Page 1


juni

editie

Kaller Editoriaal

2

Column

3

Schooltrip: KBIN Brussel

4

Topstory: eindreis Italië

5

Spotlight: schooltoneel

7

Schooltrip: Venetië van België

9

Schoolproject: William Stroobant

10

School event: sportdag

13

Pro&contra

14

Filmtips

15

Schoolfun

17

Eindreis Italië > p. 5

Schooltoneel > p. 7

Het verhaal van een kind van de bevrijding > p. 10


Editoriaal

“Hora ruit, tempus fluit”. De tijd vliegt razendsnel voorbij.

Hoe hoger geschoold, hoe kleiner de kans werkzoekend te blijven.

Het schooljaar 2012-2013 is alweer ten einde en een welverdiende zomervakantie staat voor de deur.

ASO-jongeren zijn voorbereid op het hoger onderwijs en hebben heel wat potentiëel om verder te studeren, maar velen benutten hun capaciteiten nog té weinig!

De meeste leerlingen hebben het schooljaar met succes afgerond en klimmen een trapje hogerop in hun schoolloopbaan. Inspanning en hard werken worden beloond met ontspanning en nietsdoen. De boog kan (en mag) niet altijd gespannen staan! Dus volop genieten maar, na eerst goed te hebben nagedacht over de studiekeuze voor volgend schooljaar. Wie doordacht en gemotiveerd kiest, kiest beter, en behaalt ook betere studieresultaten, zo blijkt uit onderzoek. Voor onze ‘allumni’ is 30 juni 2013 ook een speciaal moment in hun schoolcarrière, een datum die ze zullen onthouden als de dag waarop ze definitief een punt zetten achter hun schoolcarrière in het secundair onderwijs, de dag waarop ze KA Lier en hun KAL-leraren vaarwel zeggen, de dag die het beginpunt is van een nieuwe fase in hun leven.

Sommige hogere opleidingen bieden meer kansen dan andere: professionele bachelors bij voorbeeld doen het erg goed, omdat die opleidingen meestal zeer arbeidsgericht zijn. Ook de masteropleidingen scoren zeer goed, vooral de zogenaamde STEM-opleidingen (Science, Technology, Engineering en Mathematics). Zij bieden de meeste kansen op het vinden van een eerste aantrekkelijke job. Ook voor de andere ‘bredere’ academische bredere hogere opleidingen liggen de kaarten gunstig. Het is wel belangrijk om voldoende ruim op zoek te gaan in de openstaande vacatures.

Ik zou het in deze Kaller even willen hebben over het thema: “Aan de slag na je studie”. De VDAB publiceerde onlangs de resultaten van een uitgebreide studie rond schoolverlaters en concludeert: “Opleiding bepaalt de arbeidskansen van schoolverlaters”. Ondanks het negativisme en alle doemdenken in de pers en de media, zijn volgens dit rapport bijna negen op de tien jongeren na het afstuderen aan het werk. Dit is zeker geen slecht resultaat en moet onze jongeren motiveren. Enkele vaststellingen die blijken uit het rapport: Wie ongediplomeerd is, presteert zwak op de arbeidsmarkt, terwijl een hoger opgeleide doorgaans wel binnen het jaar een job heeft. Wie geen diploma secundair onderwijs behaalt, maakt zeer weinig kans om werk te vinden. Vandaag komen nog steeds één op de acht jongeren zonder het diploma secundair onderwijs op de arbeidsmarkt terecht. Bijna de helft van hen hebben een jaar later nog steeds geen werk.

Onze hedendaagse arbeidsmarkt wordt nog te vaak gedomineerd door het gezegde ‘onbekend maakt onbemind’. En werken anno 2013 betekent niet dat je tot aan je pensioen in hetzelfde bedrijf en in dezelfde functie moet blijven. Belangrijk is dat je gemotiveerd op zoek gaat, dat je flexibel bent, dat je ervaring opdoet en dat je ervoor gaat. Laat ik het verwoorden met de omgekeerde wet van Murphy: “Als je wil dat iets lukt, zal het ook lukken”! Niemand bereikt de top zonder hard te werken. Sine labor nihil! Ik wens u allen een welverdiende en deugddoende zomervakantie!

Ilse De Bast Directeur KA Lier KA Lier. Inspirerend. Verrijkend. Ambitieus.

2 | Kaller 2012-2013 | Editoriaal


Column

Onderzoekscompetenties: nervous breakdown in 5 stappen

Crisis! Wie had er nu al gedacht een eindwerk te moeten schrijven!? Dat was toch iets voor het hoger onderwijs!? Het begon allemaal op de befaamde drie september (de eerste schooldag). Toen hebben we onze cursus van onderzoekscompetentie gekregen (Whut?) en werd ons eerste crisispunt al werkelijkheid: EEN ONDERWERP. Het moest ook nog eens maatschappelijk relevant zijn (Och zot?)!? Hoe vinden we dat nu weer? Denkt mijnheer De Cleen dat we allemaal onderzoekers in spe zijn? *6HW#oekniwoar!* Na uren bloed, zweet en tranen (NOG NOOIT ZO HARD AFGEZIEN) hadden we toch iets… of niets? Dat moest onze leuke, opdrachtgevende crisisleider, mijnheer De Cleen nog zeggen. We waren door het dolle heen toen hij ons onderwerp goedkeurde. Tenminste al goed bezig, niet wetende wat de toekomst ons ging brengen. Mijnheer, wat nu? Naar de bibliotheek, zei hij, boeken zoeken! Boeken zoeken? Boeken zoeken? (Mag het internet niet?) Er was geen ontkomen aan, we werden de bibliotheek ingejaagd. OEF! We hadden boeken gevonden! Gelukkig waren we daar vanaf. Maar nu moesten we de literatuur nog samenvatten! Crisis nummer 2! Uren typen achter de computer en gek worden van elk lettertje dat er op dat scherm kwam! Tot je scheel zag en krampen had in je vingers. Wat waren we blij dat dit monnikenwerkje achter de rug was. We hadden het zwaarste gehad, dachten we! Maar daar stond mijnheer De Cleen weer met de mededeling dat we een eigen onderzoek moesten doen, met enquêtes! Leuk! Wat enquêtes afnemen, dat kan niet moeilijk zijn. Opstellen en afnemen, dat ging goed. Ze turven?!

