Issuu on Google+


December

editie

Eco-beleid > p. 5

Kaller 2

Editoriaal

4

Pro & contra

5

It’s cool to be an eco-school

7

Visiting Amsterdam

10 De Latijnse trotseert de vloek van Toetanchamon 13 Multiculturele wandeling Visiting Amsterdam > p. 7

15 5 Humane wetenschappen ontmoet ‘the voice van het radiojournaal’ 17 K.A. Lier bezoekt fusieshow 19 Opiniemaker

De Latijnse trotseert de vloek van Toetanchamon > p. 10

21 Spotlight 23 Christmas story 26 Filmtips 27 Ontspanning

Radiojournaliste Els Ayels bezoekt onze school > p. 15

29 Colofon


Editoriaal

Pesten: levenslange schade

Ik herneem hier een deel van een editoriaal dat ik in december 2008 schreef en waarvan de inhoud nog steeds bijzonder actueel is. De cursief gedrukte tekstdelen zijn citaten uit het tijdschrift Klasse. Om te beginnen denk ik dat onze school aan belangrijke voorwaarden voldoet om een pestarm klimaat te scheppen: de algemene sfeer is gemoedelijk, de meeste dingen zijn bespreekbaar, repressief optreden doen we enkel als het niet anders kan, de regels zijn duidelijk en redelijk. Desondanks wordt er af en toe gepest: jongeren zijn nu eenmaal soms hard voor elkaar.

onzeker en onveilig. Directe pesters vernederen, schelden, dreigen, maken hun slachtoffer belachelijk, schoppen, slaan, duwen, vernielen spullen… Indirecte pesters sluiten het slachtoffer uit met roddels, leugens…” Wanneer we op school praten met pestkoppen, wuiven die het probleem vaak weg met de woorden: "Ik bedoel dat zo niet. Het is maar een beetje plagen." Met de definities hierboven is het onderscheid vrij duidelijk, maar de grens tussen de twee flinterdun… Zodra wij weet hebben van een situatie waarbij een leerling zich slecht in het vel voelt, treden wij op.

"3 tot 8 procent van de Vlaamse jongeren wordt ernstig gepest. 2 op 5 zegt geen hulp te krijgen." De basisvisie van het KA Lier is dat pesten absoluut niet kan, en dat we alles doen wat in onze mogelijkheden ligt om het fenomeen een halt toe te roepen. Preventief en via overleg als het kan, repressief als het moet.

Gevolgen Het onderschatten en minimaliseren van de gevolgen van pesterijen is een veel gemaakte fout. Uit gemakzucht, uit onmacht of uit onwetendheid wordt de gepeste vaak verteld dat hij of zij maar wat harder en assertiever moet worden. Ook al zit daar soms een grond van waarheid in, toch ontslaat het de pestkop niet van zijn verantwoordelijkheid. Ook het statement dat pestkoppen heel dikwijls jongeren zijn die vroeger zelf werden gepest, is gedeeltelijk waar. Uit vrees voor een herhaling en om "erbij te horen" doen sommigen juist datgene met anderen, dat hen vroeger zelf zo ongelukkig maakte. En, alweer: toch ontslaat het de pestkop niet van zijn verantwoordelijkheid. Want de gevolgen van langdurig gepest worden zijn bijzonder ingrijpend en kunnen iemand tekenen voor de rest van zijn leven. Gie Deboutte, voorzitter van het Vlaams Netwerk Kies Kleur Tegen Pesten: "De trauma's die gepeste kinderen oplopen hebben een

Plagen of pesten? "Plagen gebeurt spontaan, het duurt niet lang, is onregelmatig. Humor en aandacht vragen halen vaak de bovenhand. Bij dit "spel" zijn de jongeren gelijk aan elkaar: niemand moet blijvend het onderspit delven. Plagen is niet altijd leuk, maar nooit bedreigend. Er is geen blijvende fysieke of psychische schade. Wat fout loopt, wordt sneller rechtgezet. Bij pesten is de dader sterker dan het slachtoffer. Het is dezelfde leerling die wint en dezelfde die meermaals verliest. Die laatste voelt zich eenzaam, verdrietig,

2 | Kaller 2011-2012 | Editoriaal


impact op hun persoonlijkheid en vervormen hun denkproces. Dat poststressyndroom loopt gelijk met kinderen in oorlogsgebied. Of slachtoffers van incest. Later leven die mensen vaak van depressie naar depressie." Herken je de rollen? "Passief slachtoffer: onzeker, gevoelig, stil, eenzaam. Provocerend slachtoffer: reageert zenuwachtig en agressief. Veroorzaakt irritaties en spanningen. Durft ook zelf te pesten. Dader: vindt zichzelf stoer en pest om aandacht of status te krijgen. Meelopers pesten mee uit angst om zelf slachtoffer te worden of om zich populair te maken. Buitenstaanders pesten niet, maar doen uit angst ook niets om het pesten te stoppen. Verdedigers durven op te komen voor het slachtoffer. Zij dwingen respect af en hebben daardoor invloed in de groep." Melden of klikken? Wanneer een leerling gepest wordt, staat hij of zij alleen tegenover een andere jongere of tegenover een groep. De pestkop draagt de hoofdverantwoordelijkheid, maar de anderen (klasgenoten, vriendenkring) die op de hoogte zijn van hetgeen er gebeurt, zijn mee verantwoordelijk. De buitenstaanders uit de vorige paragraaf kunnen voor een ommekeer zorgen, door de verdedigers te steunen. We vragen niet dat je als een koene ridder de vuist heft ter verdediging van het slachtoffer. We begrijpen ook dat het niet voor iedereen makkelijk is verbaal

3 | Kaller 2011-2012 | Editoriaal

naar voren te treden in een groep. Wat we wel vragen, is dat je ons op de hoogte brengt van de dingen die je ziet en weet. Je bent in dat geval geen klikspaan! Integendeel: je neemt je verantwoordelijkheid en doet wat je moet doen. Iemand verklikken betekent dat je die persoon bewust een straf wil aansmeren. Melden, daarentegen, betekent dat je het pesten wil doen ophouden. Visie van de school Onze school wil zo pestvrij mogelijk zijn. Daarvoor hebben we de medewerking van iedereen nodig: leerlingen, ouders, leerkrachten, opvoeders… Al wie weet heeft van een pestprobleem, kan (moet…) dit melden. Hoe? Heel eenvoudig: je praat met één van je leerkrachten, die de vertrouwensleerkracht verwittigt. Of je wendt je rechtstreeks tot onze vertrouwensleerkracht, mevrouw Van Rompuy (in lokaal 45, tegenover de uitgang naar de fietsenstalling). Wij proberen altijd eerst via gesprekken tot een oplossing te komen, en dat lukt meestal. Desondanks is onze visie glashelder: als het probleem blijft bestaan, willen we dat de pestkop van de school verdwijnt, en NIET dat het slachtoffer van ellende een andere school kiest! Dirk Van Haver Directeur


Pro &

contra

Het ‘muurtje’

De gangen werden de laatste weken gevuld met geruchten. Vreselijke geruchten die het leven van jongeren zal veranderen! Er gaan geruchten de ronde dat het muurtje niet langer onze naschoolse opvang zal zijn, maar gewoon een plaats waar leerlingen en leerkrachten elkaar passeren in volledige harmonie. We kennen nu het verdict, maar hoe denken de leerlingen en leraren hierover? Pro: “Ik denk dat het aangenamer zou zijn wanneer de leerlingen achter het muurtje zouden verblijven tijdens de middagspeeltijd en na school, we zouden banken kunnen plaatsen waar de leerlingen kunnen zitten en gezellig napraten. Een andere ‘oplossing‘ zou het verschuiven zijn van de hangplek. Wanneer de jongeren bijvoorbeeld twintig meter zouden opschuiven van de schoolpoort kunnen de leerkrachten en toekomende leerlingen rustig de school betreden. We eisen natuurlijk wel een tegenprestatie, afval hoort thuis in de vuilbak en niet op de grond.” -Mevr. Vermaelen“ Ik ben voor als er een alternatief wordt gevonden voor de mensen die op hun bus moeten wachten en dergelijke.” -Bilal Ben Ahmed, 5ET“Ik wéét, door een gesprek met de directeur dat het muurtje verboden is, hoe dan ook, maar ik ben er wel voor dat er een alternatief moet komen.” -Valerie Lever, 6LWI-

Contra: “Ik vind de afschaffing van het muurtje niet terecht. In de winter kunnen we terecht in het PO-lokaal, maar waar moeten we naartoe in de zomer? Bovendien zullen de leerlingen gewoon een ander muurtje in beslag nemen, en wat is dan het nut geweest van heel deze maatregel?” -Charlene Van Limberghen, 6HW“Ik geef toe dat het een beetje lastig kan zijn om de school te betreden en te verlaten vanwege de vele leerlingen bij de schoolpoort. Maar dat hoort nu eenmaal bij een school. Ik sta wel net als mijn collega erop (mevr. Vermaelen) dat het afval wordt meegenomen naar de vuilbakken zodat de ruimte netjes kan achtergelaten worden.” -Mevr. Bogemans“Ik vind dit belachelijk. Sommige leerlingen moeten lang op hun bus wachten en doen dit liever niet alleen. Sommigen vinden ook dat blijven hangen een foute boodschap uitzendt aan voorbijgangers, hier ben ik het niet mee eens. Moest ik voorbij een school komen waar leerlingen na school graag wat napraten zou ik niet denken 'wat voor een school is dat?' Wat moeten we anders doen? Allemaal onmiddellijk naar huis gaan en op facebook tegen elkaar praten? Proberen ze ons dat nu niet juist af te leren?” -Naomi Laats, 6HW-

