Issuu on Google+


A vision

on fashion

Kaira van Wijk // 2


Uit: W magazine, 2013.

Voor mij is dit mode PUR SANG. Ofwel, van zo’n beeld (linkerpagina: Vogue UK 2012, geschoten door Willy Vanderperre) uit het interview A Master of Modern Couture gaat mijn hart iedere keer weer sneller kloppen. RICCARDO TISCI op casual, alsof hij net achter de naaimachine vandaan is gekropen, of dwalend in zijn eigen gedachten uit het naaldgroene bos opdook. De charismatische modellen in Givenchy COUTURE creaties die de mannequins nog verbluffender doen ogen. En die HERDERSHOND. Uit deze foto spreekt zoveel verhaal, je droomt er zo een heel leven omheen. Als ware het puzzelstukjes - de originele foto is niet in delen gesplitst. Ik denk dat mijn liefde voor mode ligt verscholen in een liefde voor de mens erachter, een onstilbare fascinatie voor de creatieve GEEST en de excentriekeling. Maar ook mode zoals het ooit bedoeld was. Als een AMBACHT. De verstilde schoonheid van het MOMENT. De vlugge reflectie van wat nog komen gaat. Tisci vat het mooi samen: “‘Couture is zoals een religie. Echt, ik heb er veel respect voor en ik ben heel beschermend. Als je het atelier binnengaat en je ziet er de vrouwen dag en nacht aan het werk... Ik wil dat ook zij zich gewaardeerd voelen.” Mijn redacteur bij Singapore Harper’s Bazaar zei ooit: “Fashion is no rocket science”. En dat is ook waar. Je mag erom lachen, zoals de Man Repeller dat op, inderdaad, EIGEN-WIJZE doet. Maar mode geeft ook kleur aan het leven, geeft historie prijs (ook al is het niet direct een kostuum of museumstuk) en het is FACTION; de samensmelting van fictie en fashion. Om in hét woord van Diana Vreeland af te sluiten, die haar verhalen altijd veel uitbundiger maakte dan ze in werkelijkheid waren. Storytelling. Dromen. Of af en toe woord-acteur spelen, zoals oud-collega Sally mij weleens grijnzend noemde. Mijn naam is KAIRA VAN WIJK, en ik ben MODEJOURNALIST. Graag neem ik u in dit magazine portfolio mee in mijn visie op mode. Het allerliefste vertel ik verhalen. Ook verlies ik mijzelf graag in verhalen. Naast schrijven, maak ik ook eigen beelden; van ILLUSTRATIES tot concepten, een beetje styling en grafisch design. In DEEL I ontdek je een serie portretten over stijl met o.a. designer Bibi van der Velden en make-up artist Yokaw Pat in de hoofdrol waarvoor ik de productie/ styling deed, en natuurlijk het artikel schreef. DEEL II biedt verdieping op het onderwerp MODEVIDEO, een medium dat van groeiend belang is binnen de creatieve mode scene. Inclusief interviews met Spijkers & Spijkers en MARCUS GAAB, oprichter van I Love You magazine en regisseur/modefotograaf voor o.a. T The New York Times Style Magazine. De artikelen zijn ingekort voor dit portfolio, maar de complete versie kan altijd bij mij worden opgevraagd. DEEL III bestaat uit beknopte trend reports (voor o.a. Nu.nl) en een trend interview met de ontwerpster achter LAND die juist staat voor het trendloze fenomeen – SLOW fashion. DEEL IV zijn stukken geschreven voor buitenlandse online media over mode, beauty, lifestyle. Geschreven voor o.a. Style & The Family Tunes, en een interview met Viviane Sassen voor V magazine. Als laatste blikvanger een verzameling van mijn eigen beeld, van illustraties voor H20+ tot stills uit een eigen modevideo, een conceptboek voor het Arnhemse Coming Soon en beelden waarvoor ik heb geassisteerd (styling) bij Harper’s Bazaar Singapore. Op het werk voor Harper’s Bazaar en V magazine (2008) na, is al het werk van zeer recente aard. Bon voyage ✈ ✈ ✈ ✈

Kaira van Wijk // 3


Amsterdam. Portfolio Kaira van Wijk: A Vision on Fashion. Š januari 2013 Kaira van Wijk: alle beelden en teksten uit dit boekwerk behoren auteursrechtelijk toe aan Kaira van Wijk, tenzij anders vermeld.

inhoud

6 Deel I Stijl portretten 8 To Wear It Well: Renu Kashyap 10

To Wear It Well: Bibi van der Velden

14

To Wear It Well: Kate van Harreveld

17

To Wear It Well: Yokaw Pat

20 Deel II Verdieping modevideo 22 A Love Story: Interview Marcus Gaab Kaira van Wijk // 4


40

Grensverleggend LAND: Trend interview

25

SHOWstudio: Knight’s digitale theater

28

Modefilm recensie: Rodarte’s beleving

30

Modefilm recensie: Dorothea’s metamorfose

32

“The catwalk is still the magical moment..”: Interview Spijkers & Spijkers

42 Deel IV Engelstalige lifestyle stukken 44 Marni vs H&M & Sally Singer’s Nail Art 45

Henri Holland: A Stylist’s Magic

46

MGSM’s Kaleidoscope: Pre-Fall 2012

47

Aurelien Junner’s Cover Art & Novelty: Second Skin

34 Deel III Trend reports & interview 36 ‘Broekpakken spelen weer een hoofdrol’ &

48

‘winterjassen op oversized’

Through A Lens, Brightly: Interview Viviane Sassen

38

6 Deel V

De col-lectie & de motief sweater

Design, illustraties & styling

Kaira van Wijk // 5


Deel I Stijl portretten

~ styling, productie & schrijven ~

Kaira van Wijk // 6


Kaira van Wijk // 7

Illustratie op links van Pomme Chan voor DVF.


Kaira van Wijk // 8


To Wear It Well // Renu Kashyap Stylist Renu Kashyap is een petite verschijning met een geheel eigen stijl. Vanuit haar thuisbasis Amsterdam, en heel binnenkort op een meer dan geliefd eiland Ibiza, ontleent ze haar typische esthetiek aan personal shopping of magazines. Renu mag dan vederlicht zijn, die doordringende, diep donkere ogen vertellen dat ze precies weet hoe ze geportretteerd wilt worden voor deze shoot of welke dan ook. Ze struint haastig door de Salon, (een tweedehands boutique die alleen op afspraak toegankelijk is) die ze qua locatie zelf heeft gekozen, en begint de rekken uit te pluizen voor die perfecte ‘working girl’ outfit. Philip Lim‘s lamswollen breisel komt tevoorschijn die een bohemien geest past en zomaar reflecteert hoe Renu’s esthetiek in elkaar steekt: “Mijn silhouet is meestal ongedwongen. Op werk draag ik graag een skinny of bandplooi pantalon, platte puntboots eronder, een Philip Lim tas, cashmere sweater en soms een hoed. In de ochtend ben ik binnen 15 minuten klaar.” Of daar brengt een assistent van eigenaresse, Heleen Hülsmann, een etnisch geïnspireerde en gigantische cape van Chloé waar Renu vast in zou verdrinken, maar waar ze direct voor valt. Ze koestert een liefde voor 1970s glamour met tweedehands stukken uit een boutique als Salon. “Noem het geen vintage”, benadrukt Heleen Hülsmann als we haar later spreken: “Deze prachtige kleding is goed onderhouden en simpelweg ‘te jong’ om vintage te noemen.” Beschrijf Renu’s stijl voor fotoshoots als geraffineerd en vrouwelijk op verfijnde wijze, soms edgy, en nomadisch met een hippie-achtige insteek. Ze komt op ons over als een globetrotter, een vrije geest, die haar wijsheden en modeschatten overal ter wereld opduikt. Ondertussen is het haar sterke, maar zachtaardige karakter die je voor haar inneemt. Ze weet iedereen te kleden, los van smaak of figuur. Als doorgewinterde moderedacteur zoekt Renu nu eindelijk de horizon op voor een nieuw avontuur. Op naar Ibiza voor Styled by Renu; een personal styling project voor de komende paar maanden.

pionier en geliefde jeugdherinneringen waar mode altijd een onderdeel van is geweest. Jouw favoriete stijliconen... “Dat zijn nogal een aantal intrigerende vrouwen, zoals Lauren Hutton, Jane Birkin, model van weleer Veruschka, natuurlijk Mick en Bianca Jagger. Wat rock of punk via Jimmi Hendrix en Patti Smith. Ik ben dol op de 1970s.. Ik houd ook van vrouwen zoals Franse blogger Garance Doré, de iconische mannequin Marpessa en Parijse dame, Inès de la Fressange. Zij kleden zich in basic, tijdloze items, maar altijd fris en onberispelijk chique.” Subliem moment van mode of stijl... “De shows in Parijs en dan met voorkeur die van Chanel. Vorig seizoen ben ik backstage geraakt bij de show van Zac Pozen en dan zit je bovenop de kleding en modellen als Coco Rocha, Jessica Stam en Jordan Dunn. Ik voel dan zoveel adrenaline, een gevoel als geen ander. Maar het kan ook een shoot in de Amerikaanse Vogue zijn, geschoten door gerenommeerde fotografen als Tim Walker, Bruce Weber, Mario Testino of Patrick Demarchelier.” Welke jeugdherinnering aan mode kan jij je nog heel levendig herinneren en hoe heeft dit je gevoel voor stijl gevormd? “Voor mijn eerste dag op de peuterschool mocht ik een ketting van plastic kralen dragen die door mijn moeder was gemaakt. Die ervaring verschijnt nog heel helder voor mijn geestesoog. Toen ik zo acht jaar was verknipte ik de antieke sari’s van mijn moeder en daar mouleerde ik nieuwe kleding van. Ik kan me herinneren dat ik geobsedeerd was door mijn moeders garderobe, kleding waarin ze werd gefotografeerd op beelden van voor mijn tijd. Ook maakte ik graag plakboeken van alles wat ik mooi vond. Toen ik een modewijzer van mijn ouders cadeau kreeg werd het mij plotseling duidelijk dat ik naar de modeacademie zou gaan. Wellicht stond het voor me in de sterren geschreven en het werd Montaigne dat nu het AMFI heet – Amsterdam Fashion Institute.”

