Page 1

2 Mundos | 2 Amigos | Uma Paixão B r a s il | H o l an da

Natan Fox | Jurr iaan H o e f s mit foto gr a fia

2 Werelden | 2 Vrienden | Eén Passie B r a z ilië | N e d e rl an d

Natan Fox | Jurr iaan H o e f s mit fotografie


2 Mundos | 2 Amigos | Uma Paixão Os fotógrafos Jurriaan Hoefsmit (25) e Natan Fox (24) vivem em mundos completamente diferentes. Jurriaan reside em Haarlem, Holanda e é fotógrafo independente, bem-sucedido. Natan mora em Salvador, Bahia, Brasil e é fotógrafo de moda. Eles são amigos desde 2008 e compartilham uma paixão comum: a fotografia. Para o projeto Dois Mundos, Dois Amigos, Uma Paixão, Jurriaan e Natan foram olhar a vida um do outro através de suas câmeras. Eles fizeram fotos do ambiente e da situação um do outro. Para realizar este projeto, Jurriaan ficou um tempo em Salvador e Natan em Haarlem. Eles fotografaram o meio em que o outro vive e incidentalmente um ao outro. As

visitas mútuas resultaram em mais que 10.000 fotos e Natan e Jurriaan juntos selecionaram as fotos para uma exposição e para essa revista. Eles usaram temas como paisagem urbana, futebol, sonhos, trânsito, praia, transporte públicos, esporte e mais, para criar um quadro global. Dois Mundos, Dois Amigos, Uma Paixão mostra como um encontro casual entre dois jovens da mesma idade de dois países completamente diferentes pode levar a uma amizade e uma paixão compartilhada, que amplia e enriquece a visão de ambos do mundo. Salvador | Haarlem, dezembro 2011

2 Werelden | 2 Vrienden | Eén Passie Fotografen Jurriaan Hoefsmit (25) en Natan Fox (24) leven in volkomen verschillende werelden. Jurriaan woont in Haarlem, Nederland en is een succesvol zelfstandig fotograaf. Natan woont in Salvador, Bahia, Brazilië en is modefotograaf. Sinds 2008 zijn ze vrienden en delen ze een passie: fotografie.

De wederzijdse bezoeken leverden ruim 10.000 foto’s op. Daaruit maakten Natan en Jurriaan samen een keuze voor een expositie en voor dit magazine. Ze gebruikten thema’s als straatbeeld, voetbal, discriminatie, dromen, verkeer, strand, openbaar vervoer, sport en meer om een totaalbeeld te creëren.

Voor het project Twee werelden, Twee vrienden, Eén passie hebben ze met hun ogen, via hun camera gekeken naar het leven van de ander. Ze maakten foto’s van elkaars omgeving en situatie. Om dit project te realiseren, ging Jurriaan naar Salvador en Natan naar Haarlem. Ze fotografeerden elkaars leefomgeving en incidenteel elkaar.

Twee werelden, Twee vrienden, Eén passie laat zien hoe een toevallige ontmoeting tussen twee jongens van dezelfde leeftijd uit twee totaal verschillende landen en culturen, kan leiden tot een vriendschap en een gedeelde passie, die het wereldbeeld van beiden verruimt en verrijkt. Haarlem | Salvador, december 2011


‘O bigode? Já tenho desde que eu tinha 25 anos. Quer dizer, mais que 40 anos, porque já tenho 67. Mas eu não sou velho, viu? Eu subo no telhado para concertar as telhas ou para colocar uma antena. E escalo na palmeira para pegar cocos. Então, eu faço tudo, viu?!’

‘Die snor? Die heb ik al sinds m'n 25-ste. Dat is al ruim veertig jaar, want ik ben al 67. Maar ik ben niet oud hoor. Ik ga zo het dak op om dakpannen recht te leggen of een antenne te plaatsen. En ik klim in de palmboom om de kokosnoten eruit te halen. Ik doe nog alles hoor!’

“No meu caminhão tenho uma placa: ‘Jolanda’. É o nome da minha esposa. Ela mandou fazer para mim. Se eu faria algo assim para ela? Oh não, cara, ela nem iria gostar. É uma fêmea que adora bling-bling.”

