__MAIN_TEXT__

Page 1

voorjaar 2021


Je merkt het. Deze brochure is losbladig. Niet gelijmd. Niet gebonden. Wel gebundeld. In een klimaat van verschuiven, annuleren, omboeken en uitstellen lijkt een brochure erg vast, definitief en finaal. Dit losbladig exemplaar laat ons ruimte om flexibel te zijn. Verander gerust de volgorde, leg een uitgestelde voorstelling aan de kant of voeg een nieuwe toe aan dit bundeltje. Verder vind je een klein boekje waarin we de vijfde generatie Montignards aan je voorstellen. Deze acht jonge kunstenaars zullen dit voorjaar – hoe dan ook – samen Monty bevolken. Waarom wel drukwerk? Het zegt iets over onszelf, drukwerk is een emanatie van een artistiek discours. Daarbij presenteren wij graag het programma hoe wij het voor ogen hebben. Zo doen we uit de doeken wat we van plan zijn. We laten zien welke engagementen Monty aangaat. Het is nog onzeker hoe precies, met hoeveel dan wel, wanneer het kan of wanneer niet meer, maar we zien je terug. Dat is zeker.


VOORJAAR 2021 22, 23 januari de Roovers | De lange nasleep van een korte mededeling 27, 28 januari Dries Gijsels | Realtime | coproductie 4 februari Enrica Camporesi | !oertaal: oefeningen #1 | wip | coproductie 10 februari montignards#5 | Hit The Stage #81 11, 12 februari Enkidu / Platform 0090 | The Interviews | coproductie 19, 20 februari ilBrigata | Dag 3: Tankman | première | coproductie 24, 25 februari Renée Goethijn | MANNAHATTA 26, 27 februari herman |

vier sterren | coproductie

3 maart montignards#5 | Hit The Stage #82 5, 6 maart ‘t Barre Land & De Nwe Tijd | Op de rok van het universum 10, 11 maart Abattoir Fermé | De Kersenvla 12, 13 maart Dilan Yurdakul / Likeminds | Door de schaduw heen 18, 19, 20 maart Maatschappij Discordia | Weiblicher Akt 11 – Love Sontag belgische première 25, 26 maart De Warme Winkel | Vincent Rietveld gaat voor de Louis d’Or 31 maart montignards#5 | Hit The Stage #83 1, 2 april BXL WILD | Kale bomen ruisen niet / Sans feuilles, les arbres ne bruissent pas 2 > 24 april de Roovers & herman | Antigone | première | coproductie 3 april Mokhallad Rasem & Kuno Bakker / Toneelhuis & Dood Paard | Homemade 11 april | 15u | Voorgelezen: schrijfinjectie | productie 23, 24 april fregat speelt FREGAT | première | coproductie 29, 30 april Thomas Ryckwaert | Move 37 5 mei montignards#5 | Hit The Stage #84 7, 8 mei SADETTIN K / Het Nationale Theater | Citizen K. 20, 21 mei URLAND | mu’ mu’ mu’ | belgische première 2 juni montignards#5 | Hit The Stage #85 3, 4, 5 juni Veroline Vanderbeek| Het groeien van de bomen | coproductie 11, 12 juni LAZARUS / Günther Lesage | Vroeger was de toekomst beter 19 juni montignards#5 | Montignacht – fin de saison


22, 23 januari

de Roovers

De lange nasleep van een korte mededeling Het leven van vier vrienden raakt ontwricht nadat één van hen een schijnbaar onschuldige mededeling doet. De vele gesprekken die hieruit voortvloeien, tonen op tragikomische wijze hoe iedereen zijn eigen angsten en verlangens de baas tracht te zijn. Hoe meer iedereen zijn best doet om grip op de situatie te krijgen, hoe meer die uit de hand loopt. In weinig woorden wordt veel gezegd, nog meer niet gezegd, veel begrepen en veel misverstaan. De tekst van Magne van den Berg is van een pijnlijke lichtvoetigheid en laat zich lezen als een gedicht waarin de beelden ontstaan in het hoofd van de toeschouwer. de Roovers kiezen ervoor een korte voorstelling met beperkte crew en dito decor te brengen, zonder in te boeten aan theatrale en artistieke kwaliteit. Niks in de handen, niks in de mouwen. Het stuk vraagt dat ook niet. De lange nasleep van een korte mededeling stond al langer op het verlanglijstje, de flexibiliteit ervan maakt het net nu uitermate geschikt. Vriendschap als een kaartenhuisje waaruit één kaart wegvalt. de Roovers geven dat verhaal op een sterke manier gestalte. – Pzazz

dernière van en met Robby Cleiren, Sara De Bosschere, Luc Nuyens, Sofie Sente | tekst Magne van den Berg | scenografie Stef Stessel | kostuums Pynoo | licht- en geluidstechniek Bert Vermeulen | technische ondersteuning Wim Bernaers | foto Stef Stessel


27, 28 januari

Dries Gijsels Realtime

And time is just memory mixed with desire.

