Page 1


zomer 2010

Joshua Davis

Infinitely Interesting p2 Tom Naegels over ‘Los’ p6

Tom van Dyck over van vlees en bloed p12


Deze week in laurier

Alles over het werk en leven van Joshua Davis


Hoe is het met de Triffids en waarom kiezen studenten voor een appartement? Ontdek het op


Het Vaticaan luistert naar de Beatles en in Spanje staat een heus vlechtwerk! Meer weten hierover? ga naar


Tom Naegels vertelt over hoe hij onozel van zichelf wordt.


Tom van Dyck vertelt ons over 'van vlees en bloed'.


H r sc

p p12

Beste lezer, Laurier maakt deel uit van een zes-delig werk waarbinnen het noodzakelijk is deze zes magazines naast elkaar te bekijken. Zij behondelen elk de zelfde tekst en beelden maar kiezen, puur door de vormgeving, een bepaalde richting van doelgroep. Dit magzine stelt mijn kijk op een vrouwelijk magazine voor. Zo zou ik een magazine maken moest ik er ĂŠĂŠn voor mijn moeder maken. Net zoals vele andere leeftijdsgenoten van haar vindt zij vitaliteit en gezondheid, ze houd van frisheid, lente en dynamiek.

Laurier //



„The type of work you make is the type of work people will hire you to do.“ 4

// Laurier


Joshua Davis Joshua Davis is a design troublemaker. “A lot of printers ask me how I created my work,” he says mischievously. “Because technically, it’s not actually possible.” Davis creates electronically generated graphic compositions of almost unimaginable complexity and individuality. Equally at home with print and electronic media, he builds his own Flash-based programs to combine and recombine colors borrowed from nature with forms that include organic shapes, text elements, and other symbols.

he resulting works of “dynamic abstraction,” as Davis calls them, are fluid, intricate, and unique as snowflakes. There’s an ephemeral quality even to his print work, which captures a single variation in a potentially endless sequence of design permutations. “Working this way allows me to generate an infinite number of compositions,” Davis explains. “I set the boundaries and the rules, but whatever comes out at the end is a surprise. I don’t know what’s going to happen. It could look cool. It could fail. It could be life-changing. There’s always a surprising sense of discovery with this process, because I’m setting up an environment and allowing a scenario to live within it.” Davis’s method also lets him quickly generate related designs for multiple media, from web animation to large-format print to video. “There are so many random variables that I never get the same design twice,” he notes. “And since


I work with programming, I can do things I would never dream of doing manually. For example, I might say, ‘Let’s draw a seahorse, then add it in again 20,000 times.’ Believe me, I don’t want to be the guy that’s sitting there copying and pasting a seahorse 20,000 times. But a program can do it in less than a second.” Davis laughs. “The most complex print I’ve done had 120,000 layers in Illustrator. The printer called and said, ‘How did you do this? How long did it take?’ And I said, ‘Oh, five minutes.’”

The Anti-Artist In his Mineola, New York studio, Davis moves effortlessly between commercial and noncommercial design. He’s created web-based promotions for clients like Sony, Nokia, and Volkswagen, and his pieces have been shown at New York’s Cooper-Hewitt National Design Museum, London’s Tate Modern,

and Centre Georges Pompidou in Paris. He teaches at the School for Visual Arts in Manhattan, and speaks at workshops and conferences worldwide. “I’ve always done kind of weird, strange things, and that’s what I get hired to do: weird, strange things,” he says. “The type of work you make is the type of work people will hire you to do.” Davis became a major force in web design during the dot-com era, writing a book and creating multiple websites to showcase his work, including and He also hosted the now-defunct, an occasionally contentious forum for design insiders that originated the Internet phenomenon of “Photoshop battles.” Despite his art-world credentials, Davis says he considers himself a designer, not an artist: “I’m not going to say, ‘Oh, I’m a fine artist.’ Sure, I make design as art — for Art Basel Miami Beach in December,

Laurier //



Vectors and Rose Windowsuit

I’m doing a whole series of exhibitions on design as art. And if you strip away all the product stuff in a corporate client’s campaign, you still might want to hang it on your wall. But design is generally a broader and more difficult endeavor than art. When you’re working with corporations and brands like Motorola or Nike, you’re adapting your own style to a pre-existing brand. To me that’s more challenging than doing art.”