“In mijn wagen hangt ik een bordje: ‘Jolanda’. Zo heet mijn vrouw. Zij heeft het voor mij laten maken. Of ik ook zoiets voor haar heb laten maken? Welnee jôh, dat is niets voor haar. ‘t Is een vrouwtje hè, die houdt van bling-bling.”


‘Fotografia de moda é a minha paixão. Eu gostaria poder viver só de fotografia de moda. Mas não é possível, ainda tenho muito a aprender. Na Holanda, por exemplo, aprendi mais uma vez que todos os tipos de fotografia são importantes. Que não se deve limitar. Às vezes parece que fotógrafos de moda pensam que fotografia de moda é tudo. Como outros fotógrafos acham que fotógrafos de moda são mas editores de fotos. Tudo isso é bobagem.

a gostar muito de fotografar na rua e continuará a fazê-lo no Brasil, apesar dos riscos.

Nasci e cresci no Rio Sena, um bairro pobre de Salvador, porém com muito gente boa. Quando era criança, queria ser cientista ou atleta. Na verdade eu era meio nerd, sempre assistindo programas de ciência na televisão e amava futebol, Formula I.

E aprendi muito trabalhando com Jurriaan. Sobre novas tecnologias, mas também sobre a organização do trabalho. E do seu pai Chris, claro. Ele é um fotógrafo fanático ... falando com ele sobre fotografia por trinta minutos, já se pode aprender muito. Eu recomendaria para qualquer um que começa à fotografar!’

A fotografia chegou no meu caminho por acaso. Eu não tinha planos. Através de meu pai tive oportunidade de ficar três semanas na Holanda. Lá encontrei Jurriaan. Ele me levou para conhecer o seu país e me mostrou o que era a fotografia. Ele falou sobre seu trabalho, o que significava a fotografia. Para mim foi uma forma de arte que poderia ganhar dinheiro. Eu tinha19 anos. De volta á Salvador, comecei fotografar com uma câmera compacto simples. Fotografei amigas, parentes. Postei as fotos na internet. Jur fez comentários sobre minhas fotos frequentemente e varias pessoas que eu não conheci. Assim eu percebi que realmente poderia fazer da fotografia minha profissão. Meu primeiro trabalho foi em dezembro de 2008. Uma amiga estava se casando e falou que eu tinha que fazer a fotografia do casamento. Eu nunca tinha feito, mas ela confiou mesmo assim. Fiz o trabalho e todos ficaram felizes. Assim comecei, fotografando casamentos. Quem influencia o meu trabalho? Pessoas que me fazem pensar, pintores surrealistas como Salvador Dali e Vladimir Kush, ou escritor compositor Chico Buarque. O projeto Dois Mundos, Dois Amigos, Uma Paixão também me influencio bastante. Tinha mais de um ano que deixei de fazer trabalho livre, porque é quase impossível em Salvador. Simplesmente não é seguro andar com uma câmera profissional. Na Holanda, é muito mais fácil. Voltei

Fotografia em geral, conta histórias. Gostaria que daqui a trinta ou cem anos, as pessoas ainda olhem meu trabalho e vejam alma e a historia dessa época. Eu quero fazer um trabalho forte, sobre questões que eu acho que precisam de mais atenção, como a solidão devido a internet e redes sociais, a falta de contato humano.

‘Mode-fotografie is mijn passie. Het liefst zou ik alleen daarvan leven. Maar dat kan nog niet, ik moet nog veel leren. In Nederland heb ik bijvoorbeeld weer geleerd dat álle soorten fotografie belangrijk zijn. Dat je je niet moet beperken. Soms lijkt het alsof mode-fotografen denken dat mode-fotografie het enige is. Zoals andere fotografen denken dat mode-fotografen vooral foto-bewerkers zijn. Dat is allemaal onzin. Ik ben geboren en opgegroeid in Rio Sena, een arme buitenwijk van Salvador met leuke mensen. Toen ik klein was, wilde ik wetenschapper of sporter worden. Ik was een soort nerd en keek altijd naar programma’s over wetenschap op tv. En ik hield van voetbal, Formule I en volleybal. Fotografie kwam bij toeval op mijn pad. Ik had geen plannen, leefde van dag tot dag. Via mijn vader kon ik drie weken naar Nederland. Daar leerde ik Jurriaan kennen. Hij nam mij om zijn land te leren kennen en liet mij zien wat fotografie is. Hij vertelde over zijn werk, wat fotografie voor hem betekent. Ik zag het als een kunstvorm waarmee ik geld zou kunnen verdienen. Ik was negentien jaar. Terug in Salvador ging ik fotograferen met een eenvoudige compact camera. Ik fotografeerde vrienden, familieleden en postte de foto’s op internet. Jur becommentarieerde mijn foto’s, maar ik

