Issuu on Google+

1


Welkom

bij onze derde editie, en de eerst editie met een thema:

De

Komkommer op reis.

Afgelopen zomer heeft de redactie zijn biezen gepakt, op de fiets gesprongen, en is naar warmere oorden vertrokken. De reis bracht hun van Zonnemaire (NL) naar Bilbao (SP) - via een oude bedevaartsroute door hun omgedoopt tot ‘Route d’Onzain’. Toch hebben zij de Komkommer niet helemaal los kunnen laten. Tijdens de reis hebben zij verschillende stukjes gepost op het Komkommer blog en Facebook over de voortgang en hun belevingen. Het accumlerend einddoel deze speciale Komkommertijd reiseditie welke jullie nu op het oog hebben. Daarnaast bevat deze editie ook bijdrages van onze oude Komkommers en we verwelkomen twee nieuwe bijdragers, Kleine Hex die onze krant gaat sieren met stripverhalen en Niek de Jonge met een foto column.

Veel leesplezier...


3


door Rick van der Ree illustratie Vera Verseput

In deze terugkerende column wordt een aantal verdwenen woorden uit een vergane tijd in de kijker gezet. Dit zijn woorden welke geschrapt zijn uit de Vandale omdat deze in onbruik zijn geraakt en niet of nauwelijks meer voorkomen in recente publicaties en verdere media. Omdat sommige van deze oude woorden zelf zeer mooi zijn en een mooie, grappige of interessante betekenis hebben, wordt met deze column een poging gewaagd om de hedendaagse mens over hun bestaan te informeren – dan wel ze een tweede leven te schenken. Onderaan de column bevindt zich een verdwenen woordenlijst met betekenis overgenomen uit voorgaande Vandale-edities.

4


o

m in het thema te blijven van deze Komkommertijd zal ook het Verdwenen Woord deze keer gaan over reizen. Dit is schijnbaar een lastig thema omdat het moeilijk is hier veel geschikte woorden voor te vinden. Hoe meer mensen over bepaalde zaken spreken hoe uitgebreider het taalgebruik wordt. Aangezien reizen iets is wat vroeger voor de meeste mensen onhaalbaar was, volgt hieruit dat er dus ook niet zoveel over gesproken werd en hierdoor het taalgebruik ook beperkt is gebleven. Maar na wat doortastend zoeken heb ik toch aantal vergane woorden kunnen ‘opgraven’. In tegenstelling tot het verleden gaat tegenwoordig in de westerse wereld het gewone volk wel regelmatig op vakantie. Mensen krijgen de kans om de sleur te doorbreken en zich buitenstreeks te begeven. Een mogelijkheid om het leven te verrijken door zich letterlijk en figuurlijk te verplaatsen in een andere cultuur. Reizen is niet enkel een kwestie van op een nieuwe plek terecht komen, maar er zijn nog

andere zaken die het reizen lastiger maar ook interessanter maken. Het eerste en meest duidelijke verschil waar je mee te maken krijgt is de landspraak. Een woordenboekje en soms een gemeenschappelijke vreemde taal zoals Engels wilt hierbij soelaas bieden. Maar naar mijn mening is vaak het meest interessante van de reis dat iedere plek waar je komt weer een eigen landwijze heeft. Dit kunnen minieme afwijkingen zijn in manieren hoe zaken aangepakt worden in het dagelijkse leven tot levensomvattende culturele verschillen. Omdat onze tijd om te reizen beperkt was en we ook nog gebonden waren aan onze maximale fietssnelheid, zijn wij niet op hele exotische plaatsen gekomen. Onze reis heeft ons enkel van Zeeland naar Bilbao gebracht, desalniettemin een indrukwekkende reis waarbij wij veel beleefd hebben. Maar wij hebben niet de kans gehad om schaduwloozen te ontmoeten en we hebben ook geen springhazen gezien. Wie weet komt dat wel op ons volgende reis, maar nu eerst de winter.

Verdwenen woordenlijst: buitenstreeks, bijw. buiten den gewonen loop, - het gewone pad. landspraak, v. taal des lands; tongval. landswijze, v. gewoonten eens lands schaduwloozen, bewoners der tropische landen onder den evenaar. springhaas, m. (...azen), kangoeroe.

