Page 1

Zomer 2005… Joanna zat op haar balkon en zag een beeld voor zich van Richard die haar vasthield en twee vingers omhoog hield. Wat het betekende wist ze niet. De tijd had veel veranderd, inclusief de verbittering, kwaadheid, de drama’s. De pijn was weg en de emoties waren afgezwakt. Wel waren er nog steeds die beelden over hem. Wat Joanna er nog mee moest na al die tijd, wist ze niet eens. Joanna had God zelfs gevraagd om hem niet meer in haar leven te laten komen, ook niet om als hint te dienen. Een vraag die blijkbaar niet gehoord was… Ze was eerder die avond naar een bijeenkomst geweest, en op weg ernaar toe, had ze Richard met zijn hond zien lopen. Hij had naar haar gekeken en haar toegelachen. Joanna had op dat moment bij zichzelf opgemerkt dat ze niets meer voelde, niets meer van die oude verlegenheid van vroeger, niets meer van liefde. Ze had slechts héél even kost terug gezwaaid. Gevlucht voor de warmte die binnen in haar flat hing, genoot Joanna nu van de avondlucht die haar een klein beetje verkoeling gaf en ze gaf zich over aan haar gedachten die terug vlogen naar deze avond. De bijeenkomst en Richard, die ze gezien had en aan wie ze verder niet eens meer wilde denken. Het enige wat ze zich bij hem nog afvroeg, was voor welke hint hij kwam opdraven… Heel even, voor een kort en vluchtig moment vlogen haar gedachten naar Matthew, om ze snel weer weg te duwen. Zelfbescherming. Deze keer zou ze niemand meer toelaten zich te bemoeien en te knoeien met haar hart. “Angelheart” – “Michaël” Ze hoorde de woorden die luid en duidelijk in haar hoofd kwamen. Aangezien ze Maikels naam hoorde, nam ze aan dat haar zoek naar de waarheid, die de laatste tijd sterk in haar aanwezig was, hieruit voortvloeide. Ze was bezig een menselijke engel te worden blijkbaar. Joanna had al enkele dagen een engelteken op haar hoofd zien verschijnen, ook gisteravond weer. Soms tekende men het groot, dan weer kleiner met het getal 33 erin geschreven. Ook nu weer. Nadat Joanna zich even afgevraagd had wat het betekende, bedankte ze hen voor hun hulp, liefde en de vreugde waarmee ze haar omringden. Joanna gaapte, sloeg wat laat haar hand voor haar mond en stond op om naar bed te gaan. Morgen was weer een nieuwe dag. Een dag die, zoals onderhand iedere dag, begon met een hoop drukte in haar hoofd. Blijkbaar was haar bewustzijn eerder wakker dan zijzelf, want nog voor ze haar ogen opende begon het spektakel al. Terwijl ze haar hondjes uitliet, ving ze de volgende woorden duidelijk op. “Geplande reïncarnatie afmaken” Terwijl Joanna deze woorden hoorde, dacht ze erover na. Is dat alles wat mijn leven is. …..?

Een leven waar je, qua gevoel, honderden boeken over zou kunnen schrijven, samengevat in slechts twee woordjes; geplande reïncarnatie...? Is dat alles wat iemand hier, een mens, voor hen betekende? Het klonk zo… zo weinig, zo onbetekenend, alsof het leven niets voorstelde. Het gaf haar een onprettig gevoel. Even keek ze opzij naar Lola, die bleef staan om te snuffelen en een plasje te doen. Haar gezicht werd bijna automatisch weer naar voren gedraaid door twee onzichtbare handen. Ze waren blijkbaar met haar bezig en in gedachten lopend, had ze het niet opgemerkt. Ze schreven het woord “Jezus” op haar voorhoofd. Na jaren ellende, zag Joanna geen vooruitgang in haar proces of in haarzelf. Joanna had zich de laatste tijd erg afgevraagd wat ze hier nog deed en voor wie… “Stay”. Ze hadden haar gedachten gehoord en gaven een antwoord.