3| Kaller 2012-2013 | Column

Wat is dat voor een woord?? Uittellen? Nee, mijnheer, dat meen je toch niet?? Dat zijn er wel 100! *GEDULD HEBBEN – HEBBEN WE NIET* Crisis nummer 3! YES! Eindelijk die enquêtes geturfd. Mijnheer zeg alsjeblieft dat we bijna klaar zijn want we worden GEK. GEK. Oh, nee, het was nog niet gedaan. “Ja, mannen, even luisteren. Nu gaan jullie al die gegevens in een Excel-bestandje zetten en naar mij doorsturen. Deze moet je ook in je eindwerkbundeltje zetten.” – Mijnheer De Cleen *DA MEENDE TOCH NIE!?* Crisis nummer 4! Je kan je niet inbeelden hoeveel formules er in één bestand kunnen staan! Dit maal dat, dit delen door dat, … Compleet dolgedraaid waren we op het einde. Nog een besluit en het was af! Eindelijk konden we het printen en afgeven! We waren uitgeput en opgelucht! Het was echter van korte duur, want er kwam er ene af met het geweldige idee van een mondelinge presentatie? Hahaha, die is erg grappig, mijnheer!!! (Sarcastisch) Maximum 20 minuten, met de belangrijkste bevindingen, niet te saai.. en liefst nog origineel ook! Crisis nummer 5! Oh ja, het is een belangrijke presentatie, zei hij, dus je kan er niet staan als een landloper. Wat? Nog optutten ook?! (LIKE BARBIE AND KEN?!) EIND GOED AL GOED. Hopelijk moeten we dit van ons leven niet meer doen! Dank u, mijnheer, voor de aangename, stressvolle lessen! M.v.g. Laura Gysbrechts, Niels Vanoppen (en 6HW!)


School

trip

Uitstap naar het natuurhistorisch museum te Brussel

In januari bezochten we met onze zesdejaars het Koninklijk Belgisch Instituut voor Natuurwetenschappen te Brussel. Doel van deze uitstap was om een wandeling te maken doorheen de evolutie van het leven op aarde. Het museum herbergt een schat aan didactisch materiaal. Beroemd is uiteraard de Galerij van de Dinosauriërs en deze trok meteen veel belangstelling. Het is de grootste tentoonstelling van dino’s in Europa. In de zaal van de evolutie van de mens werden we bijgestaan door een gids, die ons wegwijs maakte in onze eigen stamboom. Wie heeft zich ‘s avonds voor de spiegel nog onderzocht op neanderthalerkenmerken? Aan het einde van ons bezoek kwamen we nog een Lierenaar tegen: de mammoet die in 1860 werd opgegraven bij het aanleggen van de afleidingsvaart van de Nete. Natuurlijk moesten we daar even mee op de foto!

4| Kaller 2012-2013 | Schooltrip


Top

Story

Anekdotes over onze ‘zonnige’ Italiëreis

We zijn dit schooljaar voor het eerst een paar dagen weggeweest met heel het 6e jaar. Dit jaar niet naar Barcelona, maar naar la bella Italia! Maar zo mooi was het niet.. aangekomen in Venetië begon het nog eens te gieten ook. Het leek op een HURRICANE! Ik vond het jammer dat onze GWP met regen begon, ik dacht dat ik `eraan zou gaan` want ik ben iemand die zon nodig heeft om te overleven. De ‘Kerkie’ maakte het nog erger door ons op een GPS-tocht te sturen. Hij die begot zelf verkeerd liep met een GPS in de hand, dat kan tellen als leerkracht aardrijkskunde. Was hij nu helemaal op zijn hoofd gevallen?! Door zo’n weer zou je nog geen hond jagen. Gelukkig hebben we in Rome wel de zon gezien. Het beste moment van de reis was de mannenavond in La Torre, maar daar kan ik niet over uitweiden. What happens at la torre, stay s at La Torre. We hebben een prachtige reis beleefd in Italië. Het is grappig hoe een tripje naar het buitenland een sterke band creëert tussen de groepsleden. -KarimWe waren nog niet aan de scheve toren van Pisa of alles liep al scheef in Venetië. Venetië was echt een unieke plaats om te zien, vol met kleine winkeltjes die allerlei snuisterijen verkochten en vele andere

5| Kaller 2012-2013 | Top story

bezienswaardigheden. Het enige nadeel was de regen, en er was veeeeeeel regen. Onze leerkrachten vonden het natuurlijk een fantastisch idee om ons op GPS-tocht te sturen. Doordat Venetië in het water ligt, overstromen de straten bij de minste regen. Met een GPS die niet werkte, of slechte kaartlezers, vertrokken we. Na een kleine 5 minuten waren we al verdwaald en het was niet makkelijk om met je paraplu te navigeren door de zéér smalle steegjes. Ik had natuurlijk een grote paraplu waarmee ik overal bleef hangen. Nadat ik door het zoveelste steegje was gegaan, continu rekening houdend met de parapluetiquette, sloeg het noodlot toe… Het steeds smaller wordende steegje was te klein geworden en ik bleef hangen met mijn paraplu, hij zat vast, muurvast. Na minutenlang trekken en sleuren, onder het luid gelach van mijn altijd behulpzame teamgenoten, kwam hij uiteindelijk los, maar had hij de nodige misvormingen. Ten einde raad, wandelden we doelloos rond. De mooie stad begon haar schoonheid te verliezen naarmate het water de straten opslokte en de geur van pizza werd verdrongen door de geur van naar natte hond riekende regen. Hongerig, wanhopig, boos, zo kon je de sfeer omschrijven. De