4| Kaller 2011-2012 | Pro&contra


It’s cool to be an EcoStory school! Top

“Ik zag het licht branden in de gang op een zonovergoten dag en dit heeft mij het licht doen zien”. Dit was de aanzet om te ijveren voor een propere, gezonde school zonder verspilling! De Kaller ging op zoek naar “de groene jongens” van de school en sprak met de bezielers van het eco-project. Wat houdt het eco-beleid juist in? Eco-beleid: waar kwam het idee van? Dhr. De Cleen: We gaan trachten te voorkomen dat Dhr. Van Gorp: Op een zonnige lentedag in 2011, liep we onnodig elektriciteit verbruiken. Dit kan door te ik door de gang en ik vroeg me af waarom de lichten zorgen dat de lichten in gangen en klassen niet aan hier brandden? Dit is pure verspilling. Ik begon er blijven als het niet meer op te letten en zag allerlei zaken die pure nodig is. We gaan er ook op verspilling waren. Soms zag ik zelfs toezien dat er geen computers in klassen de computers nog “Leerlingen krijgen dus geen aanstaan als er geen les was. hoofdpijn van teveel huiswerk, onnodig blijven aanstaan. We willen ook iets doen aan de Papiertjes of blikjes op de maar van ongezonde lucht.” vervuiling op school m.n. aan de speelplaats. Leerlingen beseffen dit rondslingerende papiertjes en te weinig maar dit kost ons blikjes die je overal wel vindt, zelfs op de meest handenvol geld. Om hieraan iets te doen, ben ik op onwaarschijnlijke plaatsen. zoek gegaan naar een ‘partner in crime’. Al snel kwam Verder is het belangrijk dat klaslokalen goed verlucht ik bij mijn collega Dhr. De Cleen, onze leraar worden zodat de verwarming beter gaat informatica, die mij vertelde dat leerlingen veel te functioneren. Dit is ook nodig omwille van veel printen op school en zo enorm veel papier en inkt verspillen. Ook Dhr. Van Kerckhoven, mevr. Van gezondheidsredenen. Breedam en mevr. Grielen vonden dat er iets gedaan moest worden om de leerlingen te sensibiliseren. Is de luchtkwaliteit in de klaslokalen zo slecht? Samen hebben we eens nagedacht over hoe we al Dhr. Van Gorp: Ik heb samen met meneer De Cleen in deze vormen van verspilling konden aanpakken. We alle klaslokalen de luchtkwaliteit gemeten. Sommige hebben een eco-beleid uitgedokterd om hieraan iets klassen worden beter verlucht dan andere, maar het te doen. gemiddelde CO2-gehalte is te hoog. Meneer De Cleen heeft dit in een mooie grafiek gezet die je aan de valven kunt vinden. 5| Kaller 2011-2012 | Topstory


Wat zijn de gevolgen hiervan? Dhr. De Cleen: Het gebrek aan verse lucht heeft heel wat gevolgen voor de gezondheid. De meest voorkomende klachten zijn meer ziekte en luchtwegeninfecties, allergische reacties, verergering van astmaklachten en hoofdpijn. Uit onderzoek is ook gebleken dat te veel CO2 invloed heeft op de leerprestatie. Zich niet goed kunnen concentreren bij een toets, kan hiervan een gevolg zijn. Ook de overheid heeft dit ingezien en heeft een heel sensibiliseringsproject gelanceerd: air@school, zodat scholen de nodige aandacht zouden besteden aan verse lucht in de klaslokalen.

banken en stoelen en dit wordt allemaal betaald door de staat. Je moet toch een zekere zin voor respect hebben.

Wat kunnen de school en de leerlingen hieraan doen? Dhr. Van Gorp: Participeren aan Zou het nuttig zijn om meerdere “Ik vind onze leerlingen ons eco-beleid. Als je eco-meester dikke-truiendagen per jaar te vuil!” bent voor een week kan je tijdens houden? het wisselen van de lessen de Dhr. Van Gorp: We zouden dit 1 ramen en de deur open zetten, om een luchtstroom keer per maand in de winter kunnen organiseren, niet te creëren. Dan kan de lucht vervangen worden door in december omdat er examens zijn, maar wel in verse lucht, en dit moet altijd in het begin en op het november en van januari tot maart. Dit zou toch wel einde van de les gebeuren. Ook wordt er verwacht een effect kunnen hebben. dat ze na de les erop toezien dat de lichten en de Hebt u zelf nog ideeën voor het ecologisch beleid? computers worden uitgeschakeld. En ten slotte Dhr. Van Gorp: Wel, we zouden ook iets willen doen kunnen eco-meesters rondslingerend vuil snel in de aan het printerbeleid en de papierverspilling. Er wordt juiste vuilbak deponeren. hier op school zeer veel geprint terwijl dat eigenlijk niet nodig is. Dus daar zouden we iets aan willen Dhr. De Cleen: De leerlingen hoeven bijna niets te doen. Het belangrijkste is nu ons afvalbeleid. Hierbij doen om toch veel resultaat te boeken! moeten we niet alleen sensibiliseren, maar ook in Denkt u dat de leerlingen bereid zullen zijn om actie treden, ik zeg nu maar iets, door bijvoorbeeld hieraan mee te werken? elke week een klas te laten opruimen gedurende 10 à Dhr. Van Gorp: Wij hopen dat ten zeerste. Ons eco15 min. Dit moeten we nog verder uitdokteren. meesterprogramma vereist eigenlijk niet veel moeite van de leerlingen. Sommigen moeten 3 keer per jaar Dhr. De Cleen: Blijkbaar heeft de basisschool al een voor een week ecomeester zijn. dergelijk project. Kleuters Ik hoop het dat leerlingen dit ruimen hun eigen papiertjes op! willen doen, want het is iets wat “Kippen op school dat is pas een Wat dus nog op de speelplaats goed idee!” je zelf moet leren; als je later na een speeltijd blijft liggen aan alleen woont en je krijgt je vervuiling, is van onze leerlingen. energierekening, dan zal je wel beseffen van 'oei, ik Laten we dit voorbeeld volgen. Ik vind onze leerlingen heb veel verspild'. Als je door de gangen wandelt vuil. Als we de mentaliteit kunnen wijzigen en laten bijvoorbeeld, de zon schijnt en het licht brandt, dan inzien dat iedereen zijn eigen vuil opruimt dan zou er heb ik zo iets van: waarom brandt dat licht nu, dat is na verloop van tijd niemand nog eco-meester moeten pure verspilling, ook al moet ik de rekening niet zijn! betalen. Ik doe dat thuis ook, eigenlijk overal waar ik Zou een composthoop een goede oplossing zijn? kom en dat is iets wat de leerlingen eigenlijk moeten Dhr. de cleen: Er is blijkbaar al een composthoop. Het leren. In het derde jaar zal het misschien wat zou handig zijn als er aparte vuilbakken komen voor moeilijker zijn, maar de 6dejaars moeten dat zeker het gft-afval. Of kippen, die eten alles! En dan hebben kunnen, zij moeten er toch voor kunnen openstaan, we ‘s middags nog verse eieren ook! Maar wellicht zal voor een mentaliteitswijziging! Je moet ook denken, dit niet eenvoudig zijn omwille van je komt naar school, de school is niet van jou, dat is gezondheidsredenen. Met dank aan Lennert, Jill, Laura en Britt ook eigenlijk een vorm van respect. We zitten hier op

6| Kaller 2011-2012 | Topstory


City

trips

Visiting

Op 30 september 2011 gingen we met het voltallige vijfde jaar naar Amsterdam. De dag begon zeer vroeg: om 6 uur ’s morgens stond iedereen met slaapoogjes te wachten op de bus. Zodra iedereen een plaatsje had gevonden, waren we klaar voor het vertrek. Hoewel sommigen direct terug in slaap vielen om het aantal gemiste uren slaap te compenseren, zat de sfeer er dadelijk goed in. De meesten waren uitgelaten, enthousiast en vol verwachting. Er werd een film vertoond en voor we het wisten, zaten we in Amsterdam. Aangekomen op het Leidse Plein, waar op dit vroege uur nog niet veel te doen en te zien was, kregen we

7| Kaller 2011-2012 | Citytrips

drie kwartier vrije tijd. Een tweede ontbijtje uit de Starbucks kon er wel in en de mogelijkheid om al een beetje aan “window shopping” te doen, werd niet afgeslagen. Daarna was het tijd om naar het Rijksmuseum te gaan, maar eerst stopten we even aan de grote “I Amsterdam” letters voor een leuke groepsfoto. In het Rijksmuseum kreeg ieder een koptelefoon, waardoor je op je eigen tempo het museum kon verkennen en zelf kon kiezen over welke werken je wat


