BOARDXMAG 2015

Page 1




4

BOARDXMAG

COLOFON – BOARDX MAGAZINE ‘15 –

Vormgeving Studio Joris Willems Hoofd- en eindredactie Eddie Jiang

BoardX Blijde Inkomststraat 103 3000 Leuven Tel +32 (0) 16/41 39 36 www.boardx.be . info@boardx.be

Illustraties Lorenzo Naudts Tekst & Foto's Kasper De Bondt, Kaat De Malsche, Stijn Elsen,

Tars Geerts, Willem Jones, Anthony Van Allermeersch, Chloë Van Droogenbroeck, Louise Vanderhaeghe, Roselien Wille, Lars Zeekaf Cover Rider: Unknown Spot: La Derecha, Las Americas, Tenerife Photo: Kristine Zukova www.tenerifesurf.es

Gedrukt op gereycleerd papier


I N C R E D I B LY ATTRACTIVE H I G H LY REPELLANT

MIX AND MATC H BIKINIS W I T H O ’ N E I L L H Y P E R D RY. W E T TO D RY U N R E A S O N A B LY FA S T.


BOARDXMAG

SINCE

2001

BOARDX AR

OU

LD

6

ND T E WOR H

De BoardX-surfcamps worden gedragen door meer dan honderd enthousiaste monitoren die dag en nacht klaarstaan voor onze gasten. Velen onder hen krijgen niet genoeg van het reizen en surfen en trekken tussen de zomerseizoenen maar al te graag naar verre oorden. Aan de hand van adembenemende foto's en verhalen, nodigen zij jullie uit in hun wondere wereld. Enjoy!

TARS GEERTS P. 20

STIJN ELSEN P. 32

KASPER P. 36

CHLOĂ‹ & LOUISE P. 42

ANTHONY & ROSELINE P. 8 KAAT DE MALSCHE P. 26

LARS ZEEKAF P. 14



BOARDXMAG

De tortelduifjes Rosie en Tony

8

ANTH O NY & ROS E LI E N

SRI LANKA WAS EEN VIJFTAL JAAR GELEDEN NOG MAAR GOED EN WEL HERSTELD VAN DE TSUNAMI VAN 2004 EN IN DE BAN VAN EEN GRUWELIJKE BURGEROORLOG. NU IS HET EILAND MET HAAR RIJKE CULTUUR EN OVERVLOED AAN AVONTUUR EEN TREKPLEISTER GEWORDEN VOOR MENSEN OVER HEEL DE WERELD, EN DAAR BEHOREN WIJ DUS OOK TOE!

Tekst & foto's: Anthony Van Allemeersch en Roselien Wille

Anthony:: Roselien studeerde in februari af en dat was voor ons weer het perfecte moment om nog eens de winterjassen in de kast te steken en de boardshorts en bikini's boven te halen. Ons oog was al snel gevallen op Sri Lanka, een edelsteen in de Indische Oceaan waar je goed kan surfen, goed kan eten en waar de zon altijd schijnt. Net wat we nodig hadden! Roselien:: Toen we aankwamen in Colombo, de hoofdstad, zagen we al meteen dat we hier niet zouden proeven van de typische Sri Lankese sfeer. Deze grootstad heeft dezelfde uitstraling als elke andere stad ter wereld en dat was niet waar we naar zochten. Het was dan ook de uitgelezen kans om de reisplannen te maken voor de komende weken! Sri Lanka is een land waar vier geloven onderdak vinden. Christenen, boeddhisten, hindoes en moslims lopen hier kriskras door elkaar. Aan cultuur zouden we alvast geen gebrek hebben. Omdat BelgiĂŤ een groot tekort aan zonlicht had, besloten we dat het nodig was om eerst wat tanning sessions in te lassen en deze vonden we in Mirissa. Daar genoten we volop van lange surfsessies, ritjes op de brommer langs parelwitte stranden en boottochtjes om walvissen en dolfijnen te spotten.

A:: Nadat we in die eerste week ongeveer al de helft van de zuidkust hadden rondgecrost op een scooter en onze armen en benen van het lijf hadden gesurft, besloten we om wat cultuur op te doen. Voor we deze lange tocht naar het binnenland gingen ondernemen, staken we ons nog eens vol met kottu rotti (fijngehakte wrap met groentjes en kip), rice and curry en verse juices want we wisten dat we onderweg niet veel voedzaams zouden binnenkrijgen. Met de trein vertrokken we landinwaarts en zagen we zowel de meest schokkende als de mooiste taferelen. In de eerste helft van de treinrit werden we geconfronteerd met de armoede die nog veel mensen in Sri Lanka treft. Een aanzienlijk deel van de bevolking leeft gewoon nog in hutten die ze zelf bouwen langs het strand. Deze hutjes van een goeie 8m 2 herbergen soms een gans gezin. De mensen leven hier dan ook gewoon van de natuur en vestigen zich daarom dicht bij de zee om zo met het ganse dorp (zeg maar gerust 'een ghetto van tinnen hutten') aan visvangst te kunnen doen.


BOARDXMAG

9

On the road Het tweede deel van de rit was een ware streling voor het oog! We reden door het Sri Lankese hoogland met duidelijke resten van de Brits koloniale periode zoals enorme theevelden en kleine protestantse kerkjes. R:: De eerste stop op onze cultureel-avontuurlijke tocht door de bergen was het olifanten weeshuis in Pinnawela. Dit is een reservaat met allemaal olifanten die om één of andere reden afgedankt zijn door hun kudde. Elke ochtend worden die dieren gevoederd en kan je als bezoeker meegaan met de olifanten naar de rivier om ze daar dan een deftig sponsbad te geven. Dit was een kans die ik niet ging laten liggen en ik kon niet rap genoeg in de rivier zitten om een klein olifantje zijn badje te geven.

Waaghals Rosie tussen de rotsen van Midigama

Na al dat relaxen en genieten van de zon was het volgende op onze bucket list het beklimmen van Adams peak of zoals ze de berg hier noemen: Samanalakande,, de berg waar vlinders komen om te sterven. Op de top van deze berg zou Adam zogezegd zijn eerste voetstap op aarde gezet hebben. De boeddhistische versie zegt dan weer dat de berg Sri Pada heet en het de plaats is waar Boeddha zijn reis naar het paradijs is begonnen. Anyhow,, de voetafdruk die hij daarbij heeft nagelaten is nu omringd door een mooie gouden tempel die je kan bezoeken. Maar als je deze wil bewonderen kan je maar beter je kuiten insmeren, letterlijk dan. De tocht naar de top is er eentje van 7,5 km lang en telt maar liefst 5200 treden.

A:: Na deze avonturen in de regenachtige hooglanden van Ceylon (een andere naam voor Sri Lanka, red.) was het tijd om terug te keren naar de zonnige stranden en helderblauwe golven. Na een tussenstop in de tweede grootste stad van het eiland, Kandy, kwamen we terug aan in het mooie Mirissa, waar we terug werden opgevangen door onze goeie vriend Prangeeth van het Araliya guesthouse. Dit guesthouse is er eentje met een mooie geschiedenis en wordt gerund door een typisch Sri Lankees gezin. Deze mensen hadden voor de tsunami als één van de enige mensen een guesthouse net buiten het centrum. Maar zoals bij vele andere gezinnen had ook hier de oceaan heel wat vernieling aangericht.


10

BOARDXMAG Een vissersboot op onderhoud

De trein is altijd een beetje reizen

R:: Hun volledig huis en de hutjes die ze verhuurden, waren volledig met de grond gelijk gemaakt. Het enige wat de tsunami overleefd had, is de 100 jaar oude Araliya boom. Ook het voltallige gezin overleefde gelukkig de ramp en besloot om hun enige bron van inkomsten zo snel mogelijk weer op te bouwen, maar dan groter en beter! Tegenwoordig is het een vaste waarde geworden voor mensen die willen genieten van een rustig verblijf in een accommodatie met een grote tuin vol fruitbomen en acht prachtige kamers. A:: De enige zoon runt het hele gebeuren tijdens het seizoen. Deze jonge kerel brengt je 's ochtends met een gigantische glimlach op zijn gezicht je verse pot Ceylon thee en je bordje vers fruit, toast en ei. Daarna is hij altijd vrij om samen met jou de verschillende surfspots te gaan bekijken en te surfen natuurlijk. Zo zijn we bij een verstopt plekje terechtgekomen die de naam Napalm Point draagt. Een mellow golf die de gemiddelde en betere surfer zeker

kan bekoren. Het is mooie A-frame die op een ondiep rif breekt en waar je helemaal alleen in het water ligt. De reef cuts namen we er met plezier bij! R:: Tussen al dat surfen door hadden we toch nog eens de tijd gevonden om het grootste nationale park op deze rots te gaan bezoeken. Na een tocht van drie uur op een brommer kwamen we bij onze bestemming: het Yala National Park.. In deze savanne rij je met een jeep en gids van de ene dierenkudde naar de andere. Zo kan je olifanten, krokodillen, apen, buffels en als je veel geluk hebt luipaarden in hun natuurlijke habitat bewonderen! Echt een droomtocht voor elke dierenliefhebber en fotograaf! De laatste tien dagen van onze reis besloten we om bij een gezin in te trekken in Midigama om de typische sfeer op te snuiven van een alledaags gezin in Sri Lanka. Dit noemt men dan geen guest house maar een home stay. Tony in een tweede klasse rijtuig van een lokale trein

A: A : Deze plek werd ons aangeraden door vrienden van ons en achteraf gezien hadden we enorm veel spijt dat we dit niet eerder hadden ontdekt. De familie waar we bij sliepen had het niet zo breed, ze waren een simpel gezin dat voor het eerste jaar gasten thuis ontving. De vader was een


BOARDXMAG

aantal jaar geleden nog buschauffeur, een levensgevaarlijk beroep in Sri Lanka. Jaarlijks sterven er ook enorm veel mensen in busongevallen. Onze gastheer heeft het in levende lijve mogen meemaken. Hij was met zijn bus betrokken bij een ongeval en verloor daarbij zijn been. Nu zou je denken dat dit hem een mooie uitkering zou geven en voordelen omdat hij gehandicapt is. Niets is minder waar, het enige wat hij kreeg was een houten been en jarenlange te dure revalidatie. Maar dat kon deze man niet kapot maken. Elke ochtend hoor je hem vroeg opstaan om wat in zijn tuin te werken of om nog wat quality time met zijn 7-jarige dochtertje door te brengen voor ze naar school moet vertrekken. Nadien opent hij zijn kruidenierswinkeltje waar hij dan een hele dag met een glimlach op zijn gezicht mensen vriendelijk begroet en helpt.

11

Maak kennis met ĂŠĂŠn van onze buren

R:: Ik had tijdens de ganse reis geen rice and curry gegeten omdat ik een leek ben op het vlak van pikant voedsel. Maar tijdens ons verblijf bij dit Sri Lankees gezin is er voor mij een hele nieuwe wereld opengegaan. De huismoeder had voor de verjaardag van een gast een echt lekkere rice and curry klaargemaakt, je had echt van alles! Een grote kom heerlijk geurende rode rijst, een lekkere mengeling van kokos en jack fruit, en dan nog wat dahl curry en een slaatje. Dit feestmaal aten we zoals echte Sinhalezen op, zonder bestek maar met de rechterhand en zoveel als je maar kon binnensteken.