5


6


7


8


9


10


Endlich normale leute Deze zomer was de Komkommerredactie op een zeer bijzonder en wunderschĂśn festival in Oost-Duitsland. Zij maakten deze fotoserie van de mensen die ze daar aantroffen.

foto’s door Vera Verseput

11


Zo op reis door verschillende culturen heen kom je steeds in aanraking met zaken die net weer even ietsje anders zijn dan dat je gewend bent. Zaken dat je denkt:

de Franse Baret

Broodje pindakaas, Vera mist het oer-Hollandse

12


Veldleeuwerik (Alauda arvensis)

Ik was aan het werk op de hoge Veluwe en zag een dood vogeltje op de grond liggen terwijl ik op zoek was naar een mooie plek om te plassen. Ik raapte het op en bedacht dat het nog niet zo lang dood was. Het had wel al witte oogjes. Toen ik het wilde terugleggen viel mijn oog op een nestje niet ver weg van waar het kuiken lag. Er zaten nog kuikens in. 1 bewoog de ander dood. Hmmm lijkt op veldleeuwerik, waarschijnlijk heeft de moeder iets niet overleefd. Ik bedacht me even om het levende jong uit zijn lijden te verlossen maar besloot de 2 dode kuikens een stukje verderop neer te leggen om de aandacht af te lijden. Waarom eigenlijk, tja moet toch wat doen! Schijnbaar hebben ze 3 legsels per zomer van 3 tot 5 eieren. Verder doen ze het niet meer zo goed in Nederland die leeuweriken (ja met 1 ‘K’). Schijnbaar hebben we nog 10% van de broedparen over ten opzichte van 1970. Was dat dan een goed jaar, 1970? De veldleeuwerik doet me denken aan Frankrijk vroeger. Zinderende hitte, eindeloze graan en zonnebloemvelden en dan een leeuwerik die druk kwartelend de lucht in schiet en vervolgens een duikvlucht richting de grond maakt. Zo maakt ie duidelijk dat ie daar woont, en dan heel veel van die druk op en neer vliegende kwetterende vogels, super gezellig! LMH

illustratie- Chrisje Maaskant/Pax&Noga 13


De regen die doet drup drip, in deze stad van hot hip. Dan maar in de bar sip zuip, hangt de was nat buiten drip druip. De tijd kruipt langzaam tik tak, nu het doorplenst op het tent dak. Terwijl ons wiel maar stil staat, hebben we onbenullige prul praat. Doorgaand die regen spit spat. Ook in de tent wordt het nu nat. Onderwijl ik mij nog steeds ver-veel, check ik nog maar eens mijn mail. Rick van der Ree

14


Eigen & Wijs E

DOOR JAAP VERSEPUT

igen & Wijs is en nieuw onderdeel in de Komkommertijd. Het is een video interview programma waarin per aflevering één persoon wordt gevraagd over zijn of haar passie of project te vertellen. De opzet is eenvoudig, een video interview van een uur wordt terug gemonteerd tot 10 minuten. Niet te veel poespas, exclusief gemaakt voor de Komkommertijd. De film komt op youtube te staan, de link wordt in de Komkommertijd gepubliceerd. Mensen die geslaagd zijn in het ‘echte leven’ geven

vaak als verklaring voor hun succes dat ze hun passie gevolgd hebben, niet in een stramien zijn gebleven waarin ze zaten. In Eigen & Wijs volgen we mensen die hun passie volgen maar (nog) niet een enorm commercieel succes hebben. Het gaat vooral om betrokken verhalen over projecten, muziek, film, boeken en kunst die minder bekend zijn, of alleen bekend in kleine kring. Overigens kan het maar zo zijn dat de gasten later wel bekend worden met de bezigheden die we nu volgen en filmen.

stills uit het interview met Martijn de Keijzer

#1 en #2 In de eerste aflevering van Eigen & Wijs een gesprek met Martijn de Keijzer initiatief nemer van Radio Sputnik. Een online 24/7 radiostation dat gestreamed wordt vanuit een anti-kraakwoning in Amsterdam. Het interview is in twee delen te zien. http://www.youtube.com/watch?v=1uSYoZoYUU8 en http://www.youtube.com/watch?v=WdD4DvXEsnM

15


16


17


wel van een lekker hapje. ‘Oke oke... Croissantjes dus... nou goed, voor wat eten kan ik wel zorgen.’ ‘Jaaa jammieeieie... Geef me genoeg croissantjes ik kan niet wachten’ zegt Vera glunderend.

