Issuu on Google+

Ekstremna desnica u Rusiji

Ultranacionalistički, fašistički i neonacistički pokreti u Rusiji Piter Mekneli (što nije njegovo pravo ime) više od dvadeset godina bavi se istraživanjem američke i evropske ekstremne desnice. Povod za ovaj intervju, u kojem Mekneli otkriva neke manje poznate činjenice o jednoj od najvećih svjetskih, a – za mnoge anarhiste sa Zapada – najmanje poznatoj mreži ultranacionalističkog, fašističkog i nenonacističkog pokreta, je nedavni napad na protestni eko kamp u Sibiru sa smrtnim ishodom.

Uri Gordon: Čini mi se da je najbolje pitanje za početak, o kojoj vrsti aktivnosti se tu radi? Šta rade ti ljudi i kako se organizuju? Piter Mekneli: Pa sve zavisi od toga koliko su dobro organizovani. Najčešće je u pitanju tipična nasilnička skinhed politika, prebiti crnca ili ljevičara ili koga već. Zatim, često je to politka „milo za drago“, politka fašisti protiv antifašista koja ima sopstveni impuls. Uglavnom, može se reći da je to rat političkih bandi, mada na veoma niskom nivou. To ne znači da nema oblasti u kojima su ljudi poprilično ugroženi zbog jakog prisustva desničara, koji su kao i na mnogim drugim mjestima, u potpunom dosluhu sa pandurima. Zato što se pandurima oni više sviđaju nego ludi jebeni anarhisti, zar ne? Tako da mogu proći sa: „Ok, ne razumijem taj vaš nacizam, ali sve dok tučete ovu stoku koja mi se ne sviđa, zažmiriću na jedno oko. Aha, evo i nešto para za pivo“. Dakle, to je na najnižem nivou. Onda na sledećem nivou su ljudi koji su dotjerani, ne toliko zbog političkog položaja, već zbog aktivnosti višeg profila. Kao i u SAD ili drugdje, možeš biti mlad, pametan skinhed, koji se kasnije sredi, ulepša i postane ozbiljniji igrač unutar te političke scene. A ti ljudi su tamo zbog toga što prikazuju mnogo bolje lice od Ivana Ivanova, glupog debelog skinheda, i zbog toga što su mnogo obrazovaniji. To ne znači da skinhed koji je pametan ne može biti jedan od njih, sve zavisi od okolnosti. Zatim, kada su u pitanju političke partije poput Nacional boljševika (NBP), oni imaju skupove, publikacije, vebsajt i konvencije da bi pokazali kako je partija legitimna. Onda imate ljude poput Žirinovskog, koji je u nekom smislu desni liberal (ekonomski gledano), zajedno sa sistemom ubeđenja u rusku geopolitičku nadmoć. Ili kao u slučaju nekih konzervatnivnijih desničarskih partija u Rusiji, postoji ozbiljna struktura i dio vojnog i bezbjednosnog aparata koji stoji iza njih. A sve te partije, imaju takođe i vanparlamentarne aktivnosti i mreže. A kada kažeš da ima ljudi koji su dotjerani… Ko ih sređuje? Ko ih ulepšava? Pa, to mogu biti ljudi koji su tradicionalniji ekstremni desničari koji 12 Kontrapunkt R.v.5.1.5