Rosie, the elephant whisperer

Nadat we ons dan hadden volgestoken met al dit lekkers was het tijd om een fles Hati Useesee of de Engelse naam Arrack boven te halen. Dit is een typisch alcoholisch drankje dat je het best kan vergelijken met whisky of bruine rum. Het wordt gemaakt van toddy, toddy het gegiste zoete witte sap uit de ongeopende bloemknoppen van de kokospalm.

De badplaats van de olifanten in het Pinnawala olifanten weeshuis

Zwemzone (l.) en surfzone (r.) in Mirissa


BOARDXMAG

Olifanten bij de vleet in Sri Lanka!

12

Our little friends

Het klinkt evident om te maken maar om dit sap te verkrijgen moet je tot aan de top van een palmboom klimmen en dan moet je nog een manier vinden om dat sap eruit te halen zonder te vallen. Gelukkig hebben ze er een beroep van gemaakt en klimmen er nu dagelijks toddy tappers in de bomen om hun sap te halen. Ik hoef er dan ook natuurlijk niet bij te zeggen dat Tony er als de kippen bij was om zo'n flesje te kraken. Daarna had hij duidelijk de smaak te pakken want de volgende ochtend zijn we dan maar zelf een fles gaan kopen. A:: Door die lange surfsessies en warme winden die er waren was ik de helft van onze trip geveld door een oorontsteking, was ik verplicht om alternatieve activiteiten te zoeken. Tijdens één van Rosies solo surfsessie besloot ik om wat met locals te verbroederen. Zo kwam ik terecht bij een man die een kottu rotti-shop had. Hier kon je de lekkerste kottu eten voor slechts 150 Rupees (€1) voor een volledig bord waar je meer dan genoeg mee hebt. Heerlijk gewoon! Na enkele keren daar te gaan eten en veel te pra-

ten, vroeg hij of ik ook dronk, waarop ik uiteraard bevestigend antwoordde. Toen hij me vervolgens vroeg wat ik dronk en ik Arrack zei, was hij plots mijn beste vriend! Hij nodigde mij meteen uit om samen met Rosie bij hem thuis een flesje te komen drinken, een uitnodiging die ik met veel plezier aannam. De volgende dag kregen we dan in levende lijve te zien waarom Sri Lanka het land is met de vriendelijkste bevolking. We dronken met die kerel een hele fles Arrack en kregen er ook nog een overheerlijke maaltijd bij. Egg hoppers, kottu, noem maar op!


BOARDXMAG

13

Surfing Tony

Toen we de dag erna voor de laatste keer daar gingen eten vroeg hij ons weer of we Arrack wilden drinken. Met een grote glimlach op ons gezicht riepen we luidkeels ja! Toen hij dan weer met een fles kwam aandraven en in ruil enkel een goed gesprek wilde, waren we weer zo onder de indruk van hoe vriendelijk en gastvrij de mensen hier zijn. Wauw! Deze reis was weer een fantastische ervaring en heeft ons veel bijgeleerd. Sri Lankezen zijn de vriendelijkste mensen op aarde die zelfs hun laatste bezit met je zouden delen en het land biedt je een mooie combo van prachtige natuur en onevenaarbaar avontuur. Tenslotte willen we jullie nog de allerbelangrijkste les meegeven: wat je ook doet, bestel je eten nooit of te nimmer pikant tenzij je een stalen maag hebt! Naast de vele surfspots, ook een skatepark in Midigama


14

BOARDXMAG

Jackpot gescoord aan de zuidkust van Australië

TH E STO RY OF A WO RLD TR AVE LE R

(LARS ZEEK AF)

Tekst & foto's: Lars Zeekaf

GEBOREN IN HET MOOIE MAASTRICHT, TEN ZUIDEN VAN NEDERLAND EN AL OP VROEGE LEEFTIJD OP ZOEK NAAR AVONTUUR EN NIEUWE CULTUREN. OP MIJN 18DE KWAM IK IN CONTACT MET BOARDX. IK DEED DE UNFAMOUS STAGEWEEK EN MOCHT METEEN BLIJVEN DOORWERKEN. SINDS DIE ZOMER IN 2008 ZOU IK VOOR DE VOLGENDE 5 JAAR ELKE ZOMER VAN JUNI TOT SEPTEMBER IN ZARAUTZ VERBLIJVEN. DIE DROOMJOB BEZORGDE ME DE BESTE TIJD VAN MIJN LEVEN!

Nadat ik afstudeerde aan de sportschool als Buitensport Instructeur had mijn leven maar één regelmaat. De zomer met BoardX in Spanje en in de winter simpelweg het avontuur op zoeken. Zo ben ik sinds 2009 in Argentinië, Chili, Costa Rica, Nicaragua, Barbados, Jamaica, Panama, Peru en Australië geweest. Met een low budget vertrok ik steeds voor een lange periode en leerde ik snel voor mezelf zorgen. Door de jaren heeft heeft het me ontzettend veel bijgebracht en is het de beste levensles geweest, één die nog altijd gaande is! Mijn reizen begonnen langzaam een grotere betekenis te hebben. Ik voelde dat Nederland geen thuis meer was. Ook België was geen optie terwijl ik daar door de jaren heen ontelbaar veel vrienden had gekregen.


Winnifred Beach, op ontdekkingstocht aan de zuidkust van Jamaica.

Ik was op zoek naar meer, naar iets anders. Mijn hart en passie wilde niet een paar maanden per jaar golven en zon. Ik wilde mezelf een leven geven waar ik elke dag de deur uit kon rollen, vrije tijd op het strand kon doorbrengen en surfen wanneer ik wilde. Het mooie van surfen is dat het zo sterk verbonden is met zowel cultuur als natuur. Deze combinatie maakt het voor mij juist zo interessant. Elke reis moet een mengeling zijn van cultuur, het vinden van golven en het ontdekken van nieuwe plekken. Deze passie heb ik door de jaren heen meer en meer ontwikkeld. Doordat ik elke winter op pad ging mocht ik voor de eerste editie van het BoardX Magazine in 2011 schrijven. Ik vertelde hier over mijn avonturen in Chili en Costa Rica. Dit was een succes en bijgevolg schreef ik ook in 2012 en 2013 over mijn leven in de Caribische Eilanden en over mijn andere liefde naast het surfen, freediven & spearfishen.

Sinds die tijd heb ik op veel plekken gewoond, voornamelijk in Zuid-Amerika. In 2011 leerde ik mijn Chileense vriendin kennen. Na jaren op en neer gevlogen te hebben tussen mijn reizen door, elkaar 13 maanden niet gezien te hebben besloot ik om in 2013 in Chili te blijven wonen. Een moeilijk jaar in de hoofdstad Santiago, een job als ober en geen oneindige zomer meer. Maar leren deed ik veel. Mijn Spaans werd vloeiend en de cultuur en samenleving leerde mij veel levenslessen waar ik erg dankbaar voor ben. Je moet je voorstellen dat mijn Spaans nog maar heel basic was. De eerste dagen in het restaurant waren hilarisch. Geïrriteerde mensen omdat ze tot driemaal toe moest vragen welk drankje ze wilden bestellen. Totaal niet snappen wat klanten me vroegen en compleet het verkeerde eten bestellen‚... het hoorde er allemaal bij. Vaak blufte ik me uit moeilijke situaties en studeerde ik mijn Spaans ‘s avonds in bed. Toch had ik continu gemengde gevoelens. Als de vrijheid van reizen en nieuwe plekken ontdekken een groot deel van je leven is, voelde het alsof


16

BOARDXMAG

Surfen voor de deur, op mijn verjaardag: het perfecte cadeau!

ik opgesloten was in Santiago. Het gevoel dat ik niet meer mijn passie aan het najagen was, deed veel met me. Maar even later keek ik mezelf aan en vroeg me af waarover ik aan het zeuren was. Ik woonde na al die tijd samen met de liefde van mijn leven, had een baan, woonde in het huis van mijn schoonmoeder en had totaal geen zorgen. En dan besefte ik weer dat ik moest koesteren wat ik had, wetende dat er zoveel mensen zijn die het 100 keer slechter hebben. Dit gevoel, deze struggle met mezelf, kwam elke maand wel eens opzetten en het kostte me veel energie. Toen we onze plannen eindelijk konden realiseren en ons ticket naar Australia hadden gekocht, een halfjaar voor vertrekdatum, kon ik weer naar iets uitkijken. Voor mij persoonlijk was het een bevrijding. Ik kon me concentreren op een leven in Sydney. Dromen van de eindeloze stranden, elke dag surfen en weer werken waar mijn hart ligt, stond voor de deur. Op dat moment geloof ik erg in karma of "Work hard, play hard". Meer dan een jaar keihard werken en weinig verdienen, maar dit was mijn, onze beloning. Een leven in surfer's paradise. Juni 2014. Eindelijk aangekomen en ons plekje gevonden in Sydney kwam ik tot rust. We hebben tot op de dag van vandaag veel te doen. Mariel is afgestudeerd als verpleegster, maar je begint niet zomaar te werken in een ziekenhuis in AustraliĂŤ. Bergen papierwerk -dat standaard gepaard gaat met grote kosten- moet geregeld worden. Mariel en ik vonden snel werk in een restaurant wat ons financieel stabiel maakte. Als snel had ik hier genoeg van en klopte ik aan bij de surfschool om de hoek.

Omringd door natuur, vogels en‌bullsharks


BOARDXMAG

Freedom op het witste strand ter wereld, Hyams Beach

17

TH E STO RY O F A WO RLD TR AVE LE R

(LARS ZEEK AF)

Smile & Pass it on!

Eind september 2014 begon ik te werken als surfcoach en al snel groeide ik tot een fulltime kracht. Ik kreeg een contract aangeboden drie maanden voordat ons visum verliep. Met dit contract konden Mariel en ik in Sydney blijven en ons leven hier verder uitbouwen! We zijn bijna een jaar verder en ook Mariel haar papierwerk is nog steeds niet rond. Terwijl ik dit schrijf heb ik nog zeven weken te gaan en is er nog heel veel papierwerk dat afgerond moet worden, stressvolle tijden en spanning leeft elke dag... hoe gaat dit aflopen? Kunnen we hier blijven? Of moeten we compleet onverwacht weer op zoek naar een andere woonplaats?

Op kantoor at Maroubra Beach

Vertrekken willen we zeker niet. We voelen ons erg thuis en het strandleven is een verslaving. Sinds een half jaar hebben we ons eigen appartement, zelf geschilderd, zelf ingericht. Het thuisgevoel hebben we zelf gecreĂŤerd en we zijn er erg trots op. Reizen en leuke dingen doen is nooit moeilijk. Ergens een leven opbouwen is een ander verhaal. Het kost tijd, veel geduld en vertrouwen, zeker in elkaar. Op zulke momenten komt de ervaring van de laatste jaren goed van pas. Alles kan veranderen op het laatste moment en je moet er mee leren omgaan. Het is zeker niet voor iedereen weggelegd, ver van familie en een vertrouwd thuis is niet altijd makkelijk in zulke omstandigheden. Al vroeg begon ik te schrijven over mijn avonturen en ervaringen en kreeg meer en meer vraag om hulp. Zo heb ik mijn website kunnen opbouwen met veel verhalen en ervaringen waar velen van kunnen meegenieten.


18

BOARDXMAG Panama 2013, avondeten gescoord!