Terwijl fotograaf Marlis de setting met deze visionair bespreekt, krijgen wij ook de gelegenheid vragen te stellen over Renu’s persoonlijke stijl op werkdagen, Chanel als

Kaira van Wijk // 9


Kaira van Wijk // 10


To Wear It Well // Bibi van der Velden White Space, het atelier van beeldend kunstenares en juwelen ontwerpster Bibi van der Velden, oogt groots en monumentaal als we deze voor het eerst betreden. Terwijl Bibi’s aanwezigheid de ruimte direct vult. Ze trekt wat kleding uit een koffertje en beweegt lichtvoetig door de gallery, vandaag gekleed in slechts een grijze tee, jeans, fluwelen slippertjes, en natuurlijk behangen met haar statement sieraden. Ver over de landsgrenzen, van Londen (waar ze o.a. bij concept store Dover Street Market ligt) tot Milaan, is Bibi van der Velden een begrip in sieraden design. Snuisterijen en juwelen van eigen hand doen denken aan fossielen uit vervlogen tijden en stapelen zich op in Bibi’s atelier. Ze houdt van een vintage kwaliteit, een vleug je 1920s, maar toch blijven haar ontwerpen altijd modern met een sculpturale twist. “Mode moet altijd een bepaalde synergie hebben met kunst zodat er een verhaal achter schuilgaat en je niet voor vluchtige trends valt.” Van verfijnde tekeningen tot een enorme ijsschots (ofwel kristal als bedel) en een zilveren handje voor om de ringvinger, deze sieraden verhalen van intieme sprookjes die je dichtbij de maker brengen. Op deze regenachtige dag is het designer Bibi van der Velden’s enorme installatie in het midden van de witte ruimte die onze aandacht trekt. Van een minimalistische, zwarte kubus baadt het levensgrote object plots twee gezichten in licht (een minuut aan, een minuut uit) die de vluchtigheid van de tijd weet te verbeelden. Confronting Time heet de installatie die twee generaties verbindt; Bibi en haar moeder, beeldhouwer Michèle Deiters, met wie Bibi dit reflecterende sculptuur maakte, naast haar werk als juwelen ontwerpster. Charmant en eigenzinnig is Bibi ook een zakenvrouw die de touwtjes graag in handen houdt. Ze kiest zowel in haar werk als privé voor kwaliteit, en het prachtige, zilverkleurige Yamamoto kostuumjasje die ze tevoorschijn haalt getuigt daarvan. “Toen ik in Italië studeerde, werden ontwerpers als Yohji Yamamoto en Vivienne Westwood nauwelijks verkocht, maar ik was er dol op”, vertelt Bibi met een glinstering in de ogen. Omschrijf je persoonlijke stijl? “Ik zou zeggen een eclectische mix van vintage met stoere basics, kledingstukken die ik zelf customize met af en toe

een subtiele glans of flonkering.” Welke jeugdherinnering aan mode kan jij je nog heel levendig herinneren en hoe heeft dit je gevoel voor stijl gevormd? “Als kind schreef ik altijd toneelstukken, die ik vervolgens regisseerde met mijzelf in de hoofdrol en als hoofd decor. Mijn broertjes en nichtjes moesten hier altijd in meespelen en zich helemaal vormen naar het idee dat ik in mijn hoofd had. Dat klinkt dwingend en dat klopt inderdaad. Ik zag mogelijkheden en hoe je een bepaald gevoel kan neerzetten door gebruik te maken van o.a. kleding.” Zou je bijzondere stuks uit je garderobe kunnen noemen die een verhaal met zich meebrengen? “Veel van de items die ik over de jaren heb verzameld associeer ik met een verhaal. Ik heb nog het blazertje met embleem van toen ik in Engeland op school zat. Hoewel ik toen acht jaar was en het nu niet meer pas, is het een dierbaar bezit. Verder had ik vroeger een obsessie voor Donna Karan. Op dertienjarige leeftijd ging ik naar Amerika waar ik bij een shopaholic logeerde die mij meenam naar iedere outlet onder de zon. In zo’n outlet heb ik voor 80 dollar (voor mij toen een mega bedrag, maar het koopje van het jaar) een militair vestje gekocht van DKNY met veel knopen. Soms draag ik dit item nog steeds.” Welke film en/of tijdperk uit de vorige eeuw spreekt je aan qua stijl en sfeer? “Uit iedere periode in de geschiedenis valt iets bijzonders te halen. Veel tijdperken spreken mij aan. Ik houd heel erg van de 1920s en art deco, van een bepaalde gestyleerde overdaad. Zo ben ik gefascineerd door de creaties die Cartier allemaal heeft ontworpen in die tijd. Sigaretten doosjes, kammen, aanstekers die bezaaid zijn met diamanten en mooie stenen. Het was een tijd waarin de jongere generatie genoeg had van de Eerste Wereldoorlog en daarom compleet los ging. De opkomst van Chanel, korsetten die werden verruild voor de nieuwe ‘flapper dresses’. Het was weliswaar ook een oppervlakkige tijd die uitmondde in de Tweede Wereldoorlog.”

Verzamel je ook (mode)objecten en zit hier een verhaal achter? “Al mijn hele leven ben ik een strandjutter en ik bezit werkelijk van de meest bizarre objecten verzamelingen. Als props voor mijn shows, tentoonstellingen en shoots heb ik eindel-

Kaira van Wijk // 11


oze verzamelingen van vintage mode; strikjes, veren, oude hoedjes. Mijn studio puilt uit, als ook onze gigantische diepvries. Ik heb namelijk een mottenfobie en bevries alle oude spullen die ik koop meteen.” Waarom past juist het design van sieraden zo goed bij jou als persoon en als creatief ? “Ik ben een 3D denker en ik wist van jongs af aan dat ik iets in de richting van beeldhouwen wilde doen. Ik heb het geluk dat mijn moeder beeldhouwer is en ik daardoor al vroeg met dit vak in aanraking kwam. De combinatie van beeldhouwen en juwelen ontwerpen past goed bij mij, omdat het elkaar echt complementeert. Aan de ene kant is het fysiek en groots versus technisch en soms microscopisch gedetailleerd.” Op welke manier weet jij jezelf als kunstenaar continu te ontwikkelen? “Door o.a. het gebruik van nieuwe materialen en de werkwijze die daarmee gepaard gaat word ik gedwongen mij te ontwikkelen. In een van mijn shows maak ik bijvoorbeeld gebruik van glas, terwijl ik dit materiaal op een hele andere wijze gebruik in het beeldhouwen. Glasblazen is een heel mooi oud ambacht. Verder zijn de thema’s die ik voor een collectie of show kies altijd inspirerend, omdat het je de kans biedt een verhaal te vertellen. Dit is vaak verregaand en ik kan me totaal door een periode laten meeslepen. Alles wat ik lees, luister, eet, zie en doe heeft dan met dat onderwerp, en dat gevoel, te maken.” Wat zou voor jou een droom samenwerking zijn op het gebied van design/kunst? “Ik zou het fantastisch vinden om ooit eens voor een gallery als de Gagosian in New York een ‘site specific’ werk te maken, een werk speciaal voor een bepaalde ruimte gecreëerd en van tijdelijke aard.”

Kaira van Wijk // 12


“Mode moet altijd een bepaalde synergie hebben met kunst zodat er een verhaal achter schuilgaat en je niet valt voor vluchtige trends.�

Kaira van Wijk // 13


“[Mijn stijl] is een mix tussen Nico en Anna Karina... [Anna Karina’s muziek] schetst een beeld van desolate plekken en eenzaamheid waarin ik mij herken. Alsof het een zelfportret is van mij in muziek.”

Kaira van Wijk // 14


To Wear It Well // Kate van Harreveld Zangeres Nico staat afgebeeld op de plaat (Kate draait nog heel melancholisch muziek op haar oude platenspeler) die illustrator Kate van Harreveld aanwijst als we haar vragen naar een favoriet qua stijlicoon. De eigenzinnige, Duitse zangeres droeg haar haren eind jaren 1960 lang, met pony en vlammend rood of donker, zoals alleen zichtbaar op dat zwart-witte hoesje. Wellicht een vrouwbeeld dat veelvuldig gereflecteerd wordt in Kate’s werk voor diverse modemagazines en zelfs het literaire debuut van ELLE’s hoofdredacteur, Cécile Narinx. Zelf is Kate ook een toonbeeld van feminiene elegantie en een vleug je mysterie met lange, donkere lokken en porseleinen huid, maar net iets te lieflijk om duister genoemd te worden. Zo’n donkere ondertoon komt in Kate’s eigen illustraties wel tot uiting en het zijn juist die bijzondere en extreem verfijnde beelden als vrij werk die op je netvlies blijven branden. Voor haar persoonlijke esthetiek somt Kate een scala aan referenties op waaronder nog zo’n uitgesproken retro verschijning, genaamd Anna Karina. Karina, wel gekroond tot koningin van de Franse New Wave en muze van JeanLuc Godard, is een Deense die later werd omgedoopt tot Francaise en als beauty icoon faam verwierf in de 1960s door haar zware pony en de ogen omlijnd met zwarte kohl. Kate vertelt: “Het is een mix van de jaren ’60 Nouvelle Vague stijl, jaren ’70 HELMUT NEWTON’s strenge chique, een vleug je Victoriaans en ook Nico’s pre-Gothic, ravenzwarte look uit de 1970s. Grafische contrasten spreken mij aan, maar ik houd ook van een tikkeltje MARY POPPINS. Verder ontdek ik dat er altijd wel een jaren ’50 pin-up in mijn kledingstijl schuilt. Zo in het kort een mix tussen Nico en Anna Karina.” Als persoon lijkt Kate onschuldig in oogopslag en met een zachte stem, maar Kate is verre van ingetogen als het op haar illustraties aankomt. Gewapend met potlood en fijnlijner creëert ze de meest fantasierijke kunstwerkjes die je meenemen in haar geheel eigen universum. Zo’n liefde voor oude spullen (zoals die platenspeler), vind je bij Kate ook in het interieur van haar petite woning in de Amsterdamse Rivierenbuurt. Snuisterijen waar ze simpelweg

geen afstand van kan doen, zoals kleine, plastic mannetjes, een overvloed aan ingelijste foto’s en een KAMERSCHERM van haar grootouders uit Indonesië. Ons oog valt op die ene foto die haar vader heeft geschoten voor haar afstudeerproject als ontwerpster. Vooral die vrouwelijke vormen, de compositie en plaatsing van objecten, niet per se de kleding, maken het tot een fascinerend geheel. Kate zelf gaat graag gekleed in zwarte, zwevende jurkjes van BRANQUINHO (de paarse jurk op de foto) of Spijkers & Spijkers (het goudkleurige jurkje) en geplisseerde rokken. We vragen haar daarom naar meer bijzondere mode momenten en dromen als illustrator. Wat is het meest dierbare stuk in je garderobe? “Dat zijn drie kledingstukken, want ik kan niet de een verkiezen boven de ander. Allereerst een tricot en schuin gesneden, zwarte jurk met diepe V-hals van Veronique Branquinho. Branquinho was mijn favoriete ontwerpster, maar helaas is haar label failliet gegaan. Verder een zwart wollen, driekwart jas met ceintuur en capuchon van Zara. Wolford is tot slot de maker van mijn laatste favoriete kledingstuk, de Fatal Dress.” Zijn sieraden belangrijk voor je look en op wat voor soort design qua sieraden val je? “Over het algemeen houd ik van oude sieraden. Ik val op grote ringen met opvallende, grote stenen of kristallen zoals labradoriet en kwarts, maar ook van armbanden van Akar Bahar. Dat is een soort koraal uit Indonesië dat op glanzend zwart hout lijkt. De meeste sieraden die ik bezit zijn afkomstig van mijn oma’s, maar ik heb laatst voor het eerst een nieuwe ring gekocht. Het is een sprookjesachtig stuk van donkergroen emaille, pyriet en zilver.” In welke outfit zie jij je vriend het liefste? “In een donkerblauw, fluwelen jasje, een zwarte coltrui, plus broek, en witte schoenen en riem. Of als matroos.” Wat draag je graag naar een eigen gallery opening? “Zelf ben ik fan van mijn Spijkers & Spijkers jurkje met goudkleurige, craquelé details en paarse polkadot ruches. Om indruk te maken iets glamourous en ook een beetje streng, denk aan een zwarte kokerrok, hoge laklaarzen en een zijden blouse met strik.”