– Tom Waits

In Realtime volgen we een theatermaker die een voorstelling probeert te maken over tijd. Maar het verleden ligt onbereikbaar ver achter hem en de toekomst wil maar niet beginnen. Terwijl het publiek ouder en ouder wordt, komt de première steeds dichterbij. Hoe lang duurt nu, en waar gaat het heen als het voorbij is? Beleven we nog wel eens echt lege tijd? Of worden we daarvoor te zeer afgeleid door permanente prikkels? Zouden we dankzij alle technologische vooruitgang niet juist méér tijd dan ooit moeten hebben? Dries Gijsels en zijn crew scheppen een even rusteloos als intrigerend universum van waarzegsters en ex-geliefden, van vertragingen en deadlines, van te veel koffie en te weinig slaap. In een race tegen de klok proberen ze een nieuwe tijdzone te ontdekken, waar de aandacht niet versnipperd is en de tijd even kan uitrusten. Realtime legt bijzonder geestig de mechanismen van het theaterbedrijf bloot en is daarnaast ook een gevoelige exploratie van een artiest met angst om te creëren en een niet verwerkte relatie. Het is heerlijk metatoneel dat je hoofd doet knetteren. – **** De Standaard

coproductie concept en regie Dries Gijsels | van en met Cédric Coomans, Eline Kuppens, Femke Stallaert, Greg Timmermans | dramaturgie Bart Capelle | kostuums Anne-Cathérine Kunz | decor Bert Van Dijck | assistentie regie Marie Pien | techniek Bert Van Dijck | coproductie Kultuurfaktorij Monty, C-Takt | spreiding Thassos | residenties K.A.K., Arsenaal/Lazarus, Kunstenwerkplaats Pianofabriek, De Nwe Tijd | met de steun van de Vlaamse Gemeenschap, de V.G.C | foto Wannes Cré


4 februari

Enrica Camporesi !oertaal: oefeningen #1

Eetbaar papier, melk en een goede spreuk: wat heb ik nog nodig om de wereld te redden? Het spel van taal en dialoog staat centraal in het werk van Enrica Camporesi. Voor haar is dialoog een belichaamde houding om de wereld te bewonen, deze op te eisen en er fundamenteel naar te handelen. In dialoog maken we opnieuw verbinding, leven we ons in en komen we tot leven: ‘ik’ besta als ik ‘jou’ zeg. In !oertaal: oefeningen #1 geeft Enrica een inkijk in haar onderzoek naar de performatieve kracht van taal. Na een residentieperiode bij Monty deelt ze haar eerste gedachten en experimenten met het publiek. In deze interactieve lecture performance speelt ze met wat ontstaat in de spontane relatie tussen performers en toeschouwers, naast de tekst en in de context. Strategieën en concepten als de visualisatie van woorden, de materialiteit van live illustraties en gemanipuleerde stemmen, de projectie van onbetrouwbare ondertitels, de dynamiek die op het spel staat bij vertaling en taal als machtsmiddel neemt zij onder de loep. Enrica Camporesi, autodidact in theater en arabist van opleiding, studeert nu aan de Masteropleiding van de Toneelacademie in Maastricht. Ze combineert haar werk als auteur, performer en artistiek coach met multidisciplinaire ervaringen in straatperformances, non-theatrale dramaturgieën, participatieve projecten en sociaal werk in verschillende landen en talen.

work in progress | coproductie dramaturgische steun Duraid Abbas Ghaieb | in open conversatie met Rona Kennedy | coproductie Kultuurfaktorij Monty | met dank aan Trastiempo (Carl Cappelle en Diego Faes), de collega’s van Toneelacademie Maastricht, Bart Van den Eynde, Atlas, Charlotte Peys | met de steun van Stad Antwerpen | foto Steffie Bosmans


montignards#5 hit the stage

mira bryssinck | lennert de vroey | khalid koujili el yakoubi mona mina leon | runa robbroeckx | egon schoelynck hanne timmermans | ali Ăźnal het montignardproject is een deskundigheidstraject in de armen van een producent en met vragenstellers als sparringpartner gedurende een half jaar en met een cao-conform contract op zak werken nieuwe theatermakers in een veilige omgeving aan een intensief onderzoek in de theaterkunsten ze leveren elke 3de week een werkstuk af aan het publiek ze bekwamen zich in hun vak schrijven, regisseren, spelen, ademen, zweten, tonen ze vallen en staan op ze vallen opnieuw en staan weer op maar elke keer beter Elke drie weken trakteren de Montignards je op een Hit The Stage, waarin ze het resultaat tonen van hun denken, doen, proberen, herdenken en opnieuw doen. Creatieve oplossingen bedenken om in volle pandemie toch kunst te kunnen maken en tonen, behoort meer dan ooit tot hun opdracht. Welkom in de keuken van de kunst! #81 10 februari #82 3 maart #83 31 maart #84 5 mei #85 2 juni Montignacht fin de saison 19 juni


11, 12 februari

Enkidu / Platform 0090 The Interviews

The Interviews vertrekt vanuit ‘Allah 99’, de debuutroman van Hassan Blasim waarin een schrijver de wereld rond reist om 99 mensen uit het Midden-Oosten te interviewen: een DJ die vroeger als dokter werkte in een Syrisch ziekenhuis tijdens de bezetting door ISIS, een jonge vrouw die op zoek is naar haar geliefde die vertrokken is als verzetsstrijder, een Irakese taxichauffeur die niet stopt met huilen en verhalen van ziektes verzamelt. Net als theater spelen interviews als format vaak met de grens tussen schijn en authenticiteit. Het is precies die grens die Enkidu opzoekt in een Scheherazadeachtige verhalenmarathon, waarin drie performers en een DJ in het hoofd en in de huid van de romanpersonages trachten te kruipen. Enkidu Khaled leeft zowel in de Midden-Oosterse als de Europese wereld. Hij gebruikt het theater om verhalen te vertellen waarmee hij de clichés en fantasieën die beide werelden over elkaar hebben uitdaagt. The Interviews begint vanuit een fascinatie voor het interview als journalistiek middel dat uitnodigt tot dialoog, vertelkunst en ontboezemingen.