Amsterdam Nadat iedereen was aangekomen op de afgesproken meer wilde weten. Het grootste schilderij “De verzamelplaats, vertrokken we richting het Anna Nachtwacht” van Rembrandt, was het laatste Frank Huis. We kregen een rondleiding door het schilderij voor de museumshop. We kregen anderhalf Achterhuis en kregen in elke kamer informatie over uur tijd om de kunstwerken te bekijken, voor de families die er hadden gewoond. Na dit bezoek sommigen was dit veel te lang en voor anderen veel was er weer tijd om iets te gaan eten. Gedreven door te kort. In ieder geval had iedereen honger, dus de honger kozen we voor het gemakkelijkste en het gingen we op weg naar de boot waarop we een snelste: McDonald’s. Toen iedereen voldaan was, lunchpakket zouden krijgen. werd het stilaan tijd om terug te Eens op de boot, kregen we 2 sandwiches, een flesje melk en een “Amsterdam: zeker de moeite vertrekken. De bus stond al op ons waard en voor herhaling te wachten en we haastten ons om stuk fruit. De boottocht was terug een plaatsje te veroveren, blij aangenaam dankzij het mooie weer vatbaar.” dat onze voeten konden rusten. en de mogelijkheid om even uit te Op de terugreis werd weer een film vertoond en de rusten. We hebben zo ook een mooi overzicht sfeer was net zo goed als op de heenreis: niet meer gekregen over de stad. Daarna volgde een wandeling vol verwachting, maar tevreden. Het was wel een langs de bloemenmarkt en de Blauwbrug tot in de vermoeiende uitstap, maar zeker de moeite waard en Kalverstraat. Hier kregen we dan de tijd om wat te voor herhaling vatbaar! winkelen of iets te drinken, zolang we maar in groepjes bleven.

8 |Kaller 2011-2012 | Citytrips


9 | Kaller 2011-2012 | Citytrips


School

Trip

De Latijnse trotseert de vloek van Toetanchamon

10 | Kaller 2011—2012 | Schooltrip


Wat een kans! De graftombe van To e t a n c h a m o n te kunnen bewonderen en dit... in Brussel! Dat moet je gezien hebben‌ ondanks de vloek die op het graf rust. Met de onverschrokkenheid van grafrovers trok de Latijnse haar stoute schoenen aan om met z’n allen in de tombe te duiken van een farao die maar zo oud is geworden als‌ enkelen van ons. De eerste kamer was een soort van inleiding. We kregen een beperkt aantal minuten om deze kamer te bezichtigen en werden dan de volgende kamer ingeleid. Hier kregen we een filmpje te zien over Toetanchamon en zijn vader. Daarna werd in de volgende kamer een filmpje over Howard Carter getoond. Hierna was de tentoonstelling eigenlijk zo opgebouwd dat we het graf uit de ogen van Howard Carter bekeken, we kregen dus in dezelfde volgorde het graf te zien. Na deze documentaire, werden we begeleid naar de volgende ruimte, hier zagen we de voorkamer van het graf, exact zoals Howard Carter die in de tijd gevonden heeft. Alle voorwerpen stonden op juist dezelfde plaats en alle voorwerpen waren zorgvuldig nagemaakt, zeer mooi. Daarna gingen we naar de volgende ruimte, hier hebben ze dan de echte grafkamer gereconstrueerd. Eerst kregen we een paar beelden te zien, vooraleer we echt mochten zien hoe die grafkamer er juist uitzag. Dit vond ik zeer fascinerend, alle schatten zijn zo mooi nagemaakt, die kleuren en die materialen vind ik echt prachtig. Ik vind het ook heel knap dat ze dat in die tijd allemaal zo mooi hebben kunnen maken. Vervolgens werden we geleid naar de schatkamer, wat ook zeer boeiend was, hier zag je alle voorwerpen, alle schatten die samen met Toetanchamon begraven waren. Na dit interessant deel van de tentoonstelling, werden we naar een zaal geleid waar we vrij, op ons eigen tempo en met behulp van onze audiogids, mochten rondlopen. Overal waren er panelen tegen de muur bevestigd met allerlei informatie. Eerst kwamen we bij de schrijnen, voor mij direct het hoogtepunt van deze uitstap. Ik had nooit gedacht dat ze zo groot en zo mooi zouden zijn, echt fascinerend. Bij elk voorwerp van Toetanchamon stond er een nummertje. Als we dat nummertje indrukten in onze audiogids, kregen we informatie bij dat bepaalde voorwerp. Ik vond dit een zeer goed systeem, zo kon iedereen op zijn eigen tempo de tentoonstelling rondgaan.

11| Kaller 2011-2012 | Schooltrip


Na de schrijnen te hebben gezien, kwamen we aan bij de sarcofagen die bij Toetanchamon in zijn graf werden gevonden. Ze waren alle vier zeer boeiend en zeer mooi. Vervolgens kwamen we dan bij het beroemde masker van Toetanchamon waar ik, eerlijk gezegd, een beetje in teleurgesteld was, aangezien ik het veel groter had verwacht. Maar het was wel zeer mooi gemaakt, de kleuren, de materialen. Toen kwamen we bij een deel wat me ook altijd heeft geïnteresseerd, en dat zijn de sieraden en de amuletten van Toetanchamon. Ik vind het zeer knap dat er in die tijd al zo’n mooie sieraden werden gemaakt, en de amuletten, met onder andere het oedjat oog, vond ik ook heel mooi. Stefanie Janssens, 6LT: Ik vond de tentoonstelling zeer interessant en zeker de moeite waard om eens bezocht te hebben. De replica’s vond ik ook heel mooi, ik vind het zeer knap dat ze die allemaal zo goed hebben kunnen namaken, je zou nauwelijks merken dat het niet het origineel is. We hebben vorig jaar in de lessen esthetica redelijk veel besproken over Toetanchamon en zijn grafvondsten, dus het was heel leuk om nu de zaken die we vorig jaar behandeld hebben, (nu weglaten) eens in het ‘echt’ te zien. Ik had ook al een zekere basis van Toetanchamon, ik wist er al redelijk veel van en dus vond ik het zeer boeiend om meer te weten te komen.

Ik vond eigenlijk alles heel mooi en fascinerend, maar hetgeen wat er voor mij bovenuit stak, waren de schrijnen. Die vind ik echt prachtig en ik had echt niet gedacht dat die zo mooi en groot zouden zijn. Mijn verwachtingen zijn zeker en vast ingelost, ik had er veel van verwacht, maar het is zelfs nog beter uitgedraaid dan dat ik had durven denken. Ik vind de tentoonstelling zeer knap gemaakt! Er was niet echt iets wat tegenviel, enkel had ik het masker van Toetanchamon veel groter verwacht, en veel specialer, dus daar was ik wel een beetje teleurgesteld in, niet dat het niet mooi was natuurlijk. Het is zeker en vast een aanrader voor iedereen die zich ook maar een beetje interesseert voor het Oude Egypte! Bieke Van de Perre, 5LWI: De voorwerpen waren fantastisch nagemaakt en gaven een perfect beeld van hoe de echte voorwerpen eruit zien, maar natuurlijk kun je nooit zo’n overweldigend gevoel hebben bij replica’s als bij echte historische voorwerpen. Dat is juist wat ik het leukste vind aan musea, tentoonstellingen en oude gebouwen: dat je in de aanwezigheid bent van iets dat mensen zoveel jaren geleden ook hebben aangeraakt of bekeken of gebruikt. Dat spreekt echt tot de verbeelding en geeft altijd iets extra. Valerie Lever, 6LWI: De replica’s waren bijzonder goed gemaakt, het stoorde niet dat het replica’s waren. De geschiedenis kwam mooi naar boven, ze fascineerde mij enorm. Maar toen ik buitenkwam, had ik het gevoel dat er iets ontbrak. Ergens voelde het toch niet helemaal volmaakt. Stefanie, Bieke en Valerie

12 | Kaller 2011-2012 | Schooltrip


Uur

Cultuur

Multiculturele wandeling

“Volgende week cultuurwandeling”, zei meneer De Cleen met verschillende reacties tot gevolg had van “uh”?, “ Saaaiiii” tot “Jeeej”! “Geen les”! Om 13u05 moesten we verzamelen aan de Tot mijn verbazing bevestigde de gids dit ook. hoofdingang en o wee wie te laat kwam, werd ons op Moslimkinderen gaan op zaterdag en zondag naar het hart gedrukt. Er werd niet gewacht op school om de koran te leren! In de ontmoetingsruimte achterblijvers! Dus verzamelden we allemaal braaf op kregen deze pechvogels les. De gids vertelde ons dat we in een Marokkaanse moskee waren en tijd…. Behalve meneer De Cleen en meneer Gellens zelf, zij kwamen een minuutje te “Want wat is nu thee dat deze helemaal verschilde van een laat! Op naar het afspraakpunt met onze zonder koekjes?” Turkse. Ondanks het feit dat Marokkanen en Turken moslim zijn, verschillen ze dag gids aan de bibliotheek van Lier. Een man en nacht van elkaar. Ze wonen op andere met evenveel haar als meneer De Cleen, plaatsen, denken anders, leven anders, eten anders … maar twee keer zo oud. wel met de mond zoals wij. Eenmaal aangekomen aan de moskee was ik een beetje verbaasd. Voor mij was het de eerste keer dat De uitleg van de gids werd verstoord door het ik naar een moskee ging. Ik had me verwacht aan een binnenvallen van een man met een dienblad in prachtig paleis met een koepel waar overal typische Marokkaanse klederdracht. We mochten kunstwerken hingen en er constant een gebed kennis maken met het klaarmaken van hun muntthee weerklonk. Maar wat bleek… de moskee was in een en mochten er zelfs van proeven … met Marokkaanse klein gebouw ergens tussen de rijhuizen verstopt. koekjes erbij! Want zeg nu zelf, wat is nu thee zonder Omdat het gebed nog bezig was, gingen we eerst naar koekjes?! de ontmoetingsruimte van de moskee… Het was echter schrikken want het was net een klaslokaal.

