Issuu on Google+

p o r t f o l i o p o r t f o l i o


c o n t ents


αρχιτεκτονική

πολυτέλεια

ή

ανάγκη

ΑRT ATHINA 1 ΑRT ATHINA 2 ΑRT ATHINA 3 ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗ

αρχιτεκτονική DREAM AIRTH

και

όνειρο

και

σεξουαλικότητα

και

παδί

και

χρόνος

HOUSE

αρχιτεκτονική KAN-ENAΣ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ

αρχιτεκτονική SECRET

CODE

αρχιτεκτονική ΣΧΕΔΙΑ ΣΧΕΔΙΩΝ ΓΗ ΚΑΙ ΥΔΩΡ MATI IL BUCO

MEΛΛΟΝ

άλλα

αρχιτεκτονικά

2 KATOIKIES BUILDING WITH TABLE HOUSE SCALE HOUSE

THE

διλήμματα

BUILDINGS

?


αρχιτεκ τ ο ν ι κ ή

π ο λ υ τ έ λ ε ι α

ή

α ν ά γ κ η

(

...αποσπάσματα απο την εκπομπή)


Σε μια κοινωνία που περνάει μια οικονομική, πολιτική και κοινωνική κρίση κανείς δεν μοιάζει να αναζητά αρχιτεκτονικη! όταν κάποιος ψάχνει ένα καταφύγιο να στεγάσει το σώμα του, ένα πιάτο φαΐ να φάει, χρόνο και χρήμα να καλύψει τις βασικές του ανάγκες, το τελευταίο πράγμα που θα σκεφτεί είναι μάλλον η αρχιτεκτονικη! Τι ρόλο τελικά παίζει στην καθημερινότητα μας, είναι μια μόδα; Μια πολυτέλεια; Ποσο πραγματική ανάγκη την έχουμε; Μήπως τελικά φταίμε και λίγο εμείς οι αρχιτέκτονες που δεν ακούμε τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων? μήπως τελικά η αρχιτεκτονικη που ακολουθούμε για κάποιο λόγο συμβάλλει στον κοινωνικό διαχωρισμό - συμβάλλει στο χάος μεταξύ πλούσιων και φτωχών; Τι είναι αυτό που αναζητούμε τελικά; Την μονοκατοικία η το διαμέρισμα; Μεγάλους χώρους; Η πολλούς διαφορετικούς? πολλά δωμάτια η ένα μεγάλο σαλόνι; Τι είναι αυτό που θέλουμε και τι αυτό που έχουμε πραγματικά ανάγκη! Στην πόλη μας, ξεκινήσαμε με μικρές μονοκατοικίες με κήπο -στην συνέχεια θέλαμε να ανέβουμε στο ρετιρέ μιας πολυκατοικίας, και μετά πάλι αναζητήσαμε την υποτιθέμενη ανεξαρτησία μιας μεζονέτας... Στην πορεία ονειρευτήκαμε ή καταφέραμε να αποκτήσαμε την πολυτέλεια μιας βίλας μακριά όμως από το κέντρο της πόλης που ξεκινήσαμε! σήμερα αναρωτιόμαστε κατά ποσο αυτές οι μεταβάσεις ήταν πραγματικά αναγκαίες. Τι είναι αυτό που ορίζει και κατευθύνει τις επιθυμίες και τις ανάγκες μας ;, είναι μόνο η οικονομική και οικογενειακή μας κατάσταση, η παιδεία μας; ή και κάτι άλλο? Αυτό ίσως θα έπρεπε να μας προβληματίσει, τι είναι αυτό που συνδέει το μεγαλείο του Παρθενώνα με την ταπεινότητα ενός σπιτιού στις Κυκλάδες?? Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν η αρχιτεκτονικη αποτελεί τελικά κοινωνικό έργο; Τι είναι αυτό που προσφέρει στον απλό άνθρωπο; Τι είναι αυτό που την διαχωρίζει από τις άλλες επιστήμες; Τι είναι αυτό που την διαχωρίζει από τις άλλες τέχνες; Σε ένα κόσμο που ξεκινάει από το Manhattan της νέας Υόρκης μέχρι τις πυκνοκατοικημένες περιοχές στις Ινδίες, οι αρχιτέκτονες οφείλουν να προσφέρουν το έργο τους είτε ως star architects είτε ως αρχιτέκτονες των φτωχών. αν ταυτίζουμε την αρχιτεκτονικη μόνο με την αισθητική μπορεί να συμφωνήσω ίσως με όλους αυτούς που την θεωρούν πολυτέλεια , αν ταυτίζουμε την αρχιτεκτονικη απλά με την όμορφη δόμηση θα απαντήσω ότι το όμορφο είναι υποκειμενικό και δεν πρέπει να γκρινιάζουμε με την παρουσία άσχημων κτιρίων στην πόλη μας γιατί εκφράζουν τα προσωπικό γούστο του καθενός από εμάς. ας μην ξεχνάμε ότι η αρχιτεκτονικη πέρα από την αισθητική δεν ένα σύνθετο προϊόν πολιτισμού, που όπως όλες οι τέχνες δύναται ουσιαστικά στην πνευματική ανάπτυξη και εξέλιξη του ανθρώπου..

παύει να είναι να συνεισφέρει

Τι είναι αυτό που δίνει αξία σε ένα χώρο , είναι τα ακριβά υλικά του , η τοποθεσία του, ο προσανατολισμός του; Τι είναι αυτό που ορίζει την αξία του; Η αρχιτεκτονικη του ή η ύλη της αρχιτεκτονικής του. Η αρχιτεκτονικη για μένα βρίσκεται πέρα από την ύλη , αποτελείται και επενδύεται από αυτήν αλλά στην πραγματικότητα δεν διέπεται από αυτήν! Θα μπορούσε άραγε να υπάρξει αρχιτεκτονικη ακόμα και χωρίς ύλη;


ART V IP

ATH I N A

LOUNGE

DESIGN

α ρχιτεκτον ι κ ή

I

Α ΘΗΝΑ,2007

π ο λ υ τ έλ ε ι α

ή

α ν ά γ κ η

1

2

3

4

5

6


ART V IP

ATH I N A

LOUNGE

2

DESIGN

α ρχιτεκτον ι κ ή

I

Α ΘΗΝΑ,2009

π ο λ υ τ έλ ε ι α

ή

α ν ά γ κ η

1

2

3

4

5

6


ART V IP

ATH I N A

LOUNGE

3 ,

DESIGN

α ρχιτεκτον ι κ ή

I

Α ΘΗΝΑ,2010

π ο λ υ τ έλ ε ι α

ή

α ν ά γ κ η

1

2

3

4

5

6


VANITY

A ΝΑΚΑΙΝΙΣΗ

ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΟ Σ

α ρχιτεκτον ι κ ή

Σ Τ Η

π ο λ υ τ έλ ε ι α

Β Ο Υ Λ Ι Α Γ Μ Ε Ν Η

ή

α ν ά γ κ η

I

ΑΘΗΝΑ,

1

20 1 1

2

3

4

5

6


α ρχιτεκτον ι κ ή

π ο λ υ τ έλ ε ι α

ή

α ν ά γ κ η

1

2

3

4

5

6


αρχιτε κ τ ο ν ι κ ή

κ α ι

ό ν ε ι ρ ο

(

...αποσπάσματα

απο

την εκπομπή)


συνειδητό

-

ασυνείδητο

Πως η αρχιτεκτονική απάντα στην συνειδητού και του ασυνείδητου.

ύπαρξη

αυτών

των

δυο

παράλληλων

κόσμων.?