mogu imati veze sa klasom bogatih. Mislim, to je prilično tipično. Unutar poslovne klase uvijek ćeš imati određeni procenat ljudi koji su vrlo naklonjeni fašizmu ili nacionalsocijalizamu, oni žele da imaju stabilnost i neki oblik ekonomske zaštite, zajedno sa niskim cijenama rada. Takođe, ne treba zanemariti ni moguću ulogu konzervativnijih dijelova vojske i FSB-a koja je naslednik KGB-a. Moskovski biro za ljudska prava je prošle godine procjenio da ruska ekstremna desnica broji oko 50.000 ljudi. Da li je ta cifra tačna? Pa zavisi da li su u pitanju simpatizeri ili aktivan kadar. NBP tvrdi da ima 15.000 članova. Što se skinheda tiče, iskreno, ne mogu ti reći jer su veoma marginalni i zato što mali broj tih ljudi uopšte nešto objavljuje jer su mnogi od njih totalno nepismeni. Mislim, to je dio koji je nejasan jer je te ljude mnogo teže pratiti. Što se tiče NBP-a, sve njihove demonstracije za koje sam čuo su održane u Moskvi, Sankt Peterburgu ili baltičkim republikama; Pamajat vrlo slično, čini mi se, preciznije uglavnom u Moskvi. Mislim da što se ide dalje na istok, to sve više poprima lokalni karakter. Opet, mogu postojati

Pitanja postavljao:

Uri Gordon

www.anarchyalive.com

30. avgust 2007. Prevod:

&

Marš pravoslavnih fundamentalista u Moskvi


Ekstremna desnica u Rusiji neka mjesta sa velikom Oi scenom odnosno skinhed subkulturom. Mogao bi da otkriješ da postoje neka izolovana mjesta koja imaju veoma veliku populaciju koja im je naklonjena. Možeš pronaći neko mjesto usred nedođije, koje je veoma, veoma opasno. Ali kako je to izuzetno velika zemlja, teško je reći bilo šta generalno. Rusija pokriva nešto oko šestine svjetske kopnene mase. Šta nam možeš reći o pojavi savremene ekstremne desnice u Rusiji? Prva stvar koju je bitno da ljudi shvate jeste da zapravo, postoji širok opseg političkih rasprava unutar društvenog konteksta starog Sovjetskog Saveza. Kao i sa ma kojom totalitarnom ili autoritarnom državom, postoji pogrešno mišljenje da postoji samo jedan monolit ideja. U stvarnosti, postojao je širok spektar unutar limita onoga što je smatrano za granice političkog dijaloga. Tako si imao ljude koji su bili više lijevo u odnosu na glavnu liniju, ili više desno; u svakom slučaju, još uvijek su se nalazili unutar diskursa odobrenog od strane Partije. Sve to sa mogućim izuzetkom staljinističkog perioda – ali je tačno za ostatak poslijeratnog perioda. Prema tome, kao i u svakom velikom birokratskom sistemu postojale su desničarske ili autoritarne tendencije. U starom Sovjetskom Savezu bilo je ljudi koji su bili ekstremni desničari u tradicionalnom, zapadnom smislu, a koji su ipak bili članovi partije. Skorašnji primjer je general Aleksandar Lebed, koji je bio Jeljcinov sekretar Savjeta za bezbjednost. Hoću da kažem, stvarno je bio kontroverzan – prije Gorbačova, tokom prevrata 1991. i nakon toga – i bio je izuzetno desničarski nastrojen. A onda, s početkom kolapsa komunističkog bloka, dolazi do pojave otvorenijeg fašističkog pokreta, koji su u osnovi činili ljudi koji su želeli da se vrate u vreme stabilnosti. A prve takve grupe iskorišćene su od strane državnih bezbjednosnih službi kao sredstvo za gušenje demonstracija. Kao što je u Istočnoj Njemačkoj bilo skinheda sa nacističkom ideologijom ili barem simbolikom, ikonografijom, koje je Štazi koristio da napravi haos među demonstrantima.

