści w tym gatunku. Jego afternoon, a story, czyli popołudnie, pewna historia przełozone przez Radosława Nowakowskiego i Mariusza Pisarskiego, ukazała się w wydawnictwie Ha!art w 2012 r.; towarzyszyła jej publikacja Michael Joyce: polski pisarz w formie tzw. „chapbooka”. Jego najnowsze utwory to: powieść Disappearance (Steerage Press, 2012); Going the Distance (SUNY Excelsior editions)nowa, drukowana wersja powieści na e-booka z 1994 r. oraz Foucault, in Winter, in the Linnaeus Garden (Starcherone) . Jego poezje i przekłady drukowano w wielu amerykańskich pismach; w 2012 BlazeVOX opublikowało zbiór jego wierszy pt. Paris Views. Joyce współpracował również z wieloma artystami działającymi w różnych mediach i dziedzinach sztuki: jest autorem tekstów do obrazów i video Alexandry Grant w Lost Hills Hokku (2009) i The Ladder Series (2007) oraz dla jednoosobowego przedstawienia w Museum of Modern Art w Los Angeles. Z wenezuelską artystką wideoartu Anitą Pantin, kanadyjskim kompozytorem Bruce’em Pennycook i choreografem José Bustamantem stworzyli operę Canzoni di morte „a trial mix” (2004), do której Joyce napisał libretto. Pracuje jako profesor anglistyki i mediów w Vassar College, USA. WEI-YUN LIN-GÓRECKA — urodzona w Tajpej (Tajwan), poetka, pisarka, tłumaczka, matka, żona i krytyk teatralny. Absolwentka teatrologii Brunel University w Londynie. Po zobaczeniu pewnego polskiego plakatu teatralnego oraz przeczytaniu książki Brunona Schulza (po angielsku), zdecydowała przyjechać do Polski uczyć się języka polskiego. Pisze po chińsku, angielsku i polsku. W 2011 ukazał się jej trójjęczny tom Wierszy przeciętnych. Publikowała również w czasopiśmie „Ha!art” nr 30 (2010, Kraków). Tłumaczyła na chiński książki Ostatnie życzenie i Miecz przeznaczenia Andrzeja Sapkowskiego dla tajwańskiego wydawnictwa oraz Sklepy cynamonowe i Sanatorium pod klepsydrą Brunona Schulza (te pierwsze, opublikowane pod tytułem Ulica krokodyli, zostały uznane za książkę grudnia 2012 przez prestiżową sieć Eslite Bookstore). Przekładała na chiński także Różewicza, Ficowskiego, Szymborską. BOJAN MESERKO — słoweński pisarz, poeta, tłumacz i wydawca, tworzący w nurcie fantasy i science-fiction, choć nazywany bywa również słoweńskim Beckettem. Jego twórczość charakteryzująca się poszukiwaniami formalnymi jest bliska liberaturze, co deklaruje sam autor. Opublikował m.in. trylogię powieściową Sanjališče (1995), Sanjalnica (2000), Senjalca (2004), Samomorilčev poslovilni roman (2005), powieść-palimpsest Pošast (2006) w formie książki-w-pudełku 69; A ti o tem pojma nimaš (2006) i Ploskanje s stopali (2009).