του

ΓΙΑΤΙ ΣΥΝΗΘΩΣ Η ΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΝΙΓΕΙ ΤΗΝ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΗ? ΟΠΩΣ ΕΛΕΓΕ Ο ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΣ ΑΡΗΣ ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ Η ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΛΟΓΙΣΜΟ ΚΑΙ ΜΕ ΟΝΕΙΡΟ! ΓΙΑΤΙ Ο ΛΟΓΙΣΜΟΣ ΟΜΩΣ ΤΕΙΝΕΙ ΝΑ ΥΠΟΣΚΙΑΣΕΙ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ? ΚΑΤΑ ΤΟΝ GASTON BASHELARD TO ΠΑΤΡΙΚΟ ΜΑΣ ΣΠΙΤΙ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΟΝΟ αρχέτυπο του προσωπικού μας χώρου άλλα και ενσάρκωση των ονείρων μας μέσα σε αυτό. κάθε ΕΣΟΧΗ ΚΑΘΕ ΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΙΦΑΣΜΕΝΗ ΜΕ ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΟ ΧΑΛΑΡΩΣΗΣ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΟΥ. ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΣΥΧΝΑ ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΣΗΜΕΙΟ ΠΟΥ ΕΠΙΛΕΓΑΜΕ ΝΑ ΚΑΘΗΣΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΑΛΛΑΖΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΑΝ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΥΣΑΜΕ. ΑΝ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΟΤΙ ΚΑΘΕ ΤΕΤΟΙΟ ΣΗΜΕΙΟ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΜΑΣ ΘΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΙΚΟ ΣΠΙΤΙ, ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΑΝΑΠΟΛΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΧΕΙ χαθει στην σκιά του αληθινού ΜΑΣ ΣΠΙΤΙΟΥ.. ΣΗΜΕΙΑ ΒΑΡΕΜΑΡΑΣ, ΣΗΜΕΙΑ ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΗΣΗΣ, ΧΩΡΟΙ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗΣ ΚΤΙΖΟΥΝ ΕΝΑ ΝΕΟ ΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑ ΠΟΥ ΔΙΑΤΗΡΕΙΤΑΙ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ. ΤΟ ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΠΙΤΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑΖΕΙ ΤΗΝ ΚΡΥΠΤΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΚΟΥ ΜΑΣ ΣΠΙΤΙΟΥ. Υποσκιάζοντας το ασυνείδητο όνειρο συνήθως οδηγούμαστε στο συνειδητό ονειρικό ιδεώδες - που συνήθως επηρεασμένο από λανθασμένα κοινωνικά πρότυπα, μας οδηγεί σε ένα ματαιόδοξο μονοπάτι αναζήτησης μιας ψεύτικης ουτοπίας. το ονειρεμένο μας σπίτι μετατρέπεται έτσι στο ονειρικό ιδανικό μας σπίτι. Ποιο είναι το αρχιτεκτονικό δίλημμα τελικά ? Ενα μεγαλύτερο σπίτι σε ένα καλύτερο προάστιο ή ένα σπίτι που θα καταφέρει να μιλήσει και στις δυο πλευρές μας ? όσο υπάρχω, κινούμαι, λειτουργώ και βιώνω, θα κατοικώ σε χώρους και θα συνυπάρχω με την αρχιτεκτονική. Η αρχιτεκτονική από την άλλη προσεγγίζει, αντιμετωπίζει, επεξεργάζεται, αναδεικνύει, αξιοποιεί, μορφοποιεί και, τελικά, δημιουργεί χώρους μέσα στους οποίους θα ζήσω… αναγκαστικά λοιπόν η αρχιτεκτονική, όπως και ο άνθρωπος, ζουν, αναπνέουν και δρουν μέσα σε δυο παράλληλες πραγματικότητες. Η μια λοιπόν είναι η συνειδητή που διέπεται από την αρχή της ανάγκης και που συγκροτείται με τον συμβατικό χώρο, τη συνάντηση και αλληλεπίδραση προσώπων και πραγμάτων, την πρακτικότητα και την αισθητική. Και η άλλη η ασυνείδητη που διέπεται από την αρχή της επιθυμίας και της ηδονής και συγκροτείται με τους δυνητικούς χώρους, τις τελεστικές και εικαστικές παραμέτρους, τον αυστηρά προσωπικό, ακοινώνητο μονόλογο και τη φαντασίωση. Οι δύο αυτές παράλληλες πραγματικότητες συνυπάρχουν πάντοτε, αναγκαστικά γιατί δεν προκύπτουν από τις ιδιαιτερότητες του αρχιτεκτονήματος, αλλά από τη ίδια την ανθρωπινή φύση. Μπορεί η αρχιτεκτονική να συνομιλήσει με αυτές τις δυο παράλληλες πραγματικότητες τελικά ?Μπορεί να απευθυνθεί ταυτόχρονα στο συνειδητό και στο ασυνείδητο, μπορεί να συντελέσει στο όνειρο ζωής και ταυτόχρονα να αγγίξει τις βαθιά κρυμμένες επιθυμίες μας. Σε μια κοινωνία που χαλιναγώγει τα ιδανικά μας, σε μια κοινωνία που μας οδηγεί σε ψεύτικες ουτοπίες. Μπορούμε μέσω της αρχιτεκτονικής να βρούμε έστω και στιγμιαία τον ονειρεμένο αυτόν τόπο που αναζητούμε;; και «τα

Όπως μας λέει όμως και ο μικρός Πρίγκιπας ουσιώδη πράγματα είναι αόρατα για τα μάτια…»


“DREAM” Κ ΑΤΟΙΚΙΑ

H O U S E

ΣΤΟ

ΚΕΦΑΛΑΡΙ

I

ΑΘΗΝΑ,2010-CURRENT

Η κατοικία στο Kεφαλάρι σχεδιάζεται με πρωταρχικό σκοπό να εκπληρώσει το όνειρο του ιδιοκτήτη της. Το όνειρο για ένα σπίτι που θα καλύπτει όλες τις λειτουργικές του ανάγκες αλλά ταυτόχρονα θα ικανοποιεί τις πιο βαθιές του επιθυμίες, εκείνες που πηγάζουν μέσα απο το υποσυνείδητο του. Όλες εκείνες οι συγκεχυμένες εικόνες αποκτούν πλέον σάρκα και οστά, δημιουργώντας την αίσθηση ενός σπιτιού που ακροβατεί ανάμεσα στον σουρρεαλισμό και τον ρεααλισμό, το ονειρικό και το ονειρεμένο. Όταν η αρχιτεκτονική σύνθεση προκύπτει όχι μόνο απο τη σύνθεση των αναγκών αλλά και των επιθυμιών, τότε το αποτέλεσμα μπορεί να αναιρέσει ακόμα και θεσμοθετημένους αρχιτεκτονικούς κανόνες. Η αρχιτεκτονική εδώ μετατρέπεται σε έναν ζωντανό οργανισμό, που ζεί, αναπνέει και δρά μέσα σε δυο παράλληλες πραγματικότητες: τη ρεαλιστική και μη ρεαλιστική, την λειτουργική και βιωματική,την αισθητή και νοητή, την πραγματική και φανταστική,την φυσική και την αισθητική, την αντιληπτική και προβλητική, την πρακτική και απολαυστική, την συμβατική και μη συμβατική, την εργαλειακή και την ποιητική, με άλλα λόγια την πραγματικότητα της ανάγκης και της επιθυμίας. Το σπίτι στο Κεφαλάρι μοιάζει δημιούργημα της φαντασίας με την τόσο έντονη διττή του εικόνα. Ο ιδιοκτήτης αμφιταλαντεύοντας ανάμεσα στην αγάπη του για το παλιό, το κλασικό, τις αντίκες ... αλλά και στο σύγχρονο, με τις απλές γεωμετρικές φόρμες την αίσθηση της καθαρότητας... , οδήγησε σε μία αρχιτεκτονική λύση όπου το παλιό και το νέο αλληλοσυμπληρώνονται σαν δυο κομμάτια ενός παζλ. Ο μόνος κανόνας ενοποίησης των δυο τοσο αντιδιαμετρικών στοιχείων, η μονόχρωμη αρχιτεκτονική. Πέρα απο την αισθητική ενοποίσηση, το black n white συνεισφέρει στην υπέρβαση του ρεαλισμού. Το ��πίτι παίρνει τη μορφή σκίτσου αποτυπώνοντας ξεκάθαρα την ονειρική εικόνα του ιδιοκτήτη της. Ένα σπίτι πρωτότυπο και μοναδικό που δεν μπορεί να πολλαπλασιαστεί, γιατί ανήκει μόνο σε έναν, στον ιδιοκτήτη του και στο όνειρο του.

Ποιο είναι το αρχιτεκτονικό δίλημμα τελικά ? ένα μεγαλύτερο σπίτι σε ένα καλύτερο προάστιο ή ένα σπίτι που θα καταφέρει να μιλήσει και στις δυο πλευρές μας?