Painting with Software Davis began experimenting with programming languages in the mid-1990s while studying painting and illustration at Brooklyn’s Pratt Institute. “My first foray into computing was with Linux on a 286 and a 386 DX2-66,” he recalls. “PCs were ridiculous; DOS was useless. But Linux was only 30 bucks — it was included at the back of the book!” As he learned more about programming and design, Davis began to merge the two. “I used a program called FutureSplash Animator, which became the first version of Flash,” he says. “It was really more geared toward animators, but for some reason each year I’d pick up the new build. Finally, with Flash 4, they added a scripting language. I was already pretty comfortable with languages like Perl and Python and JavaScript and DHTML, so suddenly I had this combination of vector-based design tool and programming environment. And everything fell into place.” In his current programs, Davis uses patterns of motion based on natural, semi-random processes like flowing water, wind, and insect movements. “I might write 200 programs, and 199 of them suck, just to get that one that works,” he says. “Or I might take ten of those scripts and combine them into one big master script to generate artwork. Some have animation. Some are static. Some are grid-based, and some are more random. I might write one program with a certain structure, then another with a completely different structure. Actually, right now I’m trying to adopt one base structure that all my programs adhere to.” Once Davis has determined which elements to combine, much of his creative process involves watching and waiting as the programs arrange his forms into different configurations. “I might spend two weeks just waiting for that perfect composition, that beautiful accident,” says Davis. “I decide what to keep, what to add, and what to eliminate. I have the best job in the world: I get to be the designer, the programmer, and the critic!”


// Laurier

Flash’s vector-based drawing capabilities are essential to Davis’s work, allowing him to scale his designs to any size without degradation. He can output files at high resolution Vectors Rose Windowsuit even in hugeand formats — for example, a set of stained-glass-like windows” printed Flash’s vector-based “rose drawing capabilities are on translucent 5’ x 10’work, panels, which him he disessential to Davis’s allowing to played in Amsterdam and scale hisrecently designs at to TAG any size without degraThe Hague, Netherlands.For endation. He can output files atthat high series, resolution titled “The Brotherhoods Sacred Rose Wineven in huge formats — for example, a set dows,” Davis used geometric forms and text of stained-glass-like “rose windows” printed elements from 5’antique maps, which configured in on translucent x 10’ panels, he diskaleidoscopic patterns in rich, saturated hues. played recently at TAG in Amsterdam and “All artwork for the rosethat windows The the Hague, Netherlands.For series, was enmade in Illustrator using vectors, into titled “The Brotherhoods Sacreddumped Rose WinFlash, output PostScript,” he and explains. dows,”then Davis used via geometric forms text “Then I’d reopen the PostScript file in Illustraelements from antique maps, configured in tor and print itpatterns on Duratrans, transparent kaleidoscopic in rich, the saturated hues. film youartwork see in lightboxes at malls. I wanted “All the for the rose windows was people walk in and ‘Oh,dumped I know what made into Illustrator usingthink, vectors, into this This output is stained And then walk up Flash,is.then viaglass.’ PostScript,” he explains. closer andreopen go, ‘This not stained But “Then I’d theisPostScript file glass.’ in Illustrathat’s theprint feeling you.”the transparent tor and it onit gives Duratrans, film you see in lightboxes at malls. I wanted people to walk in and think, ‘Oh, I know what this is. This is stained glass.’ And then walk up closer and go, ‘This is not stained glass.’ But that’s the feeling it gives you.”

Render Unto PostScript Davis has used Macs in his design work for the past ten years — and these days, he uses them exclusively. “My PC just collects dust,” he says. “I haven’t had it on in maybe two years now.” And the switch has yielded a key workflow advantage. “PostScript, PostScript, PostScript!” he says. “Finally, my vector-based programs get rendered through PostScript. It’s available within the Mac OS X operating system on a Mac, but not on a PC. It takes six steps to output my work on a Mac. On a PC, it takes 17.” Davis cites other Mac advantages as well: “The Mac helps me organize my work more efficiently, which is key when working with a process that can generate infinite compositions. Working on a Mac allows me to create in a cohesive, methodical, steady stride. On a PC I often would feel either too rushed, or moving between multiple apps would make the work feel sluggish. I don’t want fast or slow; I want steady and skillful. I want my work to have refined craftsmanship — something working on a Mac provides.” Despite the complexity of his graphics, Davis finds that Apple’s Mac mini provides ample computing power. “My main desktop is a 23” Cinema HD Display sitting on a Mini,” he says. “I love this thing! It’s a 1.83 GHz, and I maxed it out with the 120 GB drive and 2 GB of RAM. I

run everything flawlessly on the Mac mini. It’s really all I need.” On the road, Davis relies on a MacBook Pro — and, of course, his new iPhone. “I don’t know how I lived without it,” he says. “I have copies of 500 or 600 photos on my iPhone: all my client work, personal work, everything. If I don’t have my laptop with me, I can just pull out my iPhone and say, ‘Here’s the show I had.’ I can zoom in and zoom out on photos. I can look at my calendar and say, ‘Guess what? I’m busy until next year.’ It’s like having a mini-laptop in your pocket!”