Kaira van Wijk // 15


Zou je iets meer kunnen vertellen over jouw fascinatie voor zangeres Nico en actrice Anna Karina uit de 1960s? “Ter verklaring van mijn liefde voor Nico, zou ik zeggen dat het niet per se haar look of haar persoon is die ik bewonder. Ze schijnt zelfs een vrij naar persoon te zijn geweest. Voor mij zit het in de muziek die als het ware een beeld schetst van koude, desolate plekken en eenzaamheid waarin ik mij herken. Alsof het een soort zelfportret is van mij in muziek, maar dan door iemand anders gecreëerd. Helaas ken ik niet veel andere Nico fans. Sterker nog, als ik haar muziek draai jaag ik mijn gasten meestal weg. Anna Karina is zo aansprekend voor mij, omdat ik zou willen zijn zoals de rollen die zij vertolkt in Godard’s films, namelijk grappig, moedig, sterk en mysterieus.” Welke jeugdherinnering aan mode kan jij je nog heel levendig herinneren en hoe heeft dit je gevoel voor stijl gevormd? “Vroeger keek ik alleen maar ‘oude’ films uit de jaren 1930, ’40 en vooral ’50 op televisie of in de bioscoop. Vooral omdat die films, maar ook de kleding, er zo esthetisch uitzagen. Van mijn 13e tot mijn 16e was ik geheel in jaren ’50 outfits gehuld. Ook heeft de eerste keer dat ik Boy George op tv zag een grote

indruk gemaakt. Ik raakte helemaal betoverd door zijn look en de uitstraling van de Blitz Kidzs. Ook Leigh Bowery vond ik later heel inspirerend. Het is de reden dat ik in mode geïnteresseerd ben geraakt. Als ik er zo over nadenk laat ik mij in mijn outfits meer inspireren door muziek en film dan daadwerkelijk door mode.” Waar hoop je over drie jaar te zijn met illustreren? “Ik hoop meer bekendheid te bereiken met mijn vrije werk. Internationale opdrachten met mijn illustratiewerk zou een droom zijn. Ik ben ook een groot fan van Julie Verhoeven.” Wat zou voor jou een droomopdracht zijn qua illustratie? “Samenwerken met een ontwerper aan een collectie, zoals de geheel geïllustreerde collectie van Prada een paar jaar geleden. Of ik zou graag meewerken aan een project als Vikto&Rolf ’s Sprookjesboek.”

Kaira van Wijk // 16


To Wear It Well // Yokaw Pat

Kaira van Wijk // 17


Als Yokaw Pat, beauty professional bij agentschap Angelique Hoorn, ons in het bleke ochtendlicht opwacht in een authentiek houten trapgang, zijn we direct verrast over haar uitgesproken gestalte. Ze oogt petite, maar heel vrouwelijk, clean en modern, maar met eigenzinnige details. Zo’n zwarte peplum (ruche vanuit de taille, een favoriet silhouet van Yokaw al sinds ze klein was) wordt uitgebalanceerd met een scharlakenrode kokerrok en krijgt een speelse knipoog met zilverkleurige plateausandaaltjes en een kleine sok erin. Wellicht zou je denken dat het sokje een on-trend of misschien zelfs lolita-achtige stijlkeuze is? Geestig detail, Yokaw heeft gewoon een hekel aan tenen. “Ik vind zichtbare tenen net zo afgrijselijk als Coco Chanel in haar tijd knieën niet kon aanzien,” legt ze glimlachend uit.

leven gelijk gebleven. Zo was mijn lievelingstrui als kind een simpele, felroze ‘peplum’ van Oilily en ik droeg toen alleen maar zilveren sieraden. De ring om mijn linkervinger draag ik al sinds mijn negende, alleen droeg ik dit sieraad toen om mijn middelste vinger. Op alles wat ik lelijk vind bestaat een uitzondering, maar over het algemeen houd ik niet van teveel tierelantijntjes, hele fijne sieraden, grauwe kleuren (bruin, legergroen, grijs) en dus van tenen.”

We lopen onze setting binnen, een woning temidden van de Wallen dat van buitenaf een miniscuul poppenhuisje lijkt. Maar ver doorstrekt naar achteren met een dromerig uitzicht over een eeuwenoude, kolossale kerk en plein. Als we haar vragen naar een perfecte oufit die je van zakelijk kan vertalen naar een feestje in de avond, antwoordt ze: “Alles wat Maggie Cheung draagt in de film In The Mood for Love.” Cheongsams met grafische of gebloemde prints, hoge kraag jes, een body-con silhouet tot op de knie. Yokaw zou vast onze liefde delen voor de Rodarte x Maggie Cheung collectie die in 2010 uitkwam en tevens geïnspireerd is op de In The Mood for Love (2000) arthouse film. Stel je de ongenaakbare uitstraling van de wonderschone hoofdrolspeelster voor in een mix met de verrassende materiaalkeuze van het ontwerpduo achter Rodarte, de Mulleavy zusjes.

Waarom is de modewereld zo bijzonder voor jou? “Voor zover ik mij kan herinneren ben ik altijd bezig geweest met het zoeken naar schoonheid in alles wat mij omringt en dit is nooit beperkt geweest tot alleen mode. Mode fascineert mij, omdat het zich continu in hoog tempo transformeert en zich aanpast aan maatschappelijke veranderingen.”

Zo natuurlijk als Yokaw poseert voor de camera van fotografe Marlis komen we er weinig tegen, maar ze is dan ook heel fotogeniek. Glanzend en strak gesneden, zwart haar met fijne gelaatstrekken. Yokaw is open, gastvrij (ze zet direct heel attent sandwiches voor ons neer) en als we haar signatuur maquillage mogen geloven kiest ze voor sterk met een robijnrode lip en eigentijds met een ‘wetlook’ of dromerig futuristische look. We ontlokken haar daarom graag meer uitspraken over de modewereld en vooral haar eigen stijl. Zou je jouw stijl kunnen omschrijven? “Ik investeer liefst in tijdloze, statement stukken, uitgevoerd in mooie materialen, waar ik nog jarenlang plezier van kan hebben. Seizoenstrends vind ik leuk om bij te houden, maar ik zal er zelden aan meedoen. Mijn smaak is vrijwel mijn hele

Welke designer is naar jouw idee ideaal voor zakelijke kleding? “Alle Azzedine Alaïa outfits zouden het goed doen. Zijn tijdloze kleding is bedoeld voor sterke vrouwen en maakt elk type figuur mooier. De Amerikaanse ‘first lady’, Michelle Obama, is ook een groot bewonderaar van zijn kleding.”

Wat is je meest waardevolle bezitting in huis? “Al mijn boeken, van literatuur tot kunst, mode, fotografie en cultuur. De boeken heb ik verzameld van over de hele wereld en met veel bloed, zweet en tranen rond moeten sjouwen en verschepen om ze te kunnen behouden. In Japan heb ik bijvoorbeeld een boekje gevonden met allerlei Samoerai (wapen) uitrustingen, echt prachtig! Mijn droom is eigenlijk altijd geweest om later enorme boekenkasten in de woon-of slaapkamer te hebben, gevuld met de meest inspirerende boeken. Als je dan alleen met zo’n houten laddertje in de kast kunt klimmen, ben ik helemaal verkocht.” Subliem moment van mode of stijl is voor jou.. “Sinds Olivier Theyskens commerciëler is geworden en vooral na de dood van Alexander McQueen kan ik mij geen sublieme momenten in de mode meer herinneren. Voor mij waren dit dé twee geniale geesten die mode in zijn totaliteit tot uiting brachten. Van de perfecte snit, het innovatieve materiaalgebruik en technieken tot de complete werelden die ze wisten te creëren om hun collecties te presenteren. Mijn persoonlijke interesse in mode is zeker door hen tot stand gekomen, want nog nooit in mijn leven had ik zoiets moois gezien. Daarom kon ik mij ook niets mooiers voorstellen dan deel uit te maken van deze prachtige wereld.”

Kaira van Wijk // 18


Kaira van Wijk // 19


Kaira van Wijk // 20


Deel II Verdieping modevideo ~ modefilm recensies & meer ~

Kaira van Wijk // 21


Kaira van Wijk // 22


A Love Story I Love You is het onafhankelijke modemagazine van de Duitse Marcus Gaab en zijn vrouw Christiane Bördner. Geïnspireerd op het web en blogs, is het tijdschrift toch een fysieke publicatie geworden. Fotograaf Marcus Gaab werkt met zowel ‘oude’ (fotografie) als ‘nieuwe’ (digitale modefilm) media. Op zijn typisch rauwe en soms ironische wijze schiet hij voor T New York Times, W en eigen projecten als I Love You en reistijdschrift Endless. Gaab deelt hier zijn ideeën over cinema, media van de toekomst en zijn bijzondere kennismaking met de excentrieke prinses Paz de la Huerta. Al vroeg in je carrière (Gaab studeerde af in 1999) had je een voorliefde voor digitale fotografie, waar kwam dat vandaan? “Ik was al vroeg bezig met multimedia projecten waarbij digitaal gemakkelijker, leuker en uiteindelijk ook meer efficiënt is dan het scannen van analoog materiaal.” Samen met je vrouw, Christiane Bördner, zijn jullie het I Love You magazine (opgericht in 2009) begonnen. Waarom is dit magazine nu zo belangrijk? “Omdat wij met het magazine een persoonlijk perspectief over kunnen brengen en bewaren. Het publiek is veranderd door blogs, omdat het de lezer laat zien welke ambitie schuilgaat achter een publicatie en waarom een blogger iets zegt of toont. Ook gelooft het publiek tegenwoordig eerder een vreemde dan de claims van een merk. Door zo onafhankelijk mogelijk te zijn, speelt het magazine daar op in.” Het I Love You magazine richt zich op de emoties; hoe bewaar je de ‘emotionele connectie’ in je eigen werk? “Voor I Love You door altijd te verwijzen naar de persoonlijke blik van de hoofdredacteur, haar houding en haar inspiratie. Zelf probeer ik fotografie te gebruiken als een middel om energie mee te vangen en zo emotie neer te zetten. Of zoals ik altijd zeg: het is geen schilderen.“ Wat zijn je voornaamste bronnen van inspiratie? “Grappig, dat is eigenlijk voornamelijk figuratief schilderen, baroque en conceptuele kunst. Ook films natuurlijk. De directe en visionaire context van schilderen en conceptuele kunst bieden thema’s, verhalen en metafysische onderwerpen die ik kan gebruiken. Films inspireren voornamelijk vanwege de lineaire verhaallijn.” Cinema en de complexiteit van dit medium zijn altijd interessant geweest voor de fotograaf. Gaab’s werk heeft bovendien altijd gedraaid om beweging en dat heeft nieuwe deuren voor hem geopend, vertelt hij. Ook bleek de uitdrukking van een model op film versus foto gewoon veel rijker, gevarieerder en