αρχιτεκ τ ο ν ι κ ή

κ α ι

ό ν ε ι ρ ο

1

2

3

4

5

6


αρχιτεκ τ ο ν ι κ ή

κ α ι

ό ν ε ι ρ ο

1

2

3

4

5

6


αρχιτεκ τ ο ν ι κ ή

κ α ι

ό ν ε ι ρ ο

1

2

3

4

5

6


άποψη εξωτερικού χώρου - ανάλυση δίπολων

κλασικό

μοντέρνο

γυναίκα

άντρας

διαφάνεια

αδιαφάνεια

φως

σκια

ανοιχτό

κλειστό

μαλακό

σκληρό

υπερύψωση

βύθιση

ιδιωτικότητα

διαφάνεια

παράθυρο

μπαλκονόπορτα

σοφίτα

ταράτσα

πέτρα

σοβάς

στέγη

δώμα

άσπρο

μαύρο

γυαλιστερό

ματ


εικόνες τραβηγμένες κατα την κατασκευή του έργου

αρχιτεκ τ ο ν ι κ ή

κ α ι

ό ν ε ι ρ ο

1

2

3

4

5

6


εικόνα 3D στον χώρο του υπογείου. Ο χώρος της κ α τ ο ι κ ί α ς χωρίζεται απο το γκαράζ με γυαλί.


ΑΙRTH

P RELIMINARY

DESIGN

OF

R E S I D E N C I A L

A N D

O F F I C E

B U I L D I N G

I

Α Θ Η Ν Α , 2 0 1 3

Το επικείμενο project παίρνει το όνομα airth έπειτα απο τον επαναπροσδιορισμό της έννοιας του σπιτιού και της σχέσης του με τον περιβάλλοντα χώρο. Με άξονα τα δυο αυτα στοιχεία της φύσης , τον αέρα και τη γή, δημιουργείται ένα κτίριο αισθήσεων, όπως αποκτά κανείς όταν ανεβαίνει σε ένα ψηλό δέντρο ή όταν βρίσκεται σε μια σκοτεινή σπηλιά. Το κτιριο εγκυβωτίζει την ιδέα της οργάνωσης των χώρων σε κάθετο άξονα. Ερχόμενοι αντιμέτωποι με την ανάγκη της διαφοροποίησης των δυο λειτουργιών - του σπιτιού και του γραφείου - γεννάται η ιδέα της αποκόλλησης των δυο κτιριακών όγκων μέσω ενός μεγάλου σε κλίμακα κενού. Το σπίτι πλέον μοιάζει να αιωρείται πάνω απο έναν καταπράσινο κήπο, ενώ οι γραφειακοί χώροι βυθίζονται στο ημίφως, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα ησυχίας και αυτοσυγκέντρωσης.

αρχιτεκ τ ο ν ι κ ή

κ α ι

ό ν ε ι ρ ο

1

2

3

4

5

6


house

v o i d

s p a c e

ground office


1 2 3 4 5

1 2 3 4

χώρος γραφείων car lift κουζινάκι w.c. αποθήκη - μηχανολογικές εγκαταστάσεις

αρχιτεκ τ ο ν ι κ ή

κ α ι

ό ν ε ι ρ ο

1

2

χώρος υπαίθριος πισίνα φυτεμένο δώμα φεγγίτης

3

4

5

6


1 2 3 4 5

σαλόνι κουζίνα τραπεζαρία w.c. υπαίθριος χώρος


αρχιτεκ τ ο ν ι κ ή

κ α ι

σ ε ξ ο υ α λ ι κ ό τ η τ α

(

...αποσπάσματα απο την εκπομπή)


ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑ τι προστατεύει το γυμνό σώμα μας, είναι το ύφασμα μόνο στα επίμαχα σημεία ή το ύφασμα που κρύβει όλο μας το σώμα. τι προστατεύει την σεξουαλική μας ζωή, είναι οι τοίχοι, οι πόρτες οι κλειδαριές ή τα παράθυρα και οι μεγάλες τζαμαρίες?. Αν το σκεφτείτε μια γυναίκα καλυμμένη από πάνω μέχρι κάτω εξακολουθεί να μπορεί να βλέπει το γυμνό χέρι ενός άντρα που περνάει το δρόμο. είναι σαν κάποιος να βρίσκεται πίσω από ένα ανακλαστικό τζάμι το πρωί και να παρατηρεί κρυμμένος τον κόσμο που περνά.. Τι είναι αυτό που μας μετατρέπει από υποκείμενο σε αντικείμενο, και το ανάποδο? και αφού είμαστε μέσα στο σπίτι μας, μέσα στον προσωπικό ιδιωτικό μας χώρο, πως μπορεί κάποιος να διεισδύσει στην ασφάλεια μας. Η αρχιτεκτονικη ενισχύει ή μειώνει αυτή την δίπολη πλατωνική μας σχέση με τον παρατηρητή. Είναι το σπίτι μας αυτό που μας δίνει την δυνατότητα να έρθουμε σε επαφή με το σώμα μας, ή πιο συγκεκριμένα είναι η κρεβατοκάμαρα; Μήπως όλοι αυτοί οι την ίδια σεξουαλική

κτιριολογικοί μας ζωή?

κανόνες

στοιχειοθετούν

ταυτόχρονα

ακόμα

και

ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ ΦΤΙΑΓΜΕΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΕΞΩ Η ΓΙΑ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ, ΕΙΝΑΙ ΦΤΙΑΓΜΕΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝ Η ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΝΟΥΝ ΦΩΣ… ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΠΟΣΟ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΘΑ ΗΤΑΝ Η ΠΟΛΗ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΑΝ ΠΑΡΑΘΥΡΑ…?? ΣΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΗΔΕΝ ΤΟΥ JEAN PAUL SARTRE κάποιος κοιτάζει ένα ζευγάρι, από την κλειδαρότρυπα ενός δωματίου ξενοδοχείου. Καθώς έχει καταστήσει τους άλλους αντικείμενό του, ο ίδιος αισθάνεται ασφαλής. Όταν όμως στο διάδρομο εμφανίζεται απρόοπτα κάποιος να τον παρακολουθεί, ο ίδιος χάνει την ασφάλεια που ένιωθε και αισθάνεται ντροπή. Έτσι από τη θέση του υποκειμένου που ένιωθε πριν, μετέπεσε στη θέση του αντικειμένου. ΣΕ ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΕΝΟΣ ΦΙΛΟΥ ΜΟΥ ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΟΤΟΒΙΚΗ, ΕΧΕΙ ΣΤΗΘΕΙ ΜΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΜΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΤΟ ΜΠΑΝΙΟ ΤΩΝ ΚΑΛΕΣΜΕΝΩΝ ΤΟΥ, ΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΟΥ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΕΧΕΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ.. Μπαίνοντας ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΠΑΝΙΟ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΥΡΩ ΣΟΥ ΑΛΛΑ ΛΟΓΩ ΤΟΥ εξωτερικού ΦΩΤΙΣΜΟΥ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΔΕΝ ΣΕ ΒΛΕΠΟΥΝ ΚΑΙ ΕΣΥ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΣΟΥ.. ΘΑ ΕΛΕΓΕ ΚΑΝΕΙΣ ΟΤΙ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΕΝΑ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟ ΠΑΧΝΙΔΙ ΚΑΘΩΣ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΤΟ ΓΥΜΝΟ ΣΟΥ ΣΩΜΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΟΣΟ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΣΕ ΚΟΙΤΑΕΙ… ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΣΕ ΒΛΕΠΕΙ…ΠΟΣΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΡΟΛΟ ΛΟΙΠΟΝ ΠΑΙΖΕΙ Η ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ, … ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΛΟΠΟΝ ΑΥΤΗ Η ΣΧΕΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΩΡΟΥ, ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΛΕΠΤΗ ΑΥΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΠΟΥ ΤΑ ΔΙΑΧΩΡΙΖΕΙ?ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΑΤΖΟΥΡΙ, ΜΙΑ ΠΟΡΤΑ, ΜΙΑ ΚΟΥΡΤΙΝΑ? Ή ΕΝΑ ΓΥΑΛΙ?? ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΩΝΤΑΣ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΑΠΕΡΙΤΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΜΕ ΜΕΓΑΛΕΣ ΤΖΑΜΑΡΙΕΣ, ΔΙΑΦΑΝΑ ΥΛΙΚΑ, ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΚΑΙ ΑΝΟΙΧΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΞΕΧΝΑΜΕ…. ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΝΑ ΚΡΥΒΕΤΑΙ, ΝΑ ΝΙΩΘΕΙ ΑΣΦΑΛΗΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΜΕΝΟΣ.. ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ Η ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΔΙΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΕ ΒΛΕΠΟΥΝ.