Confusing Printers Everywherelallllalalalala Because of the complexity of his generative compositions, Davis has encountered some unique production challenges when outputting files. “Print and screen are two totally different monsters,” he says. “If a printer is trying to separate CMYK on a file with thousands of layers, after a while the computer just crashes. So I have to rasterize the Illustrator file and turn it into a 350 dpi TIFF or Photoshop file. Otherwise the vectors won’t print. I’m actually making work that can’t be printed, which is really cool!” The process is a bit easier for work that will be viewed only onscreen. “The vectors are fairly lightweight, so I don’t have to do any cleanup or pre-process to get stuff onscreen,” Davis says. ‘If I’m running the program in ActionScript, it’s great — Flash likes the web, so I can put it right up on my website. I can rip these programs to video and do broadcast NTSC as well.” Working in Flash gives Davis plenty of flexibility for final output formats — and enables him to meet seemingly impossible deadlines. “I’m working in one environment with Flash,” he observes. “I’m drawing vectors, writing programs, and then I can output to three different media.” In a campaign Davis designed for Motorola’s Krzr phone, he says, “We did a web piece and an ad in Wired, and then Cingular asked for a DVD they could play in their stores. And I turned it around in half a day.” Onscreen or in print, Davis aspires to generate visuals that have never existed before. “For me, that’s very exciting. The level of detail and complexity I’m working with is intense. I love being able to surprise people who come to shows and don’t know how this stuff was created. That, and confusing printers everywhere!”

ter zijde

Geluiden uit de prehistorie Jarenlang bleef de wereld doof voor zijn talent, maar vandaag geldt Triffidszanger David McComb (1962-1999), als een van de grootste songwriters van zijn generatie. Come Ride With Me is voor muziekarcheologen en fans van de Australische band dan ook synoniem met de Heilige Graal: een collectie van tien platen, goed voor 211 tracks of ruim elf uur muziek, waarvan de best of Wide Open Road ook apart verkrijgbaar is. De luxebox bevat overwegend obscuur of nooit gehoord materiaal van de groep en vormt, althans voor de diehards, een mooie aanvulling op haar officiële discografie. ome Ride With Me geeft vooral inzicht in de prehistorie van The Triffids: de vijf productieve jaren die voorafgingen aan hun officiële debuut Treeless Plain (1983) en waarin ze een handvol singles en negen cassettes uitbrachten. McComb, mede-oprichter Alsy MacDonald en hun wisselende schare vrienden, waren als adolescenten liever in de weer met gitaren dan met surfplanken en maakten een snelle creatieve ontwikkeling door. Hun eerste primitieve opnames hebben een charme vergelijkbaar met die van de prille Beatles: je hoort een groep die nog volop op zoek is naar een eigen gezicht, maar zelfs in dat vroege stadium al blijk geeft van ambitie, karakter en een breed referentiekader. Veel van de songs

zijn stijloefeningen die, behalve de erfenis van The Velvets, Television en The Modern Lovers, ook een voorliefde voor folk, country en gospel verraden. Hoewel die vroege liedjes de maturiteit missen van een meesterwerk als Born Sandy Devotional, zijn het potentieel en de veelzijdigheid van de latere Triffids al onmiskenbaar aanwezig. Vaak geven de nummers blijk van een speels, studentikoos karakter, maar de zwaarmoedige kant van David McComb, als chroniqueur van de geïsoleerde Australische way of life, wordt zeker niet over het hoofd gezien. Nogal wat songs komen in meerdere versies voor: ze worden gekneed, omgewoeld en ondergaan diverse gedaanteveranderingen voor ze hun definitieve vorm vin-

den. Dat transformatieproces, van afgekloven demo tot zorgvuldig gearrangeerde compositie, bewijst dat The Triffids zelfden over één nacht ijs gingen en illustreert hoe de band functioneerde als creatieve entiteit. Voorts wordt Come Ride With Me aangevuld met demo’s, B-kantjes, fragmenten uit radiosessies en concertopnames uit 1984, het jaar waarin ze de oversteek van Australië naar Londen waagden, en 1988. Opvallend trouwens hoe volwassen en trefzeker het gezelschap toen al klonk. Je kunt deze box qua opzet enigszins vergelijken met de Anthology-reeks van The Fab Four, alleen doet hij minder brokkelig aan. Een lange rit? Yep, maar ook: een fascinerende luistertrip.

studenten kiezen voor een appartement De laatste tijd huren steeds meer Leuvense studenten een appartement met twee collega’s. Voor de eigenaars is dat geen probleem, maar zo zijn er wel minder appartementen beschikbaar voor andere mensen. e huisbazen zijn eigenlijk wel blij met de trend, achter elke student staat een ouder die de betaling van de huur garandeert. Bij andere huurders hebben ze niet altijd die zekerheid,

maar anderzijds zijn er veel meer potentiële kopers. Vaak zijn het vijftigplussers die niet onmiddellijk in het appartement gaan wonen, maar het eerst voor een paar jaar verhuren.