samenhorigheid was zoek. Onze groep splitste, waarna Ali en ik een lekkere warme chocomelk gingen drinken. Toen we terug vertrokken, was het weer nog steeds niet veranderd en liepen we naar het verzamelpunt. Nadat ik de leerkrachten tegenkwam en die mij vroegen wat er was gebeurd met mijn paraplu, vertelde ik hun dus hetzelfde verhaal, net als mijn teamgenoten konden zij ook niet meer stoppen met lachen en droop ik dus af, letterlijk en figuurlijk. -Olgun Aktepe‘Parapluutje, parasolletje, ééntje voor de regen, ééntje voor de zon.’ Nog nooit hebben we het regenlied zo vaak in harmonie gezongen als in Venetië. Venetië, een waterstad, stond ook letterlijk onder water. We waanden ons precies in de Disneysardienen stonden te gapen op de plaats waar een film, De Kleine Zeemeermin. Regenachtige dagen goede week geleden de paus was verkozen! Het leek stonden ons te wachten in Venetië, maar we waren geschiedenis in het echt. vastberaden onze zonnige glimlach niet zomaar van Tot slot, als we het eten, de onze gezichtjes te laten vegen door mensen, de architectuur, de “Regenachtige dagen stonden ons te wachten een beetje regen. Als dappere kunst, de taal, kortom de in Venetië, maar we waren vastberaden onze musketiers schermden we ons af cultuur in zijn geheel zonnige glimlach niet zomaar van onze tegen de regen. Zo maakten we er beschouwen, komen we uit gezichtjes te laten vegen door een beetje toch een feestje van! Het was op een zeldzame, klassieke regen.” prachtig om te zien hoe we door de schoonheid, genaamd Bella plassen huppelden. Het was zalig Italia, die we altijd bij ons zullen dragen. Het is iets om te voelen hoe we onze innerlijke kracht wat we nooit in de klas hadden kunnen leren. gebruikten om ons goede humeur mee te dragen op ons gelaat. Als we niet de prachtige historische - Jacqueline en Jessica trappen en bruggen van Venetië beklommen om de wonderbaarlijke glasnijverheid van de Italiaanse ambachtslieden te bewonderen, waren we op zee aan het duelleren met de ontembare Venetiaanse golven. Uiteindelijk kwam er hoop door het mistgordijn van regen, de buschauffeurs wisten ons te vertellen dat het goed weer ging zijn in Pisa. Nadat we onze maagjes goed hadden gevuld met pizza, gingen we naar de toren van Pisa. Echt wonderbaarlijk: alles stond ineens schots en scheef! We dachten dat Rome toch wel de meest cultuurrijke stad van Italië ging zijn, maar Firenze bewees het tegendeel: de dom, de Medici-kapellen, het piazza della signoria met de valse David van Michelangelo en de vele, vele kerken waarover meneer Gellens— leerkracht zedenleer nota bene— niet kon zwijgen. Aangekomen in Rome, scheen eindelijk de zon! Maar de zonnecrème werd vervangen door heilige olie toen we het Vaticaan gingen bezoeken. Nog nooit in ons leven hebben we zo’n groot conflict tussen twee emoties ervaren. Bewondering en laatdunkendheid waren beide van de partij. Men moet niet tot de katholieke gemeenschap behoren om diepe appreciatie te ontwikkelen voor de architecturale wonderen die door de mens gecreëerd zijn. Het plafond in de Sixtijnse kapel was adembenemend. Het kon ons niet deren dat we er als opeengepakte

6| Kaller 2012-2013 | Top story


Spot

light

Acting is happy agony

Dit is het uur! Dit is de dag… van ons schooltoneel en mijn moment om eens acteur te zijn. Het is eens iets anders dan elke dag voor je klas te acteren. Ik weet het, menig lezer zal bij het lezen zijn het script, te veel schrik om de ander pijn te doen wenkbrauwen fronsen en zich enigszins angstig tijdens de meer gewelddadige scènes en .. o ja, de afvragen waarom je je aan het acteren op een podium kusscène of beter gezegd het gebrek eraan! zou wagen. Eerlijk gezegd… a spirit of the moment Gedurende alle repetities die ik heb bijgewoond, heb thing? Toen ik het script onder ogen kreeg, was ik ik geen enkele keer een passionele kus gezien en dit meteen verkocht. Het verhaal had alles wat je maar in een verhaal waar liefde toch een pertinente rol kon wensen om aangrijpend en meeslepend te zijn: speelde. Kenzo en Melissa, de hoofdrolspelers, het harde leven in een vrouwengevangenis, konden het niet over hun hart krijgen om hun geliefde mishandelingen die schreeuwen om aan te bedriegen met een geacteerde kus. de grote klok gehangen te worden, “Hoe mooi en idealistisch Het moet gezegd zijn: hoe mooi en gevangenen die snode plannen smeden idealistisch kan liefde toch zijn… Hoe het kan liefde toch zijn…” om te ontsnappen,... Hoe uitzichtloos de verhaal echter met de nodige passie kon situatie ook was, er bleef toch een sprankeltje hoop. gebracht worden, was een groot vraagteken. Tot de Al was het maar de hoop op een onmogelijke liefde vondst van de ‘duimkus’! U leest het goed! Zij hebben van één van de gevangenen. Zeg nu zelf.. om aan een elkaar nooit passioneel op de lippen gekust! Met een dergelijk spektakelstuk te mogen deelnemen, daar handigheidje slaagde hij erin om eerst zijn duim op zou je toch direct voor tekenen! Dus vroeg ik een haar mond te leggen en die te kussen. Met deze bescheiden bijrolletje en de rol van een ietwat vondst konden we in elk geval het podium op.. of laat kritische journalist die de gevangenis kwam bezoeken het me anders zeggen: MOESTEN we het podium op! om onrecht aan de kaak te stellen, was nog open. Het Of het gewerkt heeft? Wel, aan het aantal ooh’s en was een rol waar ik me wel in kon vinden. aah’s die te horen waren tijdens de voorstellingen op De repetities verliepen niet altijd van een leien dakje. dat moment, denk ik niet dat er veel toeschouwers Integendeel, voordat ieder goed en wel in zijn rol zat, iets in de mot hadden. stonden we al op het podium. Daarvoor was het Naast mijn kleine rol op het podium, had ik de grote eerlijk gezegd … een catastrofe! Te veel aflezen van eer toneelmeester achter de schermen te mogen zijn