αρχιτεκ τ ο ν ι κ ή

κ α ι

σ ε ξ ο υ α λ ι κ ό τ η τ α

(

...αποσπάσματα απο την εκπομπή)


ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ, ΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΟΡΤΑ, Η ΚΡΕΒΑΤΟΚΑΜΑΡΑ..ΓΙΑΤΙ??ΓΙΑΤΙ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΛΑ ΑΝΘΡΩΠΟΙ? Μέσα στο ίδιο το σπίτι εκτός από τον εξωτερικό διαχωρισμό προσωπικού και δημοσίου χώρου, υπάρχει και εσωτερικός τέτοιος διαχωρισμός, το σαλόνι και η κρεβατοκάμαρα μας, το μπάνιο και η κουζίνα, χώροι που κινούνται παράλληλα αλλά σπάνια συναντιούνται. Και όμως έχουν πολλά κοινά αν το σκεφτείτε. Αυτό είναι και το θέμα που επεξεργαστήκαμε στο διαμέρισμα στο νέο ψυχικό, εγώ και ο Διονύσης, σε μια προσπάθεια να φέρουμε κοντά δυο τόσο όμοιες αλλά ταυτόχρονα ασύνδετες χρήσεις μεταξύ τους. το καναπέ και το κρεβάτι, τον νιπτήρα και τον νεροχύτη, το μπάνιο και το σαλόνι. Πόσες φορές γυμνοί δεν έχετε πλύνει τα δόντια σας στο μπάνιο; Πόσες φορές αντίστοιχα έχετε πλύνει τα πιάτα γυμνοί στην κουζίνα? με ποσο κοσμο έχετε κάτσει μαζί στον καναπέ τους σπιτιού σας και με ποσο κοσμο έχετε κάτσει μαζί στο κρεβάτι σας… Το σπίτι, το σχολείο, το μοναστήρι, το ψυχιατρείο, το κάθε ένα από αυτά παίζει ένα ρόλο στη ρύθμιση του σεξ, και κατά προέκταση στο να ασκεί μια μορφή θεσμικής ή πολιτικής εξουσίας. Σε κάθε περίπτωση, μας δείχνει πώς και οι πιο απλές αρχιτεκτονικές παρεμβάσεις, η αντιπαράθεση δύο δωματίων το ένα απέναντι στο άλλο, ο διαχωρισμός άλλων δωματίων, η τοποθέτηση ενός τοίχου, μπορεί να είναι μια κυριολεκτική αναπαράσταση της επιθυμίας για έλεγχο του σεξ. γιατί το επάγγελμα της αρχιτεκτονικής είναι τόσο σιωπηλό για το σεξ? Γιατί το σεξ είναι τόσο αδιευκρίνιστο σε σύγκριση με άλλους τομείς καλλιτεχνικής και πνευματικής δραστηριότητας? Γιατί σε ένα τόσο φιλελεύθερο, εξωστρεφή και καλά πληροφορημένο τομέα όπως η αρχιτεκτονική, η σεξουαλικότητα παραμένει τόσο ντροπαλή/συνεσταλμένη?


ΚΑΝ-ΕΝΑ Σ Α ΝΑΚΑΙΝΙΣΗ

ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΟ Σ

Σ Τ Ο

Κ Ο Λ Ω Ν Α Κ Ι

I

ΑΘΗΝΑ,2008-2 0 0 9

Η ανακαίνιση ενός διαμερίσματος στο κέντρο της Αθήνσς, σε μια πολυκατοικία του 1938, αποτελεί μια ευκαιρία αρχιτεκτονικού πειρααματισμού. Οι φωταγωγοί, οι κολώνες, οι δοκοί και τα παράθυρα, στοιχεία δομικά τα οποία δεν ήταν δυνατόν να αλλάξουν, κληρονομιά του σπιτιού, αποκτούν προσωπικότητα και επενδύονται με επεξεργασμένο χαλκό- υλικό διαρκώς μεταβαλλόμενο-αναδεικνύοντας την διαχρονική αξία του κτιρίου. Ο περιμετρικός τοίχος του διαμερίσματος έχει αμβλυνθεί για να δεχτεί το εσσωτερικό του, βιβλιοθήκες, ντουλάπες, χώρους αποθήκευσης. Το σκούρο χρώμα των πλαισίων των παραθύρων, σε αντίθεση με το άσπρο του τοίχου, δημιουργεί μια δισδιάστατη, αβαθή αίσθηση, τονίζοντας το φως και εξαϋλώνοντας με τον τρόπο αυτό τον όγκο του. Οι χώροι είναι συνεχείς, αισθητικά και οπτικά. Αντί για συμπαγείς τοίχους, η χρήση διάφανου γυαλιού, μέσω της αντανάκλασης και της διαφάνειας, επιτρέπει στις εικόνες της πόλης να διεισδύσουν στον χώρο. Οι δυο φωταγωγοί, επενδυμένοι με μαύρο χαλκό, γίνονται κεντρικοί άξονες της αρχιτεκτονικής μελέτης. Γύρω απο τον πρώτο, ένας γυάλινος κύβος διαπραγματεύεται την έννοια του προσωπικού χώρου. Άλλοτε κλείνεται με μια ηλεκτρική κουρτίνα και κάποια κρυφά πλαίσια και άλλοτε αφήνεται εκτεθειμένος στα βλέμματα. Ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα να κινηθεί τριγύρω απο τον κύβο αυτόν, αφού ουσιαστικά βρίσκεται στο σαλόνι. Ένας γυάλινος ελικοειδής καναπές, γύρω απο τον δεύτερο φωταγωγό, φιλοξενεί την ανάγκη για κοινωνικότητα. Παράλληλα, τα διαφορετικά ύψη της οροφής οριοθετούν τους χώρους, δίνοντας ωστόσο μια αίσθηση συνέχειας και αλληλοσυμπλήρωσης.

αρχιτεκτο ν ι κ ή

κ α ι

σ ε ξ ο υ α λ ι κ ό τ η τ α

1

2

3

4

5

6


αρχιτεκτο ν ι κ ή

κ α ι

σ ε ξ ο υ α λ ι κ ό τ η τ α

1

2

3

4

5

6


ΤΑΥΤΟΧΡ Ο Ν Α Κ ΑΤΟΙΚΙΑ

ΣΤΟ

ΠΑΓΚΡΑΤΙ

I

ΑΘΗΝΑ,2007

Ολα εχουν σχεση με μας και ενα σπιτι παντα το βιωνουμε με μια χρονικη καθυστερηση, ενα βημα, ενα πατημα, μια πορτα, παντα η μια εικονα διαδεχεται την αλλη σαν ακολουθια, περπαταμε τρεχουμε πιανουμε ακουμε.. στιγμες ενος σπιτιου. Καθε ώρα είναι και ενα δωματιο.καθε στιγμη ειναι και μια εικονα. πως θα ηταν να μπορουσαμε να βιωνουμε τ��υτοχρονα 2 χωρους? Εναν μεσα στον οποιο υπαρχουμε, και εναν που μας περιμενει να τον ζησουμε το επομενο πρωι. Ενα βραδυ που πλενουμε τα χερια μας πριν κοιμηθουμε διπλα σε ενα πρωι που πλενουμε το φλυτζανι του καφε για να ετοιμασουμε το πρωινο μας με φιλους, μεσα ή εξω αναλογα με την εποχη, τον χρονο ή την διαθεση μας. Eνα σκηνικο θεατρικο, μια καθημερινη παρασταση με γνωριμο πρωταγωνιστη, ενα παραπετασμα που κρυβει και φανερωνει την πραγματικη εικονα. Η ποιηση που γεννα η πεζη πραγματικοτητα. Το σπίτι του Μάκη, του Μακουλη μας. The truth behind a normal flat… H αληθεια που κρυβεται πισω από ενα απλό διαμερισμα. Το σαλόνι, το υπνοδωματιο, το μπανιο, η κουζινα, το κρεβατι, ο καναπές,ο νεροχυτης και ο νιπτηρας, χώροι, έπιπλα και αντικείμενα που εχουμε συνδεσει με τόσα διαφορετικα συναισθηματα. Πως ολα τα deleted scenes συνθετουν μια ιδιαιτερη ταινια, μια κρυφη καμερα, που παυει να είναι κρυφη, ενας υπερευρυγωνιος φακος, μια πολλαπλη αντανακλαση, Το φως που ταξιδευει και δεν το σταματαει τιποτα, ακολουθει τον ανθρωπο σε καθε του βημα, μια ιστορια που φαίνεται ολοκληρη μεσα από ενα παραθυρο. Εικονες που αναζητουν το φως για τις ξεχωρισει.