coproductie van en met Sara Dziri, Nele Vereecken, Joachim Robbrecht, Stan Wannet, Enkidu Khaled | gebaseerd op de roman van Hassan Blasim | met dank aan Lisa Skwirblies | productie Platform 0090 | coproductie Productiehuis Theater Rotterdam, C-Takt, Kaaitheater, de Brakke Grond, Kultuurfaktorij Monty, Kaap, Moussem Nomadic Arts Center, Het Laatste Bedrijf | met dank aan Uitgeverij Jurgen Maas | met de steun van Kunstencentrum BUDA, workspacebrussels, de Vlaamse Gemeenschap,Tax Shelter maatregel van de Belgische Federale Overheid en Gallop Tax Shelter


19, 20 februari

ilBrigata

Dag 3: Tankman In de nacht van 3 op 4 juni 1989 bestormde het Chinese leger het Tiananmenplein, waar al zeven weken studenten protesteerden voor meer democratie. Dit resulteerde in een bloederige confrontatie in de straten van Beijing. Het leger zette tanks in om de betogers uit de weg te ruimen.Verslaggevers schatten dat er ongeveer 1.000 doden vielen. 10.000 betogers werden gearresteerd. Tank Man is de bijnaam van een niet-geïdentificeerde Chinese man die een colonne tanks tegenhield toen deze het Tiananmenplein wilde verlaten. Het beeld van fotograaf Charlie Cole wordt in China niet getolereerd. Sterker nog, alle mogelijke verwijzingen naar de protesten worden gecensureerd. Het liefst van al zouden de autoriteiten de gebeurtenis uit het collectieve geheugen wissen. Een vergelijking tussen de protesten van ’89 en nu is snel getrokken. ilBrigata herinnert, staat stil, verstilt en bouwt haar eigen tank. Dag 3:Tankman is een onderzoek naar de werking van stilte als politieke kracht aan de hand van één van de bekendste beelden uit de 20e eeuw. Wanneer is zwijgen een daad van dissidentie en wanneer zijn wij onvrijwillig medeplichtig aan censuur?

première | coproductie van en met Elias Bosmans, Maarten Degraeuwe, Bartel Jespers, Gode Kempen, Simon Knaeps, Rino Sokol, Kevin Wekker | productie ilBrigata vzw | coproductie Kultuurfaktorij Monty | foto Charlie Cole


24, 25 februari

Renée Goethijn MANNAHATTA

De ultieme les van het Darwinisme is dat de natuur knutselt en improviseert. Er is geen Evolutie: catastrofes en verbroken evenwichten zijn onderdeel van de natuurgeschiedenis; op ontelbare momenten in het verleden had het leven een volledig andere richting kunnen nemen. – Slavoj Žižek

Theatermaker Renée Goethijn transformeert, samen met scenograaf Stefan Jakiela, de scène in een magisch-realistisch en artificieel natuurtafereel. Drie figuren, voor wie de natuurlijke wereld slechts een vage herinnering is, zijn overgeleverd aan elkaar. Maar hoe reageren ze wanneer dat bizarre landschap aan een absurde rebellie begint? Hoe gaan ze om met het gevoel van ontheemding en vervreemding wanneer hun vertrouwde omgeving plots onvoorspelbaar handelt? MANNAHATTA is een voorstelling die balanceert tussen theater, performance en beeldend werk. Renée Goethijn gaat op zoek naar de verbanden tussen klimaat, technologie en paternalisme. Ze plaatst de spelers in een tegelijk nostalgische, futuristische en utopische wereld, waarbij de grenzen tussen natuur en technologie vervaagd zijn. Op die manier toont MANNAHATTA een landschap dat danst op de ruïnes van de wereld zoals we hem kennen. Een landschap dat de mens uiteindelijk misschien wel helemaal opslokt. concept en regie Renée Goethijn | scenografie Stefan Jakiela | spel en creatie Goele Derick, Guy Dermul, Lotte Diependaele | geluidsontwerp Joris Blanckaert | lichtontwerp Kurt Lefevre | dramaturgie Bart Capelle | software en electronica Marcel Samyn | assistentie regie, vormgeving, dramaturgie (stage) Amélia Malfait | productie Kunstenwerkplaats KWP | coproductie Kunstencentrum Vooruit, C-Takt, Antigone, De Grote Post | met de steun van De Vlaamse Gemeenschap, LOD muziektheater, A Two Dogs Company, Gc Kriekelaar, Gc De Kroon, K.A.K., Kultuurfaktorij Monty | beeld Ed Templeton


26, 27 februari

herman

vier sterren

[...] Als naam voor ons collectief wilden we graag een eigennaam. En toen kozen we voor herman. [...] Herman. Een onzichtbaar lid van onze kleine familie. De naam herman kan opgesplitst worden in “her” en “man”. “her” is “opnieuw”, “man” is “mens”. herman is “opnieuw mens”. De toneelspeler wordt op scène als een “nieuw mens” herboren en de toeschouwer krijgt de gelegenheid opnieuw mens te worden.[...] (uit **** vier sterren ~ herman) Na Om niets te zeggen, de debuutvoorstelling van herman waarin de toneelspelers bewezen dat ze “klaar zijn voor het theater”* heeft het beruchte collectief een nieuwe magnum opus klaar. In de gewaagde voorstelling vier sterren werpen Kenneth Roland Cardon, Lois Lumonga Brochez, Milan Daniel K.Vandierendonck en Sara Dolores Hue Lâm hun maskers af en ontbloten ze het mysterie van het ego. Deze vier eigenzinnige theatersterren, afgestudeerd met grote onderscheiding aan de acteeropleiding van het conservatorium van Antwerpen, schenken hun toeschouwers een intieme inkijk in hun bijzondere bestaan. In de voorstelling gaan de talenten radicaal aan de slag met Franny en Zooey van Jerome David Salinger. Dankzij het collectief wordt deze novelle eindelijk naar nieuwe hoogten verheven. Salinger had deze dramatische verkenning van zijn werk zeker bewonderd. Hyperrelevant. Super kwetsbaar. Life-changing. Een spiegel voor ieders ziel.