Ik denk dat het vooral realistisch is voor vrienden en bekenden om met mij mee te reizen via mijn blog. Ik word niet betaald door een sponsor of bedrijf om rond de wereld te reizen en te wonen en werken. Dit maakt het uiteraard een stuk interessanter voor velen en hopelijk ook inspirerend. Dat is één van mijn doelen. In mijn ogen kunnen veel meer jongeren hun doelen en dromen bereiken door de wereld te ontdekken en erachter komen waar je kwaliteiten liggen. Er zit zo veel meer achter dan het reizen op zich en als je wil haal je er de beste levensles die je ooit zult krijgen uit, gratis en voor niks! Doordat ik met deze instelling in het leven sta en dromen najaag heb ik in 2013 een lezing mogen geven op mijn oude middelbare school. Het was ontzettend gaaf om de leerlingen te inspireren en hen te laten weten dat succes niet afhangt van alleen je studie en of je de universiteit haalt. Ik sprak met leerlingen die werken met hun handen of ondernemend ingesteld zijn. Volgens mij hebben we daar veel meer van nodig! Want hoeveel van jouw vrienden, afgestudeerd aan de unief hebben nu een baan in hun vakgebied? Ik begon meer en meer te schrijven voor anderen met mijn verhaal. Zo verscheen ik in het boek "Handleiding voor Wereldburgers" door Esther Jacobs, een wereldreizigster en schrijfster die meer dan 100 landen bezocht heeft en schrijft over leven in het buitenland en alle dingen die daarbij horen. Upclose met Mr Koala Ook kwam ik tot een partnership met het surfmerk O’Neill. Door mijn jaren bij BoardX had ik het merk leren kennen en de lifestyle past uiteraard volledig bij wat ik doe. O’Neill Clothing ondersteunt mij in ruil voor social media coverage. Ik zorg voor foto’s, video’s en trip reports die ik dan publiceer via mijn kanalen. Op die manier probeer ik overal waar ik kom O’Neill zo goed mogelijk te vertegenwoordigen. Kort erna kwam ik ook in contact met Sanuk footwear en heb met hen eenzelfde samenwerking. Erg leuk om te doen, maar niet altijd gemakkelijk om genoeg content te maken dat ook nog eens van bepaalde kwaliteit moet zijn. Maar ik doe het met veel plezier!

Boardshorts sessies in de zomer!

Uiteindelijk gaat het allemaal om zoveel mogelijk plezier te maken en het maximum te halen uit alles wat je doet. Iedereen draagt zijn verhaal met zich mee en heeft zijn of haar zorgen. Maar zoals een zeer wijze man ooit zong "Don’t worry... about a thing, cause every little thing is gonna be allright". En wanneer je daarin gelooft, komt alles goed! Ik hoop zoveel mogelijk mensen te kunnen inspireren - vooral jij die dit nu leest - om je dromen achterna te gaan en je nooit door iemand anders laat tegenhouden in waar jij in gelooft! Mocht je willen weten hoe alles afloopt en of ik Australia heb moeten verlaten, bekijk dan www.larszeekaf.com en volg mijn reisverhalen! Laat een berichtje achter op mijn Facebookpage en wie weet zien we elkaar wel eens op een tropisch strand en een biertje in de hand! http://www.larszeekaf.com/ Follow me on Instagram @larszeekaf


PRESENTS

uRE CuLt

9

C

nt E G , LuB

015 2 t ok LuB C W nE

TA R AnD S R B K tHE RO C R A E E V LET o IK AC E L T BR U DISC Y O I TH RT 10 W

PA D N A anc entR

e:€5

with

015 dx 2 boar

brac

elet

, €


20

BOARDXMAG

( TA R S G E E R T S ) Tekst: Tars Geerts

‘MADE IN TAIWAN’, DIT ZINNETJE KOMT JE ONGETWIJFELD BEKEND VOOR. VOOR MIJN EERSTE TAIWAN-AVONTUUR IN 2011, HAD IK ZELF OOK GEEN FLAUW BENUL WAT ER IN DIT LAND TE ZIEN OF TE DOEN WAS. MAAR GELUKKIG KREEG IK DE KANS OM MET DIT ILHA FORMOSA OF ‘MOOIE EILAND’ KENNIS TE MAKEN.

Nu, waarom zou iemand in hemelsnaam naar Taiwan trekken in de eerste plaats? Wel, voor mij was het relatief eenvoudig: aan de KULeuven studeerde ik Sinologie en met mijn diploma op zak kreeg ik de kans om naar China of Taiwan te trekken om daar mijn kennis van het Chinees verder aan te scherpen. Toen ik ontdekte dat de hele ooskust van Taiwan grenst aan de Stille Oceaan, en er dus wel surf moest en zou zijn, was de keuze voor mij al snel gemaakt: Taiwan it was!

viteiten, en dit doende verloor ik mijn hart steeds meer aan dit Ilha Formosa, zoals de Portugese ontdekkingsreizigers het in de 16de eeuw reeds noemden. Jammer genoeg duren mooie liedjes niet lang en moest ik na een viertal maanden terugkeren naar ons Belgenlandje. Hoewel het nieuwe hoofdstuk in België de max was, bleef wederom de gedachte aan Taiwan constant in mijn hoofd rondzweven. Ik besloot dan ook om voor een derde keer terug te gaan en ditmaal zonder terugkeerplannen!

Tijdens mijn eerste Taiwan-avontuur trok ik naar Hualien, een middelgrote stad, omgeven door prachtige natuur en met een aantal surfspots in de buurt. In Hualien bestond mijn leven vooral uit braafjes naar school gaan..uhum.. in de ochtend, ’s middags met de fiets naar de zee cruizen om een surfke te placeren en uiteraard een beetje rondreizen en feesten. Dat was helemaal niet slecht. Tijdens mijn verblijf merkte ik al gauw dat de surfsport helemaal nog niet ontwikkeld was: er was haast niemand die boards verhuurde of verkocht; er waren geen surfhostels –of kampen, etc. Ik bedacht dan ook onmiddellijk ‘wat als ik ooit terugkom en dit zelf doe?’. Deze gedachte bleef ergens in mijn hoofd rondspoken en na mijn terugkeer naar België, waar ik een jaartje japans studeerde, trok ik opnieuw naar Taiwan. Ditmaal als nostalgisch bezoek en vakantie voor ik zou beginnen te werken in België.

Hier zit ik nu dus, in Wai’ao in de Rising Sun Surf Inn, gelukkig te wezen als een god in Taiwan en we gaan nog niet naar huis, bijlange niet. Hoe ziet mijn leventje er hier ondertussen uit? Mijn oorspronkelijke plan was om een jaartje in de Rising Sun te werken en dan op zoek te gaan naar een mooie job in Taipei maar ondertussen is het veel meer geworden: Ik heb een eenmanszaak opgericht, enerzijds om mijn afstudeerproject Smooth hier in Zuid-Oost Azië verder vorm te geven en anderzijds opdat Taiwanese KMO’s mij kunnen in dienst nemen als business strategy en marketing consultant. Meer concreet werk ik nu als 'general general manager' in de Rising Sun. Klinkt fancy he? Eigenlijk betekent dat concreet dat ik het hostel op een goede manier laat draaien, en als ik eerlijk moet toegeven, komt mijn ervaring als moni bij BoardX hier mooi van pas!

Tijdens mijn tweede Taiwan-avontuur stuitte ik op de ‘ Rising Sun Surf Inn’; een gezellig, kersvers geopend surfhostelletje in Wai’ao, aan de Oostkust van het eiland. Met mijn bagage als Boardx-monitor bood ik me aan als vrijwilliger in ruil voor kost en inwoon, ik draaide mee in hun hostelmanagement, surflessen, organisatie van acti-

Ik kan helemaal niet klagen over mijn rising sun leventje hier: elke ochtend sta ik rond een uur of zes op om alle spots in de buurt te verkennen en als de surf goed is, start ik de dag met een ochtendsessie van een uurtje of twee. Want om acht uur begint mijn werkdag, of toch wat je werken noemt. Dagdagelijks leer ik nieuwe interessante mensen kennen, geef ik surfles, surf ik uiteraard zelf, doe


BOARDXMAG

21

Boomhut-chilling op een van Taiwans eilandjes

Zicht op Turtle Island vanuit mijn kamer.

mijn dagelijkse hosteltaken en verzorg ik mee de marketing. Daarbuiten heb ik elke week een vrije dag om even op adem te komen van mijn ‘o zo zware leven’, haha. Neen, deze dag gebruik ik om naar de hoofdstad Taipei te trekken voor opnames van een Taiwanese televisieshow waarin bleekscheten zoals ikzelf wat gossippen over Taiwan en de lokale schoonheden. Speaking of which, ik ben hier een fantastische Taiwanese dame tegengekomen en samen gaan we in het voorjaar Zuid-Amerika onveilig maken. Je hoort het goed, de travelbug heeft me stevig te pakken gekregen.

Genoeg gezeverd over mezelf, laten we overgaan naar Taiwan en de Taiwaneesjes! Taiwan is een eiland ter grootte van Nederland dat aan de Oostkust ligt van China, het weer is er zalig subtropisch, de mensen praten Chinees met een gezellig accent zoals wij Belgen gezellig Nederlands babbelen en men eet er ongeloofl ijk veel noedels en rijst! Maar dat is lang niet alles... Eerst en vooral staan Taiwanezen bekend om hun vriendelijkheid, Taiwan behoort hierdoor zelfs in de top tien van vriendelijkste landen: Taiwanezen zullen bijvoorbeeld altijd klaarstaan om bleekscheten te helpen, willen meer dan graag uw beste vriend worden en eenmaal ze horen dat je Chinees kan spreken worden ze helemaal zot! Ohja, Taiwanese kinderen gaan al vanaf een jaar of 4-5 naar zogenaamde ‘buxiban’ of cram schools, waar ze Engels leren. Hierdoor zijn fiere ouders die hun kinderen in je richting duwen om hun Engels te oefenen een veelvoorkomend zicht. Dit creëert uiteraard een heel toffe omgeving om je leven te spenderen.

Het land is ook ongelofelijk mooi. Het bestaat in principe uit niets anders dan bergen en mooie natuur in het midden en aan de kust rotsachtige en prachtige zandstranden zo ver het oog rijkt. En wie strand hoort, denkt aan surf; de hele oostkust van Taiwan grenst aan de Stille Oceaan en biedt hierdoor een mooie variatie aan surfspots voor zowel beginners, intermediates als gevorderden. Wat ik zelf nog super vind aan Taiwan, is het feit dat het leven hier doordrongen is met Chinese, Taiwanese en Aboriginalcultuur. Zo zie je op elke hoek van de straat een tempel waar je high kan raken van wierook en swingen op de zeemzoete tempelmuziek en zijn er ongeloofl ijk veel culturele evenementen. Last but not least is uiteraard het eten enorm zalig. Taiwan kent net zoals andere Aziatische landen een uitgebreide eetcultuur: het straatbeeld is gevuld met kleine en minder kleine standjes die heerlijk eten verkopen, je kan het zo gek niet bedenken of ze hebben het, want het gerucht is waar, Taiwanezen eten echt alles. Zo zie je op bepaalde plaatsen schildpadden, kikkers, allerlei dierenkoppen etc. dus wapen je alvast voor de eventuele kokhals. Haha! Maar desalniettemin is het eten in Taiwan echt hemels! Bovendien is uit eten zo goedkoop en gemakkelijk, je hoeft letterlijk nooit zelf te koken of af te wassen als je dat niet wilt.