‘Sprookje d’Onzain’

Onverwacht krijgt Vera een harde klap, ze kan zich niet verdedigen en haar armen worden hardhandig op haar rug gedrukt. Het zijn twee kasteelwachters die Rickie Hoed te hulp zijn geschoten. ‘Zo zo’ brult de stevige wachter, hij heeft weinig haar op zijn hoofd. ‘Dus jij wilde in je eentje ons kasteel binnen vallen? Ha..laat me niet lachen.’, lacht hij vals. ‘Maak haar vast!’, gebiedt hij fel naar de andere wachter. Deze doet vlug wat hem gezegd word. Vera word stevig vastgebonden. ‘Ik wilde alleen maar een croissantje veroveren’, mompelt Vera nog. Maar de kasteelwachter met weinig haar op zijn hoofd geeft haar nog een extra zet. Met gebogen hoofd loopt ze richting het kasteel. Ze word direct naar de torenkamer gebracht, achter slot en grendel.

Tekst: Rick van der Ree & Vera Verseput Beeld: Rick van der Ree

Over de uitgestrekte velden van het Franse rijk, langs bossen, rivieren en gehuchten, beweegt zich voorts een zwarte verschijning. Is het een ninja of Zorro? Nee het is Vera de piraatridder! Langzaam nadert zij een grote vesting. ‘Kasteel ahoy’ riep Vera, ‘enteren, kijken of er nog wat buit te maken valt’. Vera zet haar metalen paard in een hogere versnelling, waardoor diens galop voorts in snelheid toeneemt. Maar bovenop de hoogste toren van het kasteel staat een figuur die een oog op haar heeft. Het is niemand minder dan Rickie Hoed; de beruchte boogschutterhoedenmaker. Wanneer de piraatridder dicht in de buurt komt zet Rickie een pijl in zijn boog en trekt deze helemaal strak. Na een moment van richten laat hij de pijl los en deze vliegt in een noodgang op Vera af. !KETS! de pijl raakt de zijkant van het metalen paard welke begint te slingeren. Vervolgens raakt Vera uit balans en valt met paard en al omver. Als een donkere hoop blijven ze het in het landschap liggen. Toch lost Rickie voor de zekerheid nog een pijl op de zwarte vlek. Even later is Rickie naar beneden gekomen uit de hoge toren om het geraakte doelwit te inspecteren. Wanneer hij echter dichtbij komt ziet hij tot zijn schrik dat daar enkel het paard en de cape van de piraatridder ligt, maar dat er van de persoon zelf geen spoor te bekennen is. Achter zich hoort hij een takje breken, en hij wilt zich snel omdraaien, maar is al te laat. Hij wordt om zijn middel gegrepen en voelt het koude staal van een mes op zijn keel. Rickie schrikt zich een hoedje hij kan geen kant meer op, de kleine piraatridder heeft hem stevig vast, ze is veel sterker dan hij dacht. ‘Wat moet je van me? Wat kom je hier doen?’, piept de geschrokken Rickie Hoed. ‘Ha haaaaaa, ik heb eten nodig en vooral croissantjes, daar heb ik vandaag wel trek in’, roept Vera. Rickie Hoed kijkt haar met grote verbaasde ogen aan, ‘croissantjes?’, piept hij nog hoger. ‘Jaaaaa croissantjes! Die vind ik om te smullen! En geef me chocola, nootjes, taarten en snoep, misschien nog wat baguettes voor de grote honger....dan laat ik je daarna weer los’. Rickie wrijft in zijn ogen....wat een gek piraatriddertje, dacht hij. Dit was hij niet gewend, ze was niet eens op zoek naar goud. En ze wilde flink wat eten, dit meisje hield