7 | Kaller 2012– 2013 | Spotlight


en te zorgen dat iedereen op tijd op de bühne stond. Wat me eerst een zeer eenvoudige taak leek, ontaardde al snel in een nachtmerrie. Niet omdat ik de taak grotendeels in het duister achter de schermen uitoefende, maar vooral omdat onze acteurs accessoires kwijtspeelden, of omdat acteurs verdwenen die het podium op moesten…. Raar maar waar, ik ben meer doodgegaan van de stress achter de schermen dan op het podium want – voor ik het vergeet te vertellen – uiteindelijk moest ik ook nog het podium op om mijn kleine bijdrage aan het stuk te leveren. Ik had het perfect uitgekiend hoe ik mijn rol zou brengen.. een grote kodak om mijn nek, een notablokje in de hand, een Di Rupo-accentje... wat heeft een journalist nog meer nodig? En ja, ik beken.. zonder blikken of blozen. Alle verhalen die de ronde deden over dat notablokje zijn waar: ik was de enige acteur met tekst in zijn hand. Hilariteit alom toen ik nog een regel vergat te zeggen tijdens één van onze voorstellingen! Jess die op mijn tekst moest inpikken, kon er niet mee lachen. Ik heb het na die voorstelling mogen horen! Mijn oren gloeien nog.. Ik denk dat ze geschiedenis heeft geschreven door als eerste leerling een standje aan een leraar te geven! Was ik blij dat ze de zweep niet meer vast had. Inderdaad, LOL. Vergeef mij het gebruik van sms-taal, maar een betere omschrijving had ik niet. Ach, het toont in elk geval dat we zeer geëngageerd en betrokken waren om het zo goed mogelijk te doen. En of we goed waren.. ik weet het: eigen stoef stinkt. Maar hier mag het gezegd zijn: we waren goed, zonder meer. Onze hoofdrolspelers,

Melissa en Kenzo, waren aangrijpend, zelfs met de duimkus! Jessica was schitterend met een zweep in haar rol van sadistische opzichter. Ik durf zelfs te stellen dat niemand beter gecast was dan zij voor deze rol! Van Mesut, als de zeer strenge gevangenisdirecteur senor Frei, zou je echt schrik krijgen! Hoe hij de nepsigaar doofde op de arm van Melissa.. Ook Isaia was geweldig in zijn rol van senor Alvarez. Onze gevangenen hebben het er geweldig van afgebracht! Met de mishandelingen die zij moesten doorstaan... Nena, onze zieke gevangene, leek echt te ijlen toen ze “Roze olifanten! Roze olifanten!” riep. En wat te zeggen van Louise. Achter de schermen lag ze letterlijk te creperen van de buikpijn, maar dat hield haar niet tegen om haar rol te spelen. Bieke was als gevangene met een paar vijzen los, ronduit grappig! Hilarisch zelfs. Inderdaad, er werd gelachen... en dat voor een stuk vol drama. Als ik er nu op terugkijk, dan ben ik alle hectiek vergeten en denk ik: met zo’n geweldige crew kun je toch niet anders dan volgend jaar opnieuw meedoen! After all “acting is happy agony”. Jean-Paul Sartre wist waarover hij sprak. - P. De Cleen -

8 | Kaller 2012– 2013 | Spotlight


School

trip

Het Venetië van België, het is eens iets anders dan het Venetië van Italië!

De week begon al goed voor de thuisblijvers van de Italiëreis: we konden lekker uitslapen en onze dag was niet erg vermoeiend. We hebben een planning gemaakt voor de rest van de week en voor de rest hebben we onze route uitgestippeld richting Brugge, het Venetië van België. Op dinsdag namen we de trein naar Brugge waar mevrouw De Hondt op ons zat te wachten. Ze heeft wel lang moeten wachten omdat de trein, zoals nogal eens voorvalt, te laat was. Ons bezoek aan het Historium heeft ons een beeld gegeven van het leven in de 15e eeuw. Volgens velen is het Historium een teleurstelling en voldoet het niet aan de verwachtingen, maar wij ervoeren het echter helemaal anders. Toen we binnenkwamen, was er een mysterieuze sfeer aanwezig die onze interesse wekte. De poppen waren zeer origineel en, aan de andere kant, ook vrij eng omdat ze zo echt leken. Na een lange wandeling in de regen verheugden we ons op een heerlijke pizza en droogte. Hierna mochten we een halfuurtje vrij rondlopen, maar aangezien we eerder die dag verloren waren gelopen door de gidsen die geen kaart konden lezen, zat dit er niet meer in. Na een vermoeiende, maar leuke dag keerden we terug naar het station, waar we afscheid namen van mevrouw De Hondt. We kwamen na een verkeerde trein genomen te hebben toch aan in Lier.

9| Kaller 2012-2013 | School trip

Op woensdag maakten we opdrachten i.v.m. het Historium en was er tijd voor een quiz die Bilal en Solaïman wonnen. Op de 2e plaats met een half punt verschil eindigden Assia en Rani en de `verliezers` waren Naomi en Shani, maar ja, meedoen is belangrijker dan winnen. Allé, dat hebben we horen zeggen. Donderdag mochten we weer om 9:05 beginnen. We begonnen met opzoekwerk over een Italiaanse stad. We moesten een fotoreportage maken aan de hand van 40 foto’s verdeeld over verschillende categorieën. Hier kregen we twee uur voor en we moesten het later voorstellen aan de leerkracht. Het derde uur kregen we een virtuele rondleiding door Rome van mevrouw Cloostermans. Het vierde en vijfde uur mochten we verder werken aan onze groepstaak. Om 13.00 stond de Italiaanse film Gomorra op het programma. Deze bleek niet zo goed te zijn als we hadden gehoopt. Na de film mochten we naar huis gaan. - Assia -