Laurier //







Het is in deze woelige tijden makkelijker om schrijver te zijn dan columnist. ‘Al is het ongetwijfeld nog veel moeilijker om politicus te zijn’, zegt Tom Naegels. ‘Als schrijver kom je een heel eind met empathie en twijfel, als politicus ben je dan hooguit halfweg.’ De Statiestraat in Berchem. Aan de ene kant van een kruispunt staat een aftandse wasmachine, aan de overkant een bakfiets, dat obligate vervoermiddel van blanke middenklassers met jonge kinderen die voor een leven in de stad kiezen. Zelfs als ik niet op weg was naar de woonst van Tom Naegels, zou deze buurt me aan hem doen denken. Dit is het Antwerpen waar zijn boeken spelen, waar de hoofdfiguur uit Los op de grenzen van zijn weldenkendheid botst, waar Judith uit zijn jongste roman, Beleg (uit te spreken als ‘Belg’), een nieuw leven opbouwt nadat ze Eritrea is ontvlucht.


// Laurier

uit het boek

„Ik pretendeer niet dat ik de kloof tussen gelovigen en ongelovigen kan overbruggen, maar ik probeer in elk geval wel begrip op te brengen.“

Een scéne uit de verfilming van het boek 'Los'.

rie jaar woont Naegels nu in Berchem, en voor het eerst heeft hij het gevoel dat hij woont waar hij hoort. ‘Tot we naar hier verhuisden, woonde ik altijd in een geïsoleerde omgeving. Ik ben opgegroeid in het blanke deel van Borgerhout. Nadien woonde ik op het Zuid. Hier heb ik voor het eerst in mijn leven contact met mijn buren. Daar zit van alles tussen, van volkse Vlamingen tot allochtonen van allerhande slag. Mijn zoon zal niet opgroeien met het idee dat de blanke middenklasse de stad bevolkt.’

Waarom vindt u dat zo belangrijk? Veel jonge ouders kiezen er net voor om de stad te ontvluchten. Eerlijk waar: ik kan me niet voorstellen dat ik in een voorstad of op het platteland zou wonen. Een andere stad sluit ik niet volledig uit — mijn vrouw is van Gent — al zou het me moeilijk vallen. Niet zozeer omdat ik hier al mijn hele leven woon, maar vooral omdat Antwerpen zo belangrijk is voor de verhalen die ik vertel. Ik weet niet of ik die elders ook kan vinden. Oeps, is dat nu Antwerpse arrogantie?’ ‘Wat meespeelt, is het gevoel dat je deel uitmaakt van living history. Buiten de stad zou het voelen alsof ik mijn eigen tijd en de kwesties die nu spelen, de rug toekeer.’

U definieert uw thematiek zonder enige schroom als ‘de

multiculturele samenleving’. Vele schrijvers zouden daarvoor terugdeinzen, al was het maar omdat niet iedereen dat als een sexy etiket beschouwt. ‘Ik schrijf over de samenleving in de traditie van de sociaal-realistische roman. Ik zie niet in hoe ik dat zou doen zonder een groot aantal personages van niet-Vlaamse komaf op te voeren. Dan zou het pas een statement zijn. Bovendien hebben die nieuwkomers boeiende verhalen, je mag het entertainmentgehalte daarvan niet onderschatten.’

Nochtans houden de meeste schrijvers het nog altijd blank, net als scenarioschrijvers en theatermakers. ‘Misschien vinden televisie- en filmmakers niet genoeg allochtone acteurs? Nee, serieus, ik vrees dat men vaak bang is dat de politieke implicaties het verhaal in de weg zouden zitten. Men ziet allochtonen allerhande niet meer als (aarzelt even) mensen die net zo goed personages kunnen zijn. Alsof een allochtoon personage per definitie een drager van een politieke visie is. Een moslim kun je bijna niet meer opvoeren als een individu met een specifieke geschiedenis.’ ‘Ik heb heel lang geaarzeld om Driss een moslim te laten zijn. Ik had heel veel verhalen over Senegalezen, onder andere over hun creatieve ondernemingszin, die ik te mooi vond om niet te

gebruiken. Eerst heb ik geprobeerd van Driss evangelische christen te maken, de meeste Senegalezen zijn nu eenmaal moslims.’

Over achtergrond gesproken: u geeft in ‘Beleg’ erg weinig mee over de reden waarom Judith haar land ontvlucht is. ‘Judith is gevlucht voor een uithuwelijking met besnijdenis. Als ik dat te expliciet had vermeld, had dat het Belgische luik van haar verhaal volledig overschaduwd. Het is vrijwel onmogelijk om een normaal personage te maken van een vrouw die vlucht voor een besnijdenis en toch heimwee heeft naar haar familie. Het is ook niet mijn bedoeling om over miserie aan de andere kant van de wereld te schrijven. Ik wil het hebben over hoe de komst van die vluchtelingen de sociale relaties in deze stad verandert.’

