Page 1

Ο ΤΟΠΟΣ ΜΟΥ Το ​Κυριάκι​είναι ορεινό χωριό του​Νομού Βοιωτίας​. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 760 μέτρων στις βορειοδυτικές πλαγιές του​Ελικώνα​. Το Κυριάκι αποτελεί δημοτική ενότητα του​Δήμου Λεβαδέων​με πέντε οικισμούς και ο πληθυσμός του είναι 2.185 κάτοικοι (​απογραφή του 2011​). Το Κυριάκι απέχει 18 χιλ. περίπου από την​Λειβαδιά​, έδρα του ομώνυμου δήμου και πρωτεύουσα του νομού Βοιωτίας. Συνδέεται επίσης οδικώς με τα χωριά​Στείρι​και​Αγία Άννα​. Είναι περιτριγυρισμένο από δάσος κεφαλλονίτικης ελάτης. Παρά το μεγάλο του υψόμετρο βρίσκεται και πολύ κοντά στην θάλασσα καθώς απέχει λίγα χιλιόμετρα από τις βόρειες ακτές του Κορινθιακού κόλπου. Πολλά σημαδεμένα ορειβατικά μονοπάτια, Βυζαντινά και μεταβυζαντινά ξωκλήσια βρίσκονται διάσπαρτα στα γεωγραφικά του όρια. Το χειμώνα χιονίζει πολύ συχνά και σχεδόν 2 - 3 μήνες το χρόνο το χωριό είναι καλυμμένο από πολλά χιόνια.


Το Κυριάκι είναι δίγλωσσο χωριό του οποίου οι κάτοικοι μιλούν τα​Αρβανίτικα​, παράλληλα με την ελληνική γλώσσα. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1960 τα αρβανίτικα ήταν η κύρια γλώσσα τους. Σήμερα η γλώσσα μιλιέται μόνο από τους μεγαλύτερους σε ηλικία κατοίκους. Οι γεννηθέντες στις δεκαετίες του 1970 την καταλαβαίνουν όταν την ομιλούν οι μεγαλύτεροι, αλλά δεν έχουν καλή ευχέρεια λόγου όταν την ομιλούν οι ίδιοι, ενώ οι νεότεροι δεν την ομιλούν και την καταλαβαίνουν ελάχιστοι. Η αρβανίτικη γλώσσα σήμερα συγκαταλέγεται στις απειλούμενες προς εξαφάνιση γλώσσες της Ευρώπης.

Αρχαία ιστορία Σύμφωνα με την Ελληνική και συναρτώμενη Γαλλική Αρχαιολογία το Αρχαίο Φλυγόνιο δεν βρίσκεται στην περιοχή του Κυριακίου. Σύμφωνα όμως με το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης αυτή η εκδοχή έχει απορριφθεί. Αποδεικνύει​[11]​ότι το Κυριάκι βρίσκεται στο ίδιο χώρο που την αρχαιότητα βρισκόταν η​Φωκική​πόλη​Φλυγόνιο​με την ακρόπολη της το σημερινό Παλιόκαστρο. «Φλυγόνιον. Πόλις της Φωκίδος λέγεται και Φλυγονία. Ο πολίτης Φλυγόνιος και Φλυγονιεύς»​[12]​. Το Φλυγόνιο ήταν μία από τις πόλεις που κατέστρεψε ο Περσικός στρατός του Ξέρξη στο πέρασμά του από την Φωκίδα.​[13]​Καταστράφηκε επίσης και το 346 π.Χ.στον τρίτο ιερό πόλεμο από τον​Φίλιππο Β΄ τον Μακεδόνα​, μαζί με άλλες φωκικές πόλεις, εφαρμόζοντας την ποινή που επέβαλαν οι Αμφικτύονες των Δελφών στους Φωκείς, επειδή καλλιεργούσαν μέρος της κοιλάδας της Άμφισσας που θεωρείτο ότι ανήκε στο ιερό μαντείο, όπως αναφέρει ο αρχαίος περιηγητής​Παυσανίας​.

Νεότερη και πρόσφατη ιστορία

Μνημείο πεσόντων ● Την περίοδο της Ελληνικής​Επανάστασης του 1821​, οι Κυριακιώτες​[14]​ ​ πολέμησαν στο πλευρό των οπλαρχηγών της Ρούμελης​Διάκου​, Μπούσγου και​Οδυσσέα Ανδρούτσου​. ● Οι Κυριακιώτες συμμετέχουν στους Βαλκανικούς Πολέμους 1912-1913 και την Μικρασιατική καταστροφή 1921-1922.


Κατά τον​Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο​πολλοί Κυριακιώτες έδωσαν την ζωή τους στο έπος του 1940. Στην Κατοχή το Κυριάκι κάηκε τρεις φορές: Στις 25-5-1943 από τους Ιταλούς και στις 3-10-1943 και 26-4-1944 από τους​Γερμανούς​. Κατά τον​Εμφύλιο πόλεμο (1946 - 1949)​η περιοχή ήταν θέατρο πολλών συγκρούσεων με μεγάλες καταστροφές.

Μνημείο πεσόντων

Προσωπικότητες Προσωπικότητες που γεννήθηκαν στο Κυριάκι ● ● ● ● ● ●

Ευθύμιος Πλατής​(1864 - 1934), Μητροπολίτης Φαναρίου και Θεσσαλιώτιδος. Πρόεδρος Αριστίνδην Ιεράς Συνόδου Χρήστος Μπαρμπέρης​(1913 - 2007), Έλληνας πολιτικός Γκώνιας Νικόλαος​(1939 - ), Διδάσκαλος και Συγγραφέας, Ιεροψάλτης. Βασίλειος Ι. Τσούρας​(1959 - 2015), Επίκουρος Καθηγητής Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών ΕΜΠ, Διετέλεσε Πρόεδρος του ΚΣΕΑ. Παπαλουκάς Ν. Χαράλαμπος​(1958 - ), Συγγραφέας Ερευνητής, Ποιητής, Λογοτέχνης και​Εκδότης​. Κώστας Τσάνας​(1967 - ), πρώην ποδοσφαιριστής, νυν προπονητής των εθνικών Ελλάδας Νέων (U19), Ελπίδων και υπηρεσιακός της εθνικής Ανδρών (2014)


● ● ●

Ανδρέας Σ. Τσούρας​(1928 - ), Λογοτέχνης και ποιητής Γιάννης Μίχας​(1954 - ), Έλληνας πολιτικός και ζωγράφος Τάκης Γκώνιας​πρώην ποδοσφαιριστής

Προσωπικότητες που κατάγονται από το Κυριάκι ●

Θανάσης Τσούρας​Έλληνας πολιτικός

Κυριακιώτες Αρχιληστές ● ● ●

Λουκάς Μπελούλιας ή Κακαράπης​, Αρχιληστής. Χρήστος Νταβέλης -Νέτσιος​, Αρχιληστής, ανεψιός του Κακαράπη. Ιωάννης Αβορίτης​, Αρχιληστής.

ΚΥΡΙΑΚΙ ΚΑΙ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ Ο Ελικώνας είναι βουνό της Στερεάς Ελλάδας, το οποίο βρίσκεται στα σύνορα των νομών Βοιωτίας και Φωκίδας. Σύμφωνα με τη μυθολογία ο Ελικώνας, ήταν αδερφός του Κιθαιρώνα. Τα δύο αδέρφια διέφεραν ως προς τον χαρακτήρα. Ο Ελικώνας ήταν ήρεμος και αγαπούσε τους γονείς του, ενώ ο Κιθαιρώνας ήταν πλεονέκτης και σκληρός. Ο Κιθαιρώνας σκότωσε τον πατέρα του με δόλιο τρόπο και έριξε απ’ τον γκρεμό τον αδερφό του. Οι θεοί μεταμόρφωσαν τα δύο αδέρφια σε βουνά. Στον μεν Κιθαιρώνα σαν τιμωρία για την κακία του, όρισαν να κατοικούν οι Ερινύες, στο δε Ελικώνα όρισαν να κατοικούν οι Μούσες, ως αμοιβή για τον καλό του χαρακτήρα. Η μυθολογία θέλει στον Ελικώνα να κατοικούν οι Μούσες μαζί με τον Απόλλωνα, όπου η ποίηση και η αρμονία ήταν η καθημερινή τους απασχόληση. Στον μαγευτικό τόπο των Μουσών, η φύση ήταν ήρεμη και απλόχερη. Κανένα δηλητηριώδες φυτό και ρίζα δε φύτρωνε και το δηλητήριο κανενός φιδιού δεν ήταν θανατηφόρο. Σ’ αυτό, λοιπόν το ορεινό συγκρότημα του Ελικώνα, ανάμεσα στις κορυφές της Παλιοβούνας, της Μεγάλης Λούτσας, των Κολλιέδων βρίσκεται το ελατόφυτο Κυριάκι.

ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ Χαρακτηριστικό γνώρισμα του Κυριακίου, είναι ότι σε παλαιότερες εποχές επικράτησε το αρβανίτικο γλωσσικό ιδίωμα. Σήμερα, βέβαια, μόνο η τρίτη ηλικία εξακολουθεί να μιλάει τα αρβανίτικα, με ελάχιστες εξαιρέσεις στους νέους. Ας προσπαθήσουμε, όμως να κάνουμε μια σύντομη ιστορική επισκόπηση, σε ότι αφορά τους Αρβανίτες (αν και οι απόψεις διίστανται), αφού συνδέονται με την ιστορία του χωριού μας. Η λέξη “Αρβανίτης” είναι ελληνική, πολύ παλιότερη του λατινογενούς “Αλβανός” και του σημερινού “Σκιπετάρ”. Το “Αρβανίτης”, μας πληροφορεί ο ιστορικός Πολύβιος, σχετίζονταν


με τον κάτοικο της Άρβωνος και παράγεται από το “Αρβώνιος” ή “Αρβωνίτης” ή, όπως λέει ο Στέφανος Βυζάντιος, απ’ την πόλη Αρβών της Ιλλυρίας και οι προερχόμενοι ή κατερχόμενοι προς της Ελλάδα ονομάστηκαν Αρβανίτες. Το όνομα “Αρβανίται” από την περιοχή της ΄Αρβωνος απαντάται για πρώτη φορά στην «Αλεξιάδα» της ΄Αννας Κομνηνής το 11ο αιώνα. Η πρώτη εγκατάσταση Αρβανιτών στην νότια Ελλάδα γίνεται επί αυτοκράτορος Ιωάννη Καντακουζηνού(1341-1355). Στη φάση αυτή η κυρίως Ελλάδα είχε διασπαστεί κι είχε περιέλθει στην κυριαρχία των Φράγκων ηγεμόνων. Εκείνη την περίοδο η παρουσία Αρβανιτών είναι πυκνή στις βόρειες και δυτικές παρυφές της Βοιωτίας, αφού ο Πέτρος Δ’, έδωσε άδεια στον Ραμόν ντε Βιλανόβα να μεταφέρει το 1383 ένα σημαντικό αριθμό Αρβανιτών του Δουκάτου της Υπάτης στο Βοιωτικό κάμπο ώστε να ελέγχουν την περιοχή. Από την άλλη για να εξασφαλίσει τον έλεγχο των παραλίων της Λιβαδόστρατας και την είσοδο του δουκάτου από τον δρόμο των Σαλώνων, τοποθετεί γύρω από τον Ελικώνα κι άλλους Αρβανίτες στα χωριά Κυριάκι, Ζερίκι, Δομβραίνα. Προέρχονταν κυρίως οι Αρβανίτες αυτοί απ’ την Θεσσαλομαγνησία. Κατά την περίοδο του αγώνα εναντίον των Οθωμανών, οι Αρβανίτες της Βοιωτίας και της Αττικής άντεξαν τον εξισλαμισμό και παρέμειναν πιστοί στην ορθοδοξία. Είχαν έντονη την συνείδηση της ελληνικής τους καταγωγής και γι’ αυτό συνέβαλαν τα μέγιστα στον αγώνα. Διατήρησαν, όμως την αρβανίτικη διάλεκτο για επικοινωνιακούς λόγους. Οι Αρβανίτες και οι Αρβανίτισσες έχουν αποδειχθεί άνθρωποι υπερήφανοι, σκληροτράχηλοι που πάλεψαν για την επιβίωση τους. Αξίζει κανείς να τους επισκεφθεί για να γνωρίσει τις συνήθειές τους, τα ήθη και τα έθιμά τους.


Ο ΧΡΥΣΟΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΜΟΥ

Η συγκομιδή της ελιάς

Ο καρπός της ελιάς ωριμάζει στα μέσα προς τέλη του φθινοπώρου, οπότε και ξεκινάει η συγκομιδή, ή το ​ λιομάζωμα.​Η ελιά παραδοσιακά στο χωριό μας μαζεύεται με το χέρι, και το μάζεμα της ελιάς αποτελεί εδώ και αιώνες σημαντική αγροτική δραστηριότητα στον τόπο μας.


Στη σημερινή εποχή ευδοκιμεί ακόμη η παραδοσιακή μέθοδος συγκομιδής, με τη βοήθεια ίσως κάποιων νεότερων εργαλείων: τα κλαδιά περνιούνται με το "χτένι" για να αποσπαστεί ο καρπός με μεγαλύτερη ευκολία και ταχύτητα, ενώ το έδαφος κάτω από την ελιά στρώνεται με ​λιόπανα​ή με ειδικό δίχτυ από συνθετικό υλικό. Σκάλες από ξύλο ή αλουμίνιο χρησιμοποιούνται για το μάζεμα των δυσπρόσιτων κλαδιών. Αφού πέσουν οι ελιές από το δέντρο, οι αγρότες τινάζουν τα άκρα των ελαιόπανων ώστε να δημιουργηθούν σωροί, οι οποίοι θα καθαριστούν με το χέρι ή με την κοσκοινίστρα από χοντρά κλαριά και τσαμπιά προκειμένου να


τοποθετηθούν στη συνέχεια σε δοχεία μεταφοράς (κουβάδες, τενεκέδες κλπ.) και σακιά και να μεταφερθούν στον χώρο αποθήκευσης. Δεν είναι απαραίτητη η απομάκρυνση των φύλλων, αφού υπάρχει στο​​ελαιοτριβείο​ειδικό μηχάνημα που τα απομακρύνει με αέρα. Εναλλακτική τεχνική είναι το "τίναγμα" της ελιάς με ξύλινα ραβδιά, η τεχνική όμως αυτή μπορεί να εφαρμοστεί μόνο όταν έχει ωριμάσει πλήρως ο καρπός και είναι εύκολη η απόσπασή του από το δέντρο. Τέλος, είναι σύνηθες κατά τη συγκομιδή να κόβονται με πριόνι επιλεγμένα κλαδιά του δέντρου, τόσο για τη διευκόλυνση της συγκομιδής, όσο και για να βοηθηθεί η σωστή ανάπτυξη του δέντρου.


ΤΟ ΛΙΟΤΡΙΒΙ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΙΟΥ


ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑ ΕΘΙΜΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ Ο ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΣ ΜΠΑΚΛΑΒΑΣ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ ΜΟΥ Ο ​μπακλαβάς​(​Τουρκ.​: ​Baklava​) είναι ένα​​γλύκισμα​που φτιάχνεται με​​ζύμη​​φύλλου​και περιέχει γέμιση ξηρών καρπών, συνήθως​​φουντούκι​,​​φυστίκι​ή​​καρύδι​, και παίρνει την γλυκιά του γεύση από​​σιρόπι​​ζάχαρης​ή​​μελιού​.


ΣΤΟΛΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ


ΟΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΙΟΥ

Α’ Λυκείου Ενότητα : Τα φύλα στη λογοτεχνία

<<Αγαπημένη μου Αλεξάνδρα ,…>> Αλ ατράς Αθανάσιος Καρβούνης Λουκάς Κούπε Άγκλι Φυτίλης Παναγιώτης

<<Αγαπημένη μου Αλεξάνδρα, …>> Ξημέρωσε. Μια ηλιαχτίδα φωτός μπήκε στο δωμάτιο του κυρίου Γιώργου. Η ώρα επτά , γυρνάει και βλέπει την αγαπημένη του Αλεξάνδρα σε μια φωτογραφία που έχει δίπλα στο κομοδίνο του. Του λείπει τόσο πολύ … σαν σήμερα θυμάται τη μέρα που την αποχαιρέτησε για τελευταία φορά στο νοσοκομείο , μπροστά του ήταν κι έφυγε. Αφουγκράζεται για λίγο , σηκώνεται , η ώρα επτά και δέκα , πηγαίνει στην κουζίνα , -ακόμη εκεί τα πιάτα του χθεσινού γεύματος- και φτιάχνει καφέ. Μόνος κάθεται στο τραπέζι , δείχνει να έχει έναν πόνο στον καρπό του χεριού του , αρχίζει να ψαχουλεύει το αποθηκάκι για επίδεσμο. Ψαχουλεύοντας , βρίσκει ένα ημερολόγιο το οποίο έγραψε τότε που πάλευε να κατακτήσει την Αλεξάνδρα. Κάθεται στην αναπαυτική του πολυθρόνα και ξεκινάει να το ξεφυλλίζει.

‘’23 Αυγούστου 1957’’ Ημέρα Σάββατο. Ώρα οκτώ. Ετοιμάζομαι να βγω μια βόλτα με τον Δημήτρη, για να ξεφύγουμε απ’ την μονοτονία που μας πλακώνει καθημερινά. Μόλις φτάνουμε στο καφέ όπου συχνάζει η νεολαία, το βλέμμα μου καρφώνεται σε μια πανέμορφη κοπέλα. Την πλησιάζω και με έναν δειλό και ντροπαλό τρόπο ρωτώ το όνομα της. Γυρνάει


με ένα μεγάλο χαμόγελο και μου απαντάει, Αλεξάνδρα. Μια μεγάλη φιλία ξεκίνησε εκείνο το βράδυ. Ο κύριος Γιώργος με μια συγκίνηση στο βλέμμα του συνεχίζει το διάβασμα του ημερολογίου παραλείποντας κάποιες ημέρες.

‘’16 Οκτωβρίου 1958’’ Ημέρα Πέμπτη. Ώρα έξι μετά μεσημβρίαν. Βρίσκομαι στο σπίτι και διαβάζω ένα βιβλίο. Μια ώρα μετά , σκέφτηκα να πάρω τηλέφωνο την Αλεξάνδρα για να της ζητήσω να βγούμε. Αποφασίσαμε να συναντηθούμε και πάλι στο μέρος που ανταλλάξαμε την πρώτη μας κουβέντα. Εκεί της ζήτησα το χέρι της για γάμο. Εκείνη είπε ότι θα έπρεπε να ρωτήσει πρώτα την οικογένειά της για αυτή την σημαντική πρόταση.

‘’18 Οκτωβρίου 1958 ‘’ Ημέρα Σάββατο. Ώρα επτά. Περιμένω με ανυπομονησία την απάντηση της Αλεξάνδρας. Παρατηρώ μια δυστυχία στο πρόσωπο της. Εκείνη μου απαντάει ότι ο πατέρας της δε συμφωνεί σε αυτό τον γάμο ,λόγω της κοινωνικής διαφοράς που υπήρχε ανάμεσα στις δυο οικογένειες. Αποφασίζω να πάω και να ζητήσω μόνος το χέρι της Αλεξάνδρας στο αρχοντικό της.

‘’26 Οκτωβρίου 1958’’ Ημέρα Κυριακή. Ώρα εννιά. Πήγα αποφασισμένος να μην αποτύχω ακόμη μια φορά. Πήγα με μια σκάλα στο παράθυρο της Αλεξάνδρας και της χτύπησα δυνατά το παραθυρόφυλλο. Άνοιξε αμέσως, όταν την είδα, της είπα σιγανόφωνα ότι ήταν η τελευταία μας ευκαιρία για να είμαστε μαζί. Εκείνη χωρίς δεύτερη σκέψη κατέβηκε από την σκάλα για να αρχίσει μια καινούργια ζωή μαζί μου.


‘’27 Oκτωβρίου 1958’’ Ημέρα Δευτέρα. Χαράματα έξι το πρωί. Επιτέλους η αγαπημένη μου Αλεξάνδρα έγινε δικιά μου.

‘’28 Οκτωβρίου 1958’’ Ημέρα Τρίτη, μάθαμε από τον πατέρα μου ότι όλοι μας ψάχνουν. Έτσι αποφασίσαμε να βρούμε μαζί τον πατέρα της και αν δεν συμφωνήσουμε, θα φύγουμε χωρίς να μας ξαναδεί ποτέ κανείς. Και έτσι έγινε, μη έχοντας άλλη επιλογή, συμφώνησε. Έναν μόλις μήνα μετά ορίστηκε η ημερομηνία του γάμου μας έτσι ώστε να μην αποκαλυφθεί η κατάσταση της Αλεξάνδρας που περίμενε ήδη παιδί .

‘’28 Νοεμβρίου 1958’’ Παντρευτήκαμε επιτέλους! Η σημερινή μέρα είναι η πιο ευτυχισμένη της ζωής μου! Οι οικογένειες μας ταιριάξανε δίχως καυγάδες και παράπονα! Ο κύριος Γιώργος απορροφημένος στο διάβασμα του ημερολογίου του, ξαφνιάζεται όταν ακούει την πόρτα να χτυπάει. Ανοίγει την πόρτα και βλέπει την εγγονή του να στέκεται εκεί. Βλέποντας την εγγονή του, ένα δάκρυ φάνηκε να κυλάει στο μάγουλο του καθώς σκέφτεται την αγαπητή του Αλεξάνδρα που με τόσο κόπο είχε κερδίσει στα νιάτα του και τόσο άδικα την έχασε στα γεράματα.

«ΤΑ ΦΥΛΑ ΣΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ» «Άτακτη φυγή…» Λουκία Λιάκου Νικολία Βιέννα Δήμητρα Μπενέκου Άσπα Καρρά


Οι γονείς μου τον τελευταίο καιρό δεν τα πάνε τόσο καλά .Συνεχώς τσακώνονται .Μερικές φορές πιστεύω πως φταίω εγώ .Δεν ξέρω τι να κάνω για να αλλάξω αυτή τη κατάσταση που επικρατεί στο σπίτι .Τις περισσότερες φορές βρίσκομαι σε υπερένταση ,με αποτέλεσμα να ξεσπάω στους φίλους μου και στους συμμαθητές μου .Όταν περνάει κάποια ώρα και ηρεμώ ,συνειδητοποιώ το λάθος μου και μετανιώνω διότι δεν φταίνε τα παιδιά για τα προβλήματα μου .Ο πατέρας μου εδώ και δυο μήνες έχει απολυθεί από την δουλειά του με αποτέλεσμα να βρίσκεται συνεχώς στην τσίτα .Από την άλλη ,η μητέρα μου προσπαθεί με κάθε τρόπο να διευκολύνει την οικονομική κατάσταση που επικρατεί. Από το πρωί ως το βράδυ καθαρίζει σκάλες μετά επιστρέφει στο σπίτι εξαντλημένη θέλοντας να κάνει και τις δουλειές του σπιτιού .Επιπλέον , ο μακροχρόνιος γάμος . Αυτή η καθημερινή ρουτίνα που πνίγει τους ανθρώπους αλλά και φθείρει την μεταξύ τους σχέση και τους προτρέπει να αναζητήσουν την περιπέτεια πέρα από την φυσική ροή των πραγμάτων. Γυρίζοντας στο σπίτι άκουσα τον εξής διάλογο : -Σταμάτα να μιλάς ,σε βαρέθηκα πια! -Αν δεν ήσασταν εσείς , θα είχα κάνει τη ζωή μου ακριβώς όπως την ονειρευόμουν. -Αν ήταν στο χέρι μου θα φρόντιζα να μην σε γνώριζα ποτέ. -Εύχομαι να εξαφανιζόσασταν για πάντα . -Δεν περίμενα καλύτερη αντιμετώπιση τέτοιος τεμπέλης που είσαι .Κοιτάς να βρεις χρήματα μόνο με εύκολους τρόπους χωρίς κόπο και αφοσίωση .Παλιό τζογαδόρε. -Την ζωή μου την ορίζω εγώ και δεν θα σου απολογηθώ σε καμία περίπτωση !


Ακούγοντας αυτά τα βαριά λόγια ,μέσα μου ένιωσα αβάσταχτη θλίψη και θυμό ,έτσι το έβαλα στα πόδια με σκοπό να φύγω όσο πιο μακριά τους γίνεται , χωρίς να ξέρουν που είμαι και τι κάνω. -Που είναι η μικρή ? Δεν τελείωσε ακόμα ? -Μα συνήθως αυτή την ώρα σχολάει, δεν ξέρω τι μπορεί να έχει συμβεί. -Θα καλέσω την διευθύντρια του σχολείου , κάτι θα ξέρει. -Δεν μου απάντησε κανείς! -Η μόνη λύση λοιπόν ,είναι να καλέσουμε την αστυνομία. -Άχ ,αν πάθει κάτι θα τρελαθώ. Σαν να έχει λίγο ψύχρα, αρχίζει να νυχτώνει κιόλας . Τα παράθυρα της οικοδομής είναι χαλασμένα και απέξω ακούγονται περίεργοι ήχοι. Αρχίζω να φοβάμαι ... θα 'θελα να ήμουν σπίτι μου. Δεν θα αντέξω για πολύ εδώ και είναι σίγουρο ότι απο ώρα σε ώρα θα με βρούν. -Βένια , που είσαι ? -Κύριε αστυνόμε , βρείτε τη σας παρακαλώ. -Κάνουμε ό,τι μπορούμε .Ευελπιστούμε να βρεθεί σύντομα η κόρη σας κι αυτός ο εφιάλτης να λάβει τέλος. -Πφφ! Έχει περάσει αρκετά η ώρα κοντεύει μεσάνυχτα . -Τι να κάνει άραγε το παιδάκι μας μες το κρύο ? Σπαράζει η καδιά μου όσο το σκέφτομαι. -Μην βάζουμε με το νου μας το κακό.Ας προσπαθήσουμε να είμαστε αισιόδοξοι, πιστεύοντας οτι θα βρεθεί. Τότε ακούστηκε μια δυνατή φωνή :


-Μαμά , μπαμπά εδώ είμαι ! . Αυτή την στιγμή την έσφιξαν στην αγκαλιά τους και είπαν :-Μη μας το κάνεις ποτέ ξανά αυτό, μας τρόμαξες πολύ το ξέρεις ? -Συγγνώμη ήταν μια παρορμητική αντίδραση , καθώς άκουσα τον έντονο καβγά που είχατε μεταξύ σας. -Έχεις δίκιο για όλα. Εμείς απ΄ την μεριά μας σου υποσχόμαστε πως δεν θα ξανά επαναληφθεί κάτι τέτοιο . Από εδώ και πέρα θα επικρατεί ηρεμία στο σπίτι μας. Θα είμαστε ενωμένοι για πάντα !

‘’Απαγορευμένη Αγάπη’’ ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΙΧΑΣ ΝΙΚΟΣ ΒΙΕΝΝΑΣ ΛΟΥΚΑΣ

Βρισκόμουν σε ένα όμορφο χωριό της Ελλάδας στις αρχές του Απρίλη το έτος 1918 .Ήταν ένα από τα πολλά ταξίδια που έκανα τον τελευταίο καιρό .Το συγκεκριμένο όμως είχε κάτι το ξεχωριστό, είχα περάσει πολύ περισσότερο χρόνο από όσο συνήθιζα σ’ αυτό το μέρος και αυτό γιατί γνώρισα μία γυναίκα που μου άλλαξε τη ζωή. Ήμουν έξω από την εκκλησία του χωριού περιμένοντας να εμφανιστεί .Ξαφνικά την αντίκρισα! Με κοίταξε όπως έκανα κι εγώ κάθε φορά , αφού δεν γινόταν να την πλησιάσω μέσα στο πλήθος που έμοιαζε σαν τοίχος αδιαπέραστος ανάμεσά μας .Φυσικά ήταν λογικό, αν σκεφτεί κανείς τις απόψεις και τις αντιλήψεις που υπάρχουν αυτή την εποχή. Το έχω σκεφτεί πολλές φορές, πώς είναι δυνατόν να εμποδίζουν με αυτό τον τρόπο τις ανθρώπινες σχέσεις, τον έρωτα , την αγάπη; Μόλις γύρισα στο μικρό ξενοδοχείο όπου έμενα, δεν έβλεπα την ώρα να ξαναφύγω ώστε να συναντήσω την αγαπημένη μου. Με κατακλύσανε οι σκέψεις… πώς θα συνεχιστεί αυτή η σχέση μεταξύ μας; Πώς θα καταλήξουμε; Πολλές φορές αισθάνομαι πως πρέπει


να την πάρω και να φύγουμε, όμως αυτό δεν μπορεί να γίνει ,είναι μόνο μία παρόρμηση. Ίσως είναι καλύτερα και για τους δυο μας να χωρίσουμε. Το ίδιο βράδυ συναντηθήκαμε κρυφά όπως συνηθίζαμε τον τελευταίο καιρό. Εκείνη άργησε μερικά λεπτά αλλά ήρθε .Μου φάνηκε ανήσυχη και το πρόσωπό της ήταν αλαφιασμένο. Δεν μπορώ να μείνω για πολύ. Ο πατέρας μου έμαθε για μας από έναν γνωστό του που μας είδε. Τον ξέρω καλά ,δεν θα ενέκρινε καν έναν έντιμο γάμο. Τι θα πει αυτό; την ρώτησα. - Θα πει ότι πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να συνεχίσουμε τη σχέση μας ό,τι και αν σημαίνει αυτό. Δεν αντέχω άλλο αυτή την καταπίεση. Ο πατέρας μου είναι πολύ αυστηρός, πάντα ήθελε να με παντρέψει με έναν ευκατάστατο άντρα που ο ίδιος θα επέλεγε και προπάντων θα ήταν από το χωριό μας ,δεν ανέχεται τους ξένους. Εννοείται πως δεν θα με ρωτούσε για τίποτα από αυτά! Έμεινα τόσο έκπληκτος από τα λόγια της που δεν ήξερα τι να πω. Πολλές φορές σκεφτόμουν ότι θα ήθελες να σταματήσουμε να βλεπόμαστε μια για πάντα, πόσο μάλλον με την τροπή που πήραν τώρα τα πράγματα. Όμως αυτό που είπες τώρα είναι καταπληκτικό , μάλλον ήρθε η ώρα να σου πω κάτι που σκεφτόμουν από καιρό αλλά φάνταζε απλησίαστο. Δίστασα λίγο, εκείνη με παρότρυνε να συνεχίσω. -Ίσως … δηλαδή αν το ήθελες και εσύ, θα μπορούσαμε να φύγουμε κρυφά μαζί από εδώ, είμαστε νέοι και δε θα μας εμποδίσει τίποτα . - Το λες αλήθεια; Μα, Όχι! δεν είναι δυνατόν να συμβεί κάτι τέτοιο. -Κι όμως είναι, αρκεί να το θέλεις ,της είπα. -Θέλω !Μου απάντησε. -Τότε τα λόγια είναι περιττά ,είναι καιρός για πράξεις. Πέρασαν τρεις μέρες από τότε, καταστρώσαμε το σχέδιό μας και επιτέλους πήραμε την κατάσταση στα χέρια μας. Δεν έχει σημασία τι συνέβη τελικά .Αυτό που μετράει είναι ότι κάναμε την επανάστασή μας σε μία κοινωνία που καταπνίγει τα αισθήματα και τις αληθινές σχέσεις των ανθρώπων.


ΑΡΒΑΝΙΤΣΑ: ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΜΑΣ Ο Ελληνικός Ορειβατικός Σύνδεσμος Κυριακίου διοργανώνει, το Μουσικό Φεστιβάλ Δάσους, στην πανέμορφη Αρβανίτσα, ή αλλιώς το μοναδικό 3ήμερο φεστιβάλ ελληνικής μουσικής κοντά στην Αττική, που πραγματοποιείται σε ένα τόσο ιδιαίτερο τοπίο: To οροπέδιο που ξεπροβάλλει ανάμεσα στα έλατα του Ελικώνα, σε υψόμετρο 1000 μέτρων. Από το 2012, που ξεκίνησε ο θεσμός, ο ΕΟΣ Κυριακίου έχει να επιδείξει ένα εξαιρετικό πρόγραμμα μετακλήσεων, αφού από τη σκηνή του έχουν παρελάσει οι πλέον αγαπημένοι ερμηνευτές και τραγουδοποιοί της εποχής.


E typos kyriaki  
E typos kyriaki  
Advertisement