αρχιτεκτο ν ι κ ή

κ α ι

σ ε ξ ο υ α λ ι κ ό τ η τ α

1

2

3

4

5

6


Ωρες χαμενες μπροστα σε μια γουρνα, ωρες χαμένες μπροστα σε μια οθονη, ωρες χαμενες πανω σε μια λεκανη, ωρες χαμενες πανω σε ενα κρεβατι, ωρες ωρες που ενωνονται, ωρες που ταυτιζονται μεσα σε ενα σπιτι. Mind game To κρεβατι αναμπουμπουλιασμενο, και ο καναπες που περιμενει τον κοσμο να ερθει... Η οδοντοβουρτσα και διπλα το πηρουνι. p.s. ο νιπτηρονεροχυτης εχει κατασκευαστει από χυτο πλαστικο χρωματος λευκοκοκκινου...

αρχιτεκτο ν ι κ ή

κ α ι

σ ε ξ ο υ α λ ι κ ό τ η τ α

1

2

3

4

5

6


PRIVATE

PUBLIC

αρχιτεκτο ν ι κ ή

κ α ι

σ ε ξ ο υ α λ ι κ ό τ η τ α

1

2

3

4

5

6


αρχιτεκ τ ο ν ι κ ή

κ α ι

π α ι δ ί

(

...αποσπάσματα

απο

την εκπομπή)


παιδί - ενήλικας ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΤΑ ΑΝΤΙΚΡΥΣΑ ΜΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΜΟΡΦΗ ΦΙΓΟΥΡΑ ΣΠΙΤΙΟΥ, ΜΕ ΔΥΟ ΜΑΤΙΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ, ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΟΡΤΑ ΣΤΟΜΑ, ΕΝΑΝ ΓΡΑΜΜΙΚΟ ΜΠΛΕ ΟΥΡΑΝΟ, ΚΑΙ ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΙΚΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΧΩΜΑ. ΚΑΠΟΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΝΤΙΔΡΩΝΤΑΣ ΣΤΟ ΠΡΟΤΥΠΟ ΣΧΗΜΑ ΣΠΙΤΙΟΥ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ - ΤΡΙΓΩΝΙΚΗ ΣΤΕΓΗ ΚΑΙ ΚΑΜΙΝΑΔΑ, ΣΧΕΔΙΑΣΑΝ ΚΑΣΤΡΑ ΜΕ ΠΟΛΕΜΙΣΤΡΕΣ, ΠΥΡΓΟΥΣ ΚΑΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ. ΟΙ ΗΛΙΟΙ ΣΤΡΟΓΓΥΛΟΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΤΕΘΛΑΣΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ. ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΣΧΕΔΙΑΣΕ ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΗΛΕΚΤΡΟΣΟΚ. ΜΙΑ ΤΕΘΛΑΣΜΕΝΗ ΚΙΤΡΙΝΗ ΓΡΑΜΜΗ ΜΕ ΕΝΑ ΠΡΑΣΙΝΟ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΟΥΜΠΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ Ή ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ. ΤΙ ΑΡΑΓΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ?ΠΟΣΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΣΤΙΣ ΕΝΗΛΙΚΕΣ ΠΙΑ ΖΩΕΣ ΜΑΣ? ΕΝΑ παιδι λοιπον σπανια αντιλαμβανεται τον χωρο με τον ιδιο τροπο όπως εμεις. ανεπηρεαστο από κοινωνικα προτυπα και ταυτοχρονα επηρεασμενο ακομα από τον φανταστικο κοσμο των παραμυθιων που το περιβαλλουν πλαθει καινουργιες δικεσ του εικονες για όλα οσα βλεπει και αισθανεται. κρινει με δικα του κριτιρια τον χωρο που το περιβαλλει και αναπτυσσει τον δικο του ξεχωριστο διαλογο με τα αντικειμενα που υπαρχουν γυρω του. Ολοκληρώνοντας το χρονικό ταξίδι στον χώρο η και το χωρικό ταξίδι στον χρόνο .θα σκεφτώ ένα νηπιαγωγείο με διαφόρων ειδών παράθυρα, αεροπαραθυρα, παράθυρα στο μέλλον, παράθυρα μάτια. Θα σκεφτώ πόρτες στόματα , πόρτες μικρές γιγάντιες, πόρτες που ενσωματώνουν ΑΛΛΕΣ χρήσεις ΚΑΙ ΠΑΥΟΥΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΠΟΡΤΕΣ, ΘΑ ΣΚΕΦΤΩ χώρους που αναπτύσσονται παράλληλα με την παιδική φαντασία χώρους που την εμπλουτίζουν και την τιθασεύουν ταυτόχρονα .θα επανέλθω επίσης στον καθρέφτη του ΤΑΡΚΟΦΣΚΥ ΤΟΝΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ. ΑΝ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ.

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΚΑΝ ΝΑ ΑΝΤΙΛΗΦΘΟΥΜΕ ΤΟ

Τι είναι αυτό που έχει σημασία τελικά για εμάς τους αρχιτέκτονες; Πως μπορούμε να σχεδιάσουμε παράθυρα στο μέλλον και παράθυρα στο παρελθόν ; και ποιος είναι αυτός ο χώρος που πρέπει να σχεδιάσουμε τώρα για ένα παιδί έτσι ώστε στο μέλλον να μπορεί να αναβιώνει μνήμες και εικόνες μέσα αυτόν . Πόσο σημαντικό είναι για εμάς μια γιαγιά το 2090 να αναβιώνει μνήμες και εικόνες από ένα μπαλκόνι που σχεδιάστηκε γι αυτήν τώρα που είναι 10 χρόνων. πόσο σημαντική φαντάζει η αρχιτεκτονική που κτίζει μνήμες και όχι μόνο τοίχους και κολωνες. !


CHILD

C O D E

P RELIMINARY

DESIGN

αρχιτεκτο ν ι κ ή

OF

κ α ι

K I N D E R G A R D E N

π α ι δ ί

1

I

HΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑ,

2

3

4

2 0 1 1

5

-

C U R R E N T

6


αρχιτε κ τ ο ν ι κ ή

κ α ι

χ ρ ό ν ο ς

(

...αποσπάσματα

απο την εκπομπή)


ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ

ΚΑΙ

ΧΡΟΝΟΣ

Η αλλαγή θέσης στο χώρο –και γενικότερα, η όποια αλλαγή– κάνει αντιληπτό πέρασμα του Χρόνου. όπως είχε πει και ο Αριστοτέλης ο χρόνος είναι ο «αριθμός της κίνησης».

το

Ο χώρος, όπως τον αντιλαμβανόμαστε, έχει τρεις διαστάσεις που συμβολίζονται με τρεις διευθύνσεις κάθετες μεταξύ τους.. από την άλλη Ο χώρος είναι το «σκηνικό» όπου εκτυλίσσεται το «δράμα» της ζωής. είναι το interface μεταξύ των δράσεων ή κινήσεων των ανθρώπων. Αφού έχουμε κινήσεις, έχουμε και το μέσο μέσα στο οποίο διεξάγονται αυτές οι κινήσεις, δηλαδή το χώρο . Δεν πρόκειται για μία απλή υλική διαμόρφωση αλλά για ένα σύμπλεγμα σχέσεων κάθε φορά δημιουργούνται και συνεχώς αλληλεπιδρούν και μεταλλάσσονται .