School

project

Het verhaal van een kind van de bevrijding: William Stroobant

De loop van de geschiedenis kan mensenlevens drastisch beïnvloeden. Hoe de Tweede Wereldoorlog mensen bij elkaar bracht en weer uit elkaar rukte, mochten de leerlingen van 5 LT onderzoeken in een onderzoeksproject geschiedenis. Nena Van de Wouwer en Sofie Verhoeven maakten kennis met William Stroobants, een kind van de bevrijding. Ze penden het verhaal neer van de indrukwekkende zoektocht naar zijn vader. Als kind merkte William terloops op dat hij geboren contact met Willliam, vooral dankzij zijn immer was voor het huwelijk van zijn ‘ouders’, maar begripvolle echtgenote. William ontmoette zijn daarover mocht niets gevraagd worden. Het was vader uiteindelijk voor het eerst toen hij vijftig was. pas toen hij huwde dat de tongen los kwamen over Nena en Sofie penden het verhaal van zijn zijn afkomst. Ria, de echtgenote van William, zoektocht neer. Maar omdat ook de leerlingen van vertelde William alle dorpsroddels. De vader van de zesdes best wel nieuwsgierig waren naar het William bleek een Amerikaanse soldaat te zijn die bijzondere levensverhaal van deze man, kwam het land was komen bevrijden en het hart van William vertellen voor een volle maar muisstille Williams moeder had gebroken. Zoeken naar zijn studiezaal… vader was op dat moment niet echt aan de orde Hier leest u wat Sofie en Nena over William voor William. Hij wilde schreven. De vader van William bleek een niemands leven overhoop Na het einde van de Tweede halen door plots op te duiken Wereldoorlog werd België Amerikaanse soldaat te zijn die het land en bleef in het ongewisse overspoeld door een geluksgolf. was komen bevrijden en het hart van over zijn afkomst. Eindelijk was het feest na al de Williams moeder had gebroken. Pas begin jaren ’90 besloot ontberingen van de oorlog. William op zoek te gaan naar wie zijn vader was Jonge soldaten uit de VS kwamen het land bevrijden naar aanleiding van een krantenartikel. In een en duizenden meisjes werden smoorverliefd op tijdperk zonder internet, e-mail en facebook kostte deze helden. het hem via verschillende tussenpersonen, een Er ontstonden ernstige maar ook vluchtige aantal sporen die dood liepen en een advertentie in romances. Sommige meisjes gingen hun liefje de krant meer dan twee jaar om zijn vader te achterna met een zogenaamde bruidjesboot, die de traceren. meisjes naar het land van hun Noord-Amerikaanse Het zou een verhaal worden met een happy ending. geliefde soldaten bracht. Na de roes en de euforie Williams vader reageerde positief op de vraag naar van de bevrijding volgde de ontnuchtering toen 10| Kaller 2012-2013 | School project


ontmoeting zou vreugde kunnen brengen voor de vader, maar ook voor het kind dat al zo lang zonder vader had moeten leven. Sommige kinderen hebben er niet al te veel onder geleden, andere zijn wel heelhuids door hun jeugd geraakt en zijn wel liefdevol opgevoed, maar dit is duidelijk een minderheid. Een van deze kinderen is William Stroobants. Hij is nu een man van 68. Wij interviewden William Stroobants, een bevrijdingskind, over de zoektocht naar zijn vader. William begint zijn zoektocht 22 jaar geleden, in

duizenden meisjes zwanger bleken. Naar schatting 8000 kinderen werden rond 1944 in België verwekt in deze omstandigheden. Veel meisjes bleven echter ontgoocheld achter en hoorden nooit meer iets van hun grote helden... Eenmaal terug thuis vergaten vele soldaten hun liefjes. De meeste bevrijdingskinderen gingen geen gemakkelijk leven tegemoet. Veel moeders probeerden hun kinderen te verbergen voor de buitenwereld en ze groeiden op in geweld. Een oplossing voor de jonge moeders was hun kind overdragen aan hun ouders waardoor vele bevrijdingskinderen opgevoed werden door hun grootouders in de waan dat het hun biologische ouders waren. Dit was niet de enige reden waarom ze een slechte kindertijd hadden. Vaak voelden ze zich ook anders dan de andere kinderen. Mensen keken hen na en fluisterden dingen achter hun rug, kinderen krijgen buiten het huwelijk werd immers aanzien als een zonde. Er bestonden tehuizen voor jonge moeders die moesten bevallen. Hier mochten ze zogezegd kiezen tussen het kind bijhouden of afstaan aan adoptie. Maar in werkelijkheid werden ze vaak gedwongen tot adoptie. Een veel voorkomende methode van de tehuizen was om de moeders te blinddoeken tijdens de geboorte van hun kind. Hun handen werden op hun rug vastgebonden wanneer ze hun baby’s de eerste maanden moesten voeden. Ze hebben hun baby’s nooit kunnen zien of aanraken. Veel kinderen zaten ook met vragen over hun afkomst. Velen hadden het dus niet gemakkelijk, veel kinderen probeerden hun vader te bereiken en als dat dan lukte leverde dit al te vaak ook geen goede resultaten op; enkele veteranen waren spijtig genoeg niet geïnteresseerd in de zoon of dochter die ze in België hadden verwekt. Ze hadden ondertussen een eigen leven opgebouwd en hun vroegere relaties hadden ze volledig afgesloten. Hun enige wens was hun vader in de ogen kunnen kijken en voor het eerst ‘hallo’ te kunnen zeggen. Hun eisen waren niet groot en hun motieven waren heel eerlijk, ze wilden immers enkel stukken van het verleden linken aan gezichten uit het heden. Een

11| Kaller 2012-2013 | School project

1991. Met zijn moeder heeft hij geen hechte band, onder meer omdat William haar herinnert aan Murray. William rekent dus ook niet op de steun van zijn moeder. Vandaag is William getrouwd met Ria, die tijdens zijn hele zoektocht volledig achter hem staat. Tijdens een reis met het vliegtuig leest William een artikel over Olga Rains, een oorlogsbruid die nu gehuwd is met haar geliefde Lloyd Rains. Zij trekt zich het lot aan van de vele bevrijdingskinderen in West-Europa en ze doet opzoekingen naar verloren vaders. William heeft kort daarna een ontmoeting met Olga in Brussel naar aanleiding van een tvprogramma.

In 1992 start William het onderzoek via de Londense Pamela Winfield van de organisatie TRACE. Zij onderzoekt in Engeland de situatie van ongeveer 80 000 kinderen. William wordt onmiddellijk doorverwezen naar Bud Shapard in West Virginia USA. Shapard heeft toegang tot alle