KAJA NOWAK — debiut RADOSŁAW NOWAKOWSKI — niedoszły architekt, bębniarz grający muzykę fruwającej ryby (głównie w zespole Osjan), tłumacz, pisarz nieopisujący świat, projektant książek i innych rzeczy też, majsterkowicz, miłośnik wiedzy wszelakiej, autor dwudziestu kilku własnoręcznie wykonanych książek, m.in. Traktatu Kartkograficznego, Ogona Słonia, Hasa Rapasa oraz cykli Nieopisanie świata i Tajna Kronika Sabiny oraz 10 metrowej Ulicy Sienkiewicza w Kielcach. Jego książki były prezentowane na wystawach w całej Europie, USA, Korei i Izraelu, znajdują się w zbiorach specjalnych Biblioteki Narodowej w Warszawie, Biblioteki Uniwersytetu Łódzkiego, Biblioteki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu i kilku innych bibliotek polskich oraz Biblioteki Uniwersytetu Stanford, Wexford Arts Centre, The School of the Art Institute of Chicago (Flaxman Library), The New York Public Library, The British Library, Canadian Centre for Architecture w Montrealu, Kunstindustrimuseum w Kopenhadze i w Muzeum Książki Artystycznej w Łodzi. Jest również autorem powieści hipertekstowej Koniec świata według Emeryka (Korporacja Ha!art, Kraków 2005). Mieszka na wsi pod Łysogórami, gdzie razem z żoną prowadzi wydawnictwo Liberatorium (www. liberatorium.com) ROBERT SZCZERBOWSKI — polski pisarz i artysta. W pierwszej fazie swojej działalności intensywnie angażował się w nurt prozy postmodernistycznej i literatury konkretnej. Stopniowo jednak odchodził od sfery języka, w coraz większym stopniu włączając do swoich utworów środki plastyczne. Twórczość Szczerbowskiego podporządkowana jest niemal w całości zasadzie symulacji. Kompozycje to zbiór najwcześniejszych utworów autora, na który składają się krótkie opowiadania o różnej, często parabolicznej i surrealistycznej treści, połączone wspólną zasadą formalną: każde z nich kompozycyjnie odpowiada jakiejś formie muzycznej (fuga, kantata, preludium itp.). Wielostylistyczna Księga żywota, wydana z pominięciem nazwiska autora, sugeruje czytelnikowi, że jest dziełem zbiorowym i że została napisana przez wszystkich pisarzy wszech czasów. Z kolei następna książka, o cechach zbliżonych do słownika i pozbawiona nawet tytułu, jest jakby samopisem, powstałym bez udziału autora osobowego. W późniejszych wydaniach odrywa się nawet od papierowego nośnika i przybiera postać elektronicznego hipertekstu. Ostatnia z publikacji Szczerbowskiego, Retrospektywa na koniec Czasu, to ilustrowany katalog fikcyjnej wystawy 40 obiektów. Na jego podstawie odtworzono potem realną ekspozycję. Zarówno jego twórczość tzw. literacka jak i plastyczna ma charakter konceptualny i można ją postrzegać jako ciąg refleksji o znaczeniu pisma i księgi. Obecnie dla serii Liberatura przygotowuje Antologię, cykl utworów ukazujących logiczną drogę jego literackiego rozwoju. SHINSUKE TAKASAKI — japoński poeta i performer, urodzony w Kioto, studiował anglistykę i sztuki wyzwolone, obecnie mieszka w nowojorskim Brooklynie. Lubi czytanie i jazdę rowerem po mieście, spacery po parku, gotowanie i rękodzieło oraz granie muzyki klasycznej na fortepianie. Tworzy utwory na pograniczu języków — po japońsku i po angielsku, oraz na styku sztuk wizualnych, kolażu i poezji. PETER WAUGH — brytyjski poeta soniczny i performer, od 1981 mieszkający w Wiedniu, gdzie pracuje jako tłumacz i wykładowca j. angielskiego i Creative Writing na Universität für angewandte Kunst. Współzałożyciel „Labyrinth”, grupy anglojęzycznych poetów mieszkających w Wiedniu; również współzałożyciel i redaktor pisma „subdream. The Vienna Journal of English Language Poetry”; także wraz z Sergejem Birjukowem i Philipem Meersmanem założyciel eksperymentalnego zespołu performerów i poetów dźwiękowych „Dastrugistenda” (2005); inicjator i organizator licznych indywidualnych i grupowych prezentacji poezji, np. grupy „Labyrinth”, Dunkler Sand (z Bruno Piskiem), Yarrunga Dreams (z Michaelem Scharfem), Ja! Kollektiv (z Philipem Meersmanen), Sekstetem Jazzowym Karla Sayera czy Erste Wiener Lesetheater. Zainicjował i prowadzi pierwszy regularny wiedeński „open mike”. W swojej twórczości przekracza granice języka poetyckiego, eksperymentując na pograniczu mowy artykułowanej i czystych dźwięków, muzyki, tańca i teatru, sięgając od improwizacji w solowych prezentacjach abstrakcyjnej poezji dźwiękowej po dialogowanie w różnych językach (angielskim, niemieckim, arabskim). Publikował w chapbookach Horizon Firelight (2000) i Haiku Butterfly Death Dream (2002) oraz czasopismach, antologiach i portalach poetyckich w Wielkiej Brytanii, USA, Austrii, Słowacji, Macedonii, Rosji, Francji, Argentynie, Izraelu, Estonii, Belgii, Indiach i na Chorwacji. HSIA YU — tajwańska poetka, eseistka i autorka sztuk teatralnych, okrzyknięta jedną z najciekawszych współczesnych głosów poetyckich na Tajwanie. Mieszka w Tajpej i Paryżu. Uwagę krytyki zwróciła zaskakująca, indywidualna perspektywa, z której opisuje relacje między kobietą a mężczyzną, jednak wyjątkowa siła jej poezji leży w języku, który poetka twórczo eksploruje, sięgając po język codzienności, odświeżając i wywracając na nice wytarte frazesy, a nawet tworząc nowe, własne ideogramy i wprowadzając „znaki obrazkowe” (schematyczne postacie zwierząt, roślin i przedmiotów), odwołując się do poetyki grupy ‘yi’ermidisuo’. Opublikowała tomiki poezji, w których kształt i typografia książki odgrywają rolę dodatkowego środka wyrazu, co czyni ją pokrewną liberaturze, m.in Fusion Kitsch (po chińsku i angielsku, 2001), Pink Noise (2007), This Zebra i That Zebra (2011) a ostatnio nowy tomik 60 wierszy (2011), z którego pochodzą utwory publikowane w polskim przekładzie w magazynie Ha!art nr 40.

Profile for Korporacja Ha!art

Ha!art 40 4/2012: Numer radykalny  

Wśród autorek i autorów: Wei-Yun Lin-Górecka, Carolyn Guyer, Michael Joyce, Peter Waugh, Radosław Nowakowski, Zenon Fajfer i inni.

Ha!art 40 4/2012: Numer radykalny  

Wśród autorek i autorów: Wei-Yun Lin-Górecka, Carolyn Guyer, Michael Joyce, Peter Waugh, Radosław Nowakowski, Zenon Fajfer i inni.

Advertisement