που

για παράδειγμα: Τι είναι αυτό που προσδιορίζει την αίσθηση του παλιού;; Τι είναι αυτό που προκαλεί φόρτιση και συναίσθημα σε ένα χώρο; Τι είναι αυτό που μας γοητεύει στο παρελθόν; Είναι τα πατιναρισμένα υλικά; Είναι η αρχιτεκτονικη μιας άλλης εποχής; Οι μνήμες; Και αν εμείς δεν έχουμε αναμνήσεις από αυτούς τους χώρους τι είναι αυτό που εξάπτει την φαντασία μας όντας μέσα σε αυτούς. Τι είναι αυτό που μας έλκει Και τι αυτό που μας απωθεί; Και από την άλλη γιατί έχουμε την ανάγκη να σβήσουμε το παρελθόν, να γκρεμίσουμε ένα παλιό σπίτι και να χτίσουμε ένα άλλο σύγχρονο στην θέση του; Τι είναι αυτό που αναζητούμε σε ένα καινούργιο χώρο χωρίς παρελθόν;; κάνοντας πλαστικές επεμβάσεις στο σώμα μας και στο δομημένο περιβάλλον γύρω μας προσπαθούμε μάταια να σταματήσουμε τον χρόνο και την εντροπία του συστήματος. ; Εμείς οι αρχιτέκτονες από στα πλαίσια αυτής της αντιεντροπικης προσπάθειας προσπαθούμε μέσω της γεωμετρίας να επιβάλλουμε την τάξη, την οργάνωση, την ελαχιστοποίηση χαμένου χρόνου. Με συγκεκριμένους χωρικούς διαχωρισμούς τεμαχίζουμε την μέρα σε χρήσεις προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσουμε την ανθρώπινη φύση. Πολλές φορές το κάνουμε μηχανικά θεωρώντας δεδομένη την συγκεκριμένη χωροθέτηση. Άλλες φορές πάλι Χρησιμοποιώντας άφθαρτα σύγχρονα υλικά, ανθεκτικές επιφάνειες, και σύγχρονα Ηλεκτρολογικά συστήματα προσπαθούμε να εκμηδενίσουμε τις αποστάσεις κάθετα και οριζόντια, να αλλοιώσουμε την απόλυτη νύχτα και να επιτρέψουμε άπλετο φως μέσα στο σκοτάδι! Άλλες φορές πάλι μέσα από την συμμετρία και την ισορροπημένη ογκομετρία, την ελαχιστοποίηση περιττών στοιχείων και την απόλυτη καθαρότητα της ύλης προσπαθούμε να δημιουργήσουμε άχρονες ουτοπικές εικόνες που απαρνιούνται το πέρασμα του χρόνου και την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης. Αφού δεν ζούμε σε ένα άφθαρτο κόσμο το μόνο που μπορούμε μάλλον να κάνουμε είναι να διαστρεβλώσουμε την έννοια του χρόνου, όπως έλεγα και στην αρχή. δεν υπάρχει πραγματικός και μη πραγματικός χρόνος, ο χρόνος είναι αυτό που αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας. άρα η αρχιτεκτονική μιας και έχει την ικανότητα περισσότερο από κάθε άλλη μορφή τέχνης να μας επηρεάσει, μπορεί κατά συνεπεία να μεταμορφώσει αυτό το φευγαλέο ταξίδι. να ξεχειλώσει τον χρόνο, να μας ταξιδέψει στο παρελθόν και το μέλλον, να διαμορφώσει ένα «σένα-ριο», που θα αποδώσει συμπαγές νόημα στην ανθρώπινη ύπαρξη.


ΣΧΕΔΙΑ T WO

Σ Χ Ε Δ Ι Ω Ν

STOREY

A PARTMENT

Σχέδια

OFFICES

OF

RENOVATION

I

S H I P P I N G

C O M P A N Y

ΠΕΙΡΑΙΑΣ,

2006

-

A N D 2009

Σχεδιών

Τρεις διαφορετικοί χώροι για μία ιδιοκτήτρια-δύο γραφειακοί και μία μικρή κατοικία, διαπραγματεύονται με ξεχωριστές συμβολικές και χωρικές επεμβάσεις την σχέση του ανθρώπου με τη θάλασσα. Ο πρώτος όροφος γραφείων διαπραγματεύεται την αίσθηση της θάλασσας. Σχεδιάστηκε πάνω σε ένα μπλε βαθύ φόντο, με τα ξύλινα γραφεία να επιπλέουν διακριτικά σαν σχεδίες εντείνοντας την αίσθηση της ταλάντευσης μεταξύ σταθερού και μη σταθερού εδάφους. Το φως είναι διάχυτο σαν το φως του ήλιου, δυνατό και αδιάκριτο, προσθέτοντας στο λευκό μεγαλύτερη ένταση και αναδεικνύοντας ακόμα περισσότερο το βαθύ μπλε δάπεδο. Ο δεύτερος όροφος γραφείων διαπραγματεύεται τη δύναμη της θάλασσας τόσο από την επιχειρηματική της διάσταση, ναυτιλία, εξάπλωση, όσο και τις φυσικές ιδιότητες του νερού της θάλασσας, άνωση, αντανάκλαση, διαφάνεια, στιλπνότητα.

αρχιτεκτο ν ι κ ή

κ α ι

χ ρ ό ν ο ς

1

2

3

4

5

6


Τα πλοία μέσω της αντανάκλασης πολλαπλασιάζονται και η αίσθηση της κυριαρχίας μεγαλώνει. Στο τραπέζι του συμβουλίου η στεριά γίνεται διάφανη και την σκυτάλη παίρνει η θάλασσα. Οι ψευδοροφές επιπλέουν μαζί με τα έπιπλα σε μία προσπάθεια να προσδιοριστεί όχι η ελαφρότητα αλλά η δύναμη της άνωσης που τα ανεβάζει. Ο διαχωρισμός του χώρου υποδοχής με τους επιμέρους γραφειακούς χώρους επιτυγχάνεται με μία ενιαία γυάλινη επιφάνεια που καμπυλώνει ελαφρά, αποτυπώνοντας έτσι την αίσθηση της θάλασσας όταν η επιφάνειά της είναι τελείως αρυτίδωτη από κύματα. Στο γραφείο της διεύθυνσης πάτωμα και στηθαίο επενδύονται με ξύλο, ένα υλικό που επιπλέει και είναι συγχρόνως συνδεδεμένο με τη ναυτιλία, τονίζοντας έτσι την αίσθηση της προστασίας και της ασφάλειας.

αρχιτεκτο ν ι κ ή

κ α ι

χ ρ ό ν ο ς

1

2

3

4

5

6


Η κατοικία στον τελευταίο όροφο δημιουργήθηκε με στόχο να προσδιορίσει την έννοια του ταξιδιού. Ένας χώρος που προσπαθεί να σαλπάρει αλλά ταυτόχρονα και να καλύψει τα απαραίτητα, μία χωρική βαλίτσα με θήκες για τα πάντα, ανοικτή προς το λιμάνι. Ενσωματώνει διττές και πολλαπλές χρήσεις σε έπιπλα και ειδικές κατασκευές, κρύβει εκπλήξεις, απροσδόκητα, αυταπάτες. Ο εξωτερικός της χώρος απλώνεται σαν κατάστρωμα, με μία τάση φυγής, σαν να κινείται, να ταξιδεύει μαζί με τον ιδιοκτήτη. Ακόμα και το ξύλο που έχει χρησιμοποιηθεί, μέσα και έξω, ζει, αναπνέει, σκουραίνει και αλλάζει καθώς το κτυπούν η θάλασσα και ο ήλιος.

αρχιτεκτο ν ι κ ή

κ α ι

χ ρ ό ν ο ς

1

2

3

4

5

6


αρχιτεκτο ν ι κ ή

κ α ι

χ ρ ό ν ο ς

1

2

3

4

5

6


ΓΗ Δ Υ Σ Σ Π Σ I

Ι Π Ι Ε Α Ε

ΚΑΙ

Υ Δ Ω Ρ

ΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΜΕ ΤΙΤΛΟ : Α Ν Α Σ Χ Ε Δ Ι Α Σ Μ Ο Σ ΑΡΧΟΝΤΟΣ ΚΤΙΡΙΟΥ ΤΟΥ Α Π Ο Θ Η Κ Ε Υ Τ Ι Κ Ο Υ Σ Τ Α Θ ΤΗΡΩΝ (SILO)ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΧΩΡΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΝΑΛΙΩΝ ΑΡΧΑ Ι Ο Τ Η Τ Ω Ν Κ Α Ι Α Ν Α Π Λ ΡΑΚΤΙΑΣ ΖΩΝΗΣ ΤΟΥ Ο.Λ. Π . Κ Α Ι Μ Ε Τ Α Τ Ρ Ο Π Η ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΥΠΑΙΘΡΙΟ ΧΩ Ρ Ο Ψ Υ Χ Α Γ Ω Γ Ι Α Σ Π Ε Ι Ρ Α Ι ΑΣ,

Τ Μ Τ Α Τ

Ο Ο Ο Σ Η

Υ Υ Υ Η Σ

2012

Ένα παιχνίδι ανάμεσα στη Γη και το Νερό .Ο άνθρωπος όσο και αν θέλησε, ποτέ δεν πάτησε στη θάλασσα. Αιωνίως ζούσαμε στη Γη. Και εδώ όπως πάντα, βλέπουμε τη θάλασσα από μακριά. Πλέουμε στην επιφάνεια της , βυθιζόμαστε σε αυτήν αλλά πάντα επιστρέφουμε στη Γη. Έτσι και εμείς θα αντικρύσουμε μέσα από τη γη, τη θάλασσα ανασαίνοντας την αλμύρα της και αυτή τελικά θα μας αγκαλιάσει με τα κύματα της για πρώτη φορά. Η υπόσχεση ενός καλύτερου αύριο. Το ψωμί δεν μας φτάνει, θέλουμε περισσότερο και η θάλασσα μας τα υπόσχεται. Εμείς την ερωτευόμαστε σαν μια πεισματάρα, ατίθαση γυναίκα που θέλουμε να τιθασεύσουμε. Το ταξίδι του Οδυσσέα. Περιπέτειες στις θάλασσες του κόσμου με ένα καρυδότσουφλο. Αυτό ήταν . Αφού Να δώσουμε σκάψαμε τα λαγούμια μας στη Γη, όπου επέστρεψε τελικά ό,τι αρχικά προοριζόταν να φτάσει εκεί, και γνωρίσαμε με μια τόσο απλή και κατανοητή διαδρομή την ουσία της καταγωγής του πολιτισμού μας, ερχόμαστε στο σήμερα. Ερχόμαστε στη κορυφή ενός παλίμψηστου για να συμπληρώσουμε το δικό μας κομμάτι. τη δική μας προσφορά στα χιλιάδες στρώματα ανθρώπινης ιστορίας στο λόφο του ανθρώπινου πολιτισμού. Αυτή η στέψη αποτελεί τη γεφύρωση στα δυο κυρίαρχα στοιχεία του κτιρίου .