Rickie Hoed kijkt bedroefd, eigenlijk had hij haar best wat croissantjes willen geven. Misschien had hij zelfs wel een croissantje samen met haar kunnen eten. Hij pakt haar stalen ros en neemt zich voor er goed voor te zorgen totdat het piraatriddertje weer vrij is. Die nacht kan Rickie niet slapen en moet hij steeds denken aan het hongerige piraatriddertje. Hij weet dat hij niet makkelijk langs de bewakers kan komen, maar hij heeft een beter idee. Hij trekt zijn lange pyama aan, en hij neemt zijn magische toverfakkel mee. Zachtjes sluipt Rickie de trap op van de tweede toren, voorzichtig dat hij de bewakers niet wekt. In de toren aangekomen loopt hij naar het raam toe dat uitkijkt op de hoogste toren waarin het piraatriddertje is opgesloten. De boogschutterhoedenmaker knippert zijn magische fakkel op de torenkamer maar er gebeurt niks. Na een tijdje wilt Rickie het bijna opgeven, maar dan verschijnt er ineens een hoofdje uit de torenkamer. Wanneer Vera ziet dat het Rickie is, is zij niet geïnteresseerd; ze is nu eenmaal boos op de boogschutter voor het helpen haar te vangen. Ze trekt haar hoofd al weer terug als Rickie, met het gevaar de wachters te wekken, voorzichtig ‘wacht’ roept. Hoe laat Rickie aan Vera zien dat hij het goed bedoelt???


Het enige wat hij zo snel kan bedenken is een hartje te tekenen in de lucht; met zijn toverfakkel.

bevrijden’. Vervolgens loopt Rickie naar het midden van plein en vraagt luid om de aandacht van alle mensen. ‘Ik ga voor jullie op deze speciale dag een spectaculaire truc uitvoeren, hiervoor wil ik jullie volste aandacht’. Langzaam houdt al het geroezemoes op en zijn alle ogen gericht op Rickie. Ondertussen sluipt Vera achter de menigte, langs de muur richting de stalling. ‘1... 2... 3...’, telt Rickie hardop maar langzaam. Onderwijl alle ogen op het hoedenmakertje zijn gericht ‘4... 5... 6...’, is Vera aangekomen bij de stalling en aan het prutsen met het slot. Rickie gaat nog iets langzamer tellen, ‘7..... 8.....’, ondertussen heeft het piraatje het slot nog niet losgekregen, maar is begonnen de muur te beklimmen naar het openstaande raam van de stal één verdieping hoger. ‘Als ze nu maar niet kijken’, denkt Rickie; ‘want dit ziet er wel erg opvallend uit’. ‘9...... 10!’. Hij slaakt een hoge kreet en pakt hij zijn dierbaarste bezit; het mooiste zelfgemaakte hoedje; van zijn hoofd en gooit deze hoog in de lucht. Zijn hand schiet naar zijn koker, en met een traantje in zijn oog schiet hij de pijl de lucht in.