coproductie makers en spelers Kenneth Cardon, Lois Lumonga Brochez, Milan Vandierendonck, Sara Lâm | muziek Alan Van Rompuy | eindregie Anne-Laure Vandeputte | licht Hanne Dick | coproductie Kultuurfaktorij Monty | met dank aan Matterhorn,Tine Van Aerschot, Kato Vanackere, David Huyghe, Laura François, Johannes Lievens | met de steun van Stad Antwerpen | foto Simon Debbaut-l’Ecluse *Filip Tielens, De Standaard, 09/06/2018


5, 6 maart

‘t Barre Land & De Nwe Tijd Op de rok van het universum

In den beginne waren er verhalen. Een hele stoet. Afkomstig van het internet, weggestroomd uit boekenkasten, ontsproten aan de fantasie. Te midden van al die anekdotes is daar plots het verhaal van een enkeling: Roelof de Koning, in dit geval. Dierenarts. Hij leeft het leven dat wij allen leiden – hij wordt geboren en hij sterft. Daartussendoor groeit hij op en door en krimpt ten slotte in tot zakformaat. P.C. Hooft-prijswinnaar Tonnus Oosterhoff schreef volgens pers en publiek een “absoluut droomboek”. Nu slaan ’t Barre Land en De Nwe Tijd de handen ineen om het te vertalen naar een lichtgevende vertelling vol humor, liefde en mededogen. Terwijl de grens tussen dier en mens, mens en robot, fantasie en feit steeds meer vervaagt, wagen zij zich onbevreesd aan de grote vraag: wat is de waarde van een mensenleven? Of om de woorden van de dichter Lucebert te lenen: zijn wij iets anders dan een kruimel op de rok van het universum? productie ’t Barre Land, De Nwe Tijd | van en met Vincent van den Berg, Margijn Bosch, Rosa Vandervost, Freek Vielen, Czeslaw de Wijs | naar het boek van Tonnus Oosterhoff | met steun van de Vlaamse Overheid


10, 11 maart

Abattoir Fermé De Kersenvla

Tijdens een heel erg late nacht, of mogelijk een heel erg vroege ochtend, in 1905 komen een gevierde ballerina, een Nederlandse acteur en de grande dame van het Russische theater samen in Wisjni Nowgarad. Daar repeteren ze onder de bezielende leiding van regisseur Ewelina, het kersverse meesterwerk van Danny Tsjechov De Kersenvla. Danny Tsjechov werd geboren in 1851 in Taganrog als halfbroer van Anton Tsjechov. Dat is moeilijk: Danny’s idee voor De Albatros werd schaamteloos gestolen door Anton, die vervolgens furore maakt met De Meeuw. En wanneer Danny de boel herschrijft als Tante Olga, gaat Anton ermee aan de haal als Oom Wanja. Met De Kersenvla waagt Abattoir Fermé zich aan een voorstelling over iets wat ons nauw aan het hart ligt: theater. Terwijl het theaterwereldje de mond vol heeft van urgentie, doet Lernous spelenderwijs zijn eigen ding. De Kersenvla is een uit de hand gelopen grap, het resultaat van een verspreking die stoemelings tot een avondvullende voorstelling is uitgegroeid. – **** De Standaard tekst en regie Stef Lernous | spel Kirsten Pieters, Ellen Sterckx, Chiel van Berkel,Tine Van den Wyngaert, Louis van der Waal | techniek Sven Van Kuijk,Thomas Vermaercke, Seppe Janssens | productie Abattoir Fermé | in samenwerking met kunstencentrum nona | met de steun van de Vlaamse Gemeenschap, stad Mechelen | foto Stef Lernous


12, 13 maart

Dilan Yurdakul / Likeminds Door de schaduw heen

We kunnen alles zijn, maar tegelijkertijd ook niets. We leven in een tijd waarin je een identiteit kunt invullen zoals je zelf wilt. Dat laatste blijkt voor Dilan Yurdakul steeds minder waar.Veel dingen liggen besloten in cultuur en zijn al vooraf bepaald. Als derde generatie Nederlander met een migratieachtergrond zit zij tussen alles in. In een poging de gaten in haar identiteit op te vullen stelt Dilan Yurdakul zich de vragen die ze eerder niet durfde te stellen. Op de verloren uren van de dag of ’s nachts alleen in bed, kruipt ze in haar eigen hoofd, in haar gekte en in alle stiekeme gedachten. Door de schaduw heen is een tocht langs gedachten, verleden, trauma’s, schaamte, schuldgevoel en escapisme. Kan je je door de schaduwen heen vechten en jezelf opnieuw uitvinden? Yurdakul neemt het publiek mee in haar worsteling en toont een bijzonder kwetsbare weergave van een jonge, bipolaire,Turkse vrouw in Nederland. – Theaterkrant door Dilan Yurdakul | muziek Stijn Hoes | regie Julie van den Berghe | tekstcoach Liet Lenshoek | vormgeving Marjolijn Brouwer | beeld Mark Uyl | coproductie Likeminds,Theater Bellevue | met dank aan Rik van den Bos | foto Jean van Lingen