ook mensen die ik niet kende. Zo zag ik dat ik van fotografie echt mijn beroep kon maken. Mijn eerste echte opdracht kreeg ik in december 2008. Een vriendin ging trouwen en vroeg of ik haar bruiloft kon fotograferen. Dat had ik niet eerder gedaan, maar zij vertrouwde mij. Ik deed het en iedereen was tevreden. Zo ben ik begonnen, met bruidsreportages. Wie van invloed zijn op mijn werk? Mensen die mij laten denken, surrealistische schilders als Salvador Dali of Vladimir Kush, of schrijver-componist Chico Buarque. Het project Twee Werelden, Twee Vrienden, Eén Passie is ook van invloed geweest. Ik had al ruim een jaar geen vrij werk meer gemaakt omdat het in Salvador niet altijd even veilig is om met een professionele camera op straat te fotograferen. In Nederland is dat eenvoudiger. Ik vond het weer erg leuk op straat te fotograferen en ondanks de risico’s wil ik in Brazilië vrij werk blijven maken. Fotografie in het algemeen vertelt verhalen. Als je over dertig of honderd jaar naar mijn werk kijkt, hoop ik dat je de ziel en de techniek van deze tijd erin herkent. Ik wil sterk werk maken, over thema’s waar meer aandacht voor zou moeten zijn, zoals eenzaamheid als gevolg van internet en sociale media, en over het ontbreken van menselijk contact. Ik heb veel geleerd van het samenwerken met Jurriaan. Over nieuwe technieken, maar ook over het organiseren van werk. En van zijn vader Chris natuurlijk. Hij is zo’n fanatieke fotograaf... als je met hem een half uur over fotografie praat, leer je heel veel. Dat kan ik iedereen aanraden die met fotografie begint!’

N ata n Fox


empresas, fotos publicitárias e de produtos. Através do meu trabalho encontro muitas pessoas que contam coisas interessantes e que sabem muita coisa. Assim recupero o atraso que tive na escola porque eu não prestava muita atenção. Meu conhecimentos em geral tem crescido.

Jurriaan Hoefsmit

‘Já não me lembro quanto anos eu tinha quando comecei a fotografar. Acho que por volta dos 15 anos. Um amigo meu tinha uma câmera compacta que tinha acabado de sair no mercado. Comprei uma também e comecei a fotografar muito a natureza, animais e insetos de muito perto. Depois de alguns anos ganhei minha primeira câmera reflex (SLR). Na época estava estagiando numa agência de publicidade. Eles me mandaram para uma agência de fotografia. Eu tinha feito umas séries de retratos e fotos de balé e o pessoal da agência gostou muito. Isto foi um grande estimulo para eu continuar a fotografar. Passei como assistente a acompanhar com mais frequência o meu pai (também fotografo) e rapidamente pude fazer trabalhos para ele. Eu nasci e cresci em Haarlem no Bosch e Vaart, um bairro muito bom. Lá foi muito legal, porque era bastante seguro. Como muitos garotos eu queria ser quando crescesse polícia ou bombeiro. Eu não pensava ainda em ser fotógrafo, mas já ia com meu pai para o seu estúdio. Ele ainda usava a câmara escura para trabalhar. Aquilo era emocionante. Comecei a trabalhar como fotografo autônomo com dezenove anos. Meu pai simplesmente me enviou para Alemanha para fotografar a diretoria de uma empresa. Foi um grande desafio, mas descobri que podia lidar bem com isto. Hoje em dia eu faço principalmente retratos para