Eerste sessie met mijn splinternieuwe longboard


22

BOARDXMAG

Cruisen op de najaarsswell

AvaTars training onder de waterval,

Nu we het toch over eten hebben, laten we stoppen bij mijn meest bizarre eetervaring. Zoals ik reeds zei, kent Taiwan een bloeiende aboriginalcultuur, en daarbij ook een rare eetbeleving: ik ging eens op een keertje naar het zuiden om wat andere surfspots te verkennen en onderweg leerde ik A-du, een aboriginal van de bunong-clan, kennen die me onderdak aanbood. Ik was uiteraard superstoked en dit gevoel werd nog sterker toen hij aanbood om ‘echt local’ te gaan eten. Dit was niet de slimste beslissing in mijn leven, haha. A-du nam me mee naar een klein steegje met een nog kleiner restaurant dat bestond uit een paar vuile plakkerige tafeltjes en een grote glazen bak vol springlevende kikkers van alle maten. ‘Kies er maar eentje uit’ zei hij, en

ik kreeg het al, ik pakte een kleintje om op safe te spelen. Maar dat vond A-du niet oke en hij bestelde twee joekels van kikkers. Hierna gooide de kok de kikkers rechtstreeks in een ketel kokend water, waardoor de beestjes ‘iiiiiiiieeee’ kermden en hun kikkerleventje ten einde kwam. We kregen hierna een tafeltje toegewezen en namen plaats. Ik dacht dat er een zalig kikkerbilgerecht me rijst zou volgen, maar niets was minder waar... Rijst kwam uiteraard al gauw, en ietsje later volgde de hoofdschotel. Zonder overdrijven: de kok kwam met twee bordjes met de gehele kikker niet ontbeend of ontveld aandraven. Ik slikte even en dacht bij mezelf ‘oke hier gaan we’, dapper nam ik mijn stokjes en begon ik voorzichtig de kikker te ontvellen en nam een stukje kikkerbil (omdat ik wist dat dit zeker eetbaar was). Toen A-du dit zag lachte hij me vierkant uit en zei: ‘Zo moet je dat niet eten.’ en hij toonde hoe het gedaan werd: hij nam het hele beest in zijn mond en begon als een gek te kauwen en met fi nesse spuwde hij het vel aan de ene kant van de tafel (niet op het bord!!!) en de botjes aan de

Mystieke tempel naast de surfspot

andere. Ik kon uiteraard niet onderdoen omdat dit onbeleefd zou overkomen, dus ik begon aan mijn eerste en laatste aboriginal-kikker-gerecht... Gelukkig vloeide hierna het gierstlikeur xiao mi jiu rijkelijk. Nu ik moet toegeven, dit soort eetbelevenis behoort niet tot het dagdagelijkse Taiwan-pakket. Er is genoeg keuze voor ieder wat wils en het is echt allemaal lekker. En mocht je de noedels en rijst beu zijn, kan je altijd naar een van de talrijke meer westerse restaurantjes.

Maar zoals dat gaat bij alles in het leven, is het niet allemaal rozengeur en maneschijn. Er zijn een aantal zaken in Taiwan waaraan je moet wennen als je van een Westers land komt: een eerste voorbeeld is het fenomeen gezichtsverlies en beleefdheid. Gezichtsverlies lijden, betekent schaamte voelen ten opzichte van anderen. Taiwanezen, net zoals Japanners, Koreanen en Chinezen zijn hier enorm gevoelig aan. Zo is het bijvoorbeeld niet oke als je zeg maar tijdens het surfen rechtstreeks naar iemand peddelt om te zeggen dat hij of zij indropte, want de persoon in kwestie zal dit ervaren als gezichtsverlies en de kans is groot dat hierna een enorm groot aantal Taiwanezen je eerst en vooral online achterna jaagt en als


BOARDXMAG

23

Je hoort het goed, zoals de slogan gaat ‘‘Taiwan Taiwan Touches Your Heart’, heeft dit fantastische eiland mij meer dan in de ban. Ergens in oktober plan ik terug naar België te keren voor een korte vakantie, ironisch niet?! Voor de rest hoop ik dat jullie een fantastische BoardX-trip hebben, hadden of zullen hebben en dat de travelbug jullie zal bijten. Een dikke high five vanuit Taiwan.

Hallo 1000 boeddha-beelden!

je pech hebt ook in het echte leven. Dit was voor mij een enorm cultuurverschil, zeker aangezien ik zelf iemand ben die zijn mening niet onder stoelen of banken steekt. Ik kan dus wel zeggen dat mijn Taiwan-avontuur me meer diplomatisch heeft gemaakt, hetgeen ik als een positief iets zie. Een tweede voorbeeld van minder rooskleurige maneschijn is het feit dat Taiwan, hoewel het westers lijkt, alles behalve westers is: dit uit zich bijvoorbeeld op het vlak van werkmentaliteit. Je hoort wel vaker dat Aziaatjes altijd maar werken, nooit pauze nemen, etc. wel ook dit is waar. Het gebeurt vaak dat ze ongeloofl ijk veel overuren maken en als er vakantie aankomt moet men vaak extra werken om de ‘verloren tijd’ in te halen. Komende van een Westerse maatschappij was dit ietwat moeilijk om te aanvaarden. Meer nog over vakantie: aangezien men in Taiwan geen christelijke kalender kent, wordt kerstmis er haast niet gevierd. Dat was voor mij een van de moeilijkste tijden, zeker als je al je vrienden en familie aan het thuisfront ziet genieten van heerlijke maaltijden, pakjes, elkaar, etc. is het even slikken. Maar dit valt uiteraard weg te lachen wanneer je op kerstdag in boardshort kan uitpeddelen met de zon op je gezicht. Ook heb ik gaandeweg gemerkt, is het belangrijk om een aantal goede westerse vrienden om je heen te hebben in Taiwan, voor als het leven even te Aziatisch wordt met al het gegiechel, selfiesticks, rare soundeffects, neon-reclame en verkeer dat wel eens je dood kan worden. Maar je moet de ‘nadelen’ ook weer niet overschatten; het leven in Taiwan is voor iemand als ik simpelweg zalig en ik ben nog niet snel van zin om te vertrekken. Zoals ik reeds aanhaalde zal ik in het najaar op zoek gaan naar een mooie job in de hoofdstad Taipei, en gedurende weekends nog steeds de kust afschuimen op zoek naar mooie golven. Uiteraard mis ik ons Belgenlandje heel erg en zal dit gemis -zeker van vrienden en familie- er steeds zijn. Maar voorlopig kan dat niet opwegen tegen het mooie leventje dat ik hier leid.

Caoling Historic Trail


24

BOARDXMAG

be

h i n d th e l e n

s

WILLEM JONES IEDERE ZOMER NODIGEN WE BEGINNEND EN MEER ERVAREN BELGISCH FILMTALENT UIT OM HET ZALIGE KAMPLEVEN IN BEELD TE BRENGEN. NET ZOALS DE MONITOREN KRIJGEN ZIJ VAN DE VAKANTIEGANGERS VAAK DE VRAAG WAT ZIJ ZOAL DOEN IN HET DAGELIJKSE LEVEN EN WAT HEN DRIJFT OM VAN HUN PASSIE EEN FULLTIME BEZIGHEID TE MAKEN. EEN INTERVIEW DRONG ZICH OP EN WE KREGEN WILLEM JONES TE PAKKEN VOOR EEN INTERVIEW!

Filming with AOOA.tv (foto: Richard Van der Vieren)

Hallo Willem! Op ons surfcamp in Zarautz heb je al mooi werk geleverd voor BoardX. Maar -zo wordt althans beweerd- kunst wordt pas gebaard na veel oefenen. Vertel ons eens hoe het allemaal voor jou begonnen is? Het fi lmen is voor mij begonnen door het skateboarden. In Leuven hebben we een grote familie die dagelijks in het park zit. Een vriend van mij, Thomas Van Diest, had een camera waarmee hij iedereen fi lmde en die ik nu en dan mocht lenen. Na een paar maanden bruikleen had ik genoeg bijeengesprokkeld om er zelf eentje te kopen. Doordat mijn studentenbudget beperkt was (enigszins te wijten aan mijn uitgavenpost 'pintjes en plankjes hout'), was het een heel goedkoop model. Sindsdien ben ik nog steeds mijn vrienden aan het fi lmen die zowel domme als geniale dingen doen.


Vast in de file onderweg naar Absolut Park

BOARDXMAG

Hoe komt het dat je steeds beeldmateriaal kan blijven putten uit de zoveelste ollie of kickfl ip? Elke sport is eigenlijk perfect te associĂŤren met fi lmen en fotografie. Het begint met het vastleggen van een beweging die tot in het oneindige toe geoefend wordt. Maar hoe meer je begint na te denken hoe oneindig veel er valt te ontdekken. Vele surfers, skateboarders of snowboarders hebben vaak dezelfde mindset; ze staan relaxed in het leven en dragen samenhorigheid, vrijheid, avontuur hoog in het vaandel. Daardoor kan je elke dag fi lmen zonder in het begin te veel moeten nadenken. Je vertelt hun verhaal waarin ze ontsnappen aan de realiteit en bewaart dit allemaal op een klein SD kaartje. Het moeilijkste aspect aan iets kunstzinnig doen, is dat je nooit exact weet waarmee je bezig bent of waar je naartoe gaat. Je hebt wel een notie of concept waar je wil geraken, maar geen enkel idee hoe je er geraakt. Daarom kan je maar doen wat voor jezelf natuurlijk lijkt. Als je je flow en drive vertrouwt, moet je er gewoon voor blijven gaan.

25

We zijn nu twee jaar verder en ik kan het nog steeds niet geloven wat mijn stukje metaal met wat glas en ik allemaal al gezien hebben. Op een regelmatige basis fi lm ik nu vooral snowboarden, skaten, surfen en feestende mensen. Maar het blijft een zoektocht en je weet nooit wat het volgende is. Maar stilstaan moeten we nooit doen. Benieuwd ben ik sowieso wat mijn verhalen zullen zijn als gerimpelde opa'ke met mijn pantoffels aan. Heb je een tip voor beginnende cameramannen of fotografen? Mocht je met fi lmen of fotografie beginnen, investeer niet in een te dure camera. We blijven allemaal zatte studenten die euro's opknallen aan eurodeals, dus hou het ook zo. Het maakt niet uit of je een Oscarfi lm wil maken of een instagramfoto. Het is niet beeldkwaliteit die belangrijk is, maar wel de emotie die je vastlegt. Amuseer je ermee en neem het niet te serieus. Als ik het kan door mensen te fi lmen die wat staan te dansen op houten planken met wieltjes onder, dan kan jij het ook! Vlucht richting IJsland, 7 vluchten op 10 dagen.