U hebt altijd gezegd dat u het niet aandurfde om een hoofdpersonage uit een andere cultuur neer te zetten. Met Judith doet u het toch. Hoe heeft u daarvoor het zelfvertrouwen gevonden? ‘Ik kon moeilijk nog anders. Als ik nog een keertje mezelf als de grote twijfelaar had opgevoerd, zoals in Los, was dat een gimmick geworden. Makkelijk was het niet. Ik pretendeer niet dat ik me in eender wie kan inleven. Daarom praat ik ook met zoveel mogelijk

Laurier //


uit het boek

Een scéne uit de verfilming van het boek 'Los'.

mensen. Waarbij het wel handig is dat ik ook journalist ben. Dan kun je zo ongeveer overal rondhangen en binnenkomen zonder dat het achterdocht wekt.’ ‘Judith heb ik gemodelleerd naar een vriendin van wie ik de blik op de wereld dacht te kunnen vatten. Het is niet omdat je een vluchteling bent dat je een ander type mens bent. Ik wou ook geen verteller die bevreemdend zou werken. Het mocht geen verhaal worden uit een van die rare wijken waar niemand ooit komt.’

De twee blanke hoofdpersonages, vader Leon en zoon Arno, keren zich zeker niet af van de nieuwkomers in hun stad. Leon helpt bij voorkeur jonge vrouwelijke asielzoekers. Het hele boek roept de vraag op hoe belangeloos hulp kan zijn. ‘Verantwoordelijkheid is zeker het hoofdthema van dit boek. Ik laat Judith kijken naar Arno en Leon, die zichzelf een verantwoordelijkheid tegenover de nieuwkomers aanpraten, maar zich geen houding weten te geven. En natuurlijk verwachten ze iets terug. Leon bouwt zijn zelfbeeld op uit de afhankelijkheid van anderen. Arno is gefrustreerd omdat hij het gevoel heeft dat zijn problemen in het niet verzinken bij die van Judith. Hij weet ook niet of hij echt verliefd op haar is, maar hij


// Laurier

durft het niet uit te maken omdat hij zich verantwoordelijk voelt voor haar. Terwijl zij, een no-nonsensetype, alleen maar duidelijkheid van hem wil — en geen betutteling.’

Ziet u die dubbelheid ook in hoe we als samenleving met nieuwkomers omgaan? ‘Veel Vlaamse blanken koesteren onuitgesproken verwachtingen over wat we kunnen terugkrijgen. In de plaats van onze hulp en grootmoedigheid verwachten ze dat moslims bereid zijn om tot op zekere hoogte te seculariseren. Een soort “redelijkheid” aan beide kanten, zeg maar, terwijl het heel goed mogelijk is dat we fout inschatten wat een redelijke vraag is.’

Omdat we niet meer kunnen inschatten wat het geloof voor iemand kan betekenen? Hoe staat uzelf tegenover godsdienst? ‘Ik pretendeer niet dat ik de kloof tussen gelovigen en ongelovigen kan overbruggen, maar ik probeer in elk geval wel begrip op te brengen. Ik laat me veel dingen uitleggen. Voor mezelf ben ik er intussen uit dat ik geen god nodig heb, dat het waardekader van het humanisme voor mij volstaat.’ ‘Mijn ouders zijn heel strijdbare vrijzinnigen, echte antiklerikalen. Echo’s van hun houding hoor ik nu in de

anti-islamitische vrijzinnigheid. De ongelovige is dan een geëvolueerde versie van de gelovige mens. Die arrogantie wil ik niet hebben. Ik geloof dat elk waardesysteem, religieus of niet, het in zich heeft om een mens op te tillen of neer te drukken.’

Die vage gevoelens van superioriteit verwijt Judith ook aan Arno. Bij momenten lijkt die een vervelend broertje van Tom uit ‘Los’. Hij wil graag grootmoedig zijn, maar is egocentrisch, laf, weinig daadkrachtig... ‘Ja, stop maar, ik herken het allemaal. Arno is een nog negatievere voorstelling van mijn slechte kanten. Ik vraag mij vaak af: wat is mijn plaats hier? Verantwoordelijkheid allemaal goed en wel, maar misschien maken we het alleen maar erger?’ ‘Veel van de thema’s die in postkoloniale romans aan de orde zijn, spelen ook in mijn werk. Het is dezelfde scheve verhouding die moeilijk te ontlopen is. Misschien is dat makkelijker als je er spontaan mee omgaat, maar spontaniteit is niet mijn beste eigenschap. Als ik thuis zit te werken en onze Angolese poetsvrouw is aan het poetsen, dan stel ik me voor dat zij het lastig vindt om alleen met een man in een huis te zijn. Dus dan zit ik te denken dat zij zit te denken dat ik meer verwacht, en het resultaat is dat ik

uit het boek

Veel Vlaamse blanken koesteren onuitgesproken verwachtingen over wat we kunnen terugkrijgen. In de plaats van onze hulp en grootmoedigheid verwachten ze dat moslims bereid zijn om tot op zekere hoogte te seculariseren. me zo afstandelijk mogelijk opstel en haar belachelijk vaak bedank voor haar werk. Ik word soms onnozel van mezelf.’