18, 19, 20 maart

Maatschappij Discordia Weiblicher Akt 11 – Love Sontag

Niets is mysterieus, geen enkele menselijke relatie. Behalve de liefde. Wat spreekt meer tot de verbeelding en wat is ongrijpbaarder dan de liefde? Niemand weet precies wat het is en toch bepaalt het in grote mate onze levens. Nog altijd op zoek naar hoe we aan onze beelden en verwachtingen over de liefde komen, gaat Discordia voor de elfde editie van de Weiblicher Akt te rade bij Susan Sontag. Discordia zoekt een antwoord op de vraag: is de liefde niet meer dan een beeld waardoor we massaal misleid worden? Sontags leven begint met een moeizame liefdesrelatie met een alcoholistische moeder en een vader die sterft als ze nog maar drie jaar oud is. Op haar zeventiende was ze al getrouwd en na een pijnlijke scheiding volgt een nogal turbulent 18, 19, 20 mrt Maatschappij liefdesleven met zowel mannen als vrouwen. Iets waar ze mee worstelde omdat ze Discordia Weiblicher Akt haar biseksualiteit lang verborgen wilde houden. Niet alleen in haar dagboeken 11 – Love Sontag met bespiegelingen over dit persoonlijke leven maar ook in al haar andere werk is ze onophoudelijk bezig met de kloof tussen voorstelling en waarheid, tussen het beeld en de werkelijkheid. De waarheid is altijd iets dat wordt verteld, niet iets dat bekend is. Als er niet gesproken of geschreven zou worden, zou er nergens waarheid over bestaan. Er zou alleen zijn wat er is.

belgische première

– Susan Sontag in de Weldoener

van en met Annette Kouwenhoven, Miranda Prein, Maureen Teeuwen en in een speciale rol Jan Joris Lamers | foto Peter Hujar


25, 26 maart

De Warme Winkel

Vincent Rietveld gaat voor de Louis d’Or We worden geboren. We leven. We sterven. We glijden of vechten ons langs de hoogte- en dieptepunten. We slikken onze tegenslagen en counten onze blessings. Als we inzoomen op het persoonlijk verhaal dan vinden we avonturen, twijfels, zwaar bevochten ontwikkelingen en een levensloop die het verfilmen waard is. Maar zoomen we uit, dan blijkt dat alles niet meer dan een grijs, vervuilend stukje overbevolking in een zee van onbeduidendheid. Er is maar één manier om je aan deze soep van middelmatigheid te onttrekken: prijzen winnen. De Louis d’Or is een prijs die jaarlijks de meest indrukwekkende mannelijke, dragende rol beloont en Rietveld zet in deze voorstelling alles op het spel om de toneelprijs in de wacht te slepen.Veel lof viel hem ten deel en de voorstelling werd geselecteerd voor het Vlaams en Nederlands Theater Festival, maar hij won de Louis d’Or niet. Dit seizoen doet hij een nieuwe poging. Hoe kun je je als individu verhouden tot de overbevolking waar je deel van uitmaakt? In Vincent Rietveld gaat voor de Louis d’Or wordt ‘excelleren’ als antwoord op een gevoel van overbodigheid onderzocht. De voorstelling van Rietveld markeerde, blijkt nu, een keerpunt in het Nederlandse theater. **** de Volkskrant concept, tekst en spel Vincent Rietveld | tegenspel Kim Karssen, Mirthe Labree, Lisa Schamlé, Rob Smorenberg, David Westera | eindregie Bianca van der Schoot | script coaching Joachim Robbrecht | bühne André Pronk | kostuums Bernadette Corstens | muziekontwerp Gerry Arling | techniek Manuel Boutreur | productieleiding Lena Meijer | coproductie Grand Theatre Groningen | met ondersteuning van Stichting Melanie, Dioraphte, Lirafonds, Amsterdams Fonds voor de Kunst, Fonds Podiumkunsten | foto Sofie Knijff


1, 2 april

BXL WILD

Kale bomen ruisen niet / Sans feuilles, les arbres ne bruissent pas Twee vrouwen zitten voor een caravan. Het is ochtend. De ene was al wakker, de andere is net opgestaan. Koffie? Thee? Een gesprek komt op gang, zoals de dag zich langzaam ontspint, in een lichte koortsachtige sfeer. Ze zullen bezoek krijgen vandaag. We weten niet wie er zal langskomen, maar ze wachten alsof hun leven ervan afhangt. Het heeft iets Becketiaans, dat wachten op, maar in dit geval zijn het twee vrouwen die doen denken aan het duo van Laurel en Hardy of Thelma en Louise. Ze kunnen niet zonder elkaar maar vinden de ander soms onuitstaanbaar. En waar wonen ze eigenlijk? De ene vrouw ontvluchtte een veel te gewelddadige man en zocht onderdak bij de andere. Nu leven zij samen. In veiligheid? Heeft het fysieke geweld plaats gemaakt voor de psychische dominantie? Herhaalt het machtsspel zich opnieuw? Is het leven een vicieuze cirkel? De tragikomedie Kale bomen ruisen niet / Sans feuilles, les arbres ne bruissent pas werd geschreven door de Nederlandse theaterauteur Magne van den Berg en vertaald naar het Frans door Esther Gouarné. Nederlands en Frans gesproken met boventiteling tekst Magne van den Berg | vertaling naar het Frans Esther Gouarné | spel, concept Andréa Bardos, Ina Geerts | coach Peter Vandenbempt | decor Bernard Van Eeghem | boventiteling Circé Lethem | lichtontwerp Vital Schraenen | kostuumontwerp Lieve Meeussen | met de financiële steun van Sabam for Culture, de Vlaamse Gemeenschap | foto iNA