"Everybody wants to be the DJ", maar ook fotografen vind je tegenwoordig bij de vleet. Wat maakt het verschil tussen amateurs en professionals? Filmen en fotografie blijft simpelweg het vastleggen van de weerkaatsende lichtdeeltjes. In principe ben je vanaf dat moment wel degelijk een fotograaf of cameraman. Maar eens het verder gaat dan Snapchat en selfies verandert de notie van het "vastleggen". Professionals zijn verhaalvertellers, portretschilders en emotievastleggers. Voor ons is het meer dan een zoektocht naar de perfecte Facebookprofiel-foto. "How can we capture a moment when the moment first needs to capture us?" Wat brengt de toekomst jou nog? Ik ben alvast tevreden met wat ik allemaal al heb bereikt. Filmen voor Vans, Volcom, Quiksilver,... Met onze Belgische snowboardhelden Seppe Smits en Sebbe De Buck naar Colorada, naar Mallorca voor AB Inbev, een vol Sportpaleis,...

Volg Willem op Instagram voor al zijn reizen, verhalen en veel meer: @willemjones

be

h i n d th e l e n

s


26

BOARDXMAG

CHE RCH E Z LA FEM M E Tekst & foto’s: Kaat De Malsche

Wanneer ik tijdens de zomer van 2011 voor het eerst meedraaide als monitor op het BoardX camp in Zarautz, ging er een wereld voor mij open. Letterlijk. Tijdens het fijnsnijden van zo'n 150 tomaten, werd ik door één van mijn medemonitoren besmet met het zogenaamde reisvirus. De passie waarmee hij sprak over de wereld en alles wat hij er nog van wou zien, maakte van mij de persoon met een zwak voor vliegtickets in de plaats van de stereotiepe schoenen en make-up. Een jaar geleden studeerde ik af als fotografe. Mijn docenten zijn tijdens mijn carriëre als student nooit fan geweest van mijn reisjes buiten de lesvrije weken, examens of papers waren evenmin mijn stokpaardje. Van één ding was ik zeker: van zodra ik bij Narafi buiten wandelde, zou ik gaan doen wat ik graag doe: zoveel mogelijk reizen waarbij ik zowel in als uit het water onnoemelijk veel foto's kan maken. "Praatjes vullen geen gaatjes", leerde een wijze BoardX monitrice mij ooit. Zo gezegd zo gedaan: de dag na mijn eindjury zat ik met mijn diploma in de ene hand en een flesje katerwater in de andere op het vliegtuig naar warmere oorden, klaar voor een fantastische BoardX zomer in Zarautz en Moncontour. Sinds dat moment vragen de mensen in mijn omgeving zich af of ik een geldboom heb gekregen bij mijn diploma. Niets is minder waar natuurlijk. Ik ben gewoon een absolute pro in het aangename aan het nuttige koppelen, al zeg ik het zelf. Kaat De Kleine Zeemeermin Meer dan twee maanden lang gaf ik het beste van mijzelf als BoardX monitrice, maar zoals aan alle mooie liedjes kwam ook aan deze perfecte zomer een einde. Ik nam afscheid van de leukste vakantiejob ter wereld en stapte met een klein hartje op de bus terug naar België. Tijd om in dat zogeheten zwarte gat te vallen had ik echter niet: op het moment dat de jongens en meisjes van week 9 weer achter de schoolbanken kropen, zat ik op het vliegtuig naar mijn volgende bestemming: Cuba, het Caraibische eiland waar de tijd is blijven stilstaan.


Het land van Che Guevara, de gebroeders Castro en Buena Vista Social Club. Het land waar tabaksplantages worden geclassificeerd onder werelderfgoed, maar waar de mensen geen geld hebben om een stukje zeep te betalen. Het land waar 50 jaar oude oldtimers het straatbeeld kleuren en een bus van De Lijn met bestemming Herent je regelmatig de pas afsnijdt. Het enige land ter wereld waar de lokale bevolking op de tweede rijstrook van de autosnelweg kaasbollen staat te verkopen en waar ze je scheef bekijken wanneer je een cola zonder rum bestelt.

27

K A AT DE MAL SCHE

Op zoek naar verfrissing bij de El Nicho watervallen in Cuba

BOARDXMAG

Cuba is zonder twijfel een prachtig land dat veel van zijn charme te danken heeft aan zijn woelige geschiedenis. Een ongeloofl ijke reis die ik iedereen zou aanbevelen die een paar bloedhete weken kan overleven zonder met zijn surfplank in de line-up te kunnen gaan liggen. Want surfen, dat doe je als Cubaan enkel via de dial-up verbinding van de schoonmoeder van je buurvrouw vijf straten verderop.

Adembenemende landschappen tijdens het BoardX snowcamp in Les Diablerets


28

BOARDXMAG

Seppe gooit een switch back 5 melon in Stubai Even stoppen langs de weg voor een korte, mistige fotosessie.

PRESEASON SHREDDING

Terug in het land was het tijd om de warme zomertemperaturen en bijhorende cocktails achter mij te laten en te beginnen aan mijn - tot ieders grote ontsteltenis - favoriete seizoen: de winter. Hoe fantastisch ik de sunset sessions in Zarautz ook vind, niets gaat voor mij boven een heerlijke bluebird-dag in de poedersneeuw. Dankzij Red Bull en Sneeuwsport Vlaanderen stond ik eind oktober al bovenop de besneeuwde toppen van de Stubaier Gletscher in Oostenrijk. Jaarlijks vinden hier de beruchte Primepark Sessions plaats: een evenement waarop vedetten als Torstein Horgmo, Stale Sandbech en onze nationale trots Seppe Smits de kans krijgen om het beste van zichzelf te laten zien op enkele 23 meter jumps. Samen met een handvol andere fotografen stond ik elke ochtend te popelen om de internationale snowboardtop vast te leggen op de gevoelige plaat. Wanneer de zon kort na de middag achter de bergtoppen verdween, vertrokken de meeste riders terug naar het hotel. Dan was het my time to shine en waagde ik mij samen met mijn personal coaches aan de - in hun ogen - minuscule 6 meter jumps die verderop in het snowpark lagen. Tot mijn eigen grote teleurstelling gooi ik als "vriendin van" nog steeds geen triple corks. Maar onder het motto oefening baart kunst, zijn zowel Seppe als Sebbe er van overtuigd dat ik tegen de Olympische Spelen van 2026 het podium haal met mijn salto mortales. Après-skiën, daar doen die topsporters van tegenwoordig niet meer aan mee. Gelukkig heeft het hele BoardX monitorenteam mij doorheen de jaren goed opgevoed en compenseerden Seppe en ik onze

gemiste nasneeuwse sociale activiteiten maar al te graag tijdens de BoardX snowtrip naar Les Diablerets wat later op het jaar. Ik ga jullie de details moeten besparen, maar ik doe het jullie graag nog eens voor tijdens de volgende editie.

CABO VERDE, NO STRESS

Mijn winter was ondertussen al even bezig, maar in ons geliefde Belgenland was de zomer nog maar net het land uit wanneer Th aïs en ik samen over het Ladeuzeplein in Leuven slenterden. Na vijf maanden in Australië, één maand in Indonesië en drie maanden in Spanje te hebben gewoond, durfde ze mij na amper één Belgische regenbui al toe te geven dat ze nood had aan een stevige portie zonnestralen. Een lastige kwestie, vermits het weer in België er niet meteen beter op zou worden. Problemen zijn er om opgelost te worden, dus nog geen kwartier later zaten Th aïs en ik in het dichtstbijzijnde reisbureau klaar om een reis te boeken. "Bestemming, dames?". De zon!


BOARDXMAG

29

Het lot had beslist dat we voor een week naar Kaapverdië zouden gaan: een eilandengroep langs de westkust van Afrika ter hoogte van Senegal. In al onze impulsiviteit kon het ons eerlijk gezegd niet schelen waar we terecht kwamen, zolang het maar niet regende. Seppe in Cienfuegos (Cuba) Dankzij de constante wind op het eiland, liep er in ons hotel - naast die 80 jarige zonneklopper in tijgerbadpak en de kakkerlak onder mijn bed - ook wat schoon, kitesurfend volk rond. We kwamen met andere woorden niks te kort, hoewel we maar al te graag klaagden over het feit dat onze boter te lopend was en de ijsblokjes te koud. Met een valies vol armbandjes, vertrokken we terug naar huis. Ongetwijfeld de meest spontane trip van mijn leven, but so worth it!

2015

Ik was nog niet van mijn nieuwjaarskater bekomen, of ik kreeg al telefoon van de snowboardfederatie met de vraag of ik de komende weken iets te doen had. Aangezien plannen niet echt mijn sterkste kant is, moest ik - een beetje gegeneerd om mijn luxeprobleem - toegeven van niet. Twee dagen later zat ik op het vliegtuig naar Innsbruck, Oostenrijk. "Het kan verkeren", zou Bredero gezegd hebben tegen mijn mama, die net eten had gekocht voor een hele week. In de Tiroolse hoofdstad Innsbruck huurde ik één of andere Johnny-BMW met achterwielaandrijving die mij op een paar gladde uurtjes niet-zo-veilig en wel naar Livigno bracht. Mijn 348 bijna-doodervaringen op de spekgladde weg naar het Italiaanse bergdorp werden al snel vergeten wanneer ik vanuit mijn hotelkamer nog net de zon kon zien ondergaan achter de bergen. Want daarvoor doen we het, toch? De parkshapers hadden hun handen vol met de voorbereidingen van het World Rookie Fest dat wat later op de week plaatsvond, maar ze waren blij ons te zien verschijnen aan de ingang van het snowpark. "Your jump is ready, Seppe, we hope you like it!" Blijkbaar hadden ze enkele dagen voordien opgevangen dat Seppe kwam trainen in Livigno en hadden dus nog snel alle sneeuw van het gebied bij elkaar geduwd zodat koning Smits het volledig naar zijn zin zou hebben. Daarenboven was niemand in heel Livigno gek genoeg om dezelfde jump te springen; van een privé-fotosessie gesproken. Op het einde van de week vervoegden de Belgische Rookies ons team. Rookies? Een handvol minderjarige waaghalzen die niets anders doen dan dagelijks oefenen op de zotste tricks om zo in de voetsporen te kunnen treden van Seppe en Sebbe. Ik vind ze stuk voor stuk te schattig voor woorden, maar dat past natuurlijk niet bij hun stoere snowboarder-imago. Enkelen onder hen haalden de fi nale van het Rookie Fest, wat nota bene de meest prestigieuze wedstrijd is voor de snowboardende jeugd, maar de medailles waren spijtig genoeg voor Scandinavië.

Mijn weken in taxfree Livigno zaten er op, maar waren een aangename opwarmer voor de volgende stop op mijn planning: het Bergisel-stadion in Innsbruck. De Air&Syle wedstrijden kan ik het best omschrijven als een drie dagen-durend kippenvelmoment waarbij meer dan 22.000 toeschouwers volledig uit hun dak gaan tijdens één van de meest spectaculaire wedstrijden van het winterseizoen. Deze weekends zijn voor mij een jaarlijkse rollercoaster van emoties: stress, tranen, euforie,... Verklaar mij zot, maar de A&S is voor elke snowboard-liefhebber intenser dan het WK voor een Rode Duivel-supporter. Met mijn camera rond de nek liep ik een weekend lang als enige meisje rond tussen de 24 beste snowboarders ter wereld. Atleten die zich voor mijn neus omkleedden terwijl ik mij vol stak met een berg gratis eten. Ik moet toegeven, er zijn ergere dingen in het leven dan in het bezit zijn van een riders-pasje. De teleurstelling was onbeschrijfl ijk toen de jury na de kwalificaties besliste dat Seppe niet zou doorgaan naar de fi nale. Daar stond ik dan: met mijn camera, mijn riderspasje en tranen in mijn ogen. Als eeuwige optimist kon Seppe me troosten met het idee om samen, zonder stress, te kijken naar wat achteraf gezien de zotste A&S fi nale ooit bleek te zijn. Mijn ontgoocheling heb ik, samen met mijn stem, achtergelaten in het Bergisel stadion. Totaal uitgeput ben ik in de auto back to Belgium gekropen om vervolgens al na enkele minuten in slaap te vallen. Het witte goud begon opnieuw uit de lucht te vallen en ondanks Seppe's mindere resultaat kon ik maar 1 ding denken: I love my job.