U bent vader geworden terwijl u aan dit boek werkte. Waarom vind ik daar in het boek niets van terug, als het hoofdthema van het boek verantwoordelijkheid is? ‘Onrechtstreeks zit het er wel in. Dat ik vader geworden ben, heeft me doen nadenken over mijn relatie met mijn vader. Zo is ook het idee van Leon en Arno als vader en zoon ontstaan. Autobiografisch is hun verhaal niet, maar ik herken de moeizame vader-zoonrelatie wel. Terwijl de verantwoordelijkheid van een vader tegenover zijn kind juist extreem vanzelfsprekend is. Over je eigen kind zul je nooit denken: hé, wacht eens, hij doet voor mij toch ook niks?’

Waarom maakt u van Leon een manisch-depressieve man, waardoor het voor de gemiddelde lezer makkelijker is om zijn mislukte goede bedoelingen als een ver-van-mijn-bedshow te beschouwen? ‘Een van de eerste aanleidingen voor dit boek was dat mijn vader depressief was. Als enige zoon was het mijn morele plicht om voor

hem te zorgen. Ik kon dat maar heel moeilijk opbrengen, en zocht allerhande uitvluchten — net zoals Arno dat doet. Mijn vader maakte al lang geen wezenlijk onderdeel van mijn leven meer uit — nu is dat beter, omdat hij grootvader is. Ik denk dat het makkelijker is om voor iemand te zorgen met wie je een goede band hebt.’ ‘Daarnaast is de manischdepressiviteit van Leon ook een metafoor voor hoe wij omgaan met nieuwkomers. We willen heel veel doen, tot we vaststellen dat we niet goed weten wat we precies moeten doen, dat het niet werkt, en dan verzinken we in lethargie.’

U hebt het graag over de twijfel, terwijl u elke week in de krant aantreedt als columnist, wat een beetje een veredelde betweter is. Kost het u veel moeite om die rol te spelen? ‘Niet echt. Ik schrijf uiteraard alleen over onderwerpen waar ik iets vanaf denk te weten. Maar dan nog koester ik mijn twijfel. Ik ben een beetje bang van de kemphanen met al hun stelligheid. Als de grote woorden van stal worden gehaald, steek je daar met je twijfel maar bleekjes tegen af.’ ‘Wat vandaag met de moslims gebeurt, is naar mijn gevoel hetzelfde als wat er in de jaren 1990 met de Blok-kiezers gebeurd is. Er wordt weer met

dezelfde onbuigzaamheid nagedacht als toen het politiek-correcte denken heerste. Toen was dat zo strikt, omdat we dachten dat we tegen de nazi’s vochten. Daar stond een offensief tegenover waarbij men de kiezers wel even opnieuw met de juiste waarden zou injecteren en zo hun zielen terugwinnen voor de democratie. Dat is volledig ingestuikt, en in de plaats kwam een groot begrip voor de Vlaams Belang-kiezer. Nu wordt hij gezien als een gewone mens die veel heeft meegemaakt.’ ‘Met de moslims doen we nu hetzelfde. Men bewijst wel lippendienst aan de eenvoudige moslim in de straat, maar men wil hem toch vooral inpeperen dat hij in de foute zaken gelooft en ondemocratisch is. Maar als dat tien jaar geleden niet gelukt is met de Blok-kiezer, waarom zou het dan met de moslims wel lukken?’

Durft u daaraan een voorspelling voor de toekomst van de multiculturele samenleving te koppelen? Komen we uit bij empathie voor de moslim? ‘Dat zou geweldig zijn. Alleen zou kunnen blijken dat het makkelijker is om empathie te hebben voor de Blok-kiezer, omdat dat ook een Vlaming is, dan voor de moslim.’

Laurier //




21. May - 21. June


juni 2010


23. November - 21. December

Met diplomatie en vriendelijkheid brengt u onderhandelingen tot een goed einde. Voorbehoud mag eindelijk losgelaten worden. Tip: Laat tolerantie heersen.


22. June - 22. July

De tekens voor liefde en vriendschap staan gunstig. U kunt onbezorgd tedere banden aanknopen of bestaande relaties verdiepen. Tip: Nu meer tijd besteden aan de liefde!


22. December - 20. January

Er openen zich geweldige perspectieven op verschillende gebieden. Toeval zal daarbij meer dan een handje helpen. Tip: Nu kunt u u engagement bewijzen.


23. July - 23. August

Uw wijze van onderhandelen is momenteel zo handig dat u uit andere situaties het maximaal voordeel weet te halen. Tip: Uw tactiek verder uitbouwen.


21. January - 19. February

Een zakelijke aangelegenheid niet voortijdig klasseren, want de zaak zou opnieuw actueel kunnen worden. Tip: U hebt goed vooruitgewerkt, dat levert weldra resultaten op.