Amerikaanse documenten omdat hij hoofd is van de administratie van een indianenreservaat. William schrijft Shapard een eerste brief en wacht op antwoord. Ondertussen schrijft William brieven naar verschillende organisaties zoals de Amerikaanse ambassade, de Veterans Association New York, National Personnel Records, National Military Records en New York City Hall. Maar dit levert niets op. Meestal krijgt hij zelfs geen antwoord. Vaak zijn er geen gegevens over militairen te verkrijgen, enkel of ze dood, gesneuveld of vermist zijn. In datzelfde jaar krijgt William zijn eerste brief van Bud Shapard. Shapard stelt heel veel vragen en vertelt William ook waar ze kunnen zoeken en hoeveel het kost om de documenten te raadplegen (Ongeveer één à drie dollar). William krijgt zekerheid dat zijn vader nog leeft via de social security. Hij contacteert in mei 1993 een 20tal Amerikaanse instanties, zonder resultaat. Na deze gefaalde poging vraagt Shapard om een advertentie te plaatsen in de krant, “The Forward”, een krant die vooral door joden gelezen wordt in New York, Pamela Winfield vermoedt namelijk dat Murray joods is. De advertentie verschijnt ook in het Hebreeuws. De advertentie zorgt voor de uiteindelijke doorbraak. Geneologiste Renée Steinig uit Dix Hills New York leest Williams advertentie en stuurt William en zijn vrouw een brief midden juni 1993 met een hoop vragen zoals: wie ben je? Wat is je bedoeling? Waarom heb je zolang gewacht? Enzovoort. William antwoordt eerlijk. Renée voelt deze zaak aan als een persoonlijke uitdaging en wil gratis opzoekingen doen als Williams bedoelingen eerlijk zijn. William wijst Renée door naar Bud Shapard zodat ze verder kan gaan waar ze gebleven waren. Renée Steinig begint met de juiste schrijfwijze van de naam van Murray te zoeken en gaat op onderzoek uit in een oude buurt in Brooklyn. Ze vindt als joodse alle gegevens die ze nodig heeft. Blijkbaar is Murrays familie verhuisd naar California. Shapard heeft een adres en telefoneert naar Murray om te checken of hij de Murray is die ze denken dat hij is. Shapard gebruikt als excuus de 50ste verjaardag van D-day, een reünie van oud-strijders. Later krijgt William telefoon van Shapard die vertelt dat hij met 99 procent zekerheid weet dat Murray Koenigsberg in Laguna Hills Californië woont en zijn vader is. Hij geeft hem het juiste adres en

telefoonnummer. William komt te weten dat hij ook een zus en een broer heeft. Zijn vader en Sylvia, diens vrouw, wonen in een beschermd dorp voor senioren. William belt naar Pamela Winfield om haar het goede nieuws mee te delen en vooral om haar te vragen wat de volgende stap is. Zij vertelt dat William een brief moet schrijven met daarin zijn excuses als Murray de verkeerde persoon zou zijn en hij moet meer over zichzelf vertellen. Begin augustus krijgt hij antwoord van Murray met een foto en een brief waarin zijn vader zegt dat hij blij is dat hij hem gevonden heeft. Hij vertelt dat het verboden was om als jood met een niet-joodse te trouwen, maar hij wist wel dat Williams moeder zwanger was. Na de oorlog was hij met zijn regiment verder getrokken naar Duitsland en wegens een blindedarmoperatie naar huis gestuurd. Het goede nieuws is dat hij verder contact wenst met William en Ria. Vanaf dan wordt er geregeld geschreven en worden er veel foto’s verstuurd. In februari 1995 belt Murray voor de eerste keer naar William, maar alleen Williams dochter, Sofie, is thuis dus vertelt Murray aan haar dat hij ernstige hartproblemen en een zware operatie achter de rug heeft. Hij wil William en zijn familie graag zien dus maken ze een afspraak voor een bezoek te Californië in juli. Op 15 juli 1995 ontmoet William, die dan vijftig is, voor het eerst zijn vader. William en zijn vrouw blijven twee weken bij hen thuis logeren. In de daaropvolgende dagen ontmoet William zijn halfbroer en – zus met hun kinderen en nog meer familie. In juli 1996 komen Murray en zijn vrouw op bezoek in België. De ontmoeting is zeer emotioneel want de band tussen hun families is ondertussen al erg sterk geworden. Er wordt een groot familiediner georganiseerd met de Belgische familie. Murray echter is door ziekte fel verzwakt en moet veel rusten. Op 5 januari 1998 overlijdt Williams vader. William neemt een nachtvlucht naar Los Angeles om op tijd op de begrafenis te zijn, die al de volgende dag plaatsvindt. William staat samen met de andere kinderen van William vooraan op de overlijdensbrief. William erft zijn vaders ring en pillendoos. -Sofie en Nena -