No meu trabalho eu tento tirar o máximo de uma situação. Às vezes só tenho cinco minutos para fotografar alguém. Então nem posso levar essa pessoa para um local ideal para fotografar. Eu gosto de fazer trabalho livre porque assim tenho mais tempo. Nesse aspecto tive influencia do Henri Cartier Bresson, o famoso fotógrafo francês. Claro que também tive muita influencia do meu pai. Eu vejo o trabalho que ele faz e ele me ensina como olhar. Isto ele sempre fez. Minhas fotos são principalmente do estilo reportagem. Não quero na verdade afirmar alguma coisa, mas apenas fazer fotos bonitas. Gosto de pensar no enquadramento, imagens e silhuetas. E isto pode ser visto nas minhas fotos para o projeto Dois Mundos, Dois amigos, Uma paixão. É importante forçar-se para fazer algo mais que o trabalho rotineiro. Isto dá inspiração. Por isto achei massa o trabalho com os alunos em Haarlem e Salvador. Especialmente lá em Salvador, porque se via os alunos animadíssimos. Isto eu faria novamente numa boa.’

‘Hoe oud ik was toen ik begon met fotograferen, weet ik niet meer. Ik denk een jaar of vijftien. Een vriend had een compact camera. Dat was toen helemaal nieuw. Ik kocht er ook een en ging veel fotograferen in de natuur; dieren en insecten van heel dichtbij. Na een paar jaar kreeg ik mijn eerste spiegelreflexcamera. Ik liep stage bij een reclamebureau en dat stuurde mij naar een agentschap voor fotografen. Ik had een aantal series gemaakt - portretten, balletfoto’s - en de mensen van het agentschap reageerden enthousiast. Dat was voor mij een enorme stimulans om verder te gaan. Ik ging steeds vaker als assistent mee met mijn vader (ook fotograaf) en al snel mocht ik opdrachten voor hem doen.

Ik ben geboren en opgegroeid in Haarlem, in Bosch en Vaart, een hele goede buurt. Daar was het heel fijn, want heel veilig. Net als veel jongetjes wilde ik politie- of brandweerman worden. Ik dacht nog niet aan fotograaf worden, maar ik ging wel al met mijn vader mee naar zijn studio. Hij werkte nog in de donkere kamer. Dat was leuk. Ik was negentien toen ik voor mezelf begon als fotograaf. Mijn vader stuurde me gewoon naar Duitsland om de directie van een bedrijf te fotograferen. Dat was spannend, maar ik merkte dat ik het aankon. Tegenwoordig maak ik vooral portretten voor bedrijven, en reclame- en productfoto’s. Via mijn opdrachten ontmoet ik allerlei mensen die interessante dingen vertellen en veel weten. Ik haal in wat ik op school heb gemist omdat ik daar niet goed heb opgelet. Mijn algemene kennis is gegroeid. In mijn werk probeer ik het beste uit een situatie te halen. Soms heb ik maar vijf minuten om iemand te fotograferen. Dan kun je diegene niet even meenemen naar een mooie locatie. Ik maak graag vrij werk, omdat ik dan meer tijd kan nemen. In dat opzicht ben ik beïnvloed door Henri Cartier Bresson, de beroemde Franse fotograaf. Mijn vader heeft natuurlijk ook veel invloed. Ik kijk naar de dingen die hij maakt en hij leert mij kijken. Dat heeft hij altijd gedaan. Mijn foto’s zijn vooral reportage-achtig. Ik wil niet echt een statement maken, maar gewoon mooie foto’s. Ik denk graag in kaders, beelden, silhouetten. Dat zie je ook terug in mijn foto’s voor het project Twee Werelden, Twee Vrienden, Eén Passie. Het is belangrijk dat je jezelf forceert om eens iets anders te doen dan je gewone werk. Dat geeft inspiratie. Het werken met de scholieren in Haarlem en Salvador vond ik daarom ook zo leuk. Vooral in Salvador, daar zag je die kids helemaal opleven. Dat zou ik zó nog een keer doen.’