αρχιτεκτο ν ι κ ή

κ α ι

χ ρ ό ν ο ς

1

2

3

4

5

6


Γη και Νερό. Ας δούμε όμως τη γεφύρωση αυτή ως έχει και όχι με διάθεση δημιουργίας μιας ουτοπίας. Μια νέα πόλη κτίζεται πάνω απ’ όλα , ένα νέο λιμάνι στην άκρη της γης που μας φέρνει στη θάλασσα . Ένας οργανισμός ζωντανός και παλλόμενος, γεμάτος ανάσες, φώτα και το παιχνίδι του πολιτισμού που ταιριάζει δίπλα στη θάλασσα. Τελικά είναι ο ίδιος ο Πειραιάς. Μια τιμή στο χώρο που μας περιβάλλει, αναδεικνύοντας την πραγματική του φύση. Ένα λιμάνι δεν είναι απαραίτητα όμορφο ή έχει μια ομορφιά που δεν την αντιλαμβανόμαστε αμέσως, είναι μεταλλικό , σκληρό αλλά συνάμα αποδέκτης κουλτούρας , διαφορετικών πολιτισμών και ανθρώπων .Είναι εκεί που πραγματικά χτυπά η καρδία του πολιτισμού μας. Οι όγκοι σπάνε , οι άνθρωποι βγαίνουν έξω , ατενίζουν το σύγχρονο λιμένα , οι καρδιές ανοίγουν και τελικά το ρολόι παίρνει τη θέση που του αξίζει, στη σύγχρονη πόλη συμβολίζοντας “ το χρόνο που μετρά χωρίς να μετριέται “. Στη πλατφόρμα του λιμανιού αυτού θα συναντήσουμε τη σύγχρονη έρευνα της ενάλιας αρχαιολογίας. Την ευθύνη μας απέναντι στις αρχαιότητες αυτές. Στην άκρη της στεριάς μόλις τελείωσε μια αποστολή και τα ευρήματα που ανελκύστηκαν από το βυθό της θάλασσας. Όμως είμαστε έτοιμοι να βουτήξουμε με το βαθυσκάφος μας για να δούμε ό,τι έχει μείνει ακόμη εκεί . Πάντα στο παρόν. Οι κυψέλες μετατρέπονται σε βυθό.

αρχιτεκτο ν ι κ ή

κ α ι

χρ ό ν ο ς

1

2

3

4

5

6


zone 3

zone 2 zone 1


αρχιτεκτο ν ι κ ή

κ α ι

χ ρ ό ν ο ς

1

2

3

4

5

6


κατάστρωμα

κύρια

κορμός

Ι

κυψέλες

βάση

Ι νέο

έδαφος


στεριά

αρχιτεκτο ν ι κ ή

κ α ι

χ ρ ό ν ο ς

1

2

3

4

5

6


βυθός


αρχιτεκτο ν ι κ ή

κ α ι

χ ρ ό ν ο ς

1

2

3

4

5

6


ΜΑΤΙ

Α Ν ΑΚΑΙΝΙΣΗ

Δ Ι ΑΜΕΡΙΣΜΑΤΟΣ I Μ Α Τ Ι , 2 012

ΣΤΟ

αρχιτεκτο ν ι κ ή

ΜΑΤΙ

κ α ι

χ ρ ό ν ο ς

1

2

3

4

5

6


IL

BUCO ,

Ε ΣΤΙΑΤΟΡΙΟ

ΣΤΟΥ

ΨΥΡΡΗ

I

ΑΘΗΝΑ,2011

Οι αρχιτέκτονες Διονύσης Σοτοβίκης και Κίρκη Μαριολοπούλου του workshop και οι Αναστάσης Σοτοβίκης και Κωνσταντίνα Μπάτζιου του SOTOVIKIS+B, ένωσαν τις δυνάμεις τους και δημιούργησαν τα Il Buco_Deli και Il Buco_ restaurant στου Ψυρρή, επιδιώκοντας την απόδοση του έντονου χαρακτήρα της περιοχής με μια πιο σύγχρονη και φρέσκια άποψη. Το il buco_deli είναι 15τμ και το concept ήταν να είναι ένα μικρό κουτάκι που ανοίγει και κλείνει στο δρόμο. Οι πάγκοι ανοίγουν προς τα έξω, προσκαλώντας σε να δεις και να γευτείς κάτι από το περιεχόμενό του. Βάφτηκε μαύρο ώστε όταν κλείνει να χάνεται στην περιοχή, να γίνεται ένα με αυτή. Επειδή ο χώρος ήταν πολύ μικρός δεν φτιάχτηκε βιτρίνα αλλά ενισχύθηκε η αίσθηση της τρύπας και από εκεί προέκυψε και το όνομά του, “il buco” είναι η “τρύπα” στα ιταλικά. Οι αρχιτέκτονες ήθελαν οτιδήποτε συμβαίνει έξω από το μαγαζί να καταγράφεται στην πρόσοψή του, γι’ αυτό και χρησιμοποίησαν στο εξωτερικό του ένα υλικό σαν το κόντρα πλακέ, που ακόμα και αν γεμίσει με γκράφιτι και αφίσες θα διατηρήσει τον χαρακτήρα του. Το il buco_restaurant στον επάνω όροφο του απέναντι κτιρίου φτιάχτηκε μετά. Ο κεντρικός του χώρος που είναι το bar και λειτουργεί και σαν μικρό deli, βάφτηκε και αυτός μαύρος με ράφια από κόντρα πλακέ ώστε όχι μόνο να υπάρχει η σύνδεση των δύο χώρων, αλλά και μία έμφαση στο διαφορετικό mood του συγκεκριμένου κομματιού. Οι υπόλοιπες αίθουσες του εστιατορίου είναι πολύ φωτεινές και βαμμένες λευκές. Τα απλά λευκά τραπέζια συνοδεύονται από παλιές καρέκλες που αγοράστηκαν από τα παλαιοπωλεία της περιοχής του Ψυρρή στις οποίες όμως δώθηκε νέα πνοή με την προσθήκη καθισμάτων από πλεγμένες λωρίδες δέρματος. Τα έργα στους τοίχους είναι του Διονύση Σοτοβίκη από ριζόχαρτο, νερό και φωτιά. Αυτό το παιχνίδι μεταξύ παλιού και νεου αφήνει τον επισκέπτη με ένα ζεστό νοσταλγικό συναίσθημε, το οποίο είναι πολύ χαρακτηριστικό της τοπικής ατμόσφαιρας της περιοχής.