Een welkome afkoeling tijdens de dagelijkse, maar korte Cubaanse onweders.


Seppe in actie tijdens de Air&Style in Innsbruck

30

BOARDXMAG

Je moet niet altijd ver reizen voor een mooie zonsopgang

Stilte voor de storm: Havana.

Les Diablerets snowcamp: tested and approved by Seppe!

Terwijl ik dit artikel schrijf, zit ik vol ongeduld te wachten op mijn vliegtuig richting het zonnige Curaçao. Maanden geleden heb ik Chloë beloofd haar een bezoekje te brengen tijdens haar buitenlandse stage. Wist ik veel dat stages anno 2015 ook kunnen plaatsvinden buiten Europa... Maar mij hoor je niet klagen. Twee weken lang diepzeeduiken, wakeboarden, hopeloze pogingen doen tot kite-, golf- en windsurfen, afgewisseld met een cocktail op het strand... Life could be worse. Vanuit Curaçao vlieg ik begin mei door naar Mammoth, California om daar - u leest het goed - nog twee weken te gaan genieten van de laatste sneeuw van het seizoen. Zon, sneeuw, zon, sneeuw... Ik zou bijna durven denken dat ik zelf niet weet wat ik eigenlijk wil. Het Belgische snowboardteam houdt doorheen de hele winter verschillende trainingsstages in de Amerikaanse Sierra Nevada en tijdens deze seizoensafsluiter ben ik opnieuw fotograaf van dienst. Omdat ik nog nooit eerder een voet op Amerikaanse bodem heb gezet, hebben Seppe en ik besloten onze reis verder te zetten richting Los Angeles van zodra de sneeuw gesmolten is. Het plan is om van daaruit vijf weken lang rond te reizen in California, op

zoek naar de beste surfspots en de meest adembenemende uitzichten doorheen de National Parks of the West. Eind juni ben ik opnieuw enkele dagen in België te vinden, om daarna weer gepakt en gezakt de bus richting Zarautz te nemen tot eind september.

"I HAVEN'T BEEN EVERYWHERE, BUT IT'S ON MY LIST"

"Ik wil uw leven", is een opmerking die ik het afgelopen jaar al meer dan 1 keer gekregen heb en dat is exact wat ik dacht over de bewuste BoardX-monitor aan het begin van dit artikel. "Wat houdt je tegen?", vraag ik dan, maar daar krijg ik nooit een duidelijk antwoord op. Ik werk om te reizen, ik reis om te werken en ik leef met het idee dat ik enkel spijt kan hebben van de kansen die ik laat liggen. Just go is de enige, fi nale tip die ik jullie kan geven. Of #yolo, dat werkt tegenwoordig ook naar't schijnt. Check out my new website: www.kaatdm.com


B oa r dx

Snow trips 2015

JUNIOR

YOUTH

PLUS

R?

T WINTE X E N R O F N A UR PL

WHAT’S YO CHECK O

TES!

RE INFO & DA

ITE FOR MO UT OUR WEBS

BOOK ONLINE VANAF 1AUG!


32

BOARDXMAG

CANARIES (STIJN ELSEN)

Tekst: Stijn Elsen Foto’s: www.tenerifesurf.es www.tenerifesurf.es,, Sofie Bal & Bart Bogaert

La Derecha: een van de meest consistente rechtse golven van het zuiden.

EEN VULKAAN MIDDEN IN DE ATLANTISCHE OCEAAN, PALMBOMEN, FEESTJES EN -HET BELANGRIJKSTE- GOEDE GOLVEN. WELKOM OP TENERIFE, HET EILAND VAN DE EEUWIGE LENTE. NA MIJN STUDIES WOU IK EERST IETS ANDERS DOEN DAN ONMIDDELLIJK TE STARTEN MET WERKEN IN BELGIË. OORSPRONKELIJK WOU IK SURFLES GEVEN IN MEXICO. DOOR PROBLEMEN MET HET VERKRIJGEN VAN EEN WERKVISUM VOOR MEXICO BEN IK UITEINDELIJK IN TENERIFE BELAND WAARVOOR IK GEEN WERKVISUM NODIG HAD.

Tenerife is het grootste en meest bevolkte Canarische eiland. In totaal zijn er zeven grote en zes kleinere eilanden, Fuerteventura is een ander bekend groot Canarisch eiland. Ik verblijf op dertig meter van het strand en mijn werk bevindt zich op twee minuten wandelen langs de dijk, ook op dertig meter van het strand. Mijn werk bestaat uit het geven van surflessen, stand-up paddle excursies naar de dolfijnen begeleiden en het verhuren van surfmateriaal en fietsen. Ik werk gemiddeld vijf uur per dag dus er rest mij genoeg tijd om zelf te surfen en het eiland te verkennen. Ik woon in Tenerife sinds december 2013 en keer in de zomer terug om te werken bij BoardX.


BOARDXMAG

33

Tenerife heeft het hele jaar door golven, al is de winter beter dan de zomer. Ik woon in Las Americas, vlakbij de beste surfspots van het zuiden van het eiland. Over een lengte van vijfhonderd meter heb je verschillende surfspots met ieder haar eigen karakteristieken. De surfspot ligt vlak tussen de hotels en midden in het toeristische gedeelte van het zuiden. Dit zorgt ervoor dat het overdag redelijk druk kan zijn in het water. 's Morgens vroeg is dit meestal niet zo'n probleem. Tijdens de dag komt er, net als op veel plaatsen, vaak wat wind opsteken, zodat het meestal 's ochtends of in de avond met zonsondergang aangenamer surfen is. Op anderhalf uur ben je met de auto vanuit het zuiden in het noorden van het eiland. Ook daar heb je goede surfspots. Die zijn soms wat moeilijker te bereiken, waardoor het vaak minder druk is in het water. Het weer in het noorden is over het algemeen minder goed dan in het zuiden, maar wanneer er in het zuiden geen golven zijn loont het zeker om de golven in het noorden op te zoeken.

Klaar voor een surfsessie na het werk!

De eerste weken in Tenerife moest ik wennen aan de manier van surfles geven. Er wordt les gegeven op een rif, omdat de nabij gelegen stranden artificieel zijn. Om het zand bij te houden zijn ze afgeschermd tegen golven en stroming. Op de plaats waar surfles gegeven wordt, is het strand beschermd gebied wat ervoor zorgt dat er hier goede golven breken. Op de dagen dat er te grote swell doorkomt, kan het zijn dat de lessen doorgaan op een van de artificiĂŤle stranden. Daar rollen dan kleine golfjes binnen, ideaal wanneer de lesgroep uit kinderen bestaat.

Twee keer per week gaan we met SUPS en kayaks met de klanten de wilde dolfijnen bekijken. We trekken naar het meest zuidelijke punt van het eiland. Een tweehonderdtal meter van de kustlijn verwijderd, bevindt zich een viskwekerij in de oceaan. In de ochtend komen de vissers de vissen voederen. Een deel van het voedsel gaat door de mazen van het net de oceaan in en de dode vissen worden door de vissers de oceaan in gesmeten. De dolfijnen worden door dit voedsel aangetrokken en verschijnen telkens op het voedermoment van de vissen. Het is een unieke ervaring wanneer je, tijdens het stand-up paddlen, paddlen plotseling twee grote dieren onder je door ziet zwemmen die vervolgens vlak naast je boven het wateroppervlak komen om te ademen. Een van de eerste weken dat ik in Tenerife was zijn we Teide gaan beklimmen. In de ochtend was ik nog aan het surfen in de zon, in de namiddag aan het afzien van de kou in de sneeuw. Onwetend was ik vertrokken in short en T-shirt, niemand had mij verteld hoe koud het op de top van de berg kon zijn. De Teide bleek de grootste berg van Spanje en de top ligt boven de eeuwige sneeuwgrens.

Onderweg naar Teide

Toen ik na de zomer terugkeerde naar Tenerife maakte ik een unieke ervaring mee. Dicht bij waar ik woon ligt er een nieuwe snelweg die nog niet in gebruik is. Een deel van de fi lm 'Th Th e fast and the furious 6' werd hier opgenomen. Het speciale is dat deze weg over een afstand van enkele kilometers lichtjes daalt. 's Avonds voor zonsondergang zijn we met de auto tot aan het begin van de autostrade gereden en daarna met skateboard naar boven gewandeld. We pauzeerden even om nadien met de dalende zon, Ipod in de oren en de wind in de haren de afdaling te starten. Enkele kilometers zonder ĂŠĂŠn keer je voet op de grond te zetten. Omdat deze autostrade wat hoger gelegen is, heb je een prachtig uitzicht over de kuststreek. Heel uniek!


34

BOARDXMAG

La Derecha op één van de betere dagen. Dolfi jnen!

Wat ik het meeste zal missen aan Tenerife zijn de surfsessies met opkomende of ondergaande zon en de dagen waarop er de hele dag door goede surf is. Vaak is het dan wel druk in het water ,want van overal komt men dan surfen in het zuiden. Dit brengt echter een speciale sfeer met zich mee. Iedereen is gelukkig met de golven en dat merk je. Af en toe zie je hier wel locals die het alles behalve leuk vinden dat surfers van overal op hun locale break komen surfen, maar als je respect hebt voor de anderen in het water en je aan de regels houdt, zal je hier niet vaak in de problemen komen. Wanneer er geen golven zijn, gaan we af en toe snorkelen. Op enkele kilometers van Las Americas heb je El Puertito, een baai met een klein strandje en enkele huisjes tegen een rotswand. In deze baai woont een schildpaddenfamilie die niet schuw is voor mensen. Sommige dagen was het moeilijk om de schildpadden te vinden, maar onlangs heb ik ontdekt hoe je er zeker van kan zijn de schildpadden te zien. De scubadivers die hier op excursie komen, kloppen onder water met twee stenen tegen elkaar. De schildpadden komen op dit geluid af, omdat ze weten dat de scubadivers voedsel voor de ze meebrengen. De volgende keer dat de schildpadden niet te bespeuren waren, heb ik deze techniek geprobeerd en het werkte inderdaad! Je kan de schildpadden op minder dan een meter benaderen zonder dat ze daarbij wegzwemmen. Een andere manier om een vrije dag zonder golven door te brengen is gaan zwemmen en zonnen in een nabij gelegen oud haventje. Dit haventje ligt vlakbij enkele oude bananenplantages en werd vroeger gebruikt om de bananen te verschepen. Momenteel is deze haven niet meer in gebruik en is het bijna onmogelijk hier te komen met de auto. Een keer hebben we dit geprobeerd, maar we zijn vastgereden en hebben de hulp moeten vragen van enkele vissers om de auto terug aan het rijden te krijgen. Het leuke aan de haven is dat je van de havenwal in het water kan springen, zo'n tien meter. Onlangs hebben we ontdekt dat de kraan die op deze havenwal staat gedraaid kan worden en zo boven het water uitkomt. Je kan je sprong dus nog eens met tien meter verhogen of slingeren aan de kabel van de kraan.