2, 3, 6, 7, 8, 9, 10, 20, 21, 22, 23, 24 april

de Roovers & herman Antigone

Antigone vertelt het mythische verhaal van koning Kreoon die zijn nicht Antigone ter dood veroordeelt. Zij heeft het lichaam van haar broer op eervolle wijze begraven terwijl dat door hem verboden was. Het is een verhaal over verzet tegen de gevestigde orde, over de complexiteit van de macht, over een jonge generatie die zich niet laat dicteren. herman, een collectief van toneelspelers die in 2019 zijn afgestudeerd aan het Antwerpse Conservatorium, vertegenwoordigt deze jonge generatie. Samen met de Roovers maken en vertellen zij dit verhaal. Om onze gedachten te scherpen, grasduinen de makers in verschillende versies van Antigone die door de jaren heen zijn opgeschreven: van Sophocles, over Jean Cocteau, langs Bernard Dewulf tot Slavoj Žižek, Anne Carson, Sorj Chalandon en Kamila Shamsie. de Roovers en herman gaan het gesprek over generaties, verzet en leven zonder compromissen aan. op locatie | Zomerfabriek | Minkelersstraat 1 | 2018 Antwerpen

première | coproductie van en met Kenneth Cardon, Robby Cleiren, Lois Lumonga Brochez, Sara De Bosschere, Daantje Idelenburg, Sara Lâm, Luc Nuyens, Sofie Sente, Milan Vandierendonck | scenografie Stef Stessel | kostuums Pynoo | dramaturgie Matthias Velle | productie de Roovers spelen vzw | coproductie Kultuurfaktorij Monty, Perpodium | in samenwerking met Zomer van Antwerpen | foto Stef Stessel


3 april

Mokhallad Rasem & Kuno Bakker / Toneelhuis & Dood Paard Homemade

Twee mannen. Ze willen een huis bouwen. Ze verzamelen bouwmateriaal om een constructie te maken waar ze zich thuis voelen. Waar ze beschermd zullen zitten tegen de buitenwereld. Een aantrekkelijk huis ook, waar ze graag naar binnen gaan. Ze doen dat samen. Maar aan welke voorwaarden moet dat huis voldoen? Hoe maken ze iets waar ze allebei gelukkig van worden? Iets dat beantwoordt aan hun noden op het vlak van schoonheid, veiligheid, geborgenheid. En duurzaamheid, natuurlijk. Waar komen de ramen, bijvoorbeeld? Hoeveel ramen trouwens? Komt er een logeerkamer waar ze gasten kunnen ontvangen? Ook ongenode? En wat als het huis vol zit? Zetten ze dan een tent in de tuin? Of bouwen ze er een verdieping bovenop? Maar wat zullen de buren daarvan denken? Komt er kunst aan de muur? Welke kleur krijgen de muren? Gewoon gebroken wit, of durven ze ook de fellere kleuren aan? Maar de grootste vraag is: hoe worden ze het eens? Mokhallad Rasem en Kuno Bakker komen met een nieuw project na hun succesvolle voorstelling De verse tijd, waarin twee mannen elkaar ontmoeten en een vriendschap opbouwen. In Homemade bouwen ze verder, maar nu aan een plek waar ze samen kunnen wonen. Nu wordt het tijd om te handelen. Er moet gebouwd worden. Waar voel je je thuis? Aan de hand van die vraag komen actuele thema’s als veiligheid, angst, gastvrijheid, welvaart en klimaat aan bod. van en met Kuno Bakker, Mokhallad Rasem, Iwan Van Vlierberghe | productie Toneelhuis, Dood Paard | foto Vincent Delbrouck


leesclub


11 april | 15 uur

Voorgelezen: schrijfinjectie Bart van den Donker | Ellis Meeusen & Pleun van Engelen Lars Koning | Mitch Van Landeghem | Shabnam Baqhiri Vijf schrijvers kregen steun van Monty en De Nwe Tijd om een nieuwe theatertekst te schrijven. De Leesclub leest ze in primeur aan u voor. In november 2020 lanceerde Monty een oproep aan toneelschrijvers. Als injectie in het schrijflandschap werden drie schrijfenveloppen van €2.500 verdeeld aan jonge, onafhankelijke schrijvers die niet onder de vleugels van een organisatie konden schuilen. De Nwe Tijd sprong op de kar en voegde nog twee enveloppen toe aan deze schrijfinjectie. 82 inzenders stuurden ons hun idee voor een nieuwe theatertekst. Dat is hartverwarmend veel creativiteit. Maar het is ook een teken aan de wand. Kunstenaars, theatermakers en schrijvers zijn de eersten die niet meer aan de bak komen als de theaters hun deuren sluiten. Hun situatie is precair. Steun aan jonge kunstenaars en schrijvers is broodnodig. In het bijzijn van de schrijvers zal De Leesclub de nieuwe teksten voor de eerste maal lezen. De Leesclub is een groep theatermakers, acteurs en schrijvers met als doel ‘Samen Toneel Lezen’. Fysiek of online, al lezend of al luisterend, iedereen kan deelnemen om zich onder te dompelen in de immense rijkdom aan theaterteksten. teksten Bart van den Donker, Ellis Meeusen & Pleun van Engelen, Lars Koning, Mitch Van Landeghem, Shabnam Baqhiri | een initiatief van Kultuurfaktorij Monty | met de steun van De Nwe Tijd | in samenwerking met De Leesclub


23, 24 april

fregat speelt FREGAT Stel u voor. 1816. Een legendarische schipbreuk voor de kust van Senegal, waarvan een bevlogen kunstenaar een wereldberoemd schilderij zal maken. Wat is daar gebeurd? Hoe lang kan een vlot blijven drijven? En ook, hoe proeft mensenvlees? Stel u voor. 2020. Een legendarische mislukking voor drie jonge theatermakers die een wereldberoemde voorstelling willen creëren. Wat is daar gebeurd? Hoe lang kunnen ze samenwerken? En ook, hoe proeft mensenvlees? fregat (kleine letters), dat is een nieuw makerscollectief ontsproten uit de vorige lichting Montignards bestaande uit Matthias Hellemans, Anne Declercq en Benjamin Verhoeven. FREGAT - ‘of hoe het schip dat zonk het leven boot aan sukkels die op een houten plank de wereld opblonken’, dat is de voorstelling waarmee het allemaal begint. Drie individuen in confrontatie met het schilderij ‘het vlot van de Medusa’ van Théodore Géricault en het verhaal er achter. Een montagevoorstelling over een persoonlijke en historische catastrofe.

