Issuu on Google+

Laser radial WK 2009 Karatsu, Japan. The trip as it happened Om vier uur mijn bed uit om met de trein naar de luchthaven van Frankfurt te reizen. Zo begon de reis, maar er was nog een heel parcours af te leggen. In Frankfurt zou ik samen met Viktor Teply, een Tsjech, een vliegtuig naar Nagoya nemen om daar over te stappen op een vliegtuig naar Fukuoka. Eenmaal aangekomen en na wat zoeken vond ik Viktor, die er al blijkbaar zes uur had liggen slapen in een van de comfortabele stoelen van de luchthaven. Nadat al onze bagage was ingecheckt nam ik afscheid met mijn moeder, die tot hier was meegereisd. Vlot door de security en op voor een 13-uur lange vlucht naar Nagoya. Daar aangekomen moesten we onze baggage ophalen en terug inchecken. Toen kwam het personeel ons in gebrekkig engels vertellen dat de buis met de helmstok van Viktor, nog in Frankfurt was. We besloten toch maar door te vliegen naar Fukuoka, want we hadden maar anderhalf uur om alles terug in te checken en op het vliegtuig te zitten. De vlucht naar Fukuoka was met zijn 2 uur al een stuk korter dan de eerste. In Fukuoka aangekomen, kreeg Viktor telefoon van de luchthaven van Nagoya. Zijn buis lag uiteindelijk toch daar. Dus moesten we 3 uur wachten in Fukuoka zodat die kon meekomen met de volgende vlucht. We vonden een Starbuck’s en wachtten daar. In die tijd zat Viktor 2 keer vast in de lift. Toen we zijn buis hadden, gingen we met de trein naar Karatsu en namen dan een taxi met onze coach Allen van Sailcoach. Aangekomen in Karatsu zagen we dat we niet in het hotel verbleven maar in een traditioneel Japans huisje. Dit was wel plezant, ieder zijn eigen kamer, supermarkt dichtbij en restaurants in overvloed. En het was veel dichter bij de club dan het hotel. De openingsceremonie was een heel mooi gebeuren met traditioneel Japanse opvoeringen. Het kondigde zich aan als een van de beter georganiseerde WK waar ik al aan heb deelgenomen.

Good and Bad races De eerste dag van de wedstrijd, en al meteen zag het er rooskleurig uit. Een zonnetje en mensen, wat een wind. Een mooie stabiele 20-23 knopen. De eerste start ging ik stuurboord voor iedereen langs en trok ik door naar rechts, want die kant was heel de week voordien goed geweest. Ik lag de hele reeks 1, maar vlak voor de laatste boei krijg ik een gele vlag, voor het pompen van mijn zeil (in 23 knopen!). Dit was belachelijk want ik had net mijn schoot in de klem gezet om neerhaler, outhaul en cunningham aan te trekken. De jury ging ervan uit dat ik gepompt had, terwijl ik enkel met een ruk mijn neerhaler had aangetrokken. Ik had toen ook een groep van 10 boten achter mij die mij passeerden tijdens mijn strafrondjes. Balen dus en 11de in de eerste reeks. De 2de reeks kwam de wind nog iets op, en begon ik het voor de wind moeilijk te krijgen. De swell was gigantisch, maar er waren ook kleinere golfjes die net iets anders stonden dan de swell. Hierdoor ben ik tweemaal zwaar op mijn bek gegaan. Een 14 dus in de tweede reeks. Ik kwam redelijk ontevreden het water af, want ik wist dat ik beter kon. Morgen beter dacht ik bij mezelf. De tweede dag, en op de start van de eerste reeks al meteen een tweede gele vlag. Man ik was kwaad en ook teleurgesteld. Maar ik was lang niet de enige met twee gele vlaggen. Op het einde van de wedstrijd bleek dat 20% van de vloot minstens twee maal was gevlagd. Negen van de eerste 25