13 | Kaller 2011– 2012 | Uur cultuur


Toen het gebedsmoment achter de rug was, mochten we eindelijk een kijkje nemen in de bidruimte zelf. Hiervoor had iedereen gevreesd… de geur van heerlijke stinkvoeten want de schoenen moesten uit! Niet omwille van hun geloof, maar omwille van hygiënische redenen. Het tapijt moet proper blijven! Na wat aarzeling deed iedereen dan toch zijn schoenen uit… om binnen te treden in een ruimte die echter geen paleis was ondanks een zeer mooi, maar duur tapijt van € 5000. Eigenlijk was het gewoon een groot lokaal… met een scorebord! Of zo leek het wel. Het waren wel geen voetbaluitslagen die erop stonden, maar de tijdstippen waarop de moslims moesten bidden. Het stond in verbinding met een satelliet zodat de uren overeenkwamen met de uren van de grote moskee van Antwerpen. Het tapijt was wel zeer zacht en dit is ook nodig want moslims knielen en maken buigingen tijdens het gebed.

Omwille van zijn oude knoken kon de gids het niet meer voor doen… dus was Amber het slachtoffer. Een grappig gezicht, vooral omdat zij zelf haar lach niet kon bedwingen. We waren toch blij dat we terug onze schoenen konden aan trekken en onze wandeling verder zetten…. naar de andere moslims die dag en nacht van elkaar verschilden. Op naar een Turkse bazaar! De Mondial! Een winkel met maar liefst 3700 verschillende producten… en spotgoedkoop! Wat opviel, was dat er een zeer groot aanbod was aan verschillende soorten thee met soms zeer vreemde smaken. Ook olijven behoren tot de lievelingsproducten die ze met pit en al opaten! Omwille van hun geneeskrachtige werking, zo beweerde onze gids. Ook hier konden we proeven van typische Turkse producten als worstjes, fetakaas en olijven… gelukkig zonder pit! Maar het was een leuke en interessante uitstap. Met dank aan 4HW voor hun bijdrage.

14 | Kaller 2011— 2012 | Uur cultuur


School

lecture

5 Humane wetenschappen ontmoet ‘the voice van het radiojournaal!’

De leerlingen van 5 HW keken er al enkele weken naar uit: Els Aeyels kwam naar de klas! Ze is een dame met een naam die bij vele mensen een belletje doet rinkelen. Maar meestal weet men niet meer ‘van waar men haar ook alweer kent’. De kans is nochtans groot dat u geregeld met haar of met haar stem alleszins- wakker wordt als u afstemt op een radiozender van de openbare omroep. Els Aeyels is radiojournaliste bij de VRT, draait reportages, schrijft opiniestukken, leest met een stem als geen ander het nieuws en was zo vriendelijk om naar onze school te komen vertellen over haar werk als journaliste. Hoe we haar konden overtuigen om daar tussen Genoeg uitgeweid. Het hoofdstuk ‘media’ uit de haar drukke bezigheden tijd voor vrij te maken? In lessen cultuurwetenschappen was het ideale excuus haar studentenjaren heeft ze nog samen op de voor onze “humane” om alles wat je wilde weten banken in de aula gezeten met onze leerkracht over Els Aeyels maar nooit durfde te vragen, op een geschiedenis/cultuur. Veel hebben ze elkaar toen rijtje te zetten. Mevr. Catteeuw zou de vragen niet gezien. Dat het kwam omdat één van beiden bundelen, sorteren maar niet censureren. Het werd haar roes aan het uitslapen een indrukwekkend lange lijst was, laten we in deze “Bush wil ik wel eens interviewen om van vragen. Leerlingen wilden te weten of hij nu eigenlijk schoolkrant best in het weten welke haar saaiste, midden. Maar beide dames boeiendste, gevaarlijkste slim of dom is’”. delen dezelfde geweldige werkdagen ooit waren, welke vriendinnen –M. De Cleen, kan u een exemplaar van haar meest legendarische blunders en/of deze Kaller bezorgen aan Greetje M.?- en vooral de versprekingen. We kwamen meer te weten over liefde voor hun jeugdidolen. Fans van Ian Thomas, discussies op de redactie, deontologische kwesties, je had op je vijftiende de Tröckener Kecks eens vragen over wat kan en niet kan, het checken en moeten leren kennen! Dat waren nog eens tijden! dubbelchecken van feiten.

15| Kaller 2011-2012 | School lecture


Ze begon met een film die enkele jaren geleden gemaakt is bij hun op de redactie, dit gaf direct al een duidelijk beeld over hoe ze te werk gaan, de materialen,… Vervolgens lichtte ze de film wat bij, want de cijfers waren ondertussen een beetje verouderd en er waren al nieuwe wagens om mee op verplaatsing te gaan aangekocht. Na de interessante inleiding heeft ze zowat elk medium waar ze mee werken verder uitgelegd. Van de krant en teletekst tot de radio, tv en website. Wat me hierbij vooral verwonderde was dat nog zeer veel mensen dagelijks teletekst checken. Ik had dit helemaal niet verwacht, waarschijnlijk omdat het iets is wat de jeugd van nu niet direct zou doen. Bij ons is het Iedereen heeft wel iets “Als er na 10 minuten niets gaat internet veel meer voor de hand onthouden van de voordracht van Els… Niels wilde weten gebeuren dan val ik hier ter plekke in liggend. Toen de vragenronde kwam waren welke Els’ grootste slaap!” we eerst wat verlegen, maar daar versprekingen waren, Sema kwam naderhand verandering in en wilde weten wie Els dolgraag toen vond ik het een heel leuk en grappig vraaggesprek. zou willen interviewen. ‘Bush’ was het antwoord, ‘om te De dingen die me zeker zullen bijblijven: weten te komen of hij nu slim of dom is’. Rani vroeg hoe - Hoe haar werkdag eruit zag op 11/9/2001 het eraan toe ging op de redactie op 11 september 2001: - Om welk uur ze vaak begint te werken (want op dat “ Onwezenlijk, bijna surrealistisch” kregen we te horen. moment draai ik mij nog eens om in Het was vooral hallucinant te horen dat een mijn bed hoor…) nietsvermoedende Els zo’n half uur voor de eerste crash - Haar grootste blunder op de Twin Towers op een verder nieuwssaaie dag zei ‘als - Natuurlijk ook haar grootste verspreking (ze doet er er nu binnen de 10 minuten niets gaat gebeuren dan val misschien niet veel. Maar als ze iets ik hier ter plekke in slaap’. Lennert weet helaas nog doet, dan doet ze het goed!) steeds niet of ze nu voor FC Barcelona of Real Madrid is. - En ook gewoon de manier waarop ze alles zeer leuk wist te Karim kwam te weten hoeveel Els verdient en dat mag vertellen, de passie voor het volgens hem best meer zijn. Het is alvast genoteerd en Els vak. AeyLES –zoals sommigen haar graag noemen- legt het Ik vond het een zeer leuke namiddag en heb er echt wel zeker voor aan haar baas bij het volgende dingen uit geleerd! evaluatiegesprek! M. De Cleen, kan u ook hem een Zoiets is zeker voor herhaling vatbaar. exemplaar van deze Kaller bezorgen? Sema: Ze had een zeer aangename stem waardoor de hele Tijd om de leerlingen zelf aan het woord te laten! klas muisstil was en iedereen aandachtig meeluisterde. Ik was erg verrast door het filmpje dat ze toonde. Ik had er Melissa: Eindelijk was het zover, Els Aeyels kwam naar geen idee van wat er achter het scherm op televisie onze klas om een uiteenzetting te geven over de VRT, de schuilde! Nu weet ik dat er veel stress, orde en stiptheid aan redactie, hoe het nieuws werkt op de radio, op de tv en te pas komt! nog veel meer. Ik wist niet goed waaraan ik me moest Ze was ook erg bescheiden, dit sprak me zeker aan om nog verwachten, zou het boeiend zijn of maar wat lezen wat beter naar haar te luisteren! Ik hoop haar ooit terug te er op een papier stond? Wel het was ongetwijfeld het spreken. eerste. Een zeer boeiende uiteenzetting en allesbehalve Lennert: ‘Ik vond het een geweldig initiatief om haar te saai. verwelkomen in de klas.’ Niels: ‘Ik heb ondervonden dat ze een vrolijke spontane vrouw is’. Karim: ‘Ze vertelde wat ze verdiende en ik moet eerlijk zijn. Voor iemand die zoveel tijd steekt in zijn job zou ze toch meer moeten verdienen!’ Johannes: ‘De hoofdvraag was voor mij persoonlijk de vraag van haar grootste blunder of verspreking. Haar grootste blunder was dat ze was vergeten dat ze het nieuws moest lezen. Ze zat rustig op haar bureau toen ze opeens de tune hoorde van het nieuws en toen is ze meteen naar de micro gelopen om te beginnen lezen. Haar grootste verspreking was bij de invoering van de euro. Er werden toen franken ingeruild voor pakketjes euro’s. De pakketjes werden ‘euro mini kit’ genoemd. Zij verving de ‘i’ van ‘kit’ met de ‘u’ omdat de volgende zin begon met ‘U’. Later kwam meneer De Cleen een foto nemen voor de Kaller, onze schoolkrant. En na één uur en een kwartier was het spijtig genoeg gedaan omdat mevrouw Aeyels nog weg moest. Maar het was wel een heel interessant gesprek!