Dagen gaan er voorbij dat Rickie en Vera diep in de nacht met elkaar communiceren. Rickie met zijn toverfakkel, terwijl Vera morse seint met de kaars uit haar torenkamer. Vera is Rickie gaan vertrouwen en samen hebben ze een plan gesmeedt, om Vera vrij te breken en samen op de stalen ros het kasteel te verlaten. Twee dagen later is het zo ver; La Fête du Muguet is begonnen; een feestdag waarbij mensen elkaar een witte lelie geven wanneer ze om elkaar geven. Rickie heeft twee lelies geplukt voor de bewakers van de torencel. ‘Omdat jullie mij gered hebben van de piraatridder, wil ik jullie deze lelies geven’ zegt Rickie terwijl hij de bloemen overhandigt aan de bewakers. Ze moeten een beetje grinniken, maar nemen toch de lelie aan. ‘Ruik maar even goed’ roept het hoedenmakertje nog terwijl hij wegloopt, ‘hij is vers geplukt’. Wat de bewakers echter niet weten is dat hij in de lelie wat slaappoeder heeft gestrooid wat hij had gekocht van de heks aan de rand van het woud. Een half uurtje later komt Rickie terug en warempel het poeder heeft zijn werk gedaan. De bewakers zijn in een diepe slaap getuimeld, en onderuit gezakt en diep snurkend hangen zij tegen de muur aan. Voorzichtig vist Rickie de sleutel uit de zak van één van de bewakers. Als hij de hoek om komt ziet hij het piraatriddertje staan te wachten met de volste en mooiste glimlach die hij ooit gezien heeft. Wanneer hij de cel open maakt springt Vera om zijn nek. Daar gaan Rickies wangetjes van blozen. Nu is Vera uit de toren bevrijdt, maar ze bevindt zich nog steeds in het kasteel. Gelukkig is het een feestdag en let iedereen wat minder op. Door de gangen en van trappen van het kasteel komen ze dan ook niemand tegen, totdat ze bij de binnenplaats aankomen. Hier is het een drukte van jewelste – de plaats staat vol met lelie kopers en verkopers. Verder zijn de mensen druk aan het roddelen over wie een lelie aan wie geeft. Het is veel te druk om ongezien het plein over te steken naar de stalling waar het metalen paard staat. Dan heeft de boogschutterhoedenmaker een plan; ‘wacht op het moment dat iedereen zijn aandacht op mij vestigt, mooi piraatje, en je krijgt de kans om je paard te

Terwijl de pijl door de lucht vliegt naar het hart van het hoedje, gooit Vera zich door het open raam de stal binnen. Nadat de pijl het hoedje doorboord heeft begint het hoedje zijn afdaling naar beneden. Het hoedenmakertje doet een stapje opzij waar pardoes het hoedje op de grond valt, om een paar seconden later gevolgd te worden door de pijl die zich een tweede maal midden door het hoedje boort en rechtop in de grond blijft staan, waar een moment daarvoor Rickie nog stond. Het publiek begint te juichen, en alhoewel Rickie verdrietig is vanwege het kapotte hoedje heeft hij kunnen zorgen dat Vera onopgemerkt is gebleven. Dan slaat ineens de deur open van de stal, en met een noodgang vliegt het piraatriddertje op haar paardje eruit. De hoofden keren naar de stal, maar alles gebeurt zo snel dat voordat de mensen doorhebben wat er aan de hand is het piraatje al bij Rickie aan komt. ‘Snel spring achterop mijn stalen ros’ roept Vera terwijl het paard lichtelijk in snelheid mindert. Onhandig springt Rickie achterop, maar kan net blijven zitten omdat Vera hem beetpakt. Gelukkig staat de ophaalbrug oplaag omdat het feest is en de dorpsbewoners dan makkelijk in en uit het kasteel kunnen lopen. Alles gaat zo snel dat nog voordat de poortbewakers de wapens kunnen oppakken het duo erlangs gallopeert. Daarna rijden zij weg in de ondergaande zon en zegt Vera ‘Met jou zou ik wel eens samen een croissantje willen eten’. Verlegen en blozend knikt Rickie ja. En daar gaan ze dan, op naar de Boulangerie... (Ze aten ieder wel tien croissantjes, nog wat taartjes en chocolaatjes en baguettes. Ze aten nog lang en gelukkig)


Vera Vietst

20


Van Zonnemaire naar Bilbao (2013) 21


22


23


niet zo lekkere soep

pasta pesto met tonijn

de elke dag wisselende, verplaatsbare keuken

24


stokbroodje met rucula en vissticks

pasta vegatable

gebakken aardappeltjes, vissticks en salade

25


foto memoires

Col du Plan rond middernacht: Deze foto vind ik fantastisch omdat het gelijk een hoop herinneringen bij mij oproept. Het eerste wat bij mij opkomt is kou, extreme vermoeidheid, hoofdpijn, dorst ĂŠn (ik zou het bijna vergeten) een fantastisch uitzicht. Ik zal het proberen uit te leggen.