‘O que eu tenho embaixo do meu chapéu? Salsinha! Ajuda na dor de cabeça. Só tem que botar na testa. Foi assim que aprendi, quando morava no interior. Sou do interior da Bahia, de uma vila na divisa com Pernambuco. Mas já tenho muito tempo em Salvador. Sempre trabalhei. Adoro trabalhar. Agora tenho... umm ... 55 anos e trabalho todos os dias das 9:00 da manhã até 9:00 da noite. Prefiro trabalhar para mim, como agora. Porém quando outros me pedem um trabalho, eu faço com prazer.’

“René van der Meulen: ‘Tenho 71 anos e pinto desde que eu tinha quatorze. Vi o trabalho dos pintores do grupo COBrA e pensei: Caramba, isto eu também posso fazer!.’ Às vezes sai fácil, esta semana fiz 21 quadros. Eu uso de tudo pro meu trabalho. Por isso tá tão bagunçada aqui. Também sou fotógrafo. Por anos trabalhei junto com Chris, meu cunhado e o pai de Jurriaan. Fizemos fotos para casamentos. Foi na época da fotografia analógica preto e branco. Para cada foto tinha só uma tira, não podia fazer nada de errado.” “René van der Meulen: ‘Ik ben 71 en schilder al sinds mijn veertiende. Ik zag werk van de COBrA-schilders en dacht:GVD dat kan ik ook!.’ Soms schiet het er zo uit, deze week heb ik 21 schilderijen gemaakt. Ik gebruik van alles voor mijn schilderijen. Daarom is het hier zo’n zooitje. Ik fotografeer ook. Jarenlang heb ik met Chris, mijn zwager en de vader van Jurriaan, bruidsreportages gemaakt. Dat was nog in de tijd van de analoge zwart-wit fotografie. Het moest allemaal in één keer goed, want je kon het niet overdoen en elke fout kostte geld.”

‘Wat ik onder mijn hoed heb? Peterselie! Dat helpt tegen de hoofdpijn. Je moet het alleen op je voorhoofd doen. Zo heb ik dat geleerd, toen ik nog op het platteland woonde. Ik kom uit het binnenland van Bahia. Maar ik woon al heel lang in Salvador. Ik heb altijd gewerkt. Ik houd van werken. Ik ben nu ... ehm... 55 en ik werk elke dag van negen uur 's ochtends tot 's avonds negen uur. Het liefst werk ik voor mezelf, zoals nu. Maar als anderen mij vragen voor een klusje, doe ik 't ook hoor.’


‘Eu sou Laís, prima de Natan. Tenho 15 anos e estudo no Colégio da Polícia Militar da Bahia (CPM). É muito difícil conseguir uma vaga para estudar lá. Só os filhos de militares tem prioridade mas eu fui admitida através do concurso. O CPM é uma escola diferenciada pela disciplina bastante rígida e o ensino exemplar. Parece assustador para a maioria estudar em uma escola onde tem que varrer a sala no fim das aulas, marchar no sol e ter a farda sempre muito bem alinhada. Agora estou usando a túnica branca. É o uniforme utilizado em situações especiais come hoje: 7 de setembro, o dia da Independência do Brasil. Apesar de ter 15 anos, só tenho mais um ano no CPM. Depois eu quero ir para a Academia de Polícia Militar, que funciona como faculdade de Segurança Pública e como escola de treinamento para ser militar. Se eu conseguir entrar, estudo lá por quatro anos e depois saio como policial militar e com Bacharel em Segurança Publica. Também quero fazer faculdade de Medicina porque meu maior sonho desde pequena é ser médica.’ ‘Ik ben Lais, nichtje van Natan. Ik ben vijftien jaar en ik zit op het Colégio da Polícia Militar da Bahia (CPM). Het is moeilijk om een plekje op het CPM te veroveren. Kinderen van militairen hebben voorrang, maar het mij via een toelatingsexamen gelukt hier te komen. Het CMP onderscheidt zich door strenge discipline en heel goed onderwijs. Veel mensen lijkt het vreselijk om op een school te zitten waar je de klas moeten vegen na de les, je moet marcheren in de zon en waar je uniform altijd onberispelijk moet zijn. Nu draag ik het witte uniform. Dat wordt alleen gebruikt in speciale situaties, zoals vandaag: 7 september, de dag van de onafhankelijkheid van Brazilië. Hoewel ik pas 15 ben, hoef ik nog maar één jaar naar het CPM. Daarna wil ik naar de Militaire Politie Academie. Dat is een hbo-opleiding voor openbare veiligheid en een school voor militaire training. Als ik toegelaten word, ben ik na vier jaar militair agent én heb ik mijn hbo openbare veiligheid. Daarna wil ik geneeskunde studeren, want het is van jongs af aan mijn grootste droom om arts te worden.’