nacistička frakcija, i koja je poslednji put štampala novine 2003. Još važnije, Aleksandar Belov koji je bio u Pamjatu sada predvodi Pokret protiv ilegalne imigracije, koji je danas prilično veliki i aktivan. U ovom trenutku imaš i sovjetske prognanike koji se vraćaju u bivši Sovjetski Savez, sa specifičnim primjerom Edvarda Limonova koji je osnovao Nacional-boljševičku partiju. Kao i u mnogim zemljama istočnog bloka, teško je razmatrati ovu partiju u jednostavnim relacijama ljevica-desnica. Edvard Limonov je bio disident, dobio je izlaznu vizu, otišao je Njujork i postao neka vrsta važnog pisca u staroj sovjetskoj zajednici egzilaca. Ironično, njegova prva knjiga, koja govori o njegovom prilagođavanju na boravak u SAD, njegovom nezadovoljstvu i čitavom iskustvu u dijaspori, opisuje kako je sreo nekog crnca i kako su postali ljubavnici, i kao „pa dobro, prosto smo trebali jedan drugog“. Ranije si pomenuo da misliš da ekstremno desničarske grupe imaju mnogo gej članova i polu-Jevreja, što mi zvuči malo nevjerovatno. Pa to je uglavnom skriveno, ali sa druge strane svi znaju da je otac Žirinovskog Jevrejin, i ako si gledao film The Believer znaš priču o Denu Barozu (Dan Buros) u SAD. U prvi mah može zvučati čudno, ali ukoliko razmisliš o tome to zapravo na neki svoj način ima smisla. Ali u svakom slučaju, Limonov se potom vratio u Rusiju, a pošto je vrlo specifična osoba, kao i zbog njegovog kulturnog okruženja kao pisca i ostalog, više se pojavljivao u štampi. Čak je imao i kolumnu u moskovskim novinama na engleskom jeziku, „The eXile“, namenjenim strancima koji su došli u Rusiju nakon raspada, sa ciljem da se do- čepaju svega što budu mogli da zgrabe. Takođe, povezao se i sa ruskim plaćenicima koji su se tokom balkanskih ratova borili na srpskoj strani. No, Staljin za njega predstavlja veliki period društvene stabilnosti unutar Sovjet-

Dobar odnos popova ruske pravoslavne crkve i fašista za vreme Drugog svetskog rata. Slika gore: srdačni doček nemačkih okupatora. Slika dole: pravoslavni pop pozira sa ruskim fašistima.

U Rusiji, pored toga, ti pokreti pokazuju veoma posebnu ideološku mješavinu. Pa, jedna od najozloglašenijih među tim prvobitnim grupama bila je Pamjat, koju su činili ruski pravoslavni nacisti, žestoki antisemiti koji su govorili o „cionističko-masonskoj zavjeri“, mješajući okultne izvore i mnoge druge stvari. Zajedno sa tim, igrali su na ovaj sentiment... ovaj, neki ljudi će reći da je ovo malo paternalistički, reći da „ruski narod uvijek traga za velikom očinskom figurom“, za koju nisam siguran da je tačna, ali jedno je od [mogućih] objašnjenja. Ovo je doista, ironično „paternalistički“...! ... i ne zaboravimo da je Rusija „velika majka“, pa je još više ironično, „žudeti za tatom koji će reći mami šta da radi“... U svakom slučaju, Pamjat se raspala početkom 90ih i iz nje su nastale Ruska nacionalna unija Konstantina Kasimovskog i Ruska nacionalsocijalistička partija, koja je najiskrenija