In de toekomst zou ik nog graag naar Midden- en ZuidAmerika gaan, uiteraard om te surfen, maar ook om de cultuur en de verschillende landen beter te leren kennen. Ook een trip naar Indonesië staat op de bucket list, al spreekt voorlopig Midden- en Zuid-Amerika mij meer aan. Vooraan op de lijst staan Mexico, Costa Rica en Nicaragua. Aan mensen die ook op Tenerife willen werken kan ik enkel aanraden om het te doen. Je moet er wel rekening mee houden dat de lonen beduidend lager liggen dan in België, maar de ervaring kan je niet compenseren met een hoger loon en veel mensen die hier werken nemen er genoegen mee. Ik ben hier nu een tijdje en uiteraard is het leven hier niet altijd rozengeur en maneschijn geweest en heb ik ook tegenslagen gehad maar 'It beats more than the alternative' zoals men zegt. De ervaringen die ik hier heb opgedaan kon ik onmogelijk opdoen in België. Ik denk wel dat er een tijd komt om terug te keren naar thuis. Dit is nog steeds waar mijn familie en vrienden zijn. Ik heb veel mensen leren kennen en met veel mensen gesproken. De meeste mensen die hier kwamen werken en die het eiland verlaten hebben voelden steeds de drang om terug te keren naar Tenerife. Of dit bij mij ook het geval gaat zijn zal de toekomst moeten uitwijzen!


T U O E P WI vrijdag 13 nov hengelhoef houthalen - helc

TICKETS: BOARDX

Pool PARTY

hteren

.BE/WIPEOUT

gratis

parking

zwems horts toege laten ticket s

: €2

le onl 2 y!

presa

doors

New!

: 21-3u

busVervoer heen en terug vanuit leuven (€12) & gent (€15)


Easy riding in Medewi, een ideale opwarmer voor het grotere werk


BOARDXMAG

37

TH E SU RFING DOC TO R (KASPER)

Tekst & foto’s: Kasper De Bondt

ZAVENTEM, 17 FEBRUARI 2015. DAAR STA IK DAN, KLAAR OM 30 UUR DOOR TE BRENGEN IN VLIEGTUIGEN EN TRANSITZONES OM UITEINDELIJK IN BALI TE BELANDEN. HET KOUDE BELGISCHE KLIMAAT WISSEL IK MAAR AL TE GRAAG IN VOOR VOOR HET TROPISCHE INDONESIË, OOK AL GAAT DAT IN DE EERSTE 3 MAANDEN VAN HET JAAR VAAK GEPAARD MET DE NODIGE STORTBUIEN. Helemaal alleen op reis vertrekken is best wel vreemd, zeker als je nog geen idee hebt hoelang je weg blijft of waarheen je gaat‚... maar al snel wordt duidelijk dat in een land met meer dan 250 miljoen inwoners je eenzaam voelen nooit echt aan de orde is, eens te meer omdat zowel lokale bevolking als mede toeristen veel socialer zijn wanneer je alleen op pad bent. Mijn trip begint dus in Bali, een eiland met ontelbare typische hindoe tempels in een voor de rest moslimgeoriënteerd land. Ondanks het feit dat dit een wondermooi eiland is met golven van wereldniveau gaat al deze pracht deels verloren door de overdosis toeristen in net iets te dure en chique hotels. Voor velen zal dit net een van de leuke aspecten van Bali zijn, toch leef ik op reis liever tussen de locals dan op een wolk erboven. Gedreven door dit verlangen om zo snel mogelijk meer te ontdekken van het 'echte Indo' stond ik na vier dagen Bali dan ook klaar met mijn tien jaar oude scooter om op verkenning te gaan. Eerste stop richting oosten was Lombok, een rustiger eiland dat enorm in trek is bij surfers. Behalve ganse dagen surfen en nadien in een van de strandbars van een Bintang en de zonsondergang genieten is er hier niet zo heel veel te doen. Ik aanvaardde dit lot met veel plezier gedurende een ganse week terwijl ik gezellig afwisselde tussen de verschillende surfspots, allemaal op minder dan een half uur rijden van Kuta, de uitvalbasis met de meeste hostels. Wanneer de swell afnam was dat voor mij meestal het signaal om door te gaan, bagage inpakken, alles goed bevestigen op mijn brommer en terug de baan op. Een scooter kopen om rond te reizen is misschien niet de goedkoopste optie, misschien ook niet de snelste‚... maar absoluut wel die met de meeste vrijheid en avontuur, om nog maar te zwijgen over de uitzichten die je mist als je weer maar eens in het donker de bus op moet.


38

BOARDXMAG

De immer actieve Mount Bromo net na zonsopgang

Medewi

Mijn tocht startte vroeg in de ochtend en ging via de machtige 3700m hoge Rinjani vulkaan richting haven. Na 4 uur varen, stond ik op het 3de eiland van mijn trip: Sumbawa. Mijn eerste stop is een hostel vlak aan de surfspot Yoyo's. Yoyo's. Dit is een van de plekken in Indonesië waar je nog bijna helemaal alleen golven van wereldklasse kan surfen, waar je nog geen tonnen toeristen-afval het strand ziet verpesten en waar de to do's nog niet in het lang en het breed uitgelegd staan in de Lonely Planet. Planet Naast surfen kan je hier op avontuur naar ongerepte watervallen waar het heerlijk is om de heetste uren van de dag door te brengen of kan je de zon zien opkomen in natuurlijke heetwaterbronnen die tevoorschijn komen als

de tij zich terugtrekt. Als ik nu terugkijk is dit zeker een van de mooiste plekken. Normaal rij je een uur of zes van West naar Oost-Sumbawa, maar door hevige regen is dit in mijn geval verlengd tot een interessante tweedaagse, alweer een "voordeel" van reizen met een brommer. Na drie uur schuilen bij een kraampje aan de kant van de weg en heel veel gebruik van mijn mini-woordenboek later kwam het besef dat de regen die dag niet meer ging stoppen en ik dus maar beter op zoek ging naar een slaapplek. Gelukkig kreeg ik meteen toestemming van de verkoper van dat kraampje om te slapen in zijn huis en de buren voorzagen me van het nodige, overheerlijke, voedsel waardoor ik niet met een lege maag naar bed moest. Indonesiërs zijn ongeloofl ijk vriendelijke mensen, en hoe verder verwijderd van Bali, hoe meer ze dit gewoon doen uit eigen overtuiging en hoe minder ze dit doen voor het

geld in je portefeuille. Getuige hiervan het feit dat ze zowaar verontwaardigd waren toen ik hen aanbood om iets te betalen voor het eten en de dekens die ze mij gaven. Na gewekt te worden door een nieuwsgierige muis ging ik verder op pad naar het oosten waar opnieuw een surfparadijs ligt met de naam Lakey.. Hier zou ik een dag of drie blijven maar deze plek heeft me nooit echt kunnen overtuigen, misschien was het de uitbater van de lokale surfshop die me aansprak met een net iets te Australische "Hey mate" mate"! Na deze korte stop, ging ik alweer de baan op en bracht mijn scooter me naar de volgende haven om de ferry naar Sumba te nemen. Samen met 500 Indonesiër op de grond slapen, illegaal gokken in de ochtend, het hoort er allemaal bij! Op Sumba zelf heb ik een kleine week rond gereden, dit is een prachtig nog ongerept


BOARDXMAG

De motor puft even uit op Mount Rinjani

Visser in Sumbawa

Het Pasola-feest

80kg sulfer op m’n rug, dagelijkse kost voor de lokale mijnwerkers hier.

TH E SU RFING DOC TO R

de Mount Ijen krater

39


40

BOARDXMAG Zeilboot voor het Komodo Nationaal Park

Outside Grupuk, de befaamde eindeloze rechtse golf


BOARDXMAG

41

TH E SU RFI N G DOC TO R

eiland waar sommige mensen je bekijken alsof je van een andere planeet komt. Ik had het geluk hier te zijn tijdens een groot volksfeest Pasola genoemd. Pasola is een offerfeest waar de hele gemeenschap verzamelt en komt kijken naar traditioneel geklede mannen op paarden die botte speren elkaars richting uitgooien. Op dit moment was ik al een kleine maand ver op mijn trip en werd het tijd om terug richting Bali te keren om nadien verder te gaan richting Java, voor de terugtocht heb ik mijn brommer op een boot gezet die in vier dagen tijd mij terug zou brengen tot in Lombok met in de tussentijd verschillende stopt zoals een bezoek aan het Komodo national park met de bekende reuzenhagedissen en een snorkelsessie met manta-rays, twee van de meest gekke wezens die ik in mijn leven al heb gezien. Eenmaal terug in Bali kon ik een aantal dagen uitrusten en genieten van het westerse leve. Daarbij hoorde ook een dag verplicht mediteren met de rest van Bali op Nyepi, het Balinese nieuwjaar. Gedurende 24 uur mag men geen licht gebruiken en je huis niet verlaten. De Hindoe bevolking van Bali vreest dat anders de aandacht van een slechte geest zal neerdalen over Bali en een jaar vol ongeluk met zich mee zal brengen. Best wel fascinerend om te zien hoe de bevolking -in het nu zo moderne Bali- hier nog steeds aan vasthoudt. Na Nyepi surfte ik nog een paar dagen op Medewi, een minder bekende spot in het westen van het eiland waar de langste golf van Bali ligt. Deze heel mellow 400 meter lange linkse golf was ideaal om mijn techniek bij te schaven. Na mijn tussenstop in Bali was het tijd voor het tweede deel van mijn trip: een tocht van oost naar west door Java, het meest bevolkte eiland van Indonesië. De eerste nacht zou ik meteen in een ijskoude tent slapen op meer dan 2000 meter hoogte om tegen 1 uur 's nachts op te staan en in het donker samen met een lokale mijnwerker naar de krater van de nog actieve vulkaan Ijen te klimmen en af te dalen in de krater, hier kon je het zogenaamde blue fire zien, blauwe vlammen van wel vijf meter hoog die je enkel hier en ergens in IJsland kan vinden, zeker een ervaring die ik niet snel zal vergeten! Die zelfde avond nog stond ik

al in de krater van een andere vulkaan te kijken, mount Bromo. Het leuke aan Indonesië is ook dat alles nog niet zo heel erg geregeld is, zo kon ik zonder problemen heel het nationaal park Bromo-Tengger-Semeru doorkruisen, iets dat normaal gezien enkel kan met officiële auto's inclusief gids, waardoor mijn tocht richting Yogyakarta ineens 100 kilometer korter werd. Yogjakarta is de culturele hoofdstad van Java. Je hebt er binnen een straal van 20 kilometer zowel de grootste boeddhistische tempel ter wereld, Borobudur, als de grootste hindoetempel in heel zuidoost Azië, Prambanan. De zonsopgang bij elk van deze is zonder meer het verlies van die halve nacht slaap waard. Verder zijn er overal waar je gaat kleinere tempels terug te vinden waardoor het soms echt lijkt alsof je terug gekatapulteerd wordt in de tijd. Na deze berg- en cultuurpauze was het terug tijd om te gaan surfen en wanneer ik dit artikel aan het schrijven ben zit ik in Pangadaran, in het centrum van Java, een plek waar lokale families het weekend komen doorbrengen. Hier ga ik de volgende dagen weer ten volle genieten van de golven en daarna mijn tocht doorzetten richting Jakarta, de hoofdstad van Indonesië waar ik jammer genoeg afscheid ga moeten nemen van mijn brommer, van daaruit vervolgt mijn trip zich met het vliegtuig richting Cambodia voor twee weken en daarna nog drie weken Myanmar. Daarna is de tijd aangebroken om terug huiswaarts te keren en de echte wereld terug onder ogen te komen. Na vijf jaar geneeskunde aan de KUL wacht me een jaar intensieve stages in verschillende ziekenhuizen. Hierdoor zal ik, na vier bijna volledige zomers in Zarautz te hebben gewerkt, voor de eerste keer thuis zijn tijdens deze maanden, wat ongetwijfeld voor de nodige jaloezie het nodige gemis zal zorgen. Van zodra ik een paar dagen vrij heb, zal je mij dus beslist op één van de BoardX Surfcamps tegenkomen!