persoonlijker. Hoe zou je zelf modefilm definiëren? “Ik denk dat het verschil tussen mode en film is dat film verhalen brengt, terwijl mode alleen momenten weergeeft. Modefilm is simpelweg een genre van film. Het draait om dat moment of die eerste indruk wanneer je voor het eerst verliefd wordt. Dat klinkt best romantisch, niet?” Wat maakt een goede modefilm? “De rode draad, een plotlijn. Je moet alles op volgorde leggen, effecten gebruiken en nabewerken op de klassieke manier. Modefotografie draait om momenten en seconden, dus er hoeft geen narratief te zijn. Veel modefilmpjes zijn te lang.” Modefilms die je heel goed en innovatief vindt? “Barnaby Roper maakt interessant werk en ook Matthew Donovan. Ken je trouwens Post Matter voor de iPad? Daar was ik echt van onder de indruk, omdat het een heel nieuw format is en alles is in beweging. Ik heb een voorkeur voor modefilms die meer met fotografie te maken hebben dan met film.” First Spring (2010) van Prada was zo’n film die Gaab totaal niet aansprak, omdat er eigenlijk vijf minuten lang gekeken wordt naar modellen die in de lucht zweven. Hij vind het teleurstellend dat er na die vijf minuten niks speciaals gebeurt en naar Gaab’s idee is First Spring daarom niet geschikt als modefilm. Het concept zou beter werken op een print pagina, omdat puur de schoonheid en interessante gezichten dan beter werken. Werk je voor een modefilmpje liever met modellen of acteurs? “Acteurs zijn de meest interessante personen, omdat ze ook een vaardigheid bieden. Fotografie is gemakkelijker voor een model, bij film vraag je veel meer. “ Het ‘Mad Men Effect’ was en is op verschillende manieren zichtbaar in de modewereld. Zo bracht Miuccia Prada een op Mad Men geïnspireerde collectie in 2010 met hoge tailles en volle

Kaira van Wijk // 23


rokken. Terwijl Michael Kors de invloeden al doorvoerde in zijn najaar 2008 collectie. Andere voorbeelden zijn dat merken als Bloomingsdale, Banana Republic en Vanity Fair met Mad Men gingen samenwerken om zo foto’s van de show te kunnen verspreiden tijdens de introductie van nieuwe collecties in de winkel. Op de grote veilingsite eBay werd vanaf 2007 bijna elk kledingstuk gelinkt aan de ‘Mad Men stijl’ en o.a. voluptueuze Joan Holloway uit de serie introduceerde het decolleté in de modewereld in 2010 (met Love Magazine die een editie wijdde aan vrouwelijke rondingen.) Ook kreeg actrice Scarlett Johansson precies de Mad Men haar- en make-up look aangemeten voor de Dolce & Gabanna najaar 2010 advertentie. En zo zijn er nog tal van voorbeelden uit de modebranche te noemen die refereren naar de serie Mad Men. Hoe zie je de beweging van modefilmpjes ontwikkelen naar de toekomst toe? “Als onderdeel van online magazines. De iPad is niet zo sexy als iedereen dacht. Geen van de oude media (print tijdschriften o.a.) zijn ooit verdwenen met de komst van een nieuw medium. Het draait gewoon om de verschuiving van macht en rolverdeling. De print magazines zullen meer gaan over kunst en ambacht dan over commercie.” Ben je van mening dat modefilm de catwalk kan overnemen? “Ja, dat denk ik wel. Maar ik denk dat de vraag ergens anders ligt.

Ik denk dat het hele modesysteem aan verandering onderhevig is. Modeweken hadden voorheen zo’n glamour effect, maar nu komen jonge mensen die wachten bij de Chanel show gewoon binnen. Modeweken zullen niet zomaar verdwijnen, maar het is meer een media evenement geworden.” Gevraagd naar de meest bizarre gebeurtenis van het afgelopen jaar, antwoordt Gaab het project met actrice Paz [de la Huerta] voor het I Love You magazine. Een sexy vrouw die juist heel gek en grappig overkwam. Het bleek een onschuldig moment en dat onverwachte effect was bijzonder, vertelt Gaab. Waar staat het I Love You magazine voor? “Het is sexy, maar dan van vrouw tot vrouw. Het wordt niet gedomineerd door de blik van mannen. Het idee was om een eerlijk vrouwen magazine te maken. En sexy, omdat mode daarom draait. Het begon met ‘Supervrouw’ als thema, dat was bijna een sport editie. De laatste is ‘Prinses’. Met zo’n thema bedenk je weer allerlei interviews of kom je bij een persoon uit als Paz de la Huerta. Zij is een actrice, maar ook een echte prinses.” Wat is schoonheid voor jou? “Zoals ze het op een Wikipedia pagina omschrijven: “Het Oude Testament Griekse woord voor schoonheid was wpaioc, horaios, een adjectief dat komt van het woord wpa, hora, dat ‘uur’ betekent. In Oud Grieks werd schoonheid geassocieerd met “van het eigen uur zijn.” Een rijpe vrucht (van zijn eigen tijd) werd gezien als mooi, terwijl een jonge vrouw die zich ouder voordeed of een oudere vrouw die zich jonger voordeed in haar verschijning niet als mooi werden gezien. In Oud Grieks had horaios vele betekenissen, waaronder ‘jeugdig’ en ‘rijpe, oude leeftijd’.”

Kaira van Wijk // 24


“Je kan het niet over mode hebben zonder een ode te brengen aan Nick Knight.”

SHOWstudio

Kaira van Wijk // 25


Profiel SHOWstudio // Knight’s Digitale Theater SHOWstudio.com als digitaal platform, voor modefilmpjes, heeft een schok teweeg gebracht binnen de modewereld die nog lang nasiddert.. Pas een decennium na de lancering (2000) van de site richten designers en online magazines hun schijnwerpers op ‘mode in beweging’. Het uitgebreide archief in modefilm van SHOWstudio toont een nieuwe beleving van fashion: innemend en revolutionair. Oprichter en modefotograaf Nick Knight heeft zijn sporen in de fotografie allang verdiend en ademt de geest van een pionier: “Ik wil geen sociale verandering reflecteren, ik wil het opwekken.” (Vogue, 2008) Ode aan Nick Knight Vanaf begin jaren 1990 tot nu heeft Nick Knight een uitgebreid oeuvre geleverd aan o.a. Visionaire, Dazed & Confused, W Magazine, Vogue en ontwerpers als Christian Dior, Yohji Yamamoto en Yves Saint Laurent. The Sunday Telegraph schreef zelfs (2009): “Je kan het niet over mode hebben zonder een ode te brengen aan Nick Knight.” Zijn signatuur bestaat uit diepe en juweelachtige tinten smaragdgroen, turquoise of hardroze, en soms abstracte vervormingen van zijn geportretteerde onderwerpen waardoor zijn werk lijkt op een mix van fotografie en illustratie of schilderkunst. Het is altijd Knight’s streven geweest om met de camera een spannende en fantasierijke wereld neer te zetten i.p.v. een kopie van de werkelijkheid. Ook bestaande beeldvormingen worden graag aan de tand gevoeld. Zo liet Knight voor de september 2010 cover van Vanity Fair een heel andere kant zien van excentrieke popzangeres Lady Gaga: naturel, zacht en het naakte lichaam bedekt met lange, grijsblonde haren als van een sprookjesachtig figuur. Of gebruikte hij als een van de eerste Instagram in zijn shoots met Cara Delevingne. ‘Fashion forward’ Afgestudeerd aan de Bournemouth & Poole College (Engeland) in 1982, pakte de jonge fotograaf voor het eerst de camera op om er mooie meisjes mee vast te leggen. In de jaren die voorbij vlogen ontpopte Knight zich tot een vooruitstrevende beeldmaker. Waar velen in de modebranche een lelijk en risicovol medium in het web zagen, zag mr. Knight een potentieel voor emotie, connectie en nieuwe mogelijkheden. Ook zijn werk is van een kwaliteit dat het 10 jaar na data nog zo in een modern tijdschrift geplaatst kan worden. De allereerste cover van Another Magazine (2001), waar twee geliefden in het gras liggen, past naadloos in het romantische modebeeld van 2011. Ook ‘Susie Smokes’ (1988) voor Yohji Yamamoto is een indringend beeld die er zelfs in de overweldigende hedendaagse beeldcultuur uit zou springen op een print of, natuurlijk, digitale pagina.