Pravoslavna braća protiv zle žene sa Zapada 13 Kontrapunkt R.v.5.1.5


Ekstremna desnica u Rusiji

Vladimir Žirinovski u jednom od karakterističnih nastupa

skog Saveza, a to je deo koji se tiče nacionalboljševizma. Ali to vuče korjene mnogo ranije jer unutar fašizma, nacionalsocijalizma i onoga što smatramo za ekstremnu desnicu, uvijek je postojala ljevičarska tendencija, socijalistička tendencija u klasičnom smislu. Tako da 30ih, tokom perioda društvenih potresa u Njemačkoj, imate braću Gregora i Ota Štrasera, koji su bili u njemačkoj nacističkoj partiji u početku njenog postojanja i čija je ekonomska politika bila više okrenuta u levo. Gregor Štraser je ubijen tokom Noći dugih noževa jer je bio dio lijeve frakcije u okviru NSDAP. Oto Štraser, koji je umro ’74, nastavio je da piše i nakon rata. Odigrao je ključnu ulogu u regrupisanju evorpskog fašizma u poslijeratnom periodu. Radovi braće Štraser ponovo su se pojavili sredinom 80ih i ranih 90ih, kada su postali dio cjelokupne trećepozicionaške diskusije, što je uticalo na neke od ovih grupa. Oto Štraser je bio veoma aktivan u krugovima ekstremne desnice; u svakom slučaju, sredinom 80ih preispitana je doktrinarnija i otvorenije „nacionalsocijalistička“ po cenu lišavanja nacističke ikonografije, i u prvi plan je izbačeno ekonomsko stanovište koje je „ljevičarskije“. A tu je i Ernst Nikič, koji je nazovifašista ili ekstremni nacionalista, i simpatizer nacionalsocijalizma. Ali umjesto da mu Hitler bude uzor i osnovni model firerskog principa, on se oslonio na eksternu popularnost Staljina i na ponovnu izgradnju Rusije, itd. Tako da je koristio Staljina kao svoj model i bio je veoma otvoren po tom pitanju, da bi se u međuvremenu u Rusiji javili i ekstermni desničari koji su govorili slične stvari. Znači, to su originalni nacionalboljševici. Bila je to malo poznata partija, a kada je Hitler postavljen za kancelara, sve te partije nisu dobile ništa, isčezle su i svi su zaboravili na njih. Ali onda tokom 60ih, imate ljude poput Žan Fransoa Tirjara u Belgiji, koji je bio fašista i koji je bacio pogled na Nikičeve spise i pomislio: „Ha! Ovo je veoma zanimljjivo”, i počeo da miješa ekstremnu ljevicu sa ekstremnom desnicom. To su bila vrlo marginalna gledišta, te je stoga zanimljivo vidjeti kako se sada te ideje vraćaju kao ključna mesta rasističke politike, naročito u Rusiji.

Edvard Limonov, lider Nacionalboljševičke partije 14 Kontrapunkt R.v.5.1.5

Da se vratimo Limonovu… Pa za njega je sve to predstavljalo logičan produžetak smera u kojem treba gurati ruski nacionalizam, naročito kada su u pitanju stariji ljudi, koji u tom trenutku možda nisu voljeli Staljina, i to nije bio stabilan režim, ali je to bio element ruskog ponosa itd. Znači, odatle otprilike potiče Limonov. Još jedna stvar u vezi s Limonovim je to da on privlači dosta ljudi sa kulturnih margina. Krajem 80ih i početkom 90ih, zbog