We kunnen u verzekeren dat er ontzettend veel komt kijken bij het maken van 16 000 nieuwsbulletins per jaar waar gemiddeld 3 miljoen Vlamingen naar luisteren, allemaal in elkaar gebokst door een redactie van meer dan 300 mensen. En –jawel- we kwamen er ook achter – via facebook, hoe anders in deze nieuwe media tijden?dat er een oud-leerlinge van onze school op diezelfde redactie zit. Misschien wil oud-humane-leerlinge Els Cannaerts volgend jaar ook wat VRT geheimen komen ontsluieren voor de klas! M. De Cleen, kan u ook haar een exemplaar van deze Kaller bezorgen?

Met dank aan E. Catteeuw en 5HW

16| Kaller 2011-2012 | School lecture


School

trip

KA Lier bezoekt

Donderdag 17 november bezochten de leerlingen van de richtingen wetenschappen van het 5de en 6de jaar de fusieshow aan de Universiteit van Antwerpen. De spreker begon zijn voordracht met inlichtingen over ons dagelijkse olieverbruik. Hij heeft deze vergeleken met de energieomzet van Taris Charlier op een hometrainer. We kregen uitleg over de kernfusiereactor met behulp van proefjes. Zo hebben we de vorming van plasma gezien, de werking van magnetische velden en de torusvorm van de fusiereactor. De proefjes konden op veel belangstelling rekenen. Thans wordt in Cadarache in Frankrijk volop gebouwd aan een nieuwe reactor, ITER, die rendabel zou moeten werken. Deze fusieshow was een unieke en leerrijke ervaring!

Opgesteld door 6WEWI en 6LAWI.

17| Kaller 2011-2012 | Schooltrip


fusieshow

18| Kaller 2011-2012 | Schooltrip


Opinie

maker

Straffen?

Volgens bepaalde mensen is het strafbeleid op school te streng. Soms treden leerkrachten te streng op bij minieme fouten. Wat vindt u? Dit hangt van leerkracht tot leerkracht af. Sommige leerkrachten zijn te streng, andere straffen zelden tot niet. Voor mij is het dus goed. Je kan er eigenlijk toch niets aan veranderen. -Elke Schwickert, 6HWHangt af van leerling tot leerling. Bij iemand die vaak niet in orde is, zijn ze veel strenger. -Alec Caroen, 6WWHangt af van leerling tot leerling en van leerkracht tot leerkracht. Sommige leerkrachten straffen streng en efficiënt, terwijl andere niet genoeg straffen. Soms hangt het ook af van het verleden van de leerling. Heeft de leerling al wat meer mispeuterd op de school, dan zal er ook zwaarder gestraft worden. -Joren Polfliet, 6HWHet is waar dat de talloze strafstudies niets uithalen, maar verder is het beleid op school zeker niet te streng. -Lieven Paulissen, 6LWIIk vind dat deze school niet echt streng is. Ik kom namelijk van het KVRI in Vorselaar en daar was het heel wat anders dan hier. Niet dat het hier strenger moet worden, maar er moeten natuurlijk wel regels zijn die moeten nageleefd worden. -Gianni Vets, 6ET-

19| Kaller 2011-2012 | Opiniemaker

Onze school is wat je noemt een vrije en open school. Dit houdt in dat de directie en leerkrachten de jongeren die bij ons op school zitten, willen steunen in het zelfstandig nemen van beslissingen en hen zelf willen laten bepalen wat goed en minder goed is. We gaan er tegelijkertijd ook vanuit dat die vrijheid die onze school zo kenmerkt niet misbruikt wordt en geen excuus is voor het overtreden van de afspraken en regels. Gebeurt dat toch, dan kan je niet anders dan straffen. Het zijn immers precies die zo kostbare regels en afspraken die onze steeds ingewikkelder wordende samenleving bij elkaar houden. En de school is een afspiegeling van de samenleving. Indirect betekent dit dan ook dat het strafbeleid op onze school eigenlijk automatisch bepaald wordt door het gedrag van de leerlingen zelf: alleen als je iets -opzettelijk- fout doet, volgt er een straf. Elke leerling heeft dus steeds zijn eigen lot in handen. En welke straffen nu precies te streng zijn of niet, dat is een eindeloze (en nutteloze) discussie. Mijn idee van een degelijk strafbeleid is: “Streng, maar rechtvaardig”, evenwel zonder te vervallen in het verstard nakijken of elk detail wel klopt. En voor het overige gebruik ik bij het geven van een straf gewoon mijn gezond verstand. Dat moesten trouwens meer mensen doen. Vooral zij die beslissen over het lot van anderen, zoals in de politiek en rechtbanken. En tot slot: “Goede afspraken maken goede vrienden.” Een heel belangrijke levenswijsheid. -Dhr. S. CrauwelsMatthias, Maxime, Joren


Studieregeling

Iedereen kent het wel, ’s middags ben je klaar met eten en ben je van plan om naar de studiezaal te gaan om aan je huiswerk te gaan werken en de studiezaal is nog gesloten. Zo moet je meestal ook een goede tien minuten tot een kwartier wachten tot de zaal open gaat. Vind je dat de studiezaal vroeger open moet of niet? Ik vind dat de studiezaal vroeger open moet, maar als de studiezaal echt niet vroeger open kan, dan moet dat maar. Als men de studiezaal echt niet vroeger open kan doen dan vind ik dat dit pech is voor de leerlingen die moeten wachten tot de zaal open gaat. - Niels Vanoppen, 6HW Ik vind dat de zaal vroeger open moet omdat er leerlingen zijn die thuis geen computer hebben of die er iets niet mee kunnen doen. Deze leerlingen kunnen dan enkel ‘s middags op de computer om hun huiswerk toch nog af te kunnen maken. Dus ja, ik vind dat de studiezaal vroeger open moet. - Sam Neefs, 5HW De studiezaal moet vroeger open omdat er dan nog leerlingen hun huiswerk kunnen (af)maken. Maar ook zal het wel helpen tegen de verveling van vele leerlingen tijdens de middag. - Luc Van Leeuwen, 5WWIk vind dat het makkelijker voor de leerlingen zal zijn als men de studiezaal wat vroeger opent, vooral voor de leerlingen die dan nog iets moeten afdrukken. ZO staat niet iedereen tegelijk voor de printer waarna deze bijna crasht vanwege het overmatige gebruik op een korte tijd. Ook zou het beter zijn in de winter omdat het dan buiten te koud is en de leerlingen dan warm en vooral rustig kunnen gaan zitten. - Taris Charlier, 6WW -

De zaal moet vroeger open omdat de leerlingen soms wel lang moeten wachten voor een leerkracht of het secretariaat de studiezaal komt openen. Ook is het niet echt eerlijk dat de zesdejaars een eigen lokaal hebben dat heel de middag open is terwijl de andere jaars dan moeten wachten tot de studiezaal open is. - Valerie Lever, 6LWI Wij proberen om de studiezaal zo vlug mogelijk te komen openen, maar het is niet altijd mogelijk dat wij direct aan de deur staan om deze te openen. Wij helpen eerst de leerlingen die aan het secretariaat zelf staan te wachten om ons wat te vragen of wij moeten dringende zaken doen zoals leerkrachten helpen, de telefoon beantwoorden, enzovoort. Dit is niet altijd even gemakkelijk als er zich maar één of twee personen op het secretariaat bevinden. Daarna helpen wij de leerlingen die in de studiezaal willen. - Secretariaat -

Helena

20| Kaller 2011-2012 | Opiniemaker


Spot

light

De jeugd van tegenwoordig: leerlingen en hun hobby

Skaten mag dan wel zo oud als de straat zijn, ‘out’ is het zeker niet! In onze eigen school hebben we het levende bewijs zitten dat skaten een echte sport is die vaardigheden eist. Wij hebben een interview kunnen regelen met de beste skaters van ons Atheneum. Wanneer en waarom zijn jullie beginnen skaten? Linus: ik ben twee jaar geleden beginnen skaten doordat een goede vriend van mij dit al langer deed en het mij leuk leek. Charles: ik ben begonnen door de motivatie van andere vrienden die dit ook deden. Hebben jullie voorbeelden/idolen? Linus : ik heb er verschillende maar de meest gekende is Torey Pudwill. Charles: nog een andere bekende is Chris Cole Siebe D. & Siebe S. : ons grootste idool is eigenlijk Linus zelf want hij kan het beste skaten van ons gevieren en ook zijn trucs zijn ‘graaf’. Waar halen jullie jullie nieuwe trucjes vandaan? Linus : Meestal bespreken wij dat met vrienden onderling en vragen we dat ook wel eens aan andere mensen of we zoeken ze gewoon op op het internet. Charles : Ik kijk liever eerst naar filmpjes omdat het dat gemakkelijker maakt om ze achteraf zelf te leren want door de filmpjes goed te bekijken, leer je de

21| Kaller 2011-2012 | Spotlight

juiste technieken en daarna proberen we het samen met vrienden gewoon zelf. Siebe D. : Of per ongeluk op iets landen. Soms gebeurt het weleens dat we op een ‘trucje’ komen als we gewoon aan het skaten zijn. Is het skateparkje in Lier genoeg voor jullie of willen jullie meer? Siebe D. : als je daar kunt skaten, dan kun je het overal! Siebe S. : Ja, het is niet echt het grootste park dat je kunt vinden maar op zich wel genoeg om te oefenen. Linus : Het parkje op zich is wel leuk maar vergeleken met andere parken is het park van Lier wel veel te klein. Spreken jullie dan soms af om samen naar een ander skatepark te gaan? Siebe S. : ja, toch vrij vaak. Charles : vooral in de zomer wanneer het goed weer is gaan wij vaak naar Antwerpen omdat de parken daar veel groter zijn. Soms zelfs naar Nederland.