première | coproductie spel en concept Matthias Hellemans, Anne Declercq, Benjamin Verhoeven | scenografie Matthias Hellemans | klank Benjamin Verhoeven | coaching Joachim Robbrecht | productie Kultuurfaktorij Monty | met dank aan tg STAN, Olivier Tirmarche (Superamas)

2 F


29, 30 april

Thomas Ryckewaert Move 37

In 2016 neemt AlphaGo, een diep neuraal netwerk ontwikkeld door Google’s DeepMind, het op tegen de wereldkampioen Go, Lee Sedol. Go is het oudste bordspel ter wereld met meer mogelijke zetten dan het aantal atomen in het universum. Pure rekenkracht is zinloos; intuïtie en creativiteit zijn veel belangrijkere eigenschappen voor een Go speler. Niemand verwacht dan ook dat een machine de mens kan verslaan. Maar het onvoorstelbare gebeurt: AlphaGo wint met 4-1 van Sedol en haalt daarmee de cover van Nature. De 37ste zet van AlphaGo in het tweede spel is cruciaal en slaat in als een bom. De computer maakt een move die geen mens had kunnen bedenken, waarop Sedol zijn stoel verlaat om later lijkbleek terug te keren. De tv-commentatoren vallen stil en het beeld lijkt te bevriezen. In dit mysterieuze moment van verslagenheid en verwondering openbaart zich het radicaal vreemde van de AI: uitermate intelligent, creatief, maar ook totaal alien. Thomas Ryckewaert grijpt dit moment aan voor een lecture performance over fenomenen die de menselijke verbeelding overstijgen. Samen met kosmoloog Thomas Hertog zoekt hij naar manieren om het radicaal vreemde bloot te leggen. In Move 37 komt alles op losse schroeven te staan; het menselijke wordt alien, de computer intuïtief, de zintuigen bedriegen en de robot droomt. regie en scenario Thomas Ryckewaert | tekst en spel Thomas Hertog,Thomas Ryckewaert | dramaturgie Kristof Van Baarle | scenografie Erki De Vries | licht Giacomo Gorini, Janneke Donkersloot | geluid Jürgen De Blonde | video Paul Van Caudenberg | regie-assistentie Sibran Sampers | stage Margarida Ramalhete | productie Platform 0090,Wim Viaene | coproductie Instituut voor Theoretische Fysica (KULeuven), deSingel Internationale Kunstcampus, Het Laatste Bedrijf | in samenwerking met WP Zimmer, BUDA | met de steun van de Tax Shelter maatregel van de Belgische Federale Overheid, Gallop Tax Shelter, de Vlaamse Overheid | foto Koen Broos


7, 8 mei

SADETTIN K / Het Nationale Theater Citizen K.

Een lijst van 254 gebeurtenissen waarin hij geconfronteerd werd met identiteit en racisme, daarmee trekt theatermaker en schrijver Sadettin Kırmızıyüz ons zijn leven binnen.Van zijn jeugd in Zutphen tot zijn huidige bestaan in AmsterdamNoord, steeds weer wordt zijn biculturaliteit hem ingepeperd. In Citizen K. neemt hij ons mee langs een chronologische opsomming van die ervaringen. Sadettin Kırmızıyüz vertrekt vanuit de vraag waarom identiteit anno 2019 zo’n belangrijke rol speelt. Om hier antwoord op te geven, ontleedt hij zijn eigen identiteit. In deze hyperpersoonlijke vertelling maken we een reis door zijn leven en de moderne geschiedenis van Nederland. Ondersteund en begeleid door multi-instrumentalist Kaspar Schellingerhout, maakt Sadettin voelbaar hoe meedogenloos en geniepig identiteitspolitiek en racisme in Nederland werken. Citizen K. werd in 2019 lovend ontvangen als een van de beste voorstellingen van het seizoen en geselecteerd voor het Nederlands Theater Festival. Dit is een van die zeldzame parels die net zo hartverwarmend is als dat het koud om het hart slaat. En echt iets teweegbrengt. – ***** Trouw concept, tekst en spel Sadettin Kırmızıyüz | muziek en spel Kaspar Schellingerhout | regie en tekst Casper Vandeputte dramaturgie Liet Lenshoek | decor Sacha Zwiers | kostuums Lotte Goos | licht Gé Wegman | coproductie SADETTIN K, Het Nationale Theater | foto Sanne Peper


20, 21 mei

URLAND mu’ mu’ mu’

URLAND maakt via Hamlet en Star Trek een dadaïstische ode aan het Woord. Het bestaan van The Klingon Hamlet was een ontdekking voor URLAND. Het iconische oerstuk van Shakespeare is vertaald naar het Klingon (de succesvolste geconstrueerde taal ter wereld uit de sciencefiction tv-serie Star Trek). Het is een absurditeit die URLAND inspireert tot een beeldende voorstelling over taal. Tiktak meets Wittgenstein. woorden, woorden, woorden – William Shakespeare mu’, mu’, mu’ – Wil’yem Sheq’spir mijn woorden hebben mij niets meer te zeggen – Heiner Müller alles is al gezegd, behalve dit – URLAND URLAND swingt met klaarblijkelijke en onklaarblijkelijke onzin in een orgastisch-buitenaards-hier-en-nu-spektakel door alle wetten van de logica. URLAND zoekt bevrijding, en rekent in mu’ mu’ mu’ af met zijn eigen worsteling met betekenis. Is het uiteindelijk niet allemaal dada?