42

BOARDXMAG

T WO G I R L S ONE TRIP (CHLOË & LOUISE)

Tekst: Chloë Van Droogenbroeck & Louise Vanderhaeghe Foto's: Chloë, Louise & kaatdm.com

Chloë:: Voor de laatste stageperiode van mijn opleiding Lichamelijke Opvoeding en Bewegingsrecreatie aan Groep T in Leuven, bleek het mogelijk om ook een school te kiezen in het buitenland. Mijn reiskriebels dreven me naar dit perfecte excuus om het Hageland drie maanden te ruilen voor de Caraïbenen in no-time was mijn vlucht naar Curaçao geboekt! Het is een land binnen het Koninkrijk der Nederlanden, dus Nederlands is -naast het lokale Papiamentu- één van de officiële landstalen. Hierdoor is er van een taalbarrière geen sprake, een meevaller dus! Windsurfen, een sport die me door mijn grote broer Clint met de paplepel is ingeramd, is een populaire watersport op de Antillen. De goede wind en het heerlijke water van Curaçao zijn de beste omstandigheden om deze sport te beoefenen. Het was dan ook een makkie om de club Windsurfi ng Curaçao als stageplaats goedgekeurd te krijgen! Een kwestie van het nuttige aan het aangename koppelen.

Enjoying the blue view at Grote Knip

Louise:: Voor mij stond het al lang vast: eenmaal ik mijn diploma ‘leerkracht lager onderwijs’ in handen zou hebben, trek ik een jaar de wijde wereld in, op zoek naar nieuwe uitdagingen en ervaringen! Curaçao bleek dè perfecte halte tussen 3 maanden Zuid-Amerika en 2 maanden Th ailand. Het feit dat mede-BoardX-monitrice Chloë er haar stage zou doen, was uiteraard mede bepalend voor mijn keuze! Als je Curaçao Googlet dan krijg je foto's te zien die je doen wegdromen: Parelwitte stranden, kristalhelder water, frisgroene palmbomen, zonsondergangen om u tegen te zeggen en een piña colada in de hand. "Bon Curaçao!"" (vertaald: 't Is hier wel oké!) Bon bini na dushi Curaçao! was dan ook een veelgebruikt understatement tijdens ons verblijf. C:: Achter deze paradijselijke façade schuilt echter een donker kantje. Soms vraag ik me immers af waar ze die ooglappen en oordoppen verstoppen wanneer het woord milieu valt. Aan de pikzwarte rook die standaard uit bussen, vrachtwagens en auto's komt, zal ik nooit wennen. De soms twee meter brede afvalstrook die je aan SintJorisbaai eerst door moet zien te ploeteren vooraleer je kan surfen, laat mijn stoke smelten als sneeuw voor de zon. Afval sorteren begint nog maar pas ingeburgerd te raken en het is mikken met de GoPro om een mooi beeld zonder fabriekspijpen te shooten terwijl we door de straten rijden. Met de auto inderdaad, want zonder auto ben je hier niets. De kans is groter om een Win For Life te winnen dan een fiets te spotten op het eiland. De vele Nederlanders hier op het eiland, lieten de fietscultuur achter in Europa. Ongelijk kunnen we ze niet geven. Geen fietspaden, geen alcoholcontroles, geen duidelijke verkeersregels en vooral geen behoefte aan een kleine inspanning in de snikhete zon vormen samen genoeg redenen om dan toch de wagen te nemen.


BOARDXMAG

43

Little mermaids in Blue Curaçao

Hair gets lighter. Skin gets darker. Water gets warmer. Drinks get colder. Life gets better. C: Gelukkig gaat het niet enkel om dat helderblauwe water C: en witte stranden, maar om wat je er kan uithalen. Want waar je ook bent, het paradijsgehalte bepaal je zelf, samen met de mensen rondom jou! Verder geniet ik van de onmisbare lokale specialiteiten Zon, Zee en Fruit. Angel van de floating market is intussen de vaste verkoper die me elke dag van cheap en vers fruit voorziet. We worden steeds verwend met gratis kokosnoten, passievruchthapjes met honing, druiven, koekjes en nog veel meer! Hij leerde me al veel over de verschillende fruitsoorten, hoe je kan ruiken of een mango rijp is en hoe ik een kokosnoot in no time open. Maar mijn grootste missie van mijn verblijf op Curaçao: Angel leren dat al zijn afval dumpen in de zee een absolute no go is!

I’m in love with the coco…So yummie!

Een andere uitdaging was het beklimmen van de befaamde Sint-Christoffelberg. Deze naar Christopher Columbus vernoemde berg is met een hoogte van maar liefst 372 meter het hoogste punt van Curaçao. Daarmee staat de top tevens op nummer drie van hoogste punten binnen het Koninkrijk der Nederlanden... haha. Maar na een kleine uurtje klimmen krijg je wel een adembenemend uitzicht over het hele eiland en ver daarbuiten! Na inspanning volgt ontspanning aan één van de vele playas, uiteraard met een batido in de hand. Batidos vind je hier op elke hoek van de straat. Het is een gemixed drankje met verschillende soorten fruit, ijsblokjes, melk en suiker! Onze favoriet is mango, banaan. Geen dag gaat voorbij zonder batido,, een echte verslaving, zeg maar!


44

BOARDXMAG

Louise in action!

Ik ga die drankjes niet kunnen missen als ik terugkeer naar huis. Een goede blender gaat sowieso mijn eerste uitgave worden in Belgica! Tegen de zomer zal ik wellicht volleerd zijn en kan je op de BoardX-camps steeds bij mij terecht voor een heerlijke batido! batido Aan playas komen ze hier niet te kort. Hebben wij geluk dat we op een eiland zitten: water à volonté! Als waterratjes is het niet moeilijk om getriggerd te worden door de vele watersporten hier. Ook golfsurfen wordt hier zeker gedaan. Je moet alleen de juiste mensen kennen die je leiden naar de beste spots.

Dicht bij de fl oating market ligt het waaigat dat aangrenst aan het bekendste centrum in Curaçao, Punda. Het heeft zijn naam niet gestolen, want er is hier enorm veel wind op het eiland. Gelukkig maar, want het is hier snikheet. De wind is niet alleen goed voor de hitte, maar ook voor onze grootste bezigheid: windsurfen!

Sunset dinner at Mambo beach

T WO G I R L S ONE TRIP

En dat niet alleen, we hebben hier geen dag stilgezeten. We kunnen het niet laten om onze dagen propvol te vullen en zoveel mogelijk uit onze dagen te halen. Time is money. Naast het windsurfen is wakeboarden één van mijn hoofdbezigheden hier. Vorig jaar heb ik het wakeboarden ontdekt dankzij het BoardX-camp Moncontour. Ik was meteen gebeten door die microbe en heb me de volle vijf weken mogen uitleven aan de kabelbaan! L:: Voor mij was dit de allereerste keer op een wakeboard, en het zal zeker niet de laatste keer zijn. De adrenaline stroomde door mijn lijf! In Moncontour mogen ze mij zeker verwachten deze zomer! We hebben nog lang kunnen nagenieten van het wakeboarden, want twee dagen


BOARDXMAG

45

Gebeten door de wakeboardmicrobe!

Baaibaai zwaaizwaai, Miss Sunshine!

Bakken en braden op Playa Lagun (West Point)

lang hebben we ons nauwelijks kunnen voortbewegen door onze stijve spieren. Je lichaam voelen na zo een inspanning is voor ons eerder een beloning dan afzien. Om de spieren los te maken trokken we terug naar het water. Dit keer om al snorkelend de prachtige vissen en het adembenemende koraal in het helderblauwe water te spotten. Uren hebben we met onze snorkels onder water doorgebracht volledig verwonderd over al het leven daar! ‘s Avonds kon je ons bij zonsondergang vinden al SUP'end door het Spaanse water, over golven op de open zee, eindigend tussen het magic seaweed op de Caracasbay; een voltreffer! Dat was niet onze enige avondactiviteit. Vaak gingen we bbq’en at the beach of dansen under the palmtrees. Onze body’s helemaal losshaken voor onze volgende activiteit; paardrijden. ‘s Morgens vroeg, voor de hitte, al galopperdend zoefden we door de bossen, over heuvels. Een heerlijk gevoel. Als we ooit in Nederland verzeild raken, hoeven we niets te vrezen. Slaapplaats zoeken zou slechts een 'inneminnemutte'-spel zijn vanwege de vele Nederlanders die we op het eiland ontmoetten. Vaak is het onderscheid tussen Nederlanders en locals moeilijk te zien. Het is het Papiamentu, Papiamento of Papiaments - allen correct - dat de Nederlanders verraden!


46

BOARDXMAG

Twee waterratjes

De auto die ons overal en nergens naartoe bracht.

Fisherman’s friends.

Galoppeer de ochtend tegemoet!

T WO G I R L S O N E T R I P Het zachte taaltje van de lokale bevolking is een mooie mix van Spaans, Portugees, Engels en Nederlands. Zelfs met een basis Spaans kom je niet ver wanneer je ze probeert te begrijpen. Toch brengt deze taal een leuke vibe met zich mee! Als locals de taal onderling praten, beseffen we weer even dat we aan de andere kant van de wereld zitten. Wat soms wel eens vergeten wordt wanneer iedereen Nederlands rondom jou praat.

effectief sneller tikt. Knip** en de dag is voorbij. Zeker wanneer Louise hier was, gingen de dagen hard! De tijd staat niet stil maar ik zeker ook niet. Een PADI duikcursus die ik samen met Kaat zal doen staat nog op het programma, ook veel wind- en golfsurfen, wakeboarden, snorkelen, een trip naar Klein Curaçao waarbij we zullen overnachten in hangmatten,... Nu al zo een toptijd beleefd, en dit is nog maar het begin...

Voor ik vertrok naar Curaçao, zeiden heel wat mensen me, "Geniet er maar van, de tijd gaat vliegen". Tuurlijk ging ik er van genieten en waarschijnlijk zou de tijd vliegen. Maar nu ik hier ben, geloof ik alsmaar meer dat de klok hier

'Gosa di tur dia'!! Met deze Papiamentse spreuk zal ik van elke dag volop genieten!



OF COURSE WE FOLLOW PAT T E R N S

BREAKING THEM

PRINTFRENZY SHORTS. DISRUPTIVE DESIGNS FOR DISRUPTIVE PEOPLE.