pank roka, Oi muzike itd, imao si začetke onoga što bismo danas nazvali ruskim skinhedsima, u smislu svjetskog skinhed pokreta ili grupisanja ljudi koji oponašaju desničarske skinhede iz Britanije. Tako da imaš ljude koji su u pank bendovima, inudstrial bendovima ili kojim već, a on ih je namamio jer je bio marginalni kulturni radnik i gajio je simpatije za njihovu estetiku i podsticao ih. Trenutno silno regrutuje unutar gotik i blek metal scene, koja je vjerovatno centralna kulturna scena za avangardniju, nekonvencionalnu desnicu – bendove, grafičke kuće i tako dalje koji u tim okvirima predstavljaju ozbiljne kulturne igrače. A Limonov je takođe, sarađivao i sa Aleksandrom Duginom iz Evroazijskog pokreta, zar ne? Da, i Dugin... Mislim, on je stvarno poseban slučaj. Povezan je sa Evropskom novom desnicom koja je onsovana tokom 60ih od strane ljudi poput Alena De Benoa, koji je učio da je desnici potreban model kulturne hegemonije i kulturne analize jednake onoj koju je Gramši želio da ostvari za ljevicu. A imali su podršku mnogih dijelova stare tajne vojne organizacije (OAS) u Francuskoj i Alžiru, bivših kolaboratora i tako dalje. Dakle, Dugin čita te stvari i mješa ih ponovo sa geopolitičkim jezikom i inherentnim ruskim nacionalizmom i ruskim pravoslavljem. Takođe, ruske metafizičke i okultne stvari, što je zaseban mali svijet sa sopstvenim nacionalnim mitovima, sopstvenim okultnim radnjama. A imaš takvih ideja, naročito ranije u istočnoevropskim fašističkim i ultranacionalističkim krugovima, imati kadar koji nalikuje starim religijskim sveštenicima-ratnicima. To vuče korjene od ljudi poput Kodreanua i Gvozdene garde u Rumuniji tokom 30ih, koji je takođe bio vrlo popularan tokom 80ih, naročito u Britaniji. A Dugin mješa ljevicu i desnicu i stare okultne istorijske reference, tako da bi na primjer mogao da govori o „Društvu spektakla novih templara u Rusiji“. Još jedna osoba koja je uticala na ove ljude je Julius Evola. On je bio dadaista koji se vremenom duboko upleo u okultne radnje, a potom i u sopstvenu verziju fašizma. Pored toga, Evola je bio nevjerovatno značajan za ljude kao što je Stefano Delle Chiaie i „Ordine Nuovo“ u začetku strategije tenzije ekstremne desnice ranih 60ih u Italiji.. Bilo je zanimljivo saznati kako su sledbenici Limonova izvodili akcije građanske neposlušnosti, kada su okupirali prostorije Ministarstva zdravlja i pokušali da okupiraju Putinovu kancelariju 2004, prije nego što su zabranjeni. A to nije prvi put da se na veliko pozajmljuju stvari od ljevice – hoću reći, slično je sa idejom „otpora bez vođe“ (leaderless resistance) o kojoj se može čuti u ekstremno desničarskim grupama engleskog govornog područja. Pa to vuče korjene od Luisa Bima, koji je bio član Klana. Ranih 60ih FBI se potpuno infiltrirao u Klan i druge grupe ekstremne desnice, ustvari prije


Ekstremna desnica u Rusiji nego što su pažnju preusmjerili na novu ljevicu. Kasnije, tokom 80ih, kada ste imali uspon Hrišćanskog identiteta i ljude poput onih iz „The Order“ i slično, stvari su se suviše zakomplikovale da bi mogli da rade zajedno u velikim grupama, i što je još važnije, u velikim grupama koje su imale vođu koji je znao sve poverljive informacije – zato što je taj tip često bio federalni agent! Kao, „On je dobar daktilograf! Entuzijasta je! Voljan je da radi stvari koje niko drugi ne želi da radi! Sviđa nam se!“ Znači, Luis Bim je posmatrao ljevičarsku politiku i uvidio uspjeh vanparlamentarne ljevice, grupa poput „NWLF” i „Weather Underground“ itd, i rekao: „Ok, treba da pronađemo oblik otpora gdje nam ne treba tradicionalno shvatanje vođe, jer ih je suviše lako kompromitovati“. Pa je razmišljao o radu u ćelijama ili malim grupama i što je važnije, o uspostavljanju horizontalnih mreža ljudi kojima nije bio potreban vođa, jer je mislio da je to mnogo efektnije. Znači, to nisu baš grupe afiniteta ili prefigurativna politika, ali su na neki način inspirisane time. Onda imate ljude u SAD poput Roberta N. Tejlora, koji je bio nacionalni portparol za „Minutemen“, organizaciju koja na izvestan način predstavlja početak pokreta milicija u 60im, kvazifašističke Amerikance koji nose oružje i koji su stvarno dovodili u pitanje društvene promjene koje su se dešavale tokom 60ih, koji su željeli da se vrate jačem... nekom obliku fašizma sa američkim likom. Ali pošto je pušio vutru i visio sa hipicima, prikupljao je stvari koje smatrao korisnim za njihovu politiku. No, vratimo se u Rusiju, kakve međunarodne veze imaju ti ljudi? Pa kao i u slučaju anarhizma postoji taj ogromni internacionalni supermarket ideja, i kao što anarhista može ići od Izraela preko Argentine do UK-a, i da ga prevode na francuski, imaš i te međunarodne mreže na desnici koje imaju neobične uticaje na neočekivanim mjestima. Ljudi poput Dugina i ostalih su veoma bitni u međunarodnom Evropskom pokretu nove desnice i obratno, jer te ideje se šire, a magazini poput „Krisis“ u Njemačkoj i „Elements“ u Italiji ih prenose. Kada tome pridodaš Internet, dobiješ veliki transfer ideja, vrlo slično onom kod anarhista, i te ideje mogu putovati znatno većom brzinom. Ljudi sa ekstremne desnice takođe putuju, održavaju konferencije itd. Ok. A šta je sa specifično ruskim oblicima ksenofobije? Pa u Rusiji je uvijek postojao strah od različitih upada preko granice, bilo da je u pitanju Zapad ili Istok. No, ne zaboravimo da su Petar Veliki i njegov sud govorili francuskim jezikom, nisu govorili ruskim jezikom. A kada je iz Moskve prešao u Sankt Peterburg, stvarno se ugledao na Zapad – što nije bilo u skladu sa narodnim sentimentom u to vrijeme, i još uvijek nije. Ovaj sentiment takođe ide i u drugom smjeru: mnogi ljudi sa Zapada se plaše „velikih ruskih hordi“. A onda je tu i nešto što bi neki nazvali „urođenim“ antisemitizmom Rusije i Istočne Evrope. Hoću reći, ne smemo zaboraviti da su Protokoli sionskih