αρχιτεκτο ν ι κ ή

κ α ι

χ ρ ό ν ο ς

1

2

3

4

5

6


αρχιτεκτο ν ι κ ή

κ α ι

χ ρ ό ν ο ς

1

2

3

4

5

6


ΜΕΛΛΟΝ

Γ ΥΝΑΙΚΟΛΟΓΙΚΟ

ΙΑΤΡΕΙΟ

αρχιτεκτο ν ι κ ή

κ α ι

I

ΑΘΗΝΑ,2011-2012

χ ρ ό ν ο ς

1

2

3

4

5

6


"ΜΕΛΛΟΝ"

Το γυναικολογικό ιατρείο που βρίσκεται στον δεύτερο όροφο μιας πολυκατοικίας στην Γλυφάδα συντίθεται από χώρους που στόχο έχουν να μεταφέρουν τον επισκέπτη- ασθενή σε μια νέα χωρική και χρονική πραγματικότητα, αναιρώντας τα συντηρητικά πρότυπα των ιδιωτικών ιατρείων διαμερισμάτων. Το ορθοκανονικό σύστημα καταργείται, καθώς τα έπιπλα δημιουργώντας μια ενιαία σύνθεση με πολλαπλές χρήσεις, αναπτύσσονται διαγώνια, συμβολίζοντας το ηβικό τρίγωνο της γυναίκας που διαφαίνεται στα Κυκλαδικά ειδώλια καθώς και το νοητό τριγωνικό σχήμα που προκύπτει από την περίφημη στάση του γυναικείου σώματος κατά την γυναικολογική εξέταση. Οι επιμέρους χώροι όπως ο διάδρομος και η αίθουσα αναμονής διπλασιάζονται . Οι νοητές ευθείες στην οροφή και στο δάπεδο μοιάζουν να επεκτείνονται. Και οι πόρτες ενσωματώνουν διάσπαρτα αποσπάσματα χωρών κατά το άνοιγμα και το κλείσιμο τους. Μέσω της αντανάκλασης, τα όρια των χώρων χάνονται απορροφώντας την αίσθηση εγκλωβισμού από τον επισκέπτη. Παράλληλα, μέσω του έγχρωμου φιλτραρίσματος του διάχυτου φωτισμού, ο χώρος σε προδιαθέτει για ένα νοητό ταξίδι στο εσωτερικό του γυναικείου σώματος, εκεί που το φως φιλτράρεται από το ανθρώπινο δέρμα. Οι έντονοι χρωματισμοί του φωτός σε συνδυασμό με τις αντανακλάσεις και τις λοξές επιφάνειες των επίπλων που κυριαρχούν προσδίδουν μια "μελλοντική" αίσθηση στον χώρο. Σαν σε ταινία επιστημονικής φαντασίας, ο χώρος μοιάζει να έχει δημιουργηθεί σε μεταγενέστερο χρόνο. Με αυτόν τον λίγο παιχνιδιάρικα σκηνογραφικό τρόπο η αρχιτέκτονας προσπαθεί να τονίσει ότι ουσιαστικά η αίσθηση που έχουμε για το μέλλον δεν παύει να είναι μια ψευδαίσθηση ∙ μόνο τα παιδιά που πρόκειται να γεννηθούν θα βιώσουν το πραγματικό μέλλον!


αρχιτεκτο ν ι κ ή

κ α ι

χ ρ ό ν ο ς

1

2

3

4

5

6


άλλα

αρ χ ι τ ε κ τ ο ν ι κ ά

δ ι λ ή μ μ α τ α

1

2

3

4

5

6


2

ΚΑΤΟΙ Κ Ι Α

Δ ΙΠΛΟΚΑΤΟΙΚΙΑ

άλλα

ΣΤΟ

ΜΑΡΟΥ Σ Ι

αρ χ ι τ ε κ τ ο ν ι κ ά

I

ΑΘΗΝΑ,2009-2011

δ ι λ ή μ μ α τ α

1

2

3

4

5

6


BUILDIN G

W I T H

T H E

B U I L D I N G S

Δ ΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΜΕ ΤΙΤΛΟ : T h y s s e n K r u p p E LEVATOR ARCHITECTURE, T H E D E S I G N O F I STANBUL DISASTER PREVE N T I O N A N D E D U CATION

άλλα

CENTER

,

I

TOYΡΚΙΑ,

αρ χ ι τ ε κ τ ο ν ι κ ά

2011

δ ι λ ή μ μ α τ α

1

2

3

4

5

6


άλλα

αρ χ ι τ ε κ τ ο ν ι κ ά

δ ι λ ή μ μ α τ α

1

2

3

4

5

6


TABLE

H O U S E

Α ΝΑΚΑΙΝΙΣΗ

ΔΥΟ

ΜΑΙΖΟΝΕΤ Ω Ν

Σ Τ Ο Υ Σ

Α Μ Π Ε Λ Ο Κ Η Π Ο Υ Σ

I

ΑΘΗΝ Α ,

2 0 0 6

-

2 0 0 7

Το διαμέρισμα αυτο των 120 και 8 τετραγωνικών μέτρων βρίσκεται ψηλά ψηλά σε μια νεόδμητη πολυκατοικία στην Αθήνα και αποτελεί την αρχή μιας προσωπικής προσπάθειας επαναπροσδιορισμού του σύγχρονου τρόπου ζωής μέσα σε ενα σπίτι. Σημασία δεν είχε μόνο η εκπλήρωση των αναγκών του ιδιοκτήτη αλλα και η συνύπαρξη όλων των διαφορετικών “δωματίων” και χρησεων σε ενα ενιαίο ιδιωτικό χώρο. Για να επιτευχθεί αυτό όλες οι επιμέρους λεπτομερειες καθώς και βασικά έπιπλα του διαμερίσματος σχεδιάστηκαν απο την αρχή ετσι ωστε να αποτελούν αναπόσπαστα μέρη της δομής του. Ολα αυτά τα “δωμάτια” και στοιχεία που απαιτουνται σε ενα σύγχρονο διαμέρισμα καθως και ολες αυτες οι διαφορετικές χρησεις και δραστηριότητες που πραγματοποιούνται μέσα σ’αυτο συγχέονται και διαχωρίζονται. Το πρόχειρο τραπέζι της κουζίνας (απαραίτητο στην καθημερινότητα μας) δεν ειναι άλλο από το καλό τραπέζι της τραπεζαρίας (που χρησιμοποιουμε σε ειδικές περιπτώσεις!)- ενα έπιπλο που από την άλλη δεν παυει να ειναι μια ανασηκωμένη επιφάνεια δαπέδου στο χώρο. Το στηθαίο της σκάλας παυει να ειναι ενα απλό στοιχείο και μετατρέπεται σε μπαρ αποκτώντας ετσι νεα χρηση και σημασία στον χώρο. Ο τοίχοι από την άλλη δημιουργούν βιβλιοθήκες, καθίσματα και χώρους, συνθέτοντας νέα “δωματια” και χρησεις –όπως τον προσωπικο χώρο γραφείου του ιδιοκτήτη και το εξωτερικό καθιστικό στην βεράντα. Ακομα και οι πόρτες αποκτούν σημασία καθως αλλάζοντας υφή, πόμολο και χρώμα εσωτερικά κατορθώνουν να ενσωματώσουν χαρακτηριστικά και των δυο χώρων που διαχωρίζουν, λειτουργώντας ταυτόχρονα κάποιες απ’αυτές και σαν εσωτερικά παράθυρα στο διαμέρισμα. Παράλληλα με την υλική επεξεργασία των δεδομένων του χώρου, παίζοντας με το φυσικό και τεχνητό φως,την διαφάνεια και την αντανάκλαση δημιουργείται μια νεα επιδερμίδα στον χώρο,άυλη και αβαρής. Η θεα της πόλης διασπάται και πολλαπλασιάζεται,- η μια εικόνα διαχέεται μέσα στην άλλη δημιουργώντας νεες εικόνες που επαναπροσδιορίζουν τον χώροπροσδίδοντας του νέα μορφή και σχήμα, η οποιαδήποτε κίνηση διαγράφεται και το μέσα με το έξω συγχέεται. Όλα αυτά συντελουν στην δημιουργία ενος ενιαίου ιδιωτικού χώρου, ενος ρευστού σκηνικού που αλλάζει ολοένα ανάλογα με την ώρα, την χρήση και την διάθεση του ανθρώπου που το βιώνει. “ Μην λες “Αναμέρισε το παραπέτασμα,να δω την εικόνα!” Το παραπέτασμα αυτό ειναι η εικόνα.” Ν.Καζατζακης

άλλα

αρ χ ι τ ε κ τ ο ν ι κ ά

δ ι λ ή μ μ α τ α

1

2

3

4

5

6


SCALE

H O U S E

Μ ΟΝΟΚΑΤΟΙΚΙΑ

άλλα

ΣΤΗ

ΦΙΛΟΘΕ Η

αρ χ ι τ ε κ τ ο ν ι κ ά

I

ΑΘΗΝΑ,

2011-

δ ι λ ή μ μ α τ α

CURRENT

1

2

3

4

5

6


“What we need to question is bricks, concrete, glass, our table manners, our utensils, our tools, the way we spend our time, our rhythms. We live, true, we breathe, true ; we walk, we open doors, we go down staircases, we sit at a table in order to eat, we lie down on a bed in order to sleep. How? Where? When? Why?� - Georges Perec

K i r k i

Mariolopoulou architect


Portfolio kirki mariolopoulou