12| Kaller 2012-2013 | School project


School

event

Sportdag

De paasvakantie was nog maar net voorbij en er stond al een sportdag op het programma. We kwamen met een fris gevoel aan op school om te gaan sporten. Het ene deel van de school ging activiteiten doen in Hofstade zoals BMX en zeilen, het andere deel van de school ging dansen en bowlen en daar waren wij bij. gearriveerd in Hofstade, trekken we naar de plaats Eerst en vooral gingen we dansen in Walkiers. Na een waar de begeleider ons op staat te wachten. Een tijdje wachten op de dansinstructeur konden we korte uitleg. Even later hebben we allemaal al een uiteindelijk onze benen strekken en alles geven op de reddingsvestje aan voor de eerste activiteit van nieuwste danshits. Zo hebben we de chachacha en de vandaag, kajakken. Een andere leerling en ik zijn zo indianendans aangeleerd gekregen, al was dit voor slim om uit het water te blijven. Donkere wolken enkelen toch duidelijk een moeilijke opdracht. Wij verzamelen al aan de hemel. Neen bedankt, liever hebben beiden de eer gehad om met het danstalent droog. De kajakkers zijn nog geen 5 minuten weg en bij uitstek (Melissa) van onze school te mogen het begint al. Kleine druppels. Grote druppels. Veel dansen. Na deze amusante voormiddag hebben druppels. Meneer Vercammen en wij staan mooi volgens mij toch enkele mensen de danskriebels te droog onder een klein afdakje. De rest heeft deze pakken gekregen. Nadat we ons volledig hadden optie niet. Ze zijn verplicht de activiteit af te maken en gegeven op de dansvloer kregen we een middagpauze dus op het meer, in de regen te blijven. Ze blijven om onze magen te vullen in de meest geschikte tent ongeveer een uur weg. Als de drijfnatte kajakkers in de omgeving: de Quick aan de ring in Lier. Daarna terugkomen, nemen we een middagpauze. Met een gingen we naar de bowling van Lier waar we ons volle maag beginnen we aan bowlingtalent konden showen. De ene lacht terwijl een andere in het een hindernissenparcours. Na Daar hebben we een kleine 2 donkere, vieze water valt. de uitleg beginnen we eraan, uur mogen bowlen wat zeer elk op onze eigen manier. Als leuk was voor het sociaal de laatste eraan begint, is de eerste al klaar. De contact met onze schoolgenoten en natuurlijk vo l ge n d e u it d ag in g is e en t w ee d e gewoon het competitieve aspect dat in de meesten hindernissenparcours, over het water. De ene lacht onder ons zit. De ene was al beter dan de andere, terwijl een ander in het donkere, vieze water valt. hiermee kwam er veel humor in het spel. Tegen vier Natte kleren worden ergens opzij gelegd om te uur mochten we dan naar huis en hiermee was onze drogen. Activiteit geslaagd, op naar de volgende. Bij jaarlijkse zeer leuke sportdag ineens weer afgelopen. het boogschieten worden verborgen talenten Een dag om nooit te vergeten, een dag waar iedereen ontdekt. Af en toe kleine stakingen om verloren pijlen heeft kunnen zweten. te gaan zoeken. Na een hoop plezier, niet al te ver - Vince, Johannes opschuiven. De klimtoren staat vlak naast de stand van boogschieten. Nummer een klimt, terwijl 7u `s ochtends. Never break me van Brennen Heart nummers twee en drie voor de veiligheid zorgen. Zo vult de donkere kamer met hardstyle. Tijd om op te klimmen we elk op onze beurt naar boven. Niet veel staan voor de sportdag. Ik doe de rolluiken omhoog, later is het tijd om naar huis te gaan. De afgelopen donker wordt licht. Eenmaal uit bed neem ik de kledij dag bespreken in de bus, terwijl we uitrusten van alle voor vandaag, een zwarte trainer en sportschoenen. sportieve activiteiten. Zoals elk jaar, was de sportdag M’n i-pod speelt vollen bak de afspeellijst hardstyle. geslaagd. Terwijl ik douche, geniet ik van Da Tweekaz, Brennen Heart, Slim Shore, Psyko Punkz. Het hete water en de - Shani heldere muziek maken me langzaam wakker. Normaal gezien ontbijt ik nooit `s morgens. Vandaag is een uitzondering. De muziek speelt nog steeds. Nog even ravotten met de hond en het is tijd om te vertrekken. Iets na 8 kom ik aan op school. Fiets op slot bij alle andere fietsen. Nadat alle groepjes bij elkaar zijn, stappen we rustig naar de bussen. Eenmaal

13| Kaller 2012-2013 | Schoolevent


Pro &

contra

‘Gangs’ in de gangen

Pro: Ja! Leerkrachten zitten ook binnen in het lerarenlokaal terwijl wij buiten staan. Waarom zouden wij dan niet binnen mogen blijven bij koud weer? – Tonia Verelst, 6HW Ja, zolang leerlingen niets verkeerd doen en kalm zijn, is er toch geen probleem? – Rani Verschueren, 6HW Het zou moeten worden toegelaten. De leerkrachten hebben binnen een lekker warme lerarenkamer en wij moeten dan maar buiten in de koude op de speelplaats zitten, dat is oneerlijk. Zelfs uit de wc's word je weggestuurd. De 6des kunnen in klaslokalen zitten tijdens de middag, voor de lagere jaren zouden ze ook zoiets moeten invoeren. – Sarah Somers, 4ET Ik vind het wel goed dat we dan binnen zouden mogen zitten, maar het zou dan wel druk zijn in de gangen vooral als er leerlingen zijn die een uur later hebben en dat zou dan wel de lessen storen, denk ik. – Amber Van Camp, 4EW Ja! Leerkrachten zitten ook altijd binnen! – Dur-eSamin, 6WW

Contra: Ik vind het geen goed idee om de leerlingen in de gangen te laten rondhangen want dit zal chaos veroorzaken. Er zou misschien een andere plaats kunnen worden voorzien waar de leerlingen warm kunnen zitten/staan bij koud weer. – Anke Van de Velde, 6ET De gangen lijken mij niet zo’n goed idee omdat deze dan overvol gaan staan. Het openen van de studiezaal is hier misschien een andere optie voor? - Jens Ceulemans, 5SW Als ik ja zeg, hang ik de populaire uit, maar ga ik in tegen mijn principes. En als ik nee antwoord, vinden ze mij een onverdraagzame zak zonder hart. Ik hoef jullie niet te zeggen dat het rondhangen van leerlingen in de gangen de kans op diefstal enorm vergroot. En wat nu met dat koude weer dat altijd als excuus gebruikt wordt terwijl ik merk dat leerlingen ook bij mooi weer graag in de gang rondhangen? Wel: het is niet door jullie altijd jullie zin te geven dat we van jullie stevige mannen en geëmancipeerde vrouwen zullen maken. Trek gewoon een trui meer aan of zet een muts op. Doe wat je zou doen als je in je vrije tijd ergens op een koude plaats op je lief staat te wachten of de komst van trein of bus afwacht. – Dhr. S. Crauwels