Queen versus Knight De vroege samenwerking tussen Lee (zoals wijlen Alexander McQueen door ‘insiders’ werd genoemd) en Nick Knight is ook geen toeval, de twee waren goede vrienden en op elkaar ingespeeld. “Het eerste project waarvoor we samenwerkten was een gedetailleerd shot van Lee’s hoofd dat explodeert. Ik denk dat het liet zien hoe hij zich voelde in die tijd. Ik zie het graag zo: ik breng licht binnen zijn duisternis en hij geeft diepte aan mijn visie.” (2009) Het filmpje The Bridegoom Stripped Bare (2002) van McQueen was een van de eerste filmpjes die op Nick Knight’s site SHOWstudio vertoond werd en toont een zeldzaam moment waarop de ontwerper aan het werk is. Uitgelaten transformeert McQueen een bruidegom tot bruid in een wervelwind van knippen, scheuren en schilderen. Alexander McQueen stond bekend om zijn vaardigheden in draperen en snit, waarbij hij vaak ook direct aan een kledingstuk werkte terwijl het model deze al droeg. SHOWstudio SHOWstudio.com is in november 2000 opgezet door Nick Knight om de grenzen op te zoeken van het communiceren van mode online, vooral in de vorm van ‘fashion motions’ – digitale modefilmpjes van zo 2 á 10 minuten met een artistieke lading. De basisprincipes voor de site ontstonden al in 1986 toen Knight zijn eerste ‘echte’ mode opdracht kreeg via i-D magazine en hij in aanraking kwam met Yohji Yamamoto. Zo vertelt hij aan The Independent (2009): “Ik kon niet geloven dat niemand kon zien wat ik zag. Dat klinkt arrogant, maar zo is het niet bedoeld. Ik fotografeerde een piepjonge Naomi en ze danste op Prince in een scharlakenrode Yamamoto jas, geïnspireerd op de collecties van Christian Dior, en ik vond dat zo aangrijpend. Het was alsof ik naar een modern theaterstuk keek en er waren maar zeven mensen aanwezig. Mode is zo’n fascinerende wereld en als mensen eens konden zien hoeveel research er wordt gestoken in een John Galliano collectie ... Ik had het fantastisch gevonden om Richard Avedon de iconische foto van ‘Dovima met de Olifanten’ te zien schieten. Al die waanzinnige

Kaira van Wijk // 26


foto’s die je aanschouwt als een moment in de tijd – maar waarom niet het hele proces laten zien?” De intieme sfeer en het vakmanschap onder modemakers en fashion in beweging, zoals kleding volgens Knight idealiter bedoeld is, zijn de essentie van het platform SHOWstudio. Live Studio Ook interactie is naast toegankelijkheid belangrijk. Zo kwam Knight met de bijzondere vondst van de Live Studio waarbij het publiek wereldberoemde fotografen, als Sølve Sundsbø, live aan het werk kunnen zien. SHOWstudio is dan ook de ontmoetingsplek voor verschillende creatieven waaronder nieuw talent als Gareth Pugh en Louise Goldin. Voor Britse Goldin lanceerde SHOWstudio in 2010 een interactieve film als catwalk alternatief. Twee dagen stonden in het teken van een studio met model, haar en make-up mensen, waarbij 80 verschillende personen (die zich vooraf hadden ingeschreven) bewegingen van het model of andere elementen via Skype regisseerden. Goldin legt aan Vogue (2010) uit: “Mensen kunnen nu betrokken zijn bij het proces van de show. Het is daardoor juist inclusief.” Ook het concept waarbij direct een aankoop kan worden gedaan als

er op een filmbeeld wordt geklikt, is een idee waar Knight en Goldin mee experimenteerden. “Fotografie is dood” Knight is niet bang voor verandering. Zo vertelt hij in een video interview met Imran Amed van de Businessoffashion.com (2010), zonder enig spoor van nostalgie, over zijn eigen vak: “Ik denk dat fotografie dood is. Geen van mijn kinderen lezen magazines. Ik denk dat mode gevormd zal worden door het internet.” Open, interactief en artistiek, ofwel mode als kunst. Zo ziet deze modemaker de fashion wereld van de toekomst. Hij weet onderliggende gedachten in de samenleving te vangen en je hiermee aan te spreken zonder dat je het zelf misschien doorhebt. Knight blijkt met zijn eigengereide veroveringen zijn achternaam meer dan waardig.

Kaira van Wijk // 27


Modefilm recensie

Rodarte’s beleving

Kaira van Wijk // 28


Zien! Modefilmpje The Curve of Forgotten Things (2011) van Californisch designer duo Kate en Laura Mulleavy die zo op fantasierijke wijze hun lente/zomer collectie vertonen. Actrice Elle Fanning (uit Sofia Coppola’s Somewhere – 2010) steelt de show als de muze van Rodarte – het label van de zusjes Mulleavy. Gehuld in de nieuwste creaties, refereren meer elementen in de film aan de eigenzinnige belevingswereld van de ontwerpsters, zoals: Goudkoorts, 70s Californië en spookverhalen. Fanning’s fantasie Kindsterretje Elle Fanning (12 jaar) zet haar iets naïeve, maar krachtige stempel op de modefilm van Rodarte. “Noord-Californië staat in de schijnwerpers. Het meisje leeft alleen op een vreemde plek zonder door de tijd geraakt te worden. Ze graaft dingen op uit het land en uit het verleden, en die offert ze aan de zon,” legt regisseur Todd Cole uit aan WWD (Women’s Wear Daily). The Curve of Forgotten Things (2011) heeft een iets spookachtige ondertoon. Het verhaal speelt zich af in de jaren ’70 en is daarom geschoten op een RED camera met (Cooke) lenzen uit de 70s. Dit geeft de video een stoffige focus. Ook de start van de film met jaknikkers (om olie mee te winnen) geven een sentimentele waarde en contrasteren met de moderne kledingstijl. Zelf speelt Fanning een geest die onzichtbaar kan worden en dwars door muren heen danst, terwijl haar Rodarte outfits als bij toverslag veranderen. In dit modebeeld staat bovendien eens geen lange amazone centraal, maar een klein en frêle meisje. Getraind als actrice, geeft ze meer diepgang aan Rodarte’s stijlvolle eyecatcher.

Slaapwandelen Vijf jaar later, in 2010, begon Rodarte te werken met regisseur en modefotograaf Todd Cole die ook uit Californië (Los Angeles) komt. De zusjes Mulleavy en regisseur Todd Cole klikten creatief gezien direct. Zo werd de korte film Aanteni (2010) die ze samen maakten een groot succes. Zowel W magazine als online publicatie The Business of Fashion verkoos de video tot een van de beste modefilms van 2010. Cole en de Mulleavy’s hebben bovendien aardig wat eigenzinnige overeenkomsten. Zo zijn ze gefascineerd door het mystieke effect van slaapwandelen. Voor winter 2010 zond Rodarte wandelende dromers als modellen de catwalk op; gehuld in bloemrijke chiffons, licht verbrand fluweel en schimmige, transparant witte jurken. Cole maakte in 2010 een video van zangeres Charlotte Gainsbourg, genaamd Time of the Assassins. Deze verhaalt over een meisje dat ontwaakt in haar auto en een reis onderneemt langs de Big Sur. Pas halverwege komt het verassingelement: de Francaise is helemaal niet wakker. Het droomelement is dus een terugkerend gegeven.

Goud uit gruis Het okerkleurige ensemble dat Fanning aan het begin van de film draagt lijkt bijna te verdwijnen in het ochtendlicht en de strogele omgeving. Styling is vrij subtiel, maar helder uitgevoerd met gordijnen in de Ming-vaas print die de ontwerpers gebruikten voor een kledingstuk. De blonde actrice vindt allerlei vondsten uit het verleden en herbeleeft daardoor vergeten momenten in de sfeer video. Uit deze herinneringen putte Rodarte ook waardevolle inspiratiebronnen voor de lente/zomer 2011 collectie.

Avant garde De lente 2011 collectie van Rodarte is geïnspireerd op 70’s suburbia, het Redwood woud in de VS en houten lambrisering voor een experimentele look. Deze invloeden komen ook terug in The Curve of Forgotten Things en de Rodarte kleding, zoals een zandloper jurkje met uitgesneden schouders en rok pak in gestampt leer of houtprint. Andere voorliefdes zijn horror, of het oorspronkelijke gemixt met futurisme. Zo wordt het werk van Rodarte veelal beïnvloed door hun omgeving met natuur. Gezien als avantgarde, verweven de zusjes vele lagen in hun werk en complexe bewerkingen als gerafelde, verbrande of geschuurde materialen. Ook ontrekken ze zich graag aan de seizoensgebonden trends van de modwereld. Cole vertelt verder in een interview met Nowness.com (2011): “Toen ik de zusjes voor het eerst ontmoette, ontdekten wij dat we dezelfde referenties gebruiken. Een van onze favoriete boeken is Sex and Rockets over Jack Parsons, een van de oprichters van de Jet Propulsion Laboratories in Pasadena, Californië. Hij was een briljante, autonome scheikundige en een toegewijde volger van de zwarte magie van Aleister Crowler. Overdag bouwde hij raketten, terwijl hij ’s nachts Crowley rituelen uitvoerde, zoals de Hoer van Babylon bezweren. Parsons stierf in een mysterieuze laboratorium explosie in 1952. Zowel ik als de Mulleavy’s zijn een beetje gefascineerd door de mogelijke connectie tussen het occulte en het ruimte programma.”

Rodarte’s vliegende start Rodarte is opgericht in 2005 door Kate en Laura Mulleavy in Pasadena, Californië. Geen van de twee zusjes is afgestudeerd in mode design. “Mijn moeder heeft ons leren naaien; we maken al ons hele leven dingen,” vertelt Kate aan Vogue (2010). Hun moeder is een kunstenares, terwijl hun vader een botanist en mycoloog is waardoor een fascinatie voor planten en het dierenrijk is ontstaan. Het werk van Rodarte refereert vaak aan o.a. flora en fauna. Nadat de twee een kleine collectie van tien stuks hadden geproduceerd, maakte Kate kleine origami poppetjes van de outfits die uiteindelijk bij de publicatie Women’s Wear Daily (WWD) belandde. In 2005 haalde de Rodarte collectie hierdoor de WWD cover en werden de zusjes verwelkomd in de wereld van high fashion.