De foto is genomen op 3600 m op de Col du Plan in het Mont Blanc massief. Het is begin maart en Niels van Veen en ik hebben net een 700 m lange route geklommen door eerlijk even door je foto’s bladeren en een zeer steile en moeilijke wand. Het is prachtig weer fijne herinneringen oproepen. Gewoon weer heel even maar erg koud, het is tenslotte ook winter. We zijn verhet moment beleven. Persoonlijke momenten die ik in moeid van de hele dag klimmen. Die ochtend waren we deze column graag met jullie wil delen. direct vanuit het laagland aangekomen om vanuit het lift-

H

Col du Plan rond middernacht 26


station op 2200 m te beginnen met klimmen. Omdat we van ver kwamen waren we ook erg laat aan de route begonnen. Ons lichaam was totaal niet geacclimatiseerd oftewel we waren nog niet gewend aan de ijle lucht. Met

Ook weet ik nog goed dat ik totaal geen zin had om de foto te maken. Wat een gedoe om alles uit je tas te halen, de juiste instellingen te kiezen met kleine knopjes en lompe handschoenen. Maar gelukkig heb ik de foto geschoten, waarschijnlijk vanwege het prachtige licht van de sterrenhemel. Op de achtergrond zie je trouwens rechts de spitsige punt van de Dent du Géant en net links van het midden de machtige noordwand van de Grandes Jorasses. Vooral de noordwand van de Grandes Jorasses zou ik heel graag nog een keer willen beklimmen. Voor nu zal ik het maar even moeten doen met deze foto en de bijbehorende herinnering :)

Ook weet ik nog goed dat ik totaal geen zin had om de foto te maken

als gevolg dat we tijdens de afdaling hoofdpijn kregen en we hijgend als een paard nauwelijks vooruit te branden waren. Zoals je mooi kan zien aan de afstand die ‘Niels met hoofdlampje’ aflegt in twintig seconden (sluitertijd).

Tekst en foto:

Niek de Jonge

Canon 350D bij 17mm en f3,5, 20sec, ISO400 (stitched panorama) 27


28


29


30


31


De

Komkommertijd

In deze hele drukke maatschappij waar informatie sneller dan ooit wordt doorgegeven heeft de media in het algemeen en de krant specifiek een rol aangenomen van verschaffer van (zogenaamde) objectieve en actuele informatie die van belang zou zijn voor een ieder. Hierbij wordt er veel te veel gekeken naar de ‘algemene mens’ en is er te weinig tot geen ruimte voor de persoonlijke werelden en verhalen van het individu. En als er soms ruimte is voor persoonlijke verhalen dan gaat het voornamelijk over mensen met succes. Iemand wordt ‘ontdekt’, de pers schrijft erover, het is actueel, elke krant kopieert het net een beetje anders, het is vermakelijk om te lezen, en dan snel weer door. Want deze mensen met succes zijn ook zo weer verdwenen, dan zijn ze niet interessant meer. Dit is iets waar wij het helemaal niet mee eens zijn, waarom alles zo snel, oppervlakkig, populair en actueel?

Deze Komkommertijd heeft niet kunnen bestaan zonder de bijdragen van onze Komkommers - deze editie is mede mogelijk gemaakt door:

Wiebe Radstake, Jaap Verseput, Niek de Jonge, LMH, Chrisje Maaskant, Steven Verseput en Kleine Hex. De Komkommertijd wordt gemaakt en bedacht door Vera Verseput & Rick van der Ree.

Zo is het idee ontstaan om zelf een krant en blog te beginnen voor tijdloos, langzaam en eigen nieuws. Er zijn genoeg mensen die misschien geen succes hebben of daar geeneens mee bezig zijn, maar wel hele mooie dingen creëren. De Komkommertijd staat open voor alles en iedereen die zijn of haar verhaal wilt vertellen in woord en/of beeld. Het kunnen grappige verhalen zijn, bijzondere interviews, rare rijm, getekende illustraties, mooie foto’s, gekke kunstwerken, verzin het maar. Zo ontstaat er een krant waarbij er geen regels zijn wat betreft actualiteit, populariteit en snelheid. Het is dus geen krant welke gevuld wordt door een vast gezelschap, maar een open platform door en voor de mensen zelf. Voor meer Komkommertijd, Onze website: dekomkommertijd.nl Volg ons op facebook: https://www.facebook.com/ dekomkommertijd

321


Komkommertijd#3