belgische première van en met Ludwig Bindervoet,Thomas Dudkiewicz, Marijn Alexander de Jong, Jimi Zoet | productie URLAND | coproductie Theater Rotterdam | dramaturgie Tobias Kokkelmans | kostuum Kostuumatelier Theater Rotterdam | maskers Julia Warmerdam, Leo Maliepaard | techniek Denzo Theatertechniek (André Goos), Jaap Schledorn | grafisch ontwerp Ruben Verkuylen | tekstvertaling Klingon Lieven L. Litaer | mede mogelijk gemaakt door Gemeente Rotterdam, Fonds Podiumkunsten | foto Julian Maiwald


3, 4, 5 juni

Veroline Vanderbeek Het groeien van de bomen

Veroline Vanderbeek is de laatste telg van een eeuwenoude banketbakkersfamilie van zeven generaties. Ze wil geen bakker zijn, maar actrice en staat op het punt de familietraditie te doorbreken. Ze voelt zich schuldig: niet alleen tegenover haar familie, maar ook tegenover de traditie waarvan ze de schoonheid onderkent. Deze breuk is de trigger voor haar eerste voorstelling Het groeien van de bomen. In dit magisch-realistisch stuk onderzoekt Veroline Vanderbeek wat het betekent om vakman te zijn. Zowel voor de toneelspeler als voor de banketbakker geldt het belang van herhaling: een toneelspeler repeteert, een banketbakker herhaalt zijn recepten. Is acteren ook een ambacht? En zijn kunstenaars ambachtslui? Samen met Janne Coonen, Kenneth Cardon, Rino Sokol en Milan Vandierendonck vormt Veroline Vanderbeek een gelegenheidscollectief. In een tweeluik brengen ze de toneeltekst Het groeien van de bomen van Pieter De Buysser, over een dochter die zich verzet tegen haar ouders, en Veroline’s zelfgeschreven monoloog telg. De voorstelling speelt zich af daar waar het wringt tussen het ambacht in de kunst en de kunst in het ambacht, tussen de schoonheid van een traditie en het verzet tegen diezelfde traditie, tussen het belang en de beperking van de herhaling.

coproductie concept Veroline Vanderbeek | tekst Pieter De Buysser,Veroline Vanderbeek | spel Kenneth Cardon, Janne Coonen, Rino Sokol, Milan Vandierendonck,Veroline Vanderbeek | coach Willem De Wolf | muziek Anse Kuyl | scenografie Floriane Bande | techniek Willem De Rycker | kostuum Jolien Segers | productie venus&oaks | coproductie Kultuurfaktorij Monty, Kunstencentrum nona | met de steun van Robin vzw, RADAR Mechelen | met dank aan Unizo, Koninklijk Conservatorium Antwerpen, Link, Patisserie Vanderbeek | foto Ingeborg Selleslags


11, 12 juni

LAZARUS / Günther Lesage

Vroeger was de toekomst beter

Gisteren was goed maar het is onherroepelijk voorbij, en dus stellen wij ons vandaag de vraag der vragen: waar is ons brein eigenlijk voor gemaakt? Het lijkt erop dat het niet gemaakt is om aan introspectie te doen. Als dat wel zo was, dan zouden we er nu niet zijn en zou u deze promotekst bijgevolg nooit lezen, laat staan dat er over een promotekst überhaupt sprake zou zijn. Zelfs het woord überhaupt zou waarschijnlijk niet eens bestaan. Onze introspectieve voorouder zou opgegeten zijn door een leeuw, terwijl zijn onnadenkende, maar sneller reagerende neef naar een veilige plek was gevlucht om daar een speer te maken. En als onze voorouders miljoenen jarenlang als niet-denkende zoogdieren hebben rondgelopen, waar hebben wij in de korte tijd van het ontstaan van het denken ons brein dan voor gebruikt? Denken we veel minder na dan we denken, behalve natuurlijk wanneer we erover nadenken? Kondigt de introspectieve mens een nieuwe stap aan in de evolutie van onze soort? En nemen wij vanavond dan alvast een voorsprong? Deze en veel meer vragen worden in deze voorstelling eindelijk beantwoord. U wou gisteren al dat het morgen was. In 2007 maakte Günther Lesage de solovoorstelling Force Majeure, waarin hij op zoek ging naar zijn voorvader, de Franse toneelschrijver Alain René Lesage (1668-1747). In Vroeger was de toekomst beter zet Günther dit traject verder, maar nu onderzoekt hij een legio aan mogelijkheden en gevaren die de toekomst te bieden heeft. tekst en spel Günther Lesage | coaching Wim Helsen, Jeroen Van der Ven, Lazari e.a. | dramaturgie Kurt Smekens | vormgeving LAZARUS | kostuum Karen De Wolf | productie ARSENAAL/LAZARUS | coproductie Perpodium | met steun van de taxshelter van de Belgische Federale Overheid | foto Guy Kokken


tekst laurien versmissen |vormgeving ann schoeters monty wordt ondersteund door de vlaamse gemeenschap het montignardproject krijgt steun van de stad antwerpen cultuurpartner van monty is klara

kultuurfaktorij monty | montignystraat 3 | 2018 antwerpen | www.monty.be @montykultuurfaktorij | @montignards vu denis van laeken

Profile for Monty Kultuurfaktorij

Brochure Monty Voorjaar 2021  

Brochure Monty Voorjaar 2021  

Profile for kfmonty
Advertisement