Kaira van Wijk // 29


Op de drempel van een kersvers decennium zijn het de modefilms van zo 2 á 10minuten die stralen in de digitale schijnwerpers. Poëtisch. Arty. Surrealistisch. Het modefilmpje ofwel ‘fashion short’ werkt inspirerend zonder dat een jurkje of paar laarsjes per se perfect in beeld worden gebracht. Ontwerpers als Prada en Pugh of regisseurs als Rain Li of Roper: het video werk wordt gretig verslonden online. Dorothea (2010) van Barnaby Roper is verrassend en raakt bovendien de videokunst. Roper’s ritme Opvallende visuele experimenten zijn New Yorkse Barnaby Roper’s signatuur. Gestart als fotograaf, schiet hij nu ook bewegende plaatjes voor o.a. T Magazine van de New York Times en Showstudio: een online platform van fotograaf Nick Knight voor de korte modefilm. Roper maakt deel uit van een beweging aan jonge modefotografen die met video een boodschap willen communiceren. SHOWstudio’s art director Ruth Hogben maakt ook ‘fashion shorts’ waarmee zij, net als Roper, haar kijkers graag aan het denken zet: “De leren Céline jas leek perfect in mijn ogen en gaf stof tot nadenken over wie ik ben als vrouw. Met het filmpje Perfect (2010) wilde ik een te bestuderen object creëren, de jas bekijken op film.” Het onafhankelijke modefilmpje verschilt ook van de commerciële variant door de eigenzinnige boodschap die er hier en daar insluipt. Ingrediënten voor Roper’s werk zijn een fascinatie voor perfect getimede bewerkingen (overgaan van het ene shot naar het andere) die verrassend werken. Ze zijn geïnspireerd op cultfilms als Time Code (Mike Figgis, 2000) en Das Boot (Wolfgang Petersen, 1981). Time Code is een bron van inspiratie die geschoten is in slechts vier scènes; waarbij het scherm verdeeld is in vier rechthoeken. Bijna alles draait om de klank van het geluid waarop de shots wisselen. Das Boot houdt zijn acteurs vier uur vast op een, jawel, boot waarbij: “De essentie van deze film de spanning is – en het ritme,” volgens Roper. Ook klassiekers als Lifeboat (Alfred Hitchcock, 1944), die qua locatie begrensd zijn, vindt Roper interessant. Invloeden als deze vertaalt hij naar o.a. techno-robotic filmpje Iris (2010). Hierin worden verschillende winter looks van Stella McCartney, Miu Miu, Givenchy, Céline en Proenza Schouler onder de loep genomen. Ritme en klank komen bovendien terug in de vele muziekvideo’s die Barnaby Roper maakte voor artiesten als Robyn (2008), the Subways (2010) en OK-Go (2010). Meet Dorothea Licht, bijna transparant, misschien 16 zomers jong? Dorothea is de naam van het meisje in de gelijknamige film. Zij speelt een lolita die zich ontpopt tot ‘femme’ en explodeert naar ongenaakbaar object. Roper gunt zijn muzes de spotlight. Zo ook Natasa, (2008) een modefilmpje en model uit Bosnië die haar sobere jeugd in niet al te veel kleuren en geuren uit de doeken doet op video. Zij is voor de film gehuld in rode pantalon, nude-kleurige bodystocking of haar eigen breekbare huid. Op zoek naar identiteit en waarheid raakt ook Dorothea je met een iets duistere ondertoon.

Zo fragiel is het model in het begin, maar met elke slag van de camera beweegt ze naar ‘perfectie’. Op het breekpunt verandert ze in een verstild object. De ogen lijken te huilen, maar ook dat is een esthetische façade. Daarna verandert het hoofd naar een abstracte vorm met een scherp rafelrandje en verdwijnt in een groot, wit licht. Opgeofferd voor de mode, voor de schoonheid? In elk geval is Dorothea een juweeltje, of de film nu in cyberspace verdwijnt of niet, en het Zweedse model Dorothea Jorgensen zelf een ‘cool kid’ met een liefde voor Anaïs Nin, het Surf Café in Brooklyn en haar eigen stylish blog Displaced Bones, gevuld met haar poëzie, dromen en tevens autobiografische foto’s. Cinemode? Cinema is het niet helemaal, maar de modewaardige ‘life story’ van Dorothea is zeker videokunst. Opvallend zijn vooral de technologische experimenten die Roper gebruikt en de iets surrealistische stijl. Sfeer en plotlijn zijn belangrijker in dit soort modefilmpjes dan trends en ‘kleertjes’. Ook Showstudio’s art director Hogben denkt dat de belangrijkste waarde van ‘fashion shorts’ ligt in het bieden van inspiratie, een nieuwe beleving. Qua beleving zal in de toekomst bovendien interactie een belangrijke rol gaan spelen. Roper speelt daar al op in met een interactieve film waarbij de kijker zelf momenten en muziekclips kan kiezen door het toetsenbord te gebruiken. “Ik heb zoveel muziekvideo’s gemaakt en kinderen kijken niet eens meer naar filmpjes van drie minuten,” zegt Roper. Daarom zijn dit soort vooruitstrevende video’s interessant. Model Eniko Mihalik danst er in ieder geval op los in Roper’s interactieve filmpje (2011) in designer kleding van Altuzarra, Alexander Wang en Jen Kao. Deze video werkt als een spel waarin jijzelf de keuze maakt voor muziek en beeld. Check vooral de site (Barnabyroper.com) en stel je eigen, unieke video samen uit een serie aan looks, spannende poses en visuele effecten waardoor je deze naam voorlopig in je ‘black book’ bijschrijft.

Kaira van Wijk // 30


Modefilm recensie

Dorothea’s Metamorfose

Kaira van Wijk // 31


Courtesy of Margreeth Olsthoorn for ELLE

Kaira van Wijk // 32


“THE CATWALK IS STILL THE MAGICAL MOMENT WHERE ALL THINGS CONVERGE”

In conversation with Riet Spijkers behind illustrous Dutch fashion labels Spijkers en Spijkers, we discuss the future of the fashion runway along with the duo’s very first fashion video, dubbed Vitruvia. As for the holograms in the case of Alexander McQueen, the large iceberg on the Chanel show, or the mood films by Gareth Pugh – the traditional fashion show is subject to change. Author and art director Ginger Gregg Duggan, in his book The Greatest Show on Earth, wrote that the conventional fashion show is shifting toward performance art with a multimedia character. Designers who use performance art for showing their collection, Duggan argues, can be categorized based on spectacle, science, structure, content and statement (2001). Although these shows still take place on the traditional catwalk, there is also more evidence of a search for alternative performances, which work, for instance, with digital games and video that also designers like Spijkers en Spijkers opt for. Will the conventional way of presenting fashion soon be outdated? What is it like working as a duo? “The collaboration with Riet as a sister I experience as very positive. Working with your sister automatically gives rise to a very natural collaboration. In addition we also have our separate, individual qualities. We can be very direct to each other and that works well.” What are the highs and lows in the Spijkers en Spijkers career? “Putting together a new collection each season is the best part. Although our collection is not always received as positively, this doesn’t worry me too much. Of course we also won prizes with our work, but to me winning is less a highlight than doing the actual work of designing clothes that touch those who wear or see them.” One of those presentations in Milan of the Spijkers en Spijkers collection, called Metropolis after the movie, managed to stir the press because of the sensual futuristic designs. This time there was no catwalk show, but a presentation with models. Truus Spijkers still missed the traditional catwalk, however. “The catwalk is so dynamic. Nothing is more impressive than seeing pretty women in beautiful clothes walking down a runway. The light, music, styling, movement – it all converges here.” How important was the traditional fashion show when you just started with the Spijkers en Spijkers label? “We did not start doing shows right away, because we simply lacked the money to do so. Our first show at the Fashion Week came only after five years. In my view doing a fashion show comes with a big advantage: you can present a more comprehensive image. To do justice to a garment it needs to be worn on the body and movement is important as well. Moreover, a catwalk show is very dynamic. Shows that go digital only have less emotion.”

At which stage of the design process do you start thinking about the show? “You think about it from the very beginning, because it caters to the overall image you would like to present. In the process, things may be adapted, though. We did a presentation in Milan for example, because in this way we also get more chances to talk to people. To me doing a show comes with the advantage of creating a brief period of intense pressure, which I always seem to miss in presentations.” What makes a fashion show work? “The atmosphere, the music, the light, the clothing and the accessories, as well as the movement. All these elements make for a good show. Is a fashion show the perfect format? I don’t know. With a film the final result is always perfect. In a fashion show this is never certain in advance and this makes the special tension that comes with it more tangible.” Can you imagine that fashion will become separated from seasons and trends? “Seasons are already ignored by some. There are many labels that make four collections per year. Some even eight. No longer is fashion strictly connected to the seasons. Whether trends will persist? What matters more is that certain things are in the air and that designers respond to it. I think that designers themselves are not actually touched by this, but fashion magazines capture and select specific similarities that afterward can be identified as trends.” How important will the fashion weeks and the traditional fashion show be in ten years? “I feel the traditional fashion show will persist. While there are more Fashion Weeks worldwide, I also believe that the main Fashion Weeks (like Paris) will stay most important.”

Kaira van Wijk // 33


Deel III Trend reports & interview ~ voor onder meer Nu.nl ~

Kaira van Wijk // 34


Kaira van Wijk // 35


BROEKPAKKEN spelen weer een Hoofdrol

AMSTERDAM - Zelfs Miuccia Prada voor Miu Miu vervangt dit najaar haar signatuur A-lijn rok voor een pak met broek, en zet dit tweedelige kledingstuk zo weer terug op de modekaart. Juist Prada als ontwerper hielp de moderne vrouw uit het feministische uniform van de broek in de jaren 1990. Nu voelt een broek als een verademing, vertelt de ontwerpster aan Suzy Menkes van The New York Times. Zo’n masculien pak past bij de hedendaagse, jonge vrouw die focust op haar carrière, en zich liefst met gemak kleedt voor als ze weer van de ene naar de andere locatie vliegt. Phoebe Philo voor Céline toonde deze eeuw de garderobe voor de vrouw van nu, met vloeiende pantalons. Terwijl bij deze trend voor 2013 een blazer aan het geheel wordt toegevoegd met veelal een bijzonder uitgesproken print. Miu Miu De pakken bij de jonge lijn van Miuccia Prada springen direct in het oog door het gebruik van jacquard stoffen, fluweel en psychedelische prints. Zie bij Miu Miu hoe het traditionele mannenpak op geheel eigen wijze wordt geherinterpreteerd in ruime pasvorm. De typische Miu Miu vrouw met een voorliefde voor jurkjes moest daar wellicht even aan wennen.

Sommige jasjes uit de A/W2012 collectie bezitten een capeachtige rug die dit seizoen wel vaker opduiken op de catwalk, terwijl de look verder vooral iets streng oogt qua silhouet. Aandacht voor detail komt terug in blouses met een jaren ‘70 halslijn, stropdasjes met ruches en zelfs gekke, bijna cartooneske broches voor de knipoog. Dries van Noten Waar pakken met print, kort of lang, het erg goed doen voor dit najaar kiest Dries van Noten voor zo’n tweedelige outfit in ravenzwart met coltrui onder het opstaande mini-kraag je. Met zo’n detail geobsedeerde designer als Van Noten, die geïnspireerd raakte door Aziatische iconografie, bleef de catwalk weliswaar niet helemaal printvrij. Qua print kan er bij Van Noten weggedroomd worden bij authentieke kimono’s die simpelweg plat werden gelegd en gefotografeerd om vervolgens op zijde te worden gedrukt en tot scherpe jasjes gesneden. De collectie van Dries van Noten toont wederom extreem rijk qua bewerking en met bijzondere referenties, maar blijft absoluut toegankelijk.