‘Sou Fabrizia, a namorada de Natan. Tenho 26 anos e trabalho como corsetmaker há cinco anos. Faço o design e a confecção dos corsets. Quando estudei moda na Universidade Salvador, e tive aulas de História da Moda sobre o período Vitoriano, me apaixonei por corsets. Comecei a pesquisar mais na internet e com livros em Francês e Inglês. Ainda não tinha nada escrito sobre corsets em Português. Me arrisquei a fazer a primeira peça, e nunca mais parei. Para me aprofundar, tomei aulas de costura e aprendi a manusear uma máquina de costura profissional. A modelagem aprendi estudando e estudando mais ainda. Confeccionar uma peças leva mais ou menos 20 horas. Então, quando tenho muitas encomendas, é realmente muito trabalho. Mas é um trabalho que adoro fazer mesmo. Através de pessoas famosas como Beyoncé, Lady Gaga e, claro, Madonna, o corset virou moda. As pessoas começaram gostar do meu trabalho e hoje em dia vendo meus corsets pela internet no Brasil todo. Agora confecciono não só corsets mais também corset dresses, que é corset e vestido combinado em uma única peça.’

‘Sou Sabine e eu sou a namorada de Jurriaan. Estamos há mais de oito anos juntos. Eu tenho 24 anos e no momento estudo Direito. Este ano completei Estudos Europeus. Um dos meus assuntos foi Direito Europeu. Achei tão interessante que decidi fazer Direito também. Mais seis meses e eu tenho o mestrado em Direito Comercial - Pratica em Direito.. Não sei ainda exatamente o que eu quero depois. Talvez ser advogada ou jurista numa empresaria. Por enquanto estou gostando muito de estudar. Também estou muito ocupada com meu esporte favorito: polo aquático. Treino duas vezes por semana e todo sábado há competições. É um esporte bastante pesado. Tem que saber nadar bem e ser forte. Mas porque se joga em equipe então é muito legal.’

‘Ik ben Sabine en ik ben de vriendin van Jurriaan. We zijn ruim acht jaar samen. Ik ben 24 jaar en ik studeer nu Rechten. Dit jaar heb ik mijn Europese Studies afgerond. Een van mijn vakken was Europees Recht. Dat vond ik zo interessant dat ik ook Rechten ben gaan studeren. Ik moet nu nog ongeveer anderhalf jaar, dan heb ik mijn Master Commercieel Recht - Rechtspraktijk. Wat ik daarna wil, weet ik nog niet precies, misschien advocaat worden of bedrijfsjurist. Voorlopig vind ik het nog heel leuk om te studeren. Ook ben ik veel bezig met mijn favoriete sport: waterpolo. Ik train twee keer per week en speel elke zaterdag een wedstrijd. Het is best een zware sport. Je moet goed kunnen zwemmen en sterk zijn. Maar je doet het met het hele team, dat maakt het zo leuk.’

‘Ik ben Fabrizia, de vriendin van Natan. Ik ben 26 en sinds vijf jaar korsettenmaker. Dat betekent dat ik korsetten ontwerp en naai. Toen ik mode studeerde aan de Universiteit van Salvador, was modegeschiedenis een van mijn vakken Tijdens het bestuderen van de Victoriaanse tijd, werd ik verliefd op korsetten. Ik zocht meer informatie op internet en las boeken over korsetten in het Frans in het Engels, want er was nog niets in het Portugees. Ik deed een eerste poging een korset te maken en ben nooit meer gestopt. Om mij te verdiepen, nam ik naailessen en leerde ik met een professionele naaimachine te werken. Het ontwerpen leerde ik door te studeren en te studeren. Nu maak ik een korset in ongeveer twintig uur. Dus als ik veel opdrachten heb, is het echt hard werken. Maar ik vind het heerlijk om te doen. Door beroemdheden als Beyoncé, Lady Gaga en natuurlijk Madonna, is het korset in de mode geraakt. Mensen begonnen mijn werk te waarderen en nu verkoop in mijn korsetten via internet in heel Brazilië. Ik maak niet meer alleen korsetten, maar ook korset jurken. Dat is een korset en bijpassende jurk in één.’