Hebben jullie al ooit iets gebroken door het skaten? Linus : ik heb ooit eens een keer mijn neus moeten laten lijmen. Tijdens het skaten, is mijn skateboard tegen mijn neus gevlogen waardoor die openlag. Siebe D. : Ik onlangs nog zelfs. Ruggenwervels zitten vast met een soort haakjes, maar door een val zijn die losgekomen waardoor ik een spierverkramping kreeg en niet meer kon ademen. Best wel lastig. Siebe S. : Ik heb ooit mijn pols zwaar gekneusd. Charles : en ik heb mijn teen al eens een keer gebroken. Kost skaten veel geld? Linus : als dit echt je hobby is en je het vrij vaak doet dan kost dit veel geld, ja. Om de 2 maand moet ik toch geregeld een nieuw skateboard kopen dat toch algauw 50 euro kost per skateboard. Aangezien ik het zelf moet betalen, is dit toch een dure zaak. Charles : bij mij zijn het vooral mijn schoenen die snel stuk zijn. Elke maand zijn een nieuw paar schoenen welkom. Maar er is ook speciale schoenlijm waarmee je je schoenen (me weglaten) kan maken. Siebe S. & Siebe D. : Voor ons geen probleem want bij ons betaalt de mama!

Wie van jullie vier is de beste skater? Siebe S. & Siebe D. & Charles : LINUS!! Dat was duidelijk! Waarom moeten mensen voor een hobby als skaten kiezen ? Siebe D. : het is gewoon een grave sport, heel ontspannend met een leuk muziekje erbij. Je hebt geen verplichtingen, je kan skaten waar en wanneer je zelf wilt. Charles : je hebt ook geen vaste uren die eraan verbonden zijn zoals bij voetbal, die trainingen zijn op een bepaald uur. Hier is dat niet, hier kunnen we skaten wanneer we maar willen. Siebe S. : Het leuke hieraan is dat je veel tijd kunt doorbrengen met je vrienden. Charles & Linus : Hierdoor zijn wij ook veel hechtere vrienden geworden van elkaar. Eigenlijk zijn wij zelfs een soort van familie.

Charlene, Naomi

22| Kaller 2011-2012 | Spotlight


Als ik als leerkracht zo eens een uurtje studie heb met een bepaalde klas, komt bijna altijd de onvermijdelijke vraag naar boven: “mijnheer, naar het schijnt hebt u zo’n leuk verhaal over uw hond. Wil u dat een keer vertellen?” De meeste leerlingen waaraan ik les geef, kennen dat verhaal natuurlijk wel, maar omdat er zovelen zijn die het niet kennen, kan je het hieronder lezen. Het is allemaal echt gebeurd…

Christmas

story

Kerstvakantie 2005. Omdat een mens af en toe rust wil (wacht maar tot jullie wat ouder zijn) en de feestdagen die rust onvermijdelijk verhinderen (mijn grootmoeder: “en manneke, wanneer gaat ge nu eindelijk die kinderen kopen waar ik mijn fortuin aan kan nalaten?”), kan je ook een reis boeken en maken dat je uit het land van regen en duisternis wegkomt. Teveel is teveel, dus dat deed ik dan ook. Ik stapte het eerste het beste reisbureau binnen en vroeg naar het verst mogelijke hotel dat onder de zon beschikbaar was. Dat bleek op het vlindervormige eiland Guadeloupe te liggen in de Caraïben, tussen Noord- en Zuid-Amerika. Kostprijs: 3000 euro voor een weekje (“het zijn de feestdagen, hé, mijnheer.”). Aangezien ik geen krent ben, hapte ik vrijwel meteen toe. Twee dagen later nam ik de TGV in Brussel, reed tot in Parijs, nam in Orly het vliegtuig en landde 8 uur later op Guadeloupe. Veertig graden in de schaduw. Mijn hotel bleek het beste van het beste, het eten het lekkerste van het lekkerste en het plaatselijke personeel vertoonde een aan die landen eigen hartelijke en warme inborst. Maar buiten het hotel heerste er grote armoede. Deels door de hoge werkloosheid, deels door de torenhoge schuld die het eiland aan het moederland Frankrijk (Guadeloupe is een Franse provincie en vroegere kolonie) verschuldigd was. Omwille van een mogelijke overval werd mij dan ook afgeraden het domein van het hotel te verlaten en gebruik te maken van alle faciliteiten (winkeltjes, restaurants, bars, zwembaden, …) die aldaar aanwezig waren.

23| Kaller 2011-2012 | Christmas story

Toen ik de eerste dag ’s ochtends vroeg via een klein weggetje naar strand en zee liep, dook er vanuit de bosjes een graatmager hondje op met oogjes die smeekten om aandacht. Het was duidelijk een onverzorgde straathond en leek op een kruising tussen een windhond en een labrador, maar dan kleiner. Ik stond even perplex, me afvragend wat die hond wel van me wilde. Nu moet je weten dat ik het nooit echt met dieren heb opgehad. Mijn vader was dierenarts en de meeste dieren die zich in ons huis vertoonden waren ofwel serieus ziek ofwel ten dode opgeschreven. Als je daar als kind regelmatig mee geconfronteerd wordt, ontwikkel je de automatische reflex om jezelf zoveel mogelijk immuun te maken tegen de mogelijke miserie dat dat met zich meebrengt. Maar goed: om de één of de andere reden spraken de oogjes van die hond mij aan en ik nam haar mee naar het strand. Ik hoefde het zelfs niet te vragen. Ze kwam gewoon mee. Al snel bleek dat in de sterren geschreven stond dat er van rust en stilte niets in huis zou komen want de hond ontpopte zich tot een volleerde medezwemmer en medejogger en vond ook nog ergens een balletje dat steeds opnieuw uitnodigend op mijn ligstoel achtergelaten werd. Toen ik tien uur later weer bij het hotel aankwam, was ik doodop van alle aandacht die het beestje mij gekost had. De hond mocht uiteraard het hotel niet binnen en ik liet haar - een beetje met tegenzin - achter op straat.


Einde verhaal, denk je? Nee hoor, de volgende ochtend zat de viervoeter trouw te wachten voor de deur van het hotel. Ze herkende me meteen en de hele dag was als het ware een herhaling van de vorige. En zo ging dat zeven dagen lang door. De allerlaatste avond van mijn vakantie besliste ik om tegen beter weten in - toch maar eens het domein van het hotel te verlaten en begaf ik mij naar een casino dat zich tweehonderd meter verder in de straat situeerde. De hond volgde mij, maar mocht natuurlijk ook in het casino niet binnen. Toen ik twee uur later buitenkwam, was mijn trouwe viervoeter verdwenen. Het einde van een zeven dagen durende vriendschap die ik nooit zou vergeten. Een beetje teleurgesteld slenterde ik terug naar het hotel tot ik plots onder de mangroven tegengehouden werd door twee heren die minstens twee koppen groter waren dan ik. Ook leken ze gedronken te hebben of onder de invloed van iets dat in ons land waarschijnlijk als verboden zou gelden. Eén van hen mompelde in bijna onverstaanbaar Frans iets over geld. Ik probeerde uit te leggen dat ik geen geld had. Toen plots het blinkend lemmet van een mes te voorschijn kwam, toonde ik mijn VISA-kaart om uit te leggen dat ik geen cash geld op zak had - wat ook de waarheid was. Die uitleg maakte weinig indruk en het mes kwam een halve meter dichter. Ik zag mijn leven in een flits voorbijtrekken: de films die ik gezien had, Lier, mijn familie en vrienden… Ik dacht: “dit is het. Hasta la vista.” En toen, plots, vanuit het hoge riet dat naar het schijnt aan Guadeloupe zo eigen is (je houdt niet voor mogelijk wat voor details je in al die reisboeken kan lezen), sprong mijn jonge vriend te voorschijn en plantte haar tanden diep in de hand die het mes vasthield. Het mes viel en de man stortte schreeuwend van de pijn neer. De ander zette het op een lopen. Na enkele seconden - die voor de man wel uren moeten geleken hebben - liet de hond los. De man kon zich losrukken en probeerde zich uit de voeten te maken. Hij maakte daarbij de fout over een zware steen in het hoge gras te struikelen waarop de hond bovenop zijn hoofd sprong en zijn oor als favoriet speelgoed behandelde. Ik weet niet hoe, maar uiteindelijk kon hij zich toch losrukken en verdween hij bloedend en luid schreeuwend in de nacht. De hond kwam rustig naast mij zitten. Ik zag gelukkig geen oor. Hoogstens wat bloed. Na deze ongelofelijke dienst die het diertje mij bewezen had, kon ik haar moeilijk op straat achterlaten. Ik smokkelde haar het hotel binnen via een open raam, verwende haar met uit de hotelkeuken gestolen brood en charcuterie en legde haar naast me op bed. De volgende ochtend - het was acht uur en ik moest om één uur ‘s middags het hotel verlaten - werd ik aangestaard door twee ogen die blijkbaar niet geslapen hadden. Als een openbaring werd het me duidelijk: ik kon niet alleen terug naar huis. Het zou twee harten gebroken hebben. Ik belde onmiddellijk naar de luchthaven en legde in gebrekkig Frans uit dat ik zou terugreizen in het gezelschap van een hond. Op alle mogelijke manieren probeerde de dame aan de andere kant van de lijn mij duidelijk te maken dat dit onmogelijk was. Toen ik uiteindelijk met een rechtszaak dreigde, gaf ze toe. Op voorwaarde tenminste dat ik de juiste papieren en een bench had om het dier bij de bagage op te slaan.