Kaira van Wijk // 36


Winterjassen op oversized AMSTERDAM - Oversized is het toverwoord in modeland voor herfst/winter 2012 met een focus op opvallend buiten proportionele winterjassen. Grote kledingstukken waar de drager bijna in verdwijnt, een tikkeltje rommelig en wel de ‘vuilnis look’ genaamd die vooral Marie-Kate Olsen, ontwerpster voor The Row, voorstaat zijn een ware hit voor dit najaar. De uitstraling wordt bij een Olsen-achtige stijl vooral nonchalant, maar uitgesproken, terwijl de oversized winterjassen op de catwalk juist gepolijst ogen. Denk aan Jil Sander (waar Raf Simons voor het laatst de scepter zwaaide) of Céline waar jassen tot grootse vlakken aan kleur verworden als in een Mondriaan schildering. Weliswaar is dit kledingstuk ook praktisch, want probeer maar een warme winterjas te vinden die chique oogt. Onder deze oversized creatie kan zo een wollen sweater of extra jasje verstopt worden. De reden dat oversized mode voor het eerst populair werd in de 20e eeuw vloeide ook voort uit het verlangen naar comfort. In de jaren 1920 wijzigde de modewereld zijn repertoire van strakke korsetten naar vormeloze, wijde kledingstukken. Vandaag de dag wordt oversized kleding ook vaak geassocieerd met een moeiteloos stijlvolle, Scandinavische stijl. Jil Sander Speciale aandacht voor Raf Simons die voor het laatst de Jil Sander vrouw mocht kleden voor de winter van 2012 na een periode van drie jaar die hij wel zijn ‘couture trilogie’ noemt. Simon’s modellen paradeerden over de catwalk in verfijnde, zijden jurkjes met bolle, oversized jassen die de meisjes zelf aan de voorkant bijeen hielden.

Blozend roze, duifgrijs en koffie tinten leveren een bijzonder romantisch plaatje op bij Jil Sander met een geklede, maar passend ruime winterjas. De dag in het leven van de liefde, van een relatie, was de viering die Raf Simons hier wist neer te zetten, maar wel met een vleug je fashionable chaos. Céline Phoebe Philo’s buitenjassen waren duidelijk het hoofdthema in Céline’s modeshow voor herfst/winter 2012. Oversized pasvorm, met sporadisch bonten of leren details, halve riempjes genaamd ‘martingales’, en een knipoog naar de jaren 1990. Ook was Philo geïnspireerd door sterke architectuur, resulterend in krachtige vlakken aan jassen. Een punky twist werd tot slot door de collectie verweven met ritsjes om het torso of op broeken die zo’n grote jas vooral kracht bijzetten.

Kaira van Wijk // 37


De Col-lectie Duik diep in je col deze winter voor een look zoals op de catwalk van Alexander Wang, Cacharel of zelfs Balmain. Laat het aan Olivier Rousteing van Balmain om zelfs een col sexy te maken. De col sneeuwwit. Het jasje fabergÊ. De broek fluweel. Dit was de look die iedereen op de front-row wilde bemachtigen. Couture, maar dan draagbaar. De col dook afgelopen seizoen al op in de street style van Parijs en Londen, maar het bleef een micro-trend. Voor F/W2012 was bij Margiela het halve gezicht verdwenen, en droegen beeldschone modellen bij Alexander Wang een visnetje als ultra-hoge col over de lippen. Om je de mond te snoeren? Of om gewoon goed warm te blijven? Cacharel’s look voor F/W2012 is eerder dromerig en blijft onder de kin in een tikkeltje twenties stijl, perfect voor een middag je door Parijs struinen. Onze moderedactie tipt zeker een col of twee in de garderobe voor deze winter. Draag hem onder een minimalistisch, oversized bloesje, zoals ook te zien op het plankier van de Nederlandse Claes Iversen. Combineer met rauw denim of leer. Stop hem weg onder je sweater, en trek hem flink omhoog voor dat cosy gehalte. Modemagazine Russh wijdde zelfs een complete modeserie aan Dutchie Josefien Rodermans die de col op tal van manieren draagt. Tijd om zelf aan het experimenteren te slaan!

Kaira van Wijk // 38


De Motief Sweater

Verwelkom de motief sweater met bijzondere print á la Kenzo voor maximale aaibaarheid. Soms ontstaat uit het niets een hype, een buzz, die ene musthave van het seizoen. Zo ook de Kenzo sweater. Junglegroen, met een markant tijgertje op de voorkant en verrassend casual. Bloggers als ook moderedacteuren liepen er mee weg tijdens de fashion weeks. Motief sweaters (met quote of grafische print) zijn groot dit najaar. Deze jersey trui is namelijk stoer, maar cute, en gemakkelijk te combineren met al je mode crushes. Ook Caroline Issa (moderedacteur van Tank) stal ons modehart met een motief sweater versierd met een soort comic book rode kersen dessin. Op de catwalk vertoont Burberry een uil patroon, en Britse Markus Lupfer kwam met grappige tekstjes als ‘Kiss Me’. Zelf zijn wij weg van French Connection’s comfy, grijze trui met geborduurde doodskop in folkloristische stijl. Ook WildFox Beverly

Hills longsleeve in zeegroen geeft kleur aan dit donkere, maar toch fashionable najaar. We liepen modemeisjes tegen het lijf die de motief sweater combineerde met flared of fluoriscerende rok. Zelf zien we hem bovendien ook knap mixen met tijgerprint skinny en een paar wollen shorts, zoals bij Lupfer.

“Modemagazine Russh wijdde zelfs een complete modeserie aan de col.”

Kaira van Wijk // 39


Trend interview // Grensverleggend LAND Visionair Linda Erkens dook na een korte adempauze en inspirerend seizoen bij de in Antwerpen gevestigde Raf Simons weer in het diepe met haar eigen modelabel voor vrouwen. Aangenaam, LAND, een denkbaar land dat grenzen opzoekt en aanspreekt met een ‘more than meets the eye’ mentaliteit. Ook letterlijk komt diepgang terug, vertelt Linda: “Ik houd ervan om met diepte te werken, verborgen lagen in mijn design zoals een zakje dat niet helemaal is doorgestikt. Zo’n minimale en multifunctionele aanpassing brengt een nieuwe dimensie, het wordt een ontdekkingstocht.” LAND staat voor Linda’s belevingswereld die nogal verrassend is als je voor het eerst haar cleane, witte studio aan de westkant van Amsterdam binnenloopt. Ze maakt graag 3D collages; kleine dozen waarin allerlei snuisterijen, objecten en uitgeknipte quotes verdwijnen die samen een betekenis vormen. Voor S/S 2012 is een puur silhouet neergezet dat vooral intrigeert als je de inventieve details bestudeert. Waar Linda voor haar eigen collectie niet gelooft in trends en slechts een paar vlagen aan eigentijdse kleuren (stoffig roze, neon limoengroen, koraal) toepast, zijn wij toch nieuwsgierig hoe deze bijzondere modemaakster de toekomst ziet. Waarin vind je vernieuwing bij de ontwikkeling van nieuwe collecties? “Voor mij zijn de originele bouwstenen, de oorspronkelijke constructie van een kledingstuk, belangrijk en dat brengt mij een grenzeloze bron van inspiratie. Oneindige kennis vloeit ook voort uit het menselijk lichaam waar wiskundige berekeningen uit ontstaan. Vaak geholpen door Arthur (couturier) start ik bij een nieuwe collectie altijd met basispatronen. Om innovatie te creëren moet je andere patronen erkennen en oprecht blijven.” Zou je de nieuwste collectie kort kunnen samenvatten? “Alle collecties binnen LAND zijn één geheel en ontstaan altijd vanuit dezelfde inspiratiebron, namelijk de archetype basispatronen. Ik zou zeggen: Constructie, detail, helderheid, bruikbaarheid en luxe. Voor deze collectie werken we met kreukloze stoffen en zichtbaar

geen coupe, geen belijning. Geel en fruittinten voor de zomer zijn een moment en dat is mode, maar ik wil graag tijdloosheid benadrukken. De tijd buiten werking stellen. Als ik weer een nieuwe collectie ga maken kijk ik eerst naar mooie, nieuwe stoffen en kleuren die zich lenen voor een bepaald

Kaira van Wijk // 40


silhouet. Onze materialen zijn wel altijd heel ‘crispy’ met weinig textuur. Per collectie kies ik één accentkleur.” Wat is je favoriete stuk uit deze collectie? “Een krakend witte blouse waarbij ik het beleg in het voorpand herhaal. Daardoor ontstaat er een verborgen laag en valt die voorste laag als een vlak voor je. 3D wordt 2D. Verder de broeken waarbij de zakken en lussen ingestikt i.p.v. opgestikt zijn. Veel vrouwen vallen ook op een rood jurkje uit mijn vorige collectie. Ik wil daarbij de schoonheid (uitsnede bij de taille) van de rug benadrukken. Sensualiteit op subtiele wijze. Als je staat valt er niks te zien, maar als je beweegt wordt de huid zichtbaar.” Wanneer was je voor het laatst enorm geïnspireerd? “Dat was het Bauhaus Archiv in Berlijn. Vooral omdat er zoveel harmonie bestaat in vorm en materiaal waardoor er balans wordt gecreëerd. Dat is voor mij als vormgever het hoogst haalbare. Ook heb ik daar een maquette van een paviljoen gezien van Mies van de Rohe. Dat was bijna een openbaring voor mij, want die ruimte is zo duidelijk, helder en alles met precisie geplaatst. Glas, beton.. voor mij is het magie.”

in je creatieve proces? “Francis Bacon vanwege het kleurgebruik en de rationele mentaliteit. Er schuilt geometrie in zijn schilderijen vol emotie en pijn. Arnon Grunberg is voor mij een kunstenaar in woord. Titiaan, google hem maar eens. Als ik zijn werk aanschouw ben ik verbaasd over wat een weergave van de werkelijkheid zo’n mensenhand kan neerzetten. Verder Delic (van Opgezwollen) die voor mij een kunstenaar is van ritme en muziek.” Hoe verwacht je dat de mode-industrie gaat veranderen in de komende vijf jaar? “Wellicht zal deze branche ‘moeten’ veranderen, omdat de herkomst van materialen en grondstoffen zal moeten verschuiven. We gaan toch de duurzame kant op. Ook met productie zal wellicht veel veranderen, want nu zie je al dat kleinere, Europese productie ateliers verdwijnen. Weliswaar is mode zelf log en het werkt volgens een vast systeem, namelijk de twee seizoenscollecties per jaar. Ik verwacht dat er meer ontwerpers en modehuizen zich buiten dit systeem zullen gaan manifesteren, want er worden nu al in-season en cruise collecties gelanceerd. Of dit allemaal binnen vijf jaar gaat gebeuren, dat is de vraag.”