‘Quanto tempo eu gasto com Vitoria? Eu não gasto, eu ganho! O Vitória me proporcionou muita coisa boa e tenho certeza que mais momentos felizes estão por vir. Há oito anos, sou puxador dos gritos de incentivo. Eu tenho a missão de inflamar a Torcida do Vitória durante os jogos do Leão, os famosos gritos de guerra,de amor e incentivo ao querido Vitória. Meu nome é Rubens, mas conhecido como Beira Mar. Tenho 28 anos. Recebi meu apelido Beira Mar em um grupo de Capoeira porque sempre tive uma ligação muito forte com o Mar, com as águas. Eu me tornei fã de Vitória como a grande maioria dos torcedores: eu nasci com a linda missão de torcer e lutar por um clube honroso e de grande tradição no futebol Brasileiro. Costumo dizer que é algo espiritual... Não sei como explicar, só sei que sou Vitória!’

‘Hoeveel tijd ik kwijt ben aan Vitória? Ik verlies er geen tijd mee, integendeel! Vitória geeft mij veel moois en ik weet zeker dat er nog veel mooie momenten komen. Sinds acht jaar ben ik 'hoofdaanmoediger' van Vitória. Ik zorg dat de fans vlammen op de tribune, dat ze spreekkoren aanheffen, kreten van strijd, van liefde en aanmoediging voor ons geliefde Vitória. Mijn naam is Rubens, beter bekend als Beira Mar [Strand]. Ik ben 28 jaar. Mijn bijnaam Beira Mar kreeg ik in een Capoeiragroep omdat ik een sterke band heb met de zee, met het water. Ik ben fan van Vitória geworden zoals de meeste fans van deze club: ik gewoon geboren met de mooie missie van hoop en strijd voor een eervolle club met en grote traditie in het Braziliaanse voetbal. Ik zeg vaak dat het iets spiritueels is... Ik kan het niet uitleggen, ik bén Vitoria!’


‘Estes são Floris e Moris. São irmãos e têm 9 anos. O nome Moris era originalmente Boris, mas é um nome russo e eu não gosto. Eles são cães de raça pura, Caçadores de Rato de Praga. Eles vêm da República Checa e na Holanda, existem apenas três destes cães.’

Thiago [25] ‘Eu e Natan já temos mais de vinte anos de amizade. Antigamente estávamos quase sempre juntos, mas agora ele mora num outro bairro. Eu moro ainda aqui e faço algumas tarefas. Abandonei o colégio. Porquê? Realmente não sei. Não tenho a mínima ideia do que eu quero para futuro. Bem, trabalhar e construir uma família, ter uma mulher e filhos.’ Thiago [25]: ‘Natan en ik zijn al twintig jaar vrienden. Vroeger waren we bijna altijd samen, maar nu woont hij in een andere buurt. Ik woon nog hier en ik doe wat klusjes. Ik ben gestopt met school. Waarom? Tjsa, dat weet ik eigenlijk niet. Ik heb geen idee wat ik in de toekomst wil. Nou ja, werken en een gezin stichten, een vrouw en kinderen.’

Gleydson [17]: ‘Nesta bicicleta posso levar três garrafões de vinte litros. Temos também uma bicicleta para cinco garrafas. Tem que ter certeza de que o peso é bem distribuído, para não cair.’ Gleydson [17]: ‘Op deze fiets kan ik drie flessen van twintig liter meenemen, maar we hebben ook een fiets waar vijf flessen op kunnen. Je moet natuurlijk wel het gewicht goed verdelen, anders val je om.’