Via een telefoonboek vond ik het adres van een dierenarts die niet te ver uit de buurt woonde. Een koppel dat ik in het hotel had leren kennen en over een wagen beschikte, was zo vriendelijk om mij er rond half elf heen te brengen. De tijd begon te dringen… De dierenarts was vriendelijk en zei dat hij papieren kon maken waaruit zou blijken dat de hond al enige tijd de mijne was. “Maar zelfs met die papieren krijg je problemen in Parijs. Hier in Guadeloupe niet. Hier krijg je met een paar euro alles gedaan. Wat me op mijn honorarium brengt…” Hij vroeg tweehonderdvijftig euro voor een paar inentingen en valse papieren. Diefstal. Ik heb nochtans geen seconde getwijfeld. Een kwartier later reden we naar de hoofdstad van Guadeloupe voor een bench. Aankomst in de winkel kort voor twaalf uur. Nog een dik uur… Een bench gevonden. Honderd euro. Terug naar het hotel. Vijftig minuten rijden. Tien voor één. Tien minuten om bagage bij elkaar te graaien en klaar te staan voor de taxi. Probleem: hond mag niet mee binnen. Smeken bij portier en personeel. Antwoord: vijf keer nee. De directie van het hotel? Hij komt. “Zet hem maar even in mijn bureau.” “Dank U wel.” Rennen naar de kamer op de derde verdieping. Alles in zeven haasten naar beneden sleuren. Hond ophalen. Directeur van het hotel bedanken. “Dat is dan twintig euro voor de moeite.” Betalen. Taxi staat klaar met vijf andere passagiers. Hond mag niet mee. Taxi te proper. Voor vijftig euro wel. Betalen. Half uur rijden. Naast mij zit een topmodel uit Beiroet met de mooiste groene ogen die ik ooit gezien heb. Ze zegt dat ze jaloers is op de manier waarop de hond naar mij kijkt. “Echte liefde, geloof me vrij. Naar mij kijken ze alleen om mijn uiterlijk”. Kan ik begrijpen… Luchthaven. De luchthaven van Guadeloupe is geen echte luchthaven. Het is een veredelde hangar waar meer winkeltjes zijn dan er per dag toeristen neerstrijken. Alles is er te koop. Met een charmante hostess die in een ander leven best mijn vrouw zou mogen zijn, check ik mijn bagage in. De bench hou ik bij me want de hond moet door een exclusieve gate voor dieren. Ik koop snel een ticket voor de hond - honderd euro - en begeef me naar de dierengate. Een zwaarlijvige man zit - duidelijk zeer tegen zijn zin - bij het begin van de gate te wachten. “Die hond mag niet mee.” Mijn hart krimpt. “Excuseer?” “Er hangt geen identificatieteken aan de bench. Zo belandt hij misschien in New York in plaats van Parijs.” Bij het inchecken ben ik natuurlijk vergeten ook voor de bench een identificatieteken te vragen. Wie denkt daar nu aan? “Hebt u er één voor mij?” “Nee, de rol is op. Bij de check-in voor de bagage.” “Maar da’s helemaal aan de andere kant? Mijn vliegtuig gaat vertrekken.” “Tja...”. Ik loop als een gek naar de check-in voor de bagage en stoot daarbij zeker vijf mensen om. Ik steek vijftig mensen voor en bedel om een identificatieteken voor Parijs. Als de hostess de paniek van mijn gezicht afleest, verandert haar gezicht van geïrriteerd naar begrijpend en sluit een identificatieteken rond het hondenhok. “Bonne chance.” “Merci, merci.” Terug naar die douanebeambte. Hij lacht als hij mij zwetend ziet komen aanhollen. “Tu te fatigues.” “Toi pas, eh?” zeg ik boos terug.

24| Kaller 2011-2012 | Christmas story


Hij kijkt alsof hij mij niet begrepen heeft. Jezelf inhouden, Steven, of je komt vandaag dit eiland niet meer af. En de volgende week misschien ook niet. Volgende probleem: de bench is in orde, maar de hond wil er niet in. Ik duw, trek, sleur, roep, smeek, … Niets helpt. Niet moeilijk: het beestje heeft nooit opgesloten gezeten. De beambte weigert te helpen onder het mom dat hij bang is van mijn hond. Maar hij geeft me de raad naar de apotheek beneden te gaan en kalmeerpillen te kopen voor de hond. Ondanks het feit dat ik nog maar een paar minuten tijd heb, besluit ik zijn raad op te volgen. Na nog een keer de hele luchthaven doorlopen te hebben, koop ik met de laatste vier euro die ik in mijn zak heb zitten een hondentranquilizer. De hond weigert. Even flitst het door mijn hoofd dat ze misschien homeopathisch ingesteld is, maar dan besef ik dat het moet gedaan zijn. Teveel is teveel: ik kan niet meer. Ik trek haar bek open en stop er twee pillen in die meteen in haar keel verdwijnen. Terug boven gekomen is de hond al heel wat kalmer en kost het me weinig moeite om haar in de bench te krijgen. Ze verdwijnt langzaam in de gate. Als laatste passagier stap ik aan boord. De kapitein staat tussen de stewardessen te wachten, kijkt me boos aan en legt me uit dat vlucht 734 tien minuten later vertrekt enkel en alleen door de schuld van de enige Belgische passagier die te laat aanwezig is. Nadat ik me heb uitgeput in verontschuldigingen, neem ik mijn plaats in. De tweehonderd ogen die me daarbij aankijken maken me duidelijk dat ik op dit vliegtuig geen vrienden ga maken… Acht uur later. Orly, Parijs. Ik haast me naar de bagageband. Minuten nadat het laatste stuk bagage door gehaaste reizigers weggenomen werd, is er van mijn hond nog altijd geen spoor. Net op het moment dat ik het wachten wil opgeven en met een bang hart inlichtingen wil gaan inwinnen, komt ze in haar kleine bench doorheen de smalle opening aan het einde van de band. Een blij weerzien. Ik laat haar meteen uit haar bench en haast me met haar aan de ketting naar de douane. Maar liefst vijf douaniers staan me van ver op te wachten. Ik zie het zo voor me gebeuren: een maand in quarantaine. Net op het moment dat het onze beurt is, stuiven de vijf douaniers weg naar iets of iemand achter mij. Het checkpoint blijft verlaten achter. Dit is onze kans. Maken dat we wegkomen.