24. August - 23. September

Er kondigen zich toffe momenten met fijne vrienden aan. U bent erg enthousiast en interesseert zich zeer voor spirituele zaken. Tip: Gewoon achterover leunen.


20. February - 20. March

Er valt een loden last van u af. Enkele grotere hindernissen staan nu nog in de weg van succesrijke ontwikkelingen. Tip: Gewoon aannemen.


24. September - 23. October

U moet proberen wat tijd te winnen in een bepaalde aangelegenheid. Deze dag biedt niet de allerbeste voorwaarden voor belangrijke plannen. Tip: Tegen de avond loopt alles weer op rolletjes.


21. March - 20. April

Nu kunt u alleen dankzij uw verstand vooruitgang boeken. Laat u niet verleiden tot een woordentwist, u zou daar niet goed uitkomen. Tip: Geen discussies.


24. October - 22. November Het zou kunnen dat u zich in vele opzichten opnieuw moet oriĂŤnteren. Maak uzelf niets wijs en berg de illusies op. Tip: Geen luchtkastelen bouwen.


// Laurier

Wees blij dat u steeds meer verantwoordelijkheden krijgt. Men vertrouwt het u gewoon graag toe. Bewijs nu dat u dat inderdaad aankunt. Tip: Niet te veel van uzelf eisen, goed voor uzelf zorgen.


21. April - 20. May Zie niet alles zo zwart. Bij onderhandelingen over een contract moet u tijd nemen, dat is uw recht, werkt niet in uw nadeel. Tip: U heeft het geluk in de hand. Grijp het dan ook!



gezond Jong van geest


Laurier //



over Tom Van Dyck over Tom Van Dyck Van Van vlees vlees en en bloed bloed

Bent u ook uitgelachen omdat u 100gr salami vroeg bij de slager of uitgescholden voor boshoer? Geen nood, het antwoord is nabij. Het zijn namelijk allemaal verwijzingen naar dĂŠ serie van het afgelopen jaar 'Van Vlees en Bloed', de dvd-box ligt nu in de winkel. Scenarist en regisseur, Tom Van Dyck blikt terug.


// Laurier


collega's hebben mij al gevraagd waarom ik mijn eigen vrouw met mijn boezemvriend het bos instuurde 'Rudy' en 'Mike' schudden de handen los.

Waarom de slagerstiel centraal zetten? Ik en Michiel wilden het graag hebben over de wereld van de kleine zelfstandige, want die kennen we. Ik ben zoon van een elektricien, Michiel van een meubelmaker, maar dat was filmisch niet echt interessant. Plus zou het gevaar erin schuilen dat het teveel over onze families zou gaan en dat wilden we ook vermijden. Maar Lukas(Van de Eynde), die het hoofdpersonage in de serie speelt, is een slagerszoon. Dat leek ons wel wat om daar rond te werken. Dat cleane, dat koude, dat heeft prachtige beelden opgeleverd. Ook speelde mee dat we het over familiebanden wilden hebben. Over vlees en bloed, dus ja dan was de beenhouwerij de ideale plek.

Wist je op voor hand al welke acteurs je wou? Goh, die cast is het beginpunt van de hele serie eigenlijk. Ik heb echt in functie van hen geschreven omdat je het dan ook echt voor je kunt zien. Een zin die door Lukas of door Herwig(Illegems) wordt uitgesproken is iets totaal anders. Ik kan gewoon niet zo vaag werken. Ik moet voor mijn personages een kop voor me zien.Ik schreef in het begin ook gewoon met hun echte naam erbij. Het heeft trouwens lang geduurd voor ik voor het personage van Herwig een goede naam vond. Ik heb uiteindelijk aan hem gevraagd om mij een lijstje van namen voor te stellen en daar zat dan Herman tussen.

Je vrouw speelt de minnares van Andre, het hoofdpersonage, is er een bepaalde reden waarom je je vrouw tot boshoer hebt omgedoopt?

Maakte dat aspect van te regisseren en ondertussen ook te acteren het minder leuk dan in iemands anders productie mee te spelen?

Ja, daar ben ik al vaak over aangesproken. Ik heb daar eerlijk gezegd nooit bij stilgestaan. Voor mij was het gewoon een goede vondst. Toen ik het aan mijn vrouw vertelde schrok ze er ook wel van en ook collega's hebben mij al gevraagd waarom ik mijn eigen vrouw met mijn boezemvriend het bos instuurde. Maar ik ben daar blijkbaar heel professioneel in. Dat zijn twee aparte dingen voor mij.

Het is totaal anders. Natuurlijk is Van Vlees en Bloed specialer voor mij, het is echt volledig mijn dingen. Ik was erbij van het eerste idee tot het uitwerken op de set, zowel als regisseur als als acteur. Bij het Eiland bijvoorbeeld was het ook leuk maar dat is toch voornamelijk Jan Eelen zijn realisatie.