Wie zijn dan je favoriete kunstenaars die je wellicht ook beïnvloeden Kaira van Wijk // 41


Kaira van Wijk // 42


Deel IV Korte lifestyle stukken ~ Engelstalig, voor onder meer Style & The

Family Tunes en V magazine ~

Kaira van Wijk // 43


Marni vs H&M // A Bright Collaboration One collaboration to look out for this Spring is of course H&M’s pairing with Marni’s Consuelo Castiglioni. As Castiglioni is known for her friendly, yet driven character, we can only imagine what she and the Swedish style house will produce for the colab. The typical aesthetic of fashion frontier Castiglioni will most likely translate well with the less costly fabrics and a less intricate cut – as compared to Versace’s body-con look roaming the high street. Chanel’s Karl Lagerfeld and Lanvin by Alber Elbaz were among the first who took the chance to have their design genius used for clothes sold to the masses. What shall we expect from Marni? Vivid colours and contemporary silhouettes, ethnic inspired patterns, possibly a shift dress and full, pleated skirts. As Castiglioni muses to Fashionologie: “As always, I love juxtaposing prints and colours, mixing modern tribal with Bauhaus graphics adding sporty utilitarian elements.” Surely the young H&M customer will not miss a beat. Somewhat quirky with a touch of the arts and crafts sounds to be at the core of this collection. Yet Castiglioni and the Swedish fashion giant were no strangers when they first started designing this particular set of womenswear, jewelry, shoes and bags. After the earthquake in Japan, the duo designed a Tshirt with 25% of profit going straight to a charity benefiting the people who suffered. Castiglioni has asked another friend to contribute and direct the fashion video for her latest collaboration. Sofia Coppola will set this H&M vs Marni story in motion and she will integrate the fun that is much needed for fashion in 2012!

Sally Singer’s Nail Art // Pointing Fingers Style icon, fashion journalist and in 2010 named editor of T magazine, Sally Singer, has added extravagaint nail art to her list of achievements. Working in collaboration with New York City-based nail artist Maki Sakamoto Singer has become quite the devotee of nail artistry. While at first glance Singer’s look may strike you as minimal and put together, her nail polishes and decorations are nothing short of exquisite.

convince you of the trend, Singer explains her statement choice to Emily Weiss of Intothegloss: “I know that even my obsession with Japanese manicures changed the way I thought about my hands, and changed the way I thought about myself when I started doing it. In a way that was better than any pair of shoes, better than any handbag, and cheaper! You can get hundreds of these manicures and it won’t come up to the cost of a Céline.”

New York Times’ T Style magazine (a must-read for clean, sometimes surrealistic imagery and intelligent writing) has now come up with a set of intruiging stills to illustrate this project. From Mexican Sugar Skulls Nails with a crystalized sugar look to Kate Middleton Nails inspired by Chanel S/S 2012 Couture and crowns. And in case there’s nothing to fit your personal taste, at least these babies are extremely fun to watch. As to finally Kaira van Wijk // 44


Henri Holland // A Stylist’s Magic Since many love some British quirkiness from time to time, it’s only fitting to tune into the latest at House of Holland. Designer Henry Holland’s S/S 2012 looked refreshingly soft spoken and slightly girly, losing the hard edge that has been turned out in previous years. While Holland also had a Resort collection in store for this year that looked more bright, with that typical edge and brought out memories of the 1980s and 1990s. Though the childish references and oversized leopard prints (as opposed to a birdy theme from last Spring) seemed a bit overdone, it could have been explained by taking Anna Wintour’s wise words rather literally: She once said that great stylists found their magic by working with profound imagery from childhood. A lover of pastel neons, Henry Holland ran with hues he often likes to work with. Already this past December blogger Hanneli’s muted yellow Acne jacket received some true admiration so here’s a range of shades that is favoured by the fashion crowd. Stepping out in acid wash denim, some python print and a little dash of the 1990s that was also part of the latest S/S look.

he’s gone for a punk rock edge contrasting with a delicate pastel palette to create a new trend that Henry has named ‘Pastel Punk’”, revealed Holland’s make-up artist for the S/S ‘12 show, Nichola Joss. Surely Henry Holland comes up with some great style inspiration for the London streets. Not to mention, a retro look that was found in both the S/S as well as Holland’s very first Resort 2012 collection featuring structured shapes and multicoloured stripes. Can’t get enough? Watch a fun fashion video showcasing the Resort line to boot.

“Great stylists found their magic by working with profound imagery from childhood..”

“Inspired by the iconic Diane Lane’s Fabulous Stains performance, Kaira van Wijk // 45


MSGM’s Kaleidoscope // Pre-Fall 2012 Contemporary art, indie bands and a DJ behind the design tables- wouldn’t you be curious about the mixing skills of this eclectic fashion label? Anyone following blogger Chiara Ferragni a.k.a. The Blonde Salad may have already taken note of this Italian label MSGM that was established in 2008. Also Another Magazine scooped up a little MGSM for their latest 2012 edition that covers a far from fuzzy name for such a Milanese brand, created by Massimo Giorgetti (also a DJ) in collaboration with the Paolini Group.

peplum. Wearability remains with a chic and polished finish for any girl. The collection consists of a wide range of looks with a little bow and eyecat glasses to top it all off. A designer influence from Fendi (burgundy, fur stoles) to Marni (eclectic prints) and even Céline (side stripe pants) is there, yet it’s especially this mix and match approach with a sense of detachment that explores Giorgetti’s design style.

Their Pre-Fall 2012 womenswear collection is particularly striking and incorporating a little frill, funky print and on-trend Kaira van Wijk // 46


Aurelien Junner’s Cover Art // Under The Magazine Surface With a brand new Vogue Netherlands in our hands and an international creative scene buzzing with talent, magazine covers are there to grab attention in a bookstore filled with utter beauty. Yet there are times when even these covers don’t live up to expectations and become a little, flat. Which is why Barcelona based artist Aurelien Juner loves putting his own spin to ‘cover art’. French-born Juner reveals more than meets the eye by focusing on these ‘mass culture’ images and bringing them back to reality. Questioning the fictional world and make-believe portrayed in many of these magazines, Juner gives the Self Service cover a pop of bright pills, drenches Style.com magazine in a dash of water and gets to strangle Naomi Campbell whilst posing for V Magazine. Juner himself is also commissioned to shoot and create artwork for magazines, but this personal body of work, called Surface, takes it just a bit further.

Like Second Skin // Seductive Novelty

Get inspired and give this lovely coffee table book as a gift to the one your heart desires or simply keep it for yourself.

A much-coveted book from the last year has been Irreverent by the infamous and former editor in chief of French Vogue, Carine Roitfeld. Sensing Parisian style perfectly, she included a daring and sometimes slightly racy punch to the book’s pages. Now looking for a brand new read has arrived in the form of Second Skin, the Erotic Art of Lingerie, by New York editor Patrice Farameh. Visually intriging, this book features a combination of erotica, fashion, art and photography. Forget Victoria’s Secret. Second Skin gets into the clothes of some of the more sophisticated lingerie labels, like Italy’s La Perla and the couture brand Nona de Samim. Giving way to phrases like “A dirty book is rarely dusty” and in a sensual way capturing Second Skin’s muses all dolled up in stunning, luxury lingerie with accessories to match. Kaira van Wijk // 47


Through A Lens, Brightly

Striking a deep chord with her captivating, hyperstylized imagery of Africa, Dutch photographer Viviane Sassen also snaps her signature pics for the likes of designer Christian Wijnants, Frame magazine, and V. “Living statues, labyrinths, and Escher” are the photographer’s current inspiration, all of which makes for a style that’s graphic, boldly colored, and a little bit surreal. With a brand new baby and an upcoming book, as well as an exhibition to launch in the major cities from this month, Sassen keeps her vibrant outlook poppin’. What are you working on right now? “A photo report for the artist Grcic who is known for his futuristic furniture. Quite the autonomous project which is always interesting. I also have my book coming out, as well as exhibitions in Amsterdam and Milan (possibly also London and Paris) that mainly feature my African work. The title is “Flamboya,” which is a beautiful and very personal association to me. I lived in Africa as a kid and flamboya represents a tree growing in Kenya that produces these huge, orange flowers and smells incredible. Speaking of childhood, I just had my first baby.” How did you get into photography, was it always your dream? “Not in that particular way, but I did always aspire to do something in art.” Which of your projects is your favorite or most personal? “My Africa work. Africa is a place so close to my heart. It fascinates me how vibrant the place is, how alive. There is so much energy. It’s just much more intense: the smells, colors…it’s like your senses instantly open up. And I love black skin, I think it’s gorgeous. Those people, their radiance, and their body language—it’s always been very special to me. As a youngster, when away from Africa, it felt like the real world was over there instead of in the place I was physically at. Now I wouldn’t want to live there full time, but I am happy to visit often. Amsterdam and Africa make for the perfect balance.”

“Graphic, although that might be too formal. Surrealistic, intuitive, and with a tendency to create confusion. I am interested in strong shapes and colors. I have always been attracted to a sort of graphic style. In Africa I thought the very harsh sun was something I should take advantage of. For most photographers it’s horror. But I felt like, No, this is how it really is. In my photography you see a lot of transformed bodies, or faces that you can’t really see. I like to create confusion and to make people to think. I also think this medium of photography doesn’t really do justice to the subject that is presented. I mean, a photographed portrait doesn’t say more than a portrait that’s painted. In a photo you always see the vision of the photographer translated. It’s not objective, it’s tainted.” What is your biggest fear? “Death. I have seen and experienced it so often, it feels like I moved through it. I guess it’s also something you see in my work, or at least I hope so. You can approach it in a lot of ways, but I don’t mean in a political or aesthetic way, more in a psychological sense. The transitory nature of it all, that time passes by, and there’s no escape to it.” If you were to invite five people, either alive or dead, to a dinner party: who would they be? “My father, he passed away a while ago. But further, I don’t really have ‘heroes’. Of course there are people I’d like to meet, but not so specific. No, I would stick to my dad.” Biggest compliment to your art? “There was this one Jewish lady that thought my Africa pictures are so intriguing and that I represented African life in such a refreshing way. She felt it did justice to the country. I thought that was special, because she is from Africa. Not to mention: the talented writer Moses Isegawa liked my series so much that he offered to write for my upcoming book. That was quite the compliment.”

How would you describe your style? Kaira van Wijk // 48


Kaira van Wijk // 49


Deel V Design, illustraties & styling ~ beeld van eigen hand ~

Kaira van Wijk // 50


Kaira van Wijk // 51


Assistent styling Harper’s Bazaar Singapore

Art direction & illustratie H20+ event

Styling & productie shoot Welikefashion.com

Kaira van Wijk // 52

Styling & productie testshoot De Boekers


Conceptboek Arnhem Coming Soon

Assistent productie Harper’s Bazaar Singapore beauty

Styling & productie shoot Welikefashion.com

Kaira van Wijk // 53

Styling & productie modevideo (still)


Styling & productie modevideo (still)

Assistent styling Harper’s Bazaar Singapore

Accessoire styling voor DeeBlanche inc.

Kaira van Wijk // 54

Styling & productie testshoot De Boekers


Styling & productie shoot Welikefashion.com

Vrij werk illustratie

Art direction & illustratie H20+ event

Kaira van Wijk // 55

Vrij werk styling met fotograaf Eduard Haumahu


Portfolio magazine Kaira van Wijk