mudraca prvo štampani u Rusiji, a da je u Poljskoj bilo pogroma 1946-1947! Tako da je to nešto što je više endemske prirode, nego što je preuzeto od nacističke politike ili, ako idemo dalje u prošlost, iz „naučnog“ rasizma koji vuče korjene do Gobinoa i tako dalje. Bilo je to nešto što je uvijek bilo prisutno i mnogo puta korišćeno u starom Sovjetskom Savezu. A naročito je u Sovjetskom Savezu to bilo povezano sa protivljenjem cionizmu, tako da si 20ih imao „Jevrejsku sekciju“, a potom je Staljin osnivao sopstvene jevrejske autonomne regione. Dakle, prikazali su cionizam kao imperijalizam, dok su iskorišćavali antikolonijalne nacionalnooslobodilačke borbe, što je stvorilo predstavu da su Jevreji osumnjičeni za dvostruku političku lojalnost. A onda tu je i strah od Istoka – mongolskih hordi, žute opasnosti, koji, opet, ne dolazi niotkuda. Još od mongolske invazije u srednjem vijeku, to su bili važni istorijski bauci. U ruskim zatvorskim tetovažama, prilično su uobičajeni natpisi „Bez Jevreja” i „Bez Mongola”. Isto važi i za strah od Islama, što takođe ima korjene u istorijskom sjećanju koje seže do otomanskog preuzimanja Konstantinopolja. Tako da imaš dekadentni Zapad, antisemitizam, islamsku pretnju i žutu opasnost. Plus imaš sve ove grupe u Sovjetskom Savezu od kojih je svaka u etničkoj situaciji gledala svoje interese. Tako su krimski Tatari, koji su muslimani, hrišćani i budisti čak iako su iz Ukrajine, nakon rata odvoženi u Sibir. Nakon pada Sovjetskog Saveza mogli su da se vrate u Ukrajinu, ali sada među Belorusima i Ukrajincima postoji ksenofobna reakcija na njih. A takođe, sada se centralnoazijske republike zamišljaju kao izvor strašnog gangsterizma, nešto kao „to ne potiče od nas Rusa per se”, „to su Jevreji”, ili kako god.