Je speelt in de serie ook zelf mee als Luk, had je daar dezelfde professionaliteit? Dat was iets moeilijker. In het begin ben ik mezelf wel een paar keer vergeten. Gelukkig was er dan Michiel om me daar op te wijzen. Toen dacht ik dat het misschien beter was om een andere acteur voor die rol te nemen. Maar daar wou Michiel niets van weten . Hij verplichte me om de rol toch te spelen. Dan ben ik gaan zien hoe ik eruit zou zien als Luk. Ik heb buiken en pruiken gepast. Ik wou een manier vinden om ook fysiek te transformeren, om het verschil tussen acteur en regisseur duidelijk te maken. Eens ik wist hoe Luk eruit zag, heb ik een foto van hem aan mijn bureau gehangen. Zo kon ik schrijven voor hem, want het was niet langer voor mezelf, maar voor die meneer met zijn dikke buik. En op de set was het ook weer even zoeken. Het gebeurde dat ik een scène moest spelen en vergat een repliek te geven omdat ik te druk bezig was met op de monitor te volgen.

Komen er nog series van het duo De Vlieger & Van Dyck? Ik ga inderdaad aan iets nieuws beginnen. Ik ben daar ijverig over aan het peinzen en aan het broeden. Michiel is te druk bezig met 'De Laatste Show'. Ik heb wel al een ander lief vriendje gevonden, zijnde Tom Lenaerts. Wij gaan elkaar proberen te bevruchten om dan op onze nest te gaan zitten en wij weet wat er dan uitkomt.

Wordt het een serie of een film? Ik werk graag met acteurs en verhaaltjes, dat moet er al zeker inzitten en voor de rest weet ik het nog niet. Het zal al zeker geen spelprogramma worden.

Zal het met dezelfde ploeg acteurs zijn? Daar is het echt nog veel te vroeg voor. We zijn nog maar aan het broeden.

Laurier //



Vaticaan sluit vrede met Beatles Het Vaticaan heeft vrede gesloten met de Beatles. 'Hun drugsgebruik en hun liederlijke leven zijn dingen uit het verleden, maar hun muziek blijft voortleven', luidt het in L'Osservatore Romano. e krant heeft de band afgelopen weekend geĂŤerd met twee artikels. De aanleiding was de veertigste verjaardag van de split van de Fab Four. Het Vaticaan tilde ook nog steeds erg zwaar aan de uitspraak van John Lennon uit 1966 'dat de band bekender was dan Jezus'. 'Maar, als je naar hun liedjes luistert, lijkt dat allemaal veraf en zonder betekenis', schrijft L'Osservatore nu. 'Hun mooie

melodieĂŤn, die de popmuziek voor altijd veranderd hebben, roepen nog steeds veel emoties op, de nummers zijn waardevolle juweeltjes.' Toch is het niet de eerste keer dat het Vaticaan zich lovend uitlaat over de band. Twee jaar geleden erkende het Vaticaan de muzikale erfenis van The Beatles al. En afgelopen maand nam L'Osservatore 'Revolver' nog op in de top 10 van beste albums.

Handgemaakt vlechtwerk slaat brug tussen Spanje en China Met zijn zesduizend vierkante meter behoort het Spaanse bouwwerk tot de grootste paviljoenen op de grote Wereldexpo in Sjanghai. Ontwerpersduo Enric Miralles en Benedetta Tagliabue lieten de traditionele vierkante vorm van een paviljoen achterwege en kozen voor een grillige vorm met rondingen.

et Spaanse bouwwerk is bekleed met in Sjanghai handgevlochten matten. De bijnaam, tijger, is een verwijzing naar de kleur van de bekleding. Het ondersteunende stalen framework wordt verstopt onder achthonderd beige, bruine en zwarte panelen. Het Spaanse ontwerpersduo koos voor deze tijgerkleuren, omdat de Chinezen in 2010 het elegante roofdier vieren. Door de geweven bekleding en het stalen onderstel confronteert het paviljoen handenarbeid en hightech met elkaar.

Kalligrafie Het vlechtwerk, zowel in Spanje als in China een traditie, symboliseert de vriendschapsbrug tussen de twee landen. Om het grillige kunstwerk een passende uitstraling te geven werd op de buitenmuur in Chinese kalligrafie een vers uit een lokaal gedicht aangebracht. Het bouwwerk moet bezoekers duidelijk maken dat in het Europese land traditie en moderniteit zonder enig probleem naast elkaar bestaan. In de drie expohallen vormen de Spaanse steden het centrale thema. Het toekomstige stadsbeeld komt zowel in woord als in beeld uitgebreid aan bod. Voor die beelden zorgen drie Spaanse filmregisseurs: Bigas Luna, Basilio Martin Patino en Isabel Coixet.


// Laurier


Joshua Davis p2 Tom van Dyck over van vlees en bloed p12 Tom Naegels over ‘Los’ p6 zomer 2010 p12 Tom Naegels vertelt over hoe hij onozel va...