hadden er een, de jury was te streng. Ik heb 4 uur moeten wachten om zelf te kunnen varen want we zaten met de vrouwen en mannen op één parcours. De tweede reeks was wel raak, een 3. Ik liet gewoon alle woede los en voer met redelijk veel risico voor de wind en het loonde. Op het einde van de reeks kreeg ik zelfs nog een waarschuwing na de finish. Toen heb ik me even zeer onschuldig gedragen en was ik terug goede vrienden met de jury. Het was trouwens 2 maal hetzelfde jurylid dat me vlagde. Ik was toch redelijk tevreden van van de dag. Hopelijk trek ik de lijn van de laatste reeks morgen door. De derde dag stond er minder wind. De eerste reeks had ik een goede start en kon ik meteen overstag aan de startschip om de rechter kant te gaan opzoeken. Ik kwam top 10 boven en kwam 5 beneden, maar toen zwakte de wind weg en kwamen al die kleine japannertjes aanzetten. Ik moest bijna binnenzitten, terwijl ik zo een Japanner voor mij vol zag hangen. Ik zakte terug naar 12. Nog een degelijk resultaat. De 2de reeks weer een goede start maar de wind vond dat er wat verandering moest komen, dus besloot hij naar links te draaien, en wie zat er rechts, ik natuurlijk. Bijna laatst kwam ik bij de bovenboei. Ik haalde voor de wind nog heel wat boten in, en finishte uiteindelijk 24ste . Een mindere dag vandaag, maar ik stond nog altijd top 25, het oorspronkelijke doel dat ik mezelf had voorgesteld.

Hier enkele beelden van de plezante omstandigheden

Later die avond zijn we kimono’s, traditionele Japanse gewaden, gaan ophalen die ons door de organisatie waren geschonken. Hiermee zijn we met de Ieren en het Sailcoach-team gaan bowlen. Iets wat moeilijker was dan we verwachtten, want bukken met een kimono was niet echt evident. Hierna zijn we B.B. guns gaan kopen in een winkel waar we voorbij kwamen. De verkoper legde ons


uit dat de Britten en de Amerikanen ook wapens hadden gekocht. Het was tijd voor oorlogje spelen. Eerst de Ieren met Sailcoach tegen de Amerikanen en dan tegen de Britten. Er bleef niet veel van hen over, we wonnen overtuigend. Dag 4 en alweer een rotdag, de eerste reeks tweemaal de verkeerde kant uit, en ook niet genoeg snelheid, met een 30 als resultaat. Ik was niet blij, de tweede reeks was al beter, de boot liep veel beter en hierdoor eindigde ik 13de . Ik was teleurgesteld en dus besloot ik de Twilight Race (een inport avondrace) te varen waar er zo ongeveer zo’n 150 euro te verdienen was bij winst. Ik won en de knop in mijn hoofd stond terug op winning mode. Ik was klaar voor de gold fleet. De echte test was vandaag. De gold fleet, alle beste zeilers op 1 start, en al meteen een minder goed eerste kruisrak. Boven kom ik door als 20ste , maar vanaf daar lijkt alles vanzelf te gaan. Ik vaar mezelf naar voren en eindig 4. Ik kon niet geloven wat ik net bereikt had, het gevoel was super. De tweede reeks bleef ik constant rond de 20ste plaats liggen. Ik finishte 21ste. Ik had een goed gevoel, en ik wou deze lijn door trekken, maar de tweede dag in de gold was niet goed. De eerste reeks besloot de wind weer maar eens links te gaan. Maar ja, niks aan te doen, alleen was het inhalen niet zo gemakkelijk als in het fleetracen dus een tegenvaller, 34. De tweede reeks was niet veel beter, ik lag wel 10 maar mijn voor de wind was niet goed. Ik zat aan de verkeerde kant van het pak en verloor hier 20 plaatsen mee en finishte uiteindelijk 32de . Overall werd ik 26ste, net 1 plaats buiten mijn oorspronkelijke doel, dit was wel teleurstellend, Uiteindelijk kreeg ik nog een prijs voor 6de onder de 17. Er stonden wel enkele mannen voor mij, die in de silver stonden op het EK, maar de afterparty in een jeugdhuis met Karaoke maakte wel alles goed.

1. Thailand Bualong Keerati 2. Polen Arian Aleksander 3. Polen Kobielski Filip 26. BelgiĂŤ

Vandormael Sam: 11 14 (DSQ) 3 12 24 30 13 gold: 4 21 34 32


World Championship Laser Radial 2009, Karatsu