Od Rusije do Srbije i natrag: rasistički huliganizam

Politički ultranacionalisti su takođe bili veoma aktivni u nekim od ovih zemalja tokom 20ih i 30ih. Tačno. Dakle, da to stavim u istorijsku perspektivu da bi mogao da razumeš – kada su Njemci preuzeli Baltik 1941. mnogi ljudi koji tamo žive smatrali su njemačku armiju za oslobodioce, a onda su i oni, naravno, zbog Hitlerove politike i njegovih rasnih ideja smatrani nižom rasom. Ili na primjer, imate Dimitra Doncova i ekstremno desničarsku Organizaciju ukrajinskih nacionalista, koji su bili aktivni tokom rata, uključujući i vojno krilo, a ostali su uticajni i kasnije. Takođe, u tom trenutku u Harbinu, koji se danas

Upropašćena generacija - novi naraštaj ruskih neonacista 15 Kontrapunkt

R.v.5.1.5


Ekstremna desnica u Rusiji nalazi u Kini, bilo je mnogo bijeloruskih fašističkih grupa u egzilu kao i, uzgred budi rečeno, velika jevrejska populacija, od koje su mnogi bili saveznici desničarske Cionističke revizionističke organizacije Jabotinskog. Harbin je bio najveći grad u Mančuku, japanskoj marionetskoj državi, a ruski esktremni desničari koji su tamo bili u egzilu, s radošću su sarađivali sa japanskim fašistima. A tokom ’39. kada su Japanci testirali granicu između Mandžurije i Sovjeta u Mongoliji, u jednom od manje bitnih događaja koji su prethodili Drugom svjetskom ratu, u okviru japanskih snaga bilo je i bijelih ruskih trupa. Takođe, tokom 1938-40, na mongolskim visoravnima bilo je bitaka između Sovjeta i Japanaca, Sovjetsko-japanski rat za granice, koji je dobio sovjetski general Gregorij Žukov. Većina ljudi takođe ne shvata da su se u poslijeratnom periodu još uvijek vodile žestoke bitke na području onoga što sada nazivamo Sovjetskim Savezom, pa si takvu situaciju imao u Estoniji, Letoniji i Litvaniji, a da bi ti pružio predstavu o ideologijama koje su bile u igri, podsetiću da su mnogi čuvari koncentracionih logora bili Letonci. Bitke su vođene, glavne bitke između Sovjetske armije i partizana sve do 1954, tako da si ovdje imao gotovo 10 godina građanskog rata nakon Drugog svjetskog rata. A imaš i građanski rat u Ukrajini koji je počinjao i gasio se sve od 1917. i Mahnoa pa sve do sredine 50ih. Tako da su ovdje imali veoma slabu granicu. Zvuči prilično politički izmješano. Pa borci su pripadali širokom političkom spektru – katoličke demokrate, lijevi socijalisti, ali i desničari. A naročito u slučaju Baltika, prisjeti se da su vodili građanski rat 1919-1920, kako bi dobili nacionalni status. Tako da imaš mit o tom velikom ratu za nezavisnost, ali deo toga je uvek bio prisutan. Dakle, očigledno je da sve to počiva na jakom vojničkom etosu… Definitivno – na primjer NBP ima časopis koji se zove „Limonka”, što znači mali limun, a tako su ruski vojnici koji su išli u Avganistan zvali svoje granate. Isto tako tokom 70ih i 80ih bilo je nezadovoljnog stanovništva koje se borilo u tom ratu, koji je bio ruski Vijetnam, tako da je bilo dosta ljudi koji su u tom trenutku željeli da spase obraz majci Rusiji, a ti ljudi su takođe simpatisali konzervativnija nacionalistička usmjerenja. A neki od njih su u to vrijeme bili umješani u krijumčarenje narkoticima, što predstavlja neku vrstu veze između mafije i ekstremne desnice. I uopšte, neki od tih ljudi su proveli izvesno značajno vrijeme u Zoni. Zona je specifično ruska stvar koja vuče korjene iz starog sovjetskog perioda. Zona uključuje zatvore, gulage, sirotišta, mentalne ustanove, ali još važnije je to da je vojska generalno bila dio Zone, a to je još jedno mjesto gdje su se neke od ovih ideja i izvesni kriminalitet bili upleteni, plus Sovjetski Savez i danas Rusija imaju veoma oštre zakone protiv onoga što bi smo nazvali huliganizmom, zapravo mogu da ti sude i da te osude kao huligana i da završiš u Zoni. Možeš li da kažeš nešto više o tome? U Sovjetskom Savezu termin „huliganizam” je obuhvatao širok spektar prekršaja, od skitničarenja 16 Kontrapunkt R.v.5.1.5