‘Dit zijn Floris en Moris. Het zijn broertjes en ze zijn negen jaar. Moris heette eerst Boris, maar dat is een Russische naam en daar houd ik niet van. Het zijn rashonden, Praagse Rattenvangers. Ze komen uit Tsjechië en in Nederland zijn er maar drie van deze hondjes.’

Prefeito Bernt Schneiders de Haarlem estou no caminho de casa, mas pode parar para posar. ‘Estrangeiros geralmente acham estranho encontrar um prefeito assim na rua. Mas para mim é normal, sempre vou de bicicleta para o meu trabalho.’ Burgemeester Bernt Schneiders van Haarlem is onderweg naar huis, maar wil best even poseren. ‘Buitenlanders vinden het vaak vreemd dat ze de burgemeester gewoon op straat tegenkomen. Maar voor mij is het normaal, ik ga altijd op de fiets naar mijn werk.’


Schoter Scholengemeenschap H aarlem Países Baixos

Colégio Estadual Azevedo Fernandes Salvador, Brasil

Lindsay van Langen (16), Noak Oelderik (17), Brian de Wendt (16), Niels Mathot (16), Dilek Altintas (15), Yousora Reclouni (15), Dwight Pyloo (15), Kelly Eggink (16), Zoë van Bezooijen (16), Lukas de Graeve (17)

Rosenil dos Santos (13), Ronan dos Santos Silva (12), Hugo Felipe Pereira (14), Filipe Conceição Santos (11), Adriana Andréia Matos Silva (13), Anna Carla de Souza Santos (11), Jean Britto Costa (12), Patricia Santos Silva Rios (14), Roseangela Lima da Silva (15), Leonardo Santos de Araujo Pereira (16)

Zoals Jurriaan en Natan met hun eigen blik naar elkaars leven kijken, zo willen zij de leerlingen van een school in hun stad ook de kans bieden dit te doen: het Colégio Estadual Azevedo Fernandes in Salvador en de Schoter Scholengemeenschap in Haarlem. Daar daagden ze de leerlingen uit hun stad te laten zien aan hun leeftijdsgenoten aan de andere kant van de wereld.

Como Jurriaan e Natan olharam com seus próprios olhos para a vida um do outro, eles deram também a oportunidade de fazêlo a alunos de uma escola em suas cidades: o Colégio Estadual Azevedo Fernandes em Salvador e o Schoter Scholengemeenschap em Haarlem. Lá eles desafiaram os alunos a mostrar a sua cidade, para os seus pares no outro lado do mundo.


2 Mundos | 2 Amigos | Uma Paixão B r a s il | H o l an da

Natan Fox | Jurr iaan H o e f s mit foto gr a fia

2 Werelden | 2 Vrienden | Eén Passie B r a z ilië | N e d e rl an d

Natan Fox | Jurr iaan H o e f s mit fotografie

fotografia | fotografie Jurriaan Hoefsmit [jurriaanhoefsmit.nl] - Salvador Natan Fox [natanfox.com] - Haarlem produção, texto, lay-out | productie, tekst, opmaak Eva Bomans, alfabetprodukties.nl met dank aan | graças à Marlies Visser, studio-mv.com edição | eindredactie Kees van der Linden [Nederlands | Holandês] Arlete Velu [Portugees | Português] generosamente apoiado por | mede mogelijk gemaakt door Embaixada do Reino dos Países Baixos Nederlandse Ambassade - Brasília Consulado Honorário do Reino dos Países Baixos Honorair Consulaat van het Koninkrijk der Nederlanden Salvador - BA Associação AMEI Stichting AMEI - Salvador - BA obrigado | bedankt Hans Leusen, Kees Sloot [Canon], Marije Groenenboom, Chris Hoefsmit, Yaemi Natumi, família e amigos de Natan e Jurriaan familie en vrienden van Natan en Jurriaan salvadorhaarlem.com | facebook.com/salvador.haarlem


Š 2 011 s a lv ador. h a a rle m .com

2 Mundos  

"2 Worlds, 2 Friends, 1 Passion" is a project from the Brazilian photographer Natan Fox and dutch photographer Jurriaan Hoefsmit. By switchi...

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you