Buiten is het min vier graden. Een sneeuwstorm blaast het landschap wit. Guada - ik heb haar zo genoemd naar het eiland - is bang en rilt van de koude. Ik draai een dekentje dat ik in het vliegtuig heb gekregen om haar heen en maak het vast met een speld. Bus, taxi, bus, TGV en een trein die eindigt in Lier zijn de vervoermiddelen die de komende uren bepalen. Van Guadeloupe tot in Parijs heb ik van alle mogelijke nationaliteiten en geslachten hulp gekregen. Wanneer ik bij aankomst in Lier aan een heer vraag om de bench van de hond even mee van de trein te helpen nauwelijks anderhalve kilo zwaar - zegt hij dat hij “ruglijder” is. Van je eigen volk moet je het hebben… Met mijn koffer, de bench, een rugzak en de hond loop ik over een ondergesneeuwde vest naar huis. Het wordt nu alles of niets. Mijn moeder zegt me al jaren dat er in ons huis alleen een hond binnenkomt over haar lijk. Ik zie mijzelf vannacht dus met Guada op de straatstenen slapen… Wanneer ik binnenkom, ligt ze doodziek in de zetel. Griep. Net nu. Tot drie keer toe vraagt ze me wat “dat” is. Als ik repliceer dat het een hond is en dat die hond blijft, draait ze wit weg alsof haar zoon haar komt vertellen dat hij bij het vreemdelingenlegioen gaat. De komende drie dagen krijg ik alleen maar beeld zonder klank. Toch is het vreemd dat, als ik even boven ben, tegen mijn hond hoor praten en haar even later weer terugvind op de grond vlak naast mijn moeder. Als ik dan vraag wat er zonet gebeurd is, komt er niets uit. Wanneer ik de vierde dag moet vechten om met mijn hond te mogen gaan wandelen, wordt alles me duidelijk: ze hebben achter mijn rug om een geheime vriendschap gesloten die ze natuurlijk geen van beiden willen toegeven… En zo zie je maar dat alles vaak toch goed komt. Ken jij ook zo’n verhaal? Schrijf het op. Het is misschien iets voor de volgende Kaller! S. Crauwels

25| Kaller 2011-2012 | Christmas story


Film

tips

DRIVE ANGRY 3D Deze actiefilm die zijn roots vindt in de B-films van weleer, laat Nicolas Cage terugkeren uit de hel om op aarde zijn dochter uit de klauwen van een secteleider (Billy Burke uit “Twilight”) te redden. Hij wordt daarbij geholpen door de bloedmooie Amber Heard (“All the Boys Love Mandy Lane”) die zich onweerstaanbaar aangetrokken voelt tot de brutale, ongeschoren zwerver. Wie van kinetisch gefilmd actiewerk en white trash naakt houdt, krijgt meer dan waar voor zijn geld. Een actiefilm zoals ze twintig jaar geleden gemaakt werden en dus boordevol nostalgie. Zowel in 2D als 3D verkrijgbaar. Vergeet je brilletje niet.

THE TOWN Na “Gone Baby Gone” opnieuw een meesterwerk van Ben Affleck (geef toe: de man regisseert veel beter dan hij acteert) dat zich afspeelt in Charlestown, een deel van groot Boston waar statistisch de meeste bankovervallen ter wereld plaatsvinden. Affleck schetst zijn Boston als een metropool van dealers, gangsters en kruimeldieven die door hun afkomst en geboorteplaats onlosmakelijk met misdaad verbonden zijn. Wie de juiste DVD koopt, kan beschikken over de langere, 2,5 uur durende versie en wordt genadeloos meegezogen in de even shockerende als intrigerende wereld van een superprofessionele crimineel die zijn misdaadcarrière vaarwel wil zeggen maar door zijn omgeving verplicht wordt om nog één laatste slag te slaan. Mis deze film niet!

LET ME IN De grote hit van Scandinavië over een jongetje dat bevriend raakt met een vampiermeisje (“Let the Right One In”) werd - tot ongenoegen van de fans van het origineel - door Matt Reeves (“Cloverfield”) getransponeerd naar de Verenigde Staten. Binnen dit verhaal over een jongetje dat op school gepest wordt en in de vriendschap met het vampiermeisje een afleiding zoekt, blijft Reeves opmerkelijk trouw aan de soberheid van het origineel en ligt de nadruk - ondanks de bloederige finale - op de relatie tussen de twee jongeren (opnieuw Chloe Grace Moretz met ditmaal Kodi Smitt McPhee). Horror met een grote H.

26| Kaller 2011-2012 | Ontspanning


Film

tips

LONDON BOULEVARD Wanneer een superster (Keira Knightley) zich in haar Londens huis opsluit omdat paparazzi haar het leven zuur maken, neemt ze een zopas uit de gevangenis ontslagen crimineel (Colin Farrell in topvorm) in dienst om haar te beschermen. De mooie maar sober gefilmde romance die daaruit ontstaat, steekt echter de ogen uit van diverse onderwereldfiguren, niet in het minst die van een psychopathische maffiabaas (Ray Winstone in overdrive), waardoor een bloederige climax onvermijdelijk wordt. William Monahan (schrijver van “The Departed”) regisseert hier weliswaar een briljante gangsterfilm, maar is - gelukkig - eerder geïnteresseerd in de sociale achtergrond en het noodlot van zijn personages, wat van “London Boulevard” een buitenbeentje in het misdaadgenre maakt.

LIMITLESS Hollywood golden boy Bradley Cooper speelt de hoofdrol in deze niet te catalogeren film over een uitgebluste schrijver die dankzij een nieuwe drug zijn hersenen plots honderd procent kan gebruiken i.p.v. de normale twintig procent. Hij schrijft binnen een tijdsspanne van drie dagen een bestseller, wordt schatrijk op de beurs en wint op die manier ook zijn liefje terug. Maar het extreem verslavend middeltje heeft jammer genoeg ook nadelen: zijn gezondheid gaat zienderogen achteruit en een paar schimmige onderwereldfiguren hebben hun zinnen op de wonderdrug gezet. Wat begint als een sober drama, evolueert naar een visuele supertrip - let op de schitterende, blauwgrijze fotografie - en eindigt als een ijskoude thriller, inclusief een onverwacht brutale finale.

FAIR GAME Wanneer een CIA-agente (Naomi Watts) na 9/11 tot groot ongenoegen van het Witte Huis blijft volhouden dat er in Irak geen massavernietigingswapens aanwezig zijn, wordt haar dekmantel in de pers door manipulatieve politici te grabbel gegooid en wordt zij “fair game” (“loslopend wild”). Bevangen door angst - niet in het minst voor het leven van haar kinderen - durft ze zich niet publiekelijk uit te spreken tegen de CIA en het Witte Huis. Haar echtgenoot - een door een onwrikbaar rechtvaardigheidsgevoel gedreven Sean Penn - neemt het in de media voor haar op, wat deze sobere thriller doet evolueren naar een intens huwelijksdrama. Geregisseerd door Doug Liman (“The Bourne Identity”) en gebaseerd op waargebeurde feiten. Veel kijkplezier! S. Crauwels

27| Kaller 2011-2012 | Ontspanning


Ontspanning

Zoek de leerkrachten hun achternaam, maar pas op, je krijgt alleen maar hints. Veel zoekplezier!

· · · · · · · · · · · · · · ·

De achternaam is een sluw dier Sportiefste vrouw Gebruikt veel gebaren in de klas Je krijgt pas zuurstof als je luistert Wie zegt: wie deelt door nul is een snul Telefoon = trakteren Hij/zij heeft gevoel voor ritme I am/ich bin De achternaam is een trouw dier Wie had er een fristi accident? Hij/zij zit in een kerkkoor Do Re Mi Fa Sol Ik ben het eens met dat standpunt omdat... Heeft engelengeduld 1942,1938,1925,…

28| Kaller 2011-2012 | Ontspanning

· · · · · · · · · · · · · · · ·

Heeft een creatief brein Hij/zij past tussen de x en de y 2de meest voorkomende achternaam in België Speedy Gonsalez in de les Is de draad kwijt als ze storen P=W/∆t Wie zegt: fysica is een topsport Economisch advies vind je bij hem/haar laatste letter achternaam = laatste letter van alfabet Mannelijke leerkracht met een ander geloof Vrouwelijke leerkracht met een ander geloof sum quam solum sine te Weet alles van de bloemetjes en de bijtjes Achternaam is een kleur Hij/zij kan drummen Moviesnackx


Los de sudoku’s op, succes!

Even om onze lachspieren te trainen: wat moppen en raadsels! Waarom lachen kabouters als ze aan het voetballen zijn? Antwoord: Het gras kietelt onder hun armen!

Waarom loopt een dom blondje op haar tippen voorbij het apothekerskastje? Antwoord: Ze wil de slaappillen niet wakker maken! “Waarom gaan de ooievaars in de herfst naar het zuiden?”, vraagt de juf aan de klas. Annie antwoordt: "Omdat de Afrikanen ook kinderen willen hebben." Er lopen twee paraplu's over straat. Een van hen ziet twee wandelstokken lopen en gilt: "Ieeeeewww, twee naaktlopers!" Een man en een vrouw komen samen uit de bioscoop. Het regent pijpenstelen en de vrouw voelt er niets voor om door de regen naar huis te gaan. Zegt de man: "Blijf jij maar hier wachten, dan ga ik met de taxi naar huis om een paraplu te halen."

Weetjes die jullie misschien nog niet wisten ! Wist je dat… Een vrouw gemiddeld twee jaar van haar leven in een badkamer doorbrengt? Er eind 12de eeuw iemand was met drie benen die hij alle drie ook kon gebruiken? Muizen kunnen zingen? Een slang van kleur kan veranderen? De optimale omgevingstemperatuur voor denkwerk op school 21 graden Celsius is?

29| Kaller 2011-2012 | Ontspanning


Redactie

2011-2012 Olgun Aktepe: vormgeving achterkant Helena Bitton Jill Ceulemans Jasmine Cools Maxime Duflou Matthias Jerusalem Naomie Laats Desni Lobregt Michael Mamistvalov: vormgeving voorkant Joren Polfliet Door Schuermans Elke Schwickert Laura Truyts Shanice Van Camp Jens Van den Broeck Britt Van Landeghem Charlene Van Limbergen Lennert Van Spaendonk Nikki Wuyts

Met bijzondere dank aan Liesbet De Hondt Lay-out en eindredactie: P. De Cleen

30 | Kaller 2011-2012 | Colofon



Kaller_12_2011