Ironično, mjesta sa najvećom slobodom govora u Sovjetskom Savezu bili su gulazi

do aktivnosti bandi. Takođe se koristio protiv političkih disidenata. Momci koji su bili osuđivani za huliganizam ulazili su u Zonu, a u Zoni bi se susreli sa desničarskim političkim idejama i slikama. Na primjer, ako pogledaš stare zatvorske tetovaže, nacistički motivi su bili popularni i miješani su sa starim komunističkim motivima. Međutim, više su se smatrali za antisocijalne, nasuprot onima koje bismo mogli u većoj meri smatrati političkim nacistima. Kada neko uđe u zatvorski sistem, neko ko nema tetovaže, ne se smatra čovjekom i ljudskim bićem. Zbog toga počneš da se tetoviraš, a te tetovaže su neka vrsta tvoje autobiografije. Tako da mogu odmah da te provalim, jer mogu da ti pogledam tetovaže i vidim ko si. E sad, jedna od popularnijih tetovaža za nekoga ko je „asocijalan”, npr. nekoga sa kim ne želiš da se kačiš i nekoga ko se neće kačiti sa tobom ako se ti ne kačiš sa njim, bila je svastika. A riječ koju su koristili u zatvoru bila je antisocijalan ili anarhista – takođe su koristili anarhistički simbol, ali anarhistički simbol „zaokruženo A” nije bio u opticaju sve do 1964. Postoji određeni nivo dupliranja: zbog vremenskih prilika ili čega već, mnogi ljudi su duplirali svoje životne istorije kroz različite tetovaže na rukama, a onda su radili druge tetovaže na preostalom dijelu tijela. Tako je jedan od simbola koji su koristili, poznat pod nazivom „kružna tetovaža”, bila svastika. Ali važno je zapamtiti da je u određenom trenutku ‘45. godine bilo možda tri ili četiri miliona Njemaca ratnih zarobljenika, vojnika, koji su godinama bili u sistemu gulaga. Tako je tokom 40ih bilo mnogo njemačkih vojnika po gulazima, koji su imali nacističke tetovaže – ne samo SS tetovaže nego i neke poput „Volim Margaritu” sa velikom svastikom i slično. Jednako je važno razumjeti da je stari gulag, zapravo, bio jedno od najslobodnijih mjesta za političku debatu. Mislim, jednom kad zaglaviš tamo, bilo je možda dvadeset različitih trockističkih grupa koje su na otvorenom držale svoje političke debate jer, ono, niko neće otići odatle! A čuvare je boljelo dupe. Ironično, mjesta sa najvećom slobodom govora u Sovjetskom Savezu bili su gulazi. Zapravo, imali su ogromne političke biblioteke. Tradicija je bila da prilikom napuštanja gulaga ostaviš svoje knjige. Tako da si u gulagu imao to tržište ideja. E sad, ko je još bio u gulagu tokom 40ih i 50ih? Nacistički vojnici! A pošto su bili proizvod obrazovnog sistema Trećeg Rajha, pretpostavljam da su tamo mogli da ostvare izvestan uticaj. 

Plakat klerofašističke organizacije „Pamjat”


Ultranacionalistički,fašistički i neonacistički pokreti u Rusiji