Als in een geprojecteerd beeld zag Joanna het antwoord in haar gezichtsveld komen. Soms vroeg ze zich af waarom ze de ene keer gewoon iets in haar hoofd zeiden en de andere keer kozen voor beeldvorm. Misschien waren ze niet allemaal even bekwaam in dezelfde dingen en gebruikten ze datgene dat voor hen makkelijker was… Er verscheen nog een zin zag ze . “Paul is gone! “ Ja,ja… Joanna was sceptisch geworden wat dit betrof, had het vaker in beelden gezien en vaker had iemand haar al gezegd dat hij vertrekken zou. Tot nog toe was hij er nog steeds, al jaren. Jaren die in de eeuwigheid van God misschien slechts een klein moment waren, maar voor haar, Joanna, waren het lange, vervelende jaren geweest. Nu wilden ze haar tevreden, stil en vooral hier houden. Duidelijk. Wie dachten ze dat ze was, een klein kind dat je een snoepje gaf als het pijn had? Ze had Maria eens verteld dat de beste dag in haar leven de dag zou zijn, dat hij, Paul, werkelijk vertrokken zou zijn. Toen men haar laatst op een morgen vertelde dat die bewuste dag, de beste van haar leven zou zijn, had Joanna aangenomen dat het eindelijk zover zou zijn, en dat die vent eindelijk verdwijnen zou. Nee dus, bleek achteraf. Ook wat hem betrof was de pijn eindelijk verdwenen en waren de emoties afgezwakt, echter, het unfaire van die periode was iets dat Joanna nog niet helemaal met rust liet. Joanna vond nu, dat de periode met Paul, achteraf gezien niet de pijnlijkste in haar leven was geweest. Dat was beslist die met Richard geweest. De periode ná Paul was wel de slechtste in haar leven geweest wat kwaad zijn betrof. Nooit van haar leven had Joanna geweten dat ze zo kwaad kón zijn, en was het ook nooit in haar leven ooit zó intens geweest. Nog steeds hoorde ze met regelmaat zijn stem in haar hoofd, net als de stem van Richard, haar exJohn en die duivelse collega. Men liet haar nog steeds niet los, maar Joanna begreep dat dit slechts een spel was. Een onnozel machtspelletje om haar geestelijke kracht te testen.

Haar weg naar God was meer een spel van macht geworden, dan van liefde… Joanna had God vaak gevraagd waarom mensen op het aardse vlak überhaupt nog slechte relaties zouden willen beëindigen, als die vervolgens nog jaren op het niet aardse vlak aan iemand vast bleven hangen. Hoe graag je ook iets wilde veranderen, op deze manier kreeg je er niet eens de kans toe.

Wat deed het er dan allemaal nog toe…. Deze instelling kreeg ze meer en meer op allerlei vlakken in haar leven. Omdat ze het gevoel had dat ze alles al had gehad. Ze leek meer en meer op een leeg, emotieloos iets, vond ze zelf. Misschien was het de bedoeling, omdat je op die manier meester over je emoties moest worden. Maar volgens haar zat er een gevaarlijke andere kant aan dit verhaal, nl; desinteresse om nog maar één stap in de richting van God te wíllen doen. Het was duidelijk dat de dagen waarop ze dit soort gedachten had, ook de dagen waren waarop ook de emotie liefde wegbleef… Een lach welde op uit Joanna’s mond bij de gedachte die zich in haar hoofd opdrong.

Het terugkijken naar je leven op deze manier, leek iets op bladeren in een oud fotoalbum. Je keek naar jezelf, naar hoe je je haren droeg en naar de kleren die je aanhad, ooit, vroeger. Op het moment dat je, jaren na dato, terugkeek, schrok je enorm en vroeg je jezelf af hoe je er ooit zo bij had willen lopen. Met oude liefdes leek het net zo. Je schrok ervan als je ernaar terug keek en vroeg je af wat je in godsnaam in die vent had gezien toendertijd. Een spontane lachbui welde op, diep vanuit Joanna´s middenrif. Iemand vond haar gedachten blijkbaar erg grappig en ondanks het humeur dat ze net had, lachte ze nu spontaan mee. Matt’s vrienden waren om haar heen om haar nu bij te staan, duidelijk. De gedachte aan hen deed Joanna zoals altijd onmiddellijk verzachten en zachtjes fluisterde ze een dank je wel. Iemand knipoogde en Joanna knipoogde terug.

proloog  

hoort bij ´dagboek van een engel´

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you