14| Kaller 2012-2013 | Pro&contra


Film

tips FILMTIPS ZOMER 2013 Elke film is een kind van zijn tijd… In deze door de kredietcrisis geteisterde wereld heeft Hollywood duidelijk geld geroken in projecten die gretig neigen naar de apocalyps, zich afspelen in de donkerste spelonken van de menselijke ziel en - liefst geen goede afloop kennen. Als het dan ook nog om ongelooflijk knap vakwerk gaat (wat alle titels hieronder sowieso vertegenwoordigen), kan uw avond niet meer stuk. Wees bang. Beef. Huiver. Tril. Maar vooral: geniet. YOUNG ADULT “Young Adult”- ongetwijfeld de allerbeste film van 2012 - is een bijzonder originele dramedy (dramatische komedie) waarin Charlize Theron - thirtysomething in full midlife crisis - besluit terug te keren naar haar geboortedorp om daar het perfecte gezinnetje van haar high school sweetheart te verwoesten. “Young Adult” toont een ontnuchterende kijk op kleinsteeds Amerika, levert acteerprestaties in overdrive en slaat je met het brutale taaltje van scenariste Diablo Cody (“Juno”) compleet uit je lood. Een absolute tour de force! Mis ‘m niet! KILLING THEM SOFTLY (aka “Cogan’s Trade”) In een door de orkaan Katrina en de financiële crisis verwoest New Orleans worden we traag, maar zeker meegezogen in het spoor van louche zakenmannen, depressieve huurmoordenaars en kruimeldieven met grote - maar krankzinnige - plannen. Elke scène, vertolking en plotwending in dit droomproject van Brad Pitt is omgekeerd evenredig aan datgene wat je verwacht, maar het zijn vooral de ongewone staccato dialogen die de onvoorspelbaarheid van deze tragische, postmoderne misdaadfabel in de verf zetten. DREDD 3D (ook in 2D op dvd te verkrijgen) Deze volledig nieuwe visie - het origineel met Sylvester Stallone dateert alweer van 1995 - op de futuristische stripfiguur Dredd - een politieman die in een barbaarse, in ontbinding verkerende grootstad tegelijk judge, jury and executioner is -, levert het “nec plus ultra” op actiegebied. Regisseur Pete Travis legt zichzelf heel wat beperkingen op door deze geweldorgie te laten plaatsvinden in één hermetisch afgesloten flatgebouw waarin de genadeloze vrouwelijke kingpin Ma Ma (glansrol van Lena Heady die hier een nieuwe betekenis geeft aan het begrip minimal acting) haar extreem gewelddadige scepter zwaait. Originaliteit troef in scenario, fotografie en muziek, maar dé grote openbaring is actrice Olivia Thirlby als Dredds helderziende sidekick.

15| Kaller 2012-2013 | Ontspanning


SAVAGES Oliver Stone (“JFK”, “Platoon”) is weer helemaal terug met deze hondsbrutale thriller over twee small time dealers (de één een groene jongen met zonnepanelen ambities, de andere een ex-veteraan met PTS) die het opnemen tegen een gevreesd, archibrutaal Mexicaans drugkartel. Eén probleempje: het kartel houdt de blonde stoot “O” (Blake Lively) - het meisje dat ze onderling delen - gevangen. Startschot voor een lange geweldodyssee doorheen coastal suburban America en Mexico. Voor kijkers met een meer dan - sterke maag. LOCKOUT Hoewel Luc Besson zelf nog nauwelijks films maakt, blijft hij als producent en schrijver onophoudelijk vernieuwende actiecinema op Hollywood afvuren. Getuige daarvan “Colombiana”, “Taken” en een dozijn andere actiefilms die je het voorbije decennium uit je stoel bliezen. Ook met “Lockout”, vaag gemodelleerd naar “Escape from New York” (1981) en “Escape from L.A.” (1996), is het weer volop prijs. Non-stop actie, spanning en zelfs humor in deze futuristische “red de dochter van de president uit een zwaarbewaakte gevangenis vol uitschot” film die langs de neus weg ook wat ethische zinnigheden verkoopt. Met Maggie Grace uit “Taken” als inzet van de vernielingschaos. THE CABIN IN THE WOODS De echte filmkenner zat er - door de vooraf afgekondigde hype - al jaren op te wachten en eindelijk is hij er dan: de door Joss Whedon (“The Avengers”) beloofde horrorfilm die met elke griezelconventie korte metten maakt en als een oneindige trukendoos ver (r)assing na ver(r)assing op je loslaat. Wat bedrieglijk traditioneel begint (tieners vertrekken voor een weekendje seks, drank en drugs naar een afgelegen blokhut en worden één voor één afgeslacht) evolueert naar een nooit voorheen geziene climax die alles wat in het genre thuishoort (Van “Halloween” over “Friday the 13th” en “A Nightmare on Elm Street” naar “Hostel”, “Predator” en “Aliens”) door het slijk sleurt en belachelijk maakt. Niet dat het er daarom minder wreed aan toegaat: de sleutelscène die je naar de ultieme openbaring brengt, is zo’n gigantische tour de force (let op het liftbelletje dat de vernielingsderby aankondigt) dat het nauwelijks zichtbaar is dat de liters bloed die je om de oren slaan grotendeels uit computer gegenereerde beelden bestaan. Uniek in het horrorgenre. - S. Crauwels -

16| Kaller 2012-2013 | Ontspanning


School

fun tips: Antje, Bilal, Johannes, Sharon, Vince, Sam, Jefke, Mandy, Jessica, Olgun, Gert, Melissa, Assia. 1

2

3

5

6

7

4

8

9

10

11 12 13

14 15

16

17

Across

Down

3. De 'tank' van de school (naam van leerling) 5. Knapperd van de school (naam van leerling)

1. Van wie zijn voorgemalen spaghetti konden we meegenieten op

8. De vrouwenverslinder van het zesde (naam van leerling)

de bus (naam van leerling)

10. Wie was de mama van de groep in ItaliĂŤ (naam van leerkracht) 2. Heeft altijd een fototoestel bij (naam van leerlinge) 4. Ropeskippingtalent (naam van leerlinge) 13. Wie liep er verloren op de eindreis ondanks de wandelgps (naam van leerkracht) 15. Beroemd om haar tiramisu (naam van leerlinge) 17. Er zitten er twee met deze naam in het zesde (naam van leerling)

6. Deze leerkracht heeft vaak dorst tijdens de les (naam van leerkracht) 7. Psycholoog van de leerlingen (naam van leerkracht) 9. Bekende dj uit Nijlen (naam van leerling) 11. De grootste van het zesde (naam van leerling) 12. Wie is de Astrid Bryan van het zesde (naam van leerlinge) 14. The little one (naam van leerlinge) 16. Haar naam heeft wat weg van een continent (naam van leerlinge)

17| Kaller 2012-2013 | School fun


Redactie

2012-2013

Akbulut Sema Aktepe Olgun Bamps Antje Ben Ahmed Assia De Keuster Vince Dierckx Melissa Gysbrechts Laura Ivanova Yana Mamistvalov Jessica Mouafak Karim Neefs Sam Parker Alexander Smits Johannes Straus Shani Vanoppen Niels Verelst Tonia Verschueren Rani Waegemans Lennert Met dank aan Liesbet De Hondt en Veerle De Keuster Lay-out en eindredactie: Peter De Cleen

18| Kaller 2012-2013 | Colofon


kaller_enkelversie_juni_2013  

http://www.kalier.be/images/Schoolleven/los/kaller_enkelversie_juni